cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batman
Vitez tame (2008)
Smatra se jednim od najboljih filmova 2000-ih godina  the film received highly positive reviews and set numerous records during its theatrical run. , a imao je zaradu od preko milijardu $, te se nalazi na 13. mjestu svih vremena po zaradi. Film je dobio osam nominacija za Oskara, te osvojio dvije (najbolja montaža zvuka; Heath Ledger je posthumno dobio Oskara za sporednu ulogu).
Vitez tame: Ustanak (2012)
Nolan se bojao kako treći film neće biti na nivou prethodnika, sam je rekao: „Koliko dobrih trećih filmova u seriji možete nabrojati?“. „Vitez tame: Ustanak“ trebao je kompletirati Batmanovu trilogiju.
Krajem 2008. godine Nolan je završio grubu verziju priče i posvetio se snimanju filma „Inception“. David S. Goyer i Jonathan Nolan su završavali scenario početkom 2010. godine. Kada je Goyer započeo rad na Superman-u, Nolan je pisao scenario po priči svog brata i Goyera. Tom Hardy ima ulogu Bane-a, Anne Hathaway Seline Kyle (Žena Mačka), Joseph Gordon-Levitt je John Blake, a Marion Cotillard je dodijeljena uloga Mirande Tate. Tom Hardy je tumačio ulogu Banea, a Anne Hathaway je glumila Selinu Kyle.
Snimanje je počelo u maju 2011. godine i završilo u novembru. Nolan nije želio raditi u 3D tehnici, već je odabrao IMAX s ciljem poboljšanja kvaliteta slike. Nolan je održao nekoliko sastanaka sa potpredsjednikom IMAX-a Davidom Keighleyem zbog saradnje na logistici prilikom projekcija filma na digitalnim IMAX prikazivanjima. U nastavku „Vitez tame: Ustanak“ prikazano je više scena snimnjenih u IMAX-u nego u nastavku Vitez tame.
Benjamin Franklin
Benjamin Franklin bio je američki državnik, filozof, izumitelj, fizičar, ekonomista i pisac.
Franklin prvi utvrđuje identičnost munje s elektricitetom, postavlja novu teoriju elektriciteta, dokazujući postojanje pozitivnog i negativnog elektriciteta, otkriva tok i karakteristike Golfske struje, te pronalazi gromobran, što mu pronosi ime cijelim svijetom. Godine 1775. postaje član američkog kongresa i jedan od autora "Deklaracije o nezavisnosti".
U Philadelphiji je osnovao prvu javnu biblioteku uopće, izdavao je novine i štampao knjige. Kao diplomatski predstavnik u Francuskoj od 1776. do 1785, koristeći se svojim ličnim ugledom i popularnošću, učinio je velike usluge Sjedinjenim Američkim Državama u njenom ratu za nezavisnost. Vrativši se u Ameriku, Franklin učestvuje u stvaranju američkog ustava 1787, a posljednjih godina života objavljuje niz članaka u korist ukidanja ropstva. Naučnik, neumorni borac za slobodu čovjeka, diplomata, vjerujući u djelotvornost razuma pri rješavanju ljudskih pitanja, Franklin je personifikacija i simbol svog prosvjetiteljskog vijeka.
Muhamed Kreševljaković
Muhamed Kreševljaković, historičar i političar. Rođen 1939. godine u Sarajevu, umro 2001. godine.
Završio Filozofski fakultet, odsjek historija. Radio kao profesor historije i latinskog jezika u Velikoj Kladuši, Prijepolju i Kaknju. Veoma uspješnu stručnu aktivnost razvija dvadeset godina kao šef Odjela za dokumentacije Zavoda za zaštitu spomenika kulture i prirodnih rijetkosti BiH. Bavio se problematikom spomeničkog fonda BiH i po raznim novinama naučnim časopisima i godišnjacama objavio više članaka i rasprava te jednu knjigu. Posebno je značajan njegov rad na prijevodu "Kadićeve kronike" na kojoj je, zajedno sa Fehimom Spahom radio duži niz godina. Ovaj rad još nije publikovan. Posebno je bio aktivan na zaštiti kulturno-prirodnog naslijeđa BiH, a kao rezultat ovih aktivnosti bio je i jedan od osnivača pokreta "Zeleni-BiH". Na prvim demokratskim izborima izabran je u decembru 1990. godine na mjesto gradonačelnika Sarajeva. Na tom mjestu nalazi se od decembra 1990. do aprila 1994. godine, kada odlazi na dužnost prvog generalnog konzula Bosne i Hercegovine u Italiji sa sjedištem u Milanu. Dobitnik je više internacionalnih priznanja. Ukopan je na šehidskom mezarju "Kovači".
Magadanska oblast
Magadanska oblast jest federalna oblast u Rusiji. Prema popisu iz 2010. godine u ovoj oblasti je živjelo 156.996 stanovnika. Administrativno središte oblasti je Magadan. Oblast je uspostavljena 3. decembra 1953.
Čukotski autonomni okrug je do 1991. bio u sastavu ove oblasti.
Bujakovina (Foča, RS)
Bujakovina je naseljeno mjesto u općini Foča, Bosna i Hercegovina.
Karlo I, kralj Engleske
Karlo I (19. novembar 1600 – 30. januar 1649) bio je vladar Engleske, Škotske i Irske od 27. marta 1625. do njegovog pogubljenja 1649. Bio je drugi sin škotskog kralja Jakova VI. Nakon što je njegov otac naslijedio engleski tron 1603. godine, on se preselio u Englesku gdje je proveo veći dio svog života. Postao je nasljednik engleskog, škotskog i irskog prijestolja nakon smrti njegovog starijeg brata Henrika Fridrika, princa od Velsa, 1612. Nakon neuspješnog pokušaja ženidbe sa španskom princezom 1623, ženi se dvije godine kasnije s francuskom princezom Henrikom Marijom.
Nakon dolaska na prijestolje, Karlo se posvađao sa Parlamentom Engleske, koji je nastojao da ograniči njegova kraljevska prava. Karlo je vjerovao u Božansko pravo kraljeva i mislio je da može vladati prema svojoj savjesti. Mnogi njegovi podanici su bili protiv njegove politike, posebno zbog naplate poreza bez parlamentarnog pristanka. Njegove postupke su smatrali postupcima apsolutne monarhije. Njegova vjerska politika, koja je bila naklonjena rimokatoličkoj crkvi, je regenerisala antipatiju i nepovjerenje reformisanih grupa kao što su puritanci i kalvinisti. Njegovi pokušaji da prisilili crkvu Škotske da usvoji anglikansku praksu je dovela do Biskupskih ratova, jačanja moći engleskog i škotskog parlamenta i ubrzavanja njegove propasti.
