cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Polumjesečasta kost
Kost
Proksimalna površina polumjesečaste kosti je glatka i konveksna, a zglobljava se sa radijusom. Bočna površina je ravna i uska, s srpastom površi za zglobljavanje sa čunastom kosti. Medijalna površina ima glatku i četverostranu površ za artikuliranje sa trouglastom kosti. Dlanska površina je gruba, kao što je i poleđinska površina, dok le leđna široka i zaobljena. Distalna površina kosti je duboka i konkavna.
Prokrvljavanje
Polumjesečasta kost ima dotok krvi iz leđne i dlanske grane arterije šake.
Elizabeta II
Titule i oslovljavanja
Kada je naslijedila krunu, puna titula kraljice Elizabete II glasila je: Elizabeta II, milošću Božijom, Velike Britanije, Irske i britanskih posjeda preko mora kraljica, branitelj vjere, vojvotkinja od Edinburgha,1 grofica od Merionetha,1 barunica Greenwich,1 vojvoda od Lancastera, gospodar Manna,2 vojvoda od Normandije,2 suveren Najčasnijeg reda podvezice, suveren Najčasnijeg reda kupelji, suveren Najstarijeg i najčasnijeg plemenitog reda čkalja, suveren Najčuvenijeg reda svetog Patricija, suveren Najistaknutijeg reda svetog Mihaela i svetog Đure, suveren Najizvrsnijeg reda Britanskog carstva, suveren Istaknutog reda služenja, suveren Carskog reda služenja, suveren Najuzvišenijeg reda indijske zvijezde, suveren Najeminentnijeg reda Indijskog carstva, suveren reda Britanske Indije, suveren Indijskog reda zasluge, suveren reda Burme, suveren Kraljevskog reda Viktorije i Alberta, suveren Kraljevskog porodičnog reda kralja Eduarda VII, suveren Reda zasluge, suveren Reda drugova časti, suveren Kraljevskog viktorijanskog reda, suveren Najvelečasnijeg reda svetog Ivana Jeruzalemskog.
1: titule koje nosi brakom; 2: titule koje nosi kao vladar ostrva Manna i Kanalskih ostrva
Polumjesečasta kost
Okoštavanje
Okoštavanja polumjesečaste kosti počinje između 18. mjeseca i 4. godine i 3 mjeseca.
Funkcija
Funkcija kostiju korijena šake (karpusa) je kao jedinice za pružanje koštane nadgradnje za šaku.
Klinički značaj
thumb|Periferna dislokaciJa polumjesečaste kosti pod X-zracima Od svih kostiju korijena šake, polumjersečasta se najčešće iščaši (dislocira).
Reference
link title==Vanjski linkovi==
Selena
mini|270px|Selena, božica Mjeseca Selena (grč. Σελήνη, Selếnê) u grčkoj mitologiji je božica i personifikacija Mjeseca. Selenin je pandan u rimskoj mitologiji božica Luna. Također poznata kao Mene, ona je po tradicionalnom shvatanju kćerka titana Hiperiona i Teje, i sestra boga sunca Helija i boginje zore Eje. U poslijerenesansnoj umjetnosti, Selena je prikazivana kao prekrasna žena s blijedim licem kako vozi srebrnu kočiju koju vode volovi ili konji. Često je prikazivana kako jaše konja ili bika, noseći haljine i baklju, a na glavi joj je polumjesec. Poslije ju je u grčkoj mitologiji zasjenila Artemida, a u rimskoj Dijana.
Nekoliko ljubavnika joj se pripisuje u raznim mitovima, uključujući Zeusa, Pana i smrtnika Endimiona. U postklasičnom vremenu, Selena se često poistovjećivala s Artemidom, baš kao što je njen brat, Helije, identificiran sa Apolonom. Selena i Artemida su također bile povezane sa Hekatom i sve tri su smatrane mesečevim i lunarnim boginjama, ali se samo Selena smatrala personifikacijom samog Mjeseca. Njen rimski ekvivalent je Luna.
Roditelji
Uobičajeni izveštaj o Seleninom porjeklu daje Hesiod u svojoj Teogoniji, gde je bog sunca Hiperion zaručio svoju sestru Teju, koja je rodila "velikog Helija i bistru Selenu i Eje koji sija nad svim što je na zemlji i nad besmrtnim bogovima koji žive na širokom nebu." Homerska himna Heliju slijedi ovu tradiciju: "Hiperion je oženio slavnu Eurifesu, svoju rođenu sestru, koja mu je rodila ljupku djecu, Eja rumene ruke i Selenu bogate kose i neumornog Helija", s Eurifesom ("široko sija") vjerovatno epitet Theje. Međutim, Homerska himna Hermesu kaže da je Selena kći Palanta, sina inače nepoznatog Megameda. Ovaj Palant se verovatno poistovećuje sa Palantom, koji je, prema Hesiodovoj Teogoniji, bio sin Titana Krija, a time i Selenin rođak. Drugi izvještaji navode još i druge roditelje za Selenu: Euripid ima Selenu drži kao Helijevu kćer (a ne sestru), dok jedan Eshilov fragment vjerovatno smatra da je Selena Letina kćer, kao i sholijum na Euripidovoj drami Feničanke koje navode Zeusa kao oca. U Vergilijevoj Eneidi, kada Nis priziva Selenu/Mjesec, on joj se obraća kao "kćerka Lete."
Potomstvo
Prema Homerovoj himni Seleni, boginja je Zeusu rodila kćer, Pandiju ("Sve-svjetlost"), "prema ljupku među besmrtnim bogovima". Grčki pesnik Alkman iz 7. vijeka p. n. e. čini Ersu ("Rosa") kćerkom Selene i Zeusa. Selena i Zeus su također rekli da su roditelji Nemeje, istoimene nimfe Nemeje, gde je Herakle ubio Nemejskog lava i gde su se održavale Nemejske igre.
Mitologija
Helije je Selenin brat. Nakon što on završi svoj put preko nebesa, Selena preuzima njegovo mjesto. Oboje su personifikacije, Helije Sunca, a Selena Mjeseca. Njihova je sestra Eja, Zora. Kao posljedak toga što ju je u grčkoj mitologiji zasjenila Artemida, često se pripisuje Seleni da je, poput Artemide, Zeusova kći. No, uglavnom je smatrana Titanidom. U homerskoj himni Hermesu govori se da je ona "svijetla Selena, kći gospoda Palanta, Megamedova sina". Apolonije od Roda donosi priču da je Selena voljela smrtnika - prekrasnog lovca ili pastira (u Pauzanijevoj verziji - kralja) Endimiona iz Male Azije. Bio je tako prekrasan da je Selena zamolila Zeusa da ga učini besmrtnim tako da je nikad ne ostavi. U drugoj verziji mita sam Endimion odlučuje zauvijek živjeti u snu. Selena je s njime imala pedeset kćeri. Homerska himna o Seleni donosi da je Selena Zeusu rodila kćeri Pandiju, sjajan i pun Mjesec - uštap te Herzu. Prema nekim izvorima, njen potomak je i nemejski lav. Selena je imala i vezu s Panom koji ju je zaveo odjenuvši se u ovčju kožu te joj je dao jaram bijelih volova koji su vukli kočiju, dok kod Homera, njenu kočiju vuku konji.
