cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francuska revolucija
Uzroci izbijanja Francuske revolucije su složeni i još uvijek se raspravljaju među historičarima. Nakon Sedmogodišnjeg rata i Američkog rata za nezavisnost, francuska vlada je bila duboko u dugovima te je pokušala da obnovi finansijsko stanje putem povećanja poreza. Godine loših žetvi su dovele do revolucije koja je rasplamsala ogorčenost prema privilegijama koje su uživali sveštenici i plemstvo. U maju 1789. godine na sazivu skupštine staleža formulisani su zahtjevi za promjenu u smislu prosvjetiteljskih ideala. Tokom prve godine revolucije pripadnici trećeg staleža su preuzeli kontrolu nakon pada Bastilje donoseći Deklaraciju o pravima čovjeka i građanina, a maršem na Versailles primorali su kralja da ga zauvijek napusti. Centralni događaj u prvoj godini revolucije bio je ukidanje feudalizma i starih pravila i privilegija. Sljedećih nekoliko godina vodila se politička borba između liberala i desničarskih pristalica monarhije kako bi zaustavili velike reforme. Francuska se naglo transformisala u demokratsko i sekularno društvo koje je imalo slobodu vjeroispovijesti, legalne razvode braka, dekriminalizaciju istospolnih zajednica te zagarantovana građanska prava svim jevrejima i crncima. U junu 1792. godine proglašena je republika nakon francuske pobjede kod Valmija. To je dovelo do pogubljenja Luja XVI u januaru 1793. godine, što je dovelo do osude međunarodne zajednice.
Vanjske prijetnje su oblikovale tok revolucije. Početkom 1792. godine započeli su Revolucionarni ratovi koji su konačno omogućili Francuskoj osvajanje Apeninskog poluostrva i većine teritorija zapadno od rijeke Rajne. Popularna agitacija je značajno radikalizirala revoluciju što je kulminiralo usponom Maksimilijena Robespierra i jakobinaca. Diktatura koju je nametnuo Komiteta javnog spasa tokom Jakobinske diktature od 1793. do 1794. godine, uspostavila je kontrole cijena hrane i drugih stvari, ukinula ropstvo u francuskim kolonijama i dekristijanizirala društvo stvarajući novi kalendar te protjerujući religijske ličnosti osiguravajući time granice nove republike. Procjenjuje se da je od 16.000 do 40.000 civila ubijeno kao rezultat presuda revolucionarnih sudova tokom trajanja Jakobinske diktature. Nakon Termidorske reakcije, izvršno vijeće, poznato kao Direktorij, 1795. godine preuzelo je kontrolu nad Francuskom. Tokom vladavine Direktorija suspendovani su izbori, odbačen dug, finansijska nestabilnost i progoni protiv katoličkog sveštenstva, a značajna vojna osvajanja su prožeta optužbama za korupciju. Ovaj direktorij je srušen u državnom udaru koji je predvodio Napoleon Bonaparte 1799. godine. Napoleon, koji je postao heroj revolucije preko svoje vojne kampanje, je uspostavio konzulat i Prvo Francusko carstvo postavljajući time binu za širi globalni sukob poznat kao Napoleonovi ratovi.
Tako je nastala moderna era u sjeni Francuske revolucije. Gotovo svi budući revolucionarni pokreti su se osvrtali na Francusku revoluciju kao njihovog prethodnika. Njene centralne fraze i kulturni simboli, kao što su La marsellaise i sloboda, jednakost, bratstvo, su izazvali velike potrese u modernoj historiji. Ove vrijednosti i institucije Francuske revolucije dominiraju francuskom politikom do današnjih dana. Francuski historičar François Aulard komentariše:
"Revolucija je suzbila feudalni sistem i emancipaciju pojedinca te ukinula privilegiju plemenitog porijekla, uspostavila jednakost, pojednostavila život... Francuska revolucija se razlikovala od drugih revolucija zbog toga što korist nije imala samo Francuska nego čitavo čovječanstvo."
Globalno, revolucija je ubrzala rast republika i demokratije. Postala je centralna tačka u razvoju svih modernih političkih ideologija, što je dovelo do širenja liberalizma, radikalizma, nacionalizma, socijalizma, feminizma i sekularizma. Revolucija je također svjedočila rađanju totalnog rata organiziranjem svih resursa Francuske i života građana s ciljem vojnih osvajanja. Glavni dokumenti revolucije, kao što su Deklaracija o pravima čovjeka i građanina, proširili su ljudska prava uključivanjem prava žena i robova, što je dovelo do pokreta za abolicionizam i univerzalnog prava glasanja u narednom stoljeću.
Francuska pred revoluciju
Osamdesetih godina 18. stoljeća Francuska je ušla u duboku krizu. Razvoj proizvodnih snaga došao je u direkni sukob s apsolutističko-feudalnim poretkom. Manufaktura je pretvorena u industriju, brodarstvo raspolaže cijelim flotama. Banke se množe, kapital se grupira u dionička društva. Svojim shvatanjima o jednakosti, slobodi, bratstvu, naciji, religiji, humanizmu filozofi i književnici podržavali su postojeći režim, a u narod je sve dublje prodirala misao o jednakosti ljudi.
Buržoazija je raspolagala najvećim dijelom francuskog bogatstva, ali nije imala političku vlast koju je imalo privilegirano plemstvo i svećenstvo. Glavni protivnik režima bila je buržoazija, ali i neki slojevi privilegiranih staleža (plemstvo i svećenstvo). Kralj je bio apsolutni vladar, ali je njegov utjecaj na vlast u zemlji bio ograničen. I pored privrednog prosperiteta, bile su potrebne korjenite reforme, prije svega oporezivanje plemstva i svećenstva. Reforme se ne provode, što izaziva demonstracije, bune, nemire.
Ministar finansija Necker traži od kralja "Saziv državnih staleža", u kojem će treći stalež imati isti broj zastupnika kao prethodna dva (plemstvo i svećenstvo). Kralj prihvata zahtjev i 1789. godine objavljeno je sazivanje državnih staleža i način izbora predstavnika za njih.
Ekonomski i društveni odnosi
U vrijeme kad je Engleska doživljavala industrijsku revoluciju, Francuska je bila pretežno agrarna zemlja. Od približno 25 miliona stanovnika samo dva miliona nisu pripadala seljaštvu. Francuska je u drugoj polovini 18. stoljeća bila feudalno-apsolutistička država. Postojanje feudalnih prava na zemlju sputavalo je razvoj zemljoradnje i industrije. Društvo se u Francuskoj dijelilo na tri staleža: svećenstvo, plemstvo i treći stalež. Svećenstvo je imalo veliki utjecaj u društvu i ubiralo je znatne prihode sa crkvenih imanja, ali nije bilo jedinstveno po sastavu i porijeklu. Privilegirani položaj uživalo je više svećenstvo - plemićkog porijekla, dok je niže svećenstvo imalo skromne prihode, pa je po položaju bilo bliže pripadnicima trećeg staleža nego višem svećenstvu.
