cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6604
NGC 6604 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zmija. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 15. jula 1784. godine.
Ćelija (biologija)
Osnovne fizičke osobine protoplazme
Ćelijska opna, struktura putem koje protoplazma saobraća s okolnim svijetom, ispoljava izvjesna prepoznatljiva svojstva. Od posebnog značaja je njena propustljivost (permeabilnost). Kroz ćelijsku opnu mogu u oba smjera prolaziti ioni, voda i mnoge supstance malih molekula; krupnije čestice, npr. makromolekule, ćelijska opna ne propušta (osim putem specijalnih procesa fagocitoze i pinocitoze, ali to zapravo nije prolaženje kroz ćelijsku opnu). Zato se kaže da je ćelijska opna semipermeabilna (tj. polupropustljiva; tačnije bi bilo reći da je selektivno propustljiva, što bi značilo da "bira" šta će propustiti).
Prolaz materija kroz ćelijsku opnu zasniva se na pojavi difuzije. Difuzija je kretanje čestica raznih materija iz mjesta gdje ih ima više, na mjesta gdje ih ima manje. Drugim riječima, čestice date materije kreću se iz prostora veće koncentracije, u prostor gdje je koncentracija te materije manja. Ukoliko ne postoje neke zapreke, difuzija vodi ravnomjernoj raspršenosti čestica unutar izvjesnog jedinstvenog prostora. Difuzija kroz polupropustljive membrane ima određene osobenosti i označava se kao osmoza. Za osmozu je karakteristično kretanje molekula supstance – rastvarača, a to je u živim sistemima redovno – voda.
Stavljene u čistu vodu, ćelije nabubre, pošto protoplazma sadrži mnogo raznih molekula koje su prevelike da bi slobodno prolazile kroz ćelijsku opnu, dok male molekule vode relativno lahko prolaze kroz opnu i ulaze u ćeliju. U takvoj situaciji, koncentracija molekula vode unutar ćelije je manja od koncentracije napolju, jer je voda u ćeliji "razrijeđena" zbog prisustva krupnih molekula, koje ne mogu proći kroz ćelijsku membranu (opnu). Stoga voda, putem osmoze prodire u ćeliju izazivajući njeno bubrenje. Ukoliko ćelija dospije u vodenu sredinu gdje ima više rastvorenih molekula nego što ih sadrži protoplazma, dolazi do obratne pojave: koncentracija molekula vode u ćeliji je veća nego spolja i voda napušta ćeliju. Navedeni primjeri prikazuju ekstremne posljedice osmoze u sasvim naročitim uslovima. Osmotski procesi se do neke mjere odvijaju u gotovo svim ćelijama svih živih bića i predstavljaju važan put razmjene materije između protoplazme i okolne sredine.
Ćelijska membrana
Protoplazma svake ćelije, bez obzira na njenu unutrašnju diferencijaciju i bez obzira na to da li se radi o prokariotskoj ili eukariotskoj ćeliji, ima na svojoj površini posebnu strukturu – ćelijsku membranu ili opnu. Ovaj površinski sloj se naziva i protoplazmatična ili citoplazmatična membrana. Botaničari je često označavaju i starim imenom – plazmolema. Zbog izuzetnog značaja koji membrana ima za život ćelije, ova struktura je već dugi niz godina istraživana upotrebom raznih tehnika i metoda. Ona je veoma tanka i ne može se vidjeti optičkim mikroskopom. Zahvaljujući razvoju elektronske mikroskopije, naučnici su uspjeli da upoznaju strukturu i ulogu ovog značajnog ćelijskog sastojka.
Ćelijska membrana je sastavljena od tri sloja. Unutrašnji sloj je građen od lipida, dok su spoljašnji slojevi proteinske strukture. Plazmamembrana je uglavnom građena od lipida i velikog broja raznih vrsta proteina (lipoproteinski kompleks). Od lipida, najčešće se javljaju fosfolipidi. Ispitivanja su pokazala da se u membrani nalaze i enzimi, koji učestvuju u membranskim metaboličkim aktivnostima. Debljina membrane plazme, kao i njen molekularni sastav mogu biti znatno promjenljivi u zavisnosti od vrste ćelija i vrste organizma.
Na površini membrane plazme često se mogu naći izlučene razne materije od kojih zavise fiziološka svojstva ćelije. Ima izvjesnih dokaza o postojanju plazminih pora koje omogućavaju prodiranje molekula i jona. Plazmatska membrana ima mnogobrojne i izuzetno značajne uloge u životu ćelije. Pored toga što odvaja unutrašnjost ćelije od spoljašnje sredine, ona ima važnu ulogu i u metabolizmu, pošto su za membranu vezani (ili s njom čine sastavni dio) mnogi enzimski sistemi. Glavna uloga joj je regulacija toka materijala koji ulazi u ćeliju ili iz nje izlazi. To se odvija pasivnom difuzijom i aktivnim transportom. Ćelijska membrana je selektivna, tj. propušta samo određene male molekule (voda, neki joni itd.), dok se krupne čestice u ćeliju unose na drugi način (fagocitozom i pinocitozom). Proces kojim se koloidne tvari (bjelančevine) odvajaju od ostalih materija iz zajedničkog rastvora označava se kao dijaliza. Odvija se zahvaljujući pojavi da polupropustiljive membrane propuštaju samo jone i manje molekule. Dijaliza pomoću vještačkih membrana primijenjuje se u prečiščavanju krvi teških bubrežnih bolesnika.
Ćelijski zid
Biljne ćelije, za razliku od životinjskih, na površini protoplazmatične membrane imaju poseban vanjski omotač - ćelijski zid. Ovaj omotač joj pruža zaštitu, te joj daje čvrstinu i određuje oblik ćelije. Ćelijski zid se uglavnom sastoji od ugljičnih hidrata, a plazmolema od lipoproteina. Osnovna materija glavnog ćelijskog zida je celuloza. Njene duge molekule (micele) okupljene su u fina duga vlakna, mikrofibrile, koje su povezane u veće skupine, makrofibrile. One su međusobno izukrštane u raznim pravcima i sačinjavaju njegovu tipičnu skeletnu strukturu, koja zidu daje čvrstinu i elastičnost. U prostorima između celuloznih fibrila nalaze se srazmjerno velike količine vode, zatim hemiceluloza, pektinske materije, a prema najnovijim podacima i proteini. Glavni zidovi susjednih ćelija su povezani, slijepljeni pektinskim materijama koje grade tzv. srednju lamelu. Kroz nju i kroz glavne zidove prolaze veoma tanka citoplazminska vlakna – plazmodezme koje povezuju protoplazmu susjednih ćelija. Neke ćelije kod viših biljaka stalno ostaju obavijene samo glavnim zidom, dok se kod nekih tokom razvoja stvaraju različita zadebljanja. Stvaranjem novih slojeva nastaje tzv. sekundarni ćelijski zid. Njegova debljina može biti vrlo različita. Ako dolazi do veoma jakog zadebljanja zidova, takve ćelije se nazivaju sklerenhimske. Njihov lumen se postepeno smanjuje, što dovodi do odumiranja živog unutrašnjeg sadržaja. Takve mrtve ćelije imaju isključivo mehaničku ulogu u organizmu. U zidovima ćelija na površini raznih biljnih organa javljaju se suberin, hitin, voskovi koji štite od suvišnog isparavanja, napada raznih štetočina i sl. Čvrstoću zida nekih biljaka često pojačavaju i neorganske materije, najčešće kalcij i silicij.