Karlo se od 1642. godine borio protiv vojske engleskog i škotskog parlamenta u Engleskom građanskom ratu. Nakon poraza 1645. godine, predao se škotskoj vojsci koja ga je predala engleskom parlamentu. Karlo je odbio da prihvati zahtjeve tamničara za ustavnom monarhijom, i privremeno je pobjegao iz zatočeništva u novembru 1647. godine. Pobjegao je na ostrvo Wight gdje je kovao zavjeru kako bi se vratio na tron. Nakon što je Oliver Cromwell konsolidovao svoju kontrolu u Engleskoj, Karlo je uhvaćen i pogubljen zbog veleizdaje u januaru 1649. godine. Ukinuta je monarhija i proglašena je republika pod nazivom Commonwealth Engleske. Monarhija je obnovljena 1660. godine kada na vlast dolazi Karlov sin, Karlo II.
Mladost i razdoblje do vladavine
Rođen je u palači Dunfermline 19. novembra 1600. godine kao drugi sin engleskog kralja Jakova I i Ane od Danske. Bio je prilično nerazvijeno dijete, pa se navodi da nije mogao hodati niti govoriti do dobi od tri godine. Kada je u martu 1603. godine umrla engleska kraljica Elizabeta I, a njegov otac postao kralj Engleske, Karla su zadržali u Škotskoj na medicinskoj skrbi jer su smatrali da bi put od Škotske do Engleske mogao biti koban za njegovo zdravlje. U Englesku je došao tek 1604. godine. Kada je odrastao Karlo je bio visok svega 162 centimetra.
Njegov stariji brat, Henrik Fridrik, bio je službeno proglašen nasljednikom krune i dobio titulu princa od Velsa, dok je Karlo 1605. godine dobio titulu vojvode od Yorka. Dvije godine prije, u Škotskoj je dobio titulu vojvode od Albanyja. Godine 1612. Henrik Fridrik umro je od tifusa, čime je Karlo postao službeni nasljednik krune, pa je 1616. dobio titulu princa od Velsa.
Karlo je bio pod velikim uticajem Georgea Villiersa, 1. vojvode od Buckinghama, omiljenog dvorjanina i savjetnika njegovog oca. Sa Villiersom je 1623. godine krenuo u Španiju, kako bi dogovorili eventualni brak između Karla i španske princeze, kćerke kralja Filipa III. Kako su na španskom dvoru zahtijevali da se Karlo preobrati na katoličanstvo, brak je odbijen. Obojica su nakon povratka u Englesku od Jakova I zahtijevali objavljivanje rata sa Španijom.
Vraćajući se iz Španije, Karlo je u Parizu upoznao Henriku Mariju, sestru francuskog kralja Luja XIII. Pon povratku u Englesku zatražio je od parlamenta da mu odobri brak sa Henrikom Marijom, što je ovaj i učinio.
Vladavina
mini|250p|Karlo I, portret [[Anthonis van Dyck|Anthonisa van Dycka]]
Karlo je preuzeo kraljevske ovlasti 27. marta 1625. godine nakon očeve smrti, a 13. juna iste godine vjenčao se sa Henrikom Marijom. Prvi parlament izabran nakon njegove inauguracije u maju te godine bio je protivan njegovom braku sa Henrikom Marijom jer je smatrao da će katolkinja na mjestu kraljice uticati na Karla, te ukinuti ograničenja vjerskih sloboda za katolike i potkopati protestantizam kao službenu vjeru. Karlo je okrunjen 2. februara 1626. godine u Westminsterskoj opatiji, ali sam, budući da Henrika Marija kao katolkinja nije prisustvovala protestantskoj krunidbenoj ceremoniji i nije krunisana kao kraljica pratilja.
Protestantske sumnje u Karla povećale su se nakon što se okružio osobama sklonim Katoličkoj crkvi, a naročito klerikom Richardom Montaguom koji je u jednom svom pamfletu napao Calvinovo učenje. Tim pamfletom Montagu je postao ozloglašen među tada vrlo uticajnim puritancima u parlamentu. Karlo je Montagua uzeo u zaštitu što je dodatno pojačalo sumnje i neprijateljstvo prema njemu.
Sukobi sa parlamentom
Jedna od Karlovih preokupacija tokom vladavine bila je vanjska politika. Želeći pomoći mužu svoje sestre Elizabete, Fridriku V, izbornika Palatinata, koji je upravo bio izgubio češku krunu. Zaratio je sa španskim kraljem Filipom IV, što mu je bila želja još od njegova neslavnog boravka u Madridu, kada je pokušao isprositi ruku njegove sestre. Nadao se da će katolički španski kralj, usput, intervenisati kod cara Svetog Rimskog Carstva i vratiti Fridrika na češki tron.
Međutim, i u slučaju rata sa Španijom, Karlo i parlament nisu našli zajednički jezik. Naime, parlament je preferirao jeftin pomorski napad na španske kolonije u Novom Svijetu, u nadi da bi se pljačkom španskog blaga moglo finansirati rat sa Španijom. Karlo je, sa druge strane, preferirao agresivniji (i skuplji) rat na kontinentu, pa mu je parlament izglasao nedovoljna novčana sredstva za takav rat, a i onemogućio ga u autonomnom prikupljanju sredstava za svoje potrebe što su vladari prije njega mogli činiti. Karlo se oglušio na tu odluku parlamenta te postupio mimo te odluke.
Tokom januara 1629. godine otvoreno je drugo zasijedanje parlamenta tokom Karlove vladavine. U svjetlu nedavnog ubistva vojvode od Buckinghama Karlo je taj parlament nazvao buntovnim. Jedna od glavnih tema tog zasijedanja bio je slučaj jednog građanina kojem je sva imovina bila konfiscirana budući da je odbio platiti kralju prilikom njegova autonomnog prikupljanja sredstava za rat protiv Španije. Parlament je izglasovao rezoluciju kojom je svakog onoga ko plaća kralju porez i davanje koje nije odobrio parlament proglašava "izdajicom i neprijateljem". Karlo je time bio onemogućen u provođenju svoje ratne politike pa je razriješio parlament.
Rat sa Španijom završio se krajnje nepovoljno po Englesku, najviše zahvaljujući nesposobnosti vojvode od Buckinghama. Karlo je potakao nove nemire uvođenjem poreza sa kojim se parlament nije složio. Iako je njime uspio sakupiti nešto novca potrebnog za nove vojne pohode, vojvoda od Buckinghama ga je spiskao u još jednom vojnom fijasku. Vojvoda od Buckinghama je ubijen 23. augusta 1628. godine i njegovom smrću završeni su katastrofalni ratovi, ali ne i sukobi između Karla i parlamenta po pitanjima poreza i religije.