Plemstvo je bilo drugi privilegirani stalež u Francuskoj i sa svećenstvom je činilo aristokratski dio francuskog društva. Ekonomski položaj plemstva osiguravali su feudalni zemljišni posjedi. Aristokratski dio društva ubirao je prihode i od brojnih državnih službi i penzija koje je kralj dijelio svećenstvu i plemstvu kao vladajućim staležima. Niže plemstvo je, po svom ekonomskom položaju i ugledu u društvu, bilo znatno ispod visokog plemstva, ali je i ono ljubomorno čuvalo svoja feudalna prava.
NGC 6946
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Francuska revolucija
Ekonomski i društveni odnosi
Trećem staležu pripadalo je i gradsko stanovništvo, izuzev plemstva i svećenstva. Tu se ubrajala i buržoazija koja se dijelila na: krupnu (bankari, krupni trgovci, vlasnici manufaktura i zakupci poreza), srednju (srednje bogati trgovci, bogate zanatlije) i sitnu (zanatlije i sitni trgovci). Poseban sloj buržoazije bila je inteligencija iz redova trećeg staleža: književnici, naučnici, umjetnici, kao i srednji služenici, ljekari, nastavnici, advokati i drugi.
Buržoazija na vlasti
6. oktobra narod je primorao kralja da prizna izglasane članove ustava i Deklaraciju o pravima čovjeka i građana. Dvije sedmice nakon toga Narodna skupština seli se iz Versaillesa u Pariz. U Narodnoj skupštini jača utjecaj ljevice, tj. "jakobinskog kluba", s Maximilienom Robespierreom na čelu.
U međuvremenu je Narodna skupština stvarala i stvorila buržoasku državu. Francuska je postala ustavna buržoaska monarhija. Luj XVIII staje na stranu kontrarevolucije i pokušava stranom intervencijom srušiti revoluciju u Francuskoj. Izdao je proglas kojim je osudio djelo Narodne skupštine i pozvao u pomoć svoje pristalice. Ustavotvorna skupština prestala je s radom 30. septembra. Po njenoj odluci nijedan njen član nije se mogao kandidirati za zakonodavnu skupštinu. Zakonodavna skupština okupila se 1. oktobra 1791. Ljevica, desnica i dvor željeli su rat (Pruska i Austrija), dok su protiv rata bili poslanici na čelu s Robespierreom. Na prijedlog kralja skupština je objavila rat Austriji. Francuska se užurbano spremila za rat te 22. aprila preduzima ofanzivu u Belgiji. Ofanziva se zbog izdaje (Marija Antoaneta – kraljica) generala, nediscipline, kukavičluka završila neuspjehom. To je dovelo do sukoba između žirondinaca i kralja. Kralj smjenjuje ministre i stavlja veto na odluke žirondinaca. 20. juna protiv odluke kralja pobunio se narod u Parizu. Za to vrijeme na granici Francuske gomilaju se snage Austrije i Pruske. Skupština je 11. jula 1792. proglasila da je domovina u opasnosti. Sve narodne garde i dobrovoljci pozvani su pod oružje. 25. jula Robespierre traži suspenziju kralja i saziv nacionalnog Konventa. Istog dana u Pariz stize 600 Marsejaca, s novom borbenom pjesmom, koja je po njima dobila ime Marseljeza.
U augustu 1792. u Parizu ponovo dolazi do narodnog ustanka, kralj je zbačen i zatvoren, a 21. januara 1793. pogubljen. Na čelo ustanka stavljaju se Robespierre i Jean-Paul Marat. Skupština ukida Zakon o aktivnim i pasivnim građanima. Potučeni su ne samo visoka buržoazija nego i žirondinci. Ovaj period do 21. septembra 1792. ispunjen je borbom između rojalista (odanih kralju), izuzev u Parizu, gdje je pobijedila jakobinska ljevica.
Jakobinska diktatura
Jakobinski konvent postaje pravi predstavnik širokih masa. Ukida feudalno pravo i time seljak postaje vlasnik zemlje. Novim ustavom od 24. juna 1793. proklamiran je princip narodnog suvereniteta, općeg prava glasa, jednakosti građana, prava na rad i obrazovanje, slobode štampe i nepovredivosti privatnog vlasništva. Odbor javnog spasa na čelu s Robespierreom postaje centralna institucija države kojoj su podređene sve ostale ustanove. Glas o izdajničkoj predaji Toulona zapalio je Parižane, ogorčene na monarhiste koji nadiranjem neprijatelja počinju dizati glave. Narod traži da se na teror kontrarevolucionara odgovori terorom revolucije. 17. septembra izglasan je zakon o sumnjivim licima, čije su odredbe bile prijetnja svima koji su smetali vladi; stradali su i nedužni ljudi. Rezultati Odbora nacionalnog spasa bili su vidljivi 1794. godine nakon spašavanja Francuske od brojnih neprijatelja. Poslije više mjera koje su spasile Revoluciju, nedostatak namirnica dovodi do krupnih nesuglasica među jakobincima. Sve neistomišljenike Odbor javnog spasa, uz podršku Konventa, uklanja pogubljenjem, "mačem terora". Glavna ličnost bio je Robespierre, koji je vjerovao da će svojim stavom vladati narodom i da će terorom iskorijeniti zlo i stvoriti carstvo dobra. Ovim stavom stvorio je sebi opoziciju i u Odboru javnog spasa, Konventu i jakobinskom klubu. Na sjednici Konventa 26. jula 1794. Robespierre je bio u manjini, a dan kasnije uhapšen je s najbližim saradnicima. Komuna je digla ustanak protiv Konventa i oslobodila uhapšene. Robespierre je bio neodlučan da se stavi na čelo pobune, što je dalo vremena Konventu da mobilizira reakcione snage i 28. jula ubije Robespierrea. Tako je pala jakobinska diktatura.
