cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FAM193A
Regulacija
Dihidrotestosteron je androgen muškog spolnog hormona. Androgeni imaju važnu ulogu u održavanju i rastu ćelija prostate. U studiji koja je koristila ćelijsku liniju raka prostate LNCaP tretiranu dihidrotestosteronom i bikalutamidom tokom šest, 24 i 48 sati, registrirano je 56 različitih transkripata koji su pokazali homologiju sa faktorima transkripcije, regulatorima ćelijskog ciklusa, metaboličkim enzimima i hipotetskim proteinima. Ekspresija ovih gena pojačala je  ispoljavanje FAM193A u prisustvu dihidrotestosterona tokom 48 sati.
Interaktivni proteini
Postoji novi gen, IRIZIO, koji kooperira sa PAX3-FOXO1, fuzijskim genom i može doprinijeti rabdomiosarkomagenezi kod djece. Pokazako se da je ovaj novi gen homologan sa FAM193 A korištenjem baze podataka Nacionalnog centra za informacije u biotehnologiji. Osnovni alat za pretraživanje lokalnog poravnanja otkrio je ukupnu homologiju od 53%. Nadalje, najveća sličnost je u posljednjih 76 aminokiselina (89% homologije) oba proteina.
Kvantitativna svojstva lokusa
Lokus kvantitativne osobine:
Ortolozi
Primati: čimpanze i giboni, imaju najbliže grupe ortolognih proteina u odnosu na ljude (E-raspon = 0,0–0,0), koji su zajedno sa ostalima korišteni za višestruko poravnanje sekvenci (MSA). Svi MSA najbližeg kladusa ljudima potpali su pod isti oblik duplikacija. Ptice (zebrasta zeba, kokoši, ćurka) i ribe (zebrica, puferriba) su životinje koje su imale ovaj protein prije događaja duplikacije. Oni su pronađeni BLAST-ovim poređenjem ljudskog genoma. Transkripti RNK koji su tražili BLASTp protiv ljudskog genoma nisu dali nikakve rezultate od značaja. Slično, pronađene su životinje koje su daleki srodnici, pomoću BLAST-p-a, ali od podudarnih sekvenci proteina, samo mali dijelovi koreliraju sa FAM193A.
IC 3125
IC 3125 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 23. marta 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Sveti Filip i Jakov)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Općina Sveti Filip i Jakov je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od km2 imala 4.606 stanovnika, što predstavlja 2,71% od ukupnog broja stanovnika Zadarske županije, odnosno  0,11% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Svetom Filipu i Jakovu je - stanovnika/km2.
Dolovi (Rudo)
Dolovi su naseljeno mjesto u općini Rudo, Bosna i Hercegovina.
PPŠ-41
mini|250px|desno|PPŠ-41 automat i uniforma sovjetske Crvene armije mini|250px|desno|PPŠ-41 u sovjetsko-njemačkom vojnom muzeju u Berlinu PPŠ-41 (rus. Пистолет-пулемёт Шпагина; Pistolet-Pulemyot Špagina) je sovjetski automat koji je bio jedno od najvažnijih masovno proizvedenih oružja te vrste u Drugom svjetskom ratu. Automat je dizajnirao Georgij Špagin kao alternativu PPD-40 koji se pokazao preskupim i kompliciranim za proizvodnju. PPŠ-41 koristi streljivo kalibra 7.62x25mm u klasičnom okviru od 35 ili bubanj-okvir sa 71 metkom. Puška zahtijeva malo održavanje u borbenim uvjetima.
Historija
Nekoliko stotina automata proizvedeno je u novembru 1941. dok je još 155.000 pušaka proizvedeno u sljedećih pet mjeseci. Do proljeća 1942. tvornice koje su proizvodile automat PPŠ-41 proizvodile bi po 3000 pušaka dnevno. Sam automat je klasičan primjer jednostavnog dizajna koji služi masovnoj proizvodnji. Ostali slični primjeri koji su se proizvodili u vrijeme 2. svjetskog rata bili su M3, MP 40 i Sten. Dijelove puške (isključujući cijev) mogli su proizvoditi relativno nekvalificirani radnici s jednostavnom opremom te materijalima koji su dostupni u trgovini željeznim materijalima. Time su se kvalificirani radnici prebacivali na druge poslove. PPŠ-41 se satoji od 87 dijelova, u odnosu na PPD-40 koji se sastojao od 95 dijelova. Također, PPŠ-41 mogao se proizvesti za 7,3 strojna sata što je bilo daleko brže nego PPD koji se proizvodio za 13,7 sati. Na terenu, PPŠ je bio oružje koje je zahtijevalo malo održavanje te je mogao ispaliti 1000 metaka u minuti.
Do kraja Drugog svjetskog rata, proizvedeno je više od 6 milijuna PPŠ-41. Sovjetska Crvena armija njime je često opremala cijele pukove, pa čak i cijele divizije. Osim klasičnih okvira od 35 metaka koji su bili dostupni od 1942., pješadija je moglo koristiti i bubanj-okvire koji su imali 71 metak. Bubanj-okvir bio je kopija bubanj-okvira s finskog Suomi M-31 SMG automata, koji je imao 71 metak. Sovjetski vojnici su u borbi najčešće koristili jedan bubanj-okvir i više klasičnih okvira.
Karakteristike
Jedna od mana PPŠ bila je stavljanje okvira u pušku. Taj problem riješen je kod klasičnog okvira, ali kod bubanj-okvira postojao je visoki rizik da prilikom borbe okvir ispadne iz puške. Unatoč tim nedostacima, PPŠ-41 uvijek je bio cijenjen među sovjetskim vojnicima zbog pouzdanosti te učinkovitog usmrćivanja neprijatelja pri paljbi na bliskom dometu. Puška je koristila streljivo kalibra 7.62x25mm koje su koristili i pištolji Tokarev TT-33.
Vojnici njemačkog Wehrmachta koristili su taj automat kao ratni plijen te je bio omiljen kod Nijemaca. Budući da je sovjetsko streljivo 7.62x25mm Tokarev bilo slično njemačkom streljivu 7.63x25mm Mauser (korišteno na pištolju Mauser C96), njemački vojnici su lako dolazili do streljiva. U konačnici, zarobljeni PPŠ-41 postao je drugi najčešće korišteni automat njemačkih snaga. Nijemci su pokušali da se korišteni sovjetski automati modificiraju kako bi mogli koristiti streljivo 9 mm Parabellum. Time bi puška bila u skladu s njemačkim standardima. Wehrmacht je konvertirani PPŠ-41 prihvatio kao MP41(r), dok su se nepromijenjeni automati koristili pod nazivom MP717(r). Nemodificirani PPŠ-41 koristio je streljivo 7.63x25 mm Mauser, koje je dimenzijski identično streljivu 7.62x25mm, ali je nešto manje moćno. Wehrmacht je također tiskao i distribuirao korisničke upute na njemačkom jeziku o korištenju zarobljenih PPŠ-41 automata.
Tijekom rata proizveden je i PPS, još pojednostavljen automat, koji je uveden u sovjetsku vojsku, iako on nije bio zamjena PPŠ-41 tokom Drugog svjetskog rata.
Smrt u Muzeju moderne umjetnosti
Smrt u Muzeju moderne umjetnosti je zbirka pripovjetki Alme Lazarevske koja je objavljena godinu dana nakon potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma. Zbirka se sastoji od naslovne i šest drugih pripovijetki te govori o iskustvu opsade grada Sarajeva, koncentrisanom u krugu jedne porodice, kao unutrašnja perspektiva iz koje autorica progovara a ujedno je i način herojske borbe pred užasima rata.
Opis
Kako se radnja dešava u ratno doba, kada su život i smrt izloženi i kada sve gubi značenje, iz tog razloga u pripovjetkama se ne koriste lična imena već se koriste zajednička kao npr: On (njen suprug) za sve muškarce, Ona (pripovjedačica) sve žene, i Dječak (za svu djecu). Autorica individualizira likove, što će se pokazati još vidljivijim u posljednoj, naslovnoj priči, kada pored sto ispitanika popunjava upitnik, te kroz vlastite odgovore prikazuje, kako ljudi nisu statistika, kako imaju svoje životne priče. Lazarevska u ovoj zbirci ne samo da ukršta topos jednog grada, nego i njegovo vrijeme, jer od opsade je počelo novo računanje vremena. Tako predstavljen hronotop autorica predstavlja u posljednoj pripovijetci, kada komentira odgovor jedne žene na isti ankenti upitnik koji je i sama popujavala. Pitanje je glasilo „kako želite umrijeti“ žena je odgovorila, da bi željela umrijeti „bez dugog bolovanja i sa lijepim sjećanjima“, gdje autorica eksplicitno povlaći temu hronotopa u opkoljenom gradu, i kaže: „Premda, teško je u teškoj bolesti i u opkoljenom gradu,  odrediti šta je kratko, a šta dugo. Cijela zbirka je sačinjena od izrazitih kontrasta, rat je paralela miru, život se ogleda u smrti i sl.
Kritički osvrt
“U smrti u Muzeju moderne umjetnosti tematski obrađuje rat, ali tako da na mjesto panoramičnosti povijesne apokalipse daje kamernu sliku porodice i porodičnog ambijenta. Ta namjera da se opiše ratna svakodnevnica direktno je suprostavljena konstruiranju herojske kulturne paradigme i velike povijesne naracije, koja je na južnoslavenskom prostoru u pravilu ideološki postamentirana.” ( Kazaz E. Lovrenović I. Rat I priče iz cijelog svijeta:Antologija nove bosanskohercegovačke pripovjetke)EPH Liber, Zagreb, 2009.
Donja Kamenica (Zvornik)
Donja Kamenica (nekad Kamenica Donja) je naseljeno mjesto u gradu Zvorniku, Bosna i Hercegovina.
Inguši
Inguši su kavkaski narod koji uglavnom naseljava regiju Sjevernog Kavkaza, odnosno svoju postojbinu Ingušetiju, Republiku u sastavu Ruske Federacije.
Prema religijskom opredjeljenju Inguši su uglavnom sunitski muslimani koji govore maternjim inguškim jezikom, jezikom iz sjeveroistočnokavkaske grupe jezika koji je blisko povezan sa čečenskim jezikom sa kojim formira dva dijalektna kontinuuma. Inguši i Čečeni su poznati kao nahski narodi, iako istraživanja genetskog porijekla Inguša i Čečena ukazuju na to su se ova dva naroda izdvojili kao zasebni narodi još prije 13.000 do 17.000 godina.
Historija
Inguši su se našli pod ruskom vlašću 1810. godine, ali su za vrijeme sovjetskog perioda bili osumnjičeni za saradnju sa nacistima tokom Drugog svjetskog rata zbog čega je tadašnji režim cjelokupno stanovništvo raselio u kazahstanske i kirgiške sovjetske socijalističke republike. Inguši su rehabilitovani pedesetih godina prošlog vijeka, nakon smrti Josifa Staljina te im je 1957. dozvoljen povratak na područje sa kojeg su deportovani iako su u međuvremenu zapadni dijelovi Ingušetije ustupljeni Sjevernoj Osetiji-Alaniji.
Kultura
Inguši se odlikuju raznovrsnom kulturnom tradicijom koja se sastoji od nacionalnih legendi, epova, narodnih priča i pjesama, poslovica i izreka. Kod ovog naroda se posebno cijeni muzika, pjesme i ples. Popularni muzički instrumenti kod Inguša su: dachick-panderr (jedna vrsta balalajke), kekhat ponder (harmonika koju uglavnom sviraju djevojke), mirz ponder (trižična violina), zurla (vrsta oboe), daire i bubnjevi.
Religija
Prema religijskom opredjeljenju Inguši su uglavno sunitski muslimani, šafijskog mezheba, iako egzistira i sufijska manjina.
Nõmme Kalju FC
Nõmme Kalju FC je profesionalni nogometni klub iz Tallinna, Estonija. Takmiči se u prvoj nogometnoj ligi Estonije.
Klub je osnovan 1923. godine. Kroz historiju jedanput je osvajao domaće prvenstvo, te nacionalni kup. Tradicionalne boje kluba su crna i bijela. Domaće utakmice igra na satdionu Hiiu.
Historija
Nõmme Kalju FC je osnovan 1923. godine u sklopu sportskog kluba Nõmme Kalju. Osnivači su bili Alexander Sneider i Mart Liiv. Klub je aktivno igrao do Drugog svetskog rata, potom je ugašen. 1997. godine Nomme Kalju je ponovo aktiviran. Pridružio se estonskom nogometnom sistemu i počeo se takmičiti u sjevernoj diviziji Treće lige. Prvu sezonu završava na drugom mjestu. U ovom takmičenju je igrao osam uzastopnih sezona. 2004. godine ostvaruje promociju u treći rang, da bi godinu dana kasnije postao član druge lige. Svoju prvu sezonu u Esiliigi završava na petom mjestu. 2007. godine je za menadžera imenovan brazilac Getúlio Fredo. Iste sezone osvaja šesto mesto, a nakon play-offa ostvaruje plasman u najvišu nogometnu rang u Estoniji.
Hibrid (biologija)
Ne miješati sa Hibridizacija nukleinskih kiselina
thumb|Herkules je ligar: lav – tigar hibrid. U biologiji hibrid (lat. hybrida, u smislu "potomak pitome krmače i divljeg vepra", "dijete slobodnjaka i robova") je potomak dvije životinje ili biljke različitih linija, varijeteta, sorti, kultivara, vrsta ili rodova.
Prema genetičkoj terminologiji, mogu se razlikovati slijedeće definicije hibrida.
Iz taksonomske perspektive, hibrid se odnosi na:
Nije poznat ni jedan hibrid među pripadnicima različitih redova.
3. Treći tip hibrida, u taksonomskom smislu, nastaje iz ukrštanja populacija, sorti ili kultivara unutar jedne vrste, ali to je zapravo ukrštanja, a ne hibrid. Ovo značenje se često koristi u uzgoju biljaka i životinja, gdje se obično proizvode i odabru hibridi, jer oni imaju poželjne karakteristike kojih  nije bilo kod roditeljskih jedinki ili populacija. Ovaj međupopulacijski tok gena često se naziva hibridizacijom.
Meliha Husedžinović
Meliha Husedžinović (Banja Luka, 17. februar 1945. - Sarajevo, 31. mart 2016.) bila je historičarka umjetnosti, autorica brojnih tekstova o umjetnosti, kustosica i likovna kritičarka.
Historiju umjetnosti diplomirala je na Filozofskom fakultetu u Beogradu 1981. godine. Nakon stjecanja diplome počinje raditi u Umjetničkoj galeriji Bosne i Hercegovine do penzionisanja 2011. godine. 2001. godine imenovana je direktoricom galerije.
Meliha Husedžinović je, kao istaknuta historičarka umjetnosti, kroz svoj rad i tekstove dala veliki doprinos razvoju historije umjetnosti u Bosni i Hercegovini i afirmaciji mnogih bosanskohercegovačkih umjetnika.
Bučerca
Bučerca je naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Krško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Bučerca je imala 88 stanovnika.
Donja Rijeka (Rudo)
Donja Rijeka je naseljeno mjesto u općini Rudo, Bosna i Hercegovina.
Afrički kup nacija 1965.
Afrički kup nacija 1965. je bilo peto kontinentalno nogometno takmičenje Afrike. Prvenstvo se odigralo u Tunisu od 12. do 21. novembra 1965. godine. Na turniru je učestvovalo šest ekipa. Na kraju prvenstva Gana je drugi put u svojoj historiji osvojila šampionsku titulu. Drugo mjesto je osvojio Tunis a treće Obala Slonovače. Eustache Manglé, Ben Acheampong i Osei Kofi su bili najbolji strijelci prvenstva sa tri postignuta gola.
Ekipe učesnice
Na Kupu nacija je učestvovalo šest ekipa članice CAF-a :
Grupa A
Tunis se kvalificirao u finale bacanjem novčića.
Lista strijelaca
Eustache Manglé, Ben Acheampong i Osei Kofi su bili najbolji strijelci prvenstva sa tri postignuta gola. Na nogometnom šampionatu je odigrano 8 utakmica te postignut 31 gol što je iznosilo 3.88 datih golova po utakmici. Ukupno se 20 nogometaša upisalo u listu strijelaca.
Dugolančana nekodirajuća RNK
Dugolančane nekodirajuće RNK (duge ncRNK, lncRNK) su tip RNK, definiran kao transkripti s dužinama većim od 200 nukleotida, koje se ne prevode u protein. Ova, donekle proizvoljna, granica razlikuje duge ncRNA od kratkolančanih nekodirajućih RNK kao što su mikroRNK (miRNK), muška interferirajuća RNK (siRNAs), Piwi-interaktivna RNK (piRNK), muška jedarna RNK (snoRNK) i druge kratkomolekulske  RNK. Duge intervenirajuće /intergenskee nekodirajuće RNK (lincRNK) su sekvence lncRNA koje se ne preklapaju s genima koji kodiraju proteine.
Rasprostranjenje
Jedna studija iz 2007. otkrila je da je samo petina transkripcija u ljudskom genomu povezana sa genima koji kodiraju proteine, što ukazuje na najmanje četiri puta duže nekodirajuće od kodirajućih sekvenci RNK. Međutim, veliki projekti sekvenciranja komplementarne DNK (cDNK), kao što je FANTOM (Functional Annoation of Mammalian cDNA) otkrivaju složenost ove transkripcije. Projekt FANTOM3 identificirao je ~ 35.000 nekodirajućih transkripata sa ~10.000 različitih lokusa koji nose mnoge prepise iRNK, uključujući 5 'zatvaranje, preradu i poli-adenilaciju, ali imaju malo ili nimalo otvorenih okvira čitanja (ORF). Iako se bogatstvo dugolančanih ncRNK nije očekivalo, ovaj broj predstavlja konzervativnu, nižu procjenu, jer je izostavio mnoštvo pojedinačnih transkripata i nepoliadeniliranih transkripata (popločavanje niza pokazujući da je više od 40% nepoliadeniliranih transkripata). Međutim, jednoznačno prepoznavanje ncRNK unutar ovih cDNK biblioteka predstavlja izazov, jer može biti teško razlikovati transkripte koji kodiraju proteine od nekodirajućih transkripata. U više studija sugerirano je da sjemenici, i nervna tkiva imajuju najveću količinu dugih nekodirajućih RNK bilo kojeg tipa tkiva. Korištenjem FANTOM5 identificirano je 27.919 ncRNK u različitim ljudskim izvorima.
U poređenju sa sisarima, relativno malo studija fokusiralo se na prevalenciju lncRNK u biljkama. Međutim, opsežna studija koja je uzela u obzir 37 viših biljnih vrsta i šest algi identificirala je ~200 000 nekodirajućih transkripata, koristeći pristup "in-silico", koja je također uspostavila povezanu bazu podataka zelenog nekodiranja (GreeNC), spremište biljnih lncRNK.
Funkcije
Sekvenciranje širokog opsega biblioteka cDNK i nedavno transkriptomsko sekvenciranje sledeće generacije ukazuju na to da kod sisara dugih nekodirajućik RNK ima desetak hiljada. Međutim, uprkos prikupljanju dokaza koji sugeriraju da će većina njih vjerovatno biti funkcionalna, dokazano je da je samo relativno mali udio biološki relevantan. Od januara 2016., 294 LncRNA su funkcionalno označene u LncRNAdb-i (baza podataka koja opisuje LncRNK), s tim da je većina njih (183 LncRNK) opisana na ljudima. Od juna 2018. godine, ukupno 1867 ljudskih lncRNK su sa eksperimentalnim dokazima nadgledane u zajednici u LncRNAWiki (platforma za javno uređivanje i otvoreni sadržaj, zasnovana na wikiju za nadgledanje ljudskih lncRNA u zajednici) u pogledu funkcionalnih mehanizama i asocijacija bolesti, kojima se također može pristupiti na linku LncBook. Prema kuriranju funkcionalnih mehanizama lncRNK na osnovu literature, izvještava se da su opsežno uključene u regulaciju transkripcije. Daljnja velika studija sekvenciranja pruža dokaze da se mnogi transkripti smatraju kao lncRNA zapravo mogu biti prevedeni u proteine.
Organizacija genoma
U 2005. slika genom sisara opisan je kao brojna „žarišta“ transkripcije koja su odvojena dugim dijelovima intergenskog prostora. Dok su duge ncRNK smještene i transkribirane unutar intergenskih sekvenci, većina se transkribira kao složene, isprepletene mreže preklapajućih smislenih i antisens transkripata, koji često uključuju kodirajuće gene za proteine, što dovodi do složene hijerarhije preklapajućih izoformi. > Genomske sekvence unutar ovih transkripcijskih fokusa često se dijele unutar niza različitih kodirajućih i nekodirajućih transkripata u smislu i antisens smjernica Naprimjer, 3012 od 8961 cDNA-a prethodno označenih kao skraćene kodirajuće sekvence unutar FANTOM2, kasnije su označene kao prave ncRNK varijante kDNK-a, koje kodiraju proteine. Iako obilje i očuvanost ovih isprepletenih aranžmana sugeriraju da imaju biološku važnost, složenost ovih žarišta onemogućava lahku procjenu.
UTC+01:00
thumb|500px|Vremenska zona UTC+01:00: plava (januar), narandžasta (juli), žuta (tokom cijele godine), svjetloplava - morska područja UTC+01:00 je vremenska zona koja je za jedan sat (u pozitivnom smjeru) pomjerena u odnosu na Koordinirano svjetsko vrijeme (UTC). Ova vremenska zona obuhvata sljedeća standardna vremena:
Cjelokupna teritorija Bosne i Hercegovine se nalazi unutar ove vremenske zone.
FUNDC1
FUN14 domen-sadržeći protein 1 je protein koji je kod ljudi kodiran genom that FUNDC1.
Model organizmi
u proučavanju funkcije FUNDC1 korišteni su i model organizmi. Uslovna linija nokaut miševa, bila je Fundc1tm1a(KOMP)Wtsi, generirana kao dio programa Međunarodnog konzorcija za miševe – visokopropusnog projekta mutageneze za generiranje i distribuciju životinjskih modela bolesti zainteresiranim naučnicima – u Wellcome Trust Sanger Institute.
Muške i ženske životinje prolazile su standardizirano fenotipsko snimanje, kako bi se utvrdili učinci delecije. Nakon 22 izvedena testa na mutantnim miševima, međutim, nisu primijećene značajne abnormalnosti.
La Liga 1975/1976.
La Liga 1975/76. je bila 45. sezona nogometnog nacionalnog prvenstva Španije. Sezona je počela 6. septembra 1975. a završila 16. maja 1976. U sezoni je učestvovalo 18 ekipa. Nakon završenog prvenstva Real Madrid je 17. put u svojoj historiji osvojio prvenstvo sa pet poena više od drugoplasirane Barcelone. Real Oviedo, Granada i Sporting de Gijón su na kraju sezone ispali iz lige. U cjelokupnoj sezoni je ukupno odigrano 306 utakmica te postignuto 765 golova što je iznosilo 2.5 datih golova po utakmici. Najefikasnija ekipa lige je bila Barcelona. Quini, nogometaš Sporting de Gijóna je bio najbolji strijelac lige sa 21 postignutim golom.
UEFA Kup pobjednika kupova 1994/1995.
Takmičenje u 35. izdanju UEFA Kupa pobjednika kupova igrano je od 11. augusta 1994. do 10. maja 1995. godine. Real Zaragoza je u finalu nakon produžetaka rezultatom 2–1 bila uspješnija od Arsenala te osvojila prvi put UEFA Kup pobjednika kupova u historiji. Golove u finalu postigali su Juan Esnáider u 67. i Mohammed Alí Amar 119. minuti utakmice za Real Zaragozu te John Hartson u 75. minuti utakmice za Arsenal. Finalna utakmica odigrana je na stadionu Park prinčeva u Parizu. Glavni sudija finalne utakmice bio je Piero Ceccarini. Najbolji strijelac sa devet postignutih golova u cjelokupnoj sezoni bio je nogometaš Arsenala Ian Wright.
La Liga 1975/1976.
Lista strijelaca
thumb|desno|180px| [[Enrique Castro González|Quini, najbolji strijelac lige sa 21 postignuti gol. ]]
Darija Bostjančić
Darija je kao dijete imala jake alergije na kućnu prašinu pa je porodica stalno boravila u prirodi na svježem zraku. Sa planinarstvom se počela baviti 1996. god. sa 18 god. Dvije godine kasnije u alpinizam je povukla i dvije godine mlađu sestru Iris. Od alergije do uspona na vrh svijeta prošlo je 13 god.
Nišan Radivoja Oprašića
Lagano prodiranje nišana na istočna područja Bosne i Hercegovine tokom XV stoljeća, moguće je pratiti i brojnim natpisima i ukrašavanjima na nišanima, koji odgovaraju onima po kojem se prepoznaju stećci.
Darija Bostjančić
Presudan trenutak u njihovim životima bio je uspon na Aconcaguu (6.974 metra), najviši vrh Argentine i Amerike, kada su shvatile da im visina nije nikakav problem. To su potvrdile i usponom na šesti svjetski vrh Cho Oyu (8201 metara) 2007. god, takođe u sastavu ženske ekspedicije.
Nišan Radivoja Oprašića
Dolazak islama i sam proces islamizacije nije zatirao narodne običaje i navike stanovnika nekadašnjeg Bosanskog kraljevstva. Ova faza obuhvata vremenski period od 15. pa do sredine 17. stoljeća.
Darija Bostjančić
Pustolovne trke
Osim alpinizmom, Darija se bavi i veslanjem, biciklizmom, orijentacijskim trčanjem. Redovni je učesnik pustolovnih i treking trka u Hrvatskoj i inostranstvu. Ovo su neki od rezultata:
Nišan Radivoja Oprašića
Nacionalni spomenik
Nišan je dio zbirke od 33 kamena spomenika iz srednjeg vijeka. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj 26. juna 2019. godine, donijela je odluku da se zbirka proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Amir Pašić (predsjedavajući), Goran Milojević i Radoje Vidović.
Opis
Po obliku i ukrašavanju nišan je sličan nišanu Mahmuta Brankovića, što upućuje na to da je oba nišana isklesao isti majstor i da je vojvoda Radivoj bio roda Brankovića, jer se služio istim grbom.
Darija Bostjančić
Uspon na Mount Everest
Uspjeh su postigle kao članice Hrvatske ženske ekspedicije koju je vodio Darko Berljak. Završni i teški iscrpljujući uspon po jugoistočnom grebenu počeo je 18.05. prije 22,00 sata s Južnog sedla (7.920 m.). Cijeli taj dan duvao je snažan vjetar, ali se smirio oko 21,00 i brzina mu se smanjila na prihvatljivih 30 km/h. Više desetaka penjača iz svjetske himalajske elite i isto toliko Šerpa odmah je krenulo na uspon, među njima Darija, Iris i trojica Šerpa – Lakhpa, Pemba i Nawang. Uspon je završen u 9,40.
Nišan Radivoja Oprašića
Opis
Oblika je četverostranog stupa, sa piramidalnim završetkom. Dvije suprotne strane piramidalnog završetka imaju po jednu polujabuku.
Na sadašnjoj zapadnoj vertikalnoj strani je najprije plastična predstava lava, vrlo slična onoj na Brankovića obelisku, a ispod toga je urezan mač. Na istočnoj strani se nalazi plastičan topuz.
Darija Bostjančić
Uspon na Mount Everest
Dva dana kasnije na vrh su se ispenjale i zagrepčanka Ena Vrbek i Splićanka Milena Šijan. S djevojkama na vrh je išao i sirdar (vođa Šerpa) Lakhpa Nuru koji je prije dva dana pratio i Dariju i Iris Bostjančić.
Nišan Radivoja Oprašića
Opis
Pri vrhu vertikalnih strana se proteže urezana linija. Sa južne strane obelisk ima koplje sa zastavicom, a sa sjeverne disk u kojemu su urezane dvije koncentrične kružnice i kružno središte nešto ispupčenije. Urezanim kosim linijama disk je spojen sa vodoravnom linijom pri vrhu stranice. Ispod toga je jedna polujabučica, ispod koje je polumjesec, a opet ispod njega su dvije polujabučice.
Epitaf i tumačenja
Natpis je pisan srednjovjekovnom bosanskom epigrafskom ćirilicom, i transliteracija glasi:
O Radivoju Oprašiću nema historijskih podataka, ali po detaljima nišana vidi se da je bio pripadnik bosanskog plemstva. Po motivima lava se zaključuje da je kao i Mahmut Branković pripadao feudalnoj porodici Brankovića. Po dolasku Osmanlija, postao je njihov funkcioner, priznat mu je društveni status i ostao u staroj vjeri.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Škabrnja)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Općina Škabrnja je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 22,93 km2 imala 1.776 stanovnika, što predstavlja 1,04% od ukupnog broja stanovnika Zadarske županije, odnosno 0,04% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Škabrnji je 77 stanovnika/km2.
Trimurti
mini|desno|200px|Trimurti mini|desno|200px|Trimurti mini|desno|200px|Trimurti Trimurti (sanskrt: त्रिमूर्ति, trimūrti; "tri lika") koncept je hinduizma koji predstavlja udruživanje tri kosmičke funkcije: stvaranja, očuvanja i uništenja, kroz prikaz velikih hinduskih božanstava Brahme kao Kreatora, Višnua kao "Onog koji čuva" i Šive kao "Onog koji uništava". Trimurti simbolizira porijeklo svih božanskih efekata u jednom jedinstvu, s obzirom da se tri aspekta međusobno uslovljavaju i dopunjuju, ono predstavlja bezoblični Brahma i izražava kreativne, održavajuće i uništavajuće aspekte ovog vrhovnog bića.
Predstavljanje
Trimurti su predstavljeni bilo kao tri božanstva jedan pored drugog, bilo kao jedinstvena figura sa tri glave ili jedna troglava figura sa šest ruku, koja tada pokazuje ličnost Brahme sa bokalom za vodu i molitvenim lancem (krunicom, tespihom), Višnu sa diskom i školjkom kao i Šivu sa njegovim trozupcem i malim dvostrukim bubnjem (damaru).
Druga ilustracija Trimurtija je Dattatreya, također poznata i kao Datta-Atreya (Datta, sin Atrija). On je utjelovljen u vječno mladalačkom liku i manifestira se u božanskom tro-jedinstvu Brahme, Višne i Šive. U skladu s tim, prikazan je sa tri lica i često ga prate ilustracije i prikazi pasa.
Celine (Krško)
Celine su naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Krško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Celine su imale 52 stanovnika.
Donja Strmica
Donja Strmica je naseljeno mjesto u općini Rudo, Bosna i Hercegovina.
Donja Pilica
Donja Pilica je naseljeno mjesto u gradu Zvorniku, Bosna i Hercegovina.
Malo žitno ostrvo
mini|Lokacija Malog žitnog ostrva (obilježeno crvenom bojom) u odnosu na geografske regije Mađarske mini|[[Vlažna livada na Malom žitnom ostrvu]] Malo žitno ostrvo jest ostrvska ravnica u Zapadnoj Mađarskoj, a dio je Male mađarske ravnice. Granice Malog žitnog ostrva su Dunav i njegove pritoke. Dugo je 52,5 kilometra, s prosječnom širinom od šest do osam kilometara i površinom 375 kvadratnih kilometara, što ga čini najvećim ostrvom u Mađarskoj. Nadmorska visina ostrva kreće se između 110 i 125 metara.
Aconcagua
Aconcagua je planina u Južnoj Americi. Visinom od 6.960,8 m je najviši vrh obje Amerike a ujedno i najviši vrh južne hemisfere. Dio je planinskog masiva Anda a nalazi se u pokrajini Mendoza u Argentini, 112 km zapadno od Mendoze, glavnog grada istoimene pokrajine i 15 km od granice sa Čileom. Okolina planine je dio zaštićenog prirodnog krajolika i okružena je sa sjevera i istoka dolinom Valle de las Vacas i Valle de los Horcones Inferior sa zapada i juga. Oko planine se nalazi nekoliko glečera. Najveći od njih je glečer Ventisquero Horcones Inferior, dužine oko 10 km koji se nalazi sa južne strane planine na visini od oko 3600 m, u blizini kampa Confluencia. Dva veća glečerska sistema su još: Ventisquero de las Vacas Sur i Este/Ventisquero Relinchos glečerski sistem dužine oko 5 km. Međutim, javnosti najpoznatiji je sjeveroistočni glečer ili poljski glečer koji se nalazi na zajedničkoj ruti uspona. Planina je nastala podvlačenjem Nazca ploče ispod južnoameričke ploče tokom geoloških aktivnosti i spada u mlađe naborano gorje.
Etimologija
Porijeklo imena je sporno, smatra se da dolazi od domorodačkih riječi: tj. riječi Aconca-Hue što se odnosi na rijeku Aconcagua i znači što dolazi s druge strane, Quechua Ackon Cahuak, što znači kameni stražar ili od Quechua Anco Cahuac što znači bijeli stražar
Uspon
thumb|left|250px|Avionski snimak Aconcagua U pogledu alpinizma, Aconcagua je tehnički jednostavna planina ako se koristi ruta preko sjeverne strane koja je standardna ruta za uspon na ovu planinu. Ova ruta ne zahtijeva upotrebu standardne alpinističke opreme (užad, sjekire, itd). Iako su efekti velike nadmorske visine izraženi (atmosferski pritisak iznosi 40% od pritiska koji vlada na nivou mora), korištenje dodatnog kisika nije potrebno. Visinska bolest će uticati na penjače u određenoj mjeri zavisno o stepenu aklimatizacije. Iako je normalan uspon tehnički jednostavan, svake godine na ovoj planini bude više žrtava (samo u januaru 2009. godine bilo je 5žrtava). Veliki broj žrtava u odnosu na relativno lagan uspon se javlja zbog velikog broja alpinista koji pokušaju izvesti uspon kao i zbog toga što mnogi penjači potcjenjuju objektivne rizike vezane za nadmorsku visinu vrha planine i hladno vrijeme što je pravi izazov za sve alpiniste koji se odlučuju na ovaj podvig. S obzirom na vremenske prilike blizu vrha i hladno vrijeme povrede su vrlo česte. Što se tiče broja pokušaja uspona oko 60% njih su uspješni. Od ukupnog broja penjača oko 75% su stranci, a 25% argentinci. Najviše ih je iz SAD-a, Njemačke i Velike Britanije. Oko 54% penjača koristi standardnu rutu, 43% njih do vrha se kreću rutom preko poljskog glečera, a preostalih 3% koriste ostale rute.
Historija
Prvi pokušaj uspona na Aconcagua od strane evropljana izvršen je 1883. godine od strane ekipe na čijem čelu je bio njemački geolog i istraživač Paul Güssfeldt. Nosači, koji su služili ekipi pri pokušaju uspona, podmićivani su pričom da se na planini nalazi blago. Ekipa je u dva pokušaja dostizala visinu 6500 metara.
Prvi zabilježeni uspon desio se 1897. godine a ostvarila ga je britanska ekspedicija koju je predvodio Edward FitzGerald. Vrh planine prvi je osvojio švicarac Matthias Zurbriggen 14. januara, dok su druga 2 člana iste ekspedicije ovaj uspjeh postigli nekoliko dana kasnije.
Najmlađa osoba koja je uspjela izvesti ovaj podvig bio je Matthew Moniz iz Kolorada (SAD). Imao je samo 10 godina kad je stigao do vrha Aconcagua 16. decembra 2008. godine. Najstarija osoba koja je stigla do vrha je Scott Lewis koji je 26. novembra 2007. godine kada je ostvario ovaj podvig imao 87 godina.
IC 4754
IC 4754 (također poznat kao ESO 140-42 i PGC 62331) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 203 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Paun. Najveći prečnik je 1,30 (77 hiljada sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (71 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 20. jula 1901. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ez-Zumer
Sura Ez-Zumer (arapski: الزمر) je 39. sura muslimanske knjige Kur'ana. Sastoji se od 75 ajeta i ubraja se u mekanske sure, sure objavljene u Meki.
Sadržaj
Odmah na početku sure naglašava se da je Kur'an Božija objava i knjiga u koju nema sumnje te se 4. ajetom suprostavlja širku onih (kršćani) koji mu pripisuju sudruga, odnosno sina te se kaže: ''Da je Allah htio dijete imati, izabrao bi, između onih koje je stvorio, onoga koga bi On htio. Uzvišen je On, On je Allah, Jedini i Svemoćni!'' U suri se govori i o prirodi i prirodnim fenomenima. U 5. ajetu se govori o Nebesima i Zemlji a u sljedećem ajetu kazuje i o stvaranju čovjeka u utrobi majke, kroz tri različita oblika i stadija razvoja. U 21. ajetu se govori o spuštanju kiše, prirodnom fenomenu od koje poslije nastaju izvori i bilje raznoliko niče.
Vanjski linkovi
✅
Cesta (Krško)
mini|280px|Cesta, ostaci starog grada Krškog Cesta je naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Krško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Cesta je imala 71 stanovnika.
Popis stanovništva u Srbiji 2011 (Bački Petrovac)
Po popisu stanovništva, domaćinstava i stanova 2011. u Srbiji, koji je proveden od 1. do 15. oktobra 2011, u općini Bački Petrovac živjelo je ukupno 13418 stanovnika, što predstavlja 0,19% od ukupnog broja stanovnika Srbije, odnosno 2,18% od od ukupnog broja stanovnika Južnobački upravni okrug. Popis stanovništva provoden je na temelju Zakona o popisu stanovništva, domaćinstava i stanova u 2011. Godini ("Službeni glasnik RS", br. 104/09 i 24/11).
Starosna piramida
Od ukupnog broja stanovnika u općini Bački Petrovac bilo je 6.641 (49,49%) muškaraca i 6.777 (50,51%) žena, što predstavlja omjer muškaraca i žena 980:1000. Prosječna starost stanovništva bila je 42,3 godina, muškaraca 40,4 godina, a žena 44,1 godina. Udio osoba starijih od 18 godina je 82,1% (11.019), kod muškaraca 81,2% (5.391), a kod žena 83,0% (5.628).
Rana jura
Porijeklo naziva lijas
Postoje dva moguća porijekla imena lijas: prva mogućnost je izgovor riječi kamenolomac iz izgovora engleske riječi, u dijalektu (fonetski) lajers ("slojevi"). Druga je po padinama sa sjevera luke Cornish, poput Bude, kuda su plovili radnici da bi preko Bristolskog kanala do Vale Glamorgana tovarili kamen iz obalnih krečnjačkih kamenoloma (lijas krečnjak iz Južnog Velsa korišten je širom Sjevernog Devona/Severnog Kornvola, jer sadrži kalcij-karbonat za popravljanje kiselosti nekvalitetnog devonskog tla okruga West Country). Kornijski bi slojeve krečnjaka izgovarali kao lajeri (slojevi) ili lias.
Geologija
Postoje obimni lijaski izdanci oko obale Ujedinjenog Kraljevstva, posebno u Glamorganu, Sjeverni Jorkšir i Dorsetu. Jurska obala Dorseta često je povezana s pionirskim radom Mary Anning iz Lyme Regisa. Facije donje jure na ovom području su pretežno od gline, tankih krečnjaka i muljevitog kamenja, deponiranih u potpuno morskim uvjetima. thumb|left|Lijaske formacije kod [[Lyme Regis|Lyme Regisa,Ujedinjeno Kraljevstvo, poznato i kao plavi lijas (Blue Lyas).]]
Lijaska grupa slojeva formira nadvijene litice na obali Vale od Glamorgana, na jugu Velsa. Protežući se oko 23 km između Cardiffa i Porthcawla, izvanredni slojevi ovih litica, koji se nalaze na Bristolskom kanalu, predstavljaju ritmično ponavljanje skale decimetra krečnjaka i blatnog kamena, formiranih kao kasnotrijaska pustinja koja je bila poplavljena morem.
Stratigrafija
U vezi sa stratigrafijom, vode se izvjesne rasprave o stvarnoj bazi hetangijske faze, pa tako i samog jurskog sistema. Biostratigrafski, upotrebljena je prva pojava psiloceratidnih amonita, ali to ovisi o prisutnosti relativno kompletnih ostataka, što otežava povezivanje između dijelova u različitim područjima svijeta. Ako se koristi ovaj biostratigrafski pokazatelj, tada se tehnička podjela grupe lijas – litostratigrafski obuhvaća granični pojas jure i trijasa.
Morski gmizavci
Rana jura bila je važno vrijeme u evoluciji morskih gmizavaca. U hetangiju su već postojeći ricijski ihtiosaur i pleziosauri nastavili svoj procvat, dok se u isto vrijeme pojavilo niz novih vrsta morskih gmizavaca, kao što su Ichthyosaurus i Temnodontosaurus među ihtiosaurima, a Eurycleidus, Macroplata i Rhomaleosaurus među pleziosaurima (svi Rhomaleosauridae, iako je sada ova grupa definirana vjerovatno kao parafiletska). Svi ovi pleziosauri imali su srednje velike vratove i velike glave. U toarciju, na kraju rane jure, pojavili su se Thalattosuchia (morski krokodili), kao i novi rodovi ihtiosaura (Stenopterygius, Eurhinosaurus i sasvim primitivni Suevoleviathan) i pleziosaurima (elazmosauri – dugovrati, te Microcleidus i Occitanosaurus).
Kvantitativna genetika
Kvantitativna genetika je ogranak populacijske genetike koji proučava nasljedne osnove fenotipova  koji variraju kontinuirano (kao što su visina ili masa),  za razliku od kvalitativnih, čija je promjenljivost diskontinuirana (alternirajuća), kod kojih su  i genski proizvodi  diskretno prepoznatljivi (kao što su boje  očiju,  svi sistemi krvnih grupa). Kvantitativna genetika, prema tome proučava stupanj heritabilnosti mjerljivih – metričkih i merističkih (brojljivih)  svojatava – koja variraju kontinuirano ili fluktuirajuće.
Oba oblika varijacije (kvalitativna i kvantitativna) uključuju frekvencije različitih alela jednog gena  u panmiktičnoj populaciji (gamodema)  kombinirane  po principima koji  proizlaze iz jednostavnog  Mendelovskog nasljeđivanja. Obrasci nasljeđivanja se također analiziraju uporednim proučavanjem generacija roditelja i  potomačkih linija. Dok se populacijska genetika može fokusirati na određene gene i njihovo kasnije metaboličke proizvode, kvantitativna genetika je više usmjerena na analizu njihovog vanjskog  fenotipskog ispoljavanja, a zaključke izvodi samo  o genetičkim osnovama. To se, međutim, može posmatrati kao njena prednost, jer olakšava sagledavanje međuodnosa sa biološkim makrokosmosom, uključujući mikroevoluciju i vještačku selekciju u  uzgoju biljaka i  životinja. Obje grane dijele izvjesnu zajedničku historiju i podrazumijevaju primjenu osobenih matematičkih i statističkih procedura.
Na primjer, koriste širenje kvadratne jednadžbe za predstavljanje oplodnje gameta za formiranje zigota. Međutim, zbog kontinuiranog distribucije fenotipskih mjera, kvantitativna genetika treba također uvrstiti i mnoge druge statističke metode (kao što je efekt, srednja vrijednost (prosjek) i varijansa), kako bi se fenotipovi  povezali  sa osnovnim  genetičkim  principima. Neki od mogućih fenotipova (opisni) mogu se analizirati  kao diskretne (alternativne) kategorije ili kao kontinuirani  nizovi fenotipova, ovisno o definiciji granične mjere, ili  kao  metrički  kada se  kvantificiraju. Mendel je također razmatrao ovu materiju u svom fabularnom, utemeljiteljskom radu posebno respektirajuči njegov opis visokog i patuljastog graška, što je ustvari bila ''dužina stabljike"..
Prema Batesonu, lokusi kvantitativnih osobina (eng. skr. QTL) su regioni DNK genoma koji utiču na  kvantitativne fenotipske osobine ili  su s tim genima povezani. To se, u novije  vrijeme,  osim kvantitativne genetike, izravno odnosi i  na molekulsku genetiku.
IC 3126
IC 3126 (također poznat kao PGC 1441312) je galaksija koja je udaljena oko 960 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,50 (140 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (140 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 7. maja 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Jastreb (Danilovgrad)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazio se u sastavu stare općine Danilovgrad.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Jastreb je imao 303 stanovnika.
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
Antin
Antin je naseljeno mjesto u sastavu općine Tordinci, Vukovarsko-srijemska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Vinkovci.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Antin je imao 731 stanovnika.
Napomena: ''U 1880. sadrži podatke za naselje Mlaka Antinska.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Antin je imalo 977 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Crkva Bogorodice Stovratne
mini|Izgled crkve Crkva Bogorodice Stovratne jest ranobizantijski crkveni kompleks (crkva s dvije kapele i krstionica) na ostrvu Paros, u glavnom gradu Parikija pored luke. Potiče iz 4. stoljeća i najstarija je poznata hrišćanska crkva u Grčkoj. U 18. stoljeću stradala je od zemljotresa.
Prema predanju, prvobitni objekt crkve je djelo bizantijskog cara Konstantina Velikog koji je gradnjom ispunio želju svoje majke, svete Jelene. Ona je tokom plovidbe zbog velikog nevremena bila prisiljena da brodom pristane na Paros. Tamo je našla utočište i zbog toga pokrenula izgradnju crkve posvećene Uspenju Presvete Bogorodice.
Tokom cara Justinijana (6. stoljeće) hram je obnovljen. Tada je zamijenjen stari krov u obliku kupole i dodate su polukupole.
Ime "stovratna" potiče iz 16. stoljeća, zbog postojanja 99 kapija (prolaza) koji su vidljivi, i stotog koji tajni i koji se, navodno, nalazi u Svetoj Sofiji.
Cirje
Cirje su naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Krško.
Donje Cikote
Donje Cikote su naseljeno mjesto u općini Rudo, Bosna i Hercegovina.
Donji Lokanj
Donji Lokanj je naseljeno mjesto u gradu Zvorniku, Bosna i Hercegovina.
Oksianion
Oksianion ili oksoanion je ion sa generičkom formulom (gdje A predstavlja hemijski element a O atom kisika). Oksoanioni se velikom većinom formiraju od hemijskih elemenata. Formule jednostavnih oksoaniona utvrđuje se prema oktetnom pravilu. Strukture kondenziranih oksoaniona mogu se racionalizirati u smislu AOn poliedarskih jedinica sa zajedničkim uglovima ili ivicama između poliedara. Fosfatni i polifosfatni estri – adenozinski monofosfat (AMP), adenozinski difosfat (ADP) i adenozinski trifosfat (ATP) su posebno značajni u biološkim procesima otpuštanja/skladištenja energije.
Monomerni oksoanioni
Formula monomernih oksoaniona,, diktira oksidacijsko stanje elementa A i njegovu poziciju u periodnom sistemu. Elementi prvog reda su ograničeni na maksimalan koordinacijski broj 4. Međutim, ni jedan od elemenata prvog reda nema monomerne oksoanione sa tim koordinacijskim brojem. Umjesto toga, karbonati i nitrat  imaju trouglastu planarnu strukturu sa π vezom između centralnog C i kisikovih atoma. Ovo π vezanje favorizirano je sličnošću u veličini centralnog atoma i kisika.
Oksoanioni drugog reda elemenata u grupi oksidacijskog stanja su tetraedrni. Tetraedarske jedinice SiO4 nalaze se u olivinskim mineralima [Mg, Fe] SiO4, ali nema odvojenih aniona kao što su atomi kisika okruženi tetraedarskim kationima u čvrstom stanju. Fosfatni, sulfatni i perhloratni  ioni mogu se naći kao takvi u raznim solima. Mnogi oksoanioni elemenata u nižem oksidacijskom stanju poštuju pravilo okteta, što se može koristiti za racionalizaciju usvojene formule. Naprimjer, hlor (V) ima dvovalentne elektrone, tako da može primiti tri elektronska para iz veze s ionom oksida. Naboj ovog iona je +5 − 3 × 2 = −1, tako da mu je formula. Struktura iona, prema predviđanju teorije VSEPR je piramidna, sa tri vezana elektronska para i jednim usamljenim parom. Na sličan način, oksianion hlora (III) ima formulu i vezanje sa po dva slobodna i vezana para.
U trećem i narednim redovima periodnog sistema elemenata, moguća je 6-koordinacija, ali izolirani oktaedarni oksoanion nisu poznati jer bi imali previsok električni naboj. Tako molibden (VI) ne formira, ali obrazuje tetraedarski molibdatni anion,. Jedinice MoO6 nalaze se u kondenzovanim molibdatima. U takvim vrstama nalaze se potpuno protonirani oksoanioni sa oktaedarskom strukturom u i.
Imenovanje
Imenovanje monomernih oksoaniona slijedi naredna pravila.
Kondenzacijske reakcije
U vodenoj otopini, oksoanioni sa visokim nabojem mogu proći kondenzacijske reakcije, kao u formiranju dihromatnog iona :
Sila za ovu reakciju nastaje smanjenjem električne gustoće naboja na anionu i eliminacije H+ iona. Iznos reda u otopini se smanjuje, oslobađajući određenu količinu entropije što čini Gibbsovu slobodnu energiju negativnijom i favorizuje narednu reakciju. To je primjer acido-bazne reakcije sa monomernim oksoanionom koji djeluje kao baza a kondenzirani oksoanioni djelujući kao njegova konjugirana kiselina. Obrnuta reakcija je hidroliza, kao u molekuli vode, djelujući kao baza, gdje dolazi do diobe. Može doći i do dalje kondenzacije, posebno kod aniona većeg naboja, kao što se dešava sa adenozin-fosfatima. Pretvaranje ATP u ADP je hidrolizna reakcija koja je značajan izvor energije u biološkim sistemima.
Formiranje većine silikatnih minerala javlja se kao rezultat reakcije dekondenzacije gdje silicij reagira sa baznim oksidom, u kiseloinski-baznoj reakciji.
Strukture i formule polioksoaniona
thumb|right|200px|Metavanadatni lanac u amonij metavanadatu thumb|150px|Ciklotrifosforna kiselina acid Polioksoanion je polimerni oksoanion sa više oksoanionskih monomera, koji se obično smatra MOnpoliedrom, sa zajedničkim uglovima i rubovima. Kada su zajednička dva ugla poliedra rezultirajuća struktura može biti lanac ili prsten. Kratki lanci javljaju s, naprimjer, u polifosfatima. Inosilikati, kao što su pirokseni, imaju dugi lanac tetraedra SiO4 sa svim zajedničkim uglovima. Ista struktura se javlja i kod tzv. meta-vanadata, kao što je amonij-metavanadat, NH4VO3.
Formula oksoaniona, dobija se kako slijedi: svaki nominalni silicijev ion (Si4+) veže se sa dva nominala oksidna iona (O2−) i imaju polovinu zajedničkih sa ostalima. Takva stehiometrija i električni naboj dati su izrazom:
Prsten može se posmatrati kao lanac u kojem su se dva kraja spojila. Primjer je ciklički trifosfat.
Kada su zajednička tri ugla, struktura se proteže u dvije dimenzije. U amfibolima (od kojih je primjer azbest), dva lanca su povezana zajedno dijeleeći treći ugao na alternativnim mjestima duž lanca. To rezultira u idealnoj formuli i linearnoj strukturi lanca, što objašnjava vlaknastu prirodu tih minerala. Prisustvo tri zajednička ugla može dovesti do strukture lista, kao u liskunu,, u kojem svaki silicij ima jedan kisik za sebe i pa pola dijele sa tri druga. Kristalni liskun može se cijepati u vrlo tanke listove.