Metabolizam ćelije
U živoj ćeliji se neprekidno odvija ogroman broj hemijskih reakcija. Cjelina svih hemijskih procesa, odnosno, ukupan promet materije i za materiju vezane energije naziva se metabolizam. Metabolizam karakterišu dva osnovna procesa:
Anabolizam predstavlja sintezu složenih spojeva iz prostih uz potrošnju energije kakvi su npr. fotosinteza, sinteza proteina itd. Katabolizam su reakcije razgradnje složenih jedinjenja na prosta uz oslobađanje energije, a pripadaju mu procesi kao što su disanje, varenje i dr. U ćeliji se neprekidno odvijaju tijesno povezani procesi razlaganja organske materije uz oslobađanje energije i sinteza složenih sastojaka ćelije uz utrošak energije.
Anna Bozsik
Anna Bozsik rođena 31. oktobra 1965. u Miškolcu je nekadašnja mađarska biatlonka.
Olimpijske igre
Bozsik je nastupila na trima olimpijskim igrama: Na Zimskim olimpijskim igrama 1992., ZOI 1994. i ZOI 1998. Najbolji joj je rezultat bilo 46-o mjesto u utrci na 7,5 km na igrama u Lillehammeru 1994. godine, kada je sa dva promašaja i 2:55.6 min zaostatka bila sporija od Kanađanke Myriam Bédard. U štafetnim takmičenjima najbolji joj je plasman bio na u istim igrama, kada je sa Beatrix Holéczy, Évom Szemcsák i Brigittom Bereczki osvojila zadnje 17-o mjesto sa dva promašaja i zaostatkom od 21:08.1 min u odnosu na pobjedničku rusku štafetu u sastavu Nadežda Talanova, Natalija Snitina, Luiza Noskova i Anfisa Rezcova
Svjetska prvenstva
Nastupila je na četiri Svjetska prvenstva od SP 1993. do SP 1997. Najbolji plasman u pojedinačnim utrkama bilo je 60-o mjesto na SP 1997. u slovačkom Breznu u utrci na 15 km, kada je sa šest promašaja i zaostatkom od 10:08.5 min bila sporija od pobjednice Magdalene Forsberg, koja je završila utrku s jednim promašajem. U ekipnim disciplinama najbolji joj je plasman bilo 13-o mjesto na SP 1996. u njemačkom Ruhpoldingu u ekipnoj utrci sa Évom Szemcsák, Zsuzsannom Bekecs i Bernadettom Dira.
Svjetski kup
Prvi nastup Anne Bozsik u Svjetskom kupu bio je u sezoni 1991/92. Na prvom nastupu u njemačkom Ruhpoldingu 16. januara 1992. kada je osvojila predzadnje 69-to mjesto u utrci sprinta na 15 km sa deset promašaja i zaostatkom od 14:50.2 min u odnosu na pobjednicu Uschi Disl. Najbolji rezultati su joj: 41-o mjesto 9. januara 1997. u utrci na 15 km u sezoni 1996/97. u njemačkom Ruhpoldingu, a u štafeti dva zadnja, 12-a mjesta: 24. januara 1993. u italijanskom Antholzu sa Edit Palko i Évom Szemcsák; te 17. marta 1996. u austrijskom Hochfilzenu sa Bernadettom Dira i Zsuzsannom Bekecs.
Ukupni plasman
U Svjetskom kupu nije osvajala bodove.
Ćelija (biologija)
Metabolizam ćelije
Autotrofni organizmi su sposobni da vrše fotosintezu (ili hemosintezu), da sunčevu energiju (ili hemijsku energiju) iskoriste za sintezu organskih materija koje će im služiti za dobijanje energije. Heterotrofni organizmi uzimaju gotove organske materije hranom i sagorijevanjem tih materija obezbjeđuju potrebnu energiju. Hrana heterotrofnih organizama direktno ili indirektno potiče iz organskih materija nastalih fotosintezom.
113.
Godina 113. (CXIII) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Celza i Krispina (ili, rjeđe, godina 866. Ab urbe condita). Oznaka 113. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Filip I, kralj Kastilje
Filip I (22. juli 1478 - 25. septembar 1506), poznat kao Filip Lijepi, bio je sin Maksimilijana I, cara Svetog Rimskog Carstva, a na osnovu braka s kastiljskom kraljicom Ivanom bio je prvi habsburški kralj Kastilje i Leona. Nadimak Lijepi dao mu je Luj XII, kralj Francuske, uzviknuvši: "Evo jednog lijepog princa!"
Mladost i brak
mini|lijevo|Bračni ugovor između nadvojvode Filipa Austrijskog i infante Ivane Kastiljske Rođen je u Brižu, u Flandriji (današnja Belgija). Naslijedio je Burgundiju 1482. godine nakon smrti majke, Marije Burgundske. Tokom njegove maloljetnosti regent mu je bio otac, a de facto vlast nad nemirnom Burgundijom preuzima kao šesnaestogodišnjak.
Sa osamnaest godina je oženio infantu Ivanu, kćerku kastiljske kraljice Izabele I i aragonskog kralja Ferdinanda II. Brak je bio politički potez kojim se htjela ojačati alijansa između Habsburgovaca i Trastámara, i to u cilju zajedničke borbe protiv rastuće francuske moći. U vrijeme vjenčanja Ivana je bila tek treća u nizu nasljednika kastiljskih i aragonskih kruna; njeni brat Ivan i starija sestra Izabela su oboje bili u braku i očekivali potomstvo, te njen dolazak na prijestolje nije bio očekivan. Filipova mlađa sestra Margareta bila je udata za Ivaninog brata.
Suprug prijestolonasljednice
Nedugo nakon rođenja drugog djeteta Filipa i Ivane, nadvojvode Karla, došlo je do naglih promjena u nasljednom nizu. Smrt Ivaninog brata, mrtvorođenost njegove kćerke i smrt Ivanine starije sestre tokom porođaja učinila je Ivaninog sestrića prijestolonasljednikom; bolešljiva beba, međutim, nije preživjela ljeto 1500. godine. Ivana je tako, budući da je imala samo još dvije mlađe sestre, postala prijestolonasljednica, a za Filipa se moglo očekivati da bude njen savladar. Nadajući se će Ferdinand dobiti sina iz mogućeg sljedećeg braka, aragonski parlament odbio je zvanično priznati Ivanu kao prijestolonasljednicu. U Kastilji je, međutim, sve već bilo jasno. Ivanino mentalno stanje sada je sa dvorskih tračeva prešlo na nivo državnog pitanja, jer se znalo da bi stvarni vladar ustvari bio njen muž - stranac.