NGC 3476
NGC 3476 (također poznat kao MCG 2-28-32, NGC 3480 i PGC 32987) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 478 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 0,80 (111 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (97 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 25. marta 1865. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bošanje
Bošanje su naseljeno mjesto u općini Novo Goražde, Bosna i Hercegovina.
Zlatni dvori
Zlatni dvori su hrvatska telenovela nastala prema ideji Branka Ivande. Kreativni producent i režiser je Dražen Žarković, a producentica je Sanja Tucman. Branko Ružić je autor teksta, dok je glavni pisac Ivan Delaš. Snimanje serije krenulo je sredinom juna, a emitiranje je počelo 6. septembra 2016. na Novoj TV. Za razliku od svojih prethodnica koje su se emitirale u dnevnom ritmu od ponedjeljka do petka, serija se emitirala od ponedjeljka do srijede u 22:15 h. Posljednji nastavak prikazan je 7. juna 2017.
34. paralela (sjever)
34. sjeverna paralela je paralela koja je 34 stepena sjeverno od ekvatora. Presijeca Afriku, Sredozemno more, Aziju, Tihi okean, Sjevernu Ameriku i Atlantski okean. Njena ukupna dužina iznosi 33.259 km. Udaljenost od ekvatora iznosi 3764 km, a od Sjevernog pola 6238 km.
Oko svijeta
Počevši od nultog meridijana i idući u smjeru istoka, 34. sjeverna paralela prolazi kroz sljedeće lokacije ili vrlo blizu njih: ! scope="col" width="125" | Koordinate ! scope="col" | Država, teritorija ili more ! scope="col" | Napomene ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Sredozemno more ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | Aksai Chin ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Istočnokinesko more ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Korejski prolaz ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Tihi okean ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Tihi okean ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlantski okean ! scope="row" | ! scope="row" |
Ruska svemirska agencija
mini|desno|250px|Logo Ruske svemirske agencije. mini|desno|250px|Kaćuša BM-13 na podvozju kamiona Studebaker US6. mini|desno|250px|Maketa Sputnjika 1. mini|desno|250px|Primjerak rakete R-7 u Ruskom muzeju. mini|desno|250px|Raketa Sojuz na lansirnoj platformi. Lansirno vozilo Sojuz je najupotrebljivanije lansirno vozilo u historiji. mini|desno|250px|Svemirska stanica Mir mini|desno|250px|Buran na aeromitingu 1989. u Parizu 250px|mini|desno|Dvorana svemirke tehnologije u državnom muzeju Ciolkovski, koji prikazuje historiju astronautike (Kaluga, Rusija). Izložba pokazuje modele i kopije slijedećih izložaka svemirske tehnologije: prvog umjetnog satelita, [[Sputnik 1 (kugla ispod samog stropa); prvo svemirsko odijelo (donji lijevi kut) ; prvi modul svemirske letjelice s ljudskom posadom, Vostok 1 (u sredini) ; prvi vojni satelit tipa Molnija (gornji desni ugao)) ; prvo automatsko svemirsko vozilo – Lunohod 1 (desno) ; prva svemirska stanica, Saljut 1 (lijevo) ; prva modularna svemirska stanica, Mir (gore lijevo) .]]
Ruska svemirska agencija poznata i kao Roskosmos je ruska državna agencija odgovorna za program svemirskih letova i kosmonautiku.
Agencija je prvobitno bila dio Federalne svemirske agencije da bi se na osnovu predsjedničkog dekreta od 28. decembra 2015. tranformisala u državnu korporaciju. Do 1992. godine bila je poznata pod nazivom Ruska zrakoplovna i svemirska agencija (Rosaviakosmos).
Historija
Sovjetska raketna istraživanja, namijenjena nastavku rada Ciolkovskog, započela su 1924., kada je sovjetska vlada kreirala Centralni ured za istraživanje problema raketa i Svesavezno društvo za istraživanje interplanetarnog leta. Nakon reorganizacije 1928. još značajniju ulogu u tim istraživanjima dobila je i Akademija nauke, čiji je član 1919. postao i sam Konstantin Ciolkovski. Sovjetski vladin raketni tim, predvođen Fridikom Arturovićem Tsanderom i Valentinom Petrovićem Gluškom počeo je 1930-tih godina testirati niz raketnih motora na tečno gorivo.
Neke od raketa koje su proizašle iz tih projekata istraživanja bile su:
Najpoznatija sovjetska ratna raketa razvijena tokom Drugog svjetskog rata bila je "Kaćuša", raketa na čvrsto gorivo ispaljivana iz višecijevnih raketnih bacača i maksimalnog dometa od 5 do 10 km.
Krajem Drugog svjetskog rata američke snage su iz njemačkog postrojenja Mittelwerk Sovjetima doslovno pred nosom odnijele glavninu njemačke opreme i V-2 raketa, te pridobile većinu ključnih njemačkih raketnih naučnika. Ipak, SSSR je uspio osigurati Mittelwerk postrojenje, kao i važne njemačke naučnike Helmuta Grottrupa (stručnjaka za navođenje), Ericha Putzea (stručnjaka za proizvodnju) i Wernera Bauma (stručnjaka za propulziju). Također, osigurano je i nekoliko stotina radnika Mittelwerk postrojenja. Međutim, najvažnije od svega je to što je Sovjetski Savez već imao svoje raketne stručnjake, poput A. G. Kostikova, koji je konstruirao ratne rakete Kaćuša i Sergeja P. Koroljova, smatranog ocem modernih sovjetskih raketa.
Nakon Drugog svjetskog rata, Sovjeti su ponovno pokrenuli proizvodnju V-2 raketa u Mittelwerk postrojenju i održavali je sve do 1946. Poput SAD-a i SSSR je za početna poslijeratna raketna istraživanja koristio V-2 rakete. Krajem oktobra 1946., svi njemački naučnici koji su radili za Sovjete, transportirani su bez prethodne najave, kamionima i vozovima u Rusiju. Njemački raketni kolektiv ubrzo je uspostavljen u okolini Moskve, gdje je započeo sa usavršavanjem V-2 rakete.
Sredinom marta 1947. godine osnovana je Državna komisija za proučavanje izvodivosti proizvodnje dalekometnih balističkih projektila. Državna komisija je predložila da prvi logičan korak bude poboljšana verzija V-2 projektila, koja se već razvijala u okviru Njemačkog raketnog kolektiva, te je konačno prvi put lansirana u Kazahstanu, 30. oktobra 1947. i postigla domet od 320 kilometara. Nakon poboljšane V-2 rakete uslijedio je razvoj mobilnog balističkog projektila Pobeda, dometa od tada impresivnih 800 kilometara. Od tog momenta pa nadalje, sudjelovanje njemačkih naučnika u sovjetskom balističkom programu naglo je opadalo. Većina njemačkih radnika i naučnika vraćena je kući do ranih 1950-tih. Posljednji koji je to učinio bio je vodeći naučnik Helmut Grottrup, koji se u Zapadnu Njemačku vratio u novembru 1953. godine.
Budući da su Sovjeti njemačkim naučnicima ograničili pristup razvoju sovjetskih projektila, SAD nije raspolagao sa pouzdanom informacijom koliko je SSSR u prednosti po tom pitanju, sve do kasnih 1950-tih. Prednost Sovjetskog Saveza u odnosu na SAD zasnivala se na dva faktora. Prvo, sovjetska vojska nije gubila vrijeme na razvoj krstarećih projektila, koje je bilo relativno lahko presresti i uništiti na putu do cilja, već se odmah fokusirala na razvoj balističkih projektila. Osim toga, Sovjeti nisu bili obeshrabreni činjenicom da su nuklearna oružja velika i masivna, nego su jednostavno nastavili na razvoju rakete velike nosivosti. Upravo zbog tih činjenica SSSR je bio najmanje dvije godine u prednosti u odnosu na SAD, imajući na raspolaganju projektile srednjeg dometa već u aprilu 1956. a interkontinentalne projektile već u augustu 1957. godine.
Prvi umjetni satelit Sputnjik 1
S dolaskom predsjednika Nikite Hruščova na vlast, političko rukovodstvo tadašnjeg SSSR-a se zainteresiralo za satelite. Osnovana je posebna komisija pod okriljem Akademije nauke i objavljeno je da će Sovjetski Savez sudjelovati u Međunarodnoj geofizikalnoj godini (IGY). Svemirski program je privukao interes vojnih oficira i naučnika i generalni je sekretar prihvatio prijedlog S. Koroleva da se spoje programi lansiranja satelita i razvoja projektila.
Historija modernih sovjetskih lansirnih vozila, kao i ulazak čovječanstva u svemirsko doba, započinje 1957., kada je SSSR lansirao prvi interkontinentalni balistički projektil R-7 (Semjorka), jednostepenu raketu sa četiri pomoćna raketna motora, koja je u svom modificiranom obliku, 4. oktobra 1957. lansirala prvi umjetni satelit Sputnjik 1 u Zemljinu orbitu.
Ta raketa sačinjava osnovu tzv. Koroljevih lansirnih vozila, nazvana prema Sergeju P. Koroljovu koji ih je i dizajnirao. To su Vostok, Voskhod, Molnija i Sojuz. Vostok je proizišao iz R-7 dodavanjem malog dodatnog stepena, Voskhod je nastao nadogradnjom dodatnog stepena koji je tri puta jači od Vostokovog, dok je Molnija ustvari Voskhod sa dodanim trećim stepenom. Sojuz se pojavio 1966. i sastojao se od Voskhoda sa usavršenim drugim stepenom. Lansirno vozilo Sojuz je najupotrebljivanije lansirno vozilo u historiji. Do danas je izvršeno niz modifikacija, a posljednja verzija Sojuz ST, opremljena četvrtim Fregat stepenom testirana je 2000. godine. Vrlo je cijenjeno u svijetu zbog svoje pouzdanosti i niskih troškova, a po današnjim kriterijima spada u srednje tešku kategoriju lansirnih vozila.
Kako bi se optimizirala efikasnost svemirskog programa 1959. godine izvršena je njegova reorganizacija. Odgovornost za balističke projektile povjerena je Strateškim raketnim snagama (RVSN), treniranje kosmonauta dodijeljeno je Zrakoplovstvu, a Akademija nauke prepustila je koordinaciju naučnih istraživanja i svoje tehničke institute novoj vladinoj komisiji. Nedostatak centralne strukture (poput NASA-e) za upravljanje svemirskim programom kao cjelinom, nadomještena je personalizacijom odgovornosti, pa su inžinjeri i naučnici na čelu konstruktorskih biroa bili direktno uključeni u novu vladinu komisiju i mogli su imati značajan uticaj na članove Politbiroa i Centralnog Komiteta. Posebno velik broj službenih odgovornosti držao je S. Koroljov, uključen u naučne i tehnološke aspekte različitih programa.
Prvi čovjekov let u svemir
Prvi čovjekov let u svemir u historiji započeo je 12. aprila 1961. sa kosmodroma Bajkonur. U kabini svemirskog broda i lansirnog vozila Vostok (proizišlog iz interkontinentalnog balističkog projektila R-7), nalazio se Jurij Gagarin, prvi kosmonaut svijeta, koji je preletio Zemlju i nakon 108 minuta leta uspješno se vratio zemljinu površinu. Druga generacija lansirnih vozila, Jangel lansirna vozila (prema M. Jangelu), također je proizišla iz balističkih projektila i odradila je veliki broj vojnih misija. Lahko lansirno vozilo Kosmos korišteno je izmenu 1962. i 1977. nakon čega su uvedene jače dvostepene verzije Kosmos 3M i Tsyklon 2, te trostepena verzija Tsyklon 3.
Usporedno, Sovjeti su po vodstvom Vladimira Čelomeja razvili potpuno novo, teško lansirno vozilo, poznato kao Proton raketa. Prvi put se pojavilo u junu 1965. u dvostepenoj verziji, a do 1968. napravljene su i četverostepene i trostepene verzije. Trenutni dizajn rezultat je modifikacija napravljenih 1986. i 1991. Glavna prednost tog, danas već slavnog lansirnog vozila je njegova fleksibilnost, zahvaljujući dijelom njegovoj modularnoj koncepciji.
Brežnjeveva era donijela je određeni nivo institucionalizacije u sektor svemirski programa. Ključne odluke donošene su od strane najviših autoriteta Komunističke partije, upravljanje je vršeno na ministarskom nivou a Akademija nauke bavila se fundamentalnim istraživanjima i vanjskim odnosima. U cilju veće kohezije u sektoru 1965. je osnovano Ministarstvo za opću izgradnju mašina (MOM), čiji je zadatak bila koordinacija svemirskih aktivnosti kao cjeline, od primjenjenih istraživanja do proizvodnje. Međutim, kako su neki važni instituti i dalje ostali pod ingerencijom Ministarstva zrakoplovne industrije (MAP), te kako je donošenje važnih odluka i dalje zavisilo o ličnim odnosima između direktora programa i političkih lidera, MOM je često služio samo za ratifikaciju odluka donesenih na najvišim nivoima.
Nakon što je uspješno lansirao prvi umjetni zemljin satelit i poslao prvog čovjeka u svemir, Sovjetski Savez je nastavio utrku prema Mjesecu, prema kojem je sveukupno uspješno lansirao oko 30 Luna i Zond sondi. Za potrebe spuštanja ljudske posade na Mjesec, SSSR je 1960-tih godina počeo razvijati i divovsko lansirno vozilo N1, ali su istraživanja, nakon neuspjelih lansiranja 1969. godine službeno prekinuta 1974.
Kada je 1966. S. Korolev umro, svemirski je sektor ostao bez važnog kohezionog faktora. To je povećalo rivalstvo među stručnjacima, dok u isto vrijeme MOM nije bio u stanju racionalizirati upravljanje svemirskim aktivnostima. To je bio i jedan od najvažnijih razloga zbog kojih je do 1969. godine Sovjetski Savez u odnosu na SAD posustao u utrci na Mjesec.
Umjesto misija sa ljudskom posadom, na Mjesec je sve do 1976., u sklopu Luna programa, poslano niz automatskih istraživačkih sondi, sa zadatkom da istraže mjesečevo tlo i pošalju natrag na Zemlju uzorke njegova tla. S Mjeseca je dopremeljeno oko 320 grama tla (misija Apollo oko 370 kg), a samohodna mjesečeva vozila Lunohod 1 i Lunohod 2, tokom ukupno 16 mjeseci svoga rada, prevalila su put na Mjesecu u dužini od gotovo 50 kilometara (misija Apollo, astronauti sa i bez Lunar Rovera, oko 60 km).
Svemirska stanica Mir
Međutim, dok je NASA zbog smanjenog budžeta 1970-tih godina morala ograničiti planirana istraživanja Sunčevog sustava i gotovo prekinuti misije sa ljudskom posadom, Sovjetski je Savez uz produžena istraživanja Mjeseca, poslao niz istraživačkih sondi na Veneru (prve slike sa tla) i Mars. Uz pomoć "Proton" rakete SSSR je u razdoblju od 1971. do 1982., u orbitu lansirao sedam svemirskih stanica "Saljut", što je kulminiralo 1986. lansiranjem velike svemirske postaje "Mir". Kontinuirana ljudska prisutnost u zemljinoj orbiti održavana je uz pomoć rakete i svemirskog vozila "Sojuz", konstruiranog još 1967. za potrebe misije na Mjesec, te njegove izvedenice, teretnog i servisnog vozila "Progres".
Od 1985. do 1991., predsjednik Mihail Gorbačov je pokušao uvesti neke nove reforme, decentralizirati odlučivanje i dopustiti industrijskom sektoru veću neovisnost. Međutim, budući da su se donošenje odluka i alokacija resursa nastavile provoditi istim kanalima to je samo u manjoj mjeri uspjelo. Najveći su utjecaj imala pojedina ministarstva i državne komisije. Instituti ministarstava (poput TsNIIMash za MOM i TsAGI za MAP) imali su ključnu ulogu zbog svoje specijalizacije i tehnološkog know-howa, ali i zbog posredničke uloge između ministarstava i industrijskih proizvodnih jedinica (poduzeća). Akademija nauke imala je pristup samo svojim istraživačkim institutima i bila zadužena za prezentiranje sovjetskih svemirskih aktivnosti u inozemstvu.
Trebalo je proći gotovo 20 godina prije nego što je 1985. u SSSR-u razvijeno novo, "Zenit" lansirno vozilo srednje veličine (izgrađeno u Ukrajini), a koje se zapravo sastoji od jednog boostera teškog lansirnog vozila "Energia", opremljenog sa jednim ili dva dodatna stupnja. "Energia" je ekstremno snažno lansirno vozilo koje se sastoji od središnje kriogeničke jezgre (tekući vodik i kisik) okružene sa 2 do 8 boostera (tekući kisik i kerozin). Dizajnirana je za postavljanje tereta od 65 do 200 tona u nisku orbitu (LEO), koliko bi bilo potrebno za konstruiranje velikih svemirskih stanica (sovjetski projekt Kosmograd), za sastavljanje međuplanetarnih svemirskih brodova, ili sa 4 boostera za lansiranje Space Shuttlea "Buran". Dodavanjem drugog stupnja moguće je lansirati velike i teške terete i u visoku orbitu. Prva dva uspješna testna lansiranja lansirnog vozila "Energia" i orbitera "Buran" izvedena su 1987. i 1988., a potom je ovaj program konzerviran.
Problem finansiranja uz dodatak potrebe za profitabilnošću u post-sovjetskoj Rusiji ostavile su "Energiju" bez trenutne primjene, između ostalog i zbog toga što nijedan komercijalni teret, pa čak niti Međunarodna svemirska stanica (ISS), trenutno ne zahtijevaju tako snažno lansirno vozilo.
Raspad Sovjetskog Saveza donio je dva tipa problema s kojima se trebalo istodobno suočiti:
Rusija je raspolagala sa 80 % svemirskog potencijala SSSR-a i potpisala je sa većinom bivših država članica (1991.) sporazum o daljoj saradnji. Osim u Rusiji, znatan svemirski potencijal koncentriran je još i u Ukrajini, Kazahstanu (kosmodrom Bajkonur) i Bjelorusiji. Na unutrašnjem planu, Rusija se trebala suočiti sa slabo organiziranim vezama vlade, vojske i industrije. Dobro utvrđene institucije za donošenje odluka (KP izvršna tijela) i za upravljanje (MOM i dr.) nestale su sa scene, a vojno-industrijski kompleks ostao je ponajviše po strani.
Osnivanje Ruske svemirske agencije
25. februara 1992. godine osnovana je Ruska svemirska agencija ili RKA, kao ključna inovacija u novoj organizaciji ruskog (civilnog) svemirskog programa. Zapošljavala je svega nekoliko stotina radnika (u Sovjetskom Savezu MOM je imao oko 2 miliona zaposlenika) i naslijedila neka postojeća postrojenja i institute. Zahvaljujući iskustvu svojih radnika, bivših stručnjaka, političara i upravnika svemirskog programa, brzo je zadobila autoritet i u zemlji i inozemstvu. U ožujku 1999., objavljeno je da će ovlasti nad 350 preduzeća u vazduhoplovnoj industriji (prethodno ovisnih o Ministarstvu obrane) biti prenešene na RKA, pa je u srpnju iste godine RKA postala RAKA (Ruska vazduhoplovna i svemirska agencija).
U novim okolnostima određen utjecaj i dalje ostvaruju određena ministarstva, posebno Ministarstvo obrane i Ruske svemirske snage, a u naučnim istraživanjima i vanjskoj saradnji Akademija nauke. Državna sredstva dovoljna su tek toliko da održe postojeće potencijale, odnosno omoguće minimalno poslovanje, a dodatna sredstva za razvoj nastoje se ostvariti kroz međunarodnu suradnju i lansiranje (inostranih) komercijalnih satelita i svemirskih letjelica.
U skladu sa sporazumima o razoružanju, koja su obuhvaćala na stotine strateških interkontinentalnih projektila, Rusija je poput SAD-a tražila način njihova preoblikovanja u lagana i srednje teška lansirna vozila, s namjerom da ih proda na međunarodnom tržištu. Istodobno, korisnici na Zapadu i širom svijeta tako su dobili priliku lansirati (najčešće iz Pljeseck i Bajkonur kosmodroma) male satelite po vrlo niskoj cijeni. Dodavanjem projektilima dodatnih stupnjeva tako je nastalo "Start 1" lansirno vozilo, po prvi puta lansirano 1993., zatim "Rockot", "Strela", "Dnepr" i druga lansirna vozila. Uz to, kako bi se zadovoljila potražnja za poboljšanim performansama zahtijevanim na međunarodnom lansirnom tržištu, pokrenuto je (kao i u SAD-u) u kooperaciji sa stranim kompanijama nekoliko projekata malih lansirnih vozila koja ne proizlaze iz balističkih projektila, kao što su "Air Launch" i "Rikcha" (obje koriste tekući kisik i prirodni gas kao gorivo).
Ipak, najambiciozniji novi ruski projekt je "Angara" obitelj velikih, modularnih svemirskih lansirnih vozila, koja po uzoru na najnovije američke (EELV) rakete Delta IV i Atlas V, koristi različite usavršene komponente N1, Zenit, Energia i Proton lansirnih vozila. Ovome treba pridodati i najnoviji konceptni projekt reupotrebljivog svemirskog vozila "Kliper", kojeg Rusija nastoji ostvariti u kooperaciji sa Evropom (ESA) i eventualno Japanom (JAXA), a koji bi najkasnije do 2015. godine trebao zamijeniti već zastarjeli svemirski brod "Sojuz". Slično američkom Crew Exploration Vechicle (CEV), koji će zamijeniti Space Shuttle, "Kliper" bi trebao biti u stanju transportirati do 6 kosmonauta na ISS, te poslužiti za buduća istraživanja Mjeseca i eventualno Marsa. U početnu orbitu bio bi lansiran uz pomoć modificirane verzije rakete "Sojuz 2" (usavršeni "Sojuz ST"), a potom bi uz pomoć dodatnog potisnog stupnja "Parom" koji bi ga čekao u orbiti, nastavio putovanje prema ISS-u. Ovaj bi se završni postupak mogao izbjeći korištenjem snažnijih lansirnih vozila, poput onih iz Angara ili Zenit porodice.
Nepenthes burbidgeae
Nepenthes burbidgeae je tropska biljka iz porodice Nepenthaceae. Otkrivena je 1858 godine na planini Kinabalu, na ostrvu Borneo, Malezija. Spada u endemske vrste u području planine Kinabalu.
NK Bosna Visoko
Nogometni klub Bosna Visoko je nogometni klub iz Visokog. Takmiči se u Drugoj nogometnoj ligi Federacije Bosne i Hercegovine - Centar.
Historija
Prva nogometna utakmica u Visokom odigrana je 1923. godine kada se formira i prvi nogometni klub Jadran. Godine 1934. formira se i drugi nogometni klub Radnički. Godine 1953. dolazi do spajanja ova dva kluba i tako nastaje nogometni klub Bosna. Za ovaj klub vezani su i najbolji rezultati po pitanju nogometa za vrijeme Jugoslavije, kada je 1963. klub je ušao u drugu nogometnu ligu Jugoslavije.
Rat u Bosni i Hercegovini je samo na trenutak prekinuo aktivnosti u ovom klubu. Godine 1993. počinje okupljanje, da bi u prvoj sezoni 1994/95. klub na prvom državnom prvenstvu u Zenici osvojio 3. mjesto. U sezoni 1995/96. Bosna osvaja prvo mjesto u Drugoj ligi - Sjever, a u Prvoj nogometnoj ligi u sezoni 1996/97. osvaja treće mjesto. Kao vrhunac u sezoni 1997/98. osvaja prvo mjesto, te u play off-u osvaja četvrto mjesto. Iste sezone klub osvaja i Kup BiH kao i Superkup, u oba takmičenja pobijedivši FK Sarajevo. Danas se Bosna takmiči u Drugoj ligi FBiH.
Stadion
mini|Stadion Luke u Visokom za vrijeme utakmice između NK Bosne i [[FK Velež Mostar|FK Veleža. Na stadionu su većinom navijači Red Army grupe iz Mostara.]] mini|Stadion Luke i pomoćni teren za treniranje s umjetnom travom. Nogometni klub Bosna domaće utakmice igra na stadionu Luke. Prijašnji naziv stadiona je bio "Stadion 7. april". Kapacitet stadiona iznosi 2.200 sjedećih mjesta (300 natkrivenih sjedalica). Kompleks Luke pored glavnog terena sadrži i pomoćni teren punih takmičarskih dimenzija sa vještačkom travom, te LED reflektorima.
Navijači
Navijači NK Bosne se zovu Demoni. Nastali su prije bosanskog rata pod imenom "Bloody Demons". Poslije rata ponovo se organizuju navijačka okupljanja ali pod novim imenom Demoni koje je ostalo sve do danas. Najaktivniji su bili tokom 1997. pa sve do 2000, dok se kasnije ograničavaju na manja okupljanja. Nakon ispadanja u niži rang takmičenja navijačka grupa se uglavnom raspala, dok se jedino mlađi članovi okupljaju i održavaju uspomenu na nekad mnogobrojnie navijače nogometnog kluba Bosna.
Nastupi u Premijer ligi
thumb|260px|Pobjeda Bosne na Koševu protiv Sarajeva u finalu Kupa BiH
Kneset
mini|250px|desno Kneset je izraelski parlament, smješten u Jeruzalemu, glavnom gradu Izraela. Sastoji se od 120 članova direktno izabranih za četvorogodišnji mandat, ali iskustvo pokazuje da predstavnici rijetko dožive kraj mandata (česti su prijevremeni izbori). Prvi sastav je izabran 1949. godine, trenutno zasjeda šesnaesti sastav. Članove Kneseta mogu birati svi građani stariji od 18 godina na zakonodavnim izborima.
Parlament
Parlament je zakonodavno tijelo države ili nekog drugog oblika administrativne cjeline u sklopu neke države. Članom parlamenta može se postati biranjem na izborima ili na neki drugi način.
Struktura parlamenta
Parlament može biti jednodomno ili dvodomno tijelo (često se koriste nazivi Gornji i Donji dom prema britanskom parlamentarnom sistemu - House of commons je Donji dom čiji se predstavnici biraju, a House of Lords je Gornji dom čiji su predstavnici aristokratija).
Parlamentarna skupština BiH je zakonodavno tijelo Bosne i Hercegovine. Ona se sastoji iz dva doma: Doma naroda i Predstavničkog doma.
Miniračunar
mini|DEC PDP-8 mini|Data General Nova, "serial number 1", prvi 16-bitni miniračunar. Miniračunar je klasa manjih računara koji su se pojavili sredinom 1960-ih. Koštali su puno manje od tadašnjih velikih centralnih mainframe računara i zadržali se dvije decenije između 1965 i 1985. godine te proizvodilo ih je skoro 100 kompanija.
Nakon pojave CPU mikroprocesora, počev od Intel 4004 1971. godine, pojam "miniračunar" odnosio se na mašinu koja se po jačini nalazila između mainframe računara i mikroračunara.
Pisa
Pisa (bos. Piza) je grad u središnjoj Italiji u regiji Toskana. Grad leži na aluvijalnoj ravni rijeke Arno, oko 10 km od Ligurskog mora i 80 km zapadno od Firence. Pisa je do 15. vijeka ležala kraj mora, od kada je nakupljeni mulj iz rijeke Arno do danas u potpunosti udaljio grad od morske obale. Naučnik Galileo Galilei se u rodio u ovom gradu. Univerzitet Pisa je osnovan 1343. godine, a imao je više od 25.000 studenata krajem 20. vijeka. Grad je ostao sjedište nadbiskupije. Pisa je danas važan željeznički čvor i ima međunarodni aerodrom. Turizam i lahke industrije koje proizvode tekstil, staklo, inžinjerijske i farmaceutske proizvode doprinose ukupnoj ekonomiji.
Pisa je sada mirni pokrajinski univerzitetski grad koji je poznat po svojoj umjetnosti i arhitektonskom blagu. Također je zadržao mnogo od svojih 10,5 kilometara zidova koji ga okružuju. Pisa je ​​poznata prije svega po značajnoj grupi zgrada na tzv. Trgu čuda (ital. Piazza dei Miracoli), koji se nalazi na sjeverozapadnom dijelu srednjevjekovnog utvrđenog grada. Na trgu se nalaze katedrala ili Duomo, krstionica, poznati Krivi toranj u Pisi i groblje (ital. Camposanto).
Poluravan
Neka je data ravan α, prava a i tačke A, B, C u toj ravni. Ako A, B, C ne leže na pravoj a, onda prava a siječe duž AB ako i samo ako imaju jednu zajedničku tačku koja je unutrašnja tačka duži AB.
Aksioma o podjeli ravni
Ako je u ravni α data prava a, onda su sve tačke ravni koje ne pripadaju pravoj podjeljene u dvije klase tako da prava a ne siječe duž koja spaja dvije proizvoljne tačke jedne klase, a siječe svaku duž koja spaja jednu tačku jedne klase sa jednom tačkom druge klase.
Imamo;
Svaka prava a u ravni α dijeli ravan na dvije otvorene i dvije zatvorene poluravni kojima je prava a ivica.
Uzmimo da prava a siječe duž AB onda su tačke A i B s raznih strana prave a. Ako C pripada ravni α onda C leži s one strane prave a s koje je tačka A ili B tj. Ako su M,N tačke prave AB onda je  za M=A  važi:
Poluprava l koja izlazi iz tačke O prave i ne leži  na pravoj a leži cijela u jednoj poluravni kojoj je prava a ivica.
Paschov( Pašov) stav
Trougaonom linijom određenom sa tri nekolinearne tačke A,B,C  nazivamo uniju tri duži AB, BC i AC. Tačke A, B, C su vrhovi , a duži AB, BC, Ca stranice trougla.
Paschov (Pašova) teorema
Ako prava a koja leži u ravni α trougaone linije ABC i ne prolazi ni kroz jedan njen vrh  siječe jednu njenu stranicu, onda ona siječe još jednu njenu stranicu
Presjek dvije poluravni čije se ivice sijeku zvačemo konveksni (ispupčeni) ugao.Tačka O presjek ivica poluravni siječe prave na poluprave pa imamo konveksni ugao određen tim polupravama  one se zovu kraci ugla, njihov zajednički početak O vrh ugla.
Grb Bolivije
mini|desno|200px|Grb Bolivije Grb Bolivije sastoji se od centralnog štita koji je okružen bolivijskim zastavama, puškama, lovorovim vijencima i kondorom na vrhu štita. U srednjem dijelu štita su prikazani planina Potosí, izlazeće sunce, alpaka, drvo i pšenica. Iznad štita je natpis "Bolivia" (Bolivija), a ispod deset žutih zvijezda koje predstavljaju devet departmana Bolivije i provinciju Litoral koja je u sastavu Čilea od 1879.
Bučje (Novo Goražde)
Bučje je naseljeno mjesto u općini Novo Goražde, Bosna i Hercegovina.
Galipoljski sporazum
Galipoljski sporazum, zaključen u januaru ili početkom februara 1403., bio je mirovni sporazum između Sulejmana Čelebija, vladara osmanlijskih teritorija na Balkanu, i glavnih hrišćanskih regionalnih sila: Bizantijskog Carstva, Mletačke Republike, Republike Đenove, Malteškog Viteškog Reda i Egejsko Vojvodstva. Zaključen nakon bitke kod Ankare, dok je Sulejman pokušavao da ojača svoju poziciju u borbi za nasljedstvo sa svojom braćom, Sporazum je donio velike ustupke hrišćanskim državama, posebno Bizantiji, koji su povratili izgubljene teritorije i postigli položaj nominalnog superiornost nad osmanlijskim vladarom. Njegove odredbe su poštovali Sulejman kao i Mehmed I, pobjednik u borbi za osmanlijski prijesto, ali je Sporazum propao nakon Mehmedove smrti 1421.
Pozadina
26. 7. 1402. godine, u bici kod Ankare, tursko-mongolski vojskovođa Timur je porazio i zarobio osmanlijskog sultan Bajazida I. Ovaj značajan događaj preokrenuo je ravnotežu snaga u regionu, pošto je Timur podijelio osmanlijske teritorije u Anadoliji, koji je obnovio mnoge nezavisne turske begluke koje je ranije preuzeo Bajazid. Timur se nije miješao na Balkan, gdje je osmansko osvajanje također bilo daleko odmaklo: prije Ankare, Konstantinopolj, gotovo posljednji ostatak Bizantijskog Carstva, bio je odsječen i na rubu pada Bajazidu. Kao iu Anadoliji, iznenadni slom osmanlijske moći ostavio je vakuum moći, u kojem su različite kršćanske sile u regiji - Bizantijsko Carstvo, Mađari, Mletačka Republika i brojni manji vladari - pokušavali da osiguraju svoje interese, dok su bili preslabi da bi stvarno osporili osmanlijsku moć.
Sulejman Čelebija, najstariji Bajazitov sin, izbegao je katastrofu u Ankari i stigao u Galipolje 20. augusta. Dok su njegova druga braća ostala u Anadoliji da se obračunaju sa Timurom i pokušaju da spasu ono što su mogli, Sulejman je preuzeo kontrolu nad osmanlijskim teritorijama na Balkanu ("Rumelijom"). Njegov položaj tamo je, međutim, bio nesiguran, a prvi mu je prioritet bio da kontaktira s kršćanskim silama u regiji i dogovori primirje s njima, posebno obzirom na nužnost da se jednog dana vrati u Anadoliju gdje će se boriti sa svojom braćom i drugim suparnicima. Već 22. 9. Mletački senat je raspravljao o tome i nadao se da će dobiti kontrolu nad Galipoljem. Mlečani su kontaktirali i Bizantijskog cara Manuela II Paleologa, koji je u to vrijeme bio u Parizu na velikom putovanju tražeći pomoć na Zapadu, pozivajući ga da se vrati kući, jer je poznato da je Manuelov nećak i namjesnik, Jovan VII Paleolog, simpatizirao Mletačku Republiku. pomorske i komercijalne rivale, Republike Genove.
Ubrzo su počeli pregovori i Sulejman je poslao izaslanike u Veneciju i Manuelu, nudeći značajne ustupke. Manuel se, međutim, vraća u Konstatinopolj tek 9. 6. 1403. godine, a dogovor je postignut tokom njegovog odsustva, nakon pregovora koji su trajali tri i po mjeseca. Mlečani, koji su, između ostalog, željeli da iskoriste osmanlijski uticaj kako bi riješili svoje rivalstvo s Firentincem Antoniom I Acciaiolijem, koji je zauzeo Atinu, poslali su svog najiskusnijeg diplomatu, gospodara Androsa, Pietra Zenona, kao svog pregovarača, zajedno s Markom Grimanijem, dok je Genova imenovala Jeana de Chateaumoranda za svog izaslanika kod istočnih vlastodržaca.
Odredbe sporazuma
Sudeći po tome što su 20. februara perački pisari bili plaćeni za rad na izradi ugovora, sporazum je sklopljen u januaru ili početkom februara 1403. godine. Sačuvan je samo jedan primjerak, loš venecijski prijevod s turskog originala.[8] Pietro Zeno je također ostavio izvještaj o pregovorima sa Osmanlijama, gdje navodi da je sporazum potpisan u Galipolju. Odredbe ugovora bile su sljedeće:
Značaj i posljedice
Sporazum (ili drugi sporazum sa sličnim odredbama) je ponovo ratifikovan kada se car Manuel II vratio sa Zapada kasnije u toku godine. Sporazum je bio vrlo nepopularan među Osmanlijama zbog svojih ustupaka, ali potreba da zaštiti pozadinu dok je bio uključen u građanski rat sa svojom braćom prisilila je Sulejmana da ga se pridržava sve do vlastitog svrgavanja 1411. godine. Ipak, protivljenje moćnih osmanlijskih pograničnih vojskovođa (uč-bega), poput Evrenos-bega, moglo je rezultirati barem jednim velikim propustom u Sporazumu: samo Galipolje je ostao u osmanlijskim rukama, čime je izbjegnut krajnje nepovoljan položaj koji je proizašao iz njegovog privremenog gubitka od savojskog krstaškog pohoda 1366. godine, kada su osmanlijski domeni u Anadoliji i Evropi zapravo bili razdvojeni.
Nakon uspona Murata II na prijestolje i uspona Manuelovog sina Ivan VIII Paleologa, prekinuti su prijateljski bizantijsko-osmanlijski odnosi: Murat je pokrenuo kratku opsadu Konstantinopolja 1422. i započeo dugu blokadu Soluna, što je prisililo Bizantijce da ga predaju Mletačkoj Republici 1423. U mirovnom ugovoru zaključenom u februaru 1424, Bizantijci su ponovo izgubili većinu teritorija stečenih na Galipolju i ponovo su svedeni na status tributarnih vazala.
Na mletačkoj strani, nakon Sulejmanove zaokupljenosti poslovima u Anadoliji od 1406. godine, odnosi su se pogoršali, jer su lokalni pogranični vojskovođe bili slobodni da djeluju, dok se i Mletačka Republika uplela u rat ekspanzije protiv lokalnog kršćanskog vladara Balše III, osmanlijskog vazala, na zapadnom Balkanu. Mletačka Republika je slala ambasade Sulejmanu 1406–1409. bez uspjeha. Tokom ovog perioda, Mlečani su direktno pregovarali sa pašom Jigit begom, vladarom Skoplja, kao i sa Sulejmanom. Ipak, venecijanski ambasador Francesco Giustinian uspio je sklopiti Sporazum sa Sulejmanom 1409. godine, a nakon njegovog propasti, sličan ugovor, Selembrijski sporazum je zaključen sa Musom u septembru 1411. godine.
NGC 4984
NGC 4984 (također poznat kao IRAS 13062-1514, MCG -2-34-4 i PGC 45585) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 59 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 3,60 (62 hiljade sg) a najmanji 2,5 uglovnih minuta (43 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 8. februara 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Leukemija
Leukemija je nekontrolisano bujanje maligno izmjenjenih, nepotpuno diferenciranih leukocita u koštanoj srži, slezeni, limfnim čvorovima i drugim organima.
Nastanak
Leukemija je rak krvi. Leukemija se smatrala dječijim oboljenjem, iako znatan broj oboljelih su odrasle osobe.
Nezrele, maligno izmjenjene ćelije u samom početku bolesti se ne moraju naći i u perifernoj krvi, ali se u njoj prije ili kasnije, zavisno od brzine napredovanja oboljenja pojave, i tada čine veći ili manji dio od ukupnog broja normalnih leukocita. Kod zdravih osoba leukociti kada sazriju gube sposobnost diobe, što nije slučaj sa leukocitima kod osoba oboljelih od leukemije. Naime, kod leukemije, maligno izmjenjene ćelije ne dostižu zrelost i ne gube sposobnost diobe, nego klon maligno izmjenjenih ćelija nekontrolisano buja. Kod maligno izmijenjenih ćelija, onkogen, gen koji je zadužen za kontrolu ćelijske proliferacije, izmakao je kotroli. Od leukemije se može oboljeti u svakoj životnoj dobi. Ipak, ovo oboljenje češće je kod djece.
Relativno češće oboljevaju dječaci od djevojčica.
Simptomi
Bolovi u trbuhu, povišena tjelesna temperatura, nedostatak apetita, malaksalost, bolovi u zglobovima, glavobolje, anemija, povećana sklonost infekcijama zbog pada imuniteta usljed nedostatka zdravih i zrelih leukocita sposobnih za fagocitozu, povećana jetra.
Uzroci leukemije
Etiologija leukemija je u mnogome nepoznata, ali po nekim autorima nastanak leukemija uzrokuju genetički faktori, hemijske supstance, djelovanje karcenogenih činilaca, ionizirajuće zračenje, virusi. Urođene abnormalnosti genoma kao što su Fanconijev sindrom i Downov sindrom praćene su visokom učestalošću leukemije.
Dijagnoza
Dijagnosticiranje se zasniva na citološkoj i citohemisjkoj pretrazi razmaza periferne krvi i koštanje srži, citogenetičkoj analizi, imunološkoj pretrazi monoklonskim antitjelima.
Liječenje
Leukemija se liječi hemoterapijom. Primjena zračenja ima za cilj da uništi što veći broj malignih leukocita. Citostatici se primjenjuju ciklično u kombinaciji sa kortikosteroidima.
Monopson
mini|desno|200px|Momopson: statička djelimična ravnoteža Monopson (pojam iz ekonomije) je tržišno stanje kada određeni proizvod potražuje samo jedan kupac, a na strani ponude stoji mnoštvo prodavača. Monopsonistički kupac može utjecati na cijene na tržištu i tako uvećati svoj profit. Naprimjer, država je monopsonistički, odnosno isključivi kupac, vojnog materijala, oružja, uniformi i opreme. Pojam je prvi put upotrijebila Joan Robinson 1933. godine, u svojoj utjecajnoj knjizi The Economics of Imperfect Competition. Robinsonova daje zasluge i klasičnom naučniku Bertrandu Hallward-u za autorstvo izraza.
NGC 278
NGC 278 (također poznat kao IRAS 00492+4716, MCG 8-2-16, PGC 3051 i UGC 528) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 29 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kasiopeja. Najveći prečnik je 2,10 (18 hiljada sg) a najmanji 2,0 uglovnih minuta (17 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 11. decembra 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 1874
IC 1874 (također poznat kao MCG 6-7-39 i PGC 11652) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 230 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Perzej. Najveći prečnik je 1,00 (67 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (47 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 18. januara 1898. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bazalt
mini|Bazalt
Bazalt je magmatska stijena koja nastaje prilikom procesa hlađenja lave. Upotrebljava se najviše u građevinarstvu. Obično je finozrnata zbog brzog hlađenja lave, koja izbija na Zemljinu površinu. Najčešće ima porfirnu strukturu, što znači da sadrži veće kristale u finoj matrici, te vezikularnu, fluidalnu ili mandulastu teksturu. Bazalt koji nije bio izvrgnut trošenju, crne je ili sive boje.
Grb Čilea
right|300px Grb Čilea datira još od 1834, a dizajnirao ga je engleski umjetnik Charles Wood Taylor. Sastoji se iz centralnog štita koji je obojen pola plavo, a pola crveno, sa bijelom zvijezdom u sredini. Štit pridržavaju s jedne strane kondor, a sa druge huemul (vrste jelena). Obje životinje na glavi drže krunu. Na vrhu štita se nalazi plavo, bijelo i crveno perje. Ispod štita je traka sa natpisom "Por la Razón o la Fuerza" (Sa razlogom ili silom).
Fikain
Fikain također poznat kao ficin, debricin, ili higueroksilski delabar je proteolitski enzim ekstrahovan iz lateksnog soka iz stabljika, listova i nezrelog ploda američke divlje smokve Ficus insipida. Fikain se prvobitno zvao ficin, a ficin je prvobitno bio mješavina blisko povezanih cisteinskih endopeptidaza proizvedenih iz bilo koje vrste iz roda Ficus, prije nego što je terminologija bila ograničena na određeni cisteinski enzim endopeptidaze iz određene vrste. Cisteinske endopeptidaze su grupa enzima koji također uključuju udaljeniji papain izveden iz lateksa papaje, bromelazu (bromelain) ekstrahiranu iz stabljike ananasa, kalpain, kaspaze, katepsin B i himopapain. Cistein endopeptidaze sa sličnim svojstvima generički poznate kao ficini prisutne su i u drugim članovima roda Ficus, a čini se da mnoge vrste sadrže više tipova ovih enzima. Pomalo zbunjujuće, termini fikain i ficin se često tretiraju kao sinonimi. Fikain je u MEROPS klanu CA, porodica C1, potporodica C1A, peptidaza C01.006.
Nomenklatura
Naziv ficin je prvi upotrebio Robbins 1930. godine da opiše prečišćenu supstancu sa anthelmintnom aktivnošću izolovanom iz bilo kog člana roda smokava. Enzimska komisija Međunarodne unije za biohemiju i molekularnu biologiju (IUBMB) prvobitno je dodijelila EC 3.4.4.12 kao ficin 1961. godine, koji je prebačen na 3.4.22.3 i preimenovan u fikain 1972. godine, čineći vremenom dva pojma sinonimim. Budući da proteolitski enzimi drugih članova roda Ficus nisu u potpunosti okarakterisani, IUBMB je 1992. preporučio da se izraz fikain ograniči na specifični glavni proteolitski enzim koji se nalazi u prahu ficina proizvedenog od F. glabrata, taksona koji je od tada sinonimiziran sa F. insipida. Međutim, baza podataka IUBMB-ove Enzimske nomenklature nastavlja da navodi ficin kao sinonim za fikain i ova dva termina se često koriste naizmjenično.