cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geografija Madagaskara
Klima
Postoje dva godišnja doba: od novembra do aprila je toplo i kišovito, a od maja do oktobra je hladnije i suho. Dominiraju jugoistočni vjetrovi, sa povremenim ciklonima.
Rijeke i jezera
Rijeke Mananara i Mangoro spuštaju se od centralnih visoravni prema istočnoj obali, kao i Maningory, koja teče od jezera Alaotra. Druge rijeke koje se ulijevaju u Indijski okean jesu Bemarivo, Ivondro i Mananjary. Ove rijeke imaju kratak tok, s obzirom da je njihovo razvođe blizu istočne obale. Zbog stepenastog terena niz koji teku, tokovi su im brzi s obiljem vodopada i kaskada.
Rijeke koje teku prema zapadu i ulijevaju se u Mozambički kanal duže su i sporijeg toka zbog blažeg nagiba tla. Najveće rijeke zapadnog razvođa su Sambirano, Mahajamba, Betsiboka (Luka Mahajanga je smještena na ušću), Mania, Sjeverni i Južni Mahavavy, Mangoky i Onilahy. Ikopa, čiji tok prolazi kroz Antananarivo, pritoka je Betsiboke. Mangoky ima površinu sliva od oko 50.000 km2, Ikopa i Bestiboka od 18.550 km2 i 11.800km2, ali im je nivo vode jako mali tokom određenih mjeseci, s obzirom na sušne krajeve kojima protječu.
Važnija jezera, osim Alaotre, jesu Kinkony na sjeveru i Ihtory na jugozapadu.
NGC 5645
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Boris Režak
Boris Režak (Banja Luka, 6. april 1976), bosanskohercegovački je kantautor mlađe generacije iz Banje Luke.
Poznat je po nizu pop-kompozicija modernijeg izričaja ("Anđeo", HRF 2004, "Pokora", "Isti se pronalaze"), koje je dosad imao prilike objaviti na jednom samostalnom albumu, dok je drugi u pripremi. Pojavljivao se na nekoliko domaćih festivala zabavne muzike u BiH, Hrvatskoj, te Srbiji, a učestvovao je i na nacionalnom izboru za pjesmu Eurovizije u Sarajevu. Trenutno živi u Beogradu.
Vasco da Gama (most)
thumb|300px|Most Vasco da Gama Most Vasco da Gama (port. Ponte Vasco da Gama) je most preko rijeke Tagus u Lisabonu, Portugal.
Ukupna dužina prelazi 17 kilometara, što ga i danas čini najdužim evropskim mostom. Građen je kako bi izdržao potres jak barem poput katastrofalnog potresa iz 1755., koji je uništio gotovo cijeli grad, dakle magnitude 7,1 po Richterovoj skali. Također, otporan je na udare vjetra do 250 km/h.
Most je otvoren 29. marta 1998., u vrijeme održavanja Svjetske izložbe, 18 mjeseci nakon početka radova na njegovoj izgradnji.
Most ima 6 traka za vozila, sa brzinom ograničenja od 120 km/h, izuzev jedne trake gdje ograničenje brzine iznosi 100 km/h.
Putarina iznosi 2.60 € za putnička vozila i 10,80 € za teretna vozila.
Gornji Lukavac (Gradačac)
Gornji Lukavac je naseljeno mjesto u gradu Gradačcu, Bosna i Hercegovina.
NGC 1384
NGC 1384 (također poznat kao MCG 3-10-3 i PGC 13448) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 451 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Bik. Najveći prečnik je 0,90 (118 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (66 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 20. oktobra 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
314. slavna brdska brigada
314. slavna brdska brigada je bila vojna jedinica koja je tokom rata u Bosni i Hercegovini bila u sastavu 3. korpusa Armije BiH. Osnovana je 1. decembara 1992. godine kao 314. motorizovana brigada sa komandom u Zenici. Prvi komandant je bio Fuad Smailbegović. Brigada je poslije preimenovana u brdsku, a za postignute uspjehe odlikovana je i kolektivnim odlikovanjem slavna.
Historija
Osnovana je krajem 1992. godine kao 314. motorizovana brigada 3.korpusa Armije BiH i bila je pod direktnom komandom Štaba 3. korpusa. Prvi komadant je bio Fuad Smailbegović, a pomoćnik komadanta za obavještajne poslove je bio Hamid Suljić. Sastojala se od četiri bataljona. U decembru 1992. godine njoj se priključilo nekoliko jedinica Patriotske lige iz Mehurića, jedna četa iz Zagrađa i vod iz Skomorja.
Između 1992. i 1993. godine brigada je imala 1.800 vojnika. Dana 8. oktobra 1993. godine brigada je postala brdska i broj vojnika u njoj je smanjen.
1. bataljon 314. brdske brigade prelazi pod komandu Operativne grupe Visoko, a poslije i u sastav Operativne grupe Bosna.
IC 925
IC 925 je eliptična galaksija koja je udaljena oko 905 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 0,10 (26 hiljada sg) a najmanji 0,1 uglovnih minuta (26 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Edward Emerson Barnard u juna 1892. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 2750
NGC 2750 (također poznat kao IRAS 09028+2538, MCG 4-22-12, PGC 25525 i UGC 4769) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 123 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Rak. Najveći prečnik je 2,20 (79 hiljada sg) a najmanji 1,9 uglovnih minuta (68 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 11. marta 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kamarinska
Etimologija
Riječ "kamarinska" (pjesma, ples) potječe od dvije riječi "Kamarinskij muškarac". Predpostavka je i da je riječ iznikla od toponima Kamariči — ime jedne parohije u Orlovskoj guberniji. Ova parohija ranije se nalazila pod vlašću Poljsko-Litavske Unije, a prihodi koje je donosila ta parohija odlazili su na lično korištenje (Kamaru — odakle je i potekao naziv Kamariči) poljskim i litovskim feudalcima.
T. A. Martemjanov, prvi je istraživač plesne pjesme "kamarinska", i on smatra,da je naziv parohije proizašao od riječi kamornik, kamorniki. Tako su u Severiji nazivali ljude, koji nisu imali svoje domove i živjeli u tuđim kolibama i komorama. Komarickaja parohija, kao posljedica snažne kolonizacije za učvršćenje južnih granica Moskovske države, koja se provodila po naredbi cara Ivana IV Groznog, te se odlikovala kao kraj beskućnika i skitnica. Ime parohije njima duguje svoj naziv.
Pjesma
Po mišljenju lokalnog historičara Gavrila Pjaseckoga, ruska narodna pjesma "Komarinska" ostala je "spomenikom izdaje stanovnika Komarickaje parohije Borisu Godunovu ne samo kao gospodaru, već i kao svome zemljoposjedniku-gospodaru". Postoji također i verzija, da se Kamarinska pojavila kao izraz radosti "ljudi, koji su uspjeli pobjeći iz tatarskog zarobljeništva". . Po još jednoj verziji, Kamarinska je odraz stvarnosti Smutnoga vremja
Ruska folkoloristica, Evgenija Linejeva ukazivala je na "drevnost tog napjeva i na srodstvo sa pjesmama koje su izvodili srednjovjekovni narodni zabavljači (skomorohovi)".
T. Martemjanov je smatrao da: "U očima našeg naroda narodna plesna pjesma Kamarinska predstavlja neukrotivog buntovnika, kopile, nestašnog čovjeka, koji je istovremeno i nesumnjivi protivnik kmetstva. Ja [...] sam sām više puta primijetio svjesno isticanje pjevača Kamarinske, upravo takvih crta likova, pri čemu su prikazivali uporno opiranje "služenju gospodaru", i nepriznavanje gospodareve vlasti". Postoji nekoliko varijanti pjesme. Oh, taj, kučkin sin, kamarinski seljak, Podignuo noge i na peći leži Leži, leži i nogama maše, Desnom nogom trza.
Oj, naš komarinski seljak, Krenuo u šumu, trči po stazi. On trči, trči, šaleći se, Svoje brke uvrće.
Tiše, tiše taptajte! Pod ne slomite! Kod nas je voda ispod poda, Da u vodu ne potonete!
Pošla je plesati, Nogom lupnula. Ah, koliba se zaljuljala I vrata zalupila.
Poznati su stihovi "Pjesma o kamarinskom seljaku" ("Kako je na ulici Varvarinskoj spavao Kasjan, seljak kamarinski") napisao ju je Leonid Trefolev, po motivima narodne pjesme.
Historija nastanka
thumb|200px|desno|Kompozitor uvertire pod nazivom "Kamarinska", [[Mihail Glinka.]] Kamarinska je jednodijelna uvertira kompozitora Mihaila Ivanoviča Glinke, napisana 1848. godine u Varšavi. Čeznući za rodnim krajem, Glinka se počeo prisjećao ruskih narodnih motiva. Neočekivano je našao veliku sličnost između dvije poznate ruske narodne plesne pjesme "Iza planina, planina, visokih planina", koje se obično pjevaju i plešu na svadbama i "kamarinske" pjesme. Riješio je komponirati muzičko djelo po uzoru na ruske narodne pjesme, pri čemu svaki pojedini pjevač ponavlja glavnu melodiju, koja se dodaje pri svakom novom izvođenju glavne muzičke teme. Partituru je počeo pisati početkom augusta 1848. godine. Rad se odvijao brzo, a već u oktobru iste godine djelo je bilo završeno.
Sām Glinka je svom djelu dao naziv "Svadbena i plesna pjesma"; a carski ruski muzički kritičar i pedagog Vladimir Odoevski mu je predložio naziv "kamarinska". "Ruski skerco" — tako ga je često sãm kompozitor nazivao. Prva koncertna izvedba ovog muzičkog djela bila je 15. marta 1850. godine u Sankt-Peterburgu.
Oblik izvođenja u djelu jeste dvostruka varijacija pri čemu se koriste dvije muzičke teme. "Kamarinska" je podijeljena na četiri glavna stavka. Iza uvoda u djelu, poslije glavne pauze, slijedi prvi stavak koji je zasnovan na svadbenoj pjesmi "Iza planina, planina, visokih planina". U drugom stavku su varijacije na temu "Kamarinske", dok u trećem stavku dolazi do povratka na svadbenu pjesmu i konačno u četvrtom stavku kompozitor je razradio šest novih varijacija na temu "kamarinske". Petar Iljič Čajkovski je jednom prilikom izjavio kako je u Glinkinoj "kamarinskoj", "priložena sva ruska simfonijska muzika".
Godine 1980. na muziku Mihaila Glinke u Sovjetskom Savezu snimljen je crtani film režisera Inese Kovaljevske "Kamarinska", s nizom obrada narodnih pjesama i remek-djela ruskih klasika.
Prva tema
Prva tema (A) — svadbena pjesma "Iza planina, planina, visokih planina". F-dur je liričan, zamišljen. Poslije glavne muzičke teme slijedi nekoliko varijacija:
Druga tema
Druga tema (B) — jeste plesna "kamarinska" pjesma čiji tonalitet je zasnovan na D-duru. Po karakteru to je žustra, poletna, plesna pjesma, gdje se uz upotrebu polifonijskih tehnika razvijaju varijacije koje utječu na oblik muzičkih tonova. Ova tehnika pomaže u stvaranju zamršene i raznolike muzike. U varijacijama na ovu temu istaknutu ulogu imaju violine uz upotrebu pizzicato sviračke tehnike, dok drveni puhači oponašaju ruske narodne instrumente.
Razvojna sekcija:
Grupe varijacija
U temi A nema posebnih promjena, ali u temi B ima mnogo invencija, promjena tonaliteta i sinkopa. Tempo se postepeno ubrzava ("accelerando") uz upotrebu tonaliteta u F-Duru iz A teme.
Pred kraj uvertire dolazi do lagahnog usporavanja ("meno"), pri čemu temu iz drugog (B) dijela svira solo violina, nakon čega cijeli orkestar nastavlja sa sviranjem ovog djela i sve se završava B temom u glasnom fortissimu (ff).
Lokalni izbori u Bosni i Hercegovini 2016.
Centralna izborna komisija Bosne i Hercegovine je na sjednici održanoj 4. maja 2016. godine raspisala održavanje lokalnih izbora 2016. godine.
Organizacija izbora
Neposredni izbori su raspisani za: Lokalni izbori u Bosni i Hercegovini su se održali 2. oktobra, 2016. godine. Biračka mjesta su otvorena u 7 sati, a zatvorena u 19 sati. Od ukupno 3 198 380 redovno registrovanih glasača na redovnim biračkim mjestima, na izbore je izašlo 1 723 140, odnosno 53,88% registrovanih. Broj registriranih glasača za Općinsko vijeće, odnosno Skupštinu grada iznosio je 3 266 448, dok je broj registriranih glasača za načelnika, odnosno gradonačelnika iznosio 3 179 720 glasača.
Najveći incident se desio u Stocu, gdje je glasanje prekinuto na 17 biračkih mjesta.
Izbori u Mostaru nisu održani.
Hrgovi Donji
Hrgovi Donji su naseljeno mjesto u gradu Gradačcu, Bosna i Hercegovina.
Ana Arpadović (bizantska carica)
170px|mini|Pečat Aninog sina Konstantina Ana Arpadović (grčki Άννα) bila je ugarska kraljevna i carica Bizantijskog carstva. Njen suprug bio je car Andronik II Paleolog (Ἀνδρόνικος Παλαιολόγος).
Konrad I, kralj Sicilije
Konrad Švapski (25. april 1228 - 21. maj 1254) je bio kralj Sicilije kao Konrad I, kralj Jeruzalema kao Konrad II i kralj Njemačke i vojvoda Švabije kao Konrad IV.
Kralj Jeruzalema
Njegovi roditelji su bili Fridrik II, car Svetog Rimskog Carstva i kralj Sicilije i Izabela II, kraljica Jeruzalema. Rođen je u Apuliji. Bio je drugo, ali jedino preživjelo dijete svojih roditelja. Majka mu je umrla na porodu, tako da je Konrad postao kralj Jeruzalema nekoliko sati nakon svog rođenja. Živio je u Italiji do 1235. godine, kada je prvi put posjetio Njemačku. Njegov otac je Jeruzalemom upravljao kao regent u njegovo ime sve dok Konrad nije postao punoljetan.
Kralj Njemačke i Jeruzalema
Car Fridrik II je zbacio svog starijeg sina Henrika sa njemačkog i siciliskog prijestolja zbog pobune protiv njega, te je za novog kralja Njemačke izabran Konrad IV. Zigfrid III, nadbiskup Mainza, upravljao je Njemačkom kao regent do 1242. godine. Tu su funkciju zatim preuzeli Henrik, landgrof Tiringije, i Vjenceslav I, kralj Češke. Konrad je počeo učestvovati u politici otprilike 1240. godine.
Međutim, 1245. papa Inocent IV je ekskomunicirao Fridrika 1245. i proglasio Konrada nezakonitim kraljem Njemačke. Landgrof Tiringije je podržavao papu, te je bio izabran za protukralja Njemačke 22. maja 1246. godine. Porazio je Konrada u bici u augustu 1246. godine, ali je umro nekoliko mjeseci kasnije. Njegovu poziciju protukralja zauzeo je Vilim II, grof Holandije. Iste godine Konrad je oženio Elizabetu, kćerku bavarskog vojvode Otona II. Njihovo jedino dijete bio je Konradin. Godine 1250. Konrad je trenutačno smirio situaciju u Njemačkoj pobijedivši holandskog grofa.
Kralj Sicilije, Njemačke i Jeruzalema
Fridrik II je umro iste godine, te ga je Konrad naslijedio kao kralj Sicilije. Borba s papom se nastavila. Pobijedivši Vilima, Konrad je odlučio izvršiti invaziju na Italiju 1251. godine u želji za povratom očevog bogatstva. U januaru sljedeće godine izvršio je invaziju na Apuliju uz pomoć venecijanske mornarice, te je uspio spriječiti svog vanbračnog polubrata Manfreda da se pretjerano miješa u politiku Sicilije. U oktobru 1253. osvojio je Napulj.
Međutim, nije mogao pobijediti plemstvo koje je podržavalo papu, koji je 1253. godine krunu Sicilije (kao njen suzeren) ponudio Edmundu, sinu engleskog kralja Henrika III. Konrada je ekskomunicirao sljedeće godine. Izopćeni kralj je umro od malarije iste godine u gradu Lavello. Na sicilskom i jeruzalemskom prijestolju naslijedio ga je sin, Konradin.
IC 2582
IC 2582 (također poznat kao ESO 436-28, IRAS 10268-3005, MCG -5-25-6 i PGC 30880) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 191 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zračna pumpa. Najveći prečnik je 1,40 (78 hiljada sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (72 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 1. maja 1900. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Antikrepuskularne zrake
mini|desno|Antikrepuskularne zrake spajaju se u antisolarnoj tački, viđeno odozgo desno|mini|Antikrepuskularne zrake nasuprot zalazaćem Suncu iznad [[Zaljevska obala (SAD)|Zaljevska obale Floride]] Antikrepuskularne ili antisolarne zrake slične su krepuskularnim, samo se nalaze na suprotnoj strani od tačke u kojoj je Sunce. One su gotovo paralelne, ali zbog linearne perspektive gledaocima djeluje kao da se spajaju u antisolarnoj tački. Najčešće su vidljive oko izlaska ili zalaska Sunca. Krepuskularne zrake obično su mnogo svjetlije od antikrepuskularnih. To je zbog toga što se kod krepuskularnih zraka, koje su na istoj stani neba kao i Sunce, atmosfersko raspršenje svjetlosti, koje ih čini vidljivima, dešava pod malim uglovima (pogledajte članak Mieova teorija).
Iako izgleda kao da se antikrepuskularne zrake spajaju u tački koja je na nebu nasuprot Suncu, ovo spajanje zapravo je iluzija. Zrake su zapravo (gotovo) paralelne, a "spajanje" se dešava u tački nestajanja u beskonačnosti.
Spika (zvijezda)
Alpha Virginis (α Del, α Virginis, Spika) je  zvijezda  u sazviježđu Djevica. Ubraja se u dvostruke zvijezde. Jedna je od našem Sunčevom sistemu najbližih masivnih dvostrukih zvijezda. Primarna zvijezda je plavi div i ima prividan sjaj od 1.04, s tim što se nalazi u fazi evolucije između subdiva i diva. Njena masa je dovoljno velika da bi mogla postati supernova tipa II.Sekundarna je zvijezda glavnog niza. Jedna je od rijetkih zvijezda gdje je zapažen Struve-Sahade efekat.
Petrovići (Podgorica)
Petrovići (ćir. Петровићи) su naseljeno mjesto u sastavu grada Podgorice, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazili su se u sastavu stare općine Podgorica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Petrovići su imali 45 stanovnika.
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
Gornja Međiđa
Gornja Međiđa je naseljeno mjesto u gradu Gradačcu, Bosna i Hercegovina.
Istorija
U naselju je pronađen srednjovjekovni nadgrobni spomenik. Predstavlja izvanredno vrijedan primjerak jer se pretpostavlja da je na ovom lokalitetu postojao veći broj stećaka, ali se održao samo ovaj, vjerovatno zbog toga što je bio najmasivniji. Stećak potiče sa kraja XV, odnosno početka XVI stoljeća, kada su ove krajeve naseljavali hercegovački stočari, tada već u vrijeme osmanlijskog carstva. Prvi ga je naučno obradio Šefik Bešlagić, 1973. god.
Neotropik
Neotropik ili neotropska biogeografska zona pojam je iz biogeografije koji se koristi i u geografiji životinja (zoogeografija) i u biljnoj geografiji, odnosno fitogeografiji (kao jedno od carstava flore). S vegetacijskog stanovišta, Južnu Ameriku, a najjužniju regiju Anda više nije dio neotropika nego antarktičke ekozone), Srednju Ameriku, Zapadne Karibe, južni dio Meksika i južni vrh Floride. Zoogeografska regija Neotropik uključuje Južnu Ameriku, Srednju Ameriku i Zapadnu Indiju. Centralna Amerika predstavlja prelazno područje ka nearktiku.
Neotropik je dugo bio odvojen od Sjeverne Amerike, pa se tu razvila vrlo neovisna flora i fauna, koja više podsjeća na gondvanske elemente Antarktisa i Australisa.
Flora
thumb|250px| [[Cvjetnica Hohenbergia stellata (Bromeliaceae), koja je porijeklom iz Tobago i Trinidada, Venecuele i Brazila]] Najvažnije vrste vegetacije uključuju tropske prašume. Obuhvataju veliki dio amazonskih nizija kao i velika područja Srednje Amerike. Izolirano se nalazi takozvana Mata Atlântika, atlantski pojas prašume, na jugoistočnoj obali. Odvojen je od amazonskih prašuma savanama i suhim šumama (Cerrado, Gran Chaco). Na sjeveru amazonskih šuma nalazi se još jedan region savane, ljano. Zapadnim bočnim dijelom Južne Amerike dominira moćni planinski lanac Anda, na čijim se obroncima u tropima uzdižu planinske kišne šume, a zatim se spajaju u planinske stepe. Suha pustinja Atacama leži zapadno od tropskih Anda. Ova sušna područja sežu južno iznad sredozemnih grmova, u umjereno listopadne šume koje se protežu do Ognjene zemlje. Na istoku južnih Anda protežu se travnjaci pampas i patagonijske stepe.
Posebno su karakteristične porodice biljaka su Cactaceae i Bromeliaceae, ali i Tropaeolaceae, kao i rodovi Agave i Yucca i nekoliko rodova pantropskih palmi (Euterpe, Sabal, Jubaea). Ostale porodice su Cannaceae, Cyclanthaceae i Marcgraviaceae.
mini|300px|Prirodne [[vegetacijske zone u Neotropiku
thumb|250px|Tropska kišna šuma u [[Amazonija|Amazoniji, sjeverno od Manausa, Brazil]] 250px|thumb|Suhe šume [[Gran Chaco na sjeveru Paragvaja]] thumb|250px|Suha stepa u [[Patagonija|Patagoniji]]
Fauna
Južna Amerika bila je izolirana od drugih kontinenata tokom većeg dijela moderne ere. Za to vrijeme razvijali su se jedinstveni oblici sisara, od kojih su neki i danas karakteristični za Južnu Ameriku. Tu se ubrajaju razne Marsupialia, armadili, anteatere i lentovi. Majmuni Novog svijeta i njihovi srodnici, zamoraci pojavili su se vrlo rano kao otoćni izolati. Međutim, današnju faunu sisara u neotropskom regionu velikim dijelom čine grupe koje su migrirale iz Sjeverne Amerike tokom velike razmjene američke faune u pliocenu. Kada je prije oko tri miliona godina formiran kopneni most Srednje Amerike, artefakti (jeleni, kamile, umbilikatne svinje), jednoobrazni kopitari (tapiri), zečevi, grabljivice (mačke, psi, martenice, medvjedi, mali medvjedi), insektivori i porodice glodara Novog svijeta, miševa i kroasana od Sjeverne do Južne Amerike. U to vrijeme su se također useljavali proboscide i konji, ali su kasnije nestali. mini|Torbarski pacov roda [[Monodelphis]] Torbari su u Južnoj Americipredstavljeni torbarskim pacovima, oposumskim miševima i porodicom Microbiotheriidae. Beutleri su ograničeni na neotropik, osim sjevernog oposuma, koji se takođe javlja u nearktiku. Pored penjačkih oblika (Didelphis, Marmosa) postoje i poluvodeni (Lutreolina, Chironectes). Miševi se mogu ograničiti na reliktna područja andske regije.
Raznolikost oklopnika kreće se od pojasolikih krtica do giganata roda Armadillo. Podjednako naseljavaju šume i sušna područja. Jedna vrsta, deveterostruki armadilo, također se javlja samo u nearktisu. Anteatri su predstavljeni džinovskim anteatrom, tamanduaom i patuljastim anteatrom. Ljenjivce zastupa samo jedan, dok su veliki kopneni oblici postojali do pleistocena. Širokonosni majmuni su sada ograničeni na neotropsku regiju. Javljaju se u Južnoj i Srednjoj Americi. Isto se odnosi na ostale majmune Novog vijeta, koji su endemi neotropske oblasti, a naseljavaju i Južnu i Srednju Ameriku. Za razliku od majmuna starog svijeta, novosvjetski majmuni nisu proizveli nikakve oblike rada. Oni se mogu podijeliti u kapucinolike, kratkorepe majmune, noćne majmune, dugorrpe paukolike majmune (rod Ateles), saki majmune i drekavce. 250px|thumb|Jaguer je najveća mačka neotropske oblasti Srodnici zamoraca s američkog kontinenta gotovo su isključivo ograničeni na neotropsku regiju. Kapibare su bile do kasnog pleistocena, ali su sada ograničene na neotrope. Ostale porodice zamoačkih srodnika su pacovolike životinje Octodontoidea, Cavioidea, Chinchilloidea i Dinomyoidea. Potonje predstavlja samo rod Pakarana. Pored toga, pojavljuju se i plutajuće Myocastoridae (močvarni oblici). Druga važna grupa glodara su miševi Novog svijeta, koji naseljavaju cijelu regiju, s izuzetkom sliva Amazona i rasprostranjeni su u najrazličitijim oblicima, od Tierra del Fuego i padina Anda do Meksika. Ostali glodari su džepni pacovi, koji se javljaju uglavnom u Srednjoj Americi i džepni miševi, koji se javljaju sjeverno od Južne Amerike. Postoje i kroasani (Sciurus, Sciurillus i Microsciurus). Zečevi i kunići i su zastupljeni sa dva roda (Lepus i Sylvilagus) u neotropskoj regiji.
Rovke se nalaze u Centralnoj Americi i sjevernoj Južnoj Americi, dok su na jugu predstavljeni torbarski pacovi. Jedini rod grmljavina koji se nalazi u Južnoj Americi je Cryptotis, naizgled vrlo mlad doseljenik. Žiške se javljaju na Kubi i Haitiju. U holocenu, odnosno nedavno izumrle su Nesophontide, u Greater Antila. Šišmiši su predstavljeni samo grupom Microchiroptera. Javljaju se u nekoliko porodica.
Kopitari su predstavljeni devama (gvanako, vikunje), raznim jelenima (bjelorepi jelen, pampaski jelena, močvarni jelen, račvasti jelen, pudus, mazamas) i tri vrste svinja pekari. Ogrličasti pekari prodire i u južna područja nearctisa, dok su bjelobradi pekari i Chaco pekari ograničeni na neotropsku oblast. Bjelorepi jelen dostiže čak i kanadski u neartis. Sve ostale vrste kopitara potpuno su ograničene na neotropik. Vikunja je tipski visokoplaninski stanovnik Anda, dok je rod Guanacona ograničen na sušne dijelove juga. Jeleni su u većini staništa zastupljeni najmanje po jednom vrstom. Dok su konji u Južnoj i Severnoj Americi izumrli prije oko 10.000 godina, na kraju pleistocena, tapiri su preživeli i, zajedno sa srednjoameričkim tapirom, predstavljaju najveće kopnene životinje na kontinentu. Ostale dvije vrste su nizijski tapir i planinski tapir. Tapiri su odsutni u obližnjoj regiji.
U neotropiku, predatori su zastupljeni kunama i lasicama, malim medvjedima, velikim medvjedima, mačkama i psima. Među lasicama, ističe se rod Tayra. Ostali oblici su obične lasice, grlice i vidre, od kojih je najveća vrsta divovska vidra. Mali medvjedi karakteristični su za neotropik. To uključuje rod Coatis, rakune, maki medvjede i klupčste medvjede. Centralnoamerički som javlja barem na sjeveru regije. Veliki medvjedi sada su predstavljeni samo spektakularnim medvjedom, koji je ograničen na Ande. Spektakularni medvjed posljednji je predstavnik potporodice Tremarctinae. U pleistocenu su u Sjevernoj i Južnoj Americi postojali razni predstavnici ovih medvjeda. Mačkoliki vuk je najveći pas, a osim toga, postoje brojne manje vrste, poput lisice, šumskih pasa, maikonga i razne vrste roda Lycalopex. Siva lisica, nače bliska holarktičkoj sivoj lisici, dospijeba barem do Venecuele. Najveća mačka i drugi najveći grabežljivac neotropika, nakon spektakularnog medvjeda, je jaguar. Prirodno je stigao do južnih područja nearktika. Puma, nešto je manja, nekada je bila raširena širom Sjeverne i Južne Amerike. Prvobitno je naseljavala gotovo čitavu neotropsku regiju. Ostale manje mačke u regiji su ocelot, dugodlaka, tigrasta mačka, jaguarundi i andska mačka. U rijekama neotropske regije žive manatni i riječni delfini. Nekoliko vrsta poput tuljana, živih na obalama regije, kao slonasti tuljani i morskog lava s Galapagosa. Na Karibima živi morska medvjedica, a u ostatku je izumrla.
U neotropskoj zoni karakteristične ptice, koje su posebno raznovrsne, jesu nandui, kokoši, tukani, sjajne (rajske) ptice, kolibri, tirani (Tyrannidae), brana ptice, hoacin. Neke vrste tirana i kolibri također se javljaju u nearktiku.
NGC 4166
NGC 4166 (također poznat kao MCG 3-31-68, PGC 38882 i UGC 7198) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 322 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,20 (112 hiljade sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (94 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Ernst Wilhelm Leberecht Tempel 15. marta 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Jaka interakcija
Jaka nuklearna sila ili jaka sila je fundamentalna sila koju prenose gluoni, a djeluje na kvarkove, antikvarkove i same gluone. Njena posljedica je i privlačenje između nukleona (protona i neutrona), tzv. rezidualna jaka nuklearna sila koju prenose mezoni. Njen domet iznosi oko :
Jaka sila je sila koja drži atome na skupu, odnosno drži energiju koja je pohranjena u jezgru atoma. Jaka sila je drugim riječima lijepilo koje čini atome stabilnim.
To je najmoćnija sila u prirodi. Jača je od elektromagnetne i zbog nje se protoni drže zajedno u jezgrama atoma. Djeluje samo na vrlo malim udaljenostima. Kod teških atoma jezgra se raspada jer je elektromagnetska sila koja razdvaja čestice istog naboja ukupan zbroj sila svih prisutnih protona i nadjačava rezidualnu jaku nuklearnu silu koja djeluje samo na susjedne čestice (protone ili neutrone) i drži ih skupa. Neutroni su ovdje samo posrednici koji onemogućavaju direktan kontakt između protona.
Izopropil-palmitat
Izopropil-palmitat – poznat i kao izopropil-heksadekanoat, izopropil-ester heksadekanoatne kiseline, heksadekanoatna kiselina, 1-metilethil-ester – je ester izopropil-alkohola i palmitinske kiseline. Ovaj spoj je ublažavač, ovlaživač, zgušnjavač i antistatski agens. Hemijska formula mu je CH3(CH2)14COOCH(CH3)2.
Narodno pozorište Republike Srpske
Narodno pozorište Republike Srpske  (Spomen dom kralja Petra I Oslobodioca, Narodno pozorište Vrbaske banovine, Hrvatsko državno kazalište, Narodno pozorište, Narodno pozorište Bosanske Krajine, Krajiško narodno pozorište) nalazi se u centru Banja Lukea, Bosna i Hercegovina. Na sjednici komisije za očuvanje nacionalnih spomenika održanoj 4. do 6. juna 2012. godine, pozorište je proglašeno za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo.
Historija
Ime Banja Luka prvi put se pominje 1494. godine u povelji ugarskog kralja Vladislava II Jagelovića, izdatoj u Budimu na latinskom jeziku. U tom trenutku tvrđava Banja Luka se nalazila u sastavu Jajačke banovine, ugarske tvorevine nastale odmah po padu srednjevjekovne bosanske kraljevine pod osmansku vlsast 1463. godine.
Nakon završetka Drugog svjetskog rata institucija pozorišta dobila je cijelu zgradu za svoje potrebe. Tom prilikom mijenja ime u: Narodno pozorište u Banjaluci. Od sezone 1946/1947. pozorište radi pod nazivom Okružno narodno pozorište, nakon čega još jednom mijenja ime u Narodno pozorište. Taj naziv nosi sve do 1953. kada dobija ime Narodno pozorište Bosanske Krajine. U periodu od 1994. do januara 1999. godine naziva se Krajiško narodno pozorište, da bi nakon toga dobilo današnji naziv Narodno pozorište Republike Srpske.
Prva značajnija adaptacija objekta urađena je 1959. godine, po projektu Vladimira Dobrovića, sarajevskog arhitekte, kada je scena tehnički modernizovana, a sala i interijeri generalno preuređeni.
Tokom adaptacije 2004. godine napravljena je scena „Petar Kočić“ sa 77 sjedišta. Namjena pojedinačnih funkcionalnih cjelina kao i naziv objekta i institucija smještenih u objektu mijenja se tokom različitih istorijsko-političkih uslova.
Opis
Objekat Narodnog pozorišta, izgrađen je kao zadnji u nizu objekata planskog poteza Gospodske i ulice Bana Milosavljevića, kao dio urbana struktura reprezentativnog centra Vrbaske Banovine, započet izgradnjom zgrade Banskog dvora. Izgrađen je prema projektu Josifa Goldnera. U specifičnoj arhitekturi objekta uočava se primjena različitih pravaca, od neorenesansnih elemenata do pretežno elemenata bauhausa, sa završnim dekorativnim elementima folklornog karaktera. Tako su u arhitekturi spojeni skokro nespojivi elementi.
Objekat je po karakteru uglovnica, nepravilnog geometrijskog oblika, dužine 52,5 m i širine 35,15 m. Izgrađen je u klasičnom masivnom sistemu gradnje. Glavni konstruktivni sistem je linijski sa nosivim zidovima debljine 50 cm kao primarnim konstruktivnim elementima, na koje se oslanjaju horizontalni nosivi elementi. Debljina unutrašnjih konstruktivnih zidova iznosi 50 cm. Krov objekta izveden je kao ravan, prohodan. Završna obrada krova su betonske ploče.
Pozorišta sadrži prostor Velike scene kao dominantnom i primarnom funkcijom oko koje se razvijaju ostale funkcionalne cijeline u objektu. Osim Velike scene, prikazivanje predstava obavlja se i na prostoru male scene, odnosno scene Petar Kočić.
Na cijeloj fasadi dominra ulazni trijem sa neoklasičnim elementima na centralnom dijelu fasade. Trijem je natkriven nadstrešnicom, isturenom izvan ravni objekta. Sa bočnih strana ulaza su postavljene identične reljefne dekoracije folklornog karaktera.
NGC 2751
NGC 2751 (također poznat kao MCG 3-23-37 i PGC 25517) je galaksija koja je udaljena oko 198 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Rak. Najveći prečnik je 0,80 (46 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (40 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 28. marta 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 926
IC 926 je spiralna galaksija koja je udaljena oko 948 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 0,20 (55 hiljada sg) a najmanji 0,1 uglovnih minuta (28 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Edward Emerson Barnard u juna 1892. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Granice Rimskog carstva
Granice Rimskog carstva (Limes), predstavlja graničnu liniju Rimskog carstva, koje je po svom teritorijalnom opsegu, bilo jedno od najvećih carstava koje je istorija poznavala. Svijet Mediterana i okolnih područja, bio je zaštićen mrežom granica, koje su se u 2. vijeku nove ere protezale u dužini preko 5.000 km, od atlantske obale sjeverne Britanije, preko Evrope do Crnog mora, a odatle do Crvenog mora i preko sjeverne Afrike do atlantske obale. Ostaci Limesa danas se sastoje od ostataka izgrađenih zidina, jarkova, utvrda, tvrđava, karaula i civilnih naselja. Određeni elementi linije su otkopani, neki rekonstruisani, a neki uništeni.
NGC 7153
NGC 7153 (također poznat kao ESO 466-16, MCG -5-51-22 i PGC 67624) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 322 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Južna riba. Najveći prečnik je 1,90 (178 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (28 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 28. septembra 1834. godine.
Granice Rimskog carstva
Ideja o limesu javila se u vreme Cezarovog naslednika Oktavijana Avgusta. Ekspanzionistička politika Rima u doba Republike, dakle do dinastije Julijevaca-Klaudijevaca i 1. veka n.e., djelovala je po principu koji su tokom istorije preuzele druge velike sile. Najčešće na poziv nekog plemena koje je u sporu sa drugim, ili kao odgovor na nečiji pljačkaški upad, Rim je odgovarao "mirovnom misijom" nakon koje bi bio bogatiji za novu teritoriju i značajne resurse.
NGC 7153
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Granice Rimskog carstva
Veliki gradski centri sa kastrumima legija povezivani su mrežom puteva. To je bio prioritet, kako bi se vojska što brže transportovala tamo gde je potrebna. Logori legija više nisu bili jednostavne palisade i nasipi, već kompleksne tvrđave od kamena sa dve linije komunikacije unutar njih i kulama na uglovima i bedemima. Po pravilu, te puteve i tvrđave gradile su legije na limesu.
Limes je imao ekonomski i kulturološki utjecaj na sve aspekte provincijskoga života Rimskoga Carstva. Veterani, trgovci i obrtnici nastanjivali su se u naseljima blizu pograničnih legijskih utvrđenjea ili kastela u kojima su boravili pripadnici pomoćnih jedinica rimske vojske.
Svjetska baština
Na sastanku UNESCO-ova Odbora za svjetsku baštinu u Durbanu 2005. službeno je proglašen serijski, transnacionalni spomenik Granice Rimskoga Carstva. Taj spomenik prolazi područjem različitih reljefnih obilježja, bio je izgrađen od različitih materijala u različito vrijeme, u različitome obliku i složenosti. U suvremenoj geopolitičkoj podjeli svijeta, limes prolazi kroz: Velika Britanija, Nizozemska, Njemačka, Austrija, Slovačka, Mađarska, Austrija, Hrvatska, Srbija, Rumunija, Bugarska, Turska, Sirija, Jordan, Izrael, Irak, Egipat, Libija, Alžir, Tunis i Maroko. Spomenikom upravlja međunarodni odbor u kojem su poslanici zemalja koje su uvrstile limes na popis svjetske baštine.
Hadrijanov zid
Dio britanskog limesa pod nazivom Hadrijanov zid uvršten je 1987. g. u popis svjetske baštine kao samostalni spomenik. Pruža se dužinom od 117 km od mjesta Wallsend na istočnoj obali sjeverne Britanije do mjesta Bowness na zapadnoj britanskoj obali. Zona koja je 1987. g. proglašena dijelom svjetske baštine, uključivala je bedeme, jarke, promatračnice, kastele i civilna naselja u bližoj okolini zida. Površina Hadrijanova zida, koju obuhvaća UNESCO-ov popis, iznosi 4650 ha, a zaštićena je osnovnim britanskim Aktom o zaštiti iz 1979. g.
Gornjonjemački-retijski limes u Njemačkoj
Priprema za stavljanje Gornjonjemačko-retijskoga limesa na UNESCO-ov popis zasnivala se na ideji da se cijeli Limes proglasi za svjetsku baštinu. Vlada Velike Britanije pristala da se Hadrijanov zid proglasi kao prvi dio spomenika Granice Rimskoga carstva, odnosno da se Gornjonjemačko-retijski limes shvati kao njegov drugi dio i da se doda i Antonionov zid ka treća cjelina. Za takav združeni spomenik usvojena je 2005. gd. zajednička izjava o nominaciji u kojoj su postavljena upravljačka mjerila primjenjiva i na sve ostale dijelove limesa koji će se ubuduće upisivati.
Pokriva dužinu od 550 km i prolazi između Rajnbrola na Rajni i Ajninga na Dunavu, izgrađen u fazama tokom 2. vijeka. Svojim tvrđavama, fizičkim barijerama, povezanom infrastrukturom i civilnom arhitekturom ispoljava važnu razmjenu ljudskih vrijednosti kroz razvoj rimske vojne arhitekture u ranije uglavnom nerazvijenim područjima dajući tako autentičan uvid u svijet antike od kasnog 1. do sredine 3. vijeka nove ere. Iako su se kulturni uticaji širili preko granica, on je predstavljao kulturnu podjelu između romaniziranog svijeta i neromaniziranih germanskih naroda.
Donjonjemački limes
Granice Rimskog Carstva – Donjonjemački limes se protezao 400 km duž donjeg toka Rajne, uz sjeveroistočne granice rimske pogranične provincije Germania Inferior (Donja Njemačka), od Rajnskog masiva južno od Bona (Njemačka) do Obala Sjevernog mora (Nizozemska). Više od 450 godina od kasnog 1. vijeka prije nove ere, štitio je Rimsko carstvo od germanskih plemena. Prve vojne baze izgrađene su u posljednjim decenijama prije nove ere za osvajanje germanskih teritorija preko Rajne. Kada Kada su onemogućeni u osvajanjima, Rimljani su lijevu obalu rijeke pretvorili u utvrđenu granicu. Na ivici rijeke izgrađene su vojne instalacije različitih tipova i veličina i pripadajuće civilne strukture i infrastrukture. Proglašenje je obavljeno 2021. god.
Dunavski limes - zapadni dio
Godine 2021, zapadni dio Dunavskog limesa, kao dio granice Rimskog carstva u Njemačkoj, Austriji i Slovačkoj, upisan je na UNESCO-ovu listu svjetske baštine. Pokriva skoro 600 km dunavske granice i odražava specifičnosti ovog dijela rimske granice kroz odabir lokaliteta koji predstavljaju ključne elemente za izgradnju puteva, legijskih tvrđava i njihovih povezanih naselja do malih utvrđenja i privremenih logora, te način na koji se te strukture uklapaju u lokalnu topografiju.
Najstariji rimski logor u Austriji bio je Carnuntum. Četrnaest kilometara zapadno, podignuta je pomoćna tvrđava (Hilfskastelle) kod Schlögena (danas u općini Haibach ob der Donau) u Gornjoj Austriji. U to vrijeme, limes je išao od Beča do Linca otprilike prateći današnji Bečki put (Wiener Straße). Budući da Dunav nije uvijek pružao adekvatnu zaštitu, na njegovim sjevernim obalama su povremeno izgrađivani mostobrani protiv Markomana, poput onog u Stillfriedu ili kod Oberleiser Berga. Veliki broj utvrđenja je vremenom propadao pa ih je ponovo obnavljao i nadograđivao car Valentinijan I (364–375), u skladu s najnovijom vojnom taktikom. Zidovi su podebljani, a odbrambeni rovovi obnovljeni. Osim toga, uz zidine su izgrađene kule, poput stražarnice otkrivene u blizini Oberranne. Ova utvrđenja su trajala još samo stotinu godina prije pada Rimskog Carstva. Godine 488. današnja Austrija je bila potpuno očišćena od rimskin vojnika. Sačuvano je nekoliko odbrambenih kula: u Bacharnsdorfu u Donjoj Austriji, u Mauternu (Favianis) i u Traismaueru (Augustiana).
Jelovče Selo
Jelovče Selo je naseljeno mjesto u gradu Gradačcu, Bosna i Hercegovina.
Sergio Bonelli
mini|desno|175px|Sergio Bonelli, Lucca Comics 2009.
Njegov otac Gian Luigi Bonelli je bio tvorac Texa, jednog od najpoznatijih italijanskih stripova. Njegova majka Tea je bila direktorica male porodične izdavačke kuće "Redazione Audace", koja je danas pod imenom "Sergio Bonelli Editore" gigant na polju izdavanja stripova. Tokom čitave scenarističke karijere Sergio se potpisivao pod pseudonimom Guido Nollita, kako ga ne bi miješali sa njegovim ocem. Nakon završetka studija, 1957. godine preuzeo je upravu nad firmom. Debitovao je kao scenarist pišući epizodu serijala Verdugo Ranch. Svoj prvi serijal Un ragazzo nel Far West (Momak s Divljeg zapada), stvara 1958. godine. Između ostalog, stvara i mini serijal Il Giudice Bean (sudija Bean) te piše nekoliko epizoda serijala Il Piccolo Ranger (Mali rendžer).
Vila Emericha Pascola
Vila Emericha Pascola se nalazi u sklopu zelene površine u centralnom dijelu grada Banja Luke, Bosna i Hercegovina. Na sjednici komisije za očuvanje nacionalnih spomenika održanoj 26. oktobra 2010. godine, vila je proglašena za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo.
Historija
Osnivanjem Vrbaske banovine 1929. godine, Banja Luka je za veoma kratko vrijeme promijenila svoju arhitektonsko-urbanističku fizionomiju, i poprimila izgled dinamičnog savremenog centra. Za samo nekoliko godina podignuti su najreprezentativniji objekti javnog karaktera (Banski dvor i Uprava, Saborna crkva Sv. Trojice, Hipotekarna banka, Sokolski dom, Narodno pozorište), ali je velika pažnja posvećena i gradnji stambenih objekata različitih vrsta, među kojima je i Vila Emericha Pascola.
Tokom zadnjeg rata u BiH, u periodu 1992-95, vila je imala stambenu i konzularno – diplomatsku funkciju sve do 1999. godine, kada je objekat devastiran. Vila danas predstavlja zapušten i nenaseljen objekat. Enterijer je devastiran i neuslovan. Konstrukcija objekta, fasade, kao i krovni pokrivač su u dobrom stanju, ali je vanjska stolarija oštećena, uključujući drvene žaluzine, a unutrašnja stolarija je potpuno uništena.
Opis
Vila je izvedena pod uticajem moderne arhitekture, ali rustični ornamenti na fasadama i forma krova, ukazuju i na druge uticaje. Projektant vile Emerika Paskola nije poznat. Objekat je poligonalne osnove dimenzija 23,28m x 19,83m. Spratnost iznosi Sut + P + Mansarda, a ukupna visina do sljemena dvovodnog krova iznosi 8,50m. Glavni ulaz u objekat predstavljaju dvokrilna vrata dimenzija 153 cm x 220 cm na južnoj strani, a na objektu se nalaze još dva sporedna ulaza smještena na sjevernoj strani objekta usmjerenog ka poligonalnoj terasi.
U dispoziciji se jasno prepoznaju dva krila, i to veće zapadno dimenzija 19,83m x 12,93m i manje istočno dimenzija 11,90m x 8,36m. Krila su povezana centralnim ulaznim holom dimenzija 4,10m x 9,90m, koje pripada zapadnom krilu objekta.
U pogledu materijalizacije, konstrukcija objekta je izvedena u armiranom betonu, a ispuna vanjskih i unutrašnjih zidova se sastoji od opeke. Sokl objekta je izveden od rustičnih kamenih ploča, vanjska stolarija je drvena, kao i zaštitne žaluzine, dok su rešetke prozorskih otvora sporednih fasada metalne. Međuspratna konstrukcija između suterena i prizemlja je armiranobetonska, a podna konstrukcija mansarde se sastoji od masivnih drvenih greda.
Krovna konstrukcija dvovodnih krovova oba krila, kao i sporednih krovova, je drvena, a pokrov je biber crijep. Oba unutrašnja stepeništa su izrađena u betonu, a ono koje vodi prema suterenu je prekriveno keramičkim pločicama.
Prisoja (Podgorica)
Prisoja (ćir. Присоја) je naseljeno mjesto u sastavu grada Podgorice, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazila se u sastavu stare općine Podgorica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Prisoja je imala 12 stanovnika.
NGC 5646
NGC 5646 (također poznat kao IRAS 14274+3540, MCG 6-32-45, PGC 51779 i UGC 9312) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 394 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 1,50 (172 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (46 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 29. aprila 1881. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Antisolarna tačka
mini|250px|[[Fotografija centrirana na antisolarnu tačku uz različita antisolarna/podhorizontska hala viđeno tokom leta između Bruxellesa i Madrida (7. 8. 2006); Foto: Francesco De Comité]] Antisolarna tačka jeste zamišljena tačka na nebeskoj sferi tačno nasuprot Suncu.
Ponekad, tokom izlaska ili zalaska Sunca, može se vidjeti kako se antikrepuskularne zrake spajaju u antisolarnoj tački. Također, u noćima bez mjesečine, daleko od svjetala grada, često je moguće vidjeti tzv. gegenschein (protivsjaj) u toj tački, koji uzrokuje povratno raspršenje svjetlosti od strane međuplanetarne prašine. Antisolarna tačka je centar dúgā i lahko ju je pronaći kad je dan sunčan: nalazi se u sjenci čovjekove glave.
Kerep
Kerep je naseljeno mjesto u gradu Gradačcu, Bosna i Hercegovina.
Papaja
Karakteristike
Naraste od 5 m do 10 m sa spiralno postavljenim listovima povezanih na vrhu stabla. Donji dio stabla je bez lišća, gdje se razvijaju plodovi. Listovi su veliki, 50-70 cm u promjeru, duboko usječeni, sedmerostruki. Plodovi su joj 15-45 cm dugi promjera od 10-30 cm. Kad sazriju plodovi su obično žućkasti ili tamnocrveni. Imaju okus sličan ananasu i breskvi.
Hemijski sastav
Papaja je bogata enzimom papainom, proteazom koja je korisna u razgradnji mesa i drugih proteina. Papain ima sposobnost da razbije tvrda mišićna vlakna, te su ga koristili prastanovnici Amerike. Ulazi u sastav lijekova za ublažavanje probavnih bolesti. Papain je popularan i kao sredstvo za ublažavanje svrbeža, opeklina, posjekotina i slično. Zanimljivo je da je Harrison Ford snimajući film "Indiana Jones and the Temple of Doom" povrijedio kičmu te mu je ubrizgan papain.
KK Iskra Stolac
KK Iskra - Bregava je košarkaški klub iz Stoca, Bosna i Hercegovina. Klub je osnovan 1974 godine, u Stocu. Prvobitno ime kluba bilo je KK Partizan, ali je nakon dvije godine ušao u Sportsko društvo Iskra Stolac i promijenio ime u Iskra. Klub se uglavnom takmičio u regionalnoj i republičkoj ligi BiH.
U saradnji s drugim sportskim radnicima iz Stoca, 1995 godine, u Mostaru se formira Sportsko društvo "Iskra - Bregava" Stolac, koga čine: fudbalski, košarkaški, rukometni i šahovski klub. Košarkaški klub nakon obnavljanja svoju prvu zvaničnu utakmicu igrao je na prvom Memorijalnom košarkaškom turniru posvećenom legendarnom komadantu Mithatu Hujduru - Hujki, koji je održan na otvorenom terenu u Sjevernom logoru 1994 godine.
U poslijeratnoj historiji, svoje najbolje rezultate klub je počeo ostvarivati 1996 godine u juniorskoj konkurenciji kada je postao prvak HNK-a, pobjedivši na turniru u Konjicu domaće ekipe "Lokomotive", "Konjica" i "Jablanice" i otišao na prvo državno prvenstvo za juniore u Zenicu gdje je osvojio četvrto mjesto.
U seniorskoj konkurenciji klub je 1997 godine bio prvak HNK i ušao u A-2 ligu BiH, gdje se i danas takmiči. Klub trenira i radi u Mostaru, ali zbog nedostatka adekvatne dvorane na istočnoj strani grada sve svoje prvenstvne utakmice kao domaćin igra u Konjicu.
Glaucophyta
Glaukofite su zanimljive  biolozima koji proučavaju razvoj hloroplasta,  jer neka istraživanja sugeriraju da mogu biti slični izvornom tipu algi koje su dovele do evolucije zelenih biljaka i crvenih algi,  po čemu mogu biti  bazna grupa Archaeplastida.
Klasifikacija
Poznato je samo 13 vrsta glaukofita, od kojih ni jedna nije posebno poznata u prirodi. Današnji rodovi uključuju: Glaukofite su ranije smatrane dijelom porodice Oocystaceae, reda Chlorococcales.
Slaba interakcija
thumb|Radioaktivni [[beta raspad je moguć zahvaljujući slaboj interakciji, koja pretvara neutron u proton, elektron, i elektronski antineutrino.]]
Konrad II, kralj Sicilije
Djetinjstvo
Konradinovi roditelji su bili Konrad I, kralj Sicilije, Njemačke i Jeruzalema, i Elizabeta od Bavarske. Kao dvogodišnjak je naslijedio od oca krune Sicilije i Jeruzalema. Odrastao je na dvoru svog daidže, bavarskog vojvode Ludovika II, zajedno s tri godine starijim badenskim vojvodom Fridrikom I. Njegovim kraljevinama su u njegovo ime upravljali regenti. Na Siciliji je regent bio vanbračni polubrat njegovog oca, Manfred, koji je razvijao planove da uzurpira krunu.