Vladavina bez parlamenta
Vladajući bez parlamenta Karlo je nastavio svoju politiku nemilosrdnog uvođenja novih nameta kako bi popunio svoju kraljevski blagajnu. Pri tome je u upotrebu vratio davno zaboravljene feudalne propise njegovih prethodnika koji su bili opterećujući za narod, a i djelovali kao anahronizam. Tako je novčano kaznio sve koji nisu prisustvovali njegovoj krunidbi 1626. godine, a novce je prikupljao i na druge nepopuarne načine što je izazvalo revolt i otpor. Mnogi su se pokušali oduprijeti plaćanju, a kažnjavanje je ovisilo o Karlovoj "dobroj volji", jer je porez, prema njegovom tumačenju, bio kraljevska privilegija i pravo.
Vjerski sukobi
mini|200px|Karlo I iz [[1631. godine]]
Karlo je imao namjeru Anglikansku crkvu udaljiti od učenja Jeana Calvina i preusmjeriti ju u nešto tradicionalnijem smijeru. Važan uticaj na Karla po tom pitanju imao je njegov politički savjetnik, William Laud, nadbiskup canterburyjski. U tom smislu je 1633. godine Karlo započeo nepopularne vjerske reforme koje su Englesku crkva trebale izmijeniti u ceremonijalnom dijelu liturgije. Nadbiskup Laud je vjersku ujednačenost pokušao osigurati otpuštanjem svećenstva koje nije pristajalo uz reforme, te gašenjem i zabranjivanjem puritanskih vjerskih organizacija. To su bili otvoreno neprijateljski potezi prema svim novim vjerskim tendencijama koje su nastajale u krilu kalvinističkog vjerskog pokreta u Engleskoj i Škotskoj u tom vremenu.
Dodatno ulje na vatru dolijevalo je uvođenje posebnih sudova koji su trebali kažnjavati protivnike vjerskih reformi, a kazne su sezale do fizičkog mučenja, jedino isključujući smrtnu kaznu. Bezakonje i voluntarizam tih sudova ponekad su premašivali sva bezakonja i samovolje njegovih prethodnika. Optužene su redovito privodili na sud bez optužnice, osuđivani su bez suočavanja sa svjedocima, a priznanja su dobijana mučenjem.
Prve godine Karlove jedanaestogodišnje apsolutističke vladavine odlikovale su se relativnim mirom u kojem su tek pojedinačni otpori pokazivali nezadovoljstvo naroda i vjerskih krugova. Međutim, kada je Karlo svoju vjersku politiku pokušao provesti u Škotskoj suočio se sa brojnim teškoćama. Uvođenje novog molitvenika u vjerski obred Škotske crkve shvaćeno je kao nametanje anglikanskog modela u Škotsku, što je izazvalo otpor nižeg svećenstva. Godine 1638. ovaj otpor kulminirao je smjenom Karlu lojalnog biskupa i uvođenjem prezbiterijanske vlade u Škotskoj crkvi pomoću koje je Karlu nelojalno niže svećenstvo upravljalo crkvom. To je Karlo shvatio kao pobunu i ustanak protiv kraljevske vlasti.
Godine 1639. izbio je Prvi biskupski rat. Karlo je bezuspješno pokušao novac sakupiti oporezivanjem svojih podanika. Rat je završio ponižavajućim porazom u junu iste godine, pa je Karlo bio primoran zagarantovati građanske i vjerske slobode svojim škotskim podanicima. Vojni neuspjeh u ovome ratu označio je kraj Karlove vladavine bez parlamenta. Godine 1640. bio je primoran opet sazvati sjendicu parlamenta kako bi povećao prihode i prevladao finansijsku krizu. Bilo je to prvo sazivanje parlamenta nakon jedanaest godina samovoljne vladavine znane kao "jedanaest godina tiranije", a sve zahvaljujući njegovoj nemilosrdnoj poreznoj politici i vjerskim reformama pod uticajem canterburyjskog nadbiskupa Williama Lauda.
Sukob sa Škotskom i ponovno sazivanje parlamenta
Na zasjedanju parlament i Karlo su zauzeli različite stavove o ugovoru između Karla i Škota. Usprkos tome što je Karlo pristao obustaviti svoju kontroverznu poreznu politiku, a parlament pristao povećati novčana izdvajanja za nastavljanje Karlove ratne politike, neslaganje je nastalo kad je parlament potegao pitanje kraljevskih zlouporaba vlasti tokom jedanaest godina svoje apsolutističke vlasti. Kako Karlo opet nije našao zajednički jezik sa parlamentom, u maju 1640. godine ga je opet razriješio i nastavio sa svojom samovladom. U međuvremenu Karlo je pokušao poraziti Škote, ali taj je pokušaj neslavno propao. Ponižavajućim ugovorom potpisanim u septembru 1640. godine Karlo je morao pristati platiti troškove škotske vojske koje je ona imala braneći se od njegovih napada.
Svi ovi događaji uzrokovali su u studenom 1640. ponovno sazivanje parlamenta. Da bi došao do prijeko potrebih novčanih prihoda Karlo je u februaru 1641. pristao na mnoge parlamentarne zahtjeve kao što su obvezivanje kralja da barem jednom u tri godine mora sazvati parlament, a ukoliko ga ne sazove parlament bi se mogao sam sazvati. U maju iste godine pristao je na novi zahtjev parlamenta prema kojem parlament ne može biti razriješen bez vlastitog pristanka. Nadalje, Karlo je dao formalni pristanak na pogubljenje njegovih najbližih saradnika Thomasa Wentwortha i Williama Lauda, ukidanje svih svojih samovoljnih poreznih propisa i omraženih kraljevskih sudova.
Tokom mjeseca novembra 1641. parlament je Karla optužio za zlouporabe tokom njegove samovoljne jedanaestogodišnje vladavine što je izazvalo nove napetosti, a situacija se pogoršala iste godine i protiv-protestantskim ustankom u Irskoj. Karlo je okupio vojsku radi suzbijanja ustanka ali parlament je, bojeći se da Karlo vojsku ne iskoristi radi pacifikacije svojih protivnika u Engleskoj, donio odluku kojom je Karla razvlastio od zapovijedanja vojskom. Karlo na to nije želio pristati.
Kako bi spriječio kralja da raspušta ga tako često, parlament je izglasao Aktove o disoluciji, koji su propisivali da se parlament mora sastajati najmanje jednom u tri godine, i to u odsutnosti kralja ako je potrebno. Karlo je ubrzo počeo popuštati zahtjevima parlamenta, te se složio sa aktom koji je određivao da ga ni on kao kralj ne može raspustiti ukoliko se članovi parlamenta ne slože. Uskoro je bio primoran autoritizirati egzekuciju Williama Lauda, svoga dotadašnjeg saveznika i savjetnika. Svi propisi koje je Karlo donio za vrijeme raspuštenosti parlamenta proglašeni su nevažećim.
U novembru 1641. usvojena je lista kazni za Karlove ministre čije su odluke bile klasifikovane kao zloupotreba kraljevskih ovlasti koje je Karlo počinio tokom svoje vladavine bez parlamenta. Tenzije su dostigle vrhunac u trenutku pobune Iraca koju je ugušila vojska, ali mnogi članovi Doma naroda bojali su se da će je Karlo poslije upotrijebiti protiv samog Parlamenta. Karlo je odbio sljedeći zakon kojeg je parlament pokušao usvojiti, a sastojao se od oduzimanja kralju zapovjedništvo nad vojskom.
Ratni sukobi
Kada su do Karla stigle glasine da parlament namjerava njegovu kraljicu Henriku Mariju optužiti za zlouporabe vlasti, Karlo je poduzeo drastične korake. Zapovijedio je hapšenje petero članova parlamenta koje je optužio za veleizdaju, a 4. januara 1642. naoružane jedinice pod kraljevim zapovjedništvom upale su u parlament iz kojeg su Karlovi protivnici već bili pobjegli. Ovaj kraljev potez građani Londona smatrali su nečuvenim, pa su čvrsto stali na stranu parlamenta što je u daljnjem toku događanja bilo vrlo bitna činjenica. Karlo se više nije osjećao sigurnim u Londonu pa ga je sa obitelji ubrzo napustio.
Otvoreni sukob još u tom trenutku nije počeo, ali su se obje strane počele ubrzano naoružavati. Karlo je svoje sjedište dvora uspostavio u Oxfordu odakle je nadzirao sjever i zapad zemlje, a parlament je imao sjedište u Londonu odakle je kontrolirao jug i istok zemlje. Građanski rat počeo je 25. oktobra 1642. Bitkom kod Edgehilla i nastavljen je s promjenjivom srećom tokom 1643. i 1644. godine kada je u bici kod Nasebyja vojna ravnoteža preokrenuta u korist parlamenta i njegovih pristaša.
Nakon bitke kod Nasebyja došlo je do opsade Karlovog sjedišta Oxforda zbog čega je Karlo u aprilu 1646. morao pobjeći. Istog mjeseca škotska pobunjenička vojska je u Newarku zarobila Karla. Škoti su sa snagama parlamenta postigli sporazum temeljem kojeg su Karla 1647. godine izručili njegovim protivnicima.
Karla su tokom zarobljeništva prebacivali na nekoliko mjesta a cijelo vrijeme njegova zatočeništva trajali su pregovori o njegovu statusu. Karlov plan bio je prebaciti se u inostranstvo ili pod nadzor nekoga ko mu je naklonjen. Karlo se pokušavao sporazumjeti sa različitim stranama ali je sa škotskim prezbiterijanskim pobunjenicima postigao sporazum pristajući na njihove zahtjeve. Škoti su, stoga, stali na stranu rojalističkih snaga.
Rojalisti su se digli na ustanak u julu 1648. godine čime je počeo drugi dio građanskog rata, a Škoti su, u dogovoru sa Karlom, napali Englesku. U područjima gdje škotske snage nisu prodrle ustanci su od strane snaga odanih parlamentu vrlo brzo bili ugušeni. Međutim, porazom škotskih snaga u bici kod Prestona 1648. godine rojalisti su izgubili rat.
Suđenje i pogubljenje
mini|300p|Smaknuće Karla I
Zarobljenog Karla su krajem 1648. premjestili u dvorac Windsor. Kao odgovor na Karlovo organiziranje ustanka iz zatočeništva parlament je svojom odlukom formirao sud koji bi mu sudio. Još dok je u prvom navratu bio zarobljen parlament je bio spreman ponuditi mu časnu odstupnicu no nakon posljednjih događanja smatrali su ga odgovornim za neopravdano krvoproliće i odlučili su mu suditi.
Suđenje Karlu pod optužbom za veleizdaju počelo je 2. januara 1649. godine, ali on se nije želio upuštati u spor jer je smatrao da niti jedan sud nema jurisdikciju nad njim budući da je on krunjenjem i pomazanjem dobio vlast od Boga. Dana 29. januara 1649. godine donešena je presuda kojom je Karlo zbog veleizdaje osuđen na smrtnu kaznu. Stratište na kojem će biti izvršena dekapitacija izgrađeno je u palači Whitehall.
Karlo je javno pogubljen 30. januara 1649. godine. Tada jedan od čelnika parlamentarnih snaga, Oliver Cromwell, zapovijedio je da se Karlova glava prišije na tijelo kako bi ga obitelj mogla pokopati. Karlo je pokopan noću 7. februara 1649.
Nakon obaranja monarhije državom je vladalo Državno vijeće čiji je član bio Oliver Cromwell. On je kasnije stekao titulu lorda generala parlamentarne vojske. Parlament kojeg je Karlo bio sazvao 1640. godine i koji je protiv njega digao pobunu raspušten je 1653. godine Cromwellovom odlukom. Cromwell je od tada bio poznat kao lord protektor Engleske, Škotske i Irske. Nakon njegove smrti 1658. godine naslijedio ga je nesposobni sin, Richard Cromwell, što je utrlo put ponovnom okupljanju parlamenta 1659. godine, te restauraciji monarhije.
Potomstvo
Sa Henrikom Marijom Karlo je dobio devetero djece, od kojih je preživjelo tri sina i tri kćeri:
Vjeruje se da je Karlo I imao jednu vanbračnu kćerku začetu prije braka sa Henrikom Marijom, zvanu Joanna Brydges.
Naslijeđe
Po dolasku njegovog sina, Karla II, na tron, Karlo I je kanoniziran kao jedini post-reformacijski svetac Engleske crkve i osnovan je kult "Kralja mučenika".
Tadašnja britanska kolonija u Sjevernoj Americi, Karolina, a na čijem području su današnje američke države Sjeverna i Južna Karolina, su nazvane po Karlu I. Sjevernije, na području SAD-a, u današnjoj američkoj državi Virdžiniji po Karlu su nazvani Cape Charles, Charles River, te dva historijska okruga iz kojih svoje ime vuče današnji okrug u toj državi, Charles City County.
Joe Flanigan
Joe Flanigan rođen je 5. januara 1967 u Los Angelesu. Kada je napunio 6 godina, sa porodicom se seli na mali ranč u okolini Reno u Nevadi. Njegova majka se preudala ubrzo nakon njegovog rođenja, i on je nakon usvajanja od strane njegovog poočima dobio prezime Flenigan. Joe Flanigan ima tri brata i četiri sestre. U dobi od 14 godina on je pohađao školu u Ojai, Kalifornija gdje se pojavljuje u školskoj predstavi Tramvaj zvani čežnja. Diplomirao je na Univerzitetu u Koloradu na odsjeku za istoriju. Na nagovor prijatelja, uzimao je časove glume da bi pobjedio stidljivost, ali nije imao u planu time se baviti. U okviru programa razmjene studenata proveo je godinu dana na Sorboni u Parizu gdje je naučio govoriti francuski jezik.
Karijera
Flaningan je imao gostujuće uloge u brojnim televizijskim serijama, uključujući i američku seriju ""Profiler"", "Prvi ponedjeljak" i Sestre. Prva zapažena uloga bila je u Stargate Atlantis gdje glumi poručnika pukovnika Johna Shepparda.
Privatni život
Oženjen je glumicom Katherine Kousi i otac je trojice sinova sa kojima živi u Malibuu.
Zastava Tunisa
mini|200px|Zastava Tunisa
Zastava Tunisa je prvi put usvojena 1831. u vrijeme bega Hasana I. Nakon toga je došlo do manjih izmjena. Ova zastava nije korištena tokom kolonijalizacije Francuske a nakon sticanja nezavisnosti opet je usvojena.
Irida (mitologija)
mini|[[Luca Giordano: Irida, freska, 1684. - 1686. ]]
Irida ili Iris (grč. Ιρις, Iris) božica je duge i glasnica bogova u grčkoj mitologiji. Prema Heziodu, ona je kći Okeanide Elektre i Taumanta; Zefirova žena s kojim je imala sina Pota.
Mitologija
Irida je bila osobni Herin glasnik. Bila je povezivana i s Hermesom, glasnikom bogova, a ona, poput njega, nosi ili krilati štap ili kaducej. Iris je kao glasnica bogova dugom šarala s visina prenoseći poruku na zemlju. Tamo gdje bi duga dotakla tlo, kao i munja slavenskog boga gromovnika Peruna, izrastala je perunika, možda svaki put druge boje. Po njoj je ona dobila i drugi naziv - iris.
Na Zeusovu zapovijed nosi vrč vode s rijeke Stiks koja uspavljuje sve one koji lažno svjedoče. Prikazivana je kako opskrbljuje oblake vodom, u obličju duge ili kao mlada djeva s krilima, a često i s glasničkim štapom.
Iridini Epiteti:
Zanimljivosti
U Japanu Irida simbolizira pobjedu, a u doba Karla Velikog koristila se kao francuski kraljevski simbol.
Po njoj je nazvan i istoimeni asteroid (7 Iris).
Ozonski omotač
Ozonski omotač su 1913. godine otkrili francuski fizičari Charles Fabry i Henri Buisson. Mjerenja Sunca su pokazala da je zračenje koje se šalje sa njegove površine i dopire do zemlje na Zemlji obično u skladu sa spektrom crnog tijela s temperaturom u rasponu od 5500 –, osim što nije bilo zračenja ispod talasne dužine od oko 310 nm na ultraljubičastom kraju spektra. Zaključeno je da je zračenje koje nedostaje apsorbovalo nešto u atmosferi. Na kraju je spektar nestalog zračenja bio usklađen sa samo jednom poznatom hemikalijom, ozonom. Njegova svojstva detaljno je istražio britanski meteorolog GMB Dobson, koji je razvio jednostavan spektrofotometar (Dobsonmetar) koji bi se mogao koristiti za mjerenje stratosferskog ozona sa zemlje. Između 1928. i 1958. Dobson je uspostavio svjetsku mrežu stanica za praćenje ozona, koje rade do danas. "Dobsonova jedinica", pogodna mjera količine ozona iznad glave, nazvana je u njegovu čast.
Ozonski omotač apsorbira 97 do 99 posto sunčeve ultraljubičaste svjetlosti srednje frekvencije (od oko 200nm do 315 nm talasne dužine), koja bi inače potencijalno oštetila izložene oblike života blizu površine.
Godine 1976., istraživanje atmosfere otkrilo je da ozonski omotač uništavaju hemikalije koje oslobađa industrija, uglavnom hlorofluorougljike. Zabrinutost da je povećano UV zračenje zbog oštećenja ozona ugrozilo život na Zemlji, uključujući povećan rak kože kod ljudi i druge ekološke probleme, dovela je do zabrane upotrebe hemikalija, a najnoviji dokazi su da se oštećenje ozona usporilo ili zaustavilo. Generalna skupština Ujedinjenih nacija proglasila je 16. septembar Međunarodnim danom očuvanja ozonskog omotača.
NGC 5074
NGC 5074 (također poznat kao MCG 5-31-172 i PGC 46354) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 258 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lovački psi. Najveći prečnik je 0,70 (52 hiljade sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (45 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 13. marta 1785. godine.
Ozonski omotač
Venera takođe ima tanki ozonski omotač na visini od 100 kilometara iznad površine planete.
NGC 5074
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Leonard Cohen
Leonard Cohen (Montréal, 21. septembar 1934 – Los Angeles, 7. novembar 2016) bio je kanadski muzičar i pjesnik. Poznat po svom pjesništvu, muzici koju je sam komponirao, ali i po obradama svojih pjesama, koje su također hitovi savremene pop-muzike.
Biografija
Leonard Norman Cohen, rođen u židovskoj porodici u predgrađu Montreala, ostao je sa devet godina bez oca, inžinjera posjednika tekstilne fabrike. Sa trinaest godina Leonard počinje sa učenjem gitare, da bi zaljubljen u jednu djevojku pokazao svoju ljubav, već sa 17 godina svirao je kao student na univerzitetu McGill, u tročlanoj grupi Buckskin Boys.
Osim muzici, još za vrijeme studija posvećuje se pisanju i 1956. objavljuje zbirku priča pod naslovom Let Us Compare Mythologies. Godine 1961. objavio je drugu knjigu The Spice-Box of Earth, te sa njom dobro zarađuje, što mu je omogućilo putovanja po Evropi, gdje je živio nekoliko godina, na grčkom ostrvu Hydra. Tu je objavio svoja dva romana The Favourite Game (1963) i Beautiful Losers (1966), kao i kontroverznu zbirku priča Flowers for Hitler (1964).
Godine 1967. vratio se u Ameriku i počeo karijeru kao pjevač. Susreo se sa Judy Collins, koja uspješno izvodi njegove pjesme, poput "Suzanne". Živio je u hotelu Chelsea, stjecištu umjetnika tog vremena, gdje je napisao jedan od najvećih hitova "Chelsea Hotel No. 2", pjesmu o vezi s američkom pjevačicom Janis Joplin, te ime hotela postaje simbol njegove umjetnosti.
NGC 6506
NGC 6506 (također poznat kao ESO 521-SC6) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Strijelac. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 29. jula 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Dubrovačke gradske zidine
mini|desno|Dubrovačke gradske zidine
Dubrovačke gradske zidine su sklop utvrda koje okružuju stari dio grada Dubrovnika u dužini od 1940 metara.
