cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beta-list
Svojstva vodikovih veza
Konačno, pojedinačni lanci mogu biti sa ibrascem mješavine veza sa paralelnim lancem na jednoj strani i antiparalelnim na drugoj. Ovakvo uređenje je manje uobičajeno nego što bi se pretpostavilo nasumičnom raspodjelom orijentacija, što ukazuje na to da je ova shema manje stabilna od antipapalelne.
Povezivanje ß-lanca vodikovim vezama ne mora biti savršeno; mogu postojati i lokalne smetnje poznate kao ß-ispupčenja.
Vodikovee veze nalaze se približno u površini ravni, sa peptidnim karbonilnim grupama usmjerenim u naizmeničnim pravcima, sa naizmeničnim bočnim grupama. Poređenja radi, uzastopne karbonilne grupe su usmjerene u istom pravcu u alfa-heliksu.
ß-paralelna i ß-antipapalelna strukrura
ß-paralelna i ß-antipapalelna struktura sastoje se od susjednih polipeptidnih sekvenci ili susjedijeno smještenih dijelova istog polipeptidnog niza, koji su međusobno povezani vodikovim vezama. Konformacija polipeptidne sekvence ova dva oblika ß-strukture nešto se razlikuje od one kod istegnutog polipeptidnog niza (ψ=φ=180°, kada su sve peptidne veze u potpuno istegnutoj, tj. tonus konformaciji), što daje polipeptidnoj sekvenci izgled nabrane strukture. Kod oba oblika ß-struktura, sve N–C i C=O grupe su kolinearne, tako da se između njih formiraju vodikove veze. Bočne grupe su naizmenično postavljene s jedne, odnosno s druge strane ravni peptidne veze, a prosječni razmak između dvije bočne grupe s iste strane polipeptidnog niza iznosi 7 Å. U prosjeku, dužina jednog segmenta ß-strukture iznosi oko 21 Å, a u njoj učestvuje 15 aminokiselinskih ostataka. Dužina ß-strukture nije strogo definirana i u pojedinim proteinima mogu se naći sekvence koje sadrže 2-15 segmenata, odnosno 30-225 aminokiselinskih ostataka.
Paralelna i antiparalelna ß-struktura razlikuje se po orijentaciji vodikom vezanih peptidnih nizova. Kod paralelne strukture, susjedno vezani polipeptidni nizovi su istosmjerni (C– i N-krajevi su jednako usmjereni), dok su kod antiparalelne strukture susjedni nizovi vezani vodikom, polipeptidni nizovi usmjereni (jedan polipeptidni niz ima orijentaciju N– C–, a drugi C– N–, orijentaciju). Oba oblika ß-strukture su približno zastupljena u strukturi proteina, iako je paralelna nešto manje stabilna od antipapalelne. Osim toga, u molekuli proteina se može ostvariti i mješovita paralelno-antiparalelna struktura polipeptidnog niza, ali je znatno rjeđa.
Afiniteti aminokiselina
Velike aromatske bočne grupe (Thy, Phe i Trp) i ß-razgranate aminokiseline (Thr, Val, Ile) imaju veću vjerovatnoću da se nađu u okviru ß-lanca u sredini ß-ravni. Interesantno je da se različiti tipovi bočnih grupa (kao što je Prolinska) prvnstveno nalaze na kraju lanca ß-jravni, verovatno da bi izbjegle vezanja između proteina po obrascu “kraj za kraj”, koje može dovesti do grupisanja i amiloidne forme.
Česti strukturni motivi
Motivi strukture proteina koji su nastali kombinacijom dvije ili više sekundarnih sutruktura označavaju se kao supersekundarne strukture. Njihovim nastankom, zasnovanom na vodikovim vezama, smanjuje se broj slobodnih mjesta za nove vodikove veze. Zato su ove strukture uglavnom u unutrašnjem, nepolarnom dijelu proteina, daleko od okolne vode, koja zahtijeva slobodna mjesta za stvaranje vodikovih veza.
Određeni dijelovi proteinske molekule mogu formirati specifične domene. Oni su lokalno organizirane strukture proteina, a  jezgro svakog od njih sastoji se od serije međusobno povezanih ß-ravni ili α-heliksne strukture;  veoma često su kombinirane ove dvije sekundarne sutrukture proteina. Budući da postoji mali broj obrazaca za kombiniranje α– i ß-strukture u globulske strukture, kombinacijom ovih sekundarnih struktura grade se određeni proteinski motivi. thumb|150px|Ilustracija [[beta-ukosnica|ß-ukosnice]] Vrlo jednostavan strukturni motiv kod ß-ravni je ß-ukosnica, u kojoj su dva antiparalelna lanca povezana (ß-okret) kratkom petljom od dva do pet bočnih lanaca, od kojih je jedan najčešće sa glicinom ili prolinom, gdje oba mogu da prihvate neobičnu konfiguraciju dvostrukog ugla potrebnu za oštar zaokret, odnosno formira se oštro savijanje peptidnog lanca. Međutim, pojedinačni lanci se takođe mogu povezati sa dugačkim petljama na složenije načine; petlje mogu imati alfa heliks ili čak cijele proteinske domene.
β–α–β motiv
U ovom motivu sudvije antiparalelne nabrane β-ploče povezane dijelom polipeptida strukture kao & α;-heliks. Sličan motiv zvan β-α-β-αmotiv čini osnovnu komponentu najčešćeg oblika tercijarna strukture proteina, TIM bure.
Motiv psi-petlje
Motiv psi-petlje (Ψ-petlje) sastoji se od dva antiparalelna lanca s jednim lancem između, koji je s oba povezan vodikovim vezama. There are four possible strand topologies for single Ψ-loops. Ovaj motiv je rijedak jer ie mala vjerovatnoća da se neće dogoditi da se desi proces preklapanja proteina. Ψ-petlja je prvi put identificirana u porodici asparaginska proteaza.
Ostali motivi
Velika raznovrsnost topologije i veza između osnovnih sekundarnih strukturnih elemenata uzrokuje formiranje različitih proteinskih uvijanja. Poznati prijevoji koji sadrže ß-ravni uključuju ß-valjkove, ß-propelere i motive želatinasto-uvijenog prijevoja. Osnovi strukturne klasifikacije proteina uključuju posebnu kategoriju za sve ß-proteine. right|thumb|Motiv psi-petlje u enzimu [[karboksipeptidaza A]]
Struktura proteina sa β-ravnima
Β-ravni se nalaze u svim β, α+β i α/β domenima prema strukturnoj klasifikaciji proteina (Structural Classification of Proteinsand – SCOP) je obiman priručnik, u kojem su klasificirani strukturni domeni proteina, zasnovani na sličnostima dijelova njihovih aminokiselina i trodimenzijske strukture) i mnogih peptida ili malih proteina sa slabo definisarom strukturom. Svi β domeni mogu formirati  oblike kao što su β-bure, β-sendvič, β-przma, β-propeler, β-heliks.