Godine 1502. Filip i Ivana, popraćeni velikim brojem dvorjana, doputovali su u Madrid, gdje je Ivana zvanično priznata za prijestolonasljednicu. Filip se nakon toga vratio u Burgundiju, ostavljajući Ivanu da u Madridu rodi sina Ferdinanda. U tom trenutku Ivana i Filip prestali su živjeti zajedno. Brak se raspadao zahvaljujući njenoj bolesnoj ljubomori i nepovjerenju, a česte svađe pogoršale su Ivanino mentalno stanje.
Borba za vlast
mini|200px|desno|Filip i Ivana, milošću Božijom, kralj i kraljica Kastilje i Leona, nadvojvode od Austrije, vojvode Burgundije... Izabelina smrt u novembru 1504. godine učinila je Ivanu kraljicom Kastilje. Filip je sa suprugom plovio iz Flandrije u Kastilju, ali se njihov brod nasukao na engleskoj obali, pa ih je ugostio engleski kralj Henrik VII. Nastavili su put i pristali u Korunju 1506. godine, a onda se zaputili prema jugu gdje su trebali biti dočekani kao novi monarsi. Njen otac je, međutim, tvrdio da je Ivanu zarobio Filip, pa je sebe želio učiniti regentom. Ferdinand je želio zadržati ovlasti monarha koje je dobio brakom s Izabelom I i izgubio njenom smrću, ali iste su sada zakonski pripadale Ivani. Bez obzira na to, dok su Filip i Ivana putovali prema njenom kraljevstvu, Ferdinand je već u njemu kovao novčanice s njegovim i Ivaninim likom. Međutim, Ferdinand je bio prisiljen priznati Filipovo pravo da vlada zajedno s Ivanom i napustiti Kastilju kada su na Filipovu stranu stali vječito pobunjeni plemići. Filip je tada, Sporazumom iz Villafáfile, proglašen kraljem Kastilje i Ivaninim savladarem.
Filip je umro iznenada od trbušnog tifusa 1506. godine, čime je spriječen inače neminovni građanski rat. Otac ga je nadživio, te Filip nikada nije bio izabran za cara Svetog Rimskog Carstva kao što se očekivalo.
Ostavštvina
Bez obzira na relativno kratak život, Filip je iza sebe ostavio šestero djece. Oba njegova sina postali su carevi Svetog Rimskog Carstva; preko mlađeg Filip je patrilinearni predak svih narednih careva Svetog Rimskog Carstva iz dinastije Habsburg, a preko starijeg svih habsburških kraljeva Kastilje i Aragonije. Najstarija kćerka, Eleonora, postala je prvim brakom kraljica Portugala, a zatim drugim brakom kraljica Francuske. Njegova kćerka Marija postala je brakom kraljica Ugarske i Češke, a Katarina je brakom postala još jedna kraljica Portugala. Njegova druga kćerka bila je dansko-norveška i švedska kraljica Izabela.
Geraniaceae
Geraniaceae je  porodica cvjetnica, zeljastih biljaka ili polugrm ova, red  Geraniales. Uključuje otprilike oko 700 vrsta iz umjerenih i suptropskih zemalja, uglavnom iz južne Afrike i mediteranske regije.
Imenovane su po tipskom rodu Geranium (grč. γέρανος -géranos = dizalica, zbog sličnosti plodova biljaka ove porodice s ptičjom  glavom i kljunom ) Porodica obuhvata oko 830 vrsta u pet do sedam rodova. Najveći su Geranium (430 vrsta), Pelargonium (280 vrsta) i Erodium (80 vrsta).
Opis
thumb|Cvjetni dijagram Geranium pratense Geraniaceae su zeljaste biljke ili grmovi. U rodu Sarcocaulon su sočne, ali drugi članovi porodice uglavnom nisu. Listovi su obično režnjeviti ili na drugi način izdijeljeni, ponekad pelatni, nasuprotni ili  alternativni i obično imaju stipule.
Cvjetovi su općenito pravilni ili simetrični. Oni su dvospolni, aktinomorfni (radijalno simetrični, kao u geranijumu) ili blago zimomorfni (s bilateralnom simetrijom, kao kod  pelargonija). čašica i krunica su pentamerne (s po pet režnjeva), latice su slobodne dok su prašnici spojeni ili ujedinjeni u bazi. Andrecij se sastoji od dvije vijuge od po pet, od kojih neke mogu biti neplodni. Tučak sastoji se od pet (rjeđe tri) spojene karpele. Ravni žigovi tučka su slobodna, a plodnica sa jajnikom je nadrasla. Nektar su lokalizirani u bazama pretprašničkog filamenta i nastaju receptakuluma. Pelargonium ima samo jednu nektarnu žlijezdu na aksijalnoj strani cvijeta. Sakriven je u šupljini nalik cijevi, koju stvara posudasti receptakulum. Flower morphology is conserved within Geraniaceae, but there is a large diversity in floral architecture.
Cvijetovi se obično grupiraju u cime (npr.u obliku U u rodu Geranium ), štitasti u  Pelargonium  ili šiljci.
NGC 2158
NGC 2158 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Blizanci. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 16. novembra 1784. godine.
Geraniaceae
Opis
Geraniaceae se obično oprašuju insektima, ali ni samoprašivanje nije neuobičajeno. Plod je jedinstven shizokarp napravljen od pet (ili tri) shenija, koje su u donjem dijelu unutar čašice, dok  u gornjem dijelu izgledaju kao kljun. Kad je plod zreo, stil se razbija na pet (ili tri) higroskopski aktivne (spremne da apsorbiraju vodu) čekinje koje se savijaju, što izaziva oslobađanje ahenija.
MSN Messenger
MSN Messenger 1 (1.0.0863)
Prvo izdanje produkta, izdato 22. jula 1999. godine. Uključivalo je samo neke osnovne opcije.
NGC 2158
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Geraniaceae
Filogenija
Nedavna poređenja fragmenata DNK  rezultiralo je sl9jedećim filogenetskim stablom.
Rasprostranjenje i stanište
Većina vrsta nalazi se u umjerenim ili toplim umjerenim krajevima, iako su neke tropske. Pelargonium  ima svoje središte raznolikosti u regiji Provincije Cape,  Južna Afrika, gdje postoji upečatljiva vegetativna i cvjetna varijacija.
Astrofotografija
Astrofotografija je fotografisanje nebeskih tijela kao što su planete, zvijezde i galaksije. Astrofotografija je jako važna tehnika za astronome jer ona omogućava otkrivanje nebeskih tijela i detalja na nebeskim tijelima koje inače ne bi bilo moguće opaziti s golim okom.
MSN Messenger
MSN Messenger 2 (2.0.0083)
Izdat je 16. novembra 1999. godine.
Astrofotografija
Otkrića
Planeta Pluton je otkriven pomoću astrofotografije.
MSN Messenger
MSN Messenger 3 (3.0.0080)
Izdat je 29. maja 2000. godine.
MSN Messenger 4.6
Izdat je 23. oktobra 2001. godine.
MSN Messenger 5
Izdat je 24. oktobra 2002. godine.