Dubrovačke gradske zidine su visoke do 25 metara, a građene su od 13. stoljeća do 17. stoljeća za potrebe odbrane grada. Zidine i tvrđave, koje sa svih strana opasuju Dubrovnik, ubrajaju se među najmasivnije, najljepše i najbolje sačuvane u Evropi. Sastoje se od glavnog gradskog zida, šesnaest kula, tri tvrđave, šest bastiona, dva ugaona utvrđenja, tri predziđa s nizom toreta, tri jarka, dvije predutvrde, te valobrana i dva gradska podizna mosta. Zbog opasnosti od Mlečana, zatvoreni su svi nepotrebni otvori na zidinama prema luci.
Gradske zidine dobile su današnji izgled u 15. i 16. stoljeću.
Karlo II, kralj Engleske
Karlo II (29. maj 1630 – 6. februar 1685) bio je engleski, škotski i irski kralj. Rojalisti smatraju da je Karlo de iure bio kralj od smaknuća svog oca Karla I, 30. januara 1649. godine na vrhuncu engleskog građanskog rata. Engleski parlament Karla nije tada proglasio kraljem, te je Engleska ušla u kratki interregnum kada se proglasila Republikom koju je predvodio Oliver Cromwell, ali ga je škotski parlament proglasio kraljem Škotske 5. februara 1649. godine. Cromwell je porazio Karla II u bici kod Worcestera 3. septembra 1651. godine, nakon čega je Karlo pobjegao u Evropu. Cromwell je postao virtuelni diktator Engleske, Škotske i Irske, a Karlo je proveo narednih devet godina u egzilu u Francuskoj i Španskoj Holandiji. Politička kriza koja je uslijedila nakon smrti Cromwella 1658. godine rezultirala je obnovom monarhije, a Karlo je bio pozvan da se vrati u Britaniju. Dana 29. maja 1660. godine na svoj 30. rođendan proglašen je kraljem Engleske, Škotske i Irske.
Nakon toga engleski parlament je donio zakon poznat kao Clarendon kod, čime je ponovo uspostavljena Engleska crkva. Karlo je pristao na Clarendon kod iako je zagovarao politiku vjerske tolerancije. Tokom njegove vladavine glavni problem vanjske politike je bio Drugi Anglo-holandski rat. Kako bi to riješio 1670. godine potpisao je tajni sporazum u Doveru sa svojim prvim rođakom francuskim kraljem Lujem XIV. Luj se složio da mu pomogne u Trećem Anglo-holandskom ratu, a Karlo je obećao da će Englesku pretvoriti u katoličku zemlju.
Kao i njegov otac, Karlo je većinu svoje vladavine proveo u borbi sa parlamentom, ali za razliku od vremena njegovog oca, napetosti nisu nikada dosegnule takav nivo neprijateljstava iz razloga što je Karlo izbjegavao nametanje novih poreza koji bi ga antagonizirali sa parlamentom i narodom. Njegovu vladavinu obilježio je i utjecaj vjerskih sukoba koji su se odvijali na kontinentu na unutrašnje prilike i prvi politički sukobi zametaka političkih stranaka u Engleskoj (Torijevaca (Tory – konzervativci) i Vigovaca (Whig – liberali).
U braku nije imao preživjele djece, ali je zato imao brojnu nezakonitu djecu od kojih je priznao četrnaest. Bio je pokrovitelj i mecena mnogim umjetnicima, a na dvoru je oživio teatarske predstave i muzičke koncerte koji su u vrijeme Republike bili zabranjeni. Tokom života smatrali su ga prikrivenim katolikom, a na samrtnoj postelji se i preobratio. U narodu je poznat kao "veseli vladar" zbog svoje sklonosti ka uzbuđenjima i uživanjima. Naslijedio ga je njegov brat Jakov.
Prije vladavine
lijevo|mini|200p|Karlo II kao princ od Velsa
Juan Pablo Montoya
Juan Pablo Montoya Roldán (Bogotá, 20. septembar 1975) kolumbijski je vozač.
Potpuni spisak rezultata u Formuli 1
(key) (Utrke u boldu označuju najbolju startnu poziciju) (Utrke u italicu označuju najbrži krug utrke)
Karlo II, kralj Engleske
Prije vladavine
Četrdesetih godina 17. vijeka, tokom kojih je njegov otac vodio političku i vojnu borbu sa parlamentom, Karlo je bio još sasvim mlad, ali je usprkos tome pratio svog oca tokom rata i držao položaj zapovjednika snaga na zapadu zemlje. Kao četrnaestogodišnjak sa bratom Jakovom učestvovao je u bici kod Edgehilla. Godine 1647. ga je otac, zbog bojazni za njegovu sigurnost, uputio majci Henriki Mariji u Francusku, gdje je na tronu bio njegov osmogodišnji rođak, Luj XIV. Godine 1648. Karlo je prešao u Holandiju, i to u Haag, odakle je njegov otac očekivao vojnu pomoć Vilima II, muža svoje sestre Marije Henrike, nakon što je bilo jasno da francuska rodbina Henrike Marije neće pomoći rojalistima. Međutim, Karlo nije uspio iskoristiti kraljevsku flotu koja je tamo bila usidrena, jer je u međuvremenu u bici kod Prestona njegov otac izgubio rat.
Tokom svog boravka u Haagu Karlo je imao ljubavnu vezu sa Lucy Walter, kurtizanom i pripadnicom rojalističke velške porodice, koja je, kao i Karlo, u Haagu bila u izbjeglištvu. Walter će kasnije tvrditi da je sa Karlom sklopila tajni brak, ali historičari ove tvrdnje smatraju neistinitima. Tokom te veze Karlu se sa Lucy rodio sin James (Džejms), jedan od mnoge Karlove nezakonite djece, koji će kasnije kao vojvoda od Monmoutha biti veliki politički protivnik Karlovog brata i nasljednika, Jakova II.
Kralj Škota
Karlo I je smaknut u januaru 1649. godine, a Engleska je proglašena republikom. Istovremeno Škotska je pod vodstvom prezbiterijanaca u Karlu prepoznala očevog nasljednika, pa je time pravno onemogućila Engleze da samo svojom odlukom odlučuju o sudbini monarhije. Dana 5. februara 1649. u Edinburghu je objavljeno da je Karlo II novi kralj Škota, pod uslovom da obeća da će Škotska crkva biti oslobođena uticaja Engleske, te ostala prezbiterijanska. Nakon dolaska u Škotsku 23. juna 1650. godine, Karlo je formalno pristao na te uslove kako bi dobio podršku u Škotskoj, ali to ga je učinilo još nepopularnijim u Engleskoj.
Dana 1. januara 1651. godine Karlo je i okrunjen za škotskog kralja, ali ubrzo bijaše prezren od strane svojih škotskih domaćina, čemu je pridonosila i vojna prijetnja iz Engleske. Naime, republikanske vojne snage iz Engleske predvođene Oliverom Cromwellom odlučile su pokrenuti napad na Škotsku kako bi potpuno porazile ostatke rojalističkih snaga. Karlo je sa svojim škotskim saveznicima odlučio pokušati napasti i time iznenaditi engleske republikanske snage, te prodrijeti u Englesku. Međutim, mnogi od škotskih vođa su Karla napustili u odlučujućim trenucima, pa je napad doživio fijasko i poraz u bici kod Worcestera, 3. septembra 1651. godine. Karlo je nakon toga morao krenuti u bijeg. U početku se skrivao pred republikancima, koji su raspisali nagradu od 1,000 funti za njegovu glavu i zaprijetili smrću svakom onom ko mu pomogne. Nakon šest sedmica skrivanja i prerušavanja (koje je otežavala njegova nadprosječna visina ) umaći u Francusku.
Kralj Škota, Engleske i Irske
lijevo|250px|mini|Karlo II
Smrt Olivera Cromwella 1658. godine u prvom trenutku nije se činila kao nova Karlova šansa, budući da je u Engleskoj] titulu lorda protektora preuzeo njegov sin, Richard Cromwell. Međutim, Richard nije posjedovao očevu harizmu, te je bio bez podrške u parlamentu i vojsci. Iz tih razloga bio je prisiljen napustiti svoj položaj 1659. godine. Protektorat Engleske bio je ukinut, a Commonwealth ukinut. Nemire i anarhično stanje koji su nastali svojom vojskom je smirio George Monck, guverner Škotske, koji je na čelu svojih snaga ušao u London, razriješio parlament i raspisao izbore za novi nakon skoro dvadeset godina.
Restrikcije prema rojalističkim kandidatima i glasačima su bile ignorisane, pa su izbori rezultirali Domom naroda koji je bio jednako podijeljen na rojaliste i parlamentarce, te na anglikance i prezbiterijance. Na izborima su nadmoćno pobijedili rojalisti, a tako izabrani parlament sastao se 25. aprila 1660. Karlo je u nastaloj situaciji donio deklaraciju kojom je iznio svoje uvjete za povratak na vlast, a u kojoj je, između ostalog, pristao na oprost svim neprijateljima svoga oca. U deklaraciji se ističe da je Karlo nakon smrti svog oca 1649. godine bio zakoniti suveren i kralj.
Karlo je stigao u London 29. maja 1660. godine. Ovaj datum, Karlov trideseti rođendan, se uzima kao dan ponovne uspostave monarhije u Engleskoj. Iako je Karlo pomilovao Cromwellove ljude, njih devet je ipak smaknuto, a ostali su dobili zatvorske kazne ili su jednostavno bili uklonjeni sa položaja koje su držali u Commonwealthu. Tijela Olivera Cromwella i njegovih pomoćnika podvrgnuta su nedostojanstvenoj posthumnoj dekapitaciji.
Kasnija polovina 1660. godine Karlu nije donijela sreću kao prva; obilježile su je smrti Karlovog najmlađeg brata i sestre Marije Henrike. Otprilike u isto vrijeme objavljena je trudnoća i tajni brak Karlovog mlađeg brata i Anne Hyde, što je Anninom ocu ojačalo poziciju Karlovog najdražeg ministra.
Parlament, za čijeg se kratkog mandata provela restauracija monarhije, je neposredno prije Karlove krunidbe u Westminsterskoj opatiji 23. aprila 1661. godine razriješen, a nakon krunidbe okupio se novi parlament u kojem su većinu imali rojalisti, pa Karlo nije imao razloga narednih sedamnaest godina birati novi parlament. Karlo se odrekao nekih nepopularnih poreznih zakona iz doba vladavine svojeg oca, a parlament mu je zauzvrat utvrdio godišnji prihod od 1,200,000 funti. Čak se i ova suma Karlu pokazala nedovoljnom kroz vladavinu.
Velika kuga i Veliki požar
Godine 1665. Karlo se suočio sa velikim zdravstvenim problemom; Velikom londonskom kugom. Vrh je dosegla u novembru, kada je sedmično umiralo sedam hiljada ljudi. Karlo i njegov dvor premješteni su u Salisbury, a parlament se sastajao u Oxfordu.
Upravo u periodu kada je London izlazio iz epidemije kuge, izbio je Veliki londonski požar. Vatra je progutala 13,200 kuća i 87 crkava. Kralj i njegov brat, vojvoda od Yorka, pridružili su se akcijama suzbijanja požara. Narod je za podmetanje požara krivio rimokatoličke konspiratore, mada je kasnije otkriveno da je požar započeo u pekari u Pudding Laneu.
Vanjska politika
Godine 1662. Karlo se vjenčao sa portugalskom princezom, Katarinom od Braganze, koja je kao miraz donijela arhipelag pored indijskog grada Bombaja i Tangera u Maroku. Tokom iste godine za 375,000 funti grad Dunkerque prodao je Francuskoj. Ovo nije bio popularan potez, jer iako je Dunkerque predstavljao finansijski teret, opet je bio na strateški važnom položaju.
U znak zahvalnosti 1663. godine, zemljoposjede u Sjevernoj Americi, u provinciji tada znanoj pod imenom Karolina, dodijelio je osmorici plemića koji su mu bili lojalni za vrijeme njegove borbe za povratak na prijestolje.
Godine 1668. Engleska je sklopila savezništvo sa Švedskom i svojim donedavnim neprijateljem, Holandijom, kako bi oponirali agresivnom francuskom kralju, Luju XIV. Luj XIV je ubrzo sklopio mirovni sporazum sa Trojnom alijansom, ali je zadržao svoje agresivne namjere prema Holandiji. 1670. godine, kako bi prevladao svoje finansijske poteškoće, u Doveru je potpisao sporazum kojim se Francuska obavezuje Engleskoj plaćati danak od 200,000 funti godišnje, a Engleska se obavezala Francuskoj slati vojnu podršku. Istim sporazumom Karlo je obećao da će se preobratiti na katoličanstvo, kad mu to njegov status kralja Engleske dopusti, a Luj je zauzvrat obećao da će mu pomoći suzbiti moguće pobune. Da li je Karlo ikada ozbiljno namjeravao preobratiti se, ostaje nepoznato.
mini|Kovanica iz 1683. sa Karlovim likom U međuvremenu je, zakonima iz 1670. godine, Karlo Britanskoj istočnoindijskoj kompaniji odobrio samostalno sticanje novca i teritorija, gradnju utvrđenja i samostalnog osnivanja vojnih jedinica, samostalno sklapanje saveza, rata i mira, te samostalnu građansku i kaznenu jurisdikciju na području Indije. Suprugin miraz se također pokazao preskupim za održavanje, pa je Karlo oslobodio Tanger.