Strukturna topologija
Topologija ß-ravni opisuje raspored vodikovih veza ß-lanaca duž kičme (osnovnog lanca). Naprimjer, prijevoj flavodoksina ima petolančanu, paralelnu ß-ravan sa topologijom 21345; stoga, granični lanci su ß-lanci 2 i ß-lanci 5, duž kičme. Tačnije, ß-lanac 2 je H-vezan sa ß-lancem 1, koji je H-vezan sa ß-lancem 3, a ovaj  H-vezan sa ß-lancem 4, koji je također H-vezan sa ß-lancem 5, drugim graničnim lancem. Po istom principu, opisani motiv grčkog ključa ima topologiju 4123. Sekundarna struktura ß-ravni može se grubo opisati tako što se lancima pripisuju brojevi, bilo da su im vodikove veze paralelne ili antiparalelne. ß-ravni mogu biti otvorene, što znači da imaju dva granična lanca (kao kod prijevoja flavodoksina ili imunoglobulina) ili mogu biti zatvoreni, kao što je ß-bure (TIM bure). Neke otvorene ß-ravni su veoma zakrivljene i savijaju se oko sebe (SH3 domena) ili su potkovičasti (kao kod ribonukleinskih inhibitora). Otvorene ß-ravni mogu se sastaviti „licem u lice“ (kao kod beta-propeler domena ili prijevoja imunoglobulina) ili „kraj sa krajem“, formirajući jednu veliku ravan
Vaslui (okrug)
Geografija
Okrug se prostire ravničarskim područjem istočne Rumunije a okružen je rijekom Prut na istoku. Kroz okrug protiče i rijeka Bârlad, pritoka rijeke Siret.
Beta-list
Paralelni ß heliksi
U ljevorukim β-spiralama sami su lanci su prilično ravni i neokrenuti; rezultirajuće zavojne površine su gotovo ravne, formirajući pravilan trokutastu prizmu oblik, kao što je prikazano za arhealnu karbonsku anhidrazu 1QRE desno. Ostali primjeri su enzim za sintezu lipida A LpxA i proteini protiv smrzavanja protiv insekata sa redovnim nizom Thr bočnih lanaca na jednoj strani koji oponašaju strukturu leda. Dvolančani heliks prisutan je u enzimu pektat-lijaza. Ima dvije petlje, dužine od po šest bočnih grupa, a da bi održale integritet strukture vezane su ionima stabilizacijskog kalcija. Složeniji trolančani heliks sadrži tri vezivne petlje, od kojih je jedna duga tačno koliko dvije bočne grupe, a druge variraju. Ova struktura je nađena u bakteriofagu P22 repnovršnog proteina.
Strukture β-nabora napravljene su od proširenih polipeptidnih β-lanaca, sa nitima povezanim sa svojim susjedima vodikovim vezama. Zbog ove produžene konformacije okosnice, β-listovi se opiru istezanju. β-listovi u proteinima mogu izvoditi niskofrekventno gibanje poput harmonike. kako je uočeno Ramanovom spektroskopijom i analizirano prema kvazikontinuiranim modelu
thumb|left| Prikaz kraja 3-strane, desnoruke β-zavojnice ([[proteinska banka podataka|2PEC)]] Desnoruka β-spirala, tipizirana enzimom pektat-lijaza prikazanim s lijeve strane ili P22 fag proteinskog kraka, imaju manje pravilni presjek, duži i uvučeni na jednoj od strana; od tri vezne petlje, jedna je dosljedno duga u samo dva ostatka, a druge su promjenjive, često razrađene da tvore veze ili aktivno mjesto. U nekim bakterijskim metaloproteazama nalazi se dvostrana β-spirala (desnoruka); njihove dvije petlje dugačke su šest ostataka i vežu stabilizirajuće ione kalcija kako bi održale integritet strukture, koristeći okosnicu i Asp bočne lance kisika motiva sekvence GGXGXD.
ß-ravni i patologija
Neki proteini koji su poremećeni ili spiralni kao monomeri, kao što je amiloid ß (amiloidi su nerješiva vlakna proteina, grupe koje imaju posebne strukturne osobine) koja mogu da formiraju oligomertne strukture bogate ß-ravnima, što je povezano sa patološkim stanjima. ß-amiloid je proteinska oligomerna forma, predstavljena kao uzročnik Alzheimerove bolesti. Njena struktura još treba da se odredi u potpunosti, ali skorašnji podaci ukazuju na to da može ličiti na neobičan dvostrukolančani ß-heliks. Bočni lanci od ostataka aminokiselina nađeni u strukturi ß-ravni mogu također da budu uređeni tako da mnogi od graničnih bočnih lanaca na jednoj strani ravni budu hidrofobni, dok su mnogi od međusobno susjednih na suprotnoj strani ravni polarni ili naelektrisani (hidrofilni), što može biti korisno ako ravan treba da formira granicu između polarnih/vodnjikstih i nepolarnih/zamućenih okruženja.
80. paralela (jug)
80. južna paralela je paralela koja je 80 stepeni južno od ekvatora. Presijeca Antarktik i antarktičke ledene grebenove.
Vaslui (okrug)
Geografija
Graniči sa sljedećim okruzima: Iași na sjeveru, Neamț, Bacău i Vrancea na zapadu i okrugom Galați na jugu. Na istoku okrug graniči sa Moldavijom.
Demografija
Prema popisu stanovništva Rumunije zaključno sa 31. 10. 2011. u Okrugu je živjelo 395.499 stanovnika. Etnički sastav stanovništva bio je sljedeći:
Glock
Glock u kalibru 9x19 mm je široko korišteni službeni policijski pištolj širom svijeta. Neupitna pouzdanost uz kapacitet okvira od 17 metaka i malu težinu doprinijela je da bude najpouzdaniji partner policajaca i ostalih korisnika u svijetu. Siguran, jednostavan i brz za upotrebu sa „safe action“ sistemom okidanja dizajniran je za profesionalce.
Vaslui (okrug)
Turizam
Glavna turistička odredišta su gradovi Vaslui, Bârlad i Huși. Vijeće okruga Vaslui i vijeća okruga Leova i Hîncești u Republici Moldaviji i Evropska unija (kroz program Phare) uspostavili su program kojim se želi promovirati turizam u ovim regijama. Glavne turističke atrakcije programa Vaslui-Hîncești-Leova su, između ostalih, srednjovjekovne i ranomoderne crkve i manastiri, Lovačka palača Manuc Bei i palača Manc - Mirzaian u Hîncești, kao i raznoliko prirodno bogatstvo regije.
Glock
Razvoj
Isti se model 1988. godine uvodi u naoružanje vojski u Švedskoj, Norveškoj i Nizozemskoj pod oznakom Pistol 88. Oznaku 17 pištolj dobija zbog toga što je Gaston Glock-u to bio 17-ti patent, mada pojedinci misle da je u pitanju bio kapacitet okvira.