MSN Messenger 6.1
Izdat je 23. oktobra 2003. godine.
MSN Messenger 6.2
Izdat je 22. aprila 2004. godine.
MSN Messenger 7.0
Izdat je 7. aprila 2005. godine.
MSN Messenger 7.5
Izdat je 23. augusta 2005. godine.
Windows Live Messenger
MSN Messenger je preimenovan u Windows Live Messenger po svom osmom izdanju.
MSN Web Messenger
Web Messenger je počeo sa radom u augustu 2004. godine.
TM-170
TM-170 je njemački oklopni transporter kojeg je razvila firma Thyssen-Henschel (sada Rheinmetall), uveden je u operativnu upotrebu 1979. godine. Trenutno se proizvodi po potrebi.
Opis
TM-170 se temelji na podvozju Mercedes-Benz Unimog 4x4 kamiona. Vozilo posjeduje i amfibijska svojstva, brzina plivanja iznosi 9 km/h. Vozilo štiti članove posade od metaka kalibra 7.62 mm i šrapnela, ali i posjeduje NBH zaštitu. Prvenstveno je namijenjen za upotrebu u policijskim snagama. Vozilo se naoružava po izboru, to mogu biti mitraljezi 7.62 mm ili kupola s topom kalibra 20 mm.
Meteon
mini|Ostaci tvrđave na mjestu na kojem je nekada bio Meteon. Danas je ovdje grobnica Marka Miljanova Meteon (Medeon, današnji Medun) je stari grad i tvrđava čiji se ostaci nalaze oko 13 kilometara sjeverno od Podgorice, glavnog grada Crne Gore u naselju Medun. Prvobitno je izgrađen kao tvrđava, a kasnije kao grad, između IV i III stoljeća p. n. e.
Historija
mini|Historičar Livije
Iako je najvjerovatnije sagrađen davno prije, grad Meteon prvi pominje antičk rimski historičar Tit Livije (59. godine p. n. e. - 17. godine n. e.) u svom obimnom historiografskom djelu o Rimu Ab Urbe Condita (XLIV, 23) gdje Meteon opisuje kao grad ilirskog plemena Labeata u kome je za vrijeme rimsko-makedonskog rata obavljena razmjena talaca između ilirskog kralja Gencija i makedonskog Perseja (ovaj drugi je trebao saveznike protiv Rima). Dalje, isti autor (XLIV, 32), nakon poraza Ilira 168. godine p. n. e. kod njihove tadašnje prijestonice Skadar, pominje Meteon kao mjesto gdje su dovedeni Gencije, njegova žena i sinovi prije nego što su odvedeni u Rim.
U povelji iz 1444. godine Medun se pominje kao posjed velikog vojvode srednjovjekovne bosanske države Stjepana Vukčića Kosače. Naredne, 1445. godine, Herceg Stjepan je prepustio Gornju Zetu i tvrđavu Medun srpskom despotu Đurađu Brankoviću. Jedan vojvoda despota Đurađa je 1452. godine branio Medun od Stefana I Crnojevića koji je tada bio u službi Mletačke republike. 1455. godine despot Đurađ je morao predati tvrđavu Turcima.
mini|Crnogorski pisac i heroj Marko Miljanov.
Arheologija
200px|mini|lijevo|Beotija, Grčka: primjer kiklopskih zidina. mini|Grobnica Marka Miljanova na Meteonu. Desno je stari, originalni nadgrobni spomenik koji je podigla njegova supruga Stefa. Nekoliko godina nakon njene smrti, zamijenjena je grobnicom s lijeve strane O postojanju mnogo starije naseobine na lokalitetu današnjeg Meduna svjedoče značajni arhitektonski ostaci koji se tamo nalaze.
Sudeći po položaju, načinu gradnje, konstrukciji zidina, Meteon (Medun) je bio značajan ilirski grad na području Labeata, s tipičnim karakteristikama utvrđenih gradova toga doba sa akropolom i podgrađem, a čije su moćne zidine, kao i u većini gradova onoga vremena na našim prostorima, podigli grčki graditelji.
Niše između akropolja i podgrađa, pronađene prilikom arheoloških iskopavanja na tom lokalitetu, sigurno su služile u kultne svrhe. A činjenica da su ugrađeni i odvodni kanali, upućuje i na vrstu žrtve - libaciju, ili žrtvu izlivanja. A to znači da je tu prinošena tečna žrtva, koja je odlazila u zemlju, što se u obje pronađene niše jasno vidi po tragovima kanala koji se od njih spuštaju naniže.
Izlivanje žrtvenih ponuda i slivanje u zemlju govori da su tu poštovani kultovi božanstava podzemnog svijeta, ili htonskih božanstava, odnosno kultovi predaka i pokojnika, koji također pripadaju podzemnom svijetu. Životinja, koja je po svojoj prirodi najviše vezana za te kultove, jeste zmija, a ona je najčešće dovođena u vezu sa starim Ilirima i predanjem koje se odnosi na njihovo porijeklo. Sve to ide u prilog pretpostavci da su u ovim nišama u Meteonu obavljani obredi vezani za kult zmije, mitskog pretka Ilira.
Sjeveroistočno od kuća gornjeg Meduna, dakle sjeverno od grada, u šumi se nalaze humke nasute kamenom. One leže na prilično ravnom i pristupačnom terenu, ali do danas nisu ispitane. Sličnih humki ima i južno i jugozapadno od Meduna. Sjeverno od grada postoji veća nekropola, a ni ona nije do kraja i detaljno ispitana. Ovdje grobovi nisu pod humkama, direktno su ukopani u zemlju, a ograđeni su nepravilnim kamenim blokovima. U jednom od tih grobova otkriven je primjerak grčkog pehara - skifosa, kao i primjerak grubo izrađene bočice od pečene zemlje.
Zbog svog geostrateškog položaja, u Meteon (Medun) je u srednjem vijeku smatran "ključem obje Zete" (amborum Xentarum clavem). Razumljivo je onda što je u vrijeme prvobitne urbanizacije, a i kasnije, kada se ona izvodila u okviru velike helenske i helenističke kulture, kojom je teritorija današnje Crne Gore, posebno njen mediteranski dio, bila obuhvaćena još u VI stoljeću p. n. e.; takav ključni položaj Meteona i njegova fortifikacija su bili veoma važni.
Sasvim je izvjesno da su Grci za Ilire podigli "kiklopske zidine" Meteona. Danas postoje vidljivi ostaci zidova izgrađeni od velikih blokova klesanog kamena postavljeni u nekoliko redova. Gotovo svi sačuvani ostaci bedema srednjovjekovnog Meduna nalaze se u veoma lošem stanju. Na više mjesta su isprekidani i obrušeni, dok su negdje vidljivi samo u tragovima. Čvrstina i veličina zida su posebno naglašeni u usporedbi sa sličnim napravljenim u nekim drugim ilirskim gradovima što govori i o važnosti Meteona za Ilire.
Osim stepenica iz ilirskog perioda koje su usječene u stijene na svim stranama iz istog perioda su i dijelovi zapadnog zida koji je nadograđen u srednjem vijeku. I neki drugi fortifikacijski elementi datiraju iz različitih perioda.
Dosadašnja istraživanja o Meteonu (Medunu) nisu bila dovoljna. Njegova daleka i bogata prošlost ne samo da je interesantna već je i on sam važan objekat koji povezuje sve kulturne epohe od prahistorije do srednjeg vijeka.
Palata banskog dvora
Palata banskog dvora u Banjoj Luci izgrađena je u periodu 1931-32. godine, kao sjedište bana Vrbaske banovine Kraljevine Jugoslavije. Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Nacionalni spomenik se sastoji od Palate sa pripadajućim dvorištem, ogradnim zidovima, kapijom i izvornim mobilijarom (sjedišta u prostoriji Vijećnice, lusteri i zidne svjetiljke u Vijećnici i Holu gospodina bana, originalna lamperija, figuralni reljef, kamin, rezbareni namještaj i drveno stepenište).
Lokacija
Nalazi se u centru Banja Luke i pripada grupi objekata izgrađenih u vrijeme Vrbaske banovine.
Historija
Izgrađen je u periodu 1931-32. godine, kao sjedište bana Vrbaske banovine Kraljevine Jugoslavije. U svrhu rezidencije bana Vrbaske banovine, korišćen je do 1941. godine. Tokom Drugog svjetskog rata unutrašnjost objekta je devastirana, kada je u njemu bila smještena njemačka komanda. U tom periodu Velika svečana sala korištena je kao magacin za žito, a jedno vrijeme i kao konjušnica, pa je veći dio skupocijenog namještaja, slika i drugih predmeta nepovratno izgubljen. Po završetku rata, dvor je korišćen kao vojno i političko sjedište. Od 1955. godine, odlukom koju su donijele tadašnje gradske vlasti, zgrada se daje na upravljanje Domu kulture. Znatno je oštećena i prilikom zemljotresa 1969. godine. Od 1998. godine zvanično postaje javna kulturna ustanova pod nazivom Kulturni centar Banski dvor. Jedno vrijeme bio je i postao sjedište predsjednika Republike Srpske.
Banski dvor je kulturni centar u Banjoj Luci. Tokom godine se u ovim prostorima održi preko trideset koncerata klasične muzike, veći broj izložbi domaćih i gostujućih umjetnika, književnih promocija, poetskih i monodramskih večeri.
Opis
Po stilu gradnje pripada eklektičkom akademizmu, kao opštoj pojavi na početku XX stoljeća. Dimenzije su oko 54 x 53 m. Objekat je centralistički, sa koncertnom dvoranom kao fokusnom površinom centralne zone, oko koje su raspoređene mase mase objekta sa ostalim funkcijama.
U nižim zonama objekta dominira renesansni uticaj i akademski klasicizam, a elementi srednjovjekovne arhitekture prisutni su u višim zonama. Značajno mjesto pripada i folklornim elementima Balkanskog poluostrva. Enterijeri Banskog dvora su veoma reprezentativni, a neki od njih, kao što su Koncertna dvorana, Vijećnica i Svečani salon, sačuvali su autentičan izgled.
Gimnastika na Olimpijskim igrama 2016 – višeboj (muškarci)
Takmičenje u višeboju za muškarce na OI 2016. u Rio de Janeiru održano je 10. augusta. Zlatnu medalju osvojio je Kōhei Uchimura, postavši prvi muški gimnastičar u 44 godine koji je uspio odbraniti zlatnu medalju u višeboju.
Kvalifikacije
24 najbolje plasirana gimnastičara kvalificirala su se za finale. U slučaju da su se među njima našla više od dva takmičara iz iste zemlje najslabije plasirani od njih ne bi se kvalificirao za finale nego bi dalje prošao sljedeći takmičar po plasmanu.
Finale
* I Georgiou i Larduet povukli su se iz ostatka takmičenja navevši povredu kao razlog.
Crkva svetog Donata u Zadru
mini|400x400piksel| Crkva sv. Donata sa zvonikom [[Katedrala Sv. Stošije|katedrale Sv. Stošije u pozadini. ]] mini|280x280piksel| Istočne apside crkve sv. Donata. '''Crkva sv. Donata''' (izvorno Presveto Trojstvo) najvredniji je spomenik predromaničke arhitekture ranog srednjeg vijeka (9. st.) u Hrvatskoj i simbol grada Zadra, a zbog svog osebujnog oblika jedan je od najznačajnijih. te vrste u Evropi.
Prema vrsti gradnje, prati forme dvorskih crkava kružnog tlocrta od ranovizantijskog do karolinškog perioda. Ipak, zbog grube monumentalnosti (visine 27 i širine 22 metra), neobičnog cilindričnog oblika i dvostrukog unutrašnjeg prostora, ističe se svojom originalnošću, bez direktnih modela. Prema predaji, sagradio ju je zadarski biskup sv. Donata u 9. veku, a spominje ga u 10. veku u svom čuvenom delu "O državnom upravljanju" vizantijski car Konstantin Porfirogenet. Prvobitno je bila posvećena Svetom Trojstvu, a ime Sv. Donata se počela zvati Donata tek u 15. vijeku.
Izgled
Crkva je građena u stilu starohrvatskih arhitektonskih rješenja s obiljem žbuke i lomljenog kamena. Većina arhitektonskog ukrasa, kao i monolitni stubovi u crkvi, su antičkog porijekla i uglavnom potiču sa razrušenog rimskog foruma. Kada su istraživanjima razotkriveni temelji građevine, pojavio se čitav niz tambura rimskih stubova na kojima počiva crkvena građevina podignuta direktno na ostacima foruma.
Graditeljska ideja crkve sastoji se od dvije koncentrične cilindrične zidne konstrukcije oko središnjeg kružnog prostora poput njihovih indirektnih modela - bazilike sv. Vitale u Raveni i dvorska katedrala Karla Velikog u Aachenu. Širi valjak čini vanjski obodni zid crkve, kojemu su u cijeloj visini dvokatnog prostora u istočnom smjeru dograđene tri polukružne apside. Troapsidno svetište sa radijalno postavljenim apsidama stvaralački je doprinos koji crkvu čini bližom srednjovjekovnoj gradnji nego arhitektonskom izrazu kasne antike.
Vanjska površina zida ukrašena je plitkim stepenicama, a unutrašnja polukružnim nišama. Prozori su takođe raspoređeni među merdevinama. Periferni zid je podijeljen na prizemlje i kat. U visini prvog sprata, periferna zidna konstrukcija je povezana sa centralnim cilindrom, formirajući tako galeriju na spratu u centralnom prostoru.
Centralni kružni prostor jedinstven je u punoj visini objekta, a zatvoren je užom cilindričnom zidnom konstrukcijom koja se završava centralnim tamburom sa plitkim konusnim krovom. U prizemlju se ova konstrukcija oslanja na šest monumentalnih pilona, ​​međusobno povezanih lukovima, i dva monolitna stupa koji se sa tri luka otvaraju prema apsidama. Prostorno kretanje unutar ovog sakralnog objekta je aktivno i podređeno vertikali centralnog prostora. Isti raspored se ponavlja i na prvom spratu, ali su tamo otvori znatno niži. Do galerije (matrone) se dolazi vijugavim stepenicama koje vode u njeno predvorje.
Prostranost je minimalna i pored velikog broja prozorskih otvora, jer je svjetlost raspršena i ne dopire do udaljenih dijelova. Masivnost, čvrstoća zida, arkada i prozora, gotovo da nema elementa skulpturalne disekcije.
Crkva ima troja vrata: glavna su smještena direktno nasuprot svetilišta, a bočna s njene lijeve i desne strane. Prvobitno zamišljena kao samostojeći objekat, ova crkva je vjerovatno tokom izgradnje dobila nekoliko dogradnji, pa je postala sastavni dio kompleksa episkopskih zgrada uz katedralu sv. Stošije. Tako je napravljeno predvorje (narteks) koje je vodilo do katedrale. Priprata je posljednji put obnavljana u 18. stoljeću, od kada datiraju prozori na spratu. Na prvom spratu južne strane crkve nalaze se tri velika zazidana prozora koji su nekada vodili u prostor prigrađen uz južni zid crkve i koji je srušen u 20. vijeku.
Matrona crkve sv. Donata, Zadar, 9. vjeka.
Crkva je dugo bila izvan sakralne funkcije, a od 1893. do 1954. godine u njoj se nalazio Arheološki muzej Zadar.
Sveti Donat ima izvanredne akustičke karakteristike, pa je desetljećima domaćin muzičkih manifestacija poznatog međunarodnog festivala srednjovjekovne i renesansne muzike Muzičke večeri u St. Donat
Korištenje
Crkva je dugo izvan sakralne funkcije, a od 1893. do 1954. u njoj se nalazio zadarski Arheološki muzej.
Sveti Donat ima izvanredne akustičke krakteristike, pa se u njemu već desetljećima održavaju glazbene priredbe poznatog međunarodnog festivala srednjovjekovne i renesansne glazbe ''Glazbene večeri u sv. Donatu''.
Bitka kod Salamine (čvor)
Bitka kod Salamine naziv je više bitaka vođenih u 5. i 4. vijeku p. n. e.
Napomena: Iako su istog imena, u pitanju su dva različita mjesta: Salamina (otok) u Grčkoj i Salamina (grad) na Kipru.
Bokanjac
Bokanjac je naselje u sastavu Grada Zadra u Zadarskoj županiji.
Zemljopis
Naselje je u sastavu grada Zadra. Nalazi se na sjevernom rubu grada, na brdu nadmorske visine od 88 metara.
Uprava
Upravno pripada gradu Zadru od nezavisnosti Hrvatske. Do nezavisnosti Hrvatske bio je zasebno selo.
Historija
Prvi pisani pomen imena Bokanjac datira iz 906. godine. Kroz istoriju se zvao i Vrljica ili Ovrljica i Bokanj Studenac na bunaru.
Godine 1409. Mlečani su na Bokanjcu podigli novu crkvu posvećenu sv. Simonu pravedniku. Postoji sumnja u tačnu godinu izgradnje. Crkva je uništena 1646. godine u paljenju sela od strane Mlečana u ratu protiv Turaka, zbog svog strateškog položaja na brdu iznad Zadra. Deset godina selo nije bilo stalno naseljeno, što potvrđuje odsustvo zapisa u Matici o sklapanju brakova od 1646. do 1655. godine.
Godine 1656. selo je ponovo podignuto na petstotinjak metara udaljenom brežuljku i pod tim imenom ostalo je upamćeno "staro selo".
Historija župe
Prva poznata crkva na Bokanjcu bila je posvećena sv. Kornelija i Kiprijana i nalazila se istočno od današnjeg položaja naselja, a i danas se to područje kolokvijalno naziva Čubrijan, iako je tačna lokacija crkve izgubljena. Ne zna se ni godina izgradnje, iako je 1349. godine postala župa i dobila ime po bratstvu sv. Cyprian.
Današnja crkva sagrađena je 1658. godine na ruševinama crkve sv. Simon pravednik. Današnji oblik datira iz 1769. godine, kada je posvećena apostolima sv. Simon i Juda Tadej. Zbog nedovršenih izvora moguće je i vjerovatno da je crkva sv. Simeona Pravednog, međutim, obnovljena je nakon spaljivanja i na službi do 1769. godine i izgradnje nove crkve sv. Simon i Juda Tadej na istom mjestu. Oko crkve je postojalo groblje sve do 1960-ih godina kada su grobovi premješteni i groblje cementirano.
Velika i srednja zvona donijeta su na Bokanjac tokom Drugog svjetskog rata sa zvonika Sv. Krševana u Zadru. Veliko zvono ima prečnik 70 cm dok srednje zvono ima prečnik 60 cm i ima iste natpise i simbole. Izliveni su u Padovi 1931. godine, dok je manje mrtvačko zvono promjera 50 cm izliveno u Splitu 1898. godine.
Alsace
To je također jedan historijski region koji je obuhvatao i drugi region Territoire de Belfort (Teritorija Belfort).
Kras (regija)
mini|Karta Istre i Krasa iz 1880. Kras (,, , furlanski Cjarst), historijska pokrajina sjeverno od Tršćanskog zaliva i istarskog poluostrva, koja čini unutrašnji, sjeverni dio Julijske pokrajine, visorvan (plato) koji ide od Goričkog i Tršćanskog krasa na zapadu do Matulja iznad Riječkog zaliva na istoku, na jugu od sjevernih obronaka Ćićarije te na sjeveru obuhvata dolinu rijeke Pivke s opštinom Postojnom te Vipavsku dolinu s graničnim južnim obroncima planine Trnovski gozd. mini|Kras kod Devina izbija na more Visoravan obuhvata površinu od 2.830 km2 sa 190.600 stanovnika, i nalazi se u 3 države, Provincija Gorizia i Tršćanska provincija (Italija), Primorska i Notranjska kraška (Slovenija) i općina Klana i zapadni dio općine Matulji u Primorsko goranskoj županiji (Hrvatska). Najviši vrh je Snežnik - 1790 m n/v.
Bokanjac
Historija župe
Godine 1995. postavljena su tri nova zvona izlivena u Zagrebu
Alsace
Geografski položaj
Alsace obuhvata površinu od 8.280km2 (190km dužinom i 50km širinom), što je otprilike 1,5% ukupne površine Francuske, te je stoga najmanji administrativni region u Francuskoj. Prostire se od juga prema sjeveru dužinom rijeke Rajne (Rhin), koja je ujedno istočna granica regiona i Francuske. Alsace se graniči na sjeveru i istoku sa Njemačkom, na jugu sa Švicarskom, na jugozapadu sa regionom Franche-Comté i na zapadu sa regionom Lorraine (Loren).
Spondiloepimetafizna displazija pakistanski tip
Pakistanski tip spondiloepimetafizne displazije je oblik spondiloepimetafizne displazije koji uključuje PAPSS2 (također poznat kao "ATPSK2"). Stanje je rijetko.
Alsace
Geografski položaj
Njegov prostor je podijeljen na tri reljefne oblasti:
Spondiloepimetafizna displazija pakistanski tip
Znakovi i simptomi
Ovo stanje je skeletna displazija koju karakterizira nizak rast, blaga brahidaktilija, kifoskolioza, abnormalan hod, uvećani koljenski zglob, preuranjena osteoartropatija, platispondilija, odgođena epifizna osifikacija, blage metafizne abnormalnosti, zastoj u rastu i kratke i povijene noge. Inteligencija je normalna.
Bokanjac
Kultura
Na Bokanjcu djeluje Kulturno umjetničko društvo (KUD) Konji i Bleke, koje okuplja mještane i organizira manifestacije poput Bokanjačke alke, izvodi različite predstave konceptualne umjetnosti, snima spotove od kojih su neki postali viralni na društvenim mrežama, a njihov rad je prepoznat u cijelom grada i okoline.
Kras (regija)
Etimologija
Od imena ove regije potiče opšti međunarodni pojam kras za kraški reljef (na italijanskom, engleskom, francuskom, njemačkom i drugim jezicima). Ovaj toponim dolazi iz korijena “kar” ili “karra”, staroindoevropskog porijekla, a znači stijena, kamen, dok po drugim autorima slovensko-srpskohrvatska riječ kras je nastala od rekonstruiranog oblike *korsъ izvedene iz istriotskog ili dalmatskog (romanskih jezika) carsus. . Pouzdano je jedino da ime Kras (metatezom likvid a ar>ra) dolazi iz kasnoantičkog rimskog naziva za ovu pokrajinu Iulia Carsia te od tuda i italijanski Carso i njemački Karsten. Od te riječi dolaze i toponimi Karantanija, Carnaro (ital. naziv za Kvarner), Kranj, te mnoga naselja: Kras, Krasica, Krase te prezimena poput Kraš, Krašović. Opštu imenicu kras za geomorfološku pojavu je prvi uveo Janez Vajkard Valvasor 1689,, član Kraljevskog društva Royal Society for Improving Natural Knowledge, London, kada je opisao pojavu podzemnih tokova potoka na području Cerkniškog jezera, istočno od Postojne.
Spondiloepimetafizna displazija pakistanski tip
Znakovi i simptomi
Neki pacijenti se mogu manifestovati preranu pubarhu i hiperandrogenizam.
Bokanjac
Kultura
Društvo prijatelja Bokanjca je udruženje koje okuplja veliki broj mještana i zaduženo je za organizaciju manifestacija kao što su Bokanjac traži zvijezdu, razni turniri u kuglanju i streljaštvu, maškare, tradicionalna podjela poklona djeci za Badnje veče itd. Društvo održava lokalno stanovništvo više od jednog vijeka.
Kras (regija)
Kategorizacija
mini|Tipični pejsaž Krasa Kroz kasnu Antiku Kras (sa Ćićarijom) su nazivani Iulia Carsia ili opisno jugoistočnim obroncima Julijskih Alpa. U srednjem vijeku Kras je obuhvatao ne samo Ćićariju već i istočni obronci Učke pa tako kada pulski biskup 1139. daje u podnajam devinskim feudalcima posjede in Carsiis, in partibus Carsiœ nabrajaju se i Kastav, Veprinac, Mošćenice i Fiume.
Spondiloepimetafizna displazija pakistanski tip
Znakovi i simptomi
Ostale karakteristike koje mogu činiti dio sindroma uključuju preuranjenu kalcifikaciju rebara male ilijačne kosti, kratke vratove femura, coxa vara, kratke halukse i spojena pršljenska tijela.
Kras (regija)
Kategorizacija
Prema Partizione delle Alpi (Dijelovi Alpa) iz 1926. Kras je svrstavan u dio sistema alpskog gorja i to kao dvadesetidruga od 26 sekcija. Prema tim kriterijima postoji i podpodjela: Mali Kras (Piccolo Carso - grupa 22a, za Gorički i Tršćanski Kras) i Istarski Kras (Carso Istriano - grupa 22b). Pojam 'Istarski' se ne odnosi na istarsko poluostrvo, več na pokrajinu Istru (Markgrofovija Istra) koja je pod AU obuhvaćala južni dio Krasa (sjeverno od poluotoka). mini|Pećina Materija na Ćićarijskom krasu Prema JMSOIUSA Kras nije dio Alpa već se svrstava u sistem Dinarida (Dinarske Alpe) proširujući taj pojam koji je ranije podrazumijevao svoj početak na zapadu s obroncima Velike Kapele i Velebita.
Spondiloepimetafizna displazija pakistanski tip
Genetika
Ovo stanje se nasljeđuje autosomno recesivno. To je zbog mutacija u bifunkcijskom genu za 3'-fosfoadenozin 5'-fosfosulfat sintetazu 2 (PAPSS2) koji se nalazi na dugom kraku hromosoma 10 (10q23.2-q23 .31).
Kras (regija)
Kategorizacija
Prema slovenskoj geografskoj literaturi Kras se dijeli naː Planine Istre i Krasa (oznaka A1); Grupa šume doline Vipave (Tarnova) (oznaka B1); Grupa područja Snežnik-Risnjak (oznaka B2); Široka visoravan južnog Krasa (Kraška Notranjska (oznaka B3). U posljednje je vrijeme u slovenskoj literaturi (uglavom turističke namjene) sve prisutnije sužavanje pojma Kras na Tršćanski Kras u jugozapadnom dijelu Slovenije.
Spondiloepimetafizna displazija pakistanski tip
Radiološka dijagnoza
Radiografske karakteristike uključuju odloženo okoštavanje epifize u kukovima i koljenima, platispondilije s nepravilnim završnim pločama i suženim zglobnim prostorima, difuzne rane osteoartrozne promjene (na kičmi i šakama), blagu brahidaktiliju i blage metafizne abnormalnosti koje pretežno zahvataju kukove i koljena.
Kras (regija)
Kategorizacija
Prema drugim, najprisutnijim kriterijima Kras se dijeli na Gorički Kras (Carso Goriziano-Goriški kras); Tršćanski kras (Carso Triestino- Tržaški kras), koji na 700 km² obuhvata zaleđe Trsta, na zapadu do rijeke Soče, sjevero do padina Trnovskog gozda iznad Vipavske doline i istočno do početaka brda Brkini), sjeverni slovenski Kras (Carso settentrionale sloveno) na sjevernom području opštine Pivka te opština Postojna i Južni ili Ćićarijski kras (Carso di Cicceria - Čičarijski kras) koji je naprostraniji dio Krasa, na zapadu od Brkina - opštine Hrpelje-Kozina (kroz koju prolazi granica između Tršćanskog i Ćićarijskog krasa) do opština Klana i Matulji na istoku.
Spondiloepimetafizna displazija pakistanski tip
Historija
Ovo stanje je prvi put opisano u velikoj pakistanskoj porodici sa brakom u srodstvu od osam generacija.