Sukobi sa parlamentom
Iako mu je u početku naklonjen, Karlo je tokom sedamdesetih godina 17. vijeka, naročito u pogledu vođenja ratova i vjerske politike, zanemario parlament. Godine 1672. donio je Kraljevsku deklaraciju o oprostu (en. Royal Declaration of Indulgence), kojom je obustavio kažnjavanje katolika i drugih vjerskih manjina. Iste godine stupio je u savez sa katoličkom Francuskom i ponovno započeo rat sa Holandijom.
Parlament se suprotstavio Kraljevskoj deklaraciji o oprostu, tvrdeći da kralj nije imao pravo zaustaviti primjenjivanje ranije donešene zakone. Karlo je povukao deklaraciju, ali je pristao na propis kojim bi javni službenici bili dužni polagati zakletvu koju bi propisivala Engleska crkva, te se i dalje osuđivalo učenje Katoličke crkve kao praznovjerje i idolopoklonstvo. Kako je parlament odbio prihvatiti finansiranje rata sa Holandijom, Karlo je bio prisiljen taj izgubljeni rat završiti sporazumom 1674. godine.
Kako Karlo nije imao djece, sve izglednijom se činila mogućnost da će ga naslijediti brat Jakov, koji se u međuvremenu preobratio na katoličanstvo. Ta činjenica je bila razlog iz kojeg je 1678. godine izbila antikatolička histerija kojoj je povodom bila objava stanovitog spiska zavjerenika koji su htjeli ubiti Karla, a među optuženima je bila i sama kraljica (koja će nedugo nakon dokazivanja svoje nevinosti umrijeti). Posljedica je bila smaknuće nekolicine nevinih ljudi kako bi se primirila javnost. Kako bi kraljevsku porodicu učinio manje katoličkom i više protestantskom, svoju bratičnu Mariju je udao za protestantskog holandskog princa, Vilima.
1678. godine, iako je narod tražio rat sa katoličkom Francuskom, Karlo je tajno pregovarao sa Lujem XIV, pokušavajući da u zamjenu za novac ostane neutralan u sukobima. Kako parlament nije stao na njegovu stranu, Karlo ga je u januaru godine 1679. raspustio. Novi parlament okupio se već u martu iste godine, još agresivniji prema Karlu.
Sukob oko nasljedstva krune
Godine 1679. parlament se počeo vrlo žestoko suprotstavljati mogućnosti da Karla naslijedi njegov brat, katolik. Jedan od zastupnika, Anthony Ashley Cooper, grof od Shaftesburyja, predložio je zakon kojim bi se Jakova isključilo kao nasljednika krune, a u nasljednu liniju uključi James Scott, vojvoda od Monmoutha, vanbračni Karlov sin. Torijevci (konzervativci) bili su protiv isključenja, a vigovci (liberali) za isključenje.
Bojeći se da će ovaj zakon proći, Karlo je u decembru 1679. godine opet raspustio engleski parlament. Čak i slijedeća dva parlamenta, jedan iz 1680. i drugi iz 1681. godine, su također bili raspušteni iz tog razloga. Do svoje smrti Karlo je vladao kao apsolutistički vladar. Zbog Karlovog suprotstavljanja spornom zakonu, neke protestantske pristalice su skovale urotu kojoj je cilj bio ubiti Karla i Jakova. Zavjera nije uspjela zahvaljujući požaru koji je spriječio Karla da nesumnjajući stigne na mjesto predviđenog atentata, a urotnici su optuženi za veleizdaju i smaknuti. Kako su mnogi uticajni protestantski političari bili smaknuti ili protjerani, a iz Tower of Londona su pušteni oni katolički, vojvoda od Yorka je dobio na popularnosti na dvoru.
Smrt
Karlo je iznenada obolio 2. februara 1685. godine, od disfunkcije bubrega i uremije, što se manifestiralo zadržavanjem mokraće u tijelu, te komom i naposljetku smrću. Posljednjim riječima je zamolio svoga brata da se pobrine za njegovu ljubavnicu, Nelly Gwyn. Pred smrt se navodno preobratio na katoličanstvo, mada nije poznato koliko je bio pri svijesti u trenutku preobraćenja. Umro je u srijedu, 6. februara 1685. godine, u dobi od 55 godina. Pokopan je u Westminsterskoj opatiji 14. februara, u vrlo jednostavnoj ceremoniji. Naslijedio ga je mlađi brat, Jakov II Engleski i VII Škotski.
Potomstvo
Karlo sa svojom kraljicom nije imao djece; sve četiri njene trudnoće završile su pobačajem. Karlo je, međutim, imao nekoliko djece sa svojim mnogobrojnim ljubavnicama. Za svoju najdražu ljubavnicu, Barbaru Palmer, kreirao je vojvodstvo Cleveland, a za većinu svoje priznate djece kreirao je zasebna vojvodstva ili grofovije. Tri snahe Elizabete II (Diana Spencer, Sarah, vojvotkinja od Yorka i Camilla, vojvotkinja od Cornwalla) su potekle od Karlovih vanbračnih sinova, što znači da će princ William od Velsa vjerovatno postati prvi kralj koji je potomak Karla II.
Atari
Atari je američka kompanija u većinskom vlasništvu francuske Infogames Entertainment SA, i sinonim je za računarske igre, konzole, arkadne igre i računare.
Charles-Augustin de Coulomb
250px|mini|desno|Charles-Augustin de Coulomb Charles-Augustin de Coulomb (14. juni 1736 – 23. august 1806) bio je francuski fizičar.
Godine 1781. Coulomb je stalno stacioniran u Parizu. Prije početka revolucije 1879. Coulomb daje otkaz na mjestu  intendant des eaux et fontaines, i otišao je u penziju, na svoje imanje u Bloisu. Ponovno je pozvan u Pariz na konferenciju da se odrede nove mjerne jedinice, a sve to po naredbi Revolucionarne vlade. Iz Državnog instituta je bio jedan od prvih članova, a 1802. je postavljen za inspektora javnih instrukcija. Njegovo zdravlje je već tada bilo jako krhko, i umro je četiri godine poslije u Parizu.
Coulombovo ime zauvijek je urezano u povijesti mehanike i elektriciteta magnetizma. On je 1779. izdao važnu publikaciju o zakonima trenja (Théorie des machines simples, en ayant égard au frottement de leurs parties et à la roideur des cordages) koji je uslijedio nakon dvadeset godina po memoaru o viskoznosti.
SI jedinica za električni naboj kulon (C), i Kulonov zakon nazvani su u njegovu čast.
Godine 1785. Coulomb je izdao tri spisa o elektricitetu i magnetizmu: