cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bosanska narodna stranka
Kritike
Program stranke je kritikovan kao "opasni eksperiment", sa nedostacima i nedorečivostima u primjeni islamske političke misli, da krši pravilo odvojenosti vjere od države u sekularnoj Bosni i Hercegovini, da je neshvatljivo da u državi koja želi prijem u Evropsku uniju postoji stranka koja se vodi vjerskim prinicima, kao i da nije u skladu s Ustavom da postoji jedna stranka, koja kaže da će se pozivati na šerijat.
Paul Walker
Paul William Walker IV je bio američki glumac. Postao je poznat nakon uloge u filmu Varsity Blues. Ipak, najveću popularnost stekao je ulogama u serijalu filmova Brzi i žestoki, a također je glumio i u filmovima Eight Below, Into the Blue, Lobanje i Ona je sve to.
Rođen je u Glendaleu u američkoj saveznoj državi Kalifornija, i odgajan u San Fernando Valleyu u Los Angelesu. Njegova majka Cheryl je bila model, a otac Paul Walker III se bavio vodoinstalacijama.
Karijera
Ipak 2001. je dobio glavnu ulogu zajedno sa Vin Dieselom u filmu Brzi i žestoki koji je postigao veliki uspjeh. Nakon toga je postalo jasno da Walkera čekaju dobre stvari u budućnosti. 2003. je glumio u nastavku Prebrzi i prežestoki, a osim ovog serijala tu su i uloge u Joy Ride, Into the Blue sa Jessicom Albom, kao i sporedna uloga u Eastwoodovom filmu Flags of our Fathers.
Nakon toga je glumio u trileru Running Scared i u Eight Below 2006. godine. Eight Below je jako dobro prihvaćen od kritičara, a zaradio je 20 miliona dolara tokom prvog vikenda. 270px|mini|lijevo|Walkerov Nissan Skyline Vratio se u Brze i žestoke 2009. godine u četvrtom dijelu serijala, kao i u petom i šestom dijelu filma.
Poginuo je 30. novembra 2013. u teškoj saobraćajnoj nesreći u 40. godini života.
Davidoff Cool Water je odabrao Walkera kao lice marketinške kampanje od jula 2011. godine.
Lični život
Walker živi u Santa Barbari u Kaliforniji sa svojim psima. Ima kćerku Meadow (rođenu 4. novembra 1998.) sa bivšom djevojkom Rebeccom. On je privrženi surfer i uživa u plažama. Posjeduje smeđi pojas u brazilskom jiu-jitsuu.
Njegova strast je i morska biologija, a idol mu je Jacques Cousteau. Ostvario je san kada se pridružio ekspediciji National Geographic Channela i bio dio ekipe koja je uhvatila sedam velikih ajkula na obalama Meksika.
Kultura čaja u Azerbejdžanu i Turskoj
Kultura čaja u Azerbejdžanu i Turskoj je važna društvena tradicija koja pokazuje gostoprimstvo, gradi i održava društvene veze i koristi se za proslavu važnih trenutaka u životima stanovništva. Iako postoji nekoliko vrsta čaja i tehnika kuhanja, stanovništvo u obje zemlje prvenstveno bere i konzumira crni čaj.
Čaj u Azerbejdžanu
Za Azere čaj je povezan sa toplinom i gostoprimstvom. Služi tokom druženja sa gostima, uz razgovor. Tradicija nalaže da se gostu ne dozvoljava da izađe iz kuće bez bar jedne šoljice čaja. Prilikom ugovaranja braka dviju porodica, ako se čaj poslužuje bez šećera, to je znak da su šanse za sklapanje braka vrlo male; obrnuto, ako se čaj poslužuje sa šećerom, to znači da će biti vjenčanja.
U Azerbejdžanu ljudi prokuvaju vodu u zagrijanim metalnim posudama poznatim kao samovari. Arheolog Tufan Akhundov pronašao je keramički samovar, vjerovatno star do 3.600 godina, u Šekiju, gradu koji se nalazi u podnožju Kavkaza.
Azeri pretežno kuvaju Lenkoran čaj koji se uzgaja u južnom području Azerbejdžana. Stručnjaci kažu da je Lenkoran čaj jak kao i Cejlonski čaj. Služi se svježe skuvan, vruć i jak, obično u tradicionalnim armudu kruškolikim čašama, koja asocira na lik domaćice u azerbejdžanskoj kulturi. Uz čaj se dodaje limun, kockica šećera, slatkiši i voćni deserti (ne pekmez). Svijetle je boje. Ponekad se dodaju majčina dušica, nana ili ružina vodica, za koju se vjeruje da je dobra za želudac i srce i da služi kao energizator na ljetnjim vrućinama. Za Azere čaj sa mlijekom je neuobičajen.
Prema ustaljenom vjerovanju, pijenje čaja sa šećerom u kockama umjesto kristalnog šećera potiče iz srednjeg vijeka, kada su vladari koji su se bojali trovanja provjeravali svoj čaj tako što bi potopili komad šećera u napitak (vjerovalo se da će otrov reagirati na šećer).
Chayhana
Azeri piju čaj u tradicionalnim čajdžinicama zvanim chaykhana. Za razliku od tradicionalnog čaja u pet sati u Velikoj Britaniji, ne postoji određeno vrijeme za čaj. Ljudi piju čaj u bilo koje doba dana i noći. Dolaze u chaykhanu, sjede sa ostalim prisutnim, zapale cigaretu, čitaju novine, i bivaju posluženi čajem u vrelom loncu, nekoliko čaša i tanjurića, narezanim limunom, a da nisu ni naručili, jer to je sve što imaju u chaykhani. Ovo je društveno tkivo azerbejdžanskog društva. Chaihana je za Azerbejdžan ono što je pab ili bar na Zapadu.
Historijski gledano, žene Azerbejdžana nisu išle na javna mesta, tako da je chaykhana nekada bila mjesto za muškarce. U svoje vrijeme, čajdžinica je igrala historijsku ulogu u historiji nacije. Ako se u Evropi raspravljalo u kafanama, azerbejdžanski lideri su se dugo okupljali u čajdžinici kako bi razgovarali o budućnosti.
Turski čaj
Turski čaj (ili Çay) proizvodi se na istočnoj obali Crnog mora, najvećim dijelom u oblasti Rize, koja ima blagu klimu sa velikim količinama padavina i plodnim tlom. Turska je izvezla skoro 1.500 tona svog domaćeg čaja u 2018. godini. Količina izvezenog čaja za 2018. godinu procijenjena je na 5,7 miliona američkih dolara. Od 2017. Turska je peti najveći izvoznik čaja u svijetu, od toga najviše u Njemačku
Obično se priprema pomoću čajnika (çaydanlık-a), različitih po veličini i obliku. To su dvodjelne posude posebno izrađene za pripremu čaja, proizvedene tradicionalnim zanatskim umijećem. Voda se dovede do ključanja u većoj donjoj posudi, a zatim se malo vode koristi da se napuni manja gornja posuda - demlik - i nekoliko kašika rastresitog čaja. Time se dobije veoma jak čaj. Kada se servira, voda koja se neprestano kuha u donjem dijelu koristi se za razrjeđivanje jakog čaja iz gornjeg dijela, prema ukusu korisnika.
Pije se sa grudvicama šećera od cikle, ili rastvorenim u šoljici, ili stisnutim između vrha jezika i gornjeg nepca radi smanjenog unosa šećera. Nerijetko se pije i sa slatkišima, šećerom, limunom, džemom i sušenim voćem. U određenim dijelovima Azerbejdžana, čaju dodaju i lokalne začine i bilje, kao što su cimet, đumbir i timijan.
Donja Perjasica
Donja Perjasica je naseljeno mjesto u sastavu općine Barilović, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Duga Resa.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Donja Perjasica je imala 14 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Donja Perjasica je imalo 53 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Glutarna acidemija tip 1
Glutarna acidemija tip 1 je nasljedni poremećaj u kojem tijelo nije u stanju da u potpunosti razgradi aminokiseline lizin, hidroksilizin i triptofan. Prekomjerni nivoi njihovih međuprodukata razgradnje (glutarna kiselina, glutaril-CoA, 3-hidroksiglutarna kiselina, glutakonska kiselina) mogu se akumulirati i oštetiti mozak (i takođe drugih organe ), ali posebno baznu gangliju, koji su regije koje pomažu u regulaciji kretanja. GA1 uzrokuje sekundarni nedostatak karnitina, jer se glutarna kiselina, kao i druge organske kiseline, detoksifikuje karnitinom. Također se može javiti i mentalna retardacija.
Znaci i simptomi
Ozbiljnost glutarske acidemije tipa 1 varira u velikoj mjeri; neke osobe su samo blago pogođene, dok druge trpe ozbiljne probleme. GA1 se može definirati kao dva klinička entiteta: GA-1 dijagnosticiran pri rođenju ili prije porođaja i njime se upravlja prehrambenim ograničenjima; GA-1 dijagnosticiran je nakon encefalopatske krize. Kriza se može pojaviti pod oba naslova, ali pojedincima koji su dijagnosticirani prije krize može se upravljati da izbjegnu većinu ili sve ozljede.
Makrocefalija
Bebe s glutarnom acidemijom tipa 1 često se rađaju neobično velikih glava (makrocefalija). Makrocefalija je jedan od najranijih znakova GA1. Stoga je važno istražiti sve slučajeve makrocefalije nepoznatog porijekla zbog nedostatka GCDH, given the importance of the early diagnosis of GA1. Makrocefalija je "ključni klinički znak" mnogih neuroloških bolesti. Ljekari i roditelji trebali bi biti svjesni koristi od ispitivanja osnovnog neurogenog poremećaja, posebno neurometaboličkog, kod djece s obimom glave u najvišim percentilima.
Neuromotorni aspekti
Pogođene osobe mogu imati poteškoća u kretanju i mogu osjetiti grčrve, trzanje, ukočenost ili smanjeni mišićni tonus i slabost mišića (što može biti posljedica sekundarnog nedostatka karnitina). Glutarna acidurija tipa 1, u slučajevima pretrpljene krize, može se definirati kao cerebralna paraliza genetičkog porijekla.
Radna terapija
Uobičajeni način upravljanja strijatnom nekrozom je osiguravanje posebnih sjedećih mjesta. Ova posebna invalidska kolica dizajnirana su da ograniče nenormalne pokrete. Međutim, spastičnost može biti pogoršana ograničenjem.
Prekomjernim tonusom se također može upravljati pomoću "veselih skakača" i drugih pomagala uspravnog stava koja ne sputavaju dijete, ali mu pomažu da postepeno umanji krutost. Bočni sulkus postaje neperkuliran.
Genetika
Stanje se nasljeđuje po autosomno recesivnom obrascu: oba roditelja moraju imati mutirane kopije gena  GCDH  da bi se izazvala glutarna acidemija tipa 1. Gen GCDH kodira enzim zvani glutaril-CoA dehidrogenaza. Ovaj enzim je uključen u razgradnju aminokiselina lizin, hidroksilizin i triptofan. Mutacije u genu GCDH sprečavaju proizvodnju enzima ili rezultiraju proizvodnjom defektnog enzima sa vrlo niskom aktivnošću rezidua ili enzima sa njihoom relativno visokom  aktivnošću, ali još uvijek  sa fenotipskim posljedicama. Ovaj nedostatak enzima omogućava glutarinoj, 3-hidroksiglutarovoj i (u manjoj mjeri) glutakonskoj kiselini da se grade do abnormalnih nivoa, posebno u vremenima kada je tijelo pod stresom. Ovi intermedijarni proizvodi razgradnje naročito su skloni uticaju na bazne ganglije, uzrokujući mnoge znakove i simptome glutarne acidemije tipa 1.
Glutarna acidemija tipa 1 javlja se na približno jednom od svakih 30.000 do 40.000 poroda. Mnogo je češća u zajednici Amiša i u populaciji Ojibway u Kanadi, gdje može biti pogođeno do 1/300 novorođenčadi.
Rođaci djece sa GA1 mogu imati vrlo nisku aktivnost GCDH: u ranoj studiji GA1 utvrđeno je da je aktivnost GCDH 38%, 42% i 42% kontrola kod tri od četiri testirana rođaka. Ti nivoi su bliski onima koje su pronašli Christensen & al kod neke jako simptomatske djece pogođene GA1-om.
Dijagnoza
Uobičajeno se na MRI Silvijeva brazda operira, ali se ne vrši kod glutarne acidemije tipa 1. U mnogim područjima GA1 uključen je u panele skrininga novorođenčadi. Povišeni glutarilkarnitin može se otkriti pomoću masene spektrometrija u osušenoj krvnoj tački, prikupljenoj ubrzo nakon rođenja. Nakon pozitivnog rezultata skrininga, provodi se potvrdno testiranje. To uključuje analizu organske kiseline u mokraći, u potrazi za glutarnom i 3-hidroksiglutarnom kiselinom. Analiza acilkarnitina u plazmi i urinu takođe može biti informativna. Da bi se potvrdila dijagnoza može se izvršiti molekulska analiza, uključujući sekvenciranje gena i analiza broja kopija  GCDH . Molekulsko testiranje također može pružiti informacije za planiranje porodice i prenatalno testiranje, ako je to potrebno.
