cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anton Čehov
Naslijeđe
Tokom života, britanski i irski kritičari uglavnom nisu imali pozitivno mišljenje o njegovom radu; E. J. Dillon je smatrao da je "učinak na čitaoca Čehovljevih priča bio odbojnost prema galeriji ljudskog otpada koju predstavljaju njegovi nestalni, beskičmeni, lutajući ljudi", a R. E. C. Long je rekao da su "Čehovljevi likovi bili odvratni i da je Čehov uživao u tome da skida posljednje krpe dostojanstvo iz ljudske duše." Posle njegove smrti, Čehov je ponovo ocenjen. Prevodi Constance Garnett su osvojili čitalačku publiku na engleskom jeziku i divljenje pisaca kao što su James Joyce, Virginia Woolf i Katherine Mansfield, čija je priča „Dijete koje je bilo umorno“ slična Čehovljevom „Pospanom“. Ruski kritičar D. S. Mirsky, koji je živio u Engleskoj, objasnio je Čehovljevu popularnost u toj zemlji njegovim "neobično potpunim odbacivanjem onoga što bismo mogli nazvati herojskim vrijednostima". U samoj Rusiji Čehovljeva drama je nakon revolucije izašla iz mode, ali je kasnije ugrađena u sovjetski kanon. Lik Lopahina, na primjer, ponovo je izmišljen kao heroj novog poretka, izdigavši se iz skromnog porijekla da bi na kraju posjedovao vlastelinska imanja.
Stil
Jedan od prvih nerusa koji je hvalio Čehovove drame bio je George Bernard Shaw, koji je u svom djelu Heartbreak House jedan podnaslov nazvao "Fantazija u ruskom maniru na engleske teme" i ukazao na sličnosti između problema britanske zemaljske klase i one njihovih ruskih pandana kako ih je prikazao Čehov: "isti fini ljudi, ista potpuna uzaludnost".
Ernest Hemingway, još jedan pisac na kojeg je uticao Čehov, bio je više kritičan: „Čehov je napisao šest dobrih priča. Ali on je bio pisac amater.“ Vladimir Nabokov je kritikovao Čehovljevu „mješavinu strašnih prozaizama, gotovih epiteta, ponavljanja“. Također je izjavio "ipak, to su njegova djela koja bih ponio na put na drugu planetu" i nazvao Damu sa psetancetom "jednom od najvećih priča ikada napisanih" u svom prikazu problematičnog odnosa, i opisao Čehova kako piše "na način na koji se jedna osoba odnosi prema drugoj najvažnije stvari u svom životu, polako, a opet bez prekida, pomalo prigušenim glasom".
Za pisca William Boyd, Čehovljevo historijsko dostignuće bilo je da napusti ono što je William Gerhardie nazvao "zapletom događaja" radi nečeg više "zamagljenog, prekinutog, pokvarenog ili na drugi način izmenjenog životom".
Virginia Woolf razmišljala je o jedinstvenom kvalitetu priče o Čehovu u The Common Reader (1925):"Ali je li to kraj, pitamo se? Radije imamo osjećaj da smo prekoračili svoje signale; ili kao da je melodija kratko stala bez očekivanih akorda da je zatvore. Ove priče su neuvjerljive, kažemo, i nastavljaju da uokviruju kritiku zasnovanu na pretpostavci da priče treba da se zaključuju na način koji mi prepoznajemo. Na taj način postavljamo pitanje naše vlastite spremnosti kao čitaoca. Tamo gdje je pjesma poznata, a kraj naglašen – ljubavnici ujedinjeni, zlikovci uznemireni, intrige razotkrivene – kao što je to u većini viktorijanske fikcije, teško da možemo pogriješiti, ali tamo gdje je melodija nepoznata, a kraj bilješka ispitivanja ili samo informacija da su nastavili da pričaju, kao što je to kod Čekova, potreban nam je veoma hrabar i budan smisao za književnost da bismo čuli melodiju, a posebno one poslednje note koje upotpunjuju harmoniju."
Michael Goldman je rekao o neuhvatljivoj kvaliteti Čehovljevih komedija: "Naučivši da je Čehov komičan... Čehov je komičan na vrlo poseban, paradoksalan način. Njegove drame zavise, kao i komedija, od vitalnosti glumaca da učine užitkom ono što bi inače bilo bolno nespretno – neprikladni govori, propuštene veze, promašaji, posrnuli, djetinjasti – ali kao dio dubljeg patosa; spoticanja nisu zapleti, već energično, graciozno rastvaranje svrhe.”
RK Bosna Sarajevo
Omladinski Rukometni klub Bosna Sarajevo je rukometni klub iz Sarajeva. Takmiči se Prvoj rukometnoj ligi Federacije BiH - Jug, drugom rangu bosansakohercegovačkog rukometa.
Historija
Klub je osnovan 1948. godine i dio je porodice Univerzitetskog sportskog društva Bosna. Domaće utakmice igra u Olimpijskoj dvorani "Ramiz Salčin" na Mojmilu u Novom Gradu. Prethodno ej igrao u dvorani "Mirza Delibašić" (KSC Skenderija) u sarajevskoj gradskoj općini Centar.
U Jugoslaviji, Bosnin najveći uspjeh je osvajanje Kupa Jugoslavije 1963. Najveći dio od 1963. do 2003. klub nije postizao vrijedne rezultate. Najveći uspjeh kluba zahvaljujući dobroj organizaciji, igračkom kadru i jakim sponzorima došao je 2006, plasmanom u polufinale evropskog Kupa kupova, gdje su došli zahvaljujući osvojenom 3. mjestu u grupnoj fazi najjačeg evropskog takmičenja, Lige prvaka.
U polufinalu je Bosna izgubila od Hamburga ukupnim rezultatom 48:53, a gdje je Bosna ubilježila historijsku pobjedu u Sarajevu. Osim uspjeha u Evropi, Bosna je u domaćem takmičenju bila sedam puta prvak Premijer lige i pet puta osvajač Kupa BiH.
Igrači
Sastav za sezonu 2019/20.
Adnan Kurtović Maksimilijan Gajević
Pjongjang
Pjongjang je glavni grad i najveći grad Sjeverne Koreje. Smješten je na rijeci Taedong u centralnom dijelu države, 48 kilometara od njenog utoka u Žuto more. Službenih informacija o broju stanovnika nema, ali se pretpostavlja da se broj kreće između 2.5 i 3.8 miliona (informacije organizacije Chongryon iz Japana)
Tokom historije grad je često mjenajo vlasnike, Korejskih kraljevina, Silla, Goguryeo i Balhae, pa do Kine i imperijalističkog Japana. Nakon Drugog svjetskog rata, 1946. godine, Pyongyang je izdvojen iz provincije Južni P'yŏngan i danas je u okviru posebne upravne jedinice na nivou provincije.
Historija
Prema Sjevernokorejskim izvorima Pyongyang je osnovan 2300 godina prije nove ere kao Wanggŏmsŏng, glavni grad države Gojoseon. Međutim malo je informacija koje to potvrđuju, naročito ako se uzme u obzir da u okolini Pyongyanga još nisu pronađeni dokazi o postojanju grada u rano doba kineske dinastije Han koja je osvojila Gojoseon 108. p. n. e.. Između 25. i 220. godine pojavljuju se prvi dokazi o postojanju Pyongyanga u doba Han dinastije, i to kao centar provincije Lelang-guk. Pyongyang je tada postao važan kulturni i komercijalni centar sve dok kraljevina Goguryeo nije porazila i uništila Lelang-guk 313. godine.
U sastavu kraljevine Goguryeo Pyongyang je ostao slijedećih 300 godina, od čega je oko 220 godina služio kao glavni grad. 676 godine nakon rata između kraljevine Goguryeo i ujedinjenih kineske dinastije Tang i kraljevine Silla Pyongjang je osvojen, ali je uskoro napušten i ostao je na "ničijoj zemlji", na granici između kraljevina Silla i Balhae.
Nekadašnju važnost Pyongyang je ponovo dobio tek nakon uspostavljanja dinastije Joseon kada postaje glavnim gradom provincije P'yŏngan. Nakon japanskog osvajanja Koreje 1896, Pyongyang je postao centar provincije Južni P'yŏngan.
Nakon završetka Drugog svjetskog rata tokom kojeg je Crvena armija oslobadila grad, Pyongyang je proglašen "privremenim glavnim gradom" Demokratske Narodne Republike Koreje, pošto su postojale namjere da se zauzme historijski glavni grad Koreje - Seul. Tokom Korejskog rata grad je bio na kratko u posjedu Južne Koreje. Po potpisivanju primirja Pyongyang je obnovljen uz Sovjetsku pomoć.
Metro
mini|Metro u Pyongyangu
U gradu postoje dvije metro linije. Izgradnja je počela 1968. godine, a prva linija Chollima (ime po vrlo brzom konju iz Korejske mitologije) je puštena u promet 1973. ogdine, dok je druga linija Hyoksin (Obnova) otvorena 1975. Sistem metroa se u cjelosti nalazi na zapadnoj obali rijeke Tadong, a postojao je plan za otvaranje treće linije koja bi spajala obale, međutim nakon nesreće prilikom kopanja tunela ispod rijeke Tadong treća linija je ostala nezavršena. Stanice metroa u Pyongyangu nalaze se na najvećoj dubini u svijetu, 110 metara, tako da mogu poslužiti i kao javna skloništa u slučaju rata.
Tramvaj i trolejbus
Zbog izuzetno malog broja vlastitih automobila, građani Pyongyanga se moraju osalnjati na javni prevoz. Pored metroa u Pyongyangu postoje i tramvajski i trolejbuski sistem, koji su u jako lošem stanju zbog čestih nestanaka struje. Također, mali broj trolejbusa i tramvaja rezultira ogromnim gužvama tokom jutarnjih i popodnevnih sati kada radnici idu na posao.
Znamenitosti
Nakon rekonstrukcije po završetku Korejskog rata napravljene su mnoge zgrade, spomenici i avenije. Najveća zgrada u Pyongyangu je nezavršeni hotel Ryugyŏng visok 330 metara sa 105 spratova i 361 000 kvadratnih metara površine.
Pored hotela Ryugyong tu su i Palača Kumsusan - Mauzolej Kim Il-sunga, toranj Juche i Trijumfalna kapija.
Proton
Proton je subatomska, nukleonska pozitivna čestica. On je dugovječni hadron nabijen pozitivnim elektricitetom sa formalnom oznakom p. Pored elektrona i neutrona, ubraja se u osnovne čestice od kojih je sastavljen atom.
Proton se sastoji od dva "up"-kvarka i jednog "down"-kvarka. Ova tri valentna kvarka su okružena sa jednim "oblakom" gluona i kvark-antikvark parova. Manje od 20% mase protona otpada na valentne kvarkove, dok ostatak otpada na gluone, koji su prenosioci jakih sila. . Promjer jednog slobodnog protona iznosi oko 1,7 · 10−15m. Proton, kao i neutron spada u barione.
Kodreti
Kodreti su naseljeno mjesto u sastavu općine Komen, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazili su se u sastavu stare općine Sežana.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kodreti su imali 45 stanovnika.
Napomena: ''U 1953. povećano za naselje Kovači koje je ukinuto, te za dio naselja Erzelj (općina Vipava, regija Goriška).''
NGC 6284
NGC 6284 (također poznat kao ESO 518-SC9) je kuglasto zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zmijonosac. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 22. maja 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 7796
NGC 7796 (također poznat kao ESO 149-7 i PGC 73126) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 155 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Feniks. Najveći prečnik je 2,20 (99 hiljada sg) a najmanji 1,9 uglovnih minuta (85 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 11. septembra 1836. godine.
Charlie Parker
mini|desno|Charlie Parker Charles Parker, Jr. (29. august 1920 – 12. mart 1955) bio je američki džez saksofonist i kompozitor.
NGC 7796
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Charlie Parker
Parker se smatra jednim od najbitnijih džez muzičara s imenima kao što su Louis Armstrong i Duke Ellington. Parker je dobio nadimak "Yardbird" rano u svojoj karijeri, a skraćenica "Bird" ostala je do kraja njegovog života, inspirišući neke od njegovih kompozicija kao što su "Birdfeathers", "Yardbird Suite" i "Ornithology".
Parker je imao jednu od glavnih uloga u razvijanju bebopa, forme džez muzike okarakterizirane brzim tempom, virtuoznim tehnikama i improvizaciji baziranoj na harmonijskog strukturi. Parkerov inovativni pristup melodiji, ritmu i harmoniji imao je veliki utjecaj na njegove savremenike. Nekoliko Parkerovih pjesama postalo je standardima džez muzike, uključujući "Billie's Bounce", "Anthropology", "Ornithology" i "Confirmation". Njegova bezvremena blues improvizacija "Parker's Mood" predstavlja jednu od duboko najpoštovanijih pjesama u historiji džeza. Parker je spajao džez s drugim muzičkim stilovima, od klasične do latino muzike, praveći put koji su ostali kasnije pratili.
Parker je bio ikona moderne subkulture i kasnije Beat generacije, personificirajući koncept džez muzičara kao beskompromisnog umjetnika i intelektualca, a ne samo popularnog zabavljača. Njegov stil s harmonijske, ritmične perspektive imao je utjecaj na velik broj istomišljenika bez obzira o kojem je instrumentu riječ.
NGC 3347A
NGC 3347A (također poznat kao ESO 376-4, IRAS 10380-3609, MCG -6-24-2 i PGC 31761) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 128 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zračna pumpa. Najveći prečnik je 2,00 (74 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (30 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
SEHA liga
SEHA liga (South East Handball Association) je regionalna rukometna liga koja se igra na području jugoistočne i srednje Evrope. Osnovana je 2011. godine. U sezoni 2019/20. u njoj se takmiče klubovi iz sedam država Bjelorusije, Hrvatske, Sjeverne Makedonije, Srbije, Slovačke, Kine, Mađarske, Rusije i Ukrajine. U prethodnim sezonama igrali su klubovi iz Slovenije, Crne Gore, Bosne i Hercegovine i Rumunije.
Trenutni prvak je Vardar koji je sa pet osvojenih titula najuspješniji klub lige.
Historija
Osnivanje regionalne rukometne lige je predložio Rukometni savez Bosne i Hercegovine. U februaru 2011. godine je u Beogradu održan sastanak na kojem je dogovoreno stvaranje S-lige.
Nekoliko dana nakon žrijeba, nastup slovačkog predstavnika Tatrana u ligi je bio upitan jer je evropska rukometna federacija klubu zabranila nastup u SEHA ligi, a kao razlog je naveden problem u tome što Slovačka ne graniči ni s jednom od drugih država takmičara. Ipak, problem je riješen, a Tatran je dobio dozvolu za takmičenje.
Krajem avgusta i početkom septembra 2011. godine, jedan od srbijanskih predstavnika, Partizan, je istupio iz lige zbog nezadovoljstva oko organizacije lige, zbog čega je prvo kolo lige bilo odgođeno, kao i početak hrvatske nacionalne rukometne lige. Ipak, umjesto Partizana je u ligu ušao klub Metaloplastika iz Šapca, čime su ispunjeni uvjeti za konačan početak samog takmičenja.
Miles Davis
mini|200px|Miles Davis Miles Davis III (26. maj 1926 – 28. septembar 1991) bio je američki jazz trubač, tekstopisac, vođa orkestra i kompozitor.
Smatra se jednim od najutjecajnijih jazz muzičara 20. vijeka. Miles Davis je bio sa svojim muzičkim grupama, na prvom mjestu u više bitnih razvoja jazz muzike uključujući cool jazz, hard bop, free jazz, fusion and techno. Mnogo poznatih jazz muzičara su svoju slavu stekli kao članovi njegovog ansamla, uključujući imena kao što su: John Coltrane, Herbie Hancock, Bill Evans, Wayne Shorter, Chick Corea, John McLaughlin, Cannonball Adderley, Gerry Mulligan, Tony Williams, George Coleman, J. J. Johnson, Keith Jarrett, John Scofield i Kenny Garrett.
Miles Davis je nagrađen prihvatanjem u Rokenrol kuću slavnih 2006. godine.
Umrežavanje DNK
U genetici, umrežavanje DNK označava pojave kada različiti egzogeni ili endogeni agensi reaguju sa dva nukleotida DNK, formirajući kovalentnu vezu između njih. Ova poprečna veza može se desiti unutar istog lanca (unutarlančana) ili između suprotnih lanaca dvolančane DNK (međulančana). Ovi adukti ometaju ćelijski metabolizam, kao što su replikacija DNK i transkripcija, pokrećući ćelijsku smrt. Ove poprečne veze se, međutim, mogu popraviti putem ekscizije ili rekombinacijskih puteva.
Umrežavanje DNK također ima korisne zasluge u hemoterapijama i ciljanju kancerogenih ćelija za apoptoze, kao i u razumijevanju interakcije proteina sa DNK.
Agensi umrežavanja
Mnogi karakterizirani agensi za umrežavanje imaju dvije neovisno reaktivne grupe unutar iste molekule, od kojih se svaka može vezati za nukleotidni ostatak DNK. Ovi agensi su odvojeni na osnovu njihovog izvora i označeni kao egzogeni ili endogeni. Egzogeni agensi za umrežavanje su hemikalije i spojevi, prirodni i sintetski, koji proizlaze iz izloženosti okolišu kao što su lijekovi i dim cigareta ili izduvni gasovi automobila. Endogeni agensi za umrežavanje su spojevi i metaboliti koji se unose iz ćelijskih ili biohemijskih puteva unutar ćelije ili organizma.
Popravak umrežene DNK
Umrežena DNK se popravlja u ćelijama kombinacijom enzima i drugih faktora iz puta nukleotidnog ekscizijskog popravka (NER), homolognom rekombinacijom i puta baznoekscijskog popravka (BER). Za popravak međulančanih umreženih veza kod eukariota, endonukleaza od 3' preklopa iz NER-a, XPF-ERCC1, regrutuje se u umreženu DNK, gdje pomaže u 'otkačivanju' DNK, cijepanjem 3' lanca na mjestu umrežavanja. 5' lanac se zatim cijepa, bilo pomoću XPF-ERCC1 ili druge endonukleaze, formirajući dvolančani prekid (DSB), koji se zatim može popraviti pomoću puta homologne rekombinacije.
Umređena DNK općenito uzrokuju gubitak informacija o preklapanju sekvenci iz dva lanca DNK. Stoga, tačna popravka oštećenja ovisi o preuzimanju izgubljene informacije iz neoštećenog homolognog hromosoma u istoj ćeliji. Preuzimanje se može dogoditi uparivanjem sa sestrinskom hromatidom proizvedenom tokom prethodnog kruga replikacije. U diploidnoj ćeliji umrežavanje se takođe može desiti uparivanjem sa nesestrinskim homolognim hromosomom, što se dešava posebno tokom mejoze. Kada dođe do uparivanja, umrežavanje se može ukloniti i ispravne informacije uvesti u oštećeni hromosom, homolognom rekombinacijom.
Tretiranje E. coli sa psoralenom-plus-UV svjetlom (PUVA) stvara međulančano umredžavanje DNK. Cole et al. i Sinden & Cole predstavili su dokaz da homolognorekombinacijski proces popravke koji zahtijeva proizvode gena uvrA, uvrB i recA može ukloniti ova umrežavanja u E. coli. Čini se da je ovaj proces prilično efikasan. Iako su jedno ili dva nepopravljena umrećavanja dovoljna da inaktiviraju ćeliju, bakterijska ćelija divljeg tipa može se popraviti i stoga oporaviti od 53 do 71 psoralenskih umrežavanja. Eukariotske ćelije kvasca su također inaktivirane jednom preostalom umreženom vezom, ali ćelije kvasca divljeg tipa mogu se oporaviti od 120 do 200 umrežavanja.
Biohemijski metodi interakcije
Umrežavanje DNK-protein može biti uzrokovano raznim hemijskim i fizičkim agensima, uključujući prijelazne metale, ionizirajuće zračenje i endogene aldehide, pored hemoterapeutskih agenasa. eDNK umrežavanju, DNK-protein umrežavanju su lezije u ćelijama koje se često oštećuju UV zračenjem. Utjecaj UV zraka može dovesti do reaktivnih interakcija i uzrokovati umrežavanje DNK i proteina koji su u kontaktu s njom. Ove umrežavajuće veze su veoma glomazne i složene lezije. One se prvenstveno javljaju u područjima hromosoma koji prolaze kroz replikaciju DNK i ometaju ćelijske procese.
Napredak u metodima identifikacije strukture je napredovao, a dodatak sposobnosti mjerenja interakcija između DNK i proteina je zahtjev za potpuno razumijevanje biohemijskih procesa. Struktura kompleksa DNK-protein može se mapirati pomoću fotoumrežavanja, što je fotoindukovano formiranje kovalentne veze između dva makromolekula ili između dva različita dijela jedne makromolekule. Metodologija uključuje kovalentno povezivanje DNK-vezujućeg motiva DNK-vezujućeg proteina specifičnog za ciljnu sekvencu sa agensom za umrežavanje koji se može fotoaktivirati i koji je sposoban da reaguje sa nukleotidima DNK kada je izložen UV zračenju. Ovaj metoda daje informacije o interakciji između DNK i proteina u unakrsnoj vezi umrežavanja.
Klinički tretmani
Putevi popravka DNK mogu dovesti do stvaranja tumorskih ćelija. Kancerski tretmani su dizajnirani pomoću agenasa za umrežavanje DNK za interakciju sa dušičnim bazama DNK kako bi se blokirala replikacija DNK. Ovi agensi za umrežavanje imaju sposobnost da djeluju kao terapije sa jednim agensom ciljajući i uništavajući specifične nukleotide u ćelijama raka. Rezultat je zaustavljanje ciklusa i rasta ćelija raka; budući da inhibira specifične puteve popravka DNK, ovaj pristup ima potencijalnu prednost jer ima manje nuspojava.
Kod ljudi, vodeći uzrok smrti od raka u svijetu je rak pluća, uključujući karcinom nemalih a plućnih ćelija (NSCLC) koji čini 85% svih slučajeva raka pluća u Sjedinjenim Državama. Pacijenti sa NSCLC liječe se često terapeutskim spojevima platine (npr. cisplatin, karboplatin ili oksaliplatin) koji uzrokuju međulančano umrežavanje DNK. Među osobama sa NSLC-om, niska ekspresija gena raka dojke 1 (BRCA1) u primarnom tumoru korelirala je s poboljšanim preživljavanjem nakon hemoterapije koja sadrži platinu. Ova korelacija implicira da nizak BRCA1 u kanceru, i posljedično nizak nivo popravka DNK, uzrokuje ranjivost raka na liječenje agensima za umrežavanje DNK. Visok BRCA1 može zaštititi ćelije raka djelujući u homolognorekombinacijskom putu popravka koji uklanja oštećenja u DNK unesena lijekovima platine. Nivo ekspresije BRCA1 potencijalno je važan alat za prilagođavanje hemoterapije u liječenju raka pluća.
Klinički hemoterapeutici mogu inducirati enzimsko i neenzimsko umrežavanje DNK-protein. Primjer ove indukcije su derivati platine, kao što su cisplatin i oksaliplatin. Oni stvaraju neenzimsko umrežavanje DNK-protein kroz nespecifično umrežavanje proteina koji stupaju u interakciju s hromatinom za DNK. Umrežavanje je moguće i kod drugih terapeutskih agenasa, bilo stabilizacijom intermedijara reakcije kovalentne DNK-protein ili stvaranjem pseudosupstrata, koji hvata enzim na DNK. Derivati kamptotecina, kao što su irinotekan i topotekan, ciljaju i hvataju specifičnu DNK topoizomerazu 1 (TOP1), interkalacijom unutar interfejsa enzim-DNK. Budući da toksičnost ovih lijekova ovisi o hvatanju TOP1, ćelijska osjetljivost na ove spojeve direktno zavisi od nivoa ekspresije TOP1. Kao rezultat toga, funkcija ovih lijekova je da služe kao otrovi enzima, a ne kao inhibitori. Ovo se može primijeniti za liječenje tumorskih ćelija, korištenjem TOP 2 otrova enzima.
Mašina
desno|mini|Tubrine na vjetar Mašina je skup elemenata pokretnih i nepokretnih koja prenosi ili modifikuje energiju. Uobičajano, riječ se odnosi na spravu koja izvodi ili pomaže u izvođenju korisnog rada. Mašine zahtijevaju unos određene količne energije kako bi zivršile neki rad.
Ljudi su koristili mehanizme i mašine u svoju koristi još prije bilo kakvih pisanih dokaza o tome. Generalno, te sprave su smanjivale količinu sile, koju je bilo potrebno uložiti da se izvrši rad, te su mijenjale pravac sile ili mijenjale jedan oblik kretanja ili energije u drugi.
Mehaničke prednosti jednostavnih mašina je u omjeru sile tereta i sile koja se aplicira. Ovo ne opisuje u potpusnosti rad mašine, jer je potreba dodatna sila kako bi se savladalo i trenje. Mehanička učinkovitost neke mašine je omjer stvarne mehaničke prednosti (SMP) i idealne mehaničke prednosti (IMP). Mašine nikada nemaju efikasnost od 100% to jeste perpetuum mobile prve vrste nije moguć.
Moderni alati, automatizirane mašine i mašinerija kojom upravlja čovjek, uveliko komplikuju definiciju "mašine". Mašine koje transformišu toplotu ili neku drugu energiju u mehaničku energiju, zovu se motori.
Hidraulične sprave koje se koriste u industriji: industrija teške opreme, automobilska industrija, pomorska industrija, Aerosvemirska industriija, industrija konstrukcijske opreme.
ISO 639
ISO 639 je jedan od više međunarodnih standarda za predstavljanje različitih jezika sa skraćenicama. Postoji u više različitih verzija.
'ISO 639' standard navodi dvoslovne i troslovne oznake jezika, a trenutno postoji u tri verzije, koje su navedene u sljedećoj tablici. Tablica je sortirana po 639-1 kodu.