Opis
Cijev pištolja ima poligonalni profil što omogućava lakše čišćenje, veće početne brzine zrna pri ispaljenju i znatno duži vijek trajanja cijevi. Nisko položena cijev u odnosu na ruku korisnika pištolja Glock 17 te gotovo idealan nagib rukohvata čine pucanje vrlo ugodnim.
Glock 17 nema vidljive vanjske kočnice, ali posjeduju tri međusobno nezavisne kočnice koje pištolj čine potpuno sigurnim. Sve tri kočnice povezane su sa okidačem. Prva kočnica je predokidač koji izviruje iz okidača i sprječava okidanje dok se ne izvrši odgovarajući pritisak na isti. Pasivna blokada udarne igle je drugi sigurnosni mehanizam koji onemogućava okidanje dok okidač nije povučen do kraja. Treći sigurnosni mehanizam sprječava aktiviranje udarača u slučaju pada pištolja. Nakon ubacivanja metka u cijev aktiviraju se sva tri sistema sigurnosti koji se prije opaljenja metka deaktiviraju jednostavnim povlačenjem okidača. Navedeno predstavlja opasnost za „zaboravne“ strijelce ako nemaju uvijek na umu činjenicu da je oružje napunjeno. U navedenom sigurnosnom sistemu okidač je jedina karika što je vrlo važno kada je potrebno pištolj brzo upotrijebiti jer se izbjegava nepotreban postupak traženja i pomjeranja kočnice prije pucanja.
Glock pištolji opremljeni su fiksnim mehaničkim nišanima karakterističnog „white outline“ oblika s bijelom elipsastom tačkom na prednjem nišanu i bijelo uokvirenim stražnjim nišanom u obliku „U“ profila. Ovakav dizajn nišana omogućava strijelcu brže postizanje nišanske linije i lakši prijenos paljbe te pucanje u lošim svjetlosnim uslovima. Izrađeni su od polimera bez oštrih ivica tako da ne zapinju za odjeću ili futrolu prilikom potezanja. Pored navedenih dostupni su i posebni nišani za gađanje noću sa tricijskim umetcima.
Dolnja Težka Voda
Dolnja Težka Voda je naseljeno mjesto u sastavu gradske općine Novo Mesto, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Novo Mesto.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Dolnja Težka Voda je imala 212 stanovnika.
Pokrivenik
Pokrivenik je naseljeno mjesto u općini Rogatica, Bosna i Hercegovina.
Veliki Bukovec (Mače)
Veliki Bukovec je naseljeno mjesto u sastavu općine Mače, Krapinsko-zagorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Zlatar–Bistrica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Veliki Bukovec je imao 314 stanovnika.
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Bukovec, od 1910. do 1931. pod imenom Banjkovec, a od 1948. Veliki Bukovec. U 1948. sadrži podatke za bivše naselje Bukovec koje je te godine bilo odvojeno iskazano.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Veliki Bukovec je imalo 410 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Zastava CZ 99
Zastava CZ 99 je poluautomatski pištolj kojeg proizvodi Zastava Oružje. Razvijen je u bivšoj Jugoslaviji 1989. od strane Božidara Blagojevića s ciljem da zamijeni stariji Zastava M57 pištolj u tadašnjoj miliciji i JNA.
Razvoj
Krajem osamdesetih godina prošlog vijeka, milicija i vojska bivše Jugoslavije su raspisali konkurs za novi pištolj koji će zamijeniti stare modele pištolja u upotrebi u to vrijeme kao što su Zastava M57 i Mod. 70. Tim inženjera Crvene Zastave pod vodstvom Božidara ”Zide” Blagojevića je dobio pravi izazov da završi dizajn novog pištolja i pređe na fazu prototipa u roku od 5-6 mjeseci. Tim je u stvari prešao sve rekorde završivši dokumentaciju za novi pištolj za samo 90 dana. Dizajn je završen krajem 1989. godine. Prvi put javnosti je predstavljen u Las Vegasu 1990. na sajmu oružje. Nakon testiranja kreće se u proizvodnju 1991.
CZ 99
Dužina CZ 99 pištolja je 190 mm, visina 140 mm, a cijev je dugačka 108 mm. Pištolj ima masu od 970 grama (9 mm) odnosno 960 grama (.40 S&W). Standardni kapacitet magacina je 15 metaka u kalibru 9 mm, i 11 u .40S&W kalibru. Postoje nefabrički redizajnirani magacini koji povećavaju kapacitet na 18 odnosno 13 metaka.
Cijev pištolja je napravljena od istog materijala koji se koristio za M-84 mitraljez. Cijev je tvrdo kovana i hromirana. testovi urađeni u SAD-u 1991-1992 su pokazali da lako otpušta toplotu. Dok ovo nije problem za pištolje kao što je za mitraljeze,otpuštanje toplote znači da cijev provodi manje vremena u procesu skupljanja/širenja i time povećava životni vijek cijevi.
Jedina žalba na originalni dizajn je bila da je rampa za “hranjenje” metka u cijev osjetljiva na metke koji imaju šupljinu za širenje. Iako je Zastava uklonila problem, Američki uvoznik je išao jedan korak ispred i polirao je rampu na svim pištoljima koji su dolazili u SAD prije nego što bi ih slali u prodavnice.
Držač je napravljen od aluminijske legure koja se koristi u avio industriji kao materijal za stajne trapove aviona. Korisnici sa manjim rukama su se žalili da je držač malo veći za njihove ruke ali sve u svemu pištolj odlikuju dobre ergonomske karakteristike. Kontrole se nalaze i na lijevoj i na desnoj strani što mnogo modernih pištolja nema ni danas.
CZ 999
thumb|lijevo|CZ 999 Scorpio Iako je u početku model CZ 99 razvijen da koristi streljivo kalibra 9x19mm Parabellum, a za strano tržište je razvijena inačica sa streljivom .40 S&W. Mnogi od tih pištolja su izvezeni u SAD 1990. godine.
Brzo klizanje
Brzo klizanje je sport u kojem je cilj u što kraćem vremenu preći zadanu udaljenost kližući na ledu. Postoje 3 vrste ovog sporta: brzo klizanje na kratkim stazama, brzo klizanje na dugim stazama i maratonsko brzo klizanje. Na Olimpijskim igrama brzo klizanje na dugim stazama obično se zove samo "brzo klizanje". Međunarodnim takmičenjima, pravilima i razvojem ovog sporta rukovodi Međunarodni klizački savez (ISU). mini|[[Brzo klizanje na dugim stazama u Thialfu 2008.]] Standardno klizalište za brzo klizanje dugo je 400 m, ali povremeno se koriste i kraća (200, 250, 333 ⅓ m). Brzo klizanje je jedna od dvije olimpijske forme klizanja i onā sa dužom historijom. Međunarodni savez osnovan je 1892, najranije od svih saveza zimskih sportova. Jako je popularno u Holandiji i Norveškoj, međutim, najpoznatija svjetska klizališta nalaze se i u drugim zemljama (SAD, Kanada, Njemačka, Italija, Rusija, Japan, Južna Koreja). Takmičenja Svjetskog kupa održavaju se u ovim zemljama, uz 2 takmičenja u Thialfu, ledenoj dvorani u holandskom Heerenveenu.
ISU-ova pravila dozvoljavaju određena odstupanja u veličini i radijusu krivina. mini|[[Brzo klizanje na kratkim stazama|Brzoklizači na kratkim stazama u krivini]] Brzo klizanje na kratkim stazama održava se na manjim klizalištima, obično na onima za hokej. Udaljenosti su kraće nego u dužoj verziji; najduža olimpijska utrka je ona na 1500 m (ženska štafeta je na 3000, a muška na 5000 m). Utrke su obično na ispadanje i 2 najbolja takmičara iz kvalifikacijskih grupa (koje imaju 4 ili 5 klizača) prolaze u narednu fazu takmičenja. Diskvalifikacije i padovi nisu rijetki.
Zastava CZ 99
CZ 05
CZ 05 predstavlja četvrtu generaciju pištolja iz obitelji CZ 99 koji je stavljen u masovnu proizvodnju u proljeće 2007. To je u suštini model CZ 999 sa picatinny šinama. Pištolj ima ugrađene indikatore koji upućuju korisnika na metak u cijevi te na posljednja tri metka u okviru. Najnoviji model CZ 05 je u SAD izvozila tvrtka EAA Corp pod nazivom Zastava EZ. Pištolj koristi streljiva kalibra 9x19mm Parabellum, .40 S&W i .45 ACP.
Brzo klizanje
mini|Start pojedinačne utrke U utrkama obično postoje pravila za diskvalifikaciju ako protivnik bude ometen na nesportski način; ova pravila variraju od discipline do discipline. Na dugim stazama kažnjava se skoro svako ometanje protivnika iako je klizačima dozvoljeno da, ako se nisu u mogućnosti zadržati u unutrašnjoj traci, pređu iz unutrašnje u vanjsku pri izlasku iz posljednje krivine sve dok time ne ometaju drugog klizača. U utrkama s masovnim startom obično se dozvoljava određena količina fizičkog kontakta.
Timske utrke također se održavaju. Na dugim stazama jedina timska utrka na najvišim nivoima takmičenja jest ekipna potjera iako se na dječijim takmičenjima održavaju štafetne utrke, kao u atletici. Štafetne utrke održavaju se i na kratkim stazama, ali ovdje su izmjene klizača moguće bilo kad u utrci mada mogu biti zabranjene u posljednja 2 kruga.
Većina utrka održava se na ovalnim stazama, ali postoje izuzeci. Dimenzije ovalne staze variraju; na kratkim stazama dužina staze mora biti 111,12 m dok se za klizanje na dugim stazama koristi staza standardizirane dužine od 400 m.
U Holandiji se takmičenja u maratonskom brzom klizanju mogu održavati na prirodnom ledu u kanalima i vodenim površinama poput jezera i rijeka, ali i na vještačkim stazama dužine 400 m, koje klizači obiđu, npr, 100 puta.
Historija
mini|[[Nicolaas Bauer: žensko brzoklizačko takmičenje na gradskom kanalu u Leeuwardenu (1809)]] mini|Brzoklizačko takmičenje na [[Zuiderzeeu kod Hindeloopena u Holandiji 1828.]] Korijeni brzog klizanja stari su više od milenija, a potječe iz Skandinavije, Sjeverne Evrope i Holandije, gdje su ljudi na đonove cipela stavljali kosti i takve ih koristili da putuju preko zaleđenih rijeka, kanala i jezera. Tek mnogo kasnije, u 16. stoljeću, na klizanje se počelo gledati kao na zabavu, a možda čak i kao na sportsku aktivnost.
Međutim, klizanje i brzo klizanje nisu bili ograničeni samo na Skandinaviju i Holandiju; 1592. godine jedan Škot dizajnirao je klizaljku sa željeznom oštricom. Upravo su ovakve klizaljke dovele do širenja klizanja, naročito brzog. 1642. godine u Edinburghu je osnovan prvi službeni klizački klub, a 1763. u močvarama The Fens u istočnoj Engleskoj održana je prva brzoklizačka utrka. U Holandiji su ljudi počeli ići zaleđenim vodenim tokovima koji su povezivali 11 frizijskih gradova, što je kasnije preraslo u takmičenje pod imenom Elfstedentocht (vidi ispod).
Do sredine 19. stoljeća ljubav prema ovom sportu razvila se i u Sjevernoj Americi. Upravo je tu izumljena oštrica u potpunosti napravljena od čelika. Holanđani su ponovo izbili u prvi plan 1889, kad su organizirali prvo svjetsko prvenstvo. I Međunarodni klizački savez osnovan je u Holandiji 1892. Početkom 20. stoljeća klizanje i brzo klizanje stekli su ugled kao jedne od popularnijih sportskih aktivnosti.
Razvoj ISU-a
mini|desno|[[Jaap Eden, prvi službeni svjetski prvak]] Organizirane utrke na klizaljkama razvile su se u 19. stoljeću. Norveški klubovi bili su domaćini raznih takmičenja od 1863, a utrke u Christianiji (današnjem Oslu) privlačile su i petocifren broj gledalaca. 1884. godine Norvežanin Axel Paulsen proglašen je amaterskim svjetskim prvakom nakon pobjeda na takmičenjima u SAD-u. Pet godina kasnije jedan sportski klub iz Amsterdama organizirao je brzoklizačko takmičenje koje je nazvao svjetskim prvenstvom, s učesnicima iz Rusije, SAD-a i Ujedinjenog Kraljevstva i, naravno, Holandije. Internationale Eislauf Vereinigung, danas poznat kao Međunarodni klizački savez (International Skating Union – ISU), osnovan je na sastanku predstavnika 15 država u Scheveningenu 1892. i to je bio prvi svjetski savez u nekom zimskom sportu. Nederlandse Schaatsrijderbond (Holandski klizački savez) osnovan je 10 godina ranije i organizirao je svjetska prvenstva 1890. i 1891. Takmičenja su održana na stazama različitih dužina – meč između Paulsena i Remkea van der Zeea iz 1885. održan je na stazi dužine 6/7 milje (1400 m) – ali ISU je 1892. standardizirao dužinu trake od 400 m, kao i dužine utrka za svjetska prvenstva: 500, 1500, 5000 i 10.000 m. Klizači su utrke počinjali u parovima, svaki u svojoj traci, koje su mijenjali u svakom krugu kako bi svaki klizač prešao istu udaljenost. Ovo je ono što je danas poznato kao brzo klizanje na dugim stazama. Takmičenja su bila isključivo za klizače amatere i to je sprovođeno kao pravilo. Peter Sinnerud diskvalificiran je zbog profesionalizma 1904. i izgubio titulu svjetskog prvaka.
Svjetski rekordi na dugim stazama prvi put su registrirani 1891. i rapidno su poboljšavani. Jaap Eden popravio je svjetski rekord na 5000 m za pola minute na Evropskom prvenstvu 1894. Ovaj rekord trajao je 17 godina, a trebalo je 50 godina da bude popravljen za još pola minute.
Elfstedentocht
mini|Snimak [[Elfstedentochta 1954. s komentarom na holandskom jeziku]] Elfstedentocht (hol. Turneja /kroz/ 11 gradova) organiziran je kao takmičenje 1909. i održava se u nepravilnim intervalima, kad god se led na ruti smatra dovoljno dobrim. Druge utrke na otvorenom razvile su se kasnije; Sjeverna Holandija bila je domaćin jedne 1917, ali prirodni uvjeti leda u Holandiji rijetko su bili pogodni za klizanje. Elfstedentocht je održan 15 puta u periodu od skoro 100 godina od 1909, a prije no što je vještački led postao dostupan 1962. nacionalna prvenstva održana su u 25 godina između 1887, kad je u Slikkerveeru organizirano prvo prvenstvo, i 1961. Otkako je vještački led postao uobičajen u Holandiji, holandski brzoklizači nalaze se u svjetskom vrhu u brzom klizanju na dugim stazama i maratonskom brzom klizanju. Drugo rješenje da se maratonske utrke i dalje održavaju na prirodnom ledu preraslo je u Alternativni Elfstedentocht, čije se utrke održavaju u drugim državama, poput Austrije, Finske ili Kanade i svi najbolji maratonski brzoklizači, kao i hiljade rekreativaca, putuju iz Holandije na lokacije gdje se utrka održava. Prema Jaapu Bloembergenu, novinaru NRC Handelsblada, država "poprimi karnevalski izgled" tokom međunarodnih klizačkih prvenstava.
Zimske olimpijske igre
mini|[[Brzo klizanje na ZOI 1928.|Brzo klizanje na ZOI 1928. u St. Moritzu]]
Brzo klizanje prisutno je na Zimskim olimpijskim igrama od 1924. Na Olimpijskom kongresu 1914. delegati su se složili da se brzo klizanje uvrsti na OI 1916. nakon što je umjetničko klizanje uvršteno na OI 1908. Međutim, Prvi svjetski rat prekinuo je sve planove za olimpijsko takmičenje i brzo klizanje ušlo je u olimpijski program tek 1924. kao dio Sedmice zimskih sportova u Chamonixu, kojoj je retroaktivno dodijeljen olimpijski status. Prvu zlatnu olimpijsku medalju osvojio je Charles Jewtraw iz Lake Placida iako je nekoliko Norvežana tvrdilo da je Oskar Olsen imao brže vrijeme. Problemi s mjerenjem vremena na 500 m bili su stalni problem sve do pojave elektroničkih satova u 1960-ima; tokom utrke na 500 m na ZOI 1936. sugerirano je da je pobjedničko vrijeme Ivara Ballangruda bilo skoro sekundu brže. Finska je osvojila ostale 4 zlatne medalje 1924, uz pobjede Clasa Thunberga na 1500 i 5000 m te u višeboju. To je bio prvi i jedini put da je u brzom klizanju dodijeljena zlatna olimpijska medalja u višeboju.
Norveški i finski brzoklizači osvojili su sve zlatne medalje na svjetskim prvenstvima u međuratnom periodu, dok su se na evropskim prvenstvima do pobjedničkog postolja uspjeli probiti Austrijanci i Latvijci. Međutim, utrke u Sjevernoj Americi često su se održavale s masovnim startom, slično maratonskim utrkama u Holandiji, ali olimpijske utrke morale su se klizati na četiri udaljenosti koje je odobrio ISU. Savez je odobrio i prijedlog da utrke na ZOI 1932. u Lake Placidu budu s masovnim startom i Amerikanci su osvojili sve 4 zlatne medalje. Kanada je osvojila 5 medalja (sve srebrne i bronzane) dok je aktualni svjetski prvak Thunberg ostao kod kuće u znak protesta protiv ovakvog formata utrka. Na SP-u održanom neposredno nakon ZOI-a, bez učešća američkih prvaka, norveški takmičari pobijedili su u sve 4 utrke i zauzeli prva 3 mjesta u poretku višeboja.
Čelni ljudi brzog klizanja u Norveškoj, Švedskoj, Finskoj i Japanu uložili su protest Američkom olimpijskom komitetu osudivši način takmičenja i izrazivši želju da se utrke s masovnim startom više nikad ne održe na Olimpijskim igrama. Ipak, ISU je 1967. prihvatio ogranak brzog klizanja na kratkim stazama, s masovnim startom, organizirao međunarodna takmičenja počevši od 1976. i doveo ga nazad na Olimpijske igre 1992.
Ženska takmičenja
mini|[[Istočna Njemačka|Istočnonjemačke brzoklizačice 1988.]] 1930-ih godina ISU je počeo prihvatati učešće žena u brzoklizačkim takmičenjima. Iako su u Sjevernoj Americi ženske utrke bile održavane već neko vrijeme, a na ZOI 1932. kao demonstracijsko takmičenje, ISU nije organizirao službena takmičenja do 1936. Ipak, Zofia Nehringowa postavila je prvi službeni svjetski rekord 1929. Žensko brzo klizanje nije bilo popularno; u norveškoj knjizi Skøytesportens stjerner (Zvijezde brzog klizanja) iz 1971. nije spomenuta nijedna brzoklizačica na skoro 200 stranica knjige iako su se žene dotad takmičile već 30 godina. Otad je ženskim brzim klizanjem na dugim stazama dominirala Istočna Njemačka, a kasnije ujedinjena Njemačka, osvojivši 15 od 35 zlatnih olimpijskih medalja od 1984.
U većini ostalih klizačkih sportova žene su bile prihvaćene na takmičenjima skoro u isto vrijeme s muškarcima, a u brzom klizanju na kratkim stazama prisutne su od samog početka organiziranja međunarodnih takmičenja 1976. Njihove udaljenosti obično su kraće od muških, ali ne i u klizanju na inline koturaljkama, gdje na svjetskim prvenstvima imaju isti program kao muškarci.
Tehnički razvoj
mini|[[Monique Angermüller na klap-klizaljkama i u kombinezonu koji pokriva čitavo tijelo (2008)]] Vještački led pojavio se na ZOI 1960. i utrke na jezeru Misurini 1956. bila su posljednja olimpijska takmičenja održana na prirodnom ledu. 1960. održana su i prva olimpijska takmičenja za žene. Lidija Skobljikova osvojila je 2 zlatne medalje 1960. i čak 4 1964.
Razvijeni su i aerodinamičniji kombinezoni, a pionir u njihovoj upotrebi bio je Švicarac Franz Krienbühl, koji je zauzeo 8. mjesto na 10.000 m 1976. u dobi od 46 godina. Nakon izvjesnog vremena državne reprezentacije preuzele su na sebe razvoj kombinezona, koji se koriste i na kratkim stazama, iako bez kapuljače – umjesto njih brzoklizači na kratkim stazama nose kacige pošto su padovi u utrkama s masovnim startom mnogo češći. Kombinezoni i klizanje u dvorani, kao i klap-klizaljke, pomogli su da se svjetski rekordi na dugim stazama znatno poprave; od 1971. do 2009. prosječna brzina u utrkama muškaraca na 1500 m porasla je sa 45 na 52 km/h. Slična povećanja brzine zabilježena su i na ostalim udaljenostima.
Profesionalizam
Nakon sezone 1972. evropski brzoklizači na dugim stazama osnovali su profesionalnu ligu, Međunarodnu brzoklizačku ligu, u kojoj su, između ostalih, učestvovali Ard Schenk, osvajač triju zlatnih olimpijskih medalja 1972, 5 Norvežana, još 4 Holanđanina, 3 Šveđanina i još nekoliko brzoklizača. Jonny Nilsson, svjetski prvak 1963. i osvajač zlatne olimpijske medalje, bio je pokretačka snaga lige, koja je ukinuta 1974. iz ekonomskih razloga, a ISU je također isključio staze koje su bili domaćini profesionalnih utrka iz budućih međunarodnih prvenstava. ISU je kasnije organizirao vlastiti Svjetski kup s novčanim nagradama, a potpuno profesionalni timovi razvili su se u Holandiji tokom 1990-ih, što je dovelo do dominacije Holanđana u muškim utrkama; jedini izazov bili su im japanski sprinteri na 500 m i američki klizači na inline koturaljkama koji su se prebacili na brzo klizanje na dugim stazama kako bi osvojili olimpijsko zlato.
Sjevernoamerički profesionalci
Tokom 20. stoljeća klizanje na koturaljkama također se razvilo kao takmičarski sport. Utrke u ovom sportu bile su profesionalne već od rane faze razvoja. U Sjevernoj Americi organizirana su i profesionalna svjetska prvenstva. Kasnije su se pojavile lige u roler derbiju, profesionalnom kontaktnom sportu koji je prvobitno bio vrsta utrkivanja. Svjetska prvenstva u brzom klizanju na inline koturaljkama datiraju iz 1980-ih, ali mnogi svjetski prvaci, poput Dereka Parre i Chada Hedricka, prebacili su se na led kako bi osvojili olimpijske medalje.
Poput klizanja na koturaljkama, i brzo klizanje na ledu bilo je profesionalni sport u Sjevernoj Americi. Oscar Mathisen, petostruki svjetski i trostruki evropski prvak, odrekao se amaterskog statusa 1916. i otputovao u Ameriku, gdje je pobijedio u mnogo utrka, ali je u jednoj izgubio od Bobbyja McLeana iz Chicaga, četverostrukog prvaka SAD-a. Chicago je bio centar brzog klizanja u Americi; Chicago Tribune sponzorirao je takmičenje zvano Silver Skates (Srebrne klizaljke) od 1912. do 2014.
Brzo klizanje na kratkim stazama ulazi na ZOI
1992. brzo klizanje na kratkim stazama prihvaćeno je kao olimpijski sport. Međutim, ono nije bilo popularno u evropskim dugostazaškim zemljama, kao što su Norveška, Holandija i bivši SSSR; nijedna od ovih zemalja nije osvojila službene medalje (iako je Holandija osvojila 2 zlatne kad je ovaj sport bio demonstracijski u Calgaryju 1988). U norveškoj publikaciji Sportsboken iz 1993. o brzom klizanju na dugim stazama u Albertvilleu 1992. govori se detaljno, na 10 stranica, ali o brzom klizanju na kratkim stazama nema nijedne riječi iako se u tom odjeljku pojavljuje stranica s rezultatima.
Iako je ova varijanta brzog klizanja mlađa, razvija se brže od onog na dugim stazama, u velikoj mjeri zbog toga što se utrke mogu održavati na hokejaškim klizalištima umjesto na ovalu za duge staze. Južna Koreja dominira ovim sportom s osvojenih 17 zlatnih olimpijskih medalja.
Kratke staze
Klizač može biti diskvalificiran ako odsiječe drugog klizača dok mijenja traku. Također, klizač se diskvalificira nakon dva pogrešna starta. Diskvalificiranom klizaču automatski se dodjeljuje posljednje mjesto u toj grupi ili finalu. Klizač može biti diskvalificiran i ako namjerno omete drugog klizača i uspori ga.
Duge staze
Utrke se odvijaju u smjeru suprotnom od kazaljke na satu. U svim oblicima pojedinačnih takmičenja samo se dva klizača mogu utrkivati u jednom trenutku. U svakom krugu moraju zamijeniti trake. Pritom prednost ima klizač koji prelazi iz vanjske u unutrašnju traku. U jedinom ekipnom obliku takmičenja, ekipnoj potjeri, utrkuju se 2 ekipe s po 3 klizača. Obje ekipe cijelo vrijeme ostaju u unutrašnjoj traci i počinju utrku sa suprotnih strana klizališta.
Kratke staze
Svi klizači moraju imati klizaljke, kombinezon od spandeksa otporan na posjekotine, zaštitnu kacigu i naočale, specifične klizačke rukavice, štitnike za cjevanice, koljena (u kombinezonu), vrat i gležnjeve. U opremu po izboru spada kombinezon od kevlara koji sprečava posjekotine od klizaljki protivnika.
Duge staze
Oprema je slična, s tim da se ne zahtijevaju kaciga i štitnici. Kombinezon također ne mora biti od kevlara. Većina klizača nosi kapuljaču, koja je sastavni dio kombinezona.
Dolnje Mraševo
Dolnje Mraševo je naseljeno mjesto u sastavu općine Straža, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Novo Mesto.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Dolnje Mraševo je imalo 29 stanovnika.
Švicarska na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017.
Švicarsku je na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017. u Londonu od 4. do 13. augusta 2017. predstavljalo 19 sportista u 13 disciplina.
Demografija Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije
Demografija Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije utvrđivala se putem popisa stanovništva koji se provodio jednom svake decenije, i to u razdoblju od 1948. do 1991, putem kojeg su se žitelji evidentirali radi statistike po prebivalištu u jednoj od šest republika, dobi, spolu, narodnosti, zaposlenosti i gustoći naseljenosti, dok se popis po religiji proveo jedino 1953. Pošto je Jugoslavija bila sastavljena od šest republika, bila je multi-etnička federacija sa nekoliko naroda bez apsolutne većine. Prema zadnjem službenom popisu stanovništva Jugoslavije, 1991, je imala 23.528.230 stanovnika. Prosječna gustoća naseljenosti bila je 92 stanovnika na km2. Kasnije se, iste godine, ponovio taj popis u nekim bivšim republikama koje su stekle nezavisnost da bi se utvrdio njihov službeni rezultat. Naprimjer, Hrvatska je prema jugoslavenskom popisu tada imala 4.760.344 stanovnika od kojih su Hrvati činili 77,9 % stanovništva, da bi prema novoj verziji hrvatske vlada taj broj stanovnika bio zapravo 4.784.265 od kojeg su Hrvati činili zapravo 78,1 % stanovništva.
Stanovništvo države se neravnomjerno mijenjalo: od 1921, kada je imala 12 miliona, do 1991, kada je imala 23 miliona stanovnika, broj stanovnika Jugoslavije se udvostručio. 1950, bila je 29. najmnogoljudnija država svijeta. Ipak, naprimjer, u Sloveniji se broj stanovnika u tom razdoblju povećao samo za 80 %, dok se na Kosovu gotovo učetverostručio. U istom razdoblju, broj nepismenih pao je sa četvrtine stanovništva na manje od 6%. Očekivani prosječni životni vijek muškaraca povećao sa u razdoblju 1948.-1981. sa 48,6 na 67,7 godina, a ženski sa 53 na 73,2 godine. Udio poljoprivrednog u ukupnom broju stanovništva Jugoslavije smanjio sa 1948. sa 67,2% na samo 19,9% 1981. godine. Srbi, Hrvati i Slovenci su bilježili stagnaciju po stopi plodnosti, dok su muslimani i Albanci bilježili velik rast, najviše u 1960-ima i 1970-ima. Do 1990-ih, Albanci su po udjelu stanovništva prestigli Slovence i Makedonce. Zabilježen je i porast Jugoslavena koji su 1981. dosegli brojku od preko 1,2 miliona, da bi se potom njihov broj smanjivao te se oni opredjeljivali za druge narodnosti. Zadnji popis iz 1991. zabilježio je vrhunac broja stanovnika te države. Nakon raspada SFRJ, sve republike su zabilježile trend pada nataliteta a tri trend negativnog prirodnog prirasta, izuzev Slovenije, Crne Gore i Makedonije, makar je i kod njih povećanje stanovništva vrlo nisko.
Popis stanovništva 1948.
right|thumb|320px|Narodni sastav FNRJ prema popisu iz 1948.
Prema popisu stanovništva obavljenom 15. marta 1948, Jugoslavija je imala 15.772.098 stanovnika te je bio vidljiv demografski gubitak tokom Drugog svjetskog rata. Prema rezultatima istraživanja iz 1964, Jugoslavija u Drugom svjetskom ratu izgubila 597.323 osoba, ili oko 4% stanovništva. Po republikama, najviše žrtava je imala Hrvatska: 194.749 poginulih ili nestalih civila i partizana ili 32,6% ukupno stradalih. Bosna i Hercegovina je imala 177.045 žrtava (29,6%), uža Srbija 97.728 (16,4%), Vojvodina 41.370 (6,9%), Slovenija 40.791 (6,8%), Makedonija 19.706 (3,3%), Crna Gora 16.903 (2,8%) a Kosovo 7.927 (1,3%), dok se za 1.744 nije znalo porijeklo republike. Po udjelu postotka poginulih, najviše je imala Bosna i Hercegovina, oko 7% ukupnog stanovništva, a najmanje Kosovo, oko 1%. Savezni statistički ured navodi da bi bez rata Jugoslavija imala oko 18,3 miliona stanovnika, ali da je broj stanovnika od zadnjeg popisa iz 1931. ipak povećan za 1,3 miliona stanovnika ili 9,1%.
Popis iz 1948. je po prvi put uključio i područja Istre i slovenskog primorja oko Trsta, koje je prije pripadalo Italiji. Zadnji popis prije toga obavljen je 1931. u Kraljevini Jugoslaviji, prema kojem je tada imala 14.534.000 stanovnika, bez gore spomenutih teritorija. Obrazac je sadržavao 13 pitanja i uputstvo za popunjavanje. Bilo je predviđeno da muslimani jugoslavenskog etničkog porekla daju neki od neki od odgovora: Srbin-musliman, Hrvat-musliman ili neopredijeljen-musliman, s tim što su Srbi-muslimani uključeni u Srbe, Hrvati-muslimani u Hrvate i Makedonci-muslimani u Makedonce, dok su neopredijeljeni-muslimani iskazani posebno, što je izazvalo poneke konfuzije. Kasnijim popisima muslimanima je priznat status naroda. Izuzev Hrvatske (14.545 manje osoba), sve ostale republike su zabilježile rast stanovništva. Od ukupno 15,77 miliona žitelja, najviše je otpalo na Srbiju: 6.527.966 ili 41,4%. Kosovo je imalo 727.820 žitelja (498.242 Albanci ili 68,4%, 171.911 Srbi ili 23,6%), Vojvodina 1.663.212 žitelja (Srbi 841.246 ili 50,6%, Mađari 428.932 ili 25,8%, Hrvati 134.232 ili 8,1%) a uža Srbija 4.134.934 žitelja (Srbi 3.810.573 ili 92,2%, Albanci 33.289 ili 0,8% i drugi).
Na Hrvatsku je otpalo 3.779.858 ili 24% stanovništva Jugoslavije. Hrvata je bilo 2.975.339 ili 78,7%, Srba 543.795 ili 14,4%. Bosna i Hercegovina je imala 2.565.277 žitelja, od toga 1.136.116 Srba (44,3%), 788.403 muslimana (30,7%), 614.123 Hrvata (23,9%) i drugih. Makedonija je brojala 1.152.986 stanovnika (789.648 Makedonci ili 68,4%, 197.389 Albanci 17,1%), Slovenija 1.391.873 (1.350.459 Slovenci ili 97%, 16.069 Hrvati ili 1,2%) a Crna Gora 377.189 (342.008 Crnogorci ili 90,7%, 19.425 Albanci ili 5,1% i drugi).
Radno aktivnog stanovništva bilo je 46,3%. Jugoslavija je zabilježila pet gradova većih od 100.000 stanovnika, šest od preko 50.000 i 17 s preko 20.000. Ukupan broj gradskog stanovništva bio je 1,94 miliona ili 12,3%, a seoskog 13,83 miliona ili 87,7%. Najveći gradovi bili su Beograd (367.816 stanovnika), Zagreb (279.623 stanovnika), Ljubljana (115.095 stanovnika) i Sarajevo (113.769 stanovnika).
Popis stanovništva 1953.
right|thumb|320px|Narodni sastav FNRJ prema popisu iz 1953.
Prema popisu stanovništva iz 1953, Jugoslavija je imala 16.936.573 stanovnika, što ju je tada svrstavalo na visoko 29. mjesto na listi najmnogoljudnijih država svijeta. Najviše je opet imala Srbija: 6.979.154 stanovnika ili 41,2%. Kosovo je imalo 808.141 stanovnika (524.559 Albanci ili 64.9%, 189.969 Srbi ili 23.5%, 34.583 Turci ili 4.3% i drugi), Vojvodina 1.699.545 žitelja (Srbi 865.538 ili 50,9%, Mađari 435.179 ili 25,6%, Hrvati 127.027 ili 7,5% i drugi) a uža Srbija 4.471.468 žitelja (Srbi 4.088.724 ili 91,4%, muslimani 64.303 ili 1,4%, Albanci 39.989 ili 0,9% i drugi).
Hrvatska je brojala 3.936.022 stanovnika (Hrvati 3.128.661 ili 79,5%, Srbi 588.756 ili 15%). Bosna i Hercegovina brojala je 2.847.459 stanovnika (Srbi 1.264.372 ili 44,4%, muslimani 891.800 ili 31,3%, Hrvati 654.229 ili 23%), Slovenija 1,5 miliona (96,5% Slovenci), Makedonija 1,3 miliona (Makedonci 66%, Turci 15,6%, Albanci 12,5%, Srbi 2,7%) a Crna Gora 419.873. Prosječna starost u Jugslaviji bila je 23,8 godina.
Jugoslavija je te godine imala 7.848.857 radno aktivnog stanovništva, ili 46% ukupne populacije. Od toga broja, 5.182.521 (66%) je radilo u poljoprivredi, 812.702 (10%) u industriji, 478.222 (6%) u upravi, 365.770 (5%) u zanatu, 240.431 (3%) u prometu i drugim. Uža Srbija je imala 52%, Hrvatska i Slovenija imale su po 48%, Vojvodina 45%, BiH 42%, Makedonija 41%, Crna Gora 36% a Kosovo samo 33% radno aktivnog stanovništva. Među radnim stanovništvom bilo je samo 2.680.265 žena ili 34%. 8.545.935 ljudi je bilo uzdržavano (djeca, mladež, umirovljenici, nemoćni, nezaposleni).
Vjeroispovijest je istražena samo tokom popisa iz 1953, kada se 41,2% stanovništva izjasnilo kao pravoslavcima, 31,7% katolicima, 12,3% muslimanima, 12,6% nije bilo religiozno a 0,9% bili su protestanti. Udio nepismenih bio je 25,4%, ili gotovo četvrtina stanovništva.
Popis stanovništva 1961.
Prema popisu stanovništva iz 1961, Jugoslavija je imala 18,55 miliona stanovnika, što ju je tada svrstavalo na osmo mjesto najmnogoljudnijih država Evrope, iza SSSR-a, Britanije, Zapadne Njemačke, Francuske, Italije, Španije i Poljske. Popis se obavljao između 1. i 8. aprila 1961. Srbija je prema tim rezultatima imala 7.642.227 stanovnika ili 41,2% ukupnog stanovništva Jugoslavije. Prosječna gustoća naseljenosti bila je 87 stanovnika/km2, što je bilo iznad jugoslavenskog prosjeka od 73 stanovnika/km2. Prirodni priraštaj stanovništva Srbije bio je 11,3‰ (uža Srbija 9,5‰, Vojvodina 11‰ a Kosovo 21,2‰). Etnički sastav Srbije bio je sljedeći: Srbi 5.704.740 (74,6%), Albanci 699.799 (9,2%), Mađari 449.586 (5,9%), Hrvati 196.411 (2,6%), Slovaci 77.873 (1%) i drugi. Na Kosovu je bilo 646.605 Albanaca (67,1%), 227.016 Srba (23,6%) i drugih, a u Vojvodini je narodni sastav bio sljedeći: Srbi 1.017.717 (54,9%), Mađari 442.561 (23,9%), Hrvati 145.341 (7,8%) i drugi. U naseljima od preko 5.000 stanovnika živjelo je 33% stanovništva, a u naseljima preko 50.000 12% stanovništva. Radno-aktivnog stanovništva bilo je 50,5%.
Druga najmnogoljudnija republika bila je Hrvatska sa 4.159.696 stanovnika ili 74 stanovnika/km2, u rangu prosjeka Jugoslavije. Narodni sastav bio je sljedeći: Hrvati 3.339.890 (80,3%), Srbi 624.990 (15%), Mađari 42.347 (1%), Slovenci 39.103 (0,9%) i drugi. Na radno aktivno stanovništvo otpadalo je 1.954.269 stanovnika ili 47%, od toga na industriju i rudarstvo 353.000, trgovinu i ugostiteljstvo 99.500, građevinarstvo 83.900, promet 79.600, poljoprivreda i ribarstvo 72.200 i druge. Narodni dohodak ostvaren u Hrvatskoj 1964. bio je 1.470.501 miliona jugoslovenskih dinara ili preko četvrtine ukupnog dohotka Jugoslavije.
Treća najmnogoljudnija republika bila je Bosna i Hercegovina sa 3.277.948 žitelja ili 64 stanovnika/km2, ispod prosjeka Jugoslavije. Od 1853. do 1961, njeno stanovništvo je utrostručeno. Narodni sastav bio je sljedeći: Srbi 1.406.057 (42,9%), muslimani 842.248 (25,7%), Hrvati 711.665 (21,7%) i drugi. Više od 76% stanovništvo bilo je zaposljeno u poljoprivredi, a samo 11% u industriji. Makedonija je imala 1.406.003 stanovnika (1.000.866 Makedonaca ili 71,2%, 183.103 Albanaca ili 13%, 131.481 Turaka ili 9,4% i drugih), Slovenija 1.591.523 (Slovenci 1.522.248 ili 95,6%, Hrvati 31.429 ili 2%, Srbi 13.609 ili 0,9% ).
Kretanje godišnjeg narodnog dohotka po stanovniku se gotovo utrostručio: 1939. bio je tek 210$ po stanovniku, 1953. bio je 250$, 1962. već 480$ da bi 1965. dosegnuo razinu od 570$, što je tada Jugoslaviju svrstavalo među srednje razvijene zemlje. Broj stranih turista povećan je sa pola miliona 1957. na 3,6 miliona 1967, čime je prihod od stranih valuta povećan sa 4,5 miliona $ na 133 miliona.
Popis stanovništva 1971.
right|mini|320px|Grafikon koji pokazuje broj živorođenih i umrlih u Jugoslaviji, kao i ukupni prirodni prirast stanovništva od 1953. do 1986. Uočljiva je stagnacija broja rođenih i stoga prirodnog prirasta
Prema popisu stanovništva iz 1971, Jugoslavija je imala 20,52 miliona stanovnika. Srbi su činili 71,2% stanovništva Srbije, Hrvati 79,4% stanovništva Hrvatske, Slovenci 94,0% stanovništva Slovenije, Makedonci 69,3% stanovništva Makedonije, Crnogorci 67,2% stanovništva Crne Gore dok su Muslimani činili 39,6%, Srbi 37,2% a Hrvati 20,6% stanovništva Bosne i Hercegovine. Na Kosovu, 73,7% stanovništva bili su Albanci, 18,4% Srbi, 2,5% Crnogorci. U Vojvodini, 55,8% stanovništva bili su Srbi, 21,7% Mađari, 3,7% Slovaci i drugi. Srbija je imala preko osam miliona stanovnika, Hrvatska preko četiri miliona, Bosna 3,75 miliona stanovnika, Slovenija i Makedonija su imali 1,7 miliona stanovnika, a Crna Gora ponovno jedina imala manje od milion, odnosno 529.604.
U usporedbi sa 1961, broj domaćinstava koji 1971. nije imao izvore od poljoprivrede je porastao sa 43,4% na 60,3%. Udio nepismenih bio je 15,1%.