Korekcija sekundarnog smanjenja karnitina
Kao i mnoge druge organske kiseline, GA1 uzrokuje iscrpljivanjekarnitina. Karnitin u punoj krvi može se uzgajati oralnim suplementima. Međutim, ovo ne mijenja značajne koncentracije glutarilkarnitina ili esterificiranog karnitina u krvi, sugerirajući da je oralna suplementacija neoptimalna za povećanje nivoa karnitina u tkivima. Na polju kliničke prehrane, istraživači dolaze do istog zaključka da oralni karnitin podiže razinu u plazmi, ali ne utiče na karnitin u mišićima, gdje se većina skladišti i koristi.
Upravljanje interkurentnim bolestima
Stres izazvan infekcijom, groznicom ili drugi zahtjevi za opterećnje tijela može dovesti do pogoršanja znakova i simptoma, uz samo djelimični oporavak.
Prognoza
Studija iz 2006., na 279 pacijenata, otkrila je da je od onih sa simptomima (185, 66%) 95% pretrpjelo encefalopatsku krizu, obično sa oštećenjem mozga. Od osoba u istraživanju, 49 djece je umrlo, a srednja dob smrti bila je 6,6 godina. Kaplan-Meierova analiza podataka procjenjuje da bi oko 50% simptomatskih slučajeva umrlo do 25. godine. Novija istraživanja pružaju ažuriranu prognozu u kojoj pogođene osobe se mogu, pravilnim režimom ishrane i dodavanjem karnitina, upravljati bolešću sa znatno poboljšanom prognozom. Skrining novorođenčadi omogućio je pogođenim pacijentima da izbjegnu krize i žive punim životom bez ikakvih ozljeda na mozgu. Neophodno je da se žrtvama bolesti dijagnosticira pri rođenju ili prije porođaja i da se strogo upravlja svim varijablama, kako bi se održao kvalitet života. Kad se posumnja i u nedostatku potvrđene dijagnoze (genetičkim sekvenciranjem), presudno je da pogođeni održi dijetu restriktivnu za sve proteine i da se rigorozno nadgleda šećer u krvi. SZO sada ovu bolest smatra potpuno upravljivom.
Epidemiologija
GA1 se može opisati kao metabolički poremećaj, neurometabolička bolest, cerebralna paraliza ili poremećaj bazne ganglije (također se pogrešno dijagnosticira kao sindrom potresene bebe). Ovisno o usvojenoj paradigmi, GA1 će se uglavnom upravljati ograničenjem prekursora ili neurorehabilitacijom.
Takozvane "bolesti siroče", poput GA1, mogu se usvojiti u šire grupe bolesti (poput bolesti nedostatka karnitina, cerebralnih paraliza različitog porijekla, poremećaja baznih ganglija i drugih); Morton et al. (2003b) ističu da je akutna strijatalna nekroza prepoznatljiva patološka karakteristika najmanje 20 drugih poremećaja vrlo različitih etiologija (npr. HIV encefalopatija - AIDS demencijski kompleks, pneumokokni meningitis, hipoadrenalna kriza, metilmalonska acidemija, propionska acidemija, okluzija srednje cerebralne arterije, hipertenzivna vaskulopatija, akutna infekcija mikrobom Mycoplasma pneumoniae , intoksikacija 3-nitropropionskom kiselinom, porodični kasni početak distonija, cerebrovaskularna nagla i teška neonatusan asfiksija ("selektivna neuronska nekroza")).
Među 279 pacijenata za koje je zabilježeno da imaju GA1, 185 je imalo simptome („dvije trećine“); to što je simptomatično viđeno je kao pokazatelj "'niske efikasnosti liječenja'". Skrining sa visokim rizikom, neonatusni skrining i dijagnoza makrocefalija, bili su načini da se identificiraju nositelji defektnog gena GCDH koji nisu bili tipski simptomatski. Makrocefalija ostaje glavni znak GA1 za one koji na bilo koji način nisu povezani sa GA1 ili nemaju koristi od bilo kojeg programa skrininga. GA1 se posmatra kao "bolesti koja se liječi". Dvije trećine pacijenata koji imaju GA1 ima malo koristi od liječenja GA1, ali mogu imati koristi od tretmana koji se daju žrtvama okluzije srednjih moždanih arterija, AIDS-ove demencije i drugih poremećaja baznih ganglija: moždani implantati, neurorestoracija matičnih ćelija, faktori rasta, monoaminski agensi i mnoge druge strategije neurorehabilitacije.
Regije u Čileu
mini|desno|Položaj regija unutar Čilea Čile je administrativno podijeljen na 15 regija (španski: Región, mn. Regiones) koje predstavljaju prvi nivo administrativne podjele ove južnoameričke države.
Na čelu svake regije se nalazi intendant (Intendente), kojeg imenuje predsjednik države i indirektno izabrano tijelo, poznato kao regionalni odbor (consejo regionalne).
Regioni se dalje dijele na pokrajine, drugi nivo administrativne podjele Čilea, na čijem čelu se nalazi guverner, kojeg također imenuje predsjednik. Ukupno postoje 54 provincije. Provincije su dalje podijeljene na komune (treći i najniži nivo administrativne podjele), kojima upravlja općina.
Nervno-mišićna veza
mini|400px|Mišići će grče ili opuštraju  kada prime signale iz nervnog sistema. Neuromišićne veze su  mjestu razmjene signala. Koraci ovog procesa u [[kičmenjaka teku kako slijedi: (1) akcijski  potencijal stiže na vrh aksona. (2) Prekidač koji zavisi od  kalcija otvara „vrata“, omogućavajući kalciju  ulazak u aksonski  terminal. (3) Osigurač neurotransmiterske vezikule  sa presinapsne  membrane  omogućava da i acetilholin (ACh) uđe u sinapsnu pukotinu putem egzocitoze. (4) ACh se veže za postsinapsne receptore na sarkolemi. (5) Ova veza uzrokuje izmjenu iona i otvaranje ionskih kanala i omogućava natrijevim  ionima  da teku  kroz membranu u mišićnu  ćeliju. (6) Protok natrijevih  iona kroz membranu u mišićnu ćeliju generira  akcijski  potencijal koji putuje u miofibrile i rezultatira kontrakcijom miša. Oznake: A - Akson motornog neuron; B - Aksonski  terminal.  C - Sinapsna pukotina. D - Mišićne ćelije. E - Dio miofibrila]]
Nervno-mišićna veza (ili mionervna veza / neuromišićna veza / neuromišićna spojnica) je hemijska sinapsa koja se formira u  kontaktu između motornog neurona  i mišićnih vlakana. To je neuromišićna spojnica koja motornom neuronu omogućava prijenos signala do mišićnih vlakana, uzrokujući mišićnu  kontrakciju.
Pregled
Za normalnu funkciju, mišićima je potreban odgovarajući signal, čak i za samo održavanje tonusa mišića, izbjegavajući atrofiju. Sinapsne transmisije na neuromišićnoj vezi  počinju kada akcioni potencijal dostigne  presinapsni  terminal motornog neurona, čije aktiviranje  napona zavisi od kalcijevog  kanala kako bi se ionima kalcija  omogućio ulazak u neuron. Kalcijevi ioni se vezuju za proteine senzora (sinaptotagmin) na sinaptičkim  vezikulama, što je izaziva da se one  spoje sa ćelijskom  membranom  i naknadno  oslobađaju  neurotransmitere iz motornog neurona u sinapsnu pukotinu. U kičmenjaka, motorni neuroni otpuštaju acetilholin (ACh), malu molekulu neurotransmitera, koji se raspršuje preko sinapsne  pukotina i vezuje za  nikotinski acetilholin receptora (nAChRs) na ćelijskoj membrani  mišićnih vlakana,  poznatoj  I kao sarkolema. Ionotropni receptori su nAChRs, što znači da služe kao ligand-kontrolisani ionski kanali. Vezivanje ACH za receptor može depolariziraati mišićna  vlakna, uzrokujući kaskadu koja na kraju rezultira mišićnom  kontrakcijom.
Bolesti neuromišićnih veza mogu biti genetičkog  i autoimunog  porijekla. Genetički poremećaja, kao što je Duchenne mišićna distrofija, mogu nastati zbog prisustva  mutiranih strukturnih proteina koji čine neuromišićne veze, a autoimune bolesti, kao što je ‘’miastenija gravis’’, nastaju kada se proizvode antitijela protiv nikotinskih  receptora acetilkolina na sarkolemi
Struktura i funkcija
mini|300px|Motorna ploča Neuromišićna veza ili spojnica se  razlikuje od hemijska sinapsa|hemijskih sinapsi  između neurona. Presinaptički motorni akson se završava na 30 nanometara od sarkoleme, ćelijske membrane mišićne ćelije. Ovaj 30-nanometarski prostor čini sinapsnu pukotinu kroz koju se oslobađaju signalne molekule. Sarkolema ima ulegnuće (invaginaciju)  pod nazivom postsinapsni  nabor, koji povećava površinu membrane izložene sinaptičke pukotina Ovi  nabori  čine ono što se naziva motorna (krajnja) ploča, koji posjeduju receptore nikotinskog  acetilholina  (nAChRs), gustoće od 10.000 receptora / mikrometar2 (u skeletnim mišićima).
Presinapsni akson ima ispupčenja zvana terminalna dugmad (ili presinapsni terminal) koji se projicirasju  u postveznim  naborima sarkoleme. Presinapsni terminali imaju aktivne zone koje sadrže vezikule, kvanti, pune molekula acetilkolina. Ove vezikule mogu biti presinapsni  osigurač membrane i  ispuštati molekule  ACh u sinapsnu  pukotinu  putem  egzocitoze nakon depolarizacije. AChRs su lokalizirane na suprotnoj strani presinaptičkih terminala proteinske  skele na postveznim naborima sarkoleme. Distrofin, strukturni protein, povezuje sarkomeru, sarkolemu i komponente vanćelijskog matriksa. Rapsin je još jedan protein koji prihvata AChRs i strukturne proteine u citoskeletu. Također je prisutan receptor tirozin kinaze, proteina MuSK, signalni protein uključen u razvoj neuromišićne spojnice, koja se također održava u mjestu pri rapsinu.
Mehanizam djelovanja
Neuromišićne veze su ondje  gdje neuron aktivira kontrakciju mišića. Po dolasku na akcijski potencijal u presinapsnom neuronskom  terminalu, o  naponu ovisni kalcijevi kanali se otvaraju  i Ca2+ ioni   iz vanćelijske tečnosti i  protiču u presinapsni neuron u  citosolu. Ovaj priliv Ca2+ uzrokuje da sinapsne vezikule koje sadrže neurotransmiter   da omoguće da  i osigurač dopusti prolaz  kroz ćelijsku membranu presinapsnog  neurona putem   SNARE proteina. Fuzija mjehurastih membrana rezultatira pražnjenjem  presinapsne ćelijske membran, odnosno sadržaja vezikule (sa acetilholinom) u sinapsnu pukotinu, u  procesu poznatom kao egzocitoza. Acetilholin difundira u sinapsnu pukotinu i može se, na motornoj ploči, vezati za receptore nikotinskog acetilholina.
Receptori acetilholina i neuromišićna veza
Ne djeluju sve neuromišićne veze na bazi acetilkholina; činjenica je da rakovi  imaju glutamatne neuromišićne  veze.
Razvoj neuromišićnih veza
Razvoj neuromišićne veze zahtijeva signalizaciju iz oba terminala  motornog neurona i centralne regije mišićne ćelije. Tokom razvoja, mišićne ćelije proizvode receptore acetilholina (AChRs) i ispoljavaju  ih u centralnom regijama u procesu koji se zove preobrazba. Smatra se Agrin i  heparin proteoglikan, jedna  MuSK kinaza poažu  u stabilizaciji akumulacije ACHR u centralnim dijelovima miocita. MuSK je receptor tirozin kinaze – što znači da pokreće ćelijsku  signalizacija vezivanjem fosfat ne molekule, regijama poput tirozina i za druge  mete  u citoplazmi. Nakon aktivacije svojom ligandom AGRIN, MuSK signali preko dva proteina pod nazivom "Dok-7" i "rapsin" izazivaju "klasterizaciju"  receptora acetilholina.
Oslobađanjem  ACh  u razvoju motornih neurona proizvodi postsinapsni potencijal u mišićnim ćelijama  koje pozitivno ojačavaju lokalizaciju i stabilizaciju  razvoja neuromišićne veze.
Ovi nalazi su dijelom demonstrirani  dijelom  kod miša, u  "transgenim  nokaut" istraživanjima. Miševi koji su deficitarni za bilo AGRIN i MuSk, ne formiraju neuromišićne veze. Nadalje, miševi manjkavi u Dok-7 nisu imali  ni  klaster acetilholinskih  receptora ili neuromišićne  sinapse.
Košana
Slovenija:
IC 3731
IC 3731 (također poznat kao PGC 1409720) je kompaktna galaksija koja je udaljena oko 548 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,50 (80 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (64 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 10. maja 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Proteinski domen
thumb|280px|Piruvat-kinaza je protein sa tri domena
Proteinski domen je dio proteinske sekvence i strukture koji može evoluirati, funkcionirati i postoji nezavisno od ostatka proteinskog lanca. Svaki domen formira kompaktnu trodimenzijsku strukturu i često može biti samostalno stabilan i savijen. Mnogi proteini sadrže nekoliko strukturnih domena. Jedan domen se može javiti u nizu različitih proteina.
Molekulska evolucija koristi domene kao strukturne komponente koje se mogu kombinirati u različitim aranžmanima da bi se formirali proteine sa različitim funkcijama. Domeni variraju u dužini od oko 25 do 500 aminokiselina. Najkraći domeni kao što su cinkovi prsti stabilizirani su metalnim ionima ili disulfidnim mostovima. Domeni često formiraju funkcionalne jedinice, kao što je kalcij-vezujući domen EF-šaka kalmodulina. Budući da su samostalno stabilni, domeni se mogu zamijeniti putem genetičkog inženjerstva između proteina, čime se formiraju himerni proteini.
Osnovi
Primjer proteina sa više domena je piruvat-kinaza, glikolitski enzim koji ima važnu ulogu u regulaciji fluksa od fruktoza-1,6-bifosfata do piruvata. Ovaj protein sadrži sve-β regulatorni domen, α/β-supstrat vezujući domen i α/β-nukleotid vezujući domen, koji su povezani s nekoliko polipeptidnih veza. . Svaki domen u ovom proteinu pojavljuje se u različitim grupama porodica proteina.
Centralni α/β-barelni domen, koji vezuje poslogu, je jedan od uobičajenih enzimskih sklopova. Prisutan je kod mnogih različitih enzimskih porodica koje katalizuju sasvim nevezane reakcije. Barel α/β se obično naziva TIM barelom. Ovo ime potiče od trioza-fosfatnih izomeraza, u čijoj strukturi je bio prvo uočen. On je trenutno klasifikovan u 26 homolognih familija u CATH bazi podataka domena. TIM barel formiran je od sekvence β-α-β motiva koji su zatvoreni vodoikovim vezama prvog i zadnjeg lanca, čime se formira barel sa osam lanaca. Postoje različita stanovišta o evolucijskom porujeklu ovog domena. Jedna od studija sugestira da se zajednički predački enzim raščlanio u nekoliko porodica, dok druga smatra da je stabilna struktura TIM-barela evoluirala putem konvergentne evolucije.
TIM-barel piruvat-kinaza je diskontinuiran, što znači da je više od jednog polipeptidnog segmenta neophodno da bi se formirao domen. To je vjerovatno posljedica insercije jednog domena u drugi tokom evolucije ovog proteina. Bilo je pokazano da je među poznatim strukturama diskontinuirana jedna četvrtina strukturnih domena. Insertirani β-barelni regulatorni domen je kontinuiran, jer se sastoji od jednog neprekinutog segmenta polipeptida.
Kovalentna veza dva domena ima funkcionalnu i strukturnu prednost jer povećava stabilnost u poređenju sa istim strukturama bez kovalentne veze. Druge prednosti su zaštita intermedijara unutar inter-domenskog enzimskog otvora, koji bi inače bio nestabilan u vodenom okruženju, i ustaljeni stehiometrijski odnos enzimske aktivnosti koji je neophodan za sekvencijski niz reakcija.
Domeni – jedinice strukture proteina
Primarna struktura proteina (lanac aminokiselina) prvenstveno kodira njegovu jedinstvenu 3D konformaciju savijanja. Najvažniji faktor sklapanja proteina u 3D strukturu je distribucija polarnih i nepolarnih bočnih lanaca. Sklapanje dovodi do sklanjanja hidrofobnih bočnih lanaca u unutrašnjost molekula da bi se izbegao kontakt sa vodenim okruženjem. Općenito, proteini imaju jezgro od hidrofobnih ostataka okruženo omotačem hidrofilnih ostataka. Pošto su same peptidne veze polarne, neutraliziraju se međusobnim vodikovim vezama  u hidrofobnom okruženju. Time se stvaraju regije polipeptida koji formiraju regularne 3D strukturne motive koji se nazivaju sekundarnim strukturama. Postoje dva glavna tipa sekundarne strukture: α-heliksi i β-listovi.
Domeni kao evolucijski moduli
Priroda je petljanac, a ne izumitelj, jer nove sekvence su prilagođene iz već postojećih sekvenci, a ne izmišljene. Domeni su uobičajeni materijal koji priroda koristi za stvaranje novih sekvenci; mogu se smatrati genetički pokretnim jedinicama, koje se nazivaju „moduli“. Često su C– i N-krajevi domena bliski zajedno u prostoru, što im omogućava da se lahko "ubace" u roditeljske strukture tokom procesa evolucije. Mnoge domenske porodice nalaze se u sva tri oblika života, Archaea, Bacteria i Eukarya. Proteinski moduli su podskupovi proteinskih domena koji se nalaze u nizu različitih proteina s posebno svestranom strukturom. Primjeri se mogu naći među vanćelijskim proteinima povezanim sa zgrušavanjem, fibrinolizom, komplementom, vanćelijskim matriksom, molekulama adhezije na ćelijskoj površini i receptorima citokina. Četiri konkretna primjera široko rasprostranjenih proteinskih modula su domeni: SH2, imunoglobulinski,  fibronektinski tip 3 i kringle.
Molekulska evolucija stvara porodice srodnih proteina sa sličnom sekvencom i strukturom. Međutim, sličnosti sekvenci mogu biti izuzetno niske između proteina koji dijele istu strukturu. Proteinske strukture mogu biti slične jer su proteini odstupili od modela zajedničkog pretka. Alternativno, neki nabori mogu biti favoriziraniji od drugih jer predstavljaju stabilne aranžmane sekundarnih struktura, a neki proteini se tokom evolucije mogu konvergirati prema tim savijanjima. Postoji oko 110.000 eksperimentalno određenih 3D proteinskih struktura deponiranih u Banci podataka o proteinima (PDB). Međutim, ovaj skup sadrži mnoge identične ili vrlo slične strukture. Sve proteine treba klasificirati u strukturne porodice, kako bi se razumjeli njihovi evolucijski odnosi. Strukturna poređenja najbolje se postižu na nivou domena. Zato razvijeni su mnogi algoritmi za automatsko dodjeljivanje domena u proteinima poznate 3D strukture.
Baza podataka CATH, klasificira domene u približno 800 složenih porodica; deset od ovih nčina savijanja je visoko zastupljeno i naziva se „super-nabiranje“. Super-nabori su definirani kao nabori za koje postoje najmanje tri strukture bez značajne sličnosti sekvenci. Najnaseljeniji je supernabor α/β-barel, kako je ranije opisano.
Multidomenski proteini
Većina bjelančevina, dvije trećine među jednoćelijskim organizmima i više od 80% višećelijskih, su višedomenski proteini. Međutim, druga istraživanja zaključila su da se 40% prokariotskih proteina sastoji od više domena, dok eukarioti imaju približno 65% proteina s više domena.
Porijeklo
Multidomenski proteini vjerojatno su se pojavili zbog selekcijskog pritiska tokom evolucije, kako bi stvorili nove funkcije. Različiti proteini odstupili su od zajedničkih predaka različitim kombinacijama i asocijacijama domena. Modulne jedinice često se kreću, unutar i između bioloških sistema putem mehanizama genetičkog miješanja:
Tipovi organizacije
Najjednostavnija organizacija multidomena koja se vidi u proteinima je organizacija jednog domena koji se ponavlja u tandemu. Domeni mogu međusobno komunicirati (interakcijama domen-domen) ili ostati izolirani, poput perlica na žici. Ogromni mišićni protein od 30.000 ostataka, titin sastoji se od oko 120 domena tipa fibronektina-III i Ig-tipa. U serinskim proteazama, duplikacija gena dovela je do stvaranja enzimskih domena s dva β-barela. Ponavljanja su se toliko razlikovala da među njima nema očigledne sličnosti u sekvenci. Aktivno mjesto nalazi se na rascjepu između dva β-barelska domena, u koji iz svakog domensa doprinose funkcionalno važni ostaci. Pokazalo se da genetički modificirani mutanti himotripsina serin-proteazama imaju određenu aktivnost proteinaza, iako su njihovi ostaci na aktivnom mjestu ukinuti, pa je stoga pretostavljeno da je duplikacija povećala aktivnost enzima.
Moduli često pokazuju različite odnose povezivanja, što ilustriraju kinezini i ABC transporteri. Motorni domen kinezina može biti na bilo kojem kraju polipeptidnog lanca koji uključuje regiju s upredenom zavojnicom i domen tereta. ABC transporteri su građeni sa do četiri domena koji se sastoje od po dva nepovezana modula, ATP-vezujuće kasete i integralnog membranskog modula, raspoređenih u različitim kombinacijama.
Ne samo da se domeni rekombiniraju, već postoji mnogo primjera insercija domena u drugi. Sekvencna ili strukturne sličnosti s drugima domeni pokazuju tako da homolozi insefrtiranih i roditeljskih domena mogu postojati nezavisno. Primjer je kod  'prstiju' umetnutih u 'dlan' domen unutar polimerazne porodice Pol I. Budući da se domen može umetnuti u drugi, uvijek bi trebao postojati barem jedan kontinuirani domen u multidomenskom proteinu. Ovo je glavna razlika između definicija strukturnih domena i evolucijskih/funkcionalnih domena. Evolucijski domen bit će ograničen na jednu ili dvije veze između domena, dok strukturni domeni mogu imati neograničene veze, unutar zadanog kriterija postojanja zajedničkog jezgra. Nekoliko strukturnih domena moglo bi se dodijeliti evolucijskom domenu.
Dolnja Košana
mini|280px|Dolnja Košana, rimokatolička crkva "Sv. Štefan" Dolnja Košana je naseljeno mjesto u sastavu općine Pivka, regija Primorsko-notranjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Postojna.
Znojile (Tolmin)
mini|280px|Znojile, seoske kuće Znojile su naseljeno mjesto u sastavu općine Tolmin, regija Goriška, Slovenija.
Haplogrupa
Haplogrupa (grčki: ἁπλοῦς, - haploûs = jednostavno, jedno) je skupina sličnih haplotipova koji imaju zajedničkog pretka s istom SNP  mutacijom. Pošto se sastoji od sličnih haplotipova, omogućava predviđanje haplogrupa  prema haplotipovima. Haplogrupa se određuje i utvrđuje SNP testom.
Haplogrupe se označavaju slovima, po abecednom slijedu, a podskupine dodatnim slovima i brojevima. Mitohondrijska DNK i  Y-DNK  i se označavaju različito. Detekcija ovih genetičkih markera može ukazati na zajedničko porijeklo jedinki i populacija u  hiljadama godina dalekoj  prošlosti.
Znojile (Tolmin)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Tolmin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Znojile su imale 11 stanovnika.
Haplogrupa
Porijeklo osoba ili populacija po muškoj liniji uočava se analizom Y-hromosomske DNK (Y-DNK), a po ženskoj  liniji po mitohondrijskoj DNK (mtDNK). Y-DNK kćeri  nasljeđuju od majki, a sinovi od oćeva dobijaju Y-hromosom (i snjim Y-vezane haplogrupe).
Y-vezane (Y-DNK]) haplogrupe
(mutacija M168 datira od  prije oko 50. 000 godina) (mutacija M89 se dogodila  prije oko  45.000 godina) (mutacija M9 datira od prije oko  40.000 godina)
Bosna i Hercegovina
(na uzorku većem od 100)
Lista (struktura podataka)
Prepisano sa stranice www.crnarupa.singidunum.ac.rs/valjevo mini|285x285px|Jednostruko povezana listaU računarstvu, lista ili sekvenca je apstraktni tip podataka, koji predstavlja poredani niz vrijednosti, gdje se neka vrijednost može pojaviti više puta. Instanca liste je prikaz matematičkog koncepta za konačne liste.
Lista je osnovni tip kontejnera, jer sadrže druge vrijednosti. Ako se ista vrijednost pojavljuje više puta, svako
pojavljivanje se smatra kao posebna stavka.
Definicija
Lista je struktura podataka koja se odlikuje rasporedom pripadajućih elemenata. Po svojoj prirodi lista je najsrodnija nizu, ali se uglavnom implementira koristeći dinamičko alociranje memorije i pokazivače.
Kod liste, prostor za neki čvor se alocira kada je to stvarno potrebno, tj. prilikom umetanja tog čvora u listu. S druge strane, prilikom brisanja nekog elementa iz liste, potrebno je izvršiti dealokaciju tog prostora, odnosno oslobađanje memorije.
Osobine listi
Svaka lista mora da zadovoljava sljedeće osobine:
Vrste listi
Po vrsti povezanosti, liste se najčešće dijele na jednostruko povezane i dvostruko povezane. Po svom obliku, liste dijelimo na linearne i kružne.
Labin
260px|mini|Labin, staro gradsko jezgro Labin grad je u Hrvatskoj, u Istarskoj županiji.
Lista (struktura podataka)
Dvostruko povezane liste
Dvostruko povezane liste su liste u kojima je moguće preraživanje pripadajućih elemenata u da smjera.Ovo se u programiranju najčešće implementira postojanjem dva pokazivača u svakom elementu liste, od kojih jedan pokazuje na prethodni, a drugi na sljedeći element u listi. Ova vrsta liste je jako pogodna za rad, i u većini slučajeva olakšava rješavanje u odnosu na jednostruko povezane liste.
Labin
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Labin.
Lista (struktura podataka)
Operacije u listi
Tipične operacije sa listom su umetanje, brisanje i pretraživanje liste. Tu imamo i ostale operacije, kao što su inverzija poretka čvorova u listi, povezivanje dvije liste u jednu, nalaženje i-tog čvora itd.
Labin
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, grad Labin je imao 11.642 stanovnika, od čega u samom Labinu 6.893.
Lista (struktura podataka)
Operacije u listi
Operacije sa listom najvećim dijelom manipulišu sa pokazivačima, gdje se na samom početku trebaju definisati legalne manipulacije sa pokazivačima, uzimajući u obzir da su to memorijske adrese. Sa pokazivačima su dozvoljene sljedeće aktivnosti:
Umetanje u listu
Umetanje elemenata u listu može biti izvršeno na bilo kojem mjestu u listi (početak, sredina, kraj).
Labin
Grad Labin
Napomena: ''Nastao iz stare općine Labin. U 1857., 1869., 1921. i 1931. dio podataka sadržan je u općini Raša. U 1921. sadrži dio podataka općine Raša. Od 1857. do 1880., 1921. i 1931. dio podataka sadržan je u općini Sveta Nedelja.''
Lista (struktura podataka)
Umetanje u listu
Operacija UMETNI_IZA (p, x), u listu umeće novi čvor sa sadržajem x iza čvora čija je adresa p. Operacija umetanja se vrši tako da nakon što se dinamički alocira prostor za novi čvor u njega se upiše sadržaj novog čvora. Zatim se vrši preusmjeravanje pokazivača, tako da sljedbenih prethodnog čvora postaje sljedbenik novog čvora, a sam novi čvor postaje sljedbenik prethodnog čvora. centar|mini|476x476px|Umetanje čvora sa sadržajem x iza čvora na koji pokazuje pUmetanje novog čvora u listu ima uticaja samo na dva čvora, na novi čvor i njegovog prethodnika.
Labin
Labin (naseljeno mjesto)
Napomena: ''U 1981. povećano pripajanjem naselja Kature. Sadrži podatke za to bivše naselje koje je od 1948. do 1971. iskazivano kao naselje. U 1857. 1869., 1921. i 1931. sadrži podatke za naselja Kapelica i Presika. U 1857., 1869., 1921. i 1931. dio podataka sadržan je u naseljima Nedešćina i Santalezi (oba u općini Sveta Nedelja).''
Lista (struktura podataka)
Umetanje u listu
Ukoliko je lista neuređena to omogućava brže umetanje, jer se novi čvor može umetnuti na početak liste. S druge strane, ako imamo uređenu listu, tada je umetanje složenije, jer moramo ispitati gotovo polovinu čvorova da bi odredili poziciju na koju ćemo umetnuti odgovarajući element.
Labin
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Labin je imalo 9.036 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Lista (struktura podataka)
Brisanje iz liste
Operacija brisanja elementa iz liste može da ukloni čvor sa bilo kojeg mjesta u listi.
Bergerove tablice
Bergerove tablice je sistem razrade rasporeda takmičenja po kolima za cijelu sezonu unutar jedne lige. Pojam je izvorno nastao za šahovska takmičenja, ali se koristi u svim sportovima koji se igraju ligaškim sistemom.
Lista (struktura podataka)
Brisanje iz liste
U slučaju kada brišemo čvor u sredini ili na kraju liste, treba da se izvrši preusmjeravanje pokazivača, tako da prethodnik čvora kojeg brišemo pokazuje na njegovog sljedbenika. centar|mini|373x373px|Brisanje čvora iza čvora na koji pokazuje pokazivač p
Bergerove tablice
Bergerove tablice se primjenjuju na način da se obavi ždrijeb kojim se svakom sudioniku (ekipi ili takmičaru, za pojedinačne sportove) dodjeli jedan broj, od 1 do ukupnog broja sudionika. Nakon toga se prema ovim tablicama dobijaju takmičarski parovi za jednokružni sistem takmičenja, dok se za dvokružni sistem druga polovina takmičenja igra po istom rasporedu, samo sa zamjenom domaćinstva. Teoretski ne postoji brojčano ograničenje sudionika za mogućnost razrade rasporeda unutar lige, dolje su primjeri razrade za lige od 3 do 30 sudionika. Ako je neparni broj sudionika u ligi, onda se koristi sistem za lige sa jednim članom više, s tim da zadnji broj ne dobija niti jedan sudionik, a u svakom kolu je slobodan onaj kojem je "protivnik" taj najveći, nedodijeljeni broj.
Lista (struktura podataka)
Pretraživanje liste
Operacija PRETRAZI(lista, x) pretražuje datu listu k, i ukoliko postoji bar jedan čvor sa sadržajem x, vraća adresu tog čvora, u suprotnom vraća nulu. Kod neuređene liste, da bi smo obavili pretraživanje, koje je u ovom slučaju neuspješno, moramo proći čitavu listu, dok se kod uređene liste, za pretraživanje može reći da je neuspješno čim dođemo do prvog čvora sa većim sadržajem, a do tada nismo pronašli odgovarajući čvor.
Ostale operacije
Operacija INVERZNA_LISTA(lista ) vrši inverz čvorova u listi, na čiji prvi čvor pokazuje pokazivač lista, tako da prvi čvor postaje posljednji, drugi postaje pretposljednji itd. U ovoj operaciji imamo tri pokazivača, tako da p pokazuje na sljedbenika čvora na koji pokazuje q, a r pokazuje na prethodnika od q. centar|mini|306x306px|Operacija INVERZNA_LISTA: a) prije početka opracije, b) poslije prve, c)poslije druge, d)poslije treće iteracije
Predstavljanje polinoma
Neka je polinom stepena N. ako je većina koeficijenata a_i različita od nule, možemo koristiti niz veličine N za predstavljanje polinoma, tako što ćemo u ćeliju sa indeksom i smjestiti koeficijent koji stoji uz x^i u polinomu P(x). Za tako predstavljene polinome moguće je implementirati operacije kao što su sabiranje, oduzimanje, množenje, dijeljenje, itd... Međutim ako razmotrimo polinome i  vidimo da će gotovo sav prostor u nizu od 1000 odnosno 1940 elemenata biti neiskorišten. Najveći dio vremena pri implementaciji gore navedenih operacija bi se sveo na množenje ili oduzimanje nula. Alternativa je u korištenju povezanih listi. Kako se kroz polinom obično prolazi u jednom smjeru, dovoljno je koristiti samo jednostruko povezanu kružnu listu. Listu je dobro držati uređenom po opadajućoj vrijednosti polja za eksponent. Tako bi implementacija navedena dva polinoma imala oblik:centar|bez_okvira|503x503px Koristeći ovakvu implementaciju polinoma pomoću listi, mnogo je lakše implementirati operacije sabiranja, množenja, itd, kao i algoritam za poređenje dva polinoma, i mnoge druge operacije koje su moguće sa polinomima.
Bogorodica na stubama
thumb|250px|Bogorodica na stubama''', skulptura Michelangela Buonarrotija Bogorodica na stubama jeste skulptura Michelangela Buonarotija, a koja se danas čuva u muzeju Casa Buonarroti u Firenci. Izvajana je približno 1490. godine, kada je Michelangelu bilo petnaest godina. Ova skulptura kao i Bitka Kentaura bile su prve dvije Michelangelove skulpture. Prva referenca za Bogorodicu na stubama kao Michelangelovo djelo bilo je u izdanju Giorgia Vasarija iz 1568. godine "Životi najznamenitijih slikara, kipara i arhitekata". Skulptura je izložena u muzeju Casa Buonarroti u Firenci, Italija.
Opis
Izražen je mišić djeteta i zagrljaj Bogorodice, posebno velikim rukama, zahvaljujući različitom tretiranju površina, čine ga snažnim jednostavnim, svakodnevnim gestama. Virtuoznost je prikazana kroz pad draperije preko tijela, posebno na kvadratnom sjedalu, što formu prati s velikim realizmom.
S lijeve strane, na stepenicama koje daju naziv djelu, nalaze se dva dječaka putti koji popunjavaju prazninu prostora u plesu ili tučnjavi i još jedan koji, naslonjen na rukohvat šatora, zajedno sa četvrtom figurom zaklonjenom draperijom iza Bogorodice. Teško je utvrditi značaj ove pozadinske scene, možda je to samo jednostavna stilska vježba ili počast plesu puttija u stilu Donatella.
Blagaj na Buni
<!--
Blagaj na Buni naselje u Hercegovini, udaljeno sedam kilometara južno od Mostara. Iznad naselja je Blagajski grad. U antičko doba na širem području je postojala ilirska utvrda i rimski castrum. U djelu De administrando imperio Konstantin VII Porfirogenet spominje gradove Bona i Hum u Zahumlju. Blagaj se nalazio u okviru župe Bišće i činio je centar Humske zemlje. Do 14. st. područje je pod raškom, a od tada pod bosanskom vlašću. U Bišću (Podgradina) i Blagaju su rezidencijalna mjesta bosanskih vladara koja oni povremeno posjećuju. U 15. st. u istoj funkciji su u rukama vojvode Sandalja Hranića i njegovog sinovca hercega Stjepana Vukčića iz roda Kosače.
Pod imenom Blagaj ovaj grad je poznat u izvorima tek od 1423. godine. Kroz Blagaj je prolazio put iz Dubrovnika i Drijeva, pa se račvao prema unutrašnjosti Bosne i prema drinskim rezidencijama Kosača. Osmanlije osvajaju Blagaj 1465. Tu je sjedište Blagajskog kadiluka od 1473.
U podnožju tvrđave jača naselje sa jakom privrednom djelatnošću, stambenom i obrazovnom infrastrukturom orijentalnog tipa (džamija, dva kamena mosta na Buni i tekija). U blizini Blagaja je izvor rijeke Bune koji predstavlja najveći kraški izvor u Evropi. Pored izvora Bune nalazi se čuvena sufijska tekija.
Literatura
-->
RHBDL2
Romboidno-vezani protein 2 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom RHBDL2 sa hromosoma 1.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 303 aminokiseline, a molekulska težina 34.021 Da.
Funkcija
Protein kodiran ovim genom je član porodice romboidne proteaze integralnih membranskih proteina. Ova porodica sadrži proteine koji su povezani sa drozofilsim rhomboid-1. Članovi ove porodice se nalaze i kod prokariota i eukariota i smatra se da funkcionišu kao intramembranske serin-proteaze. RHBDL2 funkcionira kao shedaza i na plazmamembrani. Poznati supstrati RHBDL2 uključuju trombomodulin i epidermni faktor rasta; profilirajući supstratni repertoar RHBDL2 identifikovan je niz dodatnih supstrata tpa I membranskog proteina, uključujući BCAM, SPINT1 i CLCP1.
Komorski natriuretski peptid
Komorski natriuretski peptid ili ventrikulski natriuretski pepid ili moždani natriuretski peptid (BNP) – poznat i kao  natriuretski peptid B-tip – je  hormon kojeg luče kardiomiociti u  srčanoj komori, kao odgovor na istezanje uzrokovano povećanim volumenom komorske krvi. To je 32-aminokiselinski polipeptid BNP, koji se luči se vezan za fragment 76 – aminokiselinskog N-terminal u prohormonu zvanom NT-proBNP (BNPT), koji je biološki neaktivan. Kada je oslobođen, BNP se veže i aktivira pretkomorski receptor natriuretskog faktora NPRA, a u manjoj mjeri NPRB, na način sličan pretkomorskom natriuretskom peptidu (ANP), ali sa 10 puta manjim afinitetom. Međutim, biološko poluvrijeme BNP-a dvostruko je duže od ANP-a, a za NT-proBNP je čak i duže, što za dijagnostiku testiranje krvi, ove peptide čini boljom metom od ANP-a.
Fiziološka dejstva BNP-a slična su djelovanju ANP-a i uključuju smanjenje sistemski vaskularni otpor i centralni venski pritisak, kao i porast natriureze. Neto učinak ovih peptida je smanjenje krvnog pritiska, uslijed smanjenja sistemskog vaskularnog otpora i, prema tome, naknadnog opterećenja. Pored toga, djelovanje BNP-a i ANP-a rezultira smanjenjem minutnog volumena zbog ukupnog smanjenja centralnog venskog pritiska i predopterećenja, kao posljedice smanjenja volumena krvi koji slijedi nakon natriureze i diureze.
Biosinteza
BNP se sintetizira kao prethormon sa 134 aminokiseline (preproBNP), kodiran ljudskim genom NPPB. Uklanjanjem N-terminalnog signalnog peptida sa 25 ostataka stvara se prohormon, proBNP, koji se skladišti unutarćelijski, kao O-vezani glikoprotein; proBNP se naknadno cijepa između arginina-102 i serina-103, specifičnom konvertazom (vjerovatno furin ili korin) u NT-proBNP i biološki aktivni polipeptid 32-aminokiselinskog BNP-32, koji se luče u krv u ekvimolarnim količinama. Cepanjem na drugim lokacijama nastaju kraći BNP peptidi, sa nepoznatom biološkom aktivnošću. Prerada proBNP može se regulirati O-glikozilacijom ostataka u blizini mjesta cijepanja.
Fiziološki efekti
Budući da se djelovanje BNP-a posreduje putem ANP receptora, fiziološki efekti BNP-a identični su djelovanju ANP-a. Oni će biti ovdje prikazani.
Vezanje na receptor – agonist uzrokuje smanjenje bubrežnu resorpciju natrija, što rezultira smanjenim volumenom krvi. Sekundarni efekti mogu biti poboljšanje srčane frakcije pumpanja i smanjenje sistemskog krvnog pritiska. Također je povećana lipoliza.