Kras (regija)
Geomorfologija
mini|Kraška erozija kraj Štanjela Ova se pokrajina naziva i "Klasičnim krasom" jer su neke površine i podzemni kraški fenomeni opisani i znanstveno objašnjeni po prvi put pa je opšti pojam kras izveden iz naziva ove pokrajine. Zbog toga je područje Krasa kod Devina zaštićen park prirode na 107 ha, od toga 63 ha uz more), a Slovenija je 1994. nominirala manji dio Krasa (svoj dio Tršćanskog Krasa) za upis na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Evropi još 1994. godine mini|Kraški vinogradi u flišnim zonama. Pogled na Nanos Područje Krasa je visoravan, zapravo krečnjački (iz Krede) niz uzvisina i udolina uglavno u smjeru SZ-JI, kojem su u podlozi naslage fliša preko kojih su tektonskim pokretima klizno navučene starije krečnjačke naslage (iz pliocena) pa je time Kras dobio specifičnu ljuskavu strukturu naročito karakterističnu za Ćićariju. Iznad tih su navlaka zaravnjene terase koje oblikuju udoline s pašnjacima i šumskim pokrovom. Izdignuti dijelovi vrhunaca krečnjačkih naslaga uglavnom su ogoljeli. Tektonskim pokretima nastao je niz poleglih navlaka i pokrovima slična navlačenja što prostor Krasa čini vrlo složenim. Glavni dio oblikovan je kao niz uporednih grebena s udolinama i terasama između njih, na kotama 400 do 800 m u kojima su polja s nepropusnim naslagama i naseljima.
Spondiloepimetafizna displazija pakistanski tip
Historija
Uzročna mutacija identificirana je 1998.
Kras (regija)
Geomorfologija
Na Krasu su formirane mnoge pećine i ponori. Vilenica je prva pećina u Evropi koja je postala popularnom turističkom atrakcijom još početkom 17. vijeka. Među najzanimljivijim pećinama su Škocjanske jame koje su već upisane na UNESCO-ov popis, te na sjeveroistoku Postojnska jama, Otoška jama, Magdalena jama, Črna jama, Pivka jama i nekoliko manjih te Žankana jama (na hrvatskom dijelu Ćićarijskog krasa), dok je na zapadu (u talijanskom dijelu Tršćanskog Krasa) najznačajnije Grotta Gigante i Briška jama u općini Sgonico, koja po dimenzijama od 107 x 65 x 130 m ima najveća pećinsku dvoranu na svijetu.
Vodeni tokovi
Kras karakterizuju tipične kraške pojave ponornica od kojih je Reka najduža površinska rijeka na Krasu (54 km), a nakon poniranja u Škocjanske jame, ujedno i s najdužim podzemnim tokom od 39 km, a na površinu izlazi pod nazivom Timava gdje uvire u Tršćanski zaliv, zatim Pivka (27 km) koja ponire u Postojnsku jamu. Rijeka Vipava u zapadnom dijelu Krasa je druga rijeka Krasa po duljini (49 km) koja uvire u Soču koja svojim južnim dijelom protiče kroz Kras. Pored toga i mnogobrojni potoci, nakon proticanja kroz flišnu zonu, poniru na krečnjačkom području, poput rječica kraškog Cerkniškog jezera.
Razina vode mnogobrojnih potoka i rijeka Krasa je tipično mediteranska, sa bujicama u jesen i zimu te izrazito niskim vodostajem i presušivanjem u ljetno doba. mini|Ostaci rimskog kasnoantičkog fortifikacionog sistema na Krasu u Dolini Vipave - Castra ad Fluvium Frigidum
Historija
Naseljavanje Krasa je započeto u željeznom dobu, nastavilo se u rimsko doba izgradnjom niza castruma na rimskoj cesti koja je vodila od Trsta (Tergeste) preko Krasa do Rijeke (Tarsatica) te od Trsta preko Postojnskih vrata do Ljubljane (Emona). U kasnoj antici kroz Kras su se prostirale obrambene zidine i utvrde Julijski ili Kraški zid (Claustra Alpium Iuliarum). (Više o historiji Krasa v. Julija, Historija).
Naselja
mini|279x279piksel|Tipične kuće na Tršćanskom krasu - [[Štanjel
]] mini|290x290piksel|Kuće Ćićarijskog krasa - [[Žejane]] Kras je gušće naseljen u zapadnom, središnjem i sjevernom području dok je slabija naseljenost prema istoku te južnom dijelu (Ćićarijski kras). Krečući od istoka prema zapadu veća naseljaq su : Klana, Veli Brgud, Mune, Perman i, Šapjane, Rupa, Pasjak, Podgrad, Ilirska Bistrica, Knežak, Pivka, Postojna, Razdrto, Senožeče, Markovščina, Materija, Hrpelje, Kozina, Socerb, Rodik, Škocjan, Divača, Villa Opicina, Sežana ('glavni grad' Tršćanskog krasa), Štorje, Vipava, Štanjel, Ajdovščina, Sistiana, Duino, Duino-Aurisina i Gorica (34.034 st.) kao najveći grad na Krasu.
Ruralni dio Tršćanskog Krasa i sjevernih obronaka Ćićarije se kao i u Istri odlikuje kamenim kućama (slov. hiŝa, čakavski hiiža) koje su u prošlosti bile pokrivene škriljama (pločastim kamenom, ali danas su zamijenjeni uglavnom mediteranskim crijepom), te s obično natkrivenim uskim prolazom (stube) te sa balkonom (verandom) koja se proteže cijelom dužinom kuće, te s drvenim ili kamenom ogradom i konstrukcijom krova. Tipične korte (dvorišta) su bile ograđene kamenim zidom, a ulaz je bio kroz kameni portal (porton). mini|267x267piksel|Rijeka Vipava u [[Vipava|Vipavi]]
115.
Godina 115. (CXV) je bila obična godina koja počinje u ponedjeljak po julijanskom kalendaru. U to vrijeme je bila poznata kao godina Konzulstva Mesale i Vergilijana (ili, rjeđe, godina 868 Ab urbe condita). Oznaka 115. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Jacob Gade
Jacob Thune Hansen Gade (29. novembar 1869 – 20. februar 1963) bio je danski kompozitor, violinist i dirigent.
Bio je veoma značajan kompozitor, inovator u filmskoj muzici, popularni danski muzičar i ličnost koja je popularisala dansku filmsku muziku u svijetu. Za vrijeme njegovog rada kao dirigent u "Palads Cinema" Jacob Gade je ostvario uspjeh na međunarodnoj sceni, kada je napisao tango "Jalousie, Tango Tzigane" 1925. godine. Ovaj tango se svirao prvi put u Kopenhagenu na premijeri filma "Don Q, Son of Zorro", i gotovo odmah izazvao međunarodnu pažnju nakon snimka Arthura Fiedlera sa Boston "Pops Orchestra." Od tada tango se smatra jednim od najvećih "standarda" u muzičkoj historiji. Njegova djela korištena su u nekoliko holivudskih produkcija, a snimali su ih i Yehudi Menuhin i Placido Domingo, između ostalih.