cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nogometni savez Grčke
Pod kontrolom nogometnog saveza Grčke su i nacionalne reprezentacije: muška, ženska te ostale reprezentacije u omladinskim kategorijama: muške U-21, U-19, U-17 i ženske U-19, U-17.
Bednja
Bednja je naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, u Varaždinskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Ivanec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Bednja je imala 3.992 stanovnika, od čega u samoj Bednji 677.
Općina Bednja
Napomena: ''Nastala iz stare općine Ivanec. Od 1857. do 1991. dio podataka sadržan je u gradu Lepoglavi.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Bednja je imalo 783 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Epiblast
Epiblast – u embriologiji – je  jedan od dva različita sloja  u embriogenezi amniotskih životinja. Razvija se iz unutrašnje ćelijske mase blastocista  ili iz blastodiska  u reptila  i ptica. Proizlazi iz pravilnog razvoja embrion, putem diferencijacije u tri osnovna  klicina sloja (ektoderm, mezoderm i endoderm), tokom gastrulacije. Amnionski ektoderma i vanembrionski mezoderm potiču iz epiblasta.
Sisari
U embriogenezi sisara, diferencijacija i segregacija ćelija  unutarnje ćelijske mase,  blastocisti daju dva različita sloja epiblast i hipoblast. Dok se kuboidne ćelije hipoblasta delaminiraju ventralno, od embrionskog  pola, na liniji  blastocel, preostale ćelije unutrašnjeg mase ćelija, smješten između hipoblast i polarnog  trofoblasta , postaju  epiblast i čine kolumnarne ćelije (stubaste ćelije).
Nakon početka gastrulacije, i pojave primitivne brazde,  pojavljuje se  morfološki vidljuvo ulegnuće, na zadnjem dijelu epiblasta i usmjerava duž prednje-stražnje  osi embriona. Na podsticaj signala iz osnovnog hipoblasta, formiranje primitivne brazde  počiva na migraciji  epiblastnih  ćelija, uz posredovanje čvora  bočno-zadnjih  regija epiblasta do centralne  linije. Ovaj primitivni čvor se nalazi na prednjem kraju primitivne brazde i služi kao organizator gastrulacije, utvrđivanja sudbine ćelija epiblasta,  podsticanjem diferencijacije migracijom  epiblastnih  ćelija tokom gastrulacije. Tokom gastrulacije, ćelije e piblasta migriraju kroz epitelno-mezenhimnih tranzicijske prolaze kako bi se ćelija vezala putem adhezije (E-kaderinom), odvajajući se iz epiblastnog  sloja i migrirajuči  preko leđne površinie epiblasta dolje kroz primitivnu brazdu. Prvi talas ćelija epiblasta invaginira  kroz primitivnu brazdu pa udara i potiskuje hipoblast koji  postaje embrionski  endoderm. Mezodermski sloj se zasniva  kada ćelije  epiblast migriraju  i kreću kroz primitivnu brazdu, a  zatim se raširi u prostor između endoderma i preostalog  epiblasta, koji  na kraju postaje definitivni ektoderm. Proces rezultira gastrulacijom  u troslojni klicin disk, koji se sastoji od slojeva ektoderma, mezoderma  i endoderma.
Raznolikost epiblasta
Epiblasti ispoljavaju raznolike strukture među vrstama,  kao rezultat  razlika u morfogenezi ranog embriona. Pretšostavlja se da epiblast čovjeka ima diskoidan oblik, u skladu sa morfologijom embrionskog diska; dok je epiblast miša razvija u  obliku šolje, unutar cilindričnog embriona.
Ptice
Epiblast se pojavljuje i u gastrulaciji javlja ptičjeg embriona. Lokalno zadebljanje epiblasta, poznato kao Kollerov srp,  ključno  je  u formiranju  struktura  primitivne brazde  kroz koju se odvija gastrulacija.
Benkovec
Benkovec je naseljeno mjesto u sastavu općine Bednja, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ivanec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Benkovec je imao 234 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Benkovec je imalo 308 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Jamno
Hrvatska:
Poljska:
IC 4379
IC 4379 (također poznat kao ESO 384-65, MCG -6-31-28 i PGC 50710) je galaksija i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 1899. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kralovehradecki kraj
Kralovehradecki kraj (češ. Královéhradecký kraj) je jedna od 13 pokrajina ili regija Češke. Nalazi se u sjeveroistočnom dijelu češke historijske regije Bohemija. Naziv je dobila po svom glavnom gradu Hradec Králové.
Na jugu graniči s Pardubičkim krajem, na jugozapadu sa Srednjočeškim krajem i zapadu sa Libereckim krajem. Na sjeveru graniči s poljskom Donjošleskim vojvodstvom.
Zajedno sa susjednim regijama tvori tzv. Crni trougao, područje na tromeđi Češke, Njemačke i Poljske koje je uslijed industrijalizacije jako zagađeno.
Cvetlin
Cvetlin je naseljeno mjesto u sastavu općine Bednja, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Proteinoplast
thumb|300px|Diferencijacija [[plastida]] Proteinoplasti – ponekad zvani i proteoplasti, aleuroplasti i aleuronaplasti – su  specializirane  organele koje su nađene samo u  biljnim ćelijama. Pripadaju širokoj kategoriji organela, poznatih kao plastidi. Zbog gubitka pigmentacije, proteinoplasti su specifičnija forma leukoplasta. Oni sadrže kristalna tijela proteina i mogu biti mjesto djelovanja enzima, uključujući takve proteine.
Cvetlin
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Cvetlin je imao 283 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Cvetlin je imalo 422 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Caldwell 99
Caldwell 99 je tamna maglina u sazviježđu Južni krst. Udaljena je 600 sg od Sunca. Njen prečnik iznosi između 30-35 sg. Veoma je lako prepoznatljiva kao tamno područje u Mliječnom putu. Rasprostire se do susjednih sazviježđa Kentaur i Mušica. Prividna veličina iznosi 5 u.m.. Zbog veličine je u prahistorijskom dobu bila poznata. Njen tradicionalni naziv je "Vreća uglja". Španski navigator i konkvistador Vicente Yáñez Pinzónje otkrio ju je 1499. Kod australijskih Aboridžinija simbolizuje razne mitove.
Proteinoplast
Proteinoplasti su nađeni umnogim  sjemenka, kao što su brazilski orasi, kikiriki i nekim leguminozama. Kako svi plastidi također sadrže visoke koncentracije  proteina, proteinoplasti su identificirani, 1960-ih i 1970-ih  kao oni koji imaju velike proteinske inkluzije, koje su vidljive i pod svjetlosnim i pod elektronskim mikroskopoma.
U knjizi koja je napisana 2007. je napomenuto da nema naučnih istraživanja koja su objavljena u prethodnih 25 godina, a da su se odnosila na  proteinoplaste.
IC 4380
IC 4380 (također poznat kao MCG 6-31-75 i PGC 50565) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 361 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 0,50 (53 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (53 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 29. juna 1896. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Maja
Hrvatska:
Brezova Gora
Brezova Gora je naseljeno mjesto u sastavu općine Bednja, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Ivanec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Brezova Gora je imala 69 stanovnika.
Napomena: ''U 1880. i 1890. sadrži podatke za bivše naselje Macelj.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Brezova Gora je imalo 141 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Caulobacter crescentus
Caulobacter crescentus je Gram-negativna bakterija, oligotrof, široko rasprostranjena u slatkovodnim jezerima i izvorima Caulobacter je značajan modelni organizam za istraživanje regulacije ćelijskog ciklusa, asimetrične ćelijske diobe i ćelijske diferencijacije. Ćelije kćerke ovih bakterija imaju dvije veoma različite forme. Jedna je pokretna gomilasta ćelija koja ima jedan bič na jednom polu koji omogućava plivanje i pokretljivost kao hemotaksiju. Druga kćer, zove se "peteljka" ćelija, a ima cjevastu stabljikastu strukturu koja viri iz jednog pola i ima adhezijski ljepljivi materijal na kraju, kojim ćelije mogu pridržavati površine. Gomilaste ćelije se diferenciraju u peteljkaste, nakon kratkog perioda pokretljivosti. Hromosomske replikacije i podjela ćelija se javljaju samo u fazi peteljkaste ćelije. Njeno ime potiče od polumjesečasgtog oblika uzrokovanog proteinom koji se zove krescentin.
Upotrebu Caulobacter crescentus kao model organizma, uvela je razvojni biolog Lucy Shapiro. mini|300px|Forme [[bakterija u rodu Caulobacter|alt=|lijevo]]
Jamno (Bednja)
Jamno je naseljeno mjesto u sastavu općine Bednja, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Jamno je imalo 86 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Jamno je imalo 151 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Seinäjoen Jalkapallokerho
Seinäjoen Jalkapallokerho, poznat i kao SJK Seinäjoki je profesionalni nogometni klub iz grada Seinäjoki, Finska. Takmiči se u prvoj nogometnoj ligi Finske.
Historija
Klub je osnovan 2007. godine spajanjem klubova TP-Seinäjoki i Sepsi-78. 2011. godine osvaja treći rang finskog nogometa, da bi 2013. godine bio pobjednik druge lige. Prvi nastup u prvoj ligi ostvaruje u sezoni 2014. Iste sezone osvaja Liga kup. U narednoj sezoni dolazi do trofeja domaćeg prvenstva. Debitanstski nastup u evropskim takmičenjima ostvaruje u sezoni 2015-16. kada je u okviru kvalifikacija za Evropsku ligu igrao protiv islandskog Fimleikafélag Hafnarfjarðara.
Tradicionalne boje kluba su crna i bijela. Tehnički sponzor je Adidas. Domaće utakmice igra na stadionu Seinäjoen keskuskenttä.
Uraka Fernández
130px|mini|Prikaz kraljice Urake Uraka Fernández (špa. Urraca Fernández) (umrla 1007) bila je španska plemkinja koja je postala kraljica Leona dvaput, kao i kraljica Pamplone samo jednom. Njeni roditelji su bili grof Fernán González i njegova supruga, kraljica Sanča Sánchez, kćerka Sanča I od Pamplone.
Otac je Uraku udao 941. za kralja Ordonja III, koji je vladao Leonom, a Uraka mu je rodila sinove, Bermuda II od Leona i Ordonja te kćerku, redovnicu Tereziju.
958. Uraka se udala za kralja Leona Ordonja IV. Njihov sin je bio infant García.
962. godine kraljica Uraka se udala po treći put. Njen treći muž je bio Sančo II od Pamplone.
Ovo su djeca Sanča i Urake:
St. Johnstone FC
St. Johnstone Football Club je profesionalni nogometni klub iz Pertha, Škotska. Trenutno nastupa u Premiershipu, prvom rangu škotskog nogometa.
Klub je osnovan 1884. godine. Prvu utakmicu je odigrao u februaru 1985. godine. Većinu svog postojanja klub je proveo u prvom i drugom rangu škotskog nogometa. 2014. godine St. Johnstone je prvi put osvojio nacionalni kup. Dva puta je igrao u finalu Liga kupa. Od 1989. godine domaće utakmice igra na stadionu McDiarmid Park. Najveći rival kluba su Dundee i Dundee United.
Jazbina Cvetlinska
Jazbina Cvetlinska je naseljeno mjesto u sastavu općine Bednja, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Ivanec.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Jazbina Cvetlinska je imalo 461 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
IC 4382
IC 4382 (također poznat kao PGC 50635) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 436 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 0,60 (76 hiljada sg) a najmanji 0,1 uglovnih minuta (13 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 15. juna 1895. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Copa América 1999 - nokaut faza
Copa América 1999 - nokaut faza je bilo nogometno takmičenje u sklopu igranja Copa Américe 1999. u Paragvaju. Nakon završene grupne faze takmičenja pristupilo se igranju nokaut faze: četvrtfinala, polufinala, te utakmica za treće mjesto i finalne utakmice koja je odredila 39. kontinentalnog prvaka Južne Amerike.
Kozaperovica
Kozaperovica je naseljeno mjesto u sastavu grada Gline, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Glina.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kozaperovica je imala 46 stanovnika.
Gorenec
Hrvatska:
Elaioplast
right|thumb|200px|Diferencijacija elaioplasta thumb|200px|Ilustracija iz Collegiate Dictionary, FA Brockhaus and IA Efron, oko [[1905. Ćelija veoma mladog lista Vanilla planifolia; E - elaioplasts; Л – jedro; Я – leukoplasti; B – vakuole]] Elaioplasti su vrsta leukoplasta koja je specijalizirana za skladištenje lipida u biljkama. Elaioplasts house oil body deposits as rounded plastoglobuli, which are essentially fat droplets.
Među raznim leukoplastima, elaioplasti nisu pigmentirani  i spadaju u mnogo širu kategoriju organela i  biljnih plastida. Drugačiji primjer leukoplasta koji je specijaliziran za  skladištenje je amiloplast, koji čuva škrob.
Ježovec
Ježovec je naseljeno mjesto u sastavu općine Bednja, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Lužine (Šipovo)
Lužine su naseljeno mjesto u općini Šipovo, Bosna i Hercegovina.
Ježovec
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ivanec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ježovec je imao 305 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ježovec je imalo 387 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Trtnik (čvor)
Hrvatska:
Maja (Glina)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Glina.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Maja je imala 168 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Maja je imalo 274 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Solina
Hrvatska:
Majevac (Šipovo)
Majevac je naseljeno mjesto u općini Šipovo, Bosna i Hercegovina.
Velika Mlaka
mini|280px|Velika Mlaka, rimokatolička kapela "Sv. Barbara" Velika Mlaka je naseljeno mjesto u sastavu grada Velike Gorice, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare zagrebačke prigradske općine Velika Gorica.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Velika Mlaka je imalo 2.925 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
IC 4384
IC 4384 (također poznat kao MCG 5-33-54, PGC 50690 i UGC 9082) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 480 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 0,90 (126 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (112 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 14. juna 1895. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 4385
IC 4385 je grupa zvijezda i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 14. maja 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Majske Poljane
Majske Poljane su naseljeno mjesto u sastavu grada Gline, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Glina.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Majske Poljane su imale 196 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Majske Poljane je imalo 602 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Mali Gorenec
Mali Gorenec je naseljeno mjesto u sastavu općine Bednja, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ivanec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Mali Gorenec je imao 109 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Mali Gorenec je imalo 155 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Močioci (Šipovo)
Močioci su naseljeno mjesto u općini Šipovo, Bosna i Hercegovina.
Vukomerić
Vukomerić je naseljeno mjesto u sastavu grada Velike Gorice, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare zagrebačke prigradske općine Velika Gorica.
Amiloplast
right|thumb|250px|Amiloplasti u ćelijama [[krompira]] thumb|right|300px|Tipovi plastida Amiloplasti su nepigmentirane organele nekih biljnih biljnih ćelija. Njihova uloga je sinteza i skladištenje škrobnih granula, koje nastaju polimerizacijom glukoze. Amiloplasti također pretvaraju škrom natrag u šećer, kada je biljkama neophodna energija. Mnogobrojni amiloplasti se nalaze u plodovima i kao osnova za skladišna biološka tkiva nekih biljaka, kao u gomoljima krompira.
AmIloplastI SU plastidI, osobito leukoplasti. Plastidi su specijalizirana klasa ćelijskih organela, koji imaju sopstveni genom; za njih se vjeruje da su potomci cijanobakterija (plavo-zelenih algi) koje su uspostavile simbiotske odnose sa eukariotskim ćelijama. Sinteza i skladištenje škroba se javlja i u hloroplastima, pigmentiranim plastidima koji su uključeni u fotosintezu. Amiloplasti i hloroplasti su blisko srodni, a amiloplasti se mogu pretvoriti u hloroplaste. To je posebno uočljivo kod gomolja krompira, koji, pod uticajem svjetlosti postaju zeleni.
Jovan Bijelić
Jovan Bijelić (30. juni 1884 – 12. mart 1964.) bio je jedan od najznačajnijih bosanskohercegovačkih, srbijanskih i jugoslavenskih likovni stvaralaca između dva svjetska rata.
Amiloplast
Statoliti i osjećaj gravitacije
U korijenovoj kapi (tkiva na vrh korijena) postoji poseban podskup ćelija, pod nazivom statociti. Unutar statocitskih ćelija, neki specijalizirani amiloplastsi su uključeni u percepciju gravitacije kod biljaka (gravitropizam). Ovi specijalizirani amiloplasti, tzv. statoliti su gušći od citoplazme i mogu se taložirti, u skladu sa vektorom gravitacije. Statoliti su povezani u mrežu aktina, a smatra se da njihovo taloženje prenosi gravitropne signale aktiviranjem mehanosenzitivnih kanala. Taj signal zatim dovodi do preorijentacije auksina i naknadne preraspodjele auksinskih tokova u korijenovu kapu i korijen u cjelini. Promjenu odnosa u koncentraciji auksina dovodi do duferencijalnog rasta korijenovih bioloških tkiva. Uzeto zajedno, korijen se zatim okreće da prati gravitacijske stimulanse. Statoliti se mogu naći u endodermskom sloju cvasti stabljike.
Jovan Bijelić
Biografija
Potječe iz srpske porodice sa svešteničkom tradicijom, ali ga je talenat usmjerio prema slikarstvu. Osnovnu školu završio je u Bosanskom Petrovcu, nakon koje je upisao gimnaziju u Sarajevu. Nakon završena dva razreda gimnazije, prešao je u Zanatlijsku školu koja mu je omogućila razvoj njegovih sklonosti. Kada je 1906. godine u Sarajevo došao češki slikar Jan Karel Janovski i otvorio slikarsku školu u koju se upisao Jovan Bijelić. Tokom dvogodišnjeg školovanja stekao je solidno znanje koje će biti dobar temelj za njegov dalji rad i usavršavanje.
Kao stipendista Srpskog prosvjetno-kulturnog društva "Prosvjeta", od 1909. do 1913. god. studirao je slikarstvo u Umjetničkoj akademiji u Krakovu kod Teodora Axentovicza, Leona Wiczólkowskog i Jósefa Pankiewicza. Boravio je u Parizu 1913 - 1914., a nakon toga preselio se u Prag kod Vlahe Bukovca, gdje je studirao na tamošnjoj Akademiji likovnih umjetnosti.
U Bihaću je živio od 1915. do 1919. godine i radio kao nastavnik crtanja u tamošnjoj gimnaziji. Ovaj posao mu je omogućavao da izbjegne vojnu obavezu a imao je dosta slobodnog vremena da se posveti slikarstvu. Tu se oženio Sofijom, zasnovao porodicu i dobio dvoje dece, kćer Dubravku i sina Severina.
Od 1919. je živio u Beogradu, gdje je bio scenograf, a potom i šef slikarske radionice Narodnog pozorišta. Bio je poznat kao izvrstan pedagog i imao je privatnu slikarsku školu, a kroz njegov atelje je izašao niz dobrih slikara. Jedan je od osnivača slikarskih grupa "Oblik", "Samostalni", "Desetoro" i "Nezavisni".
Najviše je slikao portrete, pejzaže, mrtvu prirodu i kompozicije. Prošao je kroz nekoliko faza u kojima je izražen utjecaj kubizma u skulpturskoj koncepciji čvrsto modelirane forme i škrtosti palete, a potom je pod utjecajem fovizma stvarao koloritna djela.
Prvu samostalnu izložbu imao je 1917. u Sarajevu, a drugu 1919. u Zagrebu. Učestvovao je na mnogim kolektivnim izložbama. Samostalne izložbe imao je i u Beogradu (1929, 1932, 1957, 1968), Ljubljani (1959) i Bihaću (1960). Njegova djela nalaze se u više muzeja i galerija: Muzej savremene umjetnosti i Narodni muzej u Beogradu (38 djela), u Spomen zbirci Pavla Beljanskog u Novom Sadu, Muzej Unsko-sanskog kantona u Bihaću, Spomen-muzej Jovan Bijelić u Bosanskom Petrovcu i drugi. Između dva svjetska rata Bijelić je učestvovao na svim važnijim jugoslavenskim izložbama u zemlji i inostranstvu. Sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu. U beogradskoj opštini Voždovac postoji ulica, koja nosi naziv Jovana Bijelića.
Opus
Jovan Bijelić je bio veoma plodan stvaralac, koji se ogledao u raznim umetničkim disciplinama i tehnikama. Iza umjetnika su ostala djela:
Neka od njegovih najpoznatijih djela su: "Portret devojke", "Kupačica", "Jajce", "Kći umetnikova", "Dvorište", "Ženski akt", "Sarajevo", "Portret starice", "Devojčica s lutkom" (1928), "Dečak jaše lava" (1929), "Apstraktni predeo" (1920).
Priznanja
Dobitnik je velikog broja slikarskih nagrada: Oktobarska nagrada grada Beograda, Sedmojulska nagrada Srbije, Orden rada prvog reda. Bio je redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti od 1963. mini|desno|Jedno od njegovih djela na poštanskoj marki Jugoslavije objavljeno 2. 10. 1991. godine
Faze stvaralaštva
U svome stvaralaštvu prošao je kroz nekoliko faza. Počeo je sa sezanizmom do kojeg je došao preko krakovske akademije, na kojoj je sazrijevao kao umjetnik da bi, preko umjetnosti Paula Cézannea ušao u prostor moderne umjetnosti, prihvatajući poetiku moduliranja tonovima, što će do punog izražaja doći za vrijeme njegovog boravka u Bihaću, 1918. i 1919. godine. Svoj odnos prema prirodi izveo je do nivoa racionalnog. Pažljivo i proračunato nanosio je boje, površinu platna dijelio na planove da bi savladao prostor i izgradio atmosferu. Sve je to oličeno na platnima "Šumski predio", "Bihać" i "Bosanski predio".
Napuštajući sezanizam prešao je na ekspresionizam. gradeći svoje apstraktne pejsaže sa kosmičkim odnosima, dospio do realnog svijeta, a mistika koja je isijavala iz unutrašnje konstrukcije prirode dovela ga je do krajnje odanosti prirodi, koju će, u naredne tri godine ustrajno slikati. Najbolja djela su mu slike "Vareš" i "Slika sa sela", u kojima će doći do izražaja čežnja prema predjelima rodne Bosne.
Nova razvojna etapa je trajala od 1926. do 1930. godine, i u tom periodu će se kod njega razvio lirski odnosi sa prirodom, materijalom i životom, radio je brojne aktove, ali je posvetio određenu pažnju i pejsažnom slikarstvu i tada je nastala njegova "Kozja ćuprija".
Od 1930. do izbijanja Drugog svjetskog rata, Jovan Bijelić bio je preokupiran bojom kao samostalnim realitetom slike. Bio je to vrhunac njegovih stvaralačkih dometa. Njegovom slikom vlada raskošan kolorizam. U ovom periodu on uvodi u svoje slikarstvo i liniju. Kombiniranjem ovih elemenata izradio je i sliku "Sarajevo". Drugi svjetski rat proveo je u Beogradu, a tokom tog perioda naslikao je nekoliko odličnih radova, među kojima je najsugestivniji "Tamni predio".
Bosanski Petrovac
Pokretno dobro – Zbirka umjetničkih djela i ličnih predmeta Jovana Bijelića, smješteno je u zgradi "Spomen-muzej Jovan Bijelić" u Bosanskom Petrovcu, proglašeno je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Sastoji se od 14 umjetničkih djela akademskog slikara Jovana Bijelića, četiri slike drugih autora i zbirke ličnih predmeta (radni sto, pribor za slikanje, pribor za kafu i ćilim)
Zablatje (čvor)
Hrvatska:
Osonjak
Osonjak je naseljeno mjesto u sastavu općine Bednja, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ivanec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Osonjak je imao 47 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Osonjak je imalo 76 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Majski Trtnik
Majski Trtnik je naseljeno mjesto u sastavu grada Gline, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Majski Trtnik je imao 36 stanovnika.
Obljaj (čvor)
Bosna i Hercegovina:
Majski Trtnik
Stanovništvo
Napomena: ''U 1857. i 1869. iskazano pod imenom Trtnik.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Majski Trtnik je imalo 166 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Ljubljana (čvor)
Slovenija:
Mala Solina
Mala Solina je naseljeno mjesto u sastavu grada Gline, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Glina.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Mala Solina je imala 15 stanovnika.
Napomena: ''U 1857. dio podataka sadržan je u naselju Donje Jame.''
Mali Gradac
Mali Gradac je naseljeno mjesto u sastavu grada Gline, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Glina.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Mali Gradac je imao 143 stanovnika.
Napomena: ''Od 1857. do 1890. sadrži podatke za naselja Momčilovića Kosa i Trnovac Glinski.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Mali Gradac je imalo 391 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Brestanica
mini|280px|Brestanica, rimokatolička bazilika "Lurška Matera Božja" Brestanica je naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Krško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Brestanica je imala 993 stanovnika.
Napomena: ''Do 1952. iskazivano pod imenom Rajhenburg. U 2010. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Brestanica i Stolovnik.''
IC 4386
IC 4386 (također poznat kao ESO 271-25, IRAS 14118-4343, MCG -7-29-11 i PGC 50905) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 86 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Najveći prečnik je 3,00 (75 hiljada sg) a najmanji 1,5 uglovnih minuta (38 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 14. maja 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Meljan
Meljan je naseljeno mjesto u sastavu općine Bednja, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ivanec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Meljan je imao 148 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Meljan je imalo 241 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Pleš (čvor)
Hrvatska:
Slovenija:
Srbija:
Glavni kompleks histokompatibilnosti
mini|240px|Struktura MHC−1 Glavni kompleks histokompatibilnosti (MHC) je skup molekula na površini ćelija, kodiranih velikom porodicom gena koja kontrolira glavni dio imunog sistema svih kičmenjaka. MHC molekule posreduju u interakcijama leukocita pa se također nazivaju i leukocitnim. Te molekule su osnova imuniteta i skupa sa leukocitima i ostalim ćelijama čine imuni sistem organizma. MHC određuje i kompatibilnost donora za transplantaciju organa kao i podložnost na autoimmune bolesti preko unakrsne imunizacije. Kod ljudi, MHC se naziva ljudski leukocitni antigen (HLA, skr. od human leucocyte antigen)
Dakle, na površini svake ćelije nalaze se molekule koje su jedinstvene za svaku osobu. Putem molekula glavnog kompleksa histokompatibilnosti, tijelo može razlikovati sopstvene i strane supstance. Sve ćelije koje imaju iste molekule glavnog kompleksa histokompatibilnosti ne izazivaju imuni odgovor, a odbacuje se svaka ćelija koja nosi drugačije molekule glavnog kompleksa histokompatibilnosti.
Ćelije imunološkog sistema, između ostalih, imaju i memorijske sposobnosti pa mogu da “nauče” razlikovati vlastito od stranog. Još u fetusnoj fazi ontogeneze, kada počinje razvoj imunog sistema, matične ćelije odlaze u timus, gdje se dijele i razvijaju u T-limfocite. U daljoj fazi, unutar timusa, svaki T limfocit koji reagira na sopstvene molekule glavnog kompleksa histokompatibilnosti timusa, biva odstranjen. Svim T limfocitima koji podnose glavni kompleks histokompatibilnosti timusa i budu kompatibilne sa ćelijama koje izražavaju jedinstvene tjelesne MHC molekule, podobne su za sazrijevanje, tj. biva im "dozvoljeno" da sazriju i napuste timus.
Svaka MHC molekula na ćelijskoj površini ispoljava osobenu molekulsku frakciju proteina zvanu epitop. Ispoljeni antigen može biti self ili nonself. U suštini, MHC kompleks je kao mjerilo koje odražava ravnotežu bjelančevina unutar ćelije.
Proteini
MHC proteinI imaju [structure koje liče na imunoglobulin, a uključeni su u tri klase.
Klasa I
Klasične MHC molekule imaju epitope za TCR u CD8+T limfocitima. Neklasične molekule (MHC klasa IB) ispoljava ograničeni polimorfizam svojih osobenosti I prezentiranih antigena. Ova grupa je podijeljena u grupu koja kodira produkte unutar MHC lokusa (tj. HLA-E, -F, -G), a može i nemati takvu ulogu, tj. samostalno inducirani antigeni (stres ligandi), kao što su ‘’ULBPs, Rae1, and H60); antigen/ligandi mnogih ovih molekula je nepoznati, ali svaki može međureagirati sa svakim od CD8+ T, NKT i NK ćelija.
Klasa III
Molekule klasa III, za razliku od onih iz klasa I i II, imaju fiziološke uloge ali su kodirane sa hromosomskog segmenta između njih, u kratkom kraku hromosoma l6. Ove molekule uključuju nekoliko i izlučevinskih proteina sa imunim funkcijama: komponente dopune sistema (kao što C2, C4 i B faktor), citokina (kao što su TNF-α, LTA i LTB) i proteini toplinog šoka.
Antigeni histokompatibilnosti
desno|200px|mini|[[Molekula MHC proteina klase I ]] desno|150px|mini|[[Molekula MHC proteina klase II]] desno|300px|mini|[[Metabolizam|Metabolički put MHC klase I: Proteini se degradiraju u citosolu pomoću proteasoma (velikog proteinskog kompleksa), oslobađajući peptide ugrađene pomoću TAP kanala u endoplazmatskom retikulumu. Tu su asocirani sa svježe sintetiziranim MHC I molekulama. MHC-I/peptid kompleks ulazi u Golgijev aparat, glikozilira, ulazi u sekretorne vezikule, fuzira sa plazma membranom. Taj kompleks izlazi iz ćelije pri čemu na samoj membrane interreaguje sa T limfocitima.]] Antigeni histokompatibilnosti (tkivne snošljivosti, tkivne podudarnosti) su glikoproteinske makromolekule ćelijskih membrana – koje kod organizma primatelja, ukoliko ih sam ne posjeduje, izazivaju imunološku reakciju kojom strani nosilac (ćelija, tkivo, organ) nedgovarajuće specifičnosti biva uništen (odbačen). Imunološki je relevantna samo prva kategorija jakih antigena, a determiniraju je geni glavnog kompleksa histokompatibilnosti (Major Hystocompatibility Complex – MHC; Major Hystocompatibility System – MHS). Njihova osnovna prirodna biološka funkcija nije, dakle, sprečavanje transplantacije, nego regulacija imunološke reakcije na invadirane proteinske molekule stranog porijekla (bakterije, gljivice, virusi, tumorski antigeni itd). MHC je genetički determiniran skupinom blisko vezanih lokusa, od kojih glavninu čini HLA sistem, imenovan po tome što su prvi antigeni ovog sistema (HLA–A, HLA–B i HLA–C) otkriveni na humanim (H – human) leukocitima (L – leucocyte) i prvoopisanom lokusu (A). U primarne analize MHC genske mape uključeni su genetički markeri već poznate unutarhromosomske lokacije, kao što su: 1. izoenzimski sistemi: 2. sistemi eritrocitnih antigena (krvnih grupa): 3. faktori komplementarnog sistema: – proaktivator C3 komponente komplementa,
MHC sadrži genske lokuse koji kontroliraju produkciju:
Drugim riječima, individualnu specifičnost MHC–a (glavnog histokompatibilnog kompleksa) determinira skupina gena, usko povezanih lokusa, odgovornih za sintezu proteinskih molekula, koje prepoznaju limfociti T u imunološkoj reakciji na strane antigene. Te molekule se mogu svrstati u četiri osnovne skupine (klase):
IC 4387
IC 4387 (također poznat kao ESO 271-24, MCG -7-29-10 i PGC 50904) je prečkasta spiralna galaksija i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 14. maja 1904. godine.
Glavni kompleks histokompatibilnosti
Porijeklo i evolucija diverziteta MHC alela
Porijeklo i evolucija diverziteta MHC alela privlače osobitu pozornost, kako u naučno–fundamentalnom, tako i u aplikativnom smislu. Nema pouzdanih egzatnih saznanja o primordijalnom MHC genu. Prema jednoj od više hipoteza, klasa II MHC–a je evoluirala prva, dok je – prema drugima – takvu poziciju imala klasa I, kao rezultat rekombinacije gena sličnim onim za C–domenu imunoglobulina i domenu HSP70 (heat–shock) proteina koja je odgovorna za interakciju peptida. Filogenetske analize ukazuju na određene relacije između klase II MHC –lanca i beta –2–mikroglobulina, kao i između klase II MHC –lanca i klase I –lanca.
IC 4387
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Glavni kompleks histokompatibilnosti
Porijeklo i evolucija diverziteta MHC alela
Više takvih i sličnih dokaza potvrđuju hipotezu da su predačke MHC molekule imale strukturu sličnu recentnoj klasi II i da je ona bila osnova za evoluciju molekula klase I. Međutim, to još uvijek ne može objasniti molekularnu prirodu izvornog MHC gena. Evidencije prisustva gena iz klasa I, II i III kod nekih amfibija (Xenopus) ukazuju na stalno prisustvo fizičke povezanosti MHC–a vjerovatno tokom proteklih 370 miliona godina ili čak i duže. Poznato je da su MHC lokusi visoko polimorfni kod ljudi, miša, a i dugih sisara. Heterozigotnost u navedenim kategorijama iznosti 80–90%. Postoje četiri hipoteze koje objašnjavaju takav visok stupanj polimorfizma:
Distribucija polimorfizama sekvenci gena klase I kod čovjeka i miša je dokaz za četiri koordinirana faktora, koja mogu doprinijeti razumijevanju bogatstva alelnog diverziteta koji karakterizira MHC. To podrazumijeva: Treba naglasiti da interakcija mogućih mutacija i rekombinacija u evolucijskim tokovima varira u ovisnosti o zahvaćenim MHC lokusima, čak i na subgenskoj razini. Analiza nekodirajućeg regiona može poslužiti za razjašnjavanje obrazaca evolucije alela, obično dajući suprotne rezultate od onih koji se dobiju analizom kodirajućeg regiona. Glavni izvor varijabilnosti sekvenci HLA gena su tačkaste mutacije, ali njihova frekvencija nije ništa veća nego u ostatku genoma. Akumulacija tačkastih mutacija (tokom miliona godina evolucije) rezultirala je velikim polimorfizmom MHC gena. Nasuprot tome, genskom konverzijom je, od početka filogenetske separacije linije Homo, nastalo najmanje 80 novih alela klase I, što ukazuje na činjenicu da je stopa konverzije mnogo veća od frekvencije tačkastih mutacija. Svaki MHC receptor je u stanju da T ćelijama prezentira antigenske peptide sa tačno određenom dužinom i aminokiselinskom sekvencom. Smanjen MHC polimorfizam u određenoj populaciji ograničava broj peptida koji potencijalno mogu biti prezentirant T–ćelijama u funkciji indukcije imunog odgovora. Ukoliko proteinske molekule određenog mikroorganizma ne sadrže peptidne sekvence kompatibilne sa ograničenim brojem MHC molekula, ne može doći do aktivacije T–celija, zbog čega izostaje i imuni odgovor. Tako bi, npr., u slučaju infekcije ovakvim mikroorganizmom, opstanak cijele populacije bio ozbiljno ugrožen. Iz svega navedenog, može se zaključiti da je u toku evolucije selektivni pritisak favorizovao populacije sa izraženim polimorfizmom glavnog kompleksa histokompatibilnosti (MHC).
Polimorfizam i genetika HLA sistema
Prema mnogima, genski kompleks HLA regiona predstavlja najsloženiji do sada opisani genski kompleks čovjeka (iako njegova sekvenca čini svega 0,001 % genoma i obuhvata 0,02 rekombinacijske jedinice, tj. 2 centimorgama). Pozicija HLA genskih lokusa definirana je klasičnim (morganovskim) mapiranjem, tj. genetičkom analizom frekvencije međusobnih crossing–overa u sekvenci susjednih lokusa i putem hibridizacije ćelija. MHC, a time i HLA regioni, su locirani na kratkom kraku hromosoma 6 (6p21.31) i obuhvata sekvencu od 3,3 Mbp (megabaznih parova) u zavisnosti od haplotipa. Najduži je HLA–DR53 haplotip u zbog prisutnosti 110–160 kilobaza više DNK u DR/DQ regionu. Već je spomenuto da je HLA kompleks “podijeljen” na tri klase: I, II i III. Telomerni region klasičnog HLA kompleksa je nazvan klasa Ib region, a također, postoje teorije da je klasa IV locirana na telomernom dijelu na kraju regiona klase III. Klasični HLA antigeni su kodirani u svakom regionu HLA–A, HLA–B i HLA–C u (klasa I), zatim HLA–DR, HLA–DQ i HLA–DP (u regionu klase II). Svi geni klase I sadrže 3–6, a geni klase II, 4–11 kilobaza. Klasa III ima najveću zbijenost, ali neki od tih gena ne pripadaju imunom sistemu. Projekat sekvencioniranja humanog MHC–a omogućilo je mapiranje svih gena pripadajućeg regiona.
Senovo
mini|280px|Senovo, Titova ulica Senovo je naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Glavni kompleks histokompatibilnosti
HLA genotipizacija
HLA genotipizacija je neizostavan postupak u svim suvremenim transplantacijskim zahvatima, jer HLA sistem ima ekstremno značajnu ulogu u imunom odgovoru organizma – putem T–ćelija. HLA sistemski proteini su visoko polimorfne membranske molekule, koje mogu vezati antigene i predati ih T–ćelijama. Te proteinske molekule su inkodirane genima MHC regiona, diferenciranim u tri klase: U klasu I se također svrstavaju i lokusi HLA–E, HLA–F, HLA–G, HLA–H, HLA–J, HLA–K i HLA–L, ali većina njih nije značajna kao peptidni "prezenter". Klinički značaj HLA se posebno ispoljava prilikom tipizacije tkiva za potencijalnu transplantaciju. Polazni preduvjet za uspješnu tranplantaciju organa ili tkiva je što veći stupanj podudarnosti kompletnih MHC lokusa donatora (donora) i primaoca (recipijenta), čime se preveniraju mogući rizici za odbacivanje transplantata. Pouzdano je dokazana asocijacija određenih HLA genotipova sa više od 30 bolesti. Prema tome, individualna pripadnost određenim genotipovima ovog sustava može indicirati (povećanu) predispoziciju za takve bolesti. HLA genotipizacija počinje izolacijom genomske DNK iz uzoraka krvi potencijalnog donora i primatlja. Nakon toga se amplificiraju (SSP–PCR) grupno–specifični regioni (SSP –sequence–specific primers = sekvenciono–specifični prajmeri; PCR – Polymerase Chain Reaction) koje promatramo. PCR produkti se vizualiziraju na agaroznom gelu (gel elektroforeza) ili direktnom DNK analizom sekvenci. Komparativnom analizom dobijenih rezultata procjenjuje se stupanj "genetičke imunološke sličnosti" potencijalnog donatora i primaoca organa ili tkiva. Ta procjena je neposredni pokazatelj “genetičke podobnosti” davaoca da uspješno donira i primaoca da uspješno prihvati transplantat. Za tako usmjerenu HLA genozipizaciju najčešće se koriste HLA–A, HLA–B, HLA–C (iz klase I), te HLA–DRB1, HLA–DQB1 i HLA–DPB1 (iz klase II).
Senovo
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Senovo je imalo 2.343 stanovnika.
Glavni kompleks histokompatibilnosti
Relacije HLA sistema i nekih bolesti
Pozitivna iskustva u analizama povezanosti krvnih grupa ABO sistema i nekih bolesti (naročito nekih karcinoma želuca) snažno su stimulirala i istraživanja asociranosti određenih HLA genotipova i bolesti. Takva istraživanja pritom obuhvataju populacijske i porodične studije. U populacijskim studijama se istražuje značaj razlika između skupina nesrodnih bolesnika i zdravih individua u frekvenciji pojedinih HLA antigena. U porodičnim studijama se ispituje stupanj konkordantnosti po istoj bolesti između oboljelih ispitanika i njihovih srodnika i da li oni češće pripadaju istom HLA haplotipu nego što se to očekuje prema prirodi nasljeđivanja fenotipova HLA sistema. Nakon utvđivanja povezanosti između individualne specifičnosti HLA antigena i neke bolesti, utvrđuje se stupanj i mehanizam nasljeđivanja takve "podložnosti". Antigeni iste serije (A, B, C, D ili DR) se ponašaju kao da ih nadzire jedan alelomorfni gen, po principu jedan gen – jedna osobina. Shodno tome, i svaka promjena frekvencije jednog antigena se odražava na promjenu frekvencija ostalih antigena iste serije. Dosadašnja istraživanja su pokazala da pojedine bolesti mogu biti “vezane” za jedan ili više antigena HLA sistema i da ta povezanost, u osnovi, može imati dominantni i recesivni oblik nasljeđivanja. Povećana frekvencija homozigotnih HLA gena, koji obilježavaju povećan rizik na neku bolest, ukazuje na recesivno nasljeđivanje datog svojstva. Ako se povezanost neke bolesti očituje sa dva antigena različitih serija neophodna je procjena vjetovatnoće povezanosti pojedinih antigena sa datom bolesti. Povezanost između određenih HLA gena i bolesti se, naravno, ne može shvatiti kao bezuvjetna. To znači da nosilac određenog antigena ne mora a prior biti oblikatni “kandidat” za bolest koja pokazuje jasnu vezu sa nekim od HLA gena. Kao dokaz ovoj tvrdnji uzima se činjenica da ista bolest u različitim populacijama pokazuje povezanost sa različitim genima HLA sistema. Pretpostavlja se da gen ili geni za prijemčivost za neku bolest nisu identični marker–genu određene bolesti (HLA genu). Takva posebnost, ipak, pokazuje da su takvi geni u poziciji LD–a (linkage disequilibriuma) sa HLA genima, tj. individualno prisustvo jednog alela može uticati na prisustvo određenog alela na drugom lokusu (lokusima). Prema specifičnosti asocijacije određenih bolesti sa nekim HLA genima, moguće je diferencirati više skupina tih bolesti. Takva kategorizacija je zasnovana na tipu bolesti i specifičnoj asociranoj seriji HLA gena.
Senovo
Stanovništvo
Napomena: ''U 2013. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Mali Kamen i Senovo, a u 2015. između naselja Dovško i Senovo.''
Glavni kompleks histokompatibilnosti
Asocijacija HLA genotipova i autoimunih bolesti
Ova veza se u novije vrijeme se posebno intezivno proučava. Općepoznata je osobina autoimunih oboljenja da ih prati stimulacija klonalne ekspanzije T–ćelija, koje nisu uništene u timusu nekim protektivnim mehanizmima imunog sistema.
HLA molekule određuju koji peptid u mikrobnom antigenu će ta individua najefikasnije prepoznati, što, konsekventno tome, ima primarni uticaj na ekspresiju (konzerviranih) autoimunih sekvenci. Sve to, na kraju, utiče na brzinu razvoja autoimunog oboljenja. Najveći broj autoimunih oboljenja je povezan sa HLA sistemom, pa se češće javljaju kod osoba koje nose određene HLA alele. Najveća povezanost nekog genotipa i autoimunog oboljenja nađena je kod dijabetičara (diabetes melitus – tip I; insulin–ovisni dijabetes) i reumatoidnog artritisa. U slučaju ovog tipa šećerne bolesti, cilj autoimune aktivnosti su ß–ćelije Langerhansovih ostrvaca. Općenito gledano, kod autoimunih oboljenja veliki je broj autoantigena koji predstavljaju ciljne molekule u imunim reakcijama antitijela i T–ćelija, kako kod ljudi, tako i kod eksperimentalnih životinja. Autoantitijela na ćelije Langerhansovih ostrvaca prisutna su u serumu više od 90% pacijenata s pomenutim tipom dijabetesa. Nakon perioda od oko jedne godine, ova autoantitijela polagano nestaju, a imunopatološke promjene, u osnovi, nastaju zbog ćelijskog imunog odgovora. IDDM je kod čovjeka u vezi sa ekspresijom alela HLA–DQß MHC klase II. Ovaj ß–lanac sadrži neutralnu aminokiselinu (Ser, Ala ili Val) na poziciji 57. Za razliku od ovog, aleli klase II koji na 57–oj poziciji imaju asparaginsku kiselinu u jasnoj su vezi sa otpornošću na IDDM (aspartat–57 formira so koja stabilizira peptidne veze). S druge strane, i najsitnije modifikacije na drugim mjestima DQß–lanca mogu dovesti do povećane autoreaktivnosti T–ćelija. Kod osoba koje nose alele za rezistenciju na IDDM formira se kompleks koji vodi ka uništavanju formiranih autoantigena – uzročnika autoimunih reakcija. Treba, međutim, imati u vidu i činjenicu da je dijabetes multigensko oboljenje u kojem učestvuju geni koji ne pripadaju MHC–kompleksu, a pozicionirani su na različitim mjestima u genomu. U familijarnim studijama, utvrđeno je da je najveći broj autoimunih oboljenja prije u vezi sa klasom II, nego klasom I histokompatibilnog kompleksa (MHC). Ankilozni spondilitis je poremećaj u čvrstoj vezi sa alelnom varijantom HLA–B27, ali je rizik obolijevanja izuzetno nizak (svega 2% svih HLA–B27 pozitivnih osoba). Ovo objašnjava pojavu da se kod poremećaja povezanih sa HLA supstancama histokompatibilnosti ne nasljeđuje bolest nego prijemčivost za neko oboljenje. Postojanje povezanosti sa HLA ukazuje (ali ne i dokazuje) na to da su imunološki mehanizmi u vezi sa patogenezom nekih oboljenja. U nekim slučajevima vrlo je vjerovatno da intenzitet autoimune reakcije ne ovisi o samom imunom sistemu (tj. molekulama histokompatibilnog kompleksa) nego o mašineriji (genima) koja proizvodi peptide koji učestvuju u imunim reakcijama. Različiti setovi ovih peptida, također, mogu imati određeni uticaj na T–ćelijski imuni odgovor, tako da u utvrđivanju povezanosti nekog MHC genotipa i oboljenja treba voditi računa o polimorfizmu drugih molekula koje su uključeni u imunološki sistem organizma.
Pašnik
Pašnik je naseljeno mjesto u sastavu općine Bednja, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ivanec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Pašnik je imao 65 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Pašnik je imalo 99 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Ljubljana–del (stara općina Bežigrad)
Ljubljana–del je bivše naseljeno mjesto u sastavu gradske općine Ljubljana, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu grada Ljubljane, odn. stare općine Bežigrad. 1994. godine, naselje je ukinuto i udruženo sa još četiri naselja imena Ljubljana–del u jedinstveno naseljeno mjesto Ljubljana.
Stanovništvo
Napomena: ''U 1994. pet naselja pod imenom Ljubljana–del udružuju se u jedinstveno naseljeno mjesto Ljubljana.''
Marinbrod
Marinbrod je naseljeno mjesto u sastavu grada Gline, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Glina.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Marinbrod je imao 93 stanovnika.
Prebukovje (čvor)
Hrvatska:
Marinbrod
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Marinbrod je imalo 171 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Pleš (Bednja)
Pleš je naseljeno mjesto u sastavu općine Bednja, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ivanec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Pleš je imao 261 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Pleš je imalo 374 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Zablatje Posavsko
Zablatje Posavsko je naseljeno mjesto u sastavu grada Velike Gorice, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.