Sopot
Albanija:
Bosna i Hercegovina:
Bugarska:
Hrvatska:
Makedonija:
Poljska:
Srbija:
NGC 4870
NGC 4870 (također poznat kao PGC 44569) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 487 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lovački psi. Najveći prečnik je 0,90 (128 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (43 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lawrence, 4. Earl of Rosse Parsons 1. aprila 1878. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Morfologija biljaka
Morfologija biljaka ili fitomorfologija je nauka o  fizičkom obliku i vanjskoj strukturi biljaka. Obično se ovo razlikuje od biljne anatomije, koja se bavi proučavanjem unutrašnjih struktura biljaka, posebno na mikroskopskoj razini. Morfologija biljke je korisna u vizuelnoj identifikaciji biljaka svih taksonomskih rangova. thumb|right|[[Cvijet koji se razvijai iz zaštitnog omotača]]
Područja proučavanja
thumb|right|Kompleksna morfologija cvjetova [[Asclepias syriaca]] thumb|right|Površinska struktura grane [[Pinus sylvestris]] Morfologija biljaka "predstavlja studiju razvoja, oblika i strukture biljaka i, implikacijski, pokušaj njihove interpretacije na temelju sličnosti plana i porijekla". Postoje četiri glavna područja istraživanja morfologije biljaka, a svako se preklapa s drugim oblastima bioloških nau ka
Prije svega, morfologija je komparativno-filogenetička, što znači da morfolog ispituje strukture u mnogim različitim biljkama iste ili različite vrste, a zatim upoređuje i formulira ideje o sličnostima. Kad se vjeruje da strukture različitih vrsta postoje i razvijaju se kao rezultat zajedničkih, nasljeđenih genetičkih puteva, te se strukture nazivaju homologne. Naprimjer, lišće borova  Pinus, hrasta  i kupusa izgleda vrlo različito, ali dijele određene osnovne strukture i raspored dijelova. Homologija lišća je jednostavan zaključak. Morfolog ide dalje i otkriva da namjenske odbrambene strukture (bodlje) iz porodice Cactaceae  (kaktusi) također imaju istu osnovnu strukturu i razvoj kao i listov drugih biljaka. Zato kaktusne bodlje također homologne listovima. Ovaj aspekt morfologije biljaka preklapa se sa izučavanjem evolucije i paleobotanike biljaka. Drugo, morfologija biljaka promatra, kako  vegetativne (somatske), tako i generativne (reprodukcijske) strukture. Proučavanje vegetativnih struktura vaskularnih biljaka uključuje posmatranje sistema izdanaka, koji se sastoje od stabljike i listova, kao i korijenovog sistema. Reproduktivne strukture su raznovrsnije i obično su specifične za određenu grupu biljaka kao što su cvijet i sjemenke, papratni sorusi i kapsule  mahovina. Detaljno proučavanje reproduktivnih struktura u biljkama dovelo je do otkrića smjene generacija u svim biljkama i većini algi. Ovo područje morfologije biljaka preklapa se sa izučavanjem biodiverziteta i biosistematike. Treće, morfologija biljaka proučava strukturu biljaka u raznim skalama. Na najnižim je ultrastruktura, opće strukturne karakteristike ćelija koje su vidljive samo uz pomoć elektronskog mikroskopa i  citologije, istraživanja ćelija pomoću optičke mikroskopije. Na ovoj skali, morfologija biljaka preklapa se sa anatomijom biljaka kao poljem proučavanja. Na najvećem je nivou istraživanje biljke habitusa, ukupne arhitekture biljke. Obrazac grananja u stablu razlikovat će se od vrste do vrste, kao i izgled biljke kao stabla, grma ili trava.
Četvrto, morfologija biljaka ispituje obrazac razvića, procesa u kojem strukture nastaju i sazrevaju kako biljka raste. Dok životinje proizvode sve dijelove tijela koje će ikada imati od ranog života, biljke neprestano proizvode nova tkiva i strukture tokom života. Živa biljka uvijek ima embrionska tkiva. Način na koji nove strukture sazrivaju, kako se proizvode i mogu uticati na određeni period života biljke kada se počinju razvijati, kao i na okruženje kojem su strukture izložene. Morfologija proučava taj proces, uzroke i njegov rezultat. Ovo područje morfologije biljaka preklapa se sa fiziologijom biljaka i ekologijom.
Uporedna nauka
Morfologija biljke uspoređuje struktur u više različitih jedinki iste ili različitih vrsta. Ako se upoređuju slične strukture u različitim biljkama, postavlja se pitanje zašto su strukture slične. Sasvim je vjerovatno da su slični osnovni genetički, fiziološki ili reakcije uzroci na okolne faktore doveli do ove orfološke sličnost. Rezultati naučnog istraživanja ovih uzroka može dovesti do jednog od dva uvida u temeljnu biologiju: Razumijevanje karakteristika i strukture svake vrste važan je dio razumijevanja biljne evolucije. Evolucijska biologija oslanja se na morfologiju biljaka, kako bi interpretirala strukture, a zauzvrat tome pruža uvid filogenetičke odnose biljaka, koji mogu dovesti do novih morfoloških promjena.
Homologija
Kada se vjeruje da strukture različitih vrsta postoje i razvijaju se kao rezultat zajedničkih – naslijeđenih genetičkih puteva, te se strukture nazivaju „homologne“. Naprimjer, lišće bora, hrasta i kupusa izgleda vrlo različito, ali dijele određene osnovne strukture i raspored dijelova. Homologija lišća je jednostavan zaključak. Morfologija ide dalje i otkriva da bodlje kaktusa imaju istu osnovnu strukturu i razvoj kao i lišće u drugim biljkama, pa su zato i kaktusne bodlje homologne listovima.
Konvergencija
Kad se vjeruje da strukture različitih vrsta postoje i razvijaju se kao rezultat uobičajenih prilagodljivih reakcija na pritisak okoline, te se strukture nazivaju „konvergentne“. Naprimjer, listovi Bryopsis plumosa i stabljike Asparagus setaceus imaju isti izgled perasto razgranatog oblika, iako je jedna alga, a druga cvjetnica. Sličnost u ukupnoj strukturi nastaje nezavisno kao rezultat konvergencije. Oblik rasta mnogih kaktusa (Cactaceae i vrsta roda Euphorbia vrlo je sličan, iako pripadaju veoma udaljenim porodicama. Sličnost je rezultat zajedničkih rješenja problema preživljavanja u vrućem i suhom okruženju.
Vegetativne i reproduktivne oznake
Dijagram "tipske" [[eudikotiledone|330px|left|bottom|triangle|#43d050}}]] Morfologija biljaka proučava, kako vegetativne, tako i reproduktivne strukture. Vegetativne (somatske) strukture vaskularnih biljaka uključuju dva glavna organa organa: Suprotno tome, reproduktivne strukture su različite i obično su specifične za određenu grupu biljaka. Strukture poput cvijeta i ploda nalaze se samo u angiospermi ; sorusi se nalaze samo u paprati, a sjemenski češeri nalaze se samo u četinara i drugim teretanospermama. Stoga se reproduktivne strukture smatraju korisnijim za klasifikaciju biljaka od vegetativnih.
Koristi za identifikaciju
Biolozi – botaničari koriste morfološke oznake biljaka koje se mogu uporediti, izmjeriti, prebrojati i opisati, e da bi procijenili razlike ili sličnosti u biljnim vrstama te ih koristi za identifikaciju, klasifikaciju i opisivanje. Kada se znakovi koriste u opisima ili za identifikaciju, oni se nazivaju dijagnostičke ili ključne oznake, koje mogu biti i kvalitativne i kvantitativne. Obje vrste znakova mogu biti vrlo korisne za identifikaciju biljaka.
Smjena generacija
Detaljna studija reproduktivnih struktura u biljkama dovela je do otkrića smjene generacija, kod svih biljaka i većine algi, što je prvi uočio njemački botaničar Wilhelm Hofmeister. Ovo otkriće je jedno od najvažnijih u čitavoj morfologiji biljaka jer pruža zajedničku osnovu za razumijevanje životnog ciklusa svih biljaka.
Pigmentacija biljaka
Primarna funkcija pigmenata u biljkama je fotosinteza, koja koristi zeleni pigment hlorofil zajedno s nekoliko crvenih i žutih pigmenata koji pomažu uhvatiti što više svjetlosne energije. Pigmenti su takođe važan faktor u privlačenju insekata na cvijetove  da podsaknu oprašivanje. Biljni pigmenti uključuju mnoštvo različitih vrsta molekula, uključujući porfirine, karotenoide, antocijanine i betalene. Svi biološki pigmenti selektivno apsorbiraju određene talasne dužine svjetlosti, dok odbijaju druge. Svetlost koju apsorbuje, bilka može koristiti za pokretanje hemijskih reakcija, dok refleksna talasna dužina svetlosti određuje boju kojom će se pigment vidjeti u oku, odnosno moždanom centru za vid.
Morfologija razvića
Razviće biljke je proces u kojem se strukture stvaraju i sazrijevaju, kako biljka raste. Predmet je studija anatomije i fiziologije, kao i morfologije biljaka. Proces razvoja u biljkama bitno se razlikuje od onog koji se vidi kod kičmenjačkih životinja. Kad se životinjski embrion počne razvijati, vrlo rano će proizvesti sve dijelove tijela koje će ikada imati u životu. Kad se životinja rodi (ili se izleže iz jajeta), ima sve svoje dijelove tijela i od tada će samo postajati veća i zrelija. Nasuprot tome, biljke stalno proizvode nova tkiva i strukture tokom života i to iz ' meristema'; nalazi se na vrhovima organa  ili između zrelih tkiva. Tako živa biljka uvijek ima embrionska tkiva. Svojstva organizacije koja se vide u biljci su pojavljujuća svojstva koja su više od zbroja pojedinih dijelova. Sastavljanje ovih tkiva i funkcija u integrirani višećelijski organizam daje ne samo karakteristike zasebnih dijelova i procesa, već i sasvim novi skup koji na temelju ispitivanja zasebnih dijelova ne bi bio predvidiv. Drugim riječima, poznavanje molekula u biljci nije dovoljno za predviđanje karakteristika ćelija, a poznavanje svih svojstava ćelija neće predvidjeti sva svojstva biljne strukture.
Rast
Vaskularna biljka počinje život od jedne ćelije zigota, koju formira opčodnjom jajne ćelije spermatozoidom. Od tog trenutka počinje se dijeliti kako bi tvorio biljku embrion, u procesu zvanom embriogeneza. Kada se to dogodi, rezultirajuće ćelije će se organizirati tako da jedan kraj postane prvi korijen, dok drugi kraj tvori vrh izdanka. Kod sjemenjača embrion će razviti jedan ili više „sjemenskih listova“ (kotiledoni). Do kraja embriogeneze mlada biljka imat će sve dijelove potrebne za početak individualnog života. Jednom kada embrion proklija iz sjemeke ili roditeljske biljke, on počinje proizvoditi dodatne organe (lišće, stabljike i korijenje) u procesu organogeneze.
Korijen raste iz novog korijenskog meristema, koji se nalaze na vrhu korijena, a nova stabljika i lišće rastu iz izdanka meristem koji se nalazi i na vrhu izdanaka. Grananje se dešava kada male ćelije koje više nisu meristem, a koje još nisu prošle diferencijaciju da bi formirale specijalizirano tkivo, počinju da rastu kao vrh novog korijena ili pucaju. Rast iz bilo kojeg takvog meristema na vrhu korijena ili izdanaka naziva se primarni rast i rezultira produlženjem tog korijena ili izdanaka. Sekundarni rast rezultira širenjem korijena ili pucanjem iz podjela ćelija u kambija.
Pored rasta diobom ćelija, biljka može rasti i putem produženja ćelija. To se događa kada pojedine ćelije ili njihove grupe rastu u dužinu. Neće sve biljne ćelije izrasti na istu dužinu. Kada na jednoj strani stabljike rastu duže i brže od onih na drugoj strani, stabljika će se saviti na stranu sporije rastućih ćelija. Ovaj usmjereni rast može se dogoditi reakcijom biljke na određeni podsticaj, poput svjetlosti (fototropizam), gravitacije (gravitropizam), vode, (hidrotropizam) i fizičkog kontakta (tigmotropizam).
Rast i razvoj biljaka posreduju specifični biljni hormoni i regulatori rasta biljaka (PGR) (Ross et al. 1983). Na razinu endogenih hormona utiču starost biljake, hladnoća, postojanost i druga metabolička stanja; fotoperiod, suša, temperatura i drugi vanjski uvjeti okoline, odnosno egzogeni izvori PGR-a, npr. spoljašnje promjene rizosfernog porijekla.
Morfološka varijacija
Biljke pokazuju prirodne varijacije u svom obliku i strukturi. Iako se svi organizmi razlikuju od jedinke do jedinke, biljke pokazuju dodatnu varijaciju. Unutar pojedine, ponavljaju se dijelovi koji se mogu razlikovati po obliku i strukturi od ostalih sličnih dijelova. Ova varijacija se najlakše vidi u lišću biljke, mada i drugi organi poput stabljika i cvjetova mogu ispoljiti slične varijacije. Postoje tri osnovna uzroka ove varijacije: pozicijski efekti, uticaj životnog okruženja i juvenilnost.
Evolucija morfologije biljaka
Transkripcijski faktori i transkripcijske regulatorne mreže imaju ključnu ulogu u morfogenezi biljaka i njihovoj evoluciji. Za vrijeme razvoja biljaka, pojavile su se mnoge nove porodice faktora transkripcije i preferencijalno su povezane u mreže višećelijskog razvoja, reprodukcije i razvoja organa, pridonoseći složenijoj morfogenezi kopnenih biljaka.
Pozicijski efekti
thumb|right|280x| Varijacija lišća koja ilustrira pozicione efekte. Režnjeviti su iz biljne baze, dok je nerežnjevito sa vrha biljke Iako biljke proizvode brojne kopije istog organa tokom svog života, neće sve kopije određenog organa biti identične. Između dijelova zrele biljke postoji varijacija koja proizlazi iz relativnog položaja organa gdje se proizvodi. Naprimjer, duž nove grane listovi se mogu razlikovati u konzistentnom obrascu njene dužine. Oblik lišća proizveden u blizini baze grane razlikovat će se od lišća proizvedenog na vrhu biljke, a ta je razlika ujednačena od grane do grane na određenoj biljci i u određenoj vrsti. Ova razlika postoji i nakon što dozrijevaju listovi na oba kraja grana, što nije rezultat toga što su neki listovi mlađi od drugih.
Temperatura
Temperatura ima višestruko dejstvo na biljke ovisno o raznim faktorima, uključujući veličinu i stanje biljke te temperaturu i trajanje izlaganja. Što je manja i više sočna biljka, to je veća podložnost oštećenju ili smrti od previsokih ili preniskih temperatura. Temperatura utiče na brzinu biohemijskih i fizioloških procesa; njihova stopa se uglavnom (u granicama) povećava s temperaturom. Međutim, Van't Hoff-ova veza za monomolekulske reakcije (koja kaže da se brzina reakcije udvostručuje ili utrostručuje porastom temperature za 10 °C) ne ponaša se strogo za biološke procese, posebno na niskim i visokim temperaturama. Kada se voda zamrzne u biljkama, posljedice jako ovise o tome da li se smrzavanje događa intracelularno (unutar ćelija) ili izvan ćelija u međućelijskim (vanćelijskim) prostorima. Unutarćelijsko smrzavanje obično ubija ćeliju, bez obzira na tvrdoću biljke i njenih tkiva. Unutarćelijsko smrzavanje rijetko se događa u prirodi, ali umjerene stope smanjenja temperature, npr., 1 °C do 6 °C / sat, uzrokuju stvaranje međućelijskog leda, ia ovaj "ekstraorganski led "može ali ne mora biti smrtonosan, ovisno o tvrdoći tkiva.
Na niskim temperaturama, voda u međućelijskim prostorima biljnih tkiva prvo zamrzava, mada može ostati smrznuta sve dok temperature ne padnu ispod 7 °C. Nakon početnog stvaranja međućelijskog leda, ćelije se smanjuju kao što se voda izgubi na odvojenom ledu. Smrzavanjem se ćelije suše, pa je dehidracija osnovni uzrok ozljede smrzavanjem. Pokazano je da brzina hlađenja utiče na otpornost tkiva na mraz, ali stvarna brzina smrzavanja ovisit će ne samo o brzini hlađenja, već i o stupnju pregrijavanja i svojstvima tkiva. Dokazaa je segregacija leda u primordijama bijelih i crnih smreka kad se polako hlade na 30 °C do –40 °C. Dehidrirani pupoljci zbog smrzavanja, preživjeli su uranjanje u tekući dušik kada su se polako zagrijavali. Cvjetni primordij odgovorio je slično. Ekstraorgansko smrzavanje u primordiju objašnjava sposobnost najtvrđih borealnih četinjara da prežive zime u regijama kada temperature zraka često padnu na –50 °C ili niže. Izdržljivost zimskih pupoljaka takvih četinjara poboljšana je sitnoćom pupoljaka, razvojem bržeg premještanja vode i sposobnošću da toleriše intenzivnu dehidraciju putem  smrzavanja. Kod borealnih vrsta rodova Picea i Pinus  otpornost na smrzavanje jednogodišnjaka jednaka je zrelim biljkama.
Juvenilnost
thumb|right|280x|Juvenilnost klijanaca evropske bukve ([[Fagus sylvatica) Označene su razlike u obliku između prve tamnozelene  ("seed leaves") i svjetlijeg drugog para listova.]] Organi i tkiva koje proizvodi mlada biljka, kao što je klijanac, često se razlikuju od onih koje ista biljka ima kada je starija. Ovaj fenomen je poznat kao juvenilnost ili heteroblastija. Naprimjer, mlada stabla proizvest će duže, mršavije grane koje rastu prema gore. od grana koje će proizvesti kao potpuno odraslo stablo. Pored toga, lišće koje nastaje tokom ranog rasta obično je veće, tanje i nepravilnije od listova na odrasloj biljci. Uzorci juvenilnih biljaka mogu se toliko razlikovati od odraslih iste vrste da insekti, koji na njih polažu jaja, ne prepoznaju biljku kao hranu za svoje mlade.
Razlike se vide i u rotibilnosti i cvjetanju, a mogu se primijetiti kod istog zrelog stabla. Juvenilne reznice uzete iz dna stabla formirat će korijenje mnogo spremnije od reznica koje potiču od srednje do gornje krošnje.
Prelaz iz ranih u kasne oblike rasta naziva se "'promjena vegetativne faze'", ali postoji izvjesno neslaganje u vezi s tom terminologijom.
Moderna morfologija biljaka
Rolf Sattler izmijenio je temeljne koncepte komparativne morfologije kao što je koncept homologije]. Naglasio je da homologija treba uključivati ​​i djelomičnu homologiju i kvantitativnu homologiju. To dovodi do kontinualne morfologije koja ispoljava kontinuitet između morfoloških kategorija korijena, izdanaka, stabljike (kaloma), lista (filoma) i dlaka (trihoma). Nedavna studija koju izradila je koordinate koje odgovaraju bazama i ostacima svake biljke u 3D prostoru. Kad su biljke na grafu postavljene prema stvarnim udaljenostima hranjivih tvari i ukupnim dužinama grana, gotovo su se savršeno poklopile sa krivuljom Pareto. "To znači da način na koji biljke održavaju svoju arhitekturu također optimizira vrlo uobičajeni promet mrežnih rešenja. Na osnovu okruženja i vrsta, biljka bira različite načine za kompromise u tim određenim uvjetima okruženja." Homology - a continuing challenge|journal=Systematic Botany|volume=9|pages= 382–394|doi=10.2307/2418787|issue=4}}
Stav Agnes Arber, autorice  parcijalne teorije listova, Rutishauser i Isler nazvali su kontinuiranim pristupom  po kriteriju Fuzzy Arberian Morphology  (FAM). "Fuzzy" se odnosi na nejasna logika, "Arberian" na Agnes Arber. Rutishauser i Isler istaknuli su da ovaj pristup ne podržavaju samo mnogi morfološki podaci, već i dokazi iz molekulske genetike. Noviji genetički dokazi pružaju dalju potporu morfologiji kontinuuma. James (2009) je zaključio da je "danas široko prihvaćeno da su ... radijalnost (karakteristična za većinu stabljika) i dorziventralnost (karakteristična za lišće) samo ekstremi kontinuiranog spektra. U stvari, to je jednostavno vrijeme gena KNOX. Eckardt i Baum (2010) zaključili su da je „općenito prihvaćeno da listovi sa složenim listićima izražavaju svojstva listova i izdanka.“  Morfologija procesa opisuje i analizira dinamički kontinuitet biljnog oblika. Prema ovom pristupu, strukture nemaju procese, jer 'one  su  proces(i). Dakle, struktura / dihotomija procesa prevladava se "proširenjem našeg koncepta" strukture "tako da uključuje i prepoznaje da u živom organizmu nije samo pitanje prostorne strukture s aktivnošću "kao nešto preko ili protiv nje, nego je organizam je prostorno-vremensa struktura i da je ta prostorno-vremenska struktura sama aktivnost ". Za Jeunea, Barabéa i Lacroixa, klasična morfologija (to jest glavna struja morfologije, zasnovana na kvalitativnom konceptu homologije koji podrazumijeva međusobno isključujuće kategorije) i kontinuirana morfologija su potklase, više obuhvatajući procesnu morfologiju (dinamička morfologija).
Klasična morfologija, kontinuirana morfologija i morfologija procesa vrlo su relevantne za evoluciju biljaka, posebno za područje biljne evolucijske biologije (biljka evo-devo) koja pokušava integrirati morfologiju biljaka i molekulsku genetiku biljaka. U detaljnoj studiji slučaja o neobičnim morfologijama, Rutishauser (2016) je ilustrirao i raspravljao o različitim temama biljnog evo-devo-a poput nejasnosti (kontinuiteta) morfoloških koncepata, nedostatka –poklapanje strukturnih kategorija i ekspresije gena, pojam morfoprostora, prilagodljiva vrijednost karakteristika plana građe naspram patio ludens-a, fiziološke prilagodbe i saltacijske evolucije, značaj i granice robusnosti razvoja, itd. Sviđalo nam se to ili ne, na morfološka istraživanja utiču i filozofske pretpostavke poput  ili/ili logike, nejasne logike, dualizma strukture / procesi ili njegove transcendencije. I empirijski nalazi mogu uticati na filozofske pretpostavke. Stoga postoje interakcije između filozofije i empirijskih nalaza. Ove interakcije predmet su onoga što se naziva filozofijom morfologije biljaka.
Smailagića kula u Livnu
Smailagića kula ili Pirijina kula je stambeno-fortifikacijski objekat iz osmanlijskog perioda u Livnu, Bosna i Hercegovina.
Lokacija
Svojom relativnom visinom i skladnošću proporcija objekat predstavlja značajni vizuelni elemenat urbane cjeline Balaguša mahale sa Balaguša džamijom, obližnjom Glavica džamijom, sa sahat-kulom i isturenom Veis kulom na masivu Crvenica planine.
Historija
Kako je bilo uobičajeno u Bosni i Hercegovini u vrijeme turske uprave feudalci-spahije gradili su kule, stambeno-fortifikacijske objekte sa pratećim stambenim aneksom odžakom-konakom. Do početka 20. stoljeća očuvale su se tri kule i to: Altagića, Firdusova i Smailagića (Pirijina) kula. Altagića kula imala je tri sprata i bila locirana ispod Altagića tabije, srušena 1917. godine. Firdusova kula sagrađena je oko 1750. godine, imala je četiri sprata i veliki odžak. Bila je pokrivena visokim četverovodnim krovom na kvadratnoj osnovi sa maši kulama i puškarnicama u potkrovlju. Dvorište je bilo ograđeno visokim zidom. Srušena je 1921. godine sa svim pratećim objektima.
Jedina do danas očuvana kula je Smailagića (Pirijina) kula. Kako Smailagići nisu bili kapetani, može se pretpostaviti da su zemljoposjednici ili vojne starješine. Velikim požarom 1911. godine uništeni su svi prateći objekti. Kula je korištena i poslije II svjetskog rata za stanovanje. Danas objekat se nalazi u krajnje zapuštenom stanju.
Opis
Kula ima pravougaonu osnovu sa južnom i sjevernom stranom dužine 8,30, istočnom i zapadnom stranom dužine 7,20 m, sa tri sprata. Visina do sljemena krova je 13,35. Zidovi su izvedeni od kamena. Fasada je neomalterisana. Ulazni portal izveden sa jakim dovratnicima od kamenih stupova sa prelomljenim i lučnim nadvratnikom. Prag je kameni. Portal je uokviren užim kamenim okvirom sa plitkom reljefnom dekoracijom izrađenom po uzoru na rezbarsku obradu. Međuprostor između luka i okvira izveden je kao kamena ploča dekorirana plitkom reljefnom dekoracijom.
Historijska građevina - Pirijina (Smailagića) kula, proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine
Pitotova cijev
Pitotova cijev je posebno konstruisana kratka cijev koja se postavlja s vanjske strane aviona u smjeru relativne struje zraka. Kroz centralni otvor prikuplja se ukupni pritisak strujanja zraka, a kroz bočne otvore u vidu sitnih rupica prikuplja se statički pritisak. mini|300px|desno|Pitotova cijev
Kopriva (Sežana)
mini|280px|Kopriva, rimokatolička crkva "Sv. Ilj" Kopriva je naseljeno mjesto u sastavu općine Sežana, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Pitotova cijev
Pomoću Pitotove cijevi brzinomjer aviona mjeri brzinu. Prema Bernoullijevoj jednačini
dobije se da je brzina zraka u slobodnoj struji:
(V = brzina, P = pritisak i ρ = gustoća).
Pomoću vrijednosti statičkog pritiska visinomjer pokazuje apsolutnu visinu aviona.
Kopriva (Sežana)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Sežana.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kopriva je imala 175 stanovnika.
NGC 129
NGC 129 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Kasiopeja. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 16. decembra 1788. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bernoullijeva jednačina
Bernoullijeva jednačina prikazuje odnos između brzine, pritiska i gustoće tekućine u kretanju. Ona kaže da je u slučaju stabilnog strujanja nestišljive tekućine, bez trenja, ukupna energija tekućine jednaka duž svih presjeka; porastom brzine tekućine pada njen statički pritisak i obratno. Zbir statičkog i dinamičkog pritiska u horizontalnom strujanju daje ukupan pritisak, koji je konstantan u svim presjecima. Drugim riječima, Bernoullijeva jednačina predstavlja zakon očuvanja energije, koji nam u slučaju stacionarnog strujanja tekućine govori da za vrijeme stacionarnog strujanja jedinica mase tekućine (njen diferencijalni dio) ima konstantnu energiju duž cijele strujne cijevi.
i