Razvoj revolucionarne ideologije
Ovakvo stanje u Francuskoj odražavalo se na raspoloženje i shvatanje tadašnjeg francuskog društva. Sav obrazovani svijet Francuske pred Revoluciju protivio se svemu što je sputavalo čovječiju misao i akciju. Oformila se ideologija jednog društva koje je osjetilo da ima dovoljno snage boriti se za napredak. Istupajući protiv starog shvatanja i zaostalog uređenja, pobornici novih ideja izvršili su duhovnu revoluciju i tako pripremili masu za borbu protiv apsolutizma i feudalizma. Pobornici novog pravca u filozofiji – racionalisti – snažno su pokrenuli misao koja preko enciklopedistâ i drugih snažnih ličnosti u oblasti nauke i umjetnosti dovodi do rađanja francuskog prosvjetiteljstva. Od tih velikih ideologa najznačajniji su: Montesquieu, Voltaire i Rousseau. Najstariji među ideolozima bio je Montesquieu (1689–1755), porijeklom iz aristokratske porodice. Kao istaknuti pisac i pravnik, kritizira poredak u Francuskoj. U svom glavnom djelu "Duh zakona" daje prijedlog novog uređenja Francuske. Po njemu, najbolje državno uređenje jeste ustavna monarhija engleskog tipa. Zakonodavnu vlast treba imati Narodna skupština, a izvršnu vlast vladar. Njegove ideje naišle su na odobravanje organizacije vlasti za vrijeme Revolucije. On predlaže strogu podjelu vlasti prema njenim funkcijama na zakonodavnu, izvršnu i sudsku. Na javno mišljenje utjecao je i Voltaire (1694–1778). Bio je plodan pisac i dobar poznavalac filozofije, književnosti i historije.
Značaj Francuske revolucije
Ukinut je feudalizam i uspostavljen kapitalizam u Francuskoj. Bitno je utjecala na razvoj kapitalističkih odnosa u cijeloj Evropi.
Glavna ličnost bio je Robespierre. Vjerovao je da će svojim ispravnim stavom vladati narodom i da će terorom iskorijeniti zlo i stvoriti carstvo dobra. Ovim stavom stvorio je sebi opoziciju i u Odboru javnog spasa, Konventu i jakobinskom klubu.
Buržoaska revolucija. Sav obrazovani narod Francuske pred Revoluciju protivio se svemu što je sputavalo čovječiju misao i akciju. Oformila se ideologija jednog društva koje je osjetilo da ima dovoljno snage boriti se za napredak.
NGC 1189
NGC 1189 (također poznat kao MCG -3-8-61 i PGC 11503) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 117 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 1,70 (58 hiljada sg) a najmanji 1,5 uglovnih minuta (51 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Francis Preserved Leavenworth 2. decembra 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Gornja Misoča
Gornja Misoča je naseljeno mjesto u općini Ilijaš, Bosna i Hercegovina.
Indigo djeca
Indigo djeca je termin, koji se počeo koristit u novije doba, za pokret koji se odnosi na djecu za koju se vjeruje da posjeduju paranormalne osobine, kao što je čitanje misli.
Karakteristike
Carroll i Tober (osnivači indigo pokreta) su definisali 10 osobina koje identificiraju indigo djecu:
Pfizer
Pfizer Inc. je svjetski poznat farmaceutski koncern koji se bavi proizvodnjom lijekova, sa sjedištem u New Yorku. Osnovao ga je 1849 godine Charles Pfizer, amerikanac njemačkog porijekla.
Pfizer proizvodi mnoge vrste lijekova. Između ostalih: Lipitor (za snižavanje količine holesterola u krvi); Lyrica (pregabalin); Diflucan, Zithromax, daleko poznatu Viagra-u (sildenafil citrat), te antiupalni lijek Celebrex.
Dionice Pfizer-a su uvrštene na Dow Jones Industrial Average berzovni indeks 8. aprila 2004 godine. Sa 7,4 miliona US$ koje ulažu u razvoj, Pfizer potpomaže najveću svjetsku farmacijsku organizaciju za istraživanje: Pfizer Global Research and Development.
Pfizer je bio rangiran 57 na listi Fortune 500, najvećih korporacija po ukupnom prometu u Sjedinjenim Država.
Pfizer je 19. decembra 2018. objavio spajanje sa britanskim farmaceutskim gigantom GlaxoSmithKline.
Tuš (crtanje)
mini|desno|200px mini|desno|200px|Pejzaž, [[Sesshū Tōyō, 15. vijek, lavirani tuš]]
Pfizer
U maju 2020. godine, Pfizer je započeo testiranje četiri različite varijacije vakcina protiv koronavirusa kako bi pomogao ukidanju pandemije COVID-19 i planirao je proširiti ispitivanja na ljudima, na hiljade ispitanika, do septembra 2020. Farmaceutska kompanija ubrizgala je doze potencijalnog cjepiva BNT162b2, koje je razvila biotehnološka kompanija BioNTech (NASDAQ: BNTX) sa sjedištem u Mainzu, Njemačka, prvim ljudskim sudionicima u SAD-u početkom maja. Na osnovu rezultata, Pfizer je rekao da će "moći isporučiti milione doza u oktobarskom vremenskom okviru" i očekuje da će proizvesti stotine miliona doza 2021. godine.
Tuš (crtanje)
Tuš (kinesko mastilo) spada u crtačke tehnike, to je vodeni rastvor pigmenta. Kao materijal u crtanju najčešće služi crni tuš, zatim tuš u boji, tinta, sepija (boja od sipe). Koristi se uz upotrebu metalnog ili guščjeg pera, drvca, trske. Vodootporan je, a pravi se tako što se pigment od crnog ugljena miješa sa raznim želatinom ili ljepilom. Kao podloga služe finije vrste glatkog papira.
Tehnike crtanja tušem
Postoji nekoliko vrsta crtanja tušem:
Crtež perom se izvodi metalnim ili ptičjim perom (od guske, gavrana ili labuda). Ptičja pera imaju oštar i elastičan šiljak koji je osjetljiv na pritisak ruke. Za crtanje tim perima potrebna je vještina i virtuoznost. Metalna pera ostavljaju oštar i jasan trag, a crtež djeluje oštro, jasno, čisto, puno kontrasta i napetosti. Zbog spontanosti treba izbjegavati prethodno crtanje olovkom. Linijama i tačkama mogu se izraziti strukture i teksture različitih materijala.
Crtež drvcetom se izvodi na sličan način kao i perom, ali umjesto pera se upotrebljavaju tanka, više ili manje zašiljena drvca. Od vrste drveta, kao i od debljine drvceta, ovisi kakva će biti linija crteža.
Crtež kistom se izvodi tako što se tuš nanosi na papir kistom. Četke su različitih debljina, a pritiskom četke na podlogu po kojoj se crta, stvaraju se međutonovi, nijanse svjetlijeg i tamnijeg. Papir kod ovakvog načina crtanja mora biti papir koji relativno brzo upija tuš, mada se i na glatkom papiru, zbog proklizavanja četke mogu dobiti razni efekti.
Lavirani tuš se izvodi tako da se suhom četkom ispire naneseni namaz tuš koji se po potrebi nanosi ponovo.
Goran Pandev
Goran Pandev (rođen 27. jula 1983. u Strumici, Makedonija), je sjevernomakedonski nogometaš koji trenutno igra za italijanski klub Napoli u Serie A. Također se smatra ključnim igračem sjevernomakedonske reprezentacije, u kojoj je najbolji strijelac.
Početak
Pandev je započeo svoju nogometnu karijeru u FK Belasica, kluba u kojem je napredovao kroz mlađe kategorije. On je proveo samo jednu sezonu u Prvoj Ligi Makedonije prije nego što je potpisao za Inter iz Milana sa samo 18 godina.
Inter je posudio Pandeva u Speziu, klub iz Serie C1. Slijedeće godine je ponovo poslan na posudbu, ovaj put u Anconu, koja je tek ušla u Seriju A. Iako je ovaj novajlija imao najgoru sezonu ikada u Seriji A, Pandev je odigrao 20 utakmica i zabio 1 gol.
Lazio
U 2004. Inter je u zamjenu za Dejana Stankovića poslao Pandeva u Lazio, s tim da je pola njegovog ugovora ostalo u vlasništvu Intera. U julu 2005. pola ugovora je poslano u Udinese u okviru transfera Davida Pizarra. Pandev je impresionirao u svojoj prvoj godini u Laziju kada je odigrao 29 utakmica i postigao 3 gola, uključujući potez kada je prošao tri igrača Juventusa, a zatim postigao gol.
Slijedeće sezone, Delio Rossi bio je imenovan trenerom Lazija, a Pandev je počeo da čini ubitačan duo sa Tommasom Rocchijem. Lazio se odlučio na kupnju Pandevovog ugovora u ljeto 2006., za oko 4 miliona eura su otkupili Udineseovu polovinu.
Spor sa Laziom
U ljeto 2009., nesuglasice između Pandeva i Laziovog predsjednika Claudija Lotita su dosegli vrhunac, što je rezultovalo pravnom bitkom između igrača i kluba. Odluka je donijeta 23. decembra 2009., u korist igrača kojem je klub morao platiti 170.000 eura zbog duševne boli. Pandev nije igrao niti trenirao sa Laziom u to vrijeme, te je trenirao sam. Zenit St. Petersburg je dao Laziju ponudu od 13 miliona eura za ovog igrača, ali je predsjednik Lotito odbio, tražeći još dva miliona.
Internazionale
4. januara 2010., Inter je besplatno doveo svog bivšeg igrača natrag na period od 4 godine. Pandev je u Interu nosio broj 27 i osvojio Ligu Prvaka 2010. godine.
Napoli
6. juna 2012. godine Pandev je prešao u Napoli nakon što je godinu dana igrao u tom klubu kao posuđen igrač.
Reprezentacija
Pandev je ,do sada, odigrao 53 utakmice za svoju zemlju i postigao 23 gola, te je najbolji strijelac u historiji sjevernomakedonske reprezentacije.
IC 2340
IC 2340 (također poznat kao MCG 3-22-6 i PGC 23544) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 371 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Rak. Najveći prečnik je 0,70 (76 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (54 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 1. marta 1900. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Makartizam
Ime je dobila po republikanskom senatoru Josephu McCarthyju, koji je početkom 1950-ih u okvviru Trumanove doktrine postao ideoški portparol vladajuće politike i stekao medijsku popularnost senzacionalnim, ali nikada dokazanim, optužbama da federalna vlada vrvi od sovjetskih agenata. Pod izrazom "makartizam" se, međutim, podrazumijevaju i događaji koji su otpočeli ranije, odnosno eskalacijom hladnog rata i početkom tzv. Druge crvene panike (Red Scare) 1947. godine, a koje su svoj krajnji odraz dobile kroz nove, represivne zakone usmjerene protiv komunističkih i ljevičarskih organizacija, bjesomučnoj propagandnoj kampanji protiv "crvenih subverzivaca", te kroz formalne i neformalne čistke kako u tijelima državne uprave, tako i u privatnim kompanijama. Do jenjavanja kampanje, koja se kasnije nazivala i makartističkim progonima, je došlo pred kraj 1950-ih, kada je u javnosti postepeno počelo prevladavati mišljenje kako se suzbijanje navodne komunističke 'subverzije' izrodilo u nepotreban lov na vještice i opasno potkopavanje ljudskih prava i sloboda, ali je makartizam s većim ili manjim amplitudama prisutan do naših dana - na primjer progon Julianea Assangea.i Edwarda Snowdena
Kontrola
mini|281x281piksel|[[Julius i Ethel Rosenberg. žrtve makartizma]] Tokom ere makartizma, nakon Drugog svjetskog rata, na hiljade Amerikanaca su bili optuženi da su komunisti ili simpatizeri komunista, i bili podvrgnuti agresivnim istragama i saslušanjima pred vladinim ili privatničkim odborima, panelima, komitetima i agencijama. Glavna meta ovih sumnjičenja su bili zaposleni u državnom sektoru, u sektoru industrije zabave, prosvjetari i sindikalni aktivisti. Sumnje su često uzimane u obzir uprkos nedovoljnim ili sumnjivim dokazima, a nivo prijetnje koju su predstavljali stvarni ili navodni ljevičarski stavovi i aktivnosti je često značajno preuveličavan. Mnogi ljudi su ostali bez posla, uništene su im karijere, pa čak su i zatvarani i likvidirani. Većina ovih kazni je došlo na montiranim procesima sa presudama od kojih su neke kasnije ukinute, zakona koji su neki kasnije čak proglašeni neustavnim, protivzakonitih otkaza i vanpravnih procedura.
Među najpoznatijim primjerima makartizma su sramotni govori, istrage i saslušanja koja je sprovodio senator Joseph McCarthy lično; Holivudska crna lista, povezana sa saslušanjima koje je sprovodio Dom Komiteta za neameričke aktivnosti; i razne antikomunističke aktivnosti Federalnog istražnog biroa (FBI) pod vođstvom direktora J. Edgara Hoovera (E. Huver). U opsežnim isražnim procesima protiv svih zaposlenih, temeljenim na "osnovanim sumnjama" i na anonimnim izvorima kojima se nisu mogli suprostaviti. I nakon što je McCarthy bio diskreditiran, jer nije znao stati sa svojom mitomanskim ponašanjem. nastavilo se sa strahovladom, od uvođenja cenzure u Senatu u decembru 1954. do nesretnog istraživanja u amerričkoj vojsci koju je počela sprovoditi kongresna istražna komisija u aprilu iste godine. Ime McCarthya se povezuje sa tom strahovladom prvenstveno zbog njegove dominacije u mass-medijima, ali sigurno nije bio najvažniji eksponent  Makartizam je bio široko rasprostranjen društveni i kulturni fenomen koji je uticao na sve nivoe društva i uzrokovao ozbiljne posljedice u Sjedinjenim Državama.
Procesi
Javnosti najvidljiviji mehanizmi makartizma bili su procesi optuženima da su komunistički agenti u vlasti. Dva najpoznatija procesa su protiv Algera Hissa (postupak protiv njega počeo prije nego što je McCarthy počeo objavljivati svoju famoznu čistku), koji nije direktno bio optužen za špijunažu, te proitiv Julius i Ethel Rosenberg, koji je završio smrtnom presudom. Ti očito montirani procesi su se bazirali na podacima informatora, poput Whittakera Chambersa u slučaju Hiss i Klausa Fuchsa, Harrya Golda i Davida Greenglassa, čije ispovijedi i svjedočenja, u nedostatku dokaza, su bili bitni u slučaju Rosenberg.
Krstaški antikomunistčki rat McCarthya zadobiva udarce u aprilu 1954, kada osnovni komitet Senata koji se bavio istragama komunista: Senatski potkomitet za unutrašnju bezbjednost Sjedinjenih Država (SISS, koji je osnovan 1950. i bio je zadužen za osiguranje sprovođenja zakona koji su se ticali „špijunaže, sabotaže i zaštite unutrašnje bezbednosti Sjedinjenih Država“) kojim je on predsjedavao u saslušavanju pripadnika vojske, Makartijev način sprovođenja ove istrage, uključujući i niz uvreda upućenih jednom brigadnom generalu, kada su Vojska i Makarti 36 dana razmjenjivali optužbe i protivoptužbe pred očima televizijske javnosti pa iako ova saslušanja nisu dovela do konkretnih ishoda, ovakvo medijsko eksponiranje McCartya stvorilo je jako negativn sliku o njemu i dovelo do oštrog pada njegove popularnosti. Štampa je okrenula ploču i počela pisati kako je on uniŝtio mnoge živote s optužbama bez ikakvog dokaza, a u čestim slučajevima i s lažnim dokazima, ali poredak koji je doeo do svega ovoga se nisu usudili spomnjati.
Čistke u Hollywoodu
Hollywood, u kojme su radilii mnogi Evropljani simpatizeri ljevice prisiljeni na emigraciju pred naci-fašizmo, doživili su napade, ali ne samo oni, već mnoštvo liberalnih američkih glumaca, scenarista i režisera, od kojih se holivodska filmska produkcija dugo nije oporavila. Sa uvođenjem cenzure i "pravila" (npr. da se u svakom filmu mora vidjeti američka zastava ili o optimističkom završetku) koja su postala konstanta, dovelo je do velikog pada u kvaliteti filmova, koji, unatoč renesnse 1970-ih, traje do danas. mini|260x260piksel Charlie Chaplin, koji se suočio 1947. sa protestima u mnogim američkim gradovima zbog crne komedije Gospodin Verdoux (1947), u kojoj je izrazio svoje poglede na kapitalizam,, ne zaboravljajuċi i socijalno angažirana Moderna vremena je mnogo ranije već na meti američkih vlastodržaca. a kada se zauzeo za žrtve čistki, odmah je optužen za antiameričku aktivnost, a FBI mu čak poništava ulaznu vizu na engleskom pasošu kada je 1952. napusto SAD nakratko otišavši u Evropu. Uglavnom njegova filmska kamera se u Americi ugasila iako nije bio proglašen krivim za biloo koji prekršaj.
Walt Disney još 24. oktobra 1947. u svjedočenju pre Komisijom za antiameričku aktinost govori o štrajku Herberta Sorrella, Davida Hilbermana i Williama Pomerancea za vrijeme rada na filmu Dumbo, koje se sumnjičilo da su komunisti. Edward Dmytryk i Elia Kazan su prisiljeni da denunciraju svoje kolege. Ispitivani su i Robert Taylor, Louis B. Mayer, Adolphe Menjou i Gary Cooper. Kompozitoru filmske muzike Elmeru Bernsteinu je onemogućeno da radi za produkcije prve razine. I Arthur Miller je bio pod istragom pa je na kraju i Marilyn Monroe, supruga pisca, tražila pomoć od Johna Kennedyja. Poznati scenarista Dalton Trumbo je bio optužen da je bio član Komunističke partije Amerike pa se sklonio u Meksiko, ali je ipak nastavio pisati senarije pod lažnim imenom dok ga Kirk Douglas nije sa filmom Spartak javno vratio na američku scenu.
U filmskoj industriji preko trista glumaca, pisaca i režisera nije moglo da radi u Sjedinjenim Državama usled nezvanične Holivudske crne liste. Crne liste su bile na snazi širom zabavne industrije, u univerzitetima i školama na svim nivoima, u pravničkoj profesiji, i u mnogim drugim oblastima
I naučenjaci na udaru
Pod prismotrom su bili i mnogi naučenjaci, pa tako i slobodooljubivi Albert Einstein koji se pobunio protiv zloupotrebe atomske energije (atomska bomba) te Linus Pauling kome su 1952. uzeli pasoš, da bi mu ga vratili kada je dobo Nobelovu nagradu za hemiju. Tu je zatim Robert Openheimer, naučni direktor Projekta Menhetn, bezbednosna ovlašćenja opozvana
Makartizam kao opċi koncept
Od vremena "crvene panike" kada se javno isticao Joseph McCarthy, termin makartizam je ušao u opću upotrebu za masovne procese, persekucije, opću medijsku manipulaciju i kao recept za stvaranje općeg konformizma prema službenom političkom djelovanju. Vrhunac licemjernog cinizma jeste opis makartizma od strane glavnog vinovnika, bivšeg predsjednika Trumana, koji 1953. napada tadašnju Eisenhowerou vlast::"Sada je evidentno da je trenutna administracija, iz političkih razloga, u potpunosti prihvatila makartizam. Ne govorim o senatoru iz Viskonsina. On je bitan samo utoliko što je izraz po njemu dobio ime. Radi se o iskvarivanju istine, napuštanju nužnog postupka prava. Radi se o korišćenju velike laži i neosnovane optužbe protiv bilo kog državljanina u ime amerikanizma ili bezbednosti. Radi se o tome da moć stiču demagozi koji žive na neistini; radi se o širenju straha i uništenju vere u svakom nivou društva."U dramskom djelu Iskušenje ili Vještice iz Salema (The Crucible, 1953) Arthur Miller korist proces vješticama iz Salema kao metaforu za makartizam, sugerirajući da se proces odmazde može dogoditi u svakom trenu i bilo kojem mjestu. Distopijski roman Fahrenheit 451 Raya Bradburyja (1953) isto tretira ova opća temu.
I nakon ere McCarthyja, Eisenhower sa svojom doktrinom nastavlja istu politku, a kroz svo to vrijeme, do današnjih dana američki makartizam stalno funkcionira sa većim ili manjim intezitetom. Ne može se preskočiti činjenica da SAD od tada ima sve simptome policijske države sa politički strogo kontroliranim građanima i reperkusijama prema 'nepodobnima', a naročito nakon rušenja Twinsa. Na primjer, 2003. nulta tolerancija prema pripadnicima filmske i televizijske industrije koji su se suprostavljali američkoj agresiji na Irak. Mnogi su bili optuženi da su 'antiamerikanci', 'nepatrioti' jer su javno iskazali prigovor savjesti ili što su samo izrekli svoj pogled suprotan od vlastodržaca. Neki od njih, uključujući slavnog novinara Petera Arnetta i producenta Eda Gernona, koji, optuženi od svojih šefova, bivaju otpušteni bez ikakve nadoknade, a o divljačkom obračunu sa demonstratima ima previše video snimaka a da nikad nitko od policije nije procesuisan.
Monosaharidi
Monosaharidi su jednostavni ugljikohidrati, koji ne podliježu procesu hidrolize.
Podjela monosaharida
Dijele se u dvije grupe u zavisnosti od toga da li njihov aciklični oblik posjeduje aldehidnu ili keto grupu na:
mini|desno|150px|Piranozni i furanozni oblik fruktoze Monosaharidi su često prisutni u cikličnom obliku (hemiacetal). Na osnovu broja atoma u prstenu dijele sa na: mini|150px|D i L glukoza (Fisherove formule) Pripadnost nekog monosaharida L ili D-seriji je određena položajem OH-grupe na pretposljednjem ugljikovom atomu, gdje numerisanje počinje od aldehidne, odnosno keto grupe. Monosaharidi, koji na pretposljednjem ugljikovom atomu imaju OH-grupu s desne strane, pripadaju D-seriji optičkih izomera, bez obzira da li polariziranu svjetlost zakreću udesno ili ulijevo, a ako se ta OH-grupa nalazi na lijevoj strani, monosaharid pripada L-seriji. Zakretanje ravni polarizirane svjetlosti označava s (+) u desno i (-) u lijevo. Npr. D(-) fruktoza znači da D-fruktoza zakreće ravan polarizirane svjetlosti ulijevo, a po konfiguraciji pripada D-seriji.
Haworth-ove formule
Ciklična struktura monosaharida se često predstavlja Haworth-ovim formulama. Intermolekularnim formiranjem hemiacetala nastaju optički izomeri koji se označavaju kao α i β. α izomer ima glikozidnu OH-grupu na desnoj strani, a u Haworthovoj formuli ispod piranoznog prstena, dok β izomer ima tu OH- grupu iznad prstena.
Redukcija
Monosaharidi podliježu reakciji redukcije analogno aldehidima pri čemu nastaju polihidroksilni alkoholi. Npr. redukcijom D-glukoze nastaje alkohol sorbitol.
Oksidacija
Oksidacijom aldehidne grupe iz monosaharida nastaju kiseline. Produkt oksidacije monosaharida zavisi od jačine oksidansa. Blagim oksidacijskim sredstvima se oksidira aldehidna grupa (nastaju polihidroksi-monokarboksilne kiseline), dok jača oksidacijska sredstva oksidiraju i primarnu OH-grupu na posljednjem ugljikovom atomu. Npr. oksidacijom glukoze nastaje glukonska kiselina, a daljom oksidacijom glukuronska kiselina. desno|Oksidacija glukoze
Kvalitativne reakcije
Redukcione osobine monosaharida se dokazuju sljedećim reakcijama:
Spisak država po proizvodnji rude bakra
mini|desno|300px|Proizvodnja bakra u 2012. Bakar je hemijski element koji ima simbol Cu i atomski broj 29. To je duktilan metal s odličnom električnom provodljivošću. Prilično je mehak u svom čistom stanju. Pronašao je upotrebu kao provodnik toplote i električne energije, kao građevinski materijal te kao legirajući element mnogih metalnih legura.
Spisak država proizvođača
Ovo je spisak država po proizvodnji rude bakra u 2006. godini, većinom baziran na podacima sa stranice bgs.ac.uk od juna 2008.
Boško Buha
mini|180px|Spomenik Bošku Buhi u Jabuci Boško Buha (1926 - 28. novembra 1943) bio je mladi partizan koji je postao jedan od najvećih ikona Drugog svjetskog rata u Jugoslaviji.
Boško Buha je rođen u Slavoniji u mjestu Gradina (u blizini Virovitice) u srpskoj porodici. Nakon invazije sila osovine na Kraljevinu Jugoslaviju 1941. i uspostavljanja Nezavisne države Hrvatske, njegova porodica je bila meta ustaša i morala je da potraži spas u Srbiji.
Buha je na kraju stigao do teritorije pod kontrolom partizana. Tu se pokušao pridružiti partizanima, ali je odbijen zbog svojih godina (u to vrijeme je imao 15 godina). Nakon nekoliko pokušaja uspio je stupiti u partizane i učestvovati u borbi. Godine 1942. pridružio se Drugoj proleterskoj brigadi NOVJ.
Uskoro je razvio talenat za šunjanje do neprijateljskih bunkera i njihovog uništavanja pomoću ručnih granata. Njegov talenat i hrabrost su vrlo brzo postali legendarni, a njegova jedinica, u kojoj je bilo mnogo mladih ljudi i djece, dobila je nadimak "Partizanska artiljerija". Krajem 1942. javno je pohvaljen od strane Josipa Broza Tita.
Godinu dana kasnije, 28. novembra 1943. godine, Boško Buha je poginuo kada je kamion u kom se nalazio upao u četničku zasjedu u blizina sela Jabuka, kraj Prijepolja. Nakon rata Boško Buha je posthumno dobio orden Narodnog heroja Jugoslavije.
Babina Greda
mini|280px|Babina Greda, raspelo ispred crkve Babina Greda je naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, u Vukovarsko-srijemskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Županja.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina. odn. naseljeno mjesto Babina Greda je imala 3.572 stanovnika.
Općina Babina Greda
Napomena: Nastala iz stare općine Županja.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Babina Greda je imalo 4.205 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Kserks I od Perzije
Kserks I  je perzijski vladar (Shahanshah) (vladao od 485. p. n. e.–465. p. n. e.) iz dinastije Ahemenida. Xérxēs (Ξέρξης) ee grčka forma riječi iz staroperzijskog jezika na naziv trona Xšayāršā, što znači "Vladar heroja" (u modenom perzijskom: خشایارشا, Khšāyāršā).
Djeca
Sa nepoznatim ženama
NGC 2537
NGC 2537 (također poznat kao Arp 6, MCG 8-15-50, PGC 23040 i UGC 4274) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 20 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ris. Najveći prečnik je 1,70 (9 hiljada sg) a najmanji 1,5 uglovnih minuta (8 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 6. februara 1788. godine.
Prevencija (šah)
U šahu, prevencija ili profilaksa (grč. προφυλαξις - čuvanje ili sprečavanje unaprijed) ili preventivni (profilaktički) potez jeste potez koji zaustavlja protivnika da izvede akciju na određenom dijelu table zbog straha od neke vrste odmazde. Ovakvi potezi nisu usmjereni samo na popravljanje pozicije nego na prevenciju protivnika da popravi vlastitu. Možda je najpoznatija preventivna ideja pomjeranje krajnjeg (topovog) pješaka kako bi se otklonila mogućnost mata na posljednjem redu.
U više strateškom smislu prevencija vodi do pozicijske igre, koja je često frustrirajuća za igrače s jakom taktičkom orijentacijom. Igrači koji igraju profilaktičkim stilom preveniraju pokretanje taktičke igre prijeteći neugodnim posljedicama. Jedna od najvećih prednosti ovog pristupa jeste što smanjuje rizik na minimum, a istovremeno kod preagresivnog protivnika uzrokuje gubitak strpljenja i grešku. Nedostatak leži u činjenici da je ovaj pristup često neuspješan protiv igrača koji je zadovoljan remijem.
Međutim, treba razumjeti da bilo koji potez koji sprečava protivnika da zaprijeti nečim može biti smatran preventivnim iako ta riječ ne bi bila upotrijebljena da se opiše stil igre dotičnog igrača. Npr, Mihail Talj i Gari Kasparov često su igrali potez h3 u Španskoj partiji - preventivni potez koji sprečava protivnika da odigra ...Lg4, čime bi vezao skakača na f3, što često zna biti iritantno - ali ni za jednog od njih nisu govorili da igraju profilaktičkim stilom. Svi velemajstori koriste se prevencijom na ovaj ili onaj način.
Među poznate igrače koji su prakticirali ovakav stil ubrajaju se Aron Nimzowitsch, Tigran Petrosjan i Anatolij Karpov.
Gojanovići
Gojanovići su naseljeno mjesto u općini Ilijaš, Bosna i Hercegovina.
Lipaza
right|thumb|200px|Prikaz [[pankreasne lipaze (PLRP2) morkog praseta. .]] Lipaze su enzimi koji kataliziraju hidrolizu masti (lipida), a svrstane su u potklasu esteraza.
Lipaze imaju esencijalne uloge u varenju, transportu i preradi hranidbennih lipida (triglicerida, masti i ulja) u većini, ako ne i u svim, živim organizmima. Geni koji kodiraju sintezu lipaze su prisutni čak i u pojedinim virusima.
Struktura i mehanizam katalize
U prirodi postoji raznovrstan niz genetički jedinstvenih lipaza. Obuhvataju nekoliko tipova savijanja proteina i katalitskih mehanizama. Većina ih ima strukturu alfa/beta hidrolaznog savijanja i koristi hidrolazni mehanizam sličan mehanizmu himotripsina, u kojem učestvuje serinski nukleofil, kiselinskiostatak (obično asparaginska kiselina), i histidin.
Funkcija
Većina lipaza deluje na specifična mjesta na glicerolnoj osnovi lipidnog supstrata (A<SUB>1</SUB>, A<SUB>2</SUB> ili A<SUB>3</SUB>), u tankom crijevu. Primjerice, lipaza ljudska pankreasna (HPL),koja je glavni enzim za razlaganje prehrambenih masti u ljudskom probavnom sistemu, konvertira trigliceridne supstrate ulja u monogliceride i masne kiseline.
U prirodi postoji i nekoliko drugih tipova, kao što su fosfolipaza i sfingomijelinaza. Međutim, one se obično posmatraju odvojeno  od "konvencijskih" lipaza.
Neke lipaze luče i patogeni organizmi, tokom infekcije. Candida albicans ima posebno veliki broj različitih lipaza, širokog spektra lipidnog djejstva. To doprinosi njenoj otpornosti i virulenciji u ljudskom tkivu.
NGC 5460
NGC 5460 (također poznat kao ESO 221-SC24) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Prvo otkriće je napravio James Dunlop 7. maja 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Abelov test
U matematici, Abelov test (poznat i pod nazivom Abelov kriterij) je metoda testiranja konvergencije beskonačnih redova. Test je dobio naziv po matematičaru Nielsu Abelu. Postoje dvije verzije ovog testa, koje se mnogo ne razlikuju – jedna se koristi nad redovima realnih brojeva, a druga se koristi kod potencijalnih redova u kompleksnoj analizi.
Abelov test u analizi u skupu realnih brojeva
tada red
konvergira.
Abelov test u kompleksnoj analizi
Abelov test se često koristi za određivanje konvergencije potencijalnih redova na granicama njegovog kruga konvergencije. Specifično, Abelov test kaže da ako
a red
konvergira kada je |z| < 1, a divergira kada je |z| > 1, i koeficijenti {an} su pozitivni realni brojevi koji opadaju monotono prema nultoj granici za n > m (za dovoljno velike n, drugim riječima), tada potencijalni red za f(z) konvergira svuda na jediničnom krugu, osim kada je z'' = 1. Abelov test ne može se primijeniti kada je z = 1, tako da se konvergencija u toj tački mora ispitati odvojeno. Primijetite da se Abelov test može primijeniti na potencijalne redove s radijusom konvergencije R ≠ 1 jednostavnim promjenama varijabli ζ = z/R.
Dokaz
tako da, za svaka dva pozitivna cijela broja p > q > m, možemo pisati
Ali sada, pošto su |z| = 1 i an monotono opadajući pozitivni realni brojevi kada n > m, možemo pisati
Sada možemo primijeniti Cauchyjev test te zaključiti da potencijalni red za f(z) konvergira u odabranoj tački z ≠ 1, zato što je sin(½θ) ≠ 0 fiksna veličina, a aq+1 može biti manje od bilo koje date ε > 0 tako što se izabere dovoljno veliko q.
IC 693
IC 693 (također poznat kao IRAS 11242-0443, MCG -1-29-22 i PGC 35208) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 485 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 0,70 (99 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (56 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 18. aprila 1893. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
L'Hôpitalovo pravilo
mini|desno|Guillaume de l'Hôpital, (1661 – 2. februar 1704.) Poznati francuski matematičar i imućni plemić U kalkulusu, L'Hôpitalovo pravilo omogućava nalaženje izvijesnih graničnih vrijednosti sa "neodređenim oblicima" pomoću izvoda. Primjena (ili uzastopna primjena) l'Hôpitalovog pravila može pretvoriti neodređene oblike u određene oblike, omogućavajući lahko računanje graničnih vrijednosti (limesa). Pravilo je dobilo ime po francuskom matematičaru iz 17. vijeka po imenu Guillaumeu de l'Hôpital, koji je objavio pravilo u svojoj knjizi Analyse des infiniment petits pour l'intelligence des lignes courbes (doslovno: Analiza beskonačno malog kako bi se razumjele krive) (1696. godina), što je prva knjiga o diferencijalnoj analizi.
Vjeruje se da je pravilo djelo Johanna Bernoullija, pošto je l'Hôpital, koji je bio plemić, plaćao Bernoulliju 300 franaka godišnje, da ga obavještava o otkrićima na polju analize, i da mu pomogne u rješavanju problema. Među ovim problemima je bio limes neodređenih oblika. Kada je l'Hôpital objavio knjigu, dao je zasluge Bernoulliju, i ne želeći da preuzme zasluge za bilo šta u knjizi, rad je objavio anonimno. Bernoulli, koji je bio vrlo ljubomoran, je tvrdio da je on stvaralac cjelokupnog djela, i do skora se vjerovalo da je tako. Pa ipak, pravilo je nazvano po l'Hôpitalu, koji nikad nije ni tvrdio da ga je izmislio. .
Uvod
U prostim slučajevima, l'Hôpitalovo pravilo glasi da za funkcije f(x) i g(x), ako  ili, tada:
gdje prim (') označava derivacija funkcije.
Među ostalim uslovima, da bi ovo pravilo važilo, mora da postoji limes. Ostali uslovi su detaljnije izloženi u formalnom iskazu.
Formalni iskaz
l'Hôpitalov pravilo se, u osnovnom obliku, odnosi na granične vrijednosti razlomka f(x)/g(x) \ kada se i f i g bliže 0, ili se i f i g bliže beskonačnosti. l'Hôpitalovo pravilo tvrdi da tu graničnu vrijednost možemo naći računajući limes razlomka f'/g' \, ali naravno samo ako ovaj postoji, i uz uslov da je g′ različito od nule u nekom intervalu koji sadrži tačku koja se posmatra. Ova diferencijacija može pojednostaviti razlomak ili ga pretvoriti u određeni oblik, što olakšava nalaženje limesa.
l'Hôpitalovo pravilo.
l'Hôpitalovo pravilo važi i za jednostrane limese.
Osnovni neodređeni oblici na koje se Lopitalovo pravilo odnosi su: Ostali neodređeni oblici, koji se svi mogu svesti na osnovne (pogledajte primjere) su
Važnost uslova teoreme
Važno je imati u vidu uslov da je neophodno da limes postoji. Diferencijacija brojnika i nazivnika može ove oblike da dovede do limesa koji ne postoje. U tim slučajevima, Lopitalovo pravilo se ne može primenjivati i ostavlja pitanje postojanja i vrijednosti eventualne granične vrijednosti potpuno otvorenim. Naprimjer, ako i g(x)=x, onda
ne postoji, dok je
Također postoji uslov da izvod od g ne nestane kroz cijeli interval koji sadrži tačku c. Bez takve hipoteze, zaključak je pogrešan. Stoga se l'Hôpitalovo pravilo ne može koristiti, recimo, ni u slučajevima gdje prvi izvod nazivnika izrazito osciluje (mijenjajući pri tome znak) blizu tačke gdje se traži limes. Naprimjer ako i, tada
dok
ne postoji, jer fluktuira između e−1 i e.
Jasno, l'Hôpitalovo pravilo se ne može primjenjivati za nalaženje neodređenih graničnih vrijednosti kod kojih nisu ni brojnik ni nazivnik diferencijabilne funkcije.
Dokazi l'Hôpitalovog pravila
Najčešći dokaz l'Hôpitalovog pravila koristi Cauchyjev teorem o srednjoj vrijednosti. Potrebno je zasebno razmotriti četiri slučaja, već prema tome da li je ili, te da li je  ili. Ova razmatranja se razlikuju u detaljima, ali prate slične osnovne ideje; ovde su obrađeni slučajevi kada je c konačno.
Kod neodređenog oblika 0 kroz 0
Neka. Ako predefinišemo funkcije f i g u tački c tako da je f(c)=g(c)=0, one će biti neprekidne na zatvorenom intervalu [c, b] i diferencijabilne na (c, b). Ovo ne mijenja limes, jer limes (po definiciji) ne zavisi od vrijednosti u datoj tački.
Ovako predefinisane funkcije f i g zadovoljavaju uslove Cauchyjevog teorema o srednjoj vrijednosti, prema kojoj postoji tačka \xi u takva da:
Kako ,
Kada h \to 0, imamo \xi \to c i stoga
Kod neodređenog oblika beskonačno kroz beskonačno
Slučaj kada je se razmatra slično. Neka je. Tada, prema Cauchyjevom teoremu o srednjoj vrijednosti, postoji x<\xi<y takvo da je
Zapisujemo ovo u obliku
a zatim pokazujemo da vrijednosti f(x)/g(x) teže ka A puštajući limes kada x \to c i h \to 0. Naime, ako je h > 0 fiksirano, ali pritom podesno malo, kada x\to c, biće i, kao i  i stoga  po želji blisko A. Puštajući, potom, limes kada h \to 0 slijedi. Ovo rezonovanje se najlakše može formalizovati korištenjem gornjeg i donjeg limesa.
Ostale primjene
Mnogi drugi neodređeni oblici, poput 1^\infty, \infty^0, i mogu biti izračunati pomoću Lopitalovog pravila.
Na primjer, u slučaju, razlika dve funkcije se pretvara u razlomak:
Pravilo se može korititi i na neodređenim oblicima koji uključuju eksponente, korištenjem logaritama da se "spusti eksponent" (jedno od logaritamskih pravila).
Druge metode računanja limesa
Mada je l'Hôpitalovo pravilo moćno oruđe za računanje inače teško izračunljivih limesa, ono nije uvijek najlakši način. Neke limese je lakše računati korištenjem razvoja u Taylorov red.
Na primjer,
Da upotrebimo l'Hôpitalovo pravilo, graničnu vrijednost ovog razlomka možemo zapisati kao: te primjenom l'Hôpitalovog pravila, dobijamo: