cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 492
IC 492 (također poznat kao MCG 4-19-24, PGC 22724 i UGC 4212) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 237 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Rak. Najveći prečnik je 1,10 (76 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (69 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Edward Emerson Barnard 5. februara 1891. godine.
Vladislav II, kralj Ugarske
Vladavina
mini|lijevo|Vladislav II, kralj Ugarske, s kraljevskom insignijom Češka kraljica Ivana Rosentalska, udovica kralja Juraja, predložila je Vladislava za muževog nasljednika. Vladislav je okrunjen kao kralj Češke 22. augusta 1471. godine. Po smrti kralja Juraja Češka je pala u teško stanje. Stigao je u Prag kao petnaestogodišnjak pod snažnim utjecajem svojih savjetnika i nespreman da se suoči s problemima u Češkoj. Vladislavu se protivio ugarsko-hrvatski kralj Matija I, koji je sam tražio češku krunu. Godine 1479. sporazumom je određeno da će i Vladislav i Matija koristiti titulu kralja Češke, te da će Vladislav vladati Češkom, a Matija Moravskom, Šleskom i Lužicama. Prema istom ugovoru, Vladislav je mogao nakon Matijine smrti otkupiti njegove češke posjede.
IC 492
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Vladislav II, kralj Ugarske
Vladavina
Dana 18. septembra 1490. godine, okrunjen je za kralja Ugarske nakon što je izabran za nasljednika Matije I. Godine 1485. Vladislav je sporazumom s plemstvom izgubio gotovu svu ovlast, a dobilo ju je plemstvo. Njegova vladavina u Ugarskoj je bila relativno stabilna. Godine 1500. Vladislav je izgubio još više ovlasti u Češkoj kada je češki sabor usvojio novi ustav kojeg je Vladislav potpisao dvije godine kasnije.
Brakovi
Ženio se tri puta. Prvi put se oženio u Frankfurtu 1476. godine, a prva supruga mu je bila Barbara Brandenburška, kćerka brandenburškog kneza-izbornika Alberta III. Vladislav se od nje razveo pošto mu nije mogla roditi djecu. Nakon nje je oženio bivšu ugarsko-hrvatsku kraljicu Beatriciju Napuljsku, udovicu svoga protivnika Matije. Od nje se također razveo pošto ni ona nije mogla roditi djecu. Njegova treća supruga je bila Ana od Foixa i ona je uspjela roditi Vladislavu djecu. Dvoje djece je preživjelo do punoljetstva: Ana i Ludovik.
Smrt i nasljednici
Vladislav je umro 13. marta 1516. godine, a naslijedio ga je sin Ludovik. Nakon Ludovikove smrti ugarsku i češku krunu je preuzeo Vladislavov zet Ferdinand, suprug njegove kćerke Ane, čiji potomci su je držali sve do nestanka Kraljevine Češke u 20. stoljeću.
NGC 587
NGC 587 (također poznat kao IRAS 01296+3506, MCG 6-4-37, PGC 5746 i UGC 1100) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 208 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Trokut. Najveći prečnik je 2,20 (133 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (48 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 27. augusta 1862. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Gao Xingjian
Gao Xingjian (Ganzhou, Kina, 4. januar 1940 -) je francuski pisac kineskog porijekla. Također je i prevodilac (posebno djela Samuel Beckett i Eugene Ionesco), scenarista, režise i slikar. 1998. godine, Gao je dobio francusko državljanstvo. Njegovi prozni radovi se smatraju manje vrijednim u Kini iako se smatraju veoma vrijednim drugdje, Evropi i na Zapadu. 2000. Švedska kraljevska akademija ga je nagradila Nobelovom nagradom za književnost "za djelo univerzalnog dometa, obilježeno gorkim osvješćivanjem i jezičnom ingenioznošću koja je otvorila nove putove umjetnosti kineskog romana i pozorišta". Ovim činom Xingjian je ušao u historiju kao prvi Kinez koji je dobio ovu vrijednu nagradu.
Biografija
Gao Xingjian rođen je 1940. godine u gradu Ganzhou (provincija Jiangxi) u istočnoj Kini za vrijeme japanske invazije. Svoje prve književne radove napisao je s deset godina, a slikati u ulju počeo s 11 ili 12 godina. Diplomirao je francuski jezik i književnost na Univerzitet u Pekingu i nakon toga se posvetio pisanju i slikarstvu.
Za vrijeme Kulturne revolucije (1966-76) bio je u logoru za prevaspitanje te je bio prinuđen spaliti većinu svojih rukopisa, ali vlasti su ga i dalje napadale zbog njegovog pisanja. Godine 1987, nakon što mu je 1986. zabranjena drama "Druga obala", Xingjian se kao politički izbjeglica seli u Francusku. Javno se odrekao Komunističke partije 1989. godine nakon masakra na Trgu Tienanmen u Pekingu i time postao politički izbjeglica čiji rad je zabranjen u domovini.
Xingjian je poznat ne samo kao književnik već i kao slikar. Do sada je izlagao na mnogim samostalnim i zajedničkim izložbama, a slika u tradicionalnoj kineskoj tehnici crne tinte na rižinom papiru. Njegove slike su objavljivane kao ilustracije u zbirkama kineskih pjesnika.
Pamuk
Pamuk je jednogodišnja biljka iz familije Malvacea. Sjeme sadrži 27% ulja. Obradom se dobijaju važna tekstilna vlakna.
Pamuk se najčešće koristi za proizvodnju pamučnih platna od kojih se potom prave sve vrste odjevnih predmeta naročito donji veš.
Iako je tropska i suptropska kultura, koja zahtjeva mnogo toplote i sunca i umjerenu i ravnomjernu vlažnost, pamuk se gaji po većem dijelu svijeta. Pripada familiji biljaka Malvaceae. Ima dobro razvijen vretenast korijen, urezano lišće, žućkaste cvjetove. U čahurama se nalazi sjeme koje je obraslo vlaknom. Sjeme sadrži više do 25% ulja, te se poslije izdvajanja vlakna iz njega cijedi dobro jestivo ulje.
Sjeme pamuka je obraslo vlaknima prosječne dužine oko 30 mm; odvajanjem sjemena (tj. egreniranjem) i raznim postupcima prečišćavanja dobija se važna tekstilna sirovina (među najviše korišćenim artiklom u svijetu, pored uglja i čelika u svjetskoj trgovini). Najveći proizvođači ove biljke su: SAD, Rusija, Indija, Egipat itd.
Edo Blažek
Eduard Edo Blažek (1920 – jun 1942) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 1920. u Tesliću, gdje su se njegovi roditelji Rozalija i Emil Blažek, hrvatski doseljenici, doselili početkom 20 vijeka. Oni su bili radnici novopokrenute fabrike drvne industrije "Destilacija" i imali su tri sina – Antu, Josipa i Edu. Edo Blažek i njegov mlađi brat Anto bili su aktivni u radničkom pokretu Teslića, a po izbijanju Drugog svjetskog rata učestvovali su i organizovanju oružanog ustanka.
Poslije završene osnovne škole, Edo se zaposlio u fabrici "Destilacija". Kao mladi radnik ubrzo se upoznao sa radničkim pokretom, a 1937. postao je član Saveza komunističke omladine Jugoslavije. Sa aktivnim partijskim djelovanjem počeo je, po dolasku Adema Hercegovca u Teslić, 1940, i time postao aktivista obnovljene partijske ćelije koja je bila povezana sa partijskom organizacijom u Tuzli. Godine 1941. primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije.
Poslije Aprilskog rata i proglašenja ustaške Nezavisne Države Hrvatske, 1941, aktivno je radio na organizovanju ustanka. Zajedno sa ostalim istaknutim komunistima ovog kraja – Brankom Markočevićem, Ademom Hercegovcem, Miloradom Mirkovićem i Edhemom Pobrićem osnovao je i prvu organizovanu oružanu grupu, augusta 1941, sa sjedištem u Cvijićima kod Čečave. Grupa je nosila naziv "Borjanska gerila", a kasnije postala Odred broj 4 Prve čete za Bosansku Krajinu. Iste godine je osnovana i druga oružana četa, Vrućička, u kojoj je Edo Blažek djelovao kao politički komesar. Ova grupa je upravo pod komandom Ede Blažeka ostvarila prve veće oružane uspjehe. U Jasenici, kod Blatnice, 20. novembra 1941. razoružali su 90 stražara i ubili komandira straže.
Krajem 1941. i početkom 1942. u Tesliću dolazi do razdvajanja ustaničkih snaga na – partizane, četnike i dobrovoljce. Kako je Partizanski pokret bio nedovoljno jak, Edo Blažek je sa ostalim aktivistima u ljeto 1942. krenuo prema Travniku da bi se priključio većim partizanskim jedinicama. Prilikom puta ka Travniku, u mjestu Gluha Bukovica, kod Kotor Varoši, presrela ih je veća grupa četnika i opkolila. U pokušaju proboja, svi su poginuli.
Tokom Narodnooslobodilačke borbe, poginula su oba brata Ede Blažeka – Josip i Anto. Mlađi brat Anto Blažek poginuo je 1943. kao borac Prve proleterske udarne brigade.
Ukazom predsjednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 27. novembra 1953, proglašen je za narodnog heroja.
Obilježja
U Tesliću je ime Ede Blažeka nosilo više organizacija i ulica. Svi nazivi su se zadržali do početka rata u Bosni i Hercegovini, a u toku rata (1992—1995) ili nakon rata su promijenjeni.
Ribno
mini|280px|Ribno, rimokatolička crkva "Sv. Jakob" Ribno je naseljeno mjesto u sastavu općine Bled, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Radovljica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ribno je imalo 611 stanovnika.
Bunjevci
mini|desno|300px|Migracije Bunjevaca Bunjevci jedna su od najbrojnijih grana hrvatskog naroda čija je kolijevka zapadna Hercegovina i kontinentalna Dalmacija, odakle su se u kasnijim vremenima naselili na području Velebita, dijelovima Like i Gorskog kotara (Lič) i kasnije po Vojvodini, odnosno po Podunavlju i Potisju. Život ranih Bunjevaca u područjima Zagore, Ravnih Kotara, na područjima Dinare, Promine i Svilaje, nije bio lahak. Živjeli su od stočarstva, po kamenim kućicama poznatim kao bunje (jedn. bunja). Ove nastambe od suhozida sačuvale su se sve do danas i najvjerovatnije su dale Bunjevcima njihovo ime.
Područje koje su nastanjivali u 16. vijeku (tada nazivano Hercegovački sandžak) bio je pod masovnom islamizacijom koju su širili Turci i vjerovatno su bili glavni uzrok što se bunjevački narod (nazivali su se Krmpoćanima) krenuo prema sjeveru i naselio u zaleđe Senja. 1605. godine prvi Bunjevci dolaze u utvrđeni grad Senj. Iste godine dobili su i dozvolu grofova Nikole i Jurja Zrinskog da se mogu naseliti u Liču kod Fužina. Bila je to prva seoba Bunjevaca u Lič u kojoj je učestvovalo 49 porodica. Bunjevačka plemena na Velebitu kasnije su osnovala više naselja od kojih su najpoznatija Krivi Put, Krmpote i Alan u senjskom i novljanskom zaleđu. Tamo su Bunjevci Krmpoćani nastavili živjeti starim načinom života. Stada ovaca ovih ljudi često su zalazila na polja Senjanima što je dovodilo do sukoba i čestog sporenja na sudu. Bunjevačke kuće su malene, bave se proizvodnjom vrhnja i sira škripavca, a od divljih šumskih plodova (kupina) izrađuju sok poznat kao trambuva. Svoja malehna polja opasavali su kamenim zidovima kako bi ih zaštitili od erozije. Porodice su velike s mnogo djece.
Druga seoba u Lič
Plodnim bunjevačkim porodicama područja u senjskom zaleđu uskoro su postala pretijesna. Već na početku 1627. godine dolazi do novih pokreta Bunjevaca-Krmpoćana koji su se uputili prema Liču. Neveliko Ličko polje, veoma plodno i poznato po uzgoju krompira, brzo im je postalo pretijesno, pa su se Krmpoćani uskoro opet počeli seliti prema moru. Radoševići i Starčevići, danas najbrojniji stanovnici Liča još se uvijek tamo nalaze.
Vid Bodiroža Vicuka
Vid Bodiroža Vicuka (1919 – 17. januar 1945) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Bunjevci
Treća seoba
Nakon druge seobe Bunjevaca u Lič mnogi su se vratili u krajeve između Ledenica i Senja. Došavši s mnogo stoke i tražeči pašnjake počeli su upadati na pasišta i polja Ledeničanima i Senjanima. Uzurpiraju i pašnjake, a i na nekim sjenokošama počinju obrađivati tlo. Nemogavši im statio na kraj Ledeničani i Senjani počinju voditi sudske sporove protiv ovih Bunjevaca. Zapisi o sudskim sporovima protiv Bunjevaca Krmpoćana javljaju se sve do 1681. godine. Krmpoćani do 1636. osvojili su sva zemljišta od Ledenica do Senja. Treća seoba započinje 1654. Bunjevci su naselili Senjsku Dragu, Melnice, Vratnik te na područje Krasnog. Svega skupa na tlo Like, Gorskog kotara i Primorja naselilo se preko 6.500 Bunjevaca. Pred Osmanlijama je u to vrijeme od Senja do Karlobaga izbjeglo preko 12.000 Hrvata-čakavaca, ovi su nastanili područje Gradišća. Vidi Gradišćanski Hrvati.
Seoba u Bačku
Bunjevci u Bačku i Mađarsku sele u prvoj polovini 17. vijeka (negdje 1620. godine) pod vodstvom franjevaca Andrije Dubočca (sa 2.700 ljudi), Mihovila iz Velike sa 2.300 ljudi, Ivana Seočanina (1.500 ljudi), zatim Ilije Dubočca, Josipa Rančanina i Šimuna iz Modriča sa 6.500 ljudi koji su poveli i svoju stoku, zatim Grge Zgonščanina iz područja Mostara sa 4.500 ljudi i Jure Turbića sa 5.300 ljudi. Gotovo 23.000 Bunjevaca naselilo je Podunavlje i Potisje. Naselili su gradove i mjesta u krajevima od Deronja preko Sombora i dalje do Pešte i Ostrogona. U starim rukopisima nazvali su ove ljude Dalmatincima navodeći da s njima pod vodstvom franjevaca došli i Bunjevci iz Hercegovine. Bunjevci u Bačkoj, usprkos teškoj političkoj situaciji, sačuvali su također svoj jezik, kulturu, pjesme i pisanu riječ.
Rani običaji
Bunjevci su izvorno pastirski narod koji živi od uzgoja stoke, goveda, ovaca i koza, bili su svakako vrsni stočari. Poljoprivreda im je bila dosta oskudna, povrće nisu nikada uzgajali, a na stolu se najčešće našla palenta i mlijeko, zatim sir, maslo, jaja, meso se iz štednje jelo rjeđe. Siromašni bunjevački narod ipak je bio veoma gostoljubiv, a to su ostali i danas. Pred gosta, bio poznat ili stran, stavlja se sve što se ima. Žene su se prije bavile predenjem, pletenjem i tkanjem od vunene pređe. Kuće su imale jednu ili dvije prostorije, često u zavjetrini od metar i više debelog kamenog zida, goveda su često bila pod istim krovom s ljudima. Namještaj je bio oskudan a jelo se iz iste posude, obično zemljane, drvenim kašikama.
Glavna naselja
Glavna naselja Bunjevaca su sljedeća:
Vid Bodiroža Vicuka
Biografija
Učesnik je Narodnooslobodilačkog rata od 1941. Početkom 1942. primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Bio je komandant Četvrte krajiške udarne brigade.
Bunjevci
Glavna naselja
Cesarica, Klenovica, Krasno Polje, Krmpote, Krivi Put, Lič, Lukovo Šugarje, Senjska Draga, Stinica, Seline, Zagon. Osim u ovim naseljima Bunjevaca ima dosta po drugim gradovima i naseljima. Značajna takva naselja su: Bakar, Bjelovar, Brinje, Buje, Buzet, Crikvenica, Čakovec, Čazma, Daruvar, Delnice, Donji Miholjac, Drniš, Duga Resa, Đakovo, Glina, Gospić, Ilok, Imotski, Jastrebarsko, Karlovac, Krapina, Kutina, Kutjevo, Metković, Novi Vinodolski, Ogulin, Oštarije, Otočac, Pakrac, Pleternica, Poreč, Pula, Ražanac, Rijeka, Rovinj, Samobor, Sibinj, Sinj, Sisak, Starigrad-Paklenica, Subotica, Sombor, Šibenik, Trilj, Trogir, Udbina, Valpovo, Varaždin, Virovitica, Zadar, Zagreb, Žuta Lokva.
Vid Bodiroža Vicuka
Biografija
Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 5. jula 1951, proglašen je za narodnog heroja.
Bunjevci
Jezik
Narječje Bunjevaca je štokavsko, ikavskog govora; u Hrvatskoj se sačuvalo u dijelovima Dalmacije, odakle su ga sa sobom donijeli na područje od Senja do Krmpota (naselja Krivi Put, Alan i Krmpote). Daljnjom seobom Bunjevci ovaj govor šire i u Liku gdje još govore. I u seobi u Bačku isti je slučaj i čuvaju svoje dragocjeno i ('pisma', itd.).
Legenda o Krivom Putu
Naseljavanjem Bunjevaca na područje Velebita te u zaleđu Senja, ovo područje postaje poznato kao krmpotsko. U području kod današnjeg Krivog Puta, iznad Senja, izgubili su se konji senjskih venturina (izbjeglice pred venecijanskom vlasti). Prema predaji, u potrazi za njima, jedan ih je Bunjevac uputio da su otišli onim krivim putićem. Kraj inače dotada poznat kao svetojakovski i kasnije krmpotski, dobio je od tog vremena naziv Krivi Put.
Mediji
26. jula 1945. godine subotički dnevnik "Hrvatska riječ" je napisala poduži članak naslovljen "Mi smatramo da su Bunjevci po narodnosti Hrvati", u kojem su obrazložili o nacionalnom porijeklu Bunjevaca. Od bitnijih djelova, ističe se da: "Takozvano "nacionalno pitanje" Bunjevaca postoji... Ono postoji još samo kao zabluda, ostatak u mišljenju, navika, a negdje kao zlonamjerna tendencija da stvori jedno pitanje više i u tome prave teškoće. Starije ljude, koji još žive u tradicijama, mi razumijemo. I nama je ime "Bunjevac" drago, ali kao oznaka porijekla, a ne kao nacije, jer po naciji mi smo Hrvati. Mi smo samo protiv onih koji ovakav naš stav zlonamjerno tumače kao zabranjivanje imena "Bunjevac", kaže se u pisanju tadašnjih novina.
Zloupotrebe
Problematičnost te politike je dovela i do Otvorenog pisma od 18. februara 2005. godine i Otvorenog pisma 25. jula (objavljenog 26. jula 2007. godine) u vezi uvođenja izmišljenog bunjevačkog govora u škole u Vojvodini, naslovljenog na predsjednika Hrvatske Stjepana Mesića, predsjednika Vlade Hrvatske Ivu Sanadera, predsjednika Hrvatskog Sabora Vladimira Šeksa, predsjednika HAZU Milana Moguša i predsjednika Matice hrvatske Igora Zidića. . U pismu je istaknuto ''da se pripadnost Bunjevaca, koji osim u Srbiji, žive u Hrvatskoj, BiH te Mađarskoj, cjelini hrvatskog naroda danas osporava jedino u Srbiji, a sve radi podjele ovdašnjeg hrvatskog nacionalnog bića u cilju njegove lakše asimilacije. Posljednji primjer — najavljeno uvođenje „bunjevačkog govora“ u škole i priprema „bunjevačke“ gramatike i pravopisa pruža najjasnije dokaze o krajnjim ciljevima takve politike.''
Pismo su potpisali uglednici Hrvata iz AP Vojvodine: Branko Horvat, predsjednik Hrvatskog nacionalnog vijeća u Srbiji, Tavankut, Petar Kuntić, predsjednik Demokratskog saveza Hrvata u Vojvodini, dopredsjednik općine Subotica, zastupnik u Narodnoj skupštini Republike Srbije, Subotica, Petko Vojnić Purčar, književnik, dobitnik nagrade NIN-a za roman godine, Novi Sad, Vojislav Sekelj, književnik, urednik Glasa ravnice, Subotica, Ljiljana Dulić, glavna i odgovorna urednica programa na hrvatskom jeziku Radio Subotice, Subotica, Andrija Anišić, župnik župe sv. Roka u Subotici, urednik katoličkog mjesečnika Zvonik 1994.-2007., direktor izdavačkog odjela Katoličkog instituta za kulturu, historiju i duhovnost "Ivan Antunović" iz Subotice, Subotica, mr. Mirko Štefković, glavni urednik katoličkog mjesečnika Zvonik, Subotica i drugi.
Georgi Parvanov
mini|Georgi Parvanov Georgi Sedefčov Parvanov (rođen 28. juna 1957) bugarski je historičar i političar koji je bio predsjednik Bugarske od 2002. do 2012. Na to mjesto izabran je nakon što je pobijedio Petra Stojanova u drugom krugu predsjedničkih izbora 2001. Dužnost je preuzeo 22. januara 2002. Ponovo je izabran 2006. te tako postao prvi predsjednik Bugarske koji je služio dva mandata. Podržao je ulazak Bugarske u NATO i Evropsku uniju.
Prema bugarskom zakonu, predsjedniku zemlje nije dopušteno biti član političke stranke, pa je Parvanov napustio Bugarsku socijalističku partiju (BSP) nakon izbora na mjesto predsjednika 2001. Iako se identificirao kao socijalist, često je sebe nazivao društvenim predsjednikom.
Nakon što je završio drugi predsjednički mandat, vratio se u Socijalističku partiju, što je izazvalo spor o vodstvu stranke. U januaru 2014. ponovo je pokrenuo svoj projekt Alternativa za bugarski preporod (ABV), najavljujući da će kandidirati svoje kandidate za evropske parlamentarne izbore 2014. Dana 15. januara 2017. dao je ostavku na mjesto vođe stranke, a zamijenio ga je Konstantin Prodanov.
Kayan
mini|200p|alteracije tijela Kayan je narod izgrupe Karena, Tibetsko-Burmanske grane Sino-Tibetskih naroda, s etničkom većinom u Mjanmaru. Padaung je drugi naziv za Kayan ljude ali je većinom uvredljivo za narod Kayan grupe. Zbog teškog statusa u Mjanmaru Kayan grupa je morala da izbjegne u Tajland. Trenutno žive tamo bez legalnog statusa, blizu granice sa Mjanmarom. Mnogo turista dođu da vide njihove alteracije tijela. Bakar i ostali metali sa koriste za alteracije. Za nekoliko godina ljudi Kayan grupe dobiju veće vratove. Mišići slabe tokom godina i da skinu metale sa vrata automatski bi umrli.
Trenutno ima 7.000 članova Kayan grupe.
Bahrein
Kraljevina Bahrein (, doslovno Kraljevina dvaju mora) je arapska država sastavljena od 33 ostrva na južnoj obali Perzijskog zaliva. Na čelu države je kraljevska porodica Al-Halifa. Na zapadu je povezan sa Saudijskom Arabijom autoputom Kralj Fahd, koji je zvanično otvoren 25. novembra 1986 godine. Katar se nalazi jugoistočno od Bahreina, s druge strane Bahreinskog zaliva.
Geografija
Glavno ostrvo Bahrein je površine 578 km2, a sastoji se od krečnjačkog platoa visokom 30-60 metara pokrivenog uglavnom pješčanim dinama. U središnjem dijelu ostrva uzdiže se 135 metara visoko brdo Džabal ad-Duhan. Na jugu i jugozapadu Bahreina se prostiru pješčane površine. Samo je sjeverna obala ostrva privredno iskoristiva zbog brojnih arteških bunara i krečnjačkih izvora. Druga veća ostrva su Muharak, Sitra, Havar i Umm Nasan. Mnoga ova ostrva su uglavnom stjenovita i vrlo malo se izdižu iznad nivoa mora.
Predislamski period
Etimološki naziv Bahreina potiče od arapskih riječi za dva mora, aludirajući na izvore pitke vode koje se mogu naći unutar slanih jezera koji ih okružuju. Smatra se da je ovo područje bilo naseljeno još u prethistorijskim vremenima. Njegov strateški položaj u Perzijskom zalivu je privlačio velike sile, od Asirije, Babilona, Perzije do Arapa, kada ostrvo postaje dio islamske države. Po nekim izvorima, smatra se da se Bahrein spominje u mesopotamskim tekstovima kao Dilmun. Tokom vremena, bio je poznat pod raznim imenima poput Awal i Mishmahig kada je u periodu od 6. do 3. vijeka p. n. e. bio pod vlašću perzijske dinastije Ahemenida. Od 3. vijeka p. n. e. do dolaska islama u 7. vijeku, Bahreinom su vladale iranske dinastije Parta i Sasanida. Od oko 250. p. n. e., partijanska dinastija je ovladala cijelim područjem Perzijskog zaliva, sve do današnjeg Omana. Iz potrebe da kontrolišu trgovačke puteve, Parti su na južnim obalama Perzijskog zaliva stacionirali brojne garnizone. U 3. vijeku Parte zamjenuju Sasanidi i ostaju ovdje sve do islamskog osvajanja. U vrijeme Sasanida, Bahrein je bio dio južne sasanidske provincije koja je uključivala južne obale Perzijskog zaliva i ostrva današnjeg Bahreina. Sve do 629 godine, kada Bahrein prihvata islam, stanovnici ovog područja su pripadali većinom nestorijanskom kršćanstvu. Rani islamski izvori opisuju da ova ostrva naseljavaju plemena Abdul Kajs, Tamim i Bakr, koji obožavaju idola Awala. mini|desno|Pustinjski pejsaž u Bahreinu
Islamski period
Godine 899, ismailijanska sekta Karmatijci osvaja područje današnjeg Bahreina te, u aspektu svoj učenja, pokušava napraviti utopijsko društvo zasnovano na zdravom razumu i raspodjeli svih sredstava ravnomjerno. Ova sekta je izazvala određeno uznemirenje po cijelom tadašnjem islamskom svijetu, jer su uzimali poreze i od halife iz Bagdada a 930 godine su opljačkali gradove Meku i Medinu, uzimajući čak i Crni kamen iz Kaba'e i donoseći ga u svoju bazu u Ahsi, današnji Bahrein, gdje su kamen držali i zahtijevajući otkupninu za njega. Po pisanjima historičara Al-Džuvajnija, Crni kamen je vraćen u Meku tek 22 godine kasnije, 951 godine, pod nerazjašnjenim okolnostima, umotan u vreću i ubačen u džamiju u Kufi s natpisom: Po naredbi smo ga uzeli i po naredbi ga vraćamo. Taj slučaj je značajno oštetio Crni kamen raspuknuvši ga u sedam dijelova. Godine 976, Karmatijce pobjeđuju Abasidi. Konačni poraz Karmatijaca dolaskom ujunidske dinastije al-Hasa, koji osvajaju cijelo područje Bahreina do 1076 godine. Oni kontrolišu bahreinska ostrva sve do 1235 godine, kada ga kratkotrajno zauzima iranski vladar (Farsi). Godine 1253 beduini Usfuridi ruše dinastiju Ujunida i zauzimaju cijelu istočnu Arabiju, uključujući i današnji Bahrein. Nakon 1330 godine, ostrva plaćaju namete vladarima Hormuza, iako su ostrva lokalno kontrolisala šiitska jarvanidska dinastija Katif. Sve do kasnog srednjeg vijeka, pojam Bahrein se odnosio na šire područje od današnjeg, uključujući gotovo cijelu južnu obalu Perzijskog zaliva, od Basre do moreuza Hormuz u Omanu, a sam današnji Bahrein se nazivao Awal. Tačan datum kada se za arhipelag Awal počinje koristiti pojam Bahrein je nepoznat. Godine 1521 Portugalci, u savezništvu sa Hormuzom, vrše invaziju na Bahrein i osvajaju ga. Vladavina Portugala traje gotovo 80 godine, tokom koje su Bahreinom vladali većinom sunitski perzijski namjesnici. Portugalci su protjerani sa ostrva 1602 godine, osvajanjem perzijskog vladara Abbasa I iz iranske dinastije Safavida, koji je nametnuo šiitski pravac islama, kao zvaničnu vjeru u Bahreinu. Iranska vlast nad Bahreinom ostaje gotovo dva vijeka. Tokom tog perioda, Iranci vladaju ovim područjem posredno putem imigrantskih sunitskih arapskih klanova. U to vrijeme, Bahrein doživljava dvije invazije omanskih vladara 1717 i 1738 godine. Godine 1753 Iranci vraćaju vlast nad ostrvima. Krajem 18. vijeka, 1783 godine Bahrein zauzima pleme Beni Utba, te postepeno učvršćuju svoju vlast na tom području. Vremenom se etablirala porodica al-Halifa, koji sklapaju savezništvo sa Britancima, koji su tada bili dominantni u području Perzijskog zaliva. Od sredine 19. vijeka, Bahrein se postepeno počinje razvijati, najviše zahvaljujući miru i trgovini s Britancima, ubrzano se krećući ka modernoj državi, prestižući svoje okolne rivale poput Basre, Omana i Kuvajta.
20. vijek
Otkrićem nafte 1932 godine počinje brza modernizacija zemlje. Ovo otkriće je dovelo do osnaživanja veza sa Britanijom, te se otvaraju nove britanske baze na teritoriji Bahreina. Britanski uticaj je sve više rastao, kulminirajući postavljanjem Charles Belgravea kao savjetnika. Belgrave je zaslužan za uspostavljanje modernog obrazovnog sistema u Bahreinu. Nakon Drugog svjetskog rata postepeno raste protivbritansko raspoloženje u narodu, koje prerasta u nerede, uglavnom usredotočene na jevrejsku zajednicu. Nakon događaja 1947 godine u Palestini i proglašenja Izraela, većina bahreinske jevrejske zajednice se iseljava u Bombaj (Indija), a kasnije u Palestinu. Po podacima iz 2007 godine, smatra se da u Bahreinu danas živi 30-50 Jevreja. Godine 1970, Iran zahtijeva pripajanje Bahreina i drugih država Perzijskog zaliva, smatrajući ih svojim historijskim dijelovima. U dogovoru sa Ujedinjenim Kraljevstvom, odustaje od tih namjera. Na referendumu u Bahreinu, stanovnici ostrva se opredjeljuju za nezavisnost zemlje od Velike Britanije i potvrđuju svoj arapski identitet. Bahrein postaje članica Arapske lige. Britanci se povlače iz zemlje 16. decembra 1971 godine, a Bahrein postaje nezavisni emirat. Naftni šok 1970tih je dosta potpomogao razvoju Bahreina, ali je nakon stabilizacije naftnog tržišta uslijedila kriza. U svakom slučaju, zemlja je otpočela sa diverzifikacijom svoje privrede i sve više se oslobađala zavisnosti od turbulencija na tržištu nafte. Nakon početka građanskog rata u Libanu, Bahrein je postao vodeći financijski centar Bliskog istoka, preuzimajući tu ulogu od ratom pogođenog Bejruta. Nakon iranske islamske revolucije 1979 godine, bahreinski šiitski fundamentalisti, u organizaciji Islamskog fronta za oslobođenje Bahreina, su 1981 godine pokušali neuspjeli puč protiv bahreinske vlade. Sredinom 1990tih kraljevina je uzdrmana sporadičnim nasiljem između vlade i opozicije predvođene vjerskim vođama, u kojem je poginulo preko 40 osoba. U martu 1999 godine, kralj Hamad ibn Isa al-Halifa nasljeđuje svog oca na prijestolju, raspisuje izbore za parlament, daje ženama pravo glasa i pušta na slobodu sve političke zatvorenike. Ovaj događaj je od strane organizacije Amnesty International predstavljen kao "historijski period u ljudskim pravima". Zemlja je formalno proglašena kraljevinom tek 2002 godine.
Vlada
Od 2002. godine Bahrein je parlamentarna monarhija nastala dopunom Ustava iz 1973. godine, a potvrđena referendumom 2001. godine. Na čelu države je kralj šejh Hamad ibn Isa al-Halifa, dok je na čelu 25-točlane vlade šejh Halifa bin Salman al-Halifa. Od svih članova vlade, njih 80% su članovi kraljevske porodice. Bahrein ima dvodomni parlament, sa Vijećem zastupnika kao donjim domom, koji se biraju na općim izborima; te gornjim domom - Vijećem Šure, čije članove postavlja kralj. Oba doma parlamenta imaju po 40 članova. Na posljednjim izborima održanim 25. novembra 2006 godine islamističke stranke su odnijele ubjedljivu pobjedu. Otvaranje u politici zemlje je donijelo velike uspjehe za šiitske i za sunitske islamiste, te im omogućilo snažan uticaj u zakonodavstvu. Nedavno je na inicijativu kralja, osnovano Vrhovno sudsko vijeće, koje ima zadatak da reguliše sudove u državi te odvoji sudsku i administrativnu vlast. Na čelu Vrhovnog sudskog vijeća nalazi se Muhammed Humaidan.
Stanovništvo
Karakteristika strukture stanovništva je veoma veliki udio stranih radnika. Prirast broja stanovnika je u periodu 1994 - 2004 iznosi 2,4%, dok je očekivana starost stanovništva 2004 godine iznosila 75 godina. Udio stanovništva mlađeg od 15 godina starosti 2004 godine bio je 27,5%. Udio gradskog stanovništva iste godine bio je 90%. Iako je arapski jezik zvanični jezik zemlje, zbog velikog broja stranaca može se čuti i perzijski jezik, urdu, a engleski je kao jezik pri poslovanju ili obrazovanju jako proširen. Od 1976 godine, uveden je veoma obiman sistem socijalnog osiguranja; medicinsko liječenje je besplatno. Predviđeno je obavezno školovanje, ali nije uvedeno. Stopa nepismenosti je 2004 godine iznosila 11% kod muškaraca i 16% kod žena. Prvi univerzitet u državi osnovan je 1978 godine.
Religija
Zvanična religija zemlje je islam, kojeg praktikuje većina stanovništva. Zbog stalnog priliva imigranata iz neislamskih zemalja, poput Indije, Filipina i Šri Lanke, ukupni procenat muslimana u Bahreinu je opao posljednih godina. Po popisu stanovništva iz 2001 godine, 80% stanovništva su bili muslimani, 10% kršćani, a 10% sljedbenici drugih religija. Nema zvaničnih podataka o omjeru šiita i sunita u Bahreinu. Po nezvaničnim podacima, procjenjuje se da ima trećina sunita, a ostalo su šiiti. Međutim, Bahrein se razvija u kosmopolitsko društvo sa zajednicama različitog naslijeđa i porijekla, najvećim dijelom Arapa i Perzijanca, ali i brojnih imigrantskih zajednica iz raznih krajeva južne i jugoistočne Azije.
Privreda
U području Perzijskog zaliva, u kojem najdominantniju ulogu u privredi ima nafta, Bahrein ima najbrže rastuću privredu po ispitivanjima Ekonomske i socijalne komisije UN-a iz januara 2006. Po istraživanju Heritage fonacije i Wall Street Journala, Bahrein ima i najslobodniju privredu na cijelom Srednjem istoku a u svjetskim razmjerama je na 25. mjestu po slobodi privrede. Smatra se da je Bahrein financijski i bankarski centar arapskog svijeta, naročito u islamskom bankarstvu, koji je najviše profitirao od stalnog rasta potražnje za naftom. U bahreinskom izvozu, proizvodnja i prerada nafte zauzima 60%, te također 60% javnih prihoda i 30% BNP-a otpada na naftu. Privredne prilike su se stalno mijenjale, u zavisnosti od kretanja cijena nafte, naročito za vrijeme krize 1990/91 i iračke invazije na Kuvajt. Zbog dobro razvijenog transportnog sistema i komunikacija, u Bahreinu svoja sjedišta imaju mnoge međunarodne kompanije. U toku 2004 godine, Bahrein je potpisao Sporazum o slobodnoj trgovini sa SAD-om, kojim će se smanjiti određene trgovačke barijere između njih. Stalno rastuća nezaposlenost, naročito među mladim, te strah od iscrpljivanja sve manjih rezervi nafte i pitke vode, su najveći dugoročni ekonomski problemi u zemlji. U 2008 godini, stopa nezaposlenosti iznosila je 3,8%. , među kojima je 85% žena.
Sport
Bahrein je prva arapska zemlja koja je bila domaćin utrke Formule 1 u sezoni 2004. Prvu utrku je pobjedio Michael Schumacher u Ferrariju. Grand Prix 2008 godine osvojio je Felipe Massa u Ferarriju, dok je poljski vozač Robert Kubica u BMW-u imao prvo startno mjesto. Pored Formule 1, Bahrein je 2006 godine ugostio i prvu utrku australijske V8 Supercar serije, pod nazivom Desert 400. Utrke V8 serije će se održavati svakog novembra na stazi Sahir.
Nogomet
Reprezentacija Bahreina je učestvovala u kvalifikacijama za Svjetsko prvenstvo u nogometu od 1978. godine. Do sada se nisu uspjeli kvalificirati za finalni turnir. U kvalifikacijama za svjetsko prvenstvo 2010. godine došli su do play-offa, ali ih je porazila reprezentacija Novog Zelanda.
Obrazovanje
Na početku 20. vijeka, jedine obrazovne institucije bile su škole vjerskog karaktera (medrese odnosno mektebi). Cilj ovih ustanova je bio da podučavaju djecu i omladinu učenju Kur'ana. Nakon otvaranja zemlje ka zapadnom svijetu, ukazuje se potreba za osnivanjem škola općeg usmjerenja. Godine 1919 otvara se prva javna škola za dječake. Godine 1926 se otvara i druga javna škola za dječake, a dvije godine kasnije, 1928, i prva javna škola za djevojčice. Kralj Hamad ibn Isa al-Halifa je 2004 godine uveo projekat koji koristi IT u obrazovnom sistemu. Ovaj projekat nosi ime Škole kralja Hamada za budućnost. Cilj projekta je da pomoću moderne tehnologije poveže sve škole u kraljevini na internet. Pored javnih škola, brojne su i privatne škole i fakulteti, koji pored lokalnog, nude i međunarodni obrazovni sadržaj, te škole za brojne imigrante poput Pakistanske urdu ili Indijske škole.
Filatelija
mini||mini|desno|Marka Bahreina iz prve serije iz 1933. godine sa nominalnom vrijednošću od 2 anna Prva poštanska marka Bahreina izašla je 10. augusta 1933. godine. Od 1884-1933. godine korištene su indijske marke bez ikakve dodatne oznake ili žiga. Serija od četrnaest marki je zapravo serija poštanskih maraka Indije sa utisnutim žigom BAHRAIN u dvije veličine. Marka prikazuje britanskog kralja Džordža V, sa indijskom krunom, a serija je izdata od 1926-28. i 1932 godine za područje Indije. Vrijednosti su od 3 piesa, do 5 rupija. Prva marka je sive boje sa nominalnom vrijednošću od 3 piesa. Kao vodeni žig je višestruko utisnuta petokraka zvijezda. . Sve do nezavisnosti 1971. godine koriste se marke Ujedinjeg Kraljevstva, te naizmjenično od 1953. godine izlaze marke sa motivima šeika Salmana bin Hameda Al Halifa, te motivima arheološkog nasljeđa Bahreina. Od 1971. godine izlaze marke samostalnog Bahreina, čiji motivi su narodne nošnje, životnje, brodovi, leptirovi, građevine i marke povodom sportskih takmičenja. Na većini marki u gornjem desnom uglu nalazi se lik šeika Hamad ibn Isa Al Halifaha kralja Bahraina.
Vojska
mini|desno|RBNS Sabha, fregata bahreinskih odbrambenih snaga Kraljevina ima malehnu, ali dobro opremljenu vojsku zvanu Bahreinske odbrambene snage (BDF). BDF je uglavnom opremljena američkim naoružanjem i opremom, poput aviona F-16, F-5, helikoptera UH60 Blackhawk, tenkova M60A3, te fregatom RBNS Sabha.
IC 2085
IC 2085 (također poznat kao ESO 157-38, IRAS 04303-5430 i PGC 15388) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 45 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Najveći prečnik je 2,30 (30 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (5 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 7. decembra 1899. godine.
.cat
mini|desno|100px|Logo domene .cat je najviša internet domena. Dodjeljuje se web stranicama koje su sa katalonskog područja i koje su pisane katalonskim jezikom. U upotrebi je od septembra 2005 godine. Domena je sponzorirana. U novembru 2011. je bilo preko 50.000 adresa sa ovom domenom.
Internet Explorer 10
Internet Explorer 10 (skraćeno ime: IE10) je deseta verzija Internet Explorer web pregledača koja je izdata 2012. godine. IE10 proširuje funkcionalnost devete verzije što se tiče CSS3 pordrške, hardverskog ubrzanja, i podrške za HTML5.
Reykjavík
Reykjavík je glavni i ujedno najveći grad Islanda. Prema podacima iz 2007. godine u gradu je živjelo 117.721 stanovnika. Smješten na zapadnoj obali Islanda, Reykjavík je osnovao u 9. vijeku jedan norveški viking koji ga je nazvao zaliv koji se dimi, zbog toplih para koje su se dizale u blizini. Reykjavík je industrijski i lučki grad u kojem živi većina islandskoga stanovništva u savremenim gradskim četvrtima s prostranim zelenim površinama, sa živopisnim kutićima i niskim kućama prekrivenim raznobojnim limenim krovovima. Najvažnije građevine su zgrada Parlamenta i luteranska katedrala Hallgrimskirkja. Reykjavík je također živahno kulturno središte sa bogatim noćnim životom. Univerzitetski je centar.
Krnjevići
Krnjevići su naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Bosna i Hercegovina.
Carigradski mir (1913)
Carigradski mir bio je sporazum između Osmanlijskog Carstva i Kraljevine Bugarske potpisan 29. septembra 1913. nakon Drugog balkanskog rata u Konstantinopolju, današnjem Istanbulu.
Pozadina
U Prvom balkanskom ratu koalicija Bugarske, Srbije, Grčke i Crne Gore porazila je Osmanlijsko Carstvo. Londonskim sporazumom Osmanlije su izgubile skoro sve svoje evropske posjede, osim male teritorije oko Mramornog mora. Osmanlije su, međutim, uspjele povratiti istočnu Trakiju tokom Drugog balkanskog rata. Iako su mirovni pregovori između Bugarske i njenih susjeda vođeni u Bukureštu, Osmanlijsko Carstvo tamo nije bilo zastupljeno i vodilo je odvojene pregovore koji su doveli do Carigradskog sporazuma.
Sporazum
Uslovi sporazuma su bili:
Posljedice
Osmanlijsko Carstvo i Bugarska bili su saveznici u Centralnim silama u Prvom svjetskom ratu. Prije ulaska Bugarske u rat, osmanlijska vlada je odlučila da Didimotiku ustupi Bugarskoj (da je ubijedi da se pridruži ratu na strani Centralnih sila) putem bugarsko-osmanlijske konvencije (1915). Međutim, Centralne sile su poražene 1918. i Bugarska je izgubila Zapadnu Trakiju i Didimotiku od Grčke.
Prema odredbama neuspješnog Sevrskog sporazuma, Turska je trebala Grčkoj ustupiti gotovo cijelu istočnu Trakiju, ali predložene teritorijalne promjene su negirane pobjedom Turske nad Grčkom u ratu za nezavisnost i naknadnim Lazanskim mirom, koji je ponovo potvrdio granice ustanovljene Carigradskim sporazumom i Bugarsko-osmanlijskom konvencijom (osim Didimotike).
Ma'at
Ma'at, Maat ili Majet je božica iz egipatske mitologije, čiji je znak nojevo pero.
Personifikacija svemirskog reda
mini|190 px|lijevo|Ma'at sa perom na glavi
Ma'at je kćer Raa, boga Sunca, božica je istine, reda i pravednosti. Ona održava red u svemiru. Bez nje bi svemir propao. Sestra je faraona i pomaže mu voditi dužnosti. Riječ "ma'at" se koristi i za red i harmoniju. Sve more imati red i sklad, a održava ga faraon, kojemu ovlast daje Ma'at. Ma'at se pojavljuje i u Duatu, Ozirisovu carstvu. Naime, dok Anubis mjeri duše pokojnika, a Thoth zapisuje rezultat, srce mora težiti jednako kao i Ma'atino pero. Ma'atina se glava pojavljuje na vagi. Ma'at se u egipatskoj umjetnosti prikazuje kao žena u crvenoj haljini, sa perom na glavi, ili je samo pero. Uvijek se prikazuje sa ljudskom glavom, antropomorfno. Ma'atina se imena mogu pisati na razne načine:
Literatura
Norman Rufus Colin Cohn (1993). Cosmos, Caos and the World to Come: The Ancient Roots of Apocalyptic Faith. p. 9. ISBN 978-0-300-05598-6.
.coop
mini|desno|200px|Coop logo .coop je sponzorirana, najviša internet domena. Dodjeljuje se striktno kooperativnim organizacijama i organizacijama koje promoviraju i podržavaju ko-operacije. U upotrebi je od 30. januara 2002. godine. Sponzor domene je DotCooperation LLC (također poznata i kao dotCoop).
NGC 6725
NGC 6725 (također poznat kao ESO 183-36 i PGC 62692) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 167 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Teleskop. Najveći prečnik je 2,20 (107 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (24 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 8. jula 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Roman Petrović
Roman Petrović (Donji Vakuf 1. oktobar 1896. - Sarajevo 1947) je bio bosanskohercegovački slikar.
Studirao je na Akademiji likovnih umjetnosti u Krakovu (1913-16) i Višoj školi za likovne umjetnost u Budimpešti (1916-17), usavršavao se u Parizu. Bio nastavnik crtanja, a zatim scenograf pozorišta u Sarajevu. Slikao pejsaže i figuralne kompozicije na način koji je približan ekspresionizmu, a zatim ikonostase i karikature (Branislav Nušić, A. G. Matoš). Bavio se freskama i ilustracijom knjiga.
Spodnje Gorje
mini|280px|Spodnje Gorje, Blejski Vintgar Spodnje Gorje su naseljeno mjesto u sastavu općine Gorje, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Radovljica.
Roman Petrović
Roman Petrović je jedan od osnivača Udruženje likovnih umjetnika Bosne i Hercegovine. 1980. godine otvorena je Galerija "Roman Petrović" u Sarajevu.
Spodnje Gorje
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Spodnje Gorje su imale 998 stanovnika.
Napomena: ''U 1952. povećano za naselje Zgornji Graben koje je ukinuto. U 1985. smanjeno za dio naselja koji je proglašen za novo samostalno naselje Zgornje Laze.''
Davor
mini|280px|Davor, rimokatolička crkva "Marija Kraljica i Sv. Juraj" Davor je naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, u Brodsko-posavskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Nova Gradiška.
Općina Davor
Napomena: Nastala iz stare općine Nova Gradiška.
NGC 2288
NGC 2288 (također poznat kao MCG 6-15-11 i PGC 19714) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 250 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Blizanci. Najveći prečnik je 0,40 (29 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (15 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio George Johnstone Stoney 22. februara 1849. godine.
Davor
Davor (naseljeno mjesto)
Napomena: ''Do 1890. iskazivano pod imenom Svinjar.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Davor je imalo 2.603 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Kučići (Trebinje)
Kučići su naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Bosna i Hercegovina.
St. George's
St. George's je glavni grad države Grenade. Ima 7.500 stanovnika (stanje 1999.)
Grad je 2004. teško oštetio uragan Ivan, ali je, uz međunarodnu pomoć SAD-a, Kanade i Evropske unije, brzo obnovljen.
Godine 2007. u gradu se održavalo Svjetsko prvenstvo u kriketu.
NGC 3752
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 588
NGC 588 je dio galaksije i nalazi se u sazviježđu Trokut. Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 2. oktobra 1861. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Jovan Bobot
Jovan Bobot (1908–1945) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 1908. u selu Panika. Prije rata bavio se zemljoradnjom i bio je veoma ugledan u srezu. U vrijeme pripremanja ustanka priključio se NOP-u i odmah počeo da obavlja prve ustaničke akcije. Od augusta 1941. do juna 1942. bio je vodnik u Bilečkom partizanskom bataljonu. U junu 1942. partizanske snage su se povukle iz Hercegovine, Bobot je ostao na terenu. U julu 1943. ponovo stupa u Desetu hercegovačku brigadu.
U januaru 1942, u selu Panika na putu Bileća – Trebinje, Italijani su ogromnim snagama vršili ofanzivu da se spoje sa svojim jedinicama u garnizonu Bileće i da oslobode put za nesmetan saobraćaj. U ovoj višednevnoj borbi Bobot je sa desetinom izvršio juriš na artiljeriju i uspio da potuče 120 Italijana, da zaplijeni dva topa od 75 mm (prvi topovi koji su zarobili hercegovački partizani), artiljersku municiju i nekoliko kamiona.
U januaru 1945. bio je smješten sa bataljonom u selo Donja Bljenja kod Nevesinja. Nijemci su, noću, po zimi i mećavi, predvođeni ustašama i četnicima, opkolili bataljon i u cik zore otvorili jaku artiljerisku i minobacačku vatru, A potom jurišali pješadijom. Bobot je s manjim dijelovima bataljona koji su bili u pripravnosti pošao na juriš i uspio probiti neprijateljske redove, da poslije nekoliko sati potuče Nijemce, a ostatak protjera u Nevesinje. Ovim podvigom Bobot je spasio čitav odred od uništenja, jer je zbog prevelike hladnoće, snijega i mećave bilo nemoguće odstupanje preko planine Crvanj, a pomoć susjednih jedinica nije bila moguća.
Poslije napuštanja Mostara, Nijemci su odstupali prema Sarajevu, usput rušeći sve mostove duž željezničke pruge. Bobot je sa svojim bataljonom gonio neprijatelja koji se povlačio. Da bi spasao željeznički vijadukt "Lukačev Most", južno od Ivan-Sedla, istrčao je pred bataljon i na juriš zaposjeo most spasivši ga od rušenja, ali je zbog smrtne rane koju je zaradio u proboju umro poslije nekoliko sati. Njegovom zaslugom ovaj jedini most na pruzi Mostar – Bradina je spašen, Nijemci ga nisu uspjeli srušiti. To je omogućilo brz pokret Dvadeset osme divizije ka Ivan-Sedlu i Sarajevu. Poslije oslobođenja narod je ovaj most prozvao "Bobotov Most".
NGC 5260
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Jovan Bobot
Biografija
Bobot je jedan od najvećih junaka Hercegovine. Narod koji je poznavao Bobota i njegovo junaštvo stvorio je različite legende i priče o njemu.
Brzo klizanje na kratkim stazama na Zimskim olimpijskim igrama 2014 – 500 m (žene)
100p|desno
Takmičenje u brzom klizanje na kratkim stazama na 500 m u ženskoj konkurenciji na Zimskim olimpijskim igrama 2014. u Sočiju održalo se u u dvorani Ajsberg 10-13. februara 2014.
Kvalifikacije
U ovoj disciplini mogle su sudjelovati trideset dvije klizačice iz petnaest zemalja, te najviše po tri iz jedne zemlje.
Ukupni rezultati
Ukupni rezultati na 500 m.
IC 493
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
KM3NeT
Cubic Kilometre Neutrino Telescope ili KM3NeT je buduća evropska istraživačka infrastruktura koja će se nalaziti na dnu Sredozemnog mora. U njemu će se nalaziti neutrino teleskop nove generacije u obliku detektora Čerenkov sa instrumentiranom zapreminom od nekoliko kubnih kilometara raspoređenih na tri lokacije u Mediteranu: KM3NeT-Fr (kod Toulona, Francuska), KM3NeT-It (kod Portopalo di Capo Passero, Sicilija, Italija) i KM3NeT-Gr (kod Pilosa, Peloponez, Grčka). KM3NeT projekat nastavlja rad u okviru projekata neutrino teleskopa: ANTARES (teleskop izgrađen kod obale Francuske), NEMO (planirani teleskop kod obale Italije) i NESTOR (planirani teleskop kod obale Grčke). KM3NeT će tražiti neutrine iz udaljenih astrofizičkih izvora kao što su ostaci supernove, eksplozije gama zraka, supernove ili zvijezde u sudaru i bit će moćno oruđe u potrazi za tamnom materijom u svemiru. Njegov primarni cilj je otkrivanje neutrina iz izvora u našoj galaksiji. Nizovi od hiljada optičkih senzorskih modula će detektovati slabu svjetlost nabijenih čestica u dubokom moru koje potiču od sudara neutrina i vode ili stijena u blizini detektora. Istraživačka infrastruktura će također sadržavati instrumente za druge nauke kao što su biologija mora, okeanografija i geofizika za dugoročno i on-line praćenje dubokog okruženja i morskog dna na dubini od nekoliko kilometara.
mini|Umjetnički prikaz KM3NeT neutrino teleskopa usidrenog na morskom dnu
Kerdenski mir
Kerdenski mir (turski: Kerden Antlaşması, perzijski: عهدنامه گردان ) potpisan je između Osmanlijskog Carstva i Afšaridske Monarhije 4. septembra 1746. godine čime je zaključen Osmanlijsko-perzijski rat 1743-1746.
Pozadina
Tokom posljednjih godina dinastije Safavida u Iranu, Osmanlije su uspjele aneksirati veći dio Kavkaza i zapadnog Irana, zbog sukoba oko nasljeđivanja, građanskih nemira i totalnog haosa. U međuvremenu, Afganistanci su uspjeli da aneksiraju dio Horasana. Šah je morao da imenuje Nadira, iranskog Afšar Turkmena za glavnog vojskovođu. Pod Nadirovim briljantnim komandovanjem, Iran je uspeo da povrati većinu svojih gubitaka. Nakon pobjeda, Nadiru je bilo lako da se domogne prestolja. Godine 1736. Nadir Šah je osnovao dinastiju Afšarida (nastaviće se do 1796.) Nadir Šah je planirao da osnuje još jedno veliko perzijsko carstvo, koje se proteže od Inda do Bosfora, kao u antičko doba. Nakon ponovnog osvajanja nekadašnjih teritorija Irana, pokušao je dodatno pripojiti istočne teritorije Osmanlijskog Carstva (Istočna Anadolija i Irak). Također je predložio da se pomire dvije sekte (mazhab) islama. (Osmanlije su bile suniti, a većina Iranaca su šiiti) Planirao je natjerati Osmanlije, tada prvake sunita, da prihvate šiite kao peti mezheb Islama.