cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sjevernoirski sukob
Vrhunac nasilja i kolaps parlamenta
Nacionalisti nasilje u ovom periodu objašnjavaju nizom događaja. Jedan od incidenata bila je i bitka za Falls u julu 1970. kada je 3.000 britanskih trupa uvelo policijski čas u nacionalističkoj četvrti Belfasta, Lower Fallsu ispaljujući preko 1.500 metaka i ubijajući 4 civila. Godine 1971. je uvedena internacija bez suđenja (od 350 osoba koje su privedene na početku, nijedna nije bila protestant). Zbog slabih obavještajnih podataka, rijetko koji od privedenih je zapravo bio republikanski aktivista, ali su neki postali radikalizovani zbog svojih iskustava. Treći događaj koji je doveo do povećane regrutacije i podrške nacionalista PIRA-i, bilo je ubijanje 13 nenaoružanih muških civila od strane britanske vojske na mitingu protiv internacije u Derryju 30. januara 1972. (nekoliko mjeseci kasnije od povreda je preminuo još jedan muškarac). Ovaj incident je poznat kao Krvava nedjelja. Smatra se jednim od najznačajnijih događaja sukoba. Za posljedicu je imao povećano neprijateljstvo republikanaca ka britanskoj vojsci i vladi, kao i povećanje podrške PIRA-i, koja se ogleda u povećanom broju dobrovoljaca u tom periodu.
Od 1971. do 1975, 1.981 osoba je zatvoreno bez suđenja, od čega 1.874 katolika i 107 protestanata. Postojale su glasine o zlostavljanju i mučenju privedenih, a pet tehnika koje su vojnici i policajci koristili tokom ispitivanja proglašene su nelegalnim nakon istrage britanske vlade.
Privremena IRA pokušala je sebe predstaviti kao zaštitnika nacionalističke zajednice. PIRA je svoju kampanju započela rane 1971. kada je Vojno vijeće odobrilo napade na britansku vojsku. Tokom 1972, borci PIRA-e ubili su oko 100 pripadnika britanskih sigurnosnih snaga, ranili još 500 i izvršili oko 1.300 bombaških napada, uglavnom na komercijalne mete. Bombaška kampanja prouzrokovala je i civilne žrtve, poput Krvavog petka, kada su 22 bombe aktivirane u centru Belfasta, pri čemu je poginulo 9 osoba, 7 civila i 2 vojnika.
U istoj godini OIRA je ubila desetine britanskih vojnika, ranivši još nekoliko. OIRA je svoju kampanju okončala u maju 1972.
Koncentracija britanskih trupa doživjela je svoj vrhunac na omjeru 20:1.000 u odnosu na civilno stanovništvo, što je najveći omjer u historiji protivgerilskog ratovanja, veći i od onog tokom Malajskog ustanka, s kojim se sukob često poredi. Operacija Motorman bila je najveća operacija u Irskoj još od rata za nezavisnost. Uključeno je bilo 22.000 britanskih trupa. U danima prije operacije, još 4.000 vojnika je pristiglo u Sjevernu Irsku.
I pored privremenog primirja 1972. i pregovora sa britanskim zvaničnicima, PIRA je bila odlučna nastaviti kampanju sa ciljem ujedinjenja Irske. Britanska vlada u Londonu, vjerujući da je sjevernoirska administracija nesposobna, nastojala je preuzeti kontrolu nad sigurnosnom situacijom u zemlji. Pošto je ovo bilo neprihvatljivo za unionističku sjevernoirsku vladu, britanska vlada ukida sjevernoirski parlament i vladu i uvodi direktnu vladavinu iz Londona. Direktna vladavina na početku je bila kratkoročno rješenje; krajnji cilj je bila ponovna uspostava vlade koja bi bila prihvatljiva i unionistima i nacionalistima. Dogovor između zaraćenih strana se pokazao nedostižnim, a sukob se nastavio. Postojanje "no-go zona" u Belfastu i Derryju predstavljalo je izazov autoritetu britanske vlade u Sjevernoj Irskoj. Britanska vojska uništava barikade i uspostavlja kontrolu nad ovim zonama u Operaciji Motorman 31. jula 1972.
Saningdejlski sporazum i štrajk UWF-a
mini|Britanski vojnici i policija ispituju par iza belfastskog [[Europa Hotel (Belfast)|Europa Hotela.]] U junu 1973, nakon objave britanske bijele knjige i martovskog referenduma o statusu Sjeverne Irske, uspostavljeno je novo parlamentarno tijelo, Vijeće Sjeverne Irske. Izbori su održani 28. juna. U oktobru 1973, nacionalističke i unionističke stranke su, zajedno sa britanskom i irskom vladom, potpisale Saningdejlski sporazum, čiji je cilj bio proizvesti političko rješenje unutar Sjeverne Irske. Sporazumom je izvršna vlast podijeljena između nacionalista i unionista i nastalo je "Vijeće Irske", tijelo sastavljeno od ministara iz Sjeverne Irske i Republike, stvoreno sa ciljem podsticanja na prekograničnu saradnju.
mini|Protestantski grafiti u Belfastu. Unionisti su ostali podijeljeni oko Sunningdalea, kojem se protivila i IRA, čiji je cilj bio nestanak Sjeverne Irske kao dijela Ujedinjenog Kraljevstva. Mnogi unionisti su se protivili konceptu podijele moći, smatrajući da nije izvodljivo dijeliti moć sa onima koji žele uništenje države. Značajnije je bilo unionističko protivljenje "irskoj dimenziji" i Vijeću Irske, kojeg su smatrali prethodnicom budućeg ujedinjenog irskog parlamenta. Opaska mladog odbornika SDLP-a, Hugha Loguea, na dublinskom Trinity Collegeu da je Sunningdale sredstvo "kojim će unionsti biti dovedeni do ujedinjene Irske" oštetila je šanse značajnijoj unionističkoj podršci sporazumu. U januaru 1974, smijenjenog Briana Faulknera na mjestu lidera UUP-a zamijenio je Harry West. Na općim izborima u Ujedinjenom Kraljevstvu u februaru 1974, anti-Saningdejlski unionisti osvojili su 11 od 12 poslaničkih mjesta i 58% glasova dok je ostatak otišao pro-Saningdejlskim unionistima i nacionalistima. mini|lijevo|Belfastski ulični znakovi sa grafitima IRA-e.
Na kraju je Saningdejlski sporazum oborila je masovna akcija dijela lojalističkih paravojski (prije svega alsterski odbrambeni savez, koji je tada imao oko 20.000 članova) i radnika, koji su formirali alstersko radničko vijeće (UWC). Oni su organizovali generalni štrajk. Ovaj je štrajk žestoko oštetio biznise u Sjevernoj Irskoj, a odsječene su bile i osnovne potrebe kao što su elektricitet i voda. Nacionalisti smatraju da britanska vlada nije dovoljno učinila da prekine štrajk i održi Saningdejlski sporazum. Postoje dokazi da je štrajk ohrabrivao i MI5, kao dio njihove kampanje da dizorijentišu vladu britanskog premijera Harolda Wilsona. Suočeni sa takvom opozicijom, pro-Saningdejlski unionisti su napustili vladu i novi režim je propao. Tri dana nakon početka štrajka, 17. maja 1974, dva tima iz Belfastske i Srednjoalsterske brigade UVF-a detonirala su tri auto-bombe bez upozorenja u centru Dublina, pri čemu je poginulo 26 ljudi, a ranjeno je oko 300. 90 minuta kasnije, u Monaghanu je eksplodirala i četvrta bomba, pri čemu gine još 7 ljudi. Nikada niko nije osuđen za ove napade.
Prijedlog o nezavisnosti Sjeverne Irske
Wilson se tajno susreo sa IRA-om 1971. dok je bio vođa opozicije; njegova se vlada ponovo susrela sa IRA-om u kasnoj 1974. i ranoj 1975. kako bi sklopila primirje. Tokom sastanaka razmatrala se mogućnost britanskog povlačenja iz Sjeverne Irske. Neuspjeh Saningdejla doveo je do ozbiljnih razmatranja u Londonu do novembra 1975. o nezavisnosti Sjeverne Irske. Da se povlačenje Britanaca desilo, Sjeverna Irska bi postala dominion Britanskog Commonwealtha.
Britanski pregovori sa ilegalnom organizacijom razbijesnili su irsku vladu, koja je strahovala da Britanci razmatraju napuštanje Sjeverne Irske. Irski ministar spoljašnjih poslova Garret FitzGerald razmotrio je u svom memorandumu iz juna 1975. mogućnost mirnog povlačenja i nezavisnosti, podjele ostrva i kolapsa Sjeverne Irske u građanski rat i anarhiju. FitzGerald smatra da je mirno povlačenje najpoželjnije rješenje, ali zaključuje da irska vlada ne može mnogo učiniti.
Irska vlada već nije uspjela spriječiti IRA-ino spaljivanje britanske ambasade u Dublinu 1972. Vjerovala je da ne bi mogla povećati malu vojsku od 12.500 ljudi bez negativnih posljedica. Građanski rat u Sjevernoj Irskoj doveo bi do mnogo ljudskih žrtava i imao bi ozbiljne posljedice za Republiku, jer bi javnost zahtijevala djelovanje u cilju zaštite nacionalista. FitzGerald je upozorio Callaghana da bi nedjelovanje Irske "moglo ugroziti demokratsku vladu u Republici".
Irska vlada se toliko plašila posljedica nezavisne Sjeverne Irske da je FitzGerald odbio pitati Britance da se ne povuku, jer je mislio da bi otvoreno raspravljanje o tom pitanju dozvolilo Britancima da nastave sa svojim planom. U 2006. je napisao da "ni tada ni od tada javno mnjenje u Irskoj nije shvatilo koliko je blizu naše cijelo ostrvo bilo katastrofi u posljednje dvije godine vladavine Harolda Wilsona".
Sredina 1970-ih
mini|desno|[[Irska nacionalna oslobodilačka armija je započela svoje aktivnosti sredinom 1970-ih.]] U aprilu 1974, zabranu UVF-a ukinuo je Merlyn Rees, državni sekretar za Sjevernu Irsku. U decembru, mjesec dana nakon bombaškog napada u Birminghamu, IRA je proglasila primirje, koje je teoretski trajalo narednu godinu. Bez obzira na primirje, sektaška ubistva su se povećala u 1975, kao i sukobi među neprijateljskim paravojskama. To je 1975. učinilo jednom od najkrvavijih godina sukoba.
31. jula 1975. u Bushkillu, u blizini Newryja, popularni irski bend The Miami Showband vraćao se u Dublin nakon svirke u Banbridgeu, kada je upao u zasjedu pripadnika Srednjoalsterske brigade UVF-a, prerušenih u britanske uniforme na lažnom vojnom punktu. Ubijena su tri člana benda, 2 katolika i protestant, a u slučajnoj eksploziji poginula su i dva pripadnika UVF-a. Narednog januara, 11 protestantskih radnika je upucano u Kingsmillu, nakon što su izvedeni iz autobusa od pripadnika Republikanske akcijske snage. Jedini preživjeli je upucan 18 puta. Ova ubistva su navodno bila osveta za lojalističko ubistvo dviju katoličkih porodica prethodne noći.
Nasilje se nastavilo kroz 1970-e. Britanska vlada je u oktobru 1975. uvela ponovnu zabranu UVF-a. Kada se primirje IRA-e iz decembra 1974. završilo u januara 1976, grupa se vratila nasilju, izgubivši nadu iz ranih 1970-ih u brzo povlačenje Britanaca i razvivši strategiju "dugog rata", pod kojom se podrazumijevala manje intenzivna, ali održljivija kampanja nasilja koja bi se mogla nastaviti beskonačno. Međutim, primirje Službene IRA-e iz 1972. postalo je trajno. OIRA se pretvorila u Radničku partiju, koja je potpuno odbacivala nasilje. Od bivših članova OIRA-e izrasla je Irska nacionalna oslobodilačka armija, koja će nastaviti kampanju nasilja 1974.
Kasne 1970-e
mini|desno|Mural u Belfastu koji komemoriše [[Irski štrajk glađu 1981.|štrajk glađu 1981.]] U kasnim 1970-im, nezadovoljstvo sukobom je bilo izraženo u objema zajednicama. Jedna od manifestacija takvog raspoloženja su Ljudi mira, grupa koja je osvojila Nobelovu nagradu za mir 1976. Oni su organizovali velike demonstracije protiv nasilja paravojski. Njihova kampanja izgubila je popularnost nakon apela nacionalističkoj zajednici da dojavljuju informacije o IRA-i sigurnosnim snagama. Decenija se završila duplim napadom IRA-e. 27. augusta 1979. ubijen je Lord Mountbatten tokom odmora u Mullaghmoreu, okrug Sligo, kada je eksplodirala bomba ispod njegovog čamca. Poginule su još tri osobe: majka Mountbattenovog zeta, Mountbattenov unuk i lokalni čamdžija. Istog dana ubijeno je 18 vojnika, uglavnom iz Padobranskog regimenta, kada je konvoj naišao na dvije bombe na putu u pripremljenoj zasjedi u Warrenpointu, okrug Down.
Uzastopne britanske vlade, nakon neuspjeha u pokušaju ostvarenja političkog rješenja, pokušale su "normalizovati" Sjevernu Irsku. Ukinuto je pritvaranje bez suđenja, kao i politički status paravojnim zatvorenicima. Od 1972, pripadnicima paravojski suđeno je bez porote (tzv. diplock sudovi) kako bi se izbjeglo zastrašivanje. Prilikom osude, tretirani su kao obični kriminalci. Otpor ovakvoj politici među republikancima doveo je do "odjevnih" i "prljavih" protesta 500 zatvorenika u Mazeu. Njihovi protesti kulminirali su štrajkom glađu, čiji je cilj bio povratak političkog statusa, kao i drugi ustupci.
1980-e
mini|lijevo|Britanski vojnici u južnom Belfastu. Tokom štrajka glađu 1981, od gladi je umrlo 10 republikanskih zatvorenika (7 iz PIRA-e i 3 iz INLA-e). Bobby Sands, prvi preminuli štrajkač, bio je član britanskog parlamenta. Preko 100.000 ljudi prisustovalo je Sandsovoj sahrani u zapadnom Belfastu; hiljade drugih prisustovalo je sahranama ostalih zatvorenika. Iz republikanske perspektive, značaj ovih događaja demonstrirao je potencijal za političku i izbornu strategiju.
U jeku štrajka glađu, stranka Sinn Féin, koja je postala političko krilo PIRA-e, izašla je na izbore i u Sjevernoj Irskoj (kao abstencionisti) i u Republici. Sinn Féin je 1986. priznao legitimitet irskog parlamenta, što je dovelo do napuštanja stranke manjeg broja članova koji formiraju Republikanski Sinn Féin.
mini|lijevo|[[Grand Brighton Hotel nakon IRA-inog bombaškog napada u oktobru 1984.]] INLA je bila izrazito aktivna početkom i sredinom 1980-ih. 1982. su izveli bombaški napad na disko kojeg su često posjećivali britanski vojnici van dužnosti. Poginulo je 11 vojnika i šest civila. Najznačajniji IRA-in napad u ovom periodu je bombaški napad na hotel u Brightonu 12. oktobra 1984, tokom konferencije Konzervativne stranke, kojoj je prisustovala i premijerka Margaret Thatcher. Bomba, koja je eksplodirala u ranim jutarnjim satima, ubila je pet osoba, uključujući člana parlamenta Anthonyja Berryja. 34 osobe su povrijeđene.
U minobacačkom napadu na policijsku stanicu 28. februara 1985. u Newryju, poginulo je devet policajaca, sedam protestanata i dva katolika. Napad su isplanirali IRA-ina brigada iz Južnog Armagha i jedinica u Newryju. Devet projektila je ispaljeno sa ukradenog Forda. Osam je promašilo stanicu, a deveti je pogodio kantinu. U Enisskillenu je 8. novembra 1987, tokom komemoracijske parade žrtvama Prvog svjetskog rata, eksplodirala tempirana bomba. Poginulo je 11 (10 civila, uključujući trudnicu, i jedan policajac), a ranjene su 63 osobe. Ronnie Hill bio je teško povrijeđen. U komu je pao nakon dva dana i ostao je u tom stanju sve do smrti u decembru 2000. IRA se izvinila, tvrdeći da je napad bio greška, a da su prava meta bili britanski vojnici koji su paradirali ka spomeniku. Jedinica koja je izvela napada je rasformirana. Lojalističke paravojske odgovorile su napadima na katolike, uglavnom civile. Postavljena je bila još jedna bomba u obližnjem Tullyhommonu koja nije eksplodirala.
Četiri mjeseca nakon napada u Enniskillenu, tri dobrovoljca IRA-e su ubijena na benzinskoj stanici na Gibraltaru. Ovaj događaj postao je poznat pod imenom Operacija Flavius. Sahranu u Belfastu napao je pripadnik UDA-e Michael Stone. U napadu su poginule tri osobe, uključujući pripadnika IRA-e. Stone je osuđen na doživotnu kaznu, ali je oslobođen poslije 11 godina zatvora nakon sporazuma iz Belfasta.
Dva naoružana britanska vojnika napadnuta su, zarobljena i likvidirana prilikom sahrane žrtava Stoneovog napada. Ovaj događaj poznat je pod imenom "ubistvo kaplara".
Republikanci smatraju da se u ovo vrijeme počela primjenjivati "shoot-to-kill politika", što je dovelo do ubistva desetina republikanskih i jednog lojalističkog pripadnika paravojski. Ubistva su uglavnom izvršavali pripadnici policije ili SAS-a.
1990-e
Od kasnih 1980-ih, iako je IRA nastavila svoju oružanu kampanju, stranka Sinn Féin, koju od 1983. vodi Gerry Adams, pokušala je izboriti kraj sukoba. Adams je tačno predvidio da će to biti dug proces. Održavao je javne pregovore s Johnom Humeom, liderom SDLP-a, i tajne sa vladinim službenicima. Lojalističke paravojske također su pregovorale o kraju sukoba, dolazeći u kontakt sa britanskim i irskim vladama preko protestanskih sveštenika, poput prezbiterijanca Roya Mageea i anglikanskog nadbiskupa Robina Eamesa.
Eskalacija u Južnom Armaghu
Naselje Crossmaglen i manja okolna sela poput Silverbridgea, Cullyhanne, Cullavilla, Forkhilla, Jonesborougha i Creggana predstavljali su od 1970-ih jako uporište IRA-ine brigade Južnog Armagha. U februaru 1978, iznad Jonesborougha je srušena Gazela, pri čemu je poginuo potpukovnik britanske vojske.
mini|desno|Znak "snajperist na poslu" u Crossmaglenu. IRA je u 1990-im razvila novi plan u cilju ograničenja britanskih patrola u Crossmaglenu. Formirana su dva tima snajperista. Snajperisti su koristili Barrett M82. U Južnom Armaghu su postavljeni znakovi na kojima je pisalo "snajperist na poslu". Za sedam godina djelovanja, snajperisti su ubili devet osoba, sedam vojnika i dva policajca.
Mali Poganac
mini|280px|Mali Poganac, krajolik Mali Poganac je naseljeno mjesto u sastavu općine Sokolovac, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Koprivnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Mali Poganac je imao 141 stanovnika.
Znojile (Kamnik)
mini|280px|Znojile, ulaz u naselje Znojile su naseljeno mjesto u sastavu općine Kamnik, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Zadravec
Zadravec je naseljeno mjesto u sastavu općine Bedekovčina, Krapinsko-zagorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Zabok.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zadravec je imao 120 stanovnika.
Znojile (Kamnik)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Kamnik.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Znojile su imale 26 stanovnika.
Zadravec
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Zadravec je imalo 172 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Srednje (Maribor)
Srednje su naseljeno mjesto u sastavu gradske općine Maribor, regija Podravska, Slovenija.
Sjevernoirski sukob
Eskalacija u Južnom Armaghu
IRA je razvila kapacitet obaranja helikoptera u Južnom Armaghu i drugim područjima od 1980-ih. 1990. je na granici okruga Tyrone i Monaghan oborena još jedna Gazela. Tom prilikom nije bilo poginulih.
Srednje (Maribor)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Maribor.
Sjevernoirski sukob
Eskalacija u Južnom Armaghu
U decembru 1993, došlo je do još jednog incidenta u kojem su učestvovali helikopteri. Dva helikoptera su tokom 1994. srušena improviziranom minobacačkom vatrom. Tokom ovog perioda, IRA je uspostavljala punktove u ovom području bez reakcije sigurnosnih snaga.
Srednje (Maribor)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Srednje su imale 172 stanovnika.
Sjevernoirski sukob
Prvo primirje
Nakon dužeg perioda političkog manevrisanja, i lojalističke i republikanske paravojske proglasile su 1994. primirje. Godina prije primirja obilježena je velikim brojem zločina. UDA i UVF povećali su broj napada. IRA je odgovorila bombaškim napadom u Shankillu oktobra 1993, čiji je cilj bio eliminacija rukovodstva UDA-e. Tom prilikom poginulo je osam protestantskih civila, jedan nisko-rangiran član UDA-a i jedan od počinioca zbog preuranjene detonacije. UDA se osvetila masakrima u nacionalističkim područjima Greysteel i Castlerock. Od 12 žrtava ova dva masakra, samo dvije nisu bile katolici.
16. juna 1994, INLA je u Shankillu ubila pripadnika UVF-a. Tri dana kasnije, pripadnici UVF-a ubili su šest civila u pabu u Loughinislandu. IRA je, u periodu do proglašenja primirja 31. augusta, ubila još tri borca UDA-e i jednog iz UVF-a. Šest sedmica kasnije primirje su proglasile i lojalističke paravojske, ujedinjene u Kombinovanu lojalističku vojnu komandu. Iako su ova primirja bila neuspješna, bila su efikasan način za sprečavanje nasilja na široj skali i pripremila su put za primirja kojim će se sukob okončati.
Drugo primirje
9. februara 1996, manje od dvije godine nakon proglašenja primirja, IRA je izvršila bombaški napad u Londonu. Poginule su dvije, a ranjeno je 39 osoba. Pričinjena je šteta od 85 miliona funti. Sinn Féin je krivio britansku vladu zbog odbijanja da započne sveobuhvatne pregovore dok se IRA ne razoruža.
15. juna uslijedio je bombaški napad u Manchesteru, koji je uništio veći dio gradskog centra. Pričinjena je šteta od 411 miliona funti. U napadu nije bilo poginulih zahvaljujući telefonskom upozorenju i brzoj reakciji hitnih službi. Preko 200 ljudi je povrijeđeno. Stephen Restorick bio je posljednji britanski vojnik koji je ubijen prije primirja. Upucan je na graničnom prijelazu 12. februara od "snajperiste iz Južnog Armagha", koji je kasnije identifikovan kao Bernard Henry McGinn.
U augustu 1998, bombaški napad RIRA-e u Omaghu ubio je 29 ljudi. Ovaj napad je diskreditovao disidentske republikance u očima mnogih koji su ranije podržavali PIRA-u. Ovo je rezultiralo gubitkom uticaja ovih skupina.
Toplički upravni okrug
Toplički upravni okrug je upravno-teritorijalna jedinica u južnoj Srbiji sa sjedištem u Prokuplju. Obuhvata jedan grad i tri općine sa ukupno 90.600 stanovnika (2011). Prostire se na ukupno 2.231 km površine. Na sjeveru graniči sa Rasinskim okrugom, na istoku sa Nišavskim okrugom, na jugu i jugoistoku sa Jablaničkim okrugom, te na zapadu sa Kosovom. Ime okruga potiče od rijeke Toplice, koja teče kroz okrug.
Sjevernoirski sukob
Politički proces
mini|desno|Republikanski mural u Belfastu koji ironično priželjkuje britanskim vojnicima siguran put kući. Normalizacija sigurnosne situacije bila je jedna od ključnih tačaka sporazuma u Belfastu. Nakon primirja, počeli su pregovori glavnih političih stranaka Sjeverne Irske kako bi se došlo do političkog rješenja. Ovi pregovori doveli su do sporazuma u Belfastu 1998. Sporazumom je Sjevernoj Irskoj vraćena samouprava na bazi dijeljenja moći. Vlada sastavljena od četiri stranke formirana je 1999, a u nju je ušao i Sinn Féin. Kraljevska policija Ulstera preimenovana je u Policijsku službu, čiji je sastav u narednih 10 godina morao sadržati 50% katolika. Zakonom o pravdi i sigurnosti iz 2007. ukinuti su diplock sudovi.
Toplički upravni okrug
Demografija
Prema popisu iz 2011. godine, Toplički okrug ima 91.754 stanovnika, dok gustoća naseljenosti iznosi 41,1 stanovnika/km2.
Etnički sastav okruga je sljedeći:
Sjevernoirski sukob
Politički proces
Proces normalizacije sigurnosti bio je jedna od ključnih tačaka sporazuma. Napuštene su kasarne i granične osmatračnice, a sve trupe koje su učestvovale u Operaciji Banner, uključujući i Kraljevski irski regiment, zamijenjene su pješadijskom brigadom, koja je raspoređena na 10 mjesta širom Sjeverne Irske, ali bez operativne uloge.
Vlada je suspendovana 2002, kada su se uniosti povukli nakon Stormontgatea, koji je uslijedio nakon spekulacija o postojanju IRA-inog špijunskog lanca unutar Stormonta. U to doba vladale su tenzije zbog sporog i nepotpunog razoružanja IRA-e, koje je kompletirano u septembru 2005.
Nakon sporazuma, političkom situacijom uglavnom dominiraju Sinn Féin i DUP, na štetu SDLP-a i UUP-a. Iako je političko nasilje uveliko smanjeno, sektaški animozitet je i dalje prisutan. Stambena područja su podjeljenija više nego ikada. Samim tim, napredak prema zajedničkim institucijama bio je spor i težak. Vlada je ponovo uspostavljena 8. maja 2007.
Saradnja britanskih snaga i lojalista
mini|lijevo|Republikanski mural u Belfastu. U pokušaju da poraze IRA-u, britanske snage sigurnosti u mnogim su slučajevima sarađivale s lojalističkim paravojskama. Vojnici i policajci često su učestvovali u lojalističkim napadima van dužnosti, davali su oružje i obavještajne podatke, nisu reagovali na djelovanje lojalista i ometali su policijske istrage. Dupli agenti i špijuni u lojalističkim paravojskama organizovali su napade naredbom ili sa znanjem nadređenih. Od 210 lojalista uhapšenih tokom Stevensovih upita, 207 bili su državni agenti ili špijuni.
U alsterskom odbrambenom regimentu 1972. bilo je svega 3% katolika. Do 1990, 197 pripadnika UDR-a osuđeno je za terorističke prekršaje, od toga 19 za ubistvo. Lojalisti su u sastav ovog regimenta ulazili kako bi dobili oružje, obuku i informacije.
Tajna skupina iz Glenannea, koja je okupljala lojaliste, vojnike i policajce, izvršila je tokom 1970-ih niz napada protiv nacionalista u području poznatom kao "trougao ubistava". Neki napadi su izvršeni i u Republici Irskoj. Ukupno su ubili 120 osoba, uglavnom civila. U Casselovom izvještaju, pronađeni su dokazi da su policajci i vojnici učestvovali u 74 od 76 istraživanih ubistava. Izvještaj navodi i da su istaknuti policijski službenici bili upoznati sa aktivnostima grupe, ali da nisu učinili ništa kako bi spriječili ili kaznili počinioce, što je potvrdio i član grupe i policajac John Weir. Napadi koji se pripisuju grupi uključuju bombaške napade u Dublinu i Monaghanu 1974, ubistvo članova benda The Miami Showband 1975. i ubistvo porodica Reavey i O'Dowd 1976.
Stevensovi upiti pokazali su da su elementi sigurnosnih snaga koristili paravojske, pomoću duplih agenata i špijuna, kako bi eliminisali nepodobne osobe. Glavna služba umiješana u ove aktivnosti bila je FRU. Brian Nelson, šef obavještajne službe UDA-e, bio je agent FRU. Preko Nelsona, FRU je pomagala UDA-i da eliminiše nepoželjne osobe. Pripadnici FRU tvrde da su lojalistima pomagali samo pri likvadiciji republikanskih aktivista, ali ne i civila.
FRU i Nelson odgovorni su za smrt barem 30 osoba, kao i za mnoge napade na civile. Jedna od žrtava bio je i advokat Pat Finucane. Nelson je također nadgledao nabavku naoružanja lojalistima 1988. Između 1992. i 1994, lojalisti su ubili više ljudi od republikanaca, dijelom i zbog podrške FRU. Pripadnici sigurnosnih službi pokušali su da sabotiraju Stevensovu istragu.
Izvještaj policijskog ombudsmana iz 2007. pokazao je da je pripadnicima UVF-a dozvoljeno da počine niz terorističkih djela, uključujući ubistvo, dok su radili za Specijalnu službu policije. Saradnici policije imali su imunitet. Ombudsman Nuala O'Loan zaključila je da je ovo dovelo do smrti stotina osoba, otkrivši da su viši britanski zvaničnici vršili pritisak kako bi okončala istragu. Robin Jackson, član UVF-a, povezan je sa između 50 i 100 ubistava, iako nikad nije osuđen ni za jedno. Postoje sumnje da je bio saradnik policije. Barronov izvještaj irske vlade navodi da je bio povezan sa britanskim obavještajnim službama.
Smithwickov tribunal zaključio je da je pripadnik irske policije sarađivao sa IRA-om pri ubistvu dva policajca 1989.
Nestali
Tokom 1970-ih i 1980-ih, paravojske su otele veći broj osoba za koje se mislilo da su špijuni, koje su potom ispitivane pod mučenjem i likvidirane. 18 ljudi, dvije žene i 16 muškaraca, uključujući i jednog oficira britanske vojske, oteto je i ubijeno tokom sukoba. Ove žrtve neformalno se nazivaju Nestalima. Svi sem Lise Dorrian likvidirani su od republikanskih paravojski. Ostaci četiri osobe još uvijek nisu pronađeni.
Britanske snage sigurnosti, uključujući Vojnu reakcionarnu snagu, izvršavale su ubistva nenaoružanih civila. Žrtve su obično bili katolici nepovezani sa paravojskama, poput ubistva dva nenaoružana civila 15. aprila 1972. na Whiterock Roadu, ili masakr sedam nenaoružanih civila u Andersonstownu 12. maja 1972. Pripadnik MRF-a izjavio je 1978. da je vojska često pokušavala izvršiti operacije pod lažnom zastavom, kako bi isprovocirala sektaški konflikt i skrenula pažnju sa svojih trupa. Bivši član izjavio je da "mi nismo bili tamo da djelujemo kao vojna jedinica, mi smo bili tamo da djelujemo kao teroristička grupa".
Problem parada
mini|desno|Oranžisti u [[Bangoru 12. jula 2010.]] Do rasta tenzija i izbijanja nasilja obično dolazi tokom "sezone marševa" kada se širom Sjeverne Irske održavaju parade oranžista. Oranžisti obilježavaju pobjedu Vilima III u bici kod Boynea 1690, čime se učvrstila vladavina protestanata i Britanaca u Irskoj. Najznačajniji sukob je u Portadownu, gdje parada oranžista, koja počinje od crkve u naselju Drumcree, prolazi kroz nacionalističko područje na Garvaghy Roadu. Parada je danas, zbog nacionalističkih protesta, zabranjena.
Tokom 1995, 1996. i 1997, došlo je do višesedmičnih nereda širom Sjeverne Irske, uzrokovanih sukobom u Portadownu. U sukobima je poginuo veći broj ljudi, uključujući katoličkog taksistu ubijenog od LVF-a i tri brata katolika iz mješane porodice, koji su ubijeni u svojoj kući u Ballymoneyu.
Društvene posljedice
mini|desno|Osmatračnica u policijskog bazi u Crossmaglenu. Uticaj sukoba na stanovništvo poređen je sa uticajem bombardovanja 1940. na Londonce. Stres od bombaških napada, ulični neredi, sigurnosni punktovi i konstantno vojno prisustvo najveći su uticaj imali na djecu i omladinu. Postojao je i strah od lokalnih paravojski.
Uz nasilje, veliki problem bili su nezaposlenost i manjak stambenih objekata. Mnogi su postali beskućnici nakon što su im kuće zapaljene ili su primorani da se isele zbog zastrašivanja. Belfastske porodice iseljene su u nove četvrti nakon rušenja starih, poput Sailortowna ili Pound Loneya. Novi društveni problemi doprinijeli su rušenju tradicionalne društvene hijerarhije, što je dovelo da jačanja uticaja paravojski u nekim područjima. Vandalizam je također predstavljao veliki problem. U 1970-im, u Belfastu je bilo oko 10.000 vandalizovanih, praznih kuća. Većina vandala imala je između 8 i 13 godina.
mini|lijevo|Linija mira u Belfastu. Stres od sukoba doveo je i do slabljenja ranije striktne seksualne moralnosti. U Derryju je došlo do povećanja stope razvoda, alkoholizma među ženama kao i broja vanbračne djece. Problem je činio i alkoholizam među tinejdžerima. U nekim siromašnim područjima, nadzor roditelja nad djecom bio je izuzetno slab. Naslijeđe sukoba značajno pridonosi današnjoj stopi samoubistva u Sjevernoj Irskoj.
Žrtve
Prema CAIN-u, u periodu od 1969. do 2001. poginule su 3.532 osobe. Od tog broja, 3.489 poginulo je od 1969. do 1998. Prema knjizi Izgubljeni životi, od 1966. do 2006. poginulo je 3.720 osoba, od čega 3.635 od 1969. do 1998. Između 257 i 274 žrtava čine maloljetnici. Oko 2% stanovništva ubijeno je ili povrijeđeno tokom sukoba. mini|desno|Odgovornost za ubistva između 1969. i 2001.
Prema procjeni iz 2010, 107.000 osoba doživjelo je fizičku povredu tokom sukoba. Sjevernoirska agencija za statistiku i istraživanje broj žrtava procjenjuje na 500.000. Pod žrtvama se podrazumijevaju i osobe koje su doživjele fizičku povredu, traumu ili gubitak člana porodice.
Odgovornost
Otprilike 60% žrtava ubili su pripadnici republikanskih paravojski, 30% pripadnici lojalističkih paravojski i 10% britanske snage sigurnosti. Prema Indeksu smrti sukoba u Irskoj Malcolma Suttona:
Ubijeni od strane britanskih sigurnosnih snaga: Ubijeni od strane republikanaca: Ubijeni od strane lojalista:
Status
Oko 52% žrtava bili su civili, 32% tadašnji ili bivši pripadnici britanskih sigurnosnih snaga, 11% pripadnici republikanskih i 5% lojalističkih paravojski. Oko 60% civilnih žrtava bili su katolici, 30% protestanti, a ostatak iz drugih zemalja.
Od civilnih žrtava, 48% ubili su pripadnici lojalističkih, a 39% republikanskih paravojski. 10% ubile su britanske snage sigurnosti.
Status određenih žrtava postao je tema rasprave zbog tajnovitosti paravojski. IRA je nekoliko žrtava koje su smatrane civilima proglasila svojim članovima. Jedan pripadnik UDA-e i tri pripadnika UVF-a su u vrijeme smrti bili u vojnom sastavu alsterskih odbrambenih regimenata. Barem jedna žrtva bila je član Teritorijalne armije.
Lokacija
mini|desno|Ubistva po područjima. Većina ubistava desila se u Sjevernoj Irskoj, uglavnom u Belfastu. Najviše ubistava zabilježeno je u zapadnim i sjevernim dijelovima grada. Pod uticajem sukoba bili su i drugi gradovi u regionu, poput Dublina, Londona i Birminghama. IRA je povremeno pokušavala napasti i britanske mete u kontinentalnoj Evropi.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 2014 - grupa G
U grupi G, Svjetskog prvenstva u nogometu 2014. godine na izvlačenju 6. decembra 2013. godine u Costa do Sauipeu izvučene su reprezentacije Njemačke, Portugala, Gane i SAD-a. Za nosioca grupe G je postavljena reprezentacija Njemačka. Utakmice u ovoj grupi su igrane od 16. juna do 26. juna 2014.
Timovi
<references group="N"/>
Utakmice
Utakmice se igraju u Salvadoru, Natalu, Fortalezi, Manausu, Recifeu i Braziliji.
Napomene
<references group="lower-alpha"/>
Alapinovo otvaranje
Iako se rijetko igra, Ljubojević je (kao crni) igrao protiv njega u Groningenu 1970.
Opis
Alapinovo otvaranje je nekonvencionalno, ali ga bijeli može igrati. Uglavnom se koristi kako bi se izbjegle veoma teoretske varijante, kao što je Španska partija, ili da bi se iznenadio protivnik. Bijeli uskoro namjerava igrati f2–f4. Postoji sličnost sa Smislovljevom pozicijom (Smislov–Botvinik, 1958) ako bijeli pokuša igrati nešto u varijantama sa g3, Sbc3, d3, Lg2.
Međutim, ovo otvaranje stvara i nekoliko problema za bijelog. Prvo, blokiran je razvoj njegovog bjelopoljca i dame i bit će potreban još jedan potez skakačem ili pješakom, a oboje je u suprotnosti s principom brzog razvijanja lahkih figura. Drugo, skakač na e2, iako fleksibilan, nema kontrolu nad protivnikovom polovinom centra i trebat će biti ponovo pomjeren kako bi bio korisniji.
Crnom je relativno lahko zadržati jednakost u ovom otvaranju, npr, potezima 2...Sf6, 2...Sc6 i 2...d5, iako treba biti pažljiv kako bi izbjegao mogućnost da ga bijeli iznenadi eventualnim f2–f4.
VPS72
Homolog vakuolskog proteina 72 pridruženog sortiranju jest protein koji je kod ljudi kodiran genom  VPS72 sa hromosoma 1.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 364 aminokiselina, a molekulska težina  Da. 40 594
Modelni organizmi
U proučavanju funkcije VPS72 korišteni su modelni organizmi. Uslovna nokaut-mišja linija pod nazivom Vps72tm1a(EUCOMM)Wtsi generirana je u Institutu Wellcome Trust Sanger. > Mužjaci i ženke podvrgnuti su standardizovanom fenotipskom pregledu za otkrivanja efekta delecija. Urađeni su dodatni pregledi:  Dubinska imunološka fenotipizacija:
Kungota pri Ptuju
Kungota pri Ptuju je naseljeno mjesto u sastavu općine Kidričevo, regija Podravska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Ptuj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kungota pri Ptuju je imala 394 stanovnika.
Napomena: ''Do 1955. iskazivano pod imenom Sveta Kungota. U 1952. povećano za naselje Ravno Polje koje je ukinuto.''
Melisa Erkurt
Melisa Erkurt je austrijska novinarka i publicistkinja bosankohercegovačkog porijekla.
Biografija
Melisa Erkurt rođena je u Sarajevu 1991. godine. Za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini, sa roditeljima je izbjegla u Austriju. U Purkersdorfu je završila gimnaziju, a nakon toga je studirala njemački jezik, psihologiju i filozofiju na Univerzitetu u Beču. Novinarsku karijeru započela je u časopisu biber, kada je njena reportaža Generation haram objavljena 2017. godine skrenula pažnju javnosti na probleme muslimanske omladine u Austriji, te je za tu reportažu dobila priznanje Story des Jahres. Godinu dana je radila kao nastavnica u gimnaziji (AHS) u Beču. Od jeseni 2019. godine je članica redakcije političke televizijske emisije Report na austrijskoj državnoj televiziji ORF. Svoju sedmičnu kolumnu pod nazivom Nachhilfe piše u tjedniku Falter. Na njemačkom portalu i dnevnim novinama taz piše redovitu kolumnu pod nazivom Nachsitzen. Obje kolumne su uglavnom tematski vezane za obrazovanje u Austriji. U 2020. godini izdala je svoju prvu knjigu ''Generation haram. Warum Schule lernen muss, allen eine Stimme zu geben'' u kojoj ukazuje na problematiku austrijskog sistema obrazovanja u odnosu na djecu useljenika.
Monroeova doktrina
Monroeova doktrina je naziv za vanjskopolitički program Sjedinjenih Država predstavljen 2. decembra 1823. godine. U ovoj doktrini se navodi kako će svaki daljnji pokušaj evropskih nacija da koloniziraju ili interveniraju u zemljama Sjeverne i Južne Amerike biti smatran činom agresije i za posljedicu će imati intervenciju vojnih snaga Sjedinjenih Država. Istovremeno, u ovoj doktrini se navodi kako se Sjedinjene Države neće uplitati u već postojeće evropske kolonije niti sudjelovati u unutrašnjim problemima evropskih država. Doktrina je donesena u vrijeme kada su gotovo sve latinoameričke kolonije Španije i Portugala stekle nezavisnost, ili su bile na pragu sticanja nezavisnosti od Španskog i Portugalskog Carstva. Peru je nezavisnost učvrstio 1824. godine, a Bolivija će nezavisnost steći 1825. godine, što je značilo da su pod španskom upravom ostale samo Kuba i Portoriko. Sjedinjene Države su radeći u dogovoru s Britanijom, željele spriječiti daljnji dolazak evropskih sila.
Kamnje (Šentrupert)
Kamnje su naseljeno mjesto u sastavu općine Šentrupert, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Monroeova doktrina
Tadašnji predsjednik SAD-a James Monroe doktrinu je predstavio tokom sedmog godišnjeg govora o stanju Unije u Kongresu. Sam naziv, "Monroeova doktrina", skovan je 1850. godine, unatoč činjenici da je stvarni tvorac doktrine bio državni sekretar John Quincy Adams. Do kraja 19. vijeka, Monreova doktrina se smatrala odlučujućim momentom u vanjskoj politici Sjedinjenih Država, a ujedno je bila i jedan od najdugovječnijih stupova iste. Mnogi kasniji državnici i predsjednici pozivat će se na ovu doktrinu, među kojima su: Theodore Roosevelt, John F. Kennedy, Lyndon B. Johnson, Ronald Reagan i drugi.
Kamnje (Šentrupert)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Trebnje.
Monroeova doktrina
Namjera i utjecaj Monroeove doktrine ostali su na snazi, uz tek manje izmjene, više od jednog vijeka. Glavni cilj doktrine bilo je oslobađanje Latinske Amerike straha od evropske intervencije i izbjegavanje situacija u kojima bi Novi svijet postao bojno polje za zemlje Staroga svijeta, a sve kako bi Sjedinjene Države nesmetano mogle širiti vlastiti utjecaj. U ovoj doktrini se tvrdilo da bi Stari i Novi svijet trebali ostati u svojim prepoznatljivo različitim utjecajnim sferama upravo zato što su sastavljene od potpuno odvojenih i nezavisnih nacija. Ipak, zemlje Latinske Amerike s vremenom su počele prezirati doktrinu zbog njezinog naglašenog intervencionizma i suptilnog imperijalizma, a 2013. godine, američki državni sekretar John Kerry objavio je kako je "era Monroeove doktrine završena".
Kamnje (Šentrupert)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kamnje su imale 93 stanovnika.
Napomena: ''U 2007. i 2009. izvršene su manje razmjene teritorija između naselja Draga pri Šentrupertu i Kamnje, a u 2009. i između naselja Kamnje i Šentrupert.''
Đurđevdanski festival
Međunarodni Đurđevdanski festival dječje pjesme je kulturna manifestacija Republike Srpske posvećena djeci, koja se jednom godišnje održava u Banjoj Luci.
Festival
Đurđevdanski festival se tradicionalno održava nakon Đurđevdana na Međunarodni dan porodice 14. maja u organizaciji Radiotelevizije Republike Srpske, grada Banje Luke i Vlade Republike Srpske, odnosno Ministarstvo porodice, omladine i sporta Republike Srpske.
Historija
Prvi Đurđevdanski festival je održan na Đurđevdan 1994. godine u Banjoj Luci. Sedamnaesti po redu međunarodni Đurđevndanski festival dječje pjesme Banja Luka 2010. je održan 14. maja 2010, a pobjednik je bio Đani Ruđero.
Jevrejski kulturni centar Arije Livne (Banja Luka)
Jevrejski kulturni centar Arije Livne je kulturni centar u gradu Banjaluci (Republika Srpska, Bosna i Hercegovina). Svečano je otvoren 2014. godine, kao jedini ovakav objekat, izgrađen nakon Drugog svjetskog rata na Balkanu. Kulturni centar služi za afirmaciju jevrejske kulture, historije, tradicije. U sklopu Jevrejskog kulturnog centra koji nosi ime po predsjedniku Privrednog predstavništva Republike Srpske u Izraelu Ariju Livneu, nalazi se i jevrejski vjerski objekat, sinagoga Ilona Vajs.
Historija
mini|Banjalučka sinagoga prije [[Drugi svjetski rat|Drugog svjetskog rata]] Jevreji se prvi put spominju u Banjaluci u 16 vijeku. Najveći broj Jevreja, i to sefarda, doselio se u 19 vijeku. Prije Drugog svjetskog rata banjalučka jevrejska općina brojala je nekoliko stotina porodica, sa izgrađenom sinagogom. U Drugom svjetskom ratu uništena su gotovo sva obilježja. Danas se u Banjaluci brojnost jevrejskih porodica mjeri desetinama. Sefardski Jevreji su svakako imali jaču ulogu u BiH, s obzirom da su samo u Sarajevu, Banjaluci i Tuzli bile formirane i zasebne aškenaske općine, s tim da je Tuzla jedini grad u kojem su Aškenazi bili brojniji.
Do vremena austrougarske okupacije u Banjaluci je isključivo postojala populacija sefardskih Jevreja, daljim porijeklom iz Španije i Portugala. Bavili su se zanatstvom i trgovinom; zanatima su se bavili siromašniji Jevreji, a oni nešto bogatiji trgovinom. Od 1878. godine Jevreji su dali veliki zamajac širenju kapitalističke privrede i širenju zapadnoevropskih ideja u Banjaluci. Prema podacima, od 1815. do 1878. godine, nosioci uvozno-izvozne trgovine bili su Srbi i Jevreji, a muslimani su orijentisani prema unutrašnjoj trgovini i zanatstvu.
Sinagoga "Ilona Vajs"
U sklopu Jevrejskog kulturnog centra, izgrađena ja i sinagoga, koja je ponijela ime po majci Arija Livnea, Iloni Vajs, koja je tokom Drugog svjetskog rata nastradala u logoru Auschwitz. Otvaranjem ovog objekta, Banjaluka i jevrejska zajednica u Banjaluci, nakon sedam decenija čekanja, tačnije od 1944. godine, kada je porušena posljednja jevrejska sinagoga, dobiti će objekat koji će biti mjesto za molitvu, proučavanje svetih spisa, mjesto bogatog kulturno-umjetničkog sadržaja, ali i mjesto širenja dobre volje među ljudima. Ovo je jedna od dvije sinagoge na teritoriji Republike Srpske, druga se nalazi u gradu Doboju.
Dani Izraela i jevrejske kulture
Godine 2015. prvi put je organizovana manifestacija Dani Izraela i jevrejske kulture, koja za cilj ima promociju jevrejske kulture, tradicije, historije, organizovanjem većeg broja, kulturnih, muzičkih, izložbenih prikaza o jevrejskom narodu i jevrejskoj kulturi.
RTRAF
Faktor transcripcije, translascije i transporta RNK je protein koji je kod ljudi kodiran genom RTRAF.
Hartz (2014) locirala je gen C14ORF166 na  hromosomu 14, skvenca q22.1, na osnovu poravnavanja sekvence C14ORF166 (GenBank AF151857) sa genomskom sekvencom (GRCh38). CLE ili C14ORF166 je sržna komponenta različitih granula koje transportuju citosolnu RNK, splajsosome i kompleks ligaza koje spajaju tRNK. Također stupa u interakciju s enzimima koji prerađuju RNK i modulira transkripciju ovisnu o RNK-polimerazi II (sažetak Perez-Gonzalez et al., 2014).
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 244 aminokiseline, a molekulska težina   28.068 Da.
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Kloniranje i ekspresija
Za identifikaciju proteina u interakciji s devetinom (NIN), Howng et al. (2004) izveli su 2-hibridni skrining kvasca u biblioteci cDNK ljudskih sjemenika, koristeći C-terminalni domen NIN-a kao sondu i identificirali C14ORF166, koji su nazvali CGI99. Pretpostavljeni 244-aminokiselinski protein ima predviđenu molekulsku masu od 28,1 kD i sadrži signal jedarne lokalizacije i C-terminalnu strukturu upredene zavojnice. Fluorescentna mikroskopija HeLa ćelija, lokaliziranih C14ORF166 u jedarnom odjeljku s nekim označenim žarištima u perijedarnoj regiji; međutim, C14ORF166 se također lokalizirao na tijelu vretena tokom metafaze.
Northern blot analiza otkrila je transkript od 1,1 kb u većini pregledanih tkiva odraslih ljudi. Najveća ekspresija bila je u srcu i skeletnim mišićima, zatim u gušterači, jetri, posteljici i bubrezima, a ekspresija nije otkrivena u mozgu i plućima. Transkript C14ORF166 eksprimiran je na višim nivoima u mozgu i plućima fetusa, u usporedbi s mozgom i plućima odraslih, što ukazuje na potencijalnu ulogu u razvoju.
Korištenjem PA podjedinice RNK-polimeraze virusa gripe A u 2-hibridnom skriningu kvaščeve biblioteke cDNK ljudskog bubrega, nakon čega je prošao skrining biblioteke cDNK  HeLa ćelija, Huarte et al. (2001) klonirali C14ORF166, koji su nazvali CLE. Northern blot analiza otkrila je veliki transkript od 1,2 kb u svim pregledanim tkivima i manji transkript od 3,5 kb u većini tkiva. CLE obilježen epitopom lokaliziran je pretežno u citoplazmi transficiranih ćelija COS-1, ali neke lokalizirane i u jedrima.
Funkcija gena
2-hibridnom analizom kvasca i GST pull-down testom, Howng et al. (2004) otkrili su da struktura C-terminala upredene zavojnice C14ORF166 posebno stupa u interakciju s domenom upredene zavojnice C-terminala NIN-a, ali ne i s domenom njegove dimerizacije. GST padajući test sugerira da C14ORF166 tvori dimer. Utvrđeno je da su koekspresijski NIN i C14ORF166 djelimično kolokalizirani u centrosomima HeLa ćelija tokom interfaze, a mogu se kolokalizirati na tijelu vretena tokom metafaze. Interakcija između C14ORF166 i NIN-a mogla bi blokirati fosforilizaciju NIN-a GSK3B. Primijetili su da se područje NIN-a koje se veže za C14ORF166 preklapa s mjestom vezivanja GSK3B, što ukazuje na to da C14ORF166 može regulirati funkciju NIN-a konkurirajući GSK3B.
RT-PCR analiza otkrila je prekomjernu ekspresiju C14ORF166 u 22 od 26 tumora mozga kod ljudi. Nije bilo značajne razlike u ekspresiji između različitih tumora mozga, čak ni tumora niskog i visokog stupnja, što sugerira da prekomjerna ekspresija C14ORF166 može biti uključena u rane faze stvaranja tumora mozga, ali ne i malignu progresiju tumora mozga. Koristeći in vitro test vezanja proteina, Huarte et al. (2001) potvrdili su da je CLE u interakciji s virusnom PA. Za interakciju su bile potrebne dvije regije unutar C-terminala PA. CLE je interakcijom sa PA također reagirao s transkripcijski aktivnim rekonstituiranim virusnim ribonukleoproteinima u ćelijama COS-1.
Perez-Gonzalez et al. (2006) pokazali su da je CLE lokaliziran na jedarnim mjestima aktivne sinteze iRNK u ljudskim i psećim ćelijama. CLE se nije kolokalizirao sintezom nukleolusne RNK. CLE i različiti fosforilirani oblici najveće podjedinice RNK-polimeraze (RNAP) II (POLR2A) koimunoprecipitirani su i kolokalizirani, a povezanost CLE s RNAP II bila je vatrostalna na inhibiciju transkripcije usmjerene na RNAP II. Utišavanje CLE interferencijom RNK, inhibiralo je RNAP II usmjerenu sintezu RNK za oko 50%. Analizom mikrozraka identificirano je 290 gena koji su pokazali 1,5 ili veću promjenu ekspresije nakon utišavanja CLE-a, a više od 90% ovih gena imalo je sniženu ekspresiju. Štaviše, do 10% (2.322) od ukupno analiziranih gena smanjeno je za jedan puta pod utišavanjem CLE.