cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Augustin Weisbach
Biografija
Već u đačkom uzrastu, zanimala ga jenauka, pa je u gimnaziji imao veliku zbirku biljaka, a tokom studija medicine privlačile su ga osteološke zbirke, posebno brojne i različite lobanje; To je, po svoj prilici,  bilo presudno za njegovu orijentaciju. Zbog nesistematičnosti i rasnih predrasuda koje su preovladavale na ovom području, njegove kolege su ga pokušavale odvratiti od antropoloških istraživanju, ali se Weibach trudio da sistematski istražuje  na opsežnom materijalu, uz primjenu jednostavnih metoda. Sjajnu priliku pružila mu je vojna služba jer je imao priliku za prikupljanje antropoloških podataka pregledom i mjerenjem regruta.
Weisbah se bavio  medicinskom, fizičkom i historijskom antropologijom. Zimi 1867/1868. Na Bečkom koledžu održao je svoje prvo univerzitetsko predavanje iz antropologije. Dok je služio u Beču, objavio je rezultate prvih istraživanja o dizajnu lubanje i karlice: Beiträge zur Kenntnis der Schädelformen österr. Völker (Mitt. D. Med. Jb. D. Ges. D. Ärzte, Beč 1864. i 1867.), Die Becken österr. Völker (ib., 1866), Vier Schädel aus alten Grabstätten i Böhmen (Arhiv f. Anthropologie, Braunschweig, 1867).
Sa zadovoljstvom je prihvatio potez u Carigrad jer se očekivalo da istražuju različite narode. Međutim, u početku je mogao mjeriti samo kosti s muhamedanskih groblja (jer se smatrao čarobnjakom) i pisati čisto medicinske članke o mozgu i lobanjama, na primjer: Der Wassergehalt der Gehirne nach Alter, Geschlecht und Krankheiten (Med. Jb. D. Ges. d. Ärzte, Beč, 1868.), Gehirngewicht, Kapazitet und Umfang des Schädels (1869.), Die supraorbitalwindungen des menschlichen Gehirnes (ib., 1870.). Tek nakon dugog uvjeravanja uspio je započeti mjerenja živih osoba i prvi izvjestiti 1873. o obliku lubanja turskog Die Schädelformen der Türken (Mitt. D. Anthrop. Ges., Beč), a 1874. obliku lubanje Slavena Bemerkungen über Slavenschädel (Zft f. Etnologie, Berlin). On je prvi put klasificirao ljude različitih nacionalnosti prema veličini tijela, čime je osvjetlio odnos u kojem se rase miješaju, u djelu Körpermessungen verschiedener Menschenrassen (Berlin, 1878). Weisbachova otkrića privukla su veliku pažnju naučnika i izazvala živahne rasprave među najpoznatijim kraniolozima toga vremena (npr. J. Engel, H. Virchow). Bio je među prvima u Evropi, koji se uključio u sistematska antropološka istraživanja u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj, Sloveniji i ostalim dijelovima austrougarskog Balkana. Njegove metode mjerenja i danas se koriste, neke nepromijenjene (npr. mjerenja visine gornjeg i donjeg lica s kliznom šestom, a neke s manji dodacima. Važnost njegovog istraživanja je da je, kroz brojna mjerenja osoba i klasifikaciju njihovih karakteristika (npr. kože, kose i očiju), došao do nalaza koji su pomogli eliminiranju rasnih predrasuda postavljanjem karakteristika za određene skupine ljudi (rasa) na naučnoj osnovi.
Značaj Weisbacha za demografsku genetiku u BiH
Augustin Weisbach je pokrenuo prva populacijskogenetička istraživanja u BiH i prije prvog pominjanja genetike kao posebne biološke nauke (1905). Sa pozicije najvišeg autoriteta u Garnizonskoj bolnici u Sarajevu, imao je na raspolaganju sve antropometrijske i neke antroposkopske (boja očiju, boja kose i boja kože) podatke o svim regrutima iz Bosne i Hercegovine.
Najprije je naložio vojnom ljekaru Himmelu (u radu ga je predstavio: Herrn Hauptmanns HEINRICH HIMMEL) da sredi takve podatke o regrutima iz Hercegovine, a zatim je napisao kompleksni članak pod naslovom Die Bosnier i objavio ga u tada najuglednijem evropskom časopisu iz oblasti antropologije (Mitteilungen der Anthropologischen Gesellschaft in Wien, skr. MAGW), koji i danas izlazi. Antropološko društvo iz Beča dopustilo je Udruženju genetičara u BiH da (usvom biltenu i naučnom časopisu Genetics&Applications) objavi reprint oba prva (pomenuta) naučna članka o biološkim osobenostima stanovništva Bosne i Hercegovine.
Poliovirus
Poliovirus, uzročnik poliomijelitisa (također poznat kao poliomijelitis), je serotip vrste Enterovirus C, u porodici Picornaviridae. Postoje tri serotipa poliovirusa: tipovi 1, 2 i 3.
Poliovirus sastoji se od RNK genoma i proteinske kapside. Genom je jednolančana RNK pozitivnog smisla (+ssRNK) dug oko 7500 nukleotida. Virusna čestica je prečnika oko 30 nm, sa ikosaedarnom simetrijom. Zbog svog kratkog genoma i jednostavnog sastava – samo RNK i bez omotača ikosaedarskog proteinskog omotača koji ga inkapsulira, poliovirus se naširoko smatra najjednostavnijim značajnim virusom.
Poliovirus su prvi izolovali Karl Landsteiner i Erwin Popper, 1909. Struktura virusa je prvi put razjašnjena 1958., pomoću difrakcije rendgenskih zraka u timu na Birkbeck College pod vođstvom Rosalind Franklin,  pokazujući da virus dječje paralize ima ikosaedarsku simetriju.
Godine 1981. dva različita tima istraživača objavila su genom poliovirusa: Vincent Racaniello i David Baltimore na Massachusetts Institute of Technology (MIT) i Naomi Kitamura i Eckard Wimmer na Stony Brook University.
Trodimenzijsku strukturu poliovirusa odredio je 1985. godine James Hogle u Scripps Research Institute koristeći rendgensku kristalografiju.
Poliovirus je jedan od najbolje okarakteriziranih virusa i postao je koristan model sistema za razumijevanje biologije RNK virusa.
Replikacijski ciklus
Poliovirus inficira ljudske ćelije vezujući se za receptor sličan imunoglobulinu, CD155 (također poznat kao receptor poliovirusa ili PVR) on the cell surface. Interakcija poliovirusa i CD155 olakšava ireverzibilnu konformacijsku promjenu virusne čestice neophodne za ulazak virusa. Nakon vezivanja za ćelijsku membranu domaćina, smatralo se da se ulazak virusne nukleinske kiseline događa na jedan od dva načina: putem formiranja pore u plazmamebrani kroz koju se zatim RNK „ubrizgan” u citoplazmu ćeliju domaćina ili putem unosa virusa endocitozno posredovanim receptorom. Recent experimental evidence supports the latter hypothesis and suggests that poliovirus binds to CD155 and is taken up by endocytosis. Immediately after internalization of the particle, the viral RNA is released.
Poliovirus je pozitivnolančani RNK virus. Dakle, genom zatvoren unutar virusne čestice može se koristiti kao iRNK i odmah prevesti u ćeliji domaćina. Prilikom ulaska, virus otima ćelijski translacijski mehanizam, uzrokujući inhibiciju sinteze ćelijskih proteina u korist proizvodnje proteina specifične za virus. Za razliku od iRNK ćelije domaćina, 5' kraj RNK poliovirusa je izuzetno duga—preko 700 nukleotida—i visoko strukturirana. Ovo područje virusnog genoma naziva se interno ulazno mjesto ribosoma (IRES). Ta regija sastoji se od mnogih sekundarnih struktura i tri ili četiri domena. Domen 3 je samosavijući RNK element koji sadrži konzervirane strukturne motive u različitim stabilnim petljama drške koje su povezane s dva četverosmjerna spoja. Kako se IRES sastoji od mnogih domena, ovi se sami sastoje od mnogih petlji koje doprinose modificiranom prevođenju bez 5' krajnjeg poklopca otimanjem ribosoma. Interakcijska petlja domena 3 poznata je kao GNRA tetrapetlja. Ostaci adenozina A180 i A181 u sekvenci GUAA tetrapetlje formiraju vodikove veze putem nekanonskih interakcija uparivanja baza sa parovima baza receptora C230/G242, odnosno G231/C241. Genske mutacije u ovoj regiji sprečavaju proizvodnju virusnih proteina. The first IRES to be discovered was found in poliovirus RNA.
Informacijska RNK poliovirusa prevodi se kao jedan dugi polipeptid. Ovaj polipeptid se zatim autocijepa internim proteazama u oko 10 pojedinačnih virusnih proteina. Ne dešavaju se svi rascjepi sa istom efikasnošću. Stoga, količine proteina proizvedenih cijepanjem polipeptida variraju: naprimjer, proizvode se manje količine 3Dpol od onih kapsidnih proteina, VP1–4. These individual viral proteins are:
Nakon translacije, transkripcije i replikacije genoma koji uključuju jedan proces, ostvaruje se sinteza (+) RNK). Da bi se inficirajuća (+)RNK mogla replicirati, moraju biti transkribovane višestruke kopije (–)RNK i zatim korištene kao šabloni za sintezu (+)RNK. Replikativni intermedijari (RI), koji su asocijacija RNK molekula koji se sastoje od šablonske RNK i nekoliko rastućih RNK različite dužine, vide se u oba kompleksa replikacije za (–)RNK i (+)RNK. Za sintezu svakog negativnog i pozitivnog lanca RNK, kao prajmer VPg protein u poliovirusu djeluje RNK-ovisna RNK-polimeraza poliovirusa dodaje dva uracilska nukleotida (UU) VPg proteinu koristeći poli(A) rep na 3′-kraju +ssRNK genoma kao obrazac za sintezu antigenomske RNK negativnog lanca. Da bi se pokrenula ova sinteza – ssRNK, potreban je tirozin-hidroksil VPg. Ali za pokretanje sinteze pozitivnog lanca RNK potrebna je CRE-ovisna VPg uridililacija. To znači da se, kao prajmer, još jednom koristi VPg. ali ovaj put dodaje dva uridin-trifosfata koristeći cis-djelujući element replikacije (CRE) kao šablon.
CRE poliovirusa identificiran je kao nepostignuta drška sa parom baza i konačna petlja koja se sastoji od 61 nukleotida. CRE se nalazi u enterovirusima. To je visoko konzerviran sekundarni strukturni element RNK i smješten u poliproteinskoj kodirajućoj regiji genoma. Kompleks se može translocirati u 5' regiju genoma koja nema aktivnost kodiranja, udaljenu najmanje 3,7 kb od početne lokacije. Ovaj proces može se odvijati bez negativnog uticaja na aktivnost. CRE kopije ne utiču negativno na replikaciju. Proces uridililacije VPg koji se odvija u CRE zahtijeva prisustvo 3CDpro, protein koji se vezuje za RNK. Povezuje se sa CRE direktno i posebno. Zbog svog prisustva VPg može pravilno vezati CRE i primarna proizvodnja se odvija bez problema.
Neki od molekula (+) RNK koriste se kao šabloni za dalju sintezu (–)RNK, neki funkcionišu kao iRNK, a neki su predodređeni da budu genomi potomačkog viriona.
U sklapanju novih virusnih čestica (tj. pakovanju potomačkih genoma u prokapsidu koji može preživjeti izvan ćelije domaćina), tj. uključujući:
Potpuno sastavljeni poliovirus lizom napušta granice svoje ćelije domaćina 4 – 6 sati nakon iniciranja infekcije u kultiviranim ćelijama sisara. Mehanizam oslobađanja virusa iz ćelije je nejasan, ali svaka umiruća ćelija može osloboditi do 10.000 poliomijelitisnih viriona.
Drake je pokazao da poliovirus može podvrgnuti višestrukoj reaktivaciji. To jest, kada su poliovirusi ozračeni UV svjetlom i ostavljeni da se podvrgnu višestrukim infekcijama ćelija domaćina, održivo potomstvo moglo bi se formirati čak i pri dozama UV koje su inaktivirale virus u pojedinačnim infekcijama. Poliovirus može imati genetičke rekombinacije kada su najmanje dva virusna genoma prisutna u istoj ćeliji domaćinu. Kirkegaard i Baltimore predstavili su dokaz da RNK-ovisna RNK- polimeraza (RdRP) katalizira rekombinaciju mehanizmom izbora kopije u kojem se RdRP prebacuje između (+)ssRNK šablona tokom sinteze negativnog lanca. Čini se da je rekombinacija u RNK virusima adaptivni mehanizam za popravku oštećenja genoma.
Porijeklo i serotipovi
Poliovirus je strukturno sličan ostalim ljudskim enterovirusima (koksakivirusi, ehovirusi i rinovirusi), koji također koriste molekule slične imunoglobulinu za prepoznavanje i ulazak u ćelije domaćina. Filogenetička analiza RNK i proteinskih sekvenci poliovirusa sugerira da je on možda evoluirao iz C-klastera Koksaki A virusa, zajedničkog pretka, koji je nastao mutacijom unutar kapsida. Distinktna specijacija poliovirusa je vjerovatno nastala kao posljedica promjene specifičnosti ćelijskog receptora unutarćelijske adhezijske molekule-1 (ICAM-1), koju koriste C-klaster Koksaki A virusi, do CD155 ; što dovodi do promjene u patogenosti i omogućava virusu da inficira nervno tkivo.
Stopa mutacije u virusu je relativno visoka čak i za RNK viruse sa sinonimnom stopom supstitucije od 1,0 x 10−2 supstitucija/lokus/godina i neeksprimirana stopa zamjene od 3,0 x 10−4 zamjena/lokus/godina. Bazna distribucija unutar genoma nije nasumična, pri čemu je adenozin rjeđi od očekivanog na 5' kraju i viši na 3' kraju. Upotreba kodona nije nasumična, pri čemu se favoriziraju kodoni koji završavaju na adenozinu, a izbjegavaju se oni koji završavaju na citozinu ili guaninu. Upotreba kodona se razlikuje između tri genotipa i čini se da je vođena mutacijom, a ne selekcijom.
Tri serotipa poliovirusa, PV-1, PV-2 i PV-3, svaki ima malo drugačiji kapsidni protein. Kapsidni proteini definiraju specifičnost ćelijskog receptora i antigenost virusa. PV-1 je najčešći oblik koji se sreće u prirodi, ali su sva tri oblika izuzetno zarazna. Od marta 2020. divlji PV-1 je visoko lokaliziran u regijama u Pakistanu i Afganistanu. Certifikacija iskorjenjivanja autohtonog prijenosa dogodila se u septembru 2015. za divlji PV-2, nakon što je posljednji put otkriven 1999., iu oktobru 2019. za divlji PV-3, nakon što je posljednji put otkriven 2012. godine.
Specifični sojevi svakog serotipa koriste se za pripremu vakcine protiv poliomijelitisa. Neaktivna poliomijelitisns vakcina priprema se formalinskom inaktivacijom tri divlja, virulentna referentna soja, Mahoney ili Brunenders (PV-1), MEF-1/Lansing (PV-2) i Saukett/Leon (PV-3) ). Oralna polio vakcina sadrži živa oslabljena (oslabljene) sojeve tri serotipa poliovirusa. Prolazni sojevi virusa u epitelnim ćelijama majnunskog bubrega uvode mutacije u virusni IRES i ometaju (ili slabe) sposobnost virusa da inficira nervno tkivo.
Poliovirusi su ranije bili klasifikovani kao posebna vrsta koja pripada rodu Enterovirus u porodici Picornaviridae. U 2008., eliminis+rana je vrsta „poliovirus“ i tri serotipa su dodeljena vrsti „ljudski enterovirus C“ (kasnije preimenovanoj u „Enterovirus C“), u rodu „Enterovirus“ u porodici Picornaviridae. Tipska vrsta roda Enterovirus promijenjena je iz Poliovirus u (ljudski) Enterovirus C'.
Kloniranje i sinteza
Godine 1981. Racaniello i Baltimore koristili su tehnologiju rekombinantne DNK za stvaranje prvog infektivnog klona životinjskog RNK virusa, poliovirusa. DNK koja kodira RNA genom poliovirusa uvedena je u kultivirane ćelije sisara i proizveden je infektivni poliovirus. Stvaranje infektivnog klona pokrenulo je razumijevanje biologije poliovirusa i postalo je standardna tehnologija koja se koristi za proučavanje mnogih drugih virusa.
Godine 2002, grupa Eckarda Wimmera na Stony Brook University uspjela je sintetizirati poliovirus iz njegovog hemijskog koda, proizvodeći prvi sintetski virus na svijetu. Naučnici su prvo pretvorili objavljenu RNK sekvencu poliovirusa, dugu 7.741 bazu, u sekvencu DNK, jer je DNK bilo lakše sintetizirati. Kratki fragmenti ove sekvence dobijeni su poštom i sastavljeni. Kompletan virusni genom je zatim sastavila kompanija Gene synthesis. U sintetizovanu DNK ugrađeno je 19 markera, tako da se može razlikovati od prirodnog poliovirusa. Enzimi su korišteni za pretvaranje DNK nazad u RNK, njeno prirodno stanje. Drugi enzimi su zatim korišteni za prevođenje RNK u polipeptid, proizvodeći funkcionalnu virusnu česticu. Cijeli ovaj mukotrpan proces trajao je dvije godine. Novostvoreni sintetski virus ubrizgan je u PVR transgene miševe, kako bi se utvrdilo da li je sintetska verzija u stanju da izazove bolest. Sintetski virus je bio u stanju da se replicira, inficira i izazove paralizu ili smrt kod miševa. Međutim, sintetska verzija je bila između 1.000 i 10.000 puta slabija od originalnog virusa, vjerovatno zbog jednog od dodanih markera.
Grom
Grom je zvučni efekat koji nastaje prilikom udara munje. Temperatura zraka u okolini munje dostiže 20.000°C što proizvodi naglo širenje zraka. Grom je zvučni talas nastao ovim širenjem zraka. Širi se brzinom oko 300 metara u sekundi. Bljesak munje prije se vidi, nego se čuje grmljavina, jer je brzina svjetlosti veća od brzine zvuka. Jačina grmljavine je oko 100 decibela.
Edmond de Goncourt
Edmond Goncourt (Nancy, 26. maj 1822. - Champrosay, 16. juli 1896.), francuski romanopisac
Tvorac je impresionističkog stila u književnosti. Djela je pisao zajedno s bratom Julesom, a za sebe su tvrdili da su osnivači naturalističke škole. Za junake romana uzimali su konkretne modele iz života, a najbolji je roman "Manette Salomon".
14. septembar
14. septembar / rujan (14. 9) jest 257. dan godine po gregorijanskom kalendaru (258. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 108 dana.
Blizna Gornja
Blizna Gornja je naseljeno mjesto u sastavu općine Marina, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Trogir.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Blizna Gornja je imala 66 stanovnika.
Napomena: ''Iskazuje se kao naselje od 1953. Do 1981. iskazuje se pod imenom Gornja Blizna. U 1910. i 1948. podatak je iskazan kao dio naselja. U 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Blizna Donja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Blizna Gornja je imalo 148 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Cluj (okrug)
Cluj je jedan od 41 okruga Rumunije. Nalazi se u sjeverozapadnom dijelu države, unutar regije Transilvanije. Prostire se na površini od 6.674 km.2 Prema podacima od 31. 10. 2011. godine u njemu je živjelo 691.106 stanovnika i 4. je najmnogoljudniji okrug u državi.
Glavni i najveći grad je Cluj-Napoca.
Geografija
Prostire se na području od 6.674 km2 koje se nalazi u kontaktnoj zoni tri reprezentativne prirodne jedinice: planina Apuseni, Transilvanijskog platoa i transilvanijske ravnice. Prema veličini 12. je okrugu u državi i zauzima 2,8% površine Rumunije.
Graniči sa sljedećim okruzima: Vaslui i Mureș na istoku, Alba na jugu, Bihor na zapadu, Sălaj na sjeverozapadu i Maramureș na sjeveru.
Demografija
Prema popisu stanovništva Rumunije zaključno sa 31. 10. 2011. u Okrugu je živjelo 691.106 stanovnika što je prosječna gustina od 100 stanovnika po km2.
Etnički sastav stanovništva bio je sljedeći:
Hlivno
mini|desno|Motiv iz starog Hlivna, džamija u Staroj čaršiji Hlivno je historijsko, nekad službeno ime grada Livna, a veže se za vrijeme uspona i procvata tokom osmanskog vakta. Kao ime se zadržalo sve do austro-ugarske okupacije 1878., kada se gubi glas h, dok je još u upotrebi mahom kod gradskog i muslimanskog stanovništva sve do u rano 20. stoljeće. Dominantna je teza da je u korijenu imena grada Hlivna praslavenska riječ hlijev (ikavski hliv), što ne znači - kako bi se mislilo hljeb ili hlib - nego staju. Slično je i ono da je korijen ilirska riječ delma (ovca), obzirom na to da je ovaj kraj naseljavalo ilirsko pleme Delmata. Kako je livanjski kraj oduvijek bio dominantno stočarski kraj ovakva teza mogla bi imati smisla.
Aromatski ugljikovodici
Aromatski ugljikovodici (Areni) su nezasićeni ugljikovodici koji u svojoj strukturi imaju peto- ili šestočlani prsten u kojem se nalaze naizmjenično jednostruke i dvostruke veze. Te veze se mogu posmatrati kao hibrid između jednostrukih i dvostrukih veza, pošto su sve veze u prstenu identične. Ovaj model je razvio August Kekulé na osnovu proučavanja benzena. Benzen kao najpoznatiji aromatski ugljikovodik je mnogo stabilniji nego što bi se to moglo očekivati posmatrajući njegovu strukturu molekule.
mini|desno|150px|Benzen, predstavnik aromatskih ugljikovodika
Osobine
Pošto su sve elektronske orbitale u molekuli benzena van ravni atoma, one mogu imati interakcije između sebe te biti delokalizirane. To znači da umjesto da su vezani na pojedine atome ugljika, svaki elektron biva dijeljen od strane svih šest atoma u prstenu. Na taj način, sve veze u prstenu su jednake dužine i jačine i rezultiraju da molekularne orbitale imaju pi simetriju.
Historija
Pojam aromatski prvi je upotrijebio August Wilhelm Hofmann 1855. Jedni od najranije poznatih aromatskih ugljikovodika su benzen i toluen. Oni imaju specifičan prijatan miris, pa su stoga i dobili naziv aromatski (aroma = miris) iako svi aromatski spojevi nemaju takav miris. Zajedničko im je samo da u svojoj strukturi imaju ciklički nezasićeni prsten.
Klasifikacija
Ključni aromatski ugljikovodici su: benzen, toluen i ksilen. Godišnje se u svijetu proizvede preko 35 miliona tona ovih spojeva. Dobivaju se rafiniranjem sirove nafte ili destilacijom katrana. Dijele se na:
Bill Shankly
William "Bill" Shankly (nosilac "Reda britanske imperije"), rođen 2. septembra 1913. umro 29. septembra 1981., bio je jedan od najuspješnijih i najpoštovanijih britanskih nogometnih menadžera. Shankly je također bio i dobar nogometaš, čiju je karijeru prekinuo Drugi svjetski rat. Odigrao je blizu 300 utakmica u The Football League za Preston North End, a za reprezentaciju Škotske sedam puta. Igrao je i za Partick Thistle i Carlisle United.
Najviše je upamćen za svoja dostignuća kao menadžer, posebno sa Liverpoolom. Shankly je postavio Liverpool, koji je bio član druge lige (Second Division) kada je on stigao, kao jednu od najvećih snaga u engleskom nogometu.
Evropsko prvenstvo u atletici 2016 – 5000 m (muškarci)
TakmičenjE na 5000 m za muškarce na Evropskom prvenstvu u atletici 2016. održano je 10. jula na Olimpijskom stadionu u Amsterdamu. Ilias Fifa iz Španije s najbržim vremenom u finalu 13:40.85 osvojio je zlatnu medalju. Adel Mechaal, također iz Španije osvojio je srebro, dok je Richard Ringer iz Njemačke osvojio bronzanu medalju.
Raspored
Sva vremena prikazana su po lokalnom vremenu (CEST/UTC +2).
Zemlje učesnice
Učestvovalo je 20 takmičara iz 12 država.
Tangaroa
U maorskoj mitologiji, Tangaroa (također Takaroa) je jedan od velikih bogova, bog mora i okeana. On je sin Rangija (neba) i Pape (Zemlje).
Tamara Taylor
Tamara Taylor kanadska je televizijska glumica.
Tangaroa
Tangaroina porodica
Nakon što je sa svojom braćom (Tūmatauenga, Tāne, Rongo, Haumia-tiketike) razdvojio svoje roditelje, na njega se tada naljutio njegov brat Tawhirimatea, bog oluja, te je počeo napadati svoju braću sa neba, na koje je otišao da bi se pridružio svom ocu. Tangaroa je otac mnogih morskih stvorenja. Tangaroin sin Punga, ima dva sina: Ikatere (stvoritelj riba) i Tū-te-wehiwehi (stvoritelj gmizavaca). Prestrašeni Tawhirimatejinim olujama, kišama i oblacima, Tangaroa i njegovi potomci su pobjegli u more, a otad ljudi imaju moć nad njima. Drugi mit kaže da je Tangaroin otac Temoretu, te da je Tangaroina prva žena bila Papa. Tangaroina je žena Te Anu-matao, a njihova su djeca ribe i božanstva povezana sa njima - Te Whata-uira-a-Tangawa, Te Whatukura, Poutini, Te Pounamu i Tinirau. Zbog neprijateljstva između Tangaroe, gospodara mora i Tānea, gospodara kopna, Maori su prinosili žrtve kad bi išli istraživati more.
Tamara Taylor
Otac joj je Afrokanađanin, a majka joj je škotskog porijekla. Najpoznatija je po ulozi dr. Camille Saroyan u FOX-ovoj kriminalističkoj seriji Kosti. Osim toga, glumila je u CBS-ovoj medicinskoj seriji 1.300 grama i UPN-ovoj seriji Seks, ljubav i tajne, ali su obje serije bile kratkog vijeka.
Tangaroa
U drugim mitologijama
U Zapadnoj Polineziji tradicionalno postoji status vrhovnog boga stvoritelja koji ima ime slično imenu Tangaroa. U Istočnoj Polineziji Tangaroa ima jednak status kao i Tāne. Na Kukovim Ostrvima je Tangaroa dijete Vatee i Pape, te Rongov brat. Za Tangarou se kaže da ima plavu kosu, pa kad su stanovnici prvi put vidjeli Evropljane, mislili su da su to Tangaroina djeca. U havajskoj mitologiji se bog Kanaloa povezuje sa lignjama i hobotnicama, morskim bićima. U regiji Taranaki na Novom Zelandu, Tangaroa je taj koji je razdvojio roditelje.
Tamara Taylor
Gostovala je u još nekoliko serija: NCIS, Numb3rs, Izgubljeni, CSI: Miami, Bez traga, Za istim stolom i Dawson's Creek. Glumila je Debru Simmons u romantičnoj komediji Dnevnik lude crnkinje (2005). Imala je i malu ulogu u Serenity: Bitka za budućnost, filmskom završetku serije Firefly, čiji je autor Joss Whedon. Preko te uloge bila je u mogućnosti prijaviti se za audiciju za seriju s Davidom Boreanazom, koji je prethodno sarađivao s Whedonom u serijama Buffy, ubica vampira i Angel.
U Kostima se prvi put pojavila na početku 2. sezone (The Titan On The Tracks). U prvih 6 epizoda te sezone bila je potpisana kao "gostujuća zvijezda" jer je autor serije Hart Hanson planirao ubiti njen lik u 6. epizodi kad serijski ubica Howard Epps otruje dr. Saroyan, kako bi proizveo više napetosti i drame između dvaju glavnih likova serije. Međutim, (pozitivna) reakcija na lik dr. Saroyan bila je toliko jaka da su joj scenaristi ponudili stalnu ulogu. Od 7. epizode (The Girl With The Curl) Taylor je potpisana s ostalim glavnim likovima i pojavljuje se u naslovnoj špici.
Zanimljivost
Njena rodica je Neve Campbell, s kojom je glumila u seriji Za istim stolom (Party of Five). Campbell je poznata po ulozi u filmu Vrisak i njegovim nastavcima.
Ebro
Ebro (kat. Ebre) najveća je rijeka po protoku u Španiji. Izvire u Fontibreu, teče kroz gradove kao što su Miranda de Ebro, Logroño, Zaragoza, Flix, Tortosa i Amposta i zatim se ulijeva u Sredozemno more u provinciji Tarragona.
Rimljani su nazvali rijeku Iberus flumen (Iberska rijeka, po Iberskom poluostrvu), ali se pretpostavlja da naziv dolazi i od grčke riječi Hèvros.
Delta
Delta Ebra jedno je od najvećih močvarnih područja u zapadnom Sredozemlju. Kroz historiju se veoma brzo širila, što se može vidjeti po mjestu Amposta. U 4. vijeku ovaj grad je bio luka, dok se danas nalazi duboko u kopnu. Ovo se dešava kao posljedica nanosa sedimenta rijekom.
Delta je danas razvijeno poljoprivredno područje za uzgoj riže, voća i povrća. Na području delte živi oko 300 vrsta ptica. Većina delte nalazi se u sklopu parka prirode osnovanog 1983.
Centar "Georges Pompidou"
Centar Georges Pompidou, poznat i kao Beaubourg radi istoimene četvrti u kojoj se nalazi, izgrađen je 1977., a sastoji se od Bibliothèque publique d'information (Javna informativna biblioteka), Musée National d'Art Moderne (Nacionalni muzej moderne umjetnosti) i IRCAM (Centar za muziku i akustična istraživanja). Nazvan je po Georges Pompidouu, koji je za svog predsjedničkog mandata pokrenuo ideju o izgradnji centra.
Arhitektura
Centar su dizajnirali italijanski i britanski arhitekti Renzo Piano i Richard Rogers. Oni su odlučili da na eksterijer zgrade budu postavljeni elementi koji su tipični za interijer kao što su pokretne stepenice, dizala, cijevi i masivna čelična konstrukcija zgrade što do tad nije bilo uobičajeno. Na stranu zgrade koja gleda na ulicu Renard postavljene su obojene cijevi. Osim što su dekorativne imaju i funkcionalnu ulogu, tako plava boja označava cijevi za ventilaciju, cijevi za dovod vode su zelene boje, a cijevi s električnim dovodima žute boje, dok je prostor kroz koji se kreću posjetitelji unutar zgrade, kao što su dizala, crvene boje.
Musée National d'Art Moderne
Musée National d'Art Moderne je Francuski nacionalni muzej moderne umjetnosti. Smješten je na četvrtom i petom spratu centra. Posjeduje oko 59,000 umjetnina od 5,000 umjetnika od kojih je oko 1,300 izloženo za javnost na prostoru od 15,000 m2. U kolekciji se nalaze djela Duchampa, Kandinskog, Matissea, Picassa, Warhola i dr. Uz umjetničku zbirku muzej također posjeduje kolekciju dizajna i arhitekture 20. vijeka. Muzej također priređuje povremene izložbe na prostoru od oko 5,200 m2.
Izvan zgrade, na Trgu Pompidou, nalazi se l'Atelier Brancusi, također izložbeni prostor, a na južnoj strani pokraj centra nalazi se fontana Stravinsky (još zvana Fontaine des automates) sa radovima Jean Tingulelyja i Niki de Saint-Phalle.
Mirna Lekić
Mirna Lekić je rođena 1980. u Sarajevu, gdje je i pohađala osnovnu muzičku školu. U New York je doselila 1993. godine nastavljajući studije klavira sa Lidijom Dvorzets-Boguslavski.
U posljednjih par godina pohađala je kurseve pijanista u New Yorku, Las Vegasu i Francuskoj. Uporedo sa pedagoškim radom, u New Yorku nastupa kao solista i kamerni muzičar.
Semiramida
mini|Semiramis je pokazana kao oružana [[Amazons|Amazonka u ovoj italijanskoj ilustraciji iz 18. vijeka.]]
Semiramis je bila legendarna Asirijska kraljica, također zvana kao Semiramide, Semiramida i Šamiram. Postoji mnogo legenda koje su stvorene oko njenih osobina. Legende su opisali Diodorus Sikulus i ostali od Ctesias od Cnidus o njoj i njenom odnosu sa kraljem Ninusem. Mnogo ljudi su pokušavali da je identificiraju sa nekim pravim ličnostima.
Čak se nekad i poredi sa Šamuramat, Babilonska supruga Šamši-Adada V (vladao 811–808. p. n. e.).
Biografija opisana sa perspektive Diodorus Sikulusa
Jevrejski historičar Josephus poredi Ninus sa biblijskim lovačkim kraljem Nimrodom. Čak se kaže da iako je Nimrod bio njen sin, udala je se za njega kada je narastao i postao hrabar lovac.
Ime Semiramis se upotrebljava u raznim monumentima u Zapadnoj Aziji, čiji je porijeklo zaboravljeno ili nepoznato. Svakako skoro svaki poznati rad antikvacije sa Eufrata ili iz Irana je povezano sa njom čak i Behistun inskripcija o Dariusu. O ovome postoji dokaz u Herodotusu, koji označavaju granice rijeke Eufrat i također se zna sa imenom kapije od Babilona. Razni članci pišu ime Semiramis, ali u drugačijoj varijaciji, čak i u srednjem vijeku, staro ime od Van Province je bilo Šamiramagerd.
Armenijska tradicija govori i njoj kao o ženi sa lošim moralima i prostitutki. Ove činjenice mogu se objasniti kad se posmatra, prema legendama, u njenom porodu i njenom nestanku sa zemlje, Semiramis se pojavljuje kao božica, kćerka riblje bogiže Atargatis i povezana sa golubima Ištara ili Astartë-a. Ista asosiacija ribe i goluba je nađena kod Hierapolis Bambyce (Mabbog), čuveni hram koji je, prema legendi, osnovala Semiramis gdje je njen kip prikazan sa zlatnim golubom na njenoj glavi.
Semiramis u armenskoj legendi
mini|Semiramis gleda u leš od Are Zgodnog Jedna od najpopularnijih legendi u armenskoj tradiciji veže Semiramis i armenskog kralja, Ara Zgodni. U 20. vijeku, pisac Nairi Zarian je obnovio priču o Ari Zgodnom i Šamiram, koji se gleda kao čuveni spisak armenske literalne drame.
Kako legenda kaže, Semiramis je čula kako je poznat zgodni armenski kralj Ara, i maštala je za njegovim portretom. Odlučila je da pita Aru da je vjeri, ali on je odbio; kad je to čula, skupila je vojske Asirije i krenula prema Armeniji. Ta čuvena bitka se desila u Ararat dolini, i tu je Ara poginuo. Da bih spriječila konstantan konflikt sa Armencima, Semiramis se molila bogovima da Aru ožive. Semiramis, koji neki kažu da je bila vještica, uzela je njegovo tijelo i probala ga oživjeti, međutim neuspješno. Kada su Armenci krenuli u kontranapad da osvete Aru, Semiramis je maskirala jednog od svojih ljubavnika i počela da govori da su bogovi oživjeli Aru. Od tog momenta rat je prestao. Treba se spomenuti da postoje mnoge varijante o kraju ove legende ali je generalno prihvaćeno da u svim Ara nikad nije oživio.
Historijske varijante
Iako je Semiramis očigledno legendarna ličnost, nekada se poredi sa kraljicom Šamuramat (vladala 811. p. n. e.-808. p. n. e.), Babilonska supruga Šamši-Adad V. Poslije smrti njenog muža, ona je vladala prije njenog sina, Adad-nirari III. Ali ova sličnost je raspravljana samo kao sličnosti u imenu.
Julien Green
Julien Green (Pariz, 6. septembar 1900. - Pariz, 13. august 1998.), francuski književnik američkog porijekla
Stojan Mutikaša (film)
Stojan Mutikaša je film snimljen 1954. godine po istoimenom romanu bosanskohercegovačkog pisca Svetozara Ćorovića. Predstavlja jedno od ranih ostvarenja jugoslavenske kinematografije, a snimljen je u produkciji Bosna filma. Na prvom Filmskom festivalu u Puli, autori su dobili sljedeće nagrade:
Julien Green
Svoju nemirnu, senzibilnu prirodu najbolje je razotkrio u dnevnicima ("Journal"). Opisuje morbidna stanja, izgubljene pojedince, malodušnost i tjeskobe. Pod uticajem je engleske književnosti, posebno W. Blakea, o kome je napisao zanimljiv esej.
NGC 7677
NGC 7677 (također poznat kao IRAS 23256+2315, MCG 4-55-15, PGC 71517 i UGC 12610) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 163 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Najveći prečnik je 1,60 (76 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (48 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 5. septembra 1864. godine.
Chromerida
Hromeridi su od posebnog interesa za filogenetske i medicinske studije. Za apikoplekse su karakterističn vrlo pojednostavljeni genomi u organelama. Tako, njihov mitohondrijski genom sadrži samo tri gena koji kodiraju proteine, a kružni genom apikoplasta je smanjen na 35 kilobaza (kb). Chromerida, nasuprot pretome, imaju organele sa kompletnijim genomima. Pošto Chromerida imaju zajedničkog pretka s Apicomplexa, dobijena je prilika da se rekonstruiraju i preci Apicomplexa. Ovo je tim važnije zato što su ovi povezani s parazitima roda Plasmodium, koji uzrokuju malariju.
NGC 7677
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Chromerida
Porijeklo
Dok je Chromera morska zelena, Vitrella je morska smeđa alga. Usprkos tome, analiza plastida neovisno otkriva da bi Chromerida mogla biti grupa koja je nastala simbiogenezom između apikopleksa i algi Ochrophyta, endosimbionata, iako bi se mogla uključiti i kao predak Myzozoa; stoga bi vjerovatno bile povezane s porijeklom apikoplasta.
Filogenetski položaj Chromerida
Reference
==Vanjski linkovi
Stojan Mutikaša (film)
Najviše glasova publike:
Radnja
Radnja se odvija krajem 19. vijeka u Bosni i Hercegovini za vrijeme vladavine Austro-Ugarske. Glavni junak u filmu, Stojan dolazi u Mostar, spreman je pod svaku cijenu uspjeti u svojoj namjeri da se obogati. On postaje kalfa kod gazda Sime, čija se supruga Anđa zagledala u njega. Stojan je tokom početka njegovog rada kod gazde Sime zavolio mladu Rosu, ali ju je morao napustiti zbog Anđe kako bi kasnije preuzeo dućan. Nakon gazdine smrti, Stojan preuzima dućan i nastavlja da se služi lihvarskim metodama pokojnika. Postaje opsjednut vlastoljubljem i novcem, zbog čega gubi sve svoje dotadašnje moralne vrijednosti. Upravo zbog toga, ubrzo postaje ozloglašen u gradu, što će na kraju filma dovesti i do njegove propasti.
Alströmov sindrom
Uzrok
Alströmov sindrom u zrokuju mutacije u genu ALMS1, koji je uključen u formiranje ćelijskih cilija, što Alströmov sindrom čini ciliopatijom. Najmanje 239 mutacija koje izazivaju bolesti u ALMS1 su opisane od 2015. Alströmov sindrom se ponekad miješa sa Bardet-Biedlovim sindromom, drugom ciliopatijom koja ima slične simptome, ali Bardet-Biedlov sindrom obično se javlja kasnije u svojim simptomima, uključuje polidaktiliju i uzrokovan je mutacijama u BBS genu. Alströmov sindrom je uzrokovan mutacijom gena ALMS1, koji se nalazi na kratkom kraku hromosoma 2 (2p13.2). Mutacija gena se nasljeđuje kao autosomno recesivno svojstvo. To znači da oba roditelja moraju imati defektnu kopiju gena ALMS1 kako bi njihovo dijete imalo sindrom, iako roditelji možda ne pokazuju znakove ili simptome stanja.
Gen ALMS1 sadrži upute za kodiranje specifičnog proteina poznatog kao ALMS1. Protein je tada uključen u cilijsku funkciju, kontrolu ćelijskog ciklusa i unutarćelijski transport. Osim toga, protein se eksprimira u svim tkivima organa u tijelu. Ima ulogu u pravilnoj funkciji, održavanju i formiranju cilija koje se nalaze u svim tipovima ćelija. Najmanje 239 mutacija koje izazivaju bolest u ALMS1 je opisano. Većina ovih mutacija dovela je do proizvodnje disfunkcionalne verzije proteina ALSM1, koji je prisutan u tkivima, ali na niskim razinama.
Znakovi i simptomi
Simptomi Alströmovog sindroma općenito se pojavljuju u djetinjstvu uz veliku varijabilnost u dobi. Neki od simptoma uključuju:
Dijagnoza
Alströmov sindrom je moguće klinički otkriti u djetinjstvu, ali se češće otkriva mnogo kasnije, jer ljekari obično otkrivaju simptome kao zasebne probleme. Sada se Alströmov sindrom često dijagnosticira klinički, budući da je genetičko testiranje skupo i dostupno samo na ograničenoj osnovi.
Za pravilnu dijagnozu pacijenta bio bi potreban fizički pregled. Određene fizičke karakteristike mogu odrediti da li pacijent ima neku vrstu genetskog poremećaja. Obično bi genetičar obavio fizički pregled mjerenjem udaljenosti oko glave, udaljenosti između očiju i dužine ruku i nogu. Osim toga, mogu se obaviti pregledi nervnog sistema ili očiju. Različite slikovne studije kao što su kompjuterizovana tomografija (CT), magnetna rezonanca (MRI) ili X-zrake koriste se da bi se videle strukture unutar tijela.
Potrebna je porodična i lična medicinska istorija. Informacije o zdravlju pojedinca su ključne jer daju tragove genetskoj dijagnozi.
Laboratorijski testovi, posebno genetski, provode se za dijagnosticiranje genetskih poremećaja. Neki od tipova genetskog testiranja su molekularni, biohemijski i hromozomski. Drugi laboratorijski testovi mogu mjeriti nivoe određenih supstanci u urinu i krvi koji također mogu pomoći u postavljanju dijagnoze.
Liječenje
Ne postoji lijek za Alströmov sindrom; međutim, postoji tretman koji ima za cilj smanjenje simptoma i sprječavanje daljnjih komplikacija. Neki od ovih ciljeva liječenja uključuju:
Upravljanje i prognoza
Ne postoji lijek za Alströmov sindrom. Tretmani ciljaju na pojedinačne simptome i mogu uključivati dijetu, korektivna sočiva, slušna pomagala, lijekove za dijabetes i probleme sa srcem i dijalizu i transplantaciju u slučaju zatajenja bubrega ili zatajenja jetre. Prognoza varira ovisno o specifičnoj kombinaciji simptoma, ali osobe s Alströmovim sindromom rijetko žive iznad 50 godina..
Prognoza za Alströmov sindrom je komplikovana jer uveliko varira. Svaka osoba koja ima ovaj sindrom ima drugačiji skup poremećaja. Može doći do trajnog sljepila, gluhoće i dijabetesa tipa 2. Zatajenje jetre i bubrega može se progresivno pogoršavati. Očekivano trajanje života se obično smanjuje, a pacijenti rijetko žive preko 50 godina.
Epidemiologija i historija
Prijavljeno je najmanje 900 slučajeva. Prevalencija je manja od 1/1.000.000 osoba u općoj populaciji, ali je poremećaj mnogo češći u Akađanima, kao u Novoj Škotskoj i kod Kadžuna, u Lujzijani, SAD. Prvi put opisao ga je švedski psihijatar Carl-Henry Alström sa svoja tri saradnika, B. Hallgrenom, I. B. Nilssonom i H. Asanderom, 1959.
Liskovica
Liskovica je naseljeno mjesto u općini Mrkonjić Grad, Bosna i Hercegovina.
Crigler-Najjarov sindrom
Crigler–Najjarov sindrom je rijedak nasljedni poremećaj koji utiče na metabolizam bilirubina, hemikalije nastale razgradnjom hema u crvenim krvnim zrncima. Poremećaj rezultira oblikom nehemolitske žutice, što rezultira visokim nivoima nekonjugovanog bilirubina i često dovodi do oštećenja mozga kod dojenčadi. Poremećaj se nasljeđuje po autosomno recesivnom obrascu. Godišnja incidencija se procjenjuje na 1/1,000.000.
Ovaj sindrom podijeljen je na tipove I i II, s tim da se potonji ponekad naziva Ariasov sindrom. Ova dva tipa, zajedno sa Gilbertovim sindromom, Dubin–Johnsonovim sindromom i Rotorovim sindromom, čine pet poznatih nasljednih defekata u metabolizmu bilirubina. Za razliku od Gilbertovog sindroma, poznato je samo nekoliko uzroka Crigler-Najjarovog sindroma.
Uzrok
Uzrokuju ga abnormalnosti u genu koji kodira uridin-difosfoglukuronat glukuronoziltransferazu (UGT1A1). UGT1A1 normalno katalizira konjugaciju bilirubina i glukuronske kiseline unutar hepatocita. Konjugirani bilirubin je topljiviji u vodi i izlučuje se žučom.
Tip I
Ovo je vrlo rijetka bolest (procjenjuje se na 0,6–1,0 na milion živorođenih), a srodstvo partnera povećava rizik od ovog stanja (mogu biti prisutne i druge rijetke bolesti). Nasljeđivanje je autosomno recesivno.
Intenzivna žutica javlja se u prvim danima života i traje i nakon toga. Tip I karakterizira serumski bilirubin obično iznad 345 μmol/L [20 mg/dL] (raspon 310–755 μmol/L [18–44 mg/dL]) (dok je referentni raspon za ukupni bilirubin 2–14 μmol/L [0,1–0,8 mg/dL]).
U tkivu jetre, e može se otkriti ekspresija UDP glukuronoziltransferaze 1-A1 Stoga, nema odgovora na liječenje fenobarbitalom, što uzrokuje enzimsku indukciju CYP450. Većina pacijenata (tip IA) ima mutaciju u jednom od uobičajenih egzona (2 do 5) i ima poteškoća u konjugaciji nekoliko dodatnih supstrata (nekoliko lijekova i ksenobiotika). Manji postotak pacijenata (tip IB) ima mutacije ograničene na bilirubin-specifični egzon A1; njihov defekt konjugacije je uglavnom ograničen na sam bilirubin.
Prije dostupnosti fototerapija, ova djeca su umirala od kernicterusa (bilirubinska encefalopatija) ili su preživjela do ranog odraslog doba sa jasnim neurološkim oštećenjem. Danas terapija uključuje:
Tip II
Obrasci nasljeđivanja oba tipa Crigler–Najjarovog sindroma tipa (I i II) su autosomno recesivni.
Međutim, tip II se razlikuje od tipa I u nizu različitih aspekata:
Diferencijalna dijagnoza
Neonatusna žutica može se razviti u prisustvu sepse, hipoksije, hipoglikemije, hipotireoze, hipertrofne pilorusne stenoze, galakzozemije, fruktozemije, itd.
Hiperbilirubinemija nekonjugiranog tipa može biti posljedica djelovanja faktora kao što su:
Liječenje
Za liječenje se koriste plazmafereza i fototerapija. Transplantacija jetre je ljekovita.
Hagåtña
Hagåtña, nekadašnja Agana i na španskom Agaña, je upravno središte američke ostrvske teritorije Guam. Predstavlja drugo najmanje selo na ostrvu, po površini i po broju stanovnika. Od 18. do sredine 20. vijeka je bilo najveće selo na Guamu. Danas se u njemu nalazi komercijalni distrikt i vladine zgrade.
Nicolas Sarkozy
Nicolas Paul Stéphane Sarközy de Nagy-Bocsa (rođen 28. januara 1955) jeste francuski političar i bivši francuski predsjednik od 2007. do 2012. godine
Biografija
Rođen u Parizu kao sin mađarskog imigranta Pála Sárközyja i Andrée Mallah Židovka iz Francuske. Otac mu je bio pripadnik nižeg mađarskog protestantskog plemstva. Pál Sárközy je, do emigracije u Francusku, posjedovao veći zemljišni posjed i manji dvorac pored mjesta Szolnok u Mađarskoj. Nadiranjem Crvene armije 1944. godine Pál Sárközy izbjegao je preko Njemačke u Francusku gdje je regrutiran u Legiju stranaca u kojoj je bio do 1948. kada se seli u Pariz gdje je upoznao Nicolasovu majku, francusku Židovku Andrée Mallah sa kojom je dobio tri sina: Nicolasa, Guillaumea i Francois.
Tokom djetinjstva otac Pál Sárközy napušta porodicu i ostavlja je bez finansijske pomoći pa je Nicolas bio prisiljen brinuti se sam o sebi. Nakon školovanja i studija prava osniva reklamnu agenciju koja mu je donijela bogatstvo.
Politička karijera
mini|lijevo|Sarkozy sa [[Državni sekretar Sjedinjenih Američkih Država|državnim sekretarom SAD-a Condoleezzom Rice 2006.]]
Politička karijera Sarkozyja počela je u njegovoj 22. godini kada se uključio u neodegolističku stranku i kada je postao vijećnik u bogatom pariskom predgrađu Neuilly-sur-Seine u kojem je kasnije postao i načelnik. U nacionalnim okvirima postao je poznat nakon talačke krize u navedenom predgrađu 1993. godine pri čemu je on odigrao značajnu pregovaračku ulogu prije nego je policija likvidirala otmičara.
Nakon tog događaja, politička karijera Nicolasa Sarkozyja kreće u uzlaznom smjeru. Postaje ministar za budžet u vladi Édouarda Balladura u periodu 1993. do 1995. 1999. godine na kratko postaje i predsjednik neodegolističke partije, a 2002. godine nakon što je Jacques Chirac ponovno izabran za predsjednika Francuske ulazi u vladu kao ministar unutrašnjih poslova, nakratko kao ministar finansija da bi se ponovno vratio na položaj ministra unutrašnjih poslova.
Sarkozy je harizmatičan političar poznat po svojim oštrim i jasnim istupima protiv kriminala. Kritičari ga optužuju za demagogiju, populizam i desničarenje.
Tokom 2006. godine izborio je ispred svoje stranke kandidaturu za francuskog predsjednika pa je u prvom krugu predsjedničkih izbora održanih 22. aprila 2007. osvojio najveći broj glasova i ušao u drugi krug koji je održan 6. maja 2007. Sarkozy pobijedio je u drugom krugu predsjedničkih izbora protivkandidatkinju Segolene Royal te je time postao francuski predsjednik i nasljednik Jacguesa Chiraca.
T. J. Thyne
Thomas Joseph "T. J." Thyne američki je filmski i televizijski glumac. Roditelji su mu John J. Thyne II i Catherine Thyne i ima još petero braće i sestara. Najpoznatiji je po ulozi dr. Jacka Hodginsa, entomologa, u FOX-ovoj kriminalističkoj seriji Kosti.
Biografija
Pohađao je srednju školu East Ridge u Ridgefieldu (Connecticut) prije no što se preselio na jug, u srednju školu u Planu (Texas). Nakon toga je otišao na Univerzitet južne Kalifornije, gdje je studirao na dramskom odsjeku i diplomirao 1997. 2001. godine postao je suosnivač Theater Junkiesa, grupe koja nudi radionice i profesionalno usavršavanje za glumce sa šireg područja Los Angelesa. Njegov brat Tone televizijski je filmski producent. a drugi brat, John III, po zanimanju je advokat koji se 2009. kandidirao za gradsko vijeće Santa Barbare.
Manchester City FC
Manchester City Football Club profesionalni nogometni klub iz Manchestera, Engleska. Trenutno nastupa u Premijer ligi, prvom rangu engleskog nogometa.
Klub je osnovan 1880. godine kao St. Mark's (West Gorton), 1887. godine mijenja ime u Ardwick Association Football Club, konačno 1894. godine usvaja ime po kojem je danas poznat.
Najuspješniji period u historiji kluba su kasne '60-te i rane '70-te, kada su osvojili prvu ligu, Liga kup, FA kup, Kup pobjednika kupova i Community shield pod vodstvom Joea Mercera i Malcolma Allisona, a za klub su tada nastupali igrači kao što su Colin Bell, Mike Summerbee i Francis Lee.
2007. godine predsjednik kluba postaje bivši tajlandski premijer, Thaksin Shinawatra, koji kupuje većinski paket dionica u vrijednosti od 81,6 miliona funti. Sljedeće godine klub je kupila privatna kompanija iz Ujedinjenih Arapskih Emirata za 200 miliona funti.
Historija
City svoj prvi trofej osvaja 1899. godine kada postaje prvak Druge divizije, te tako ostvaruje plasman u najviši rang engleskog nogometa. 23. aprila 1904. godine osvaja FA kup nakon što je u finalu bio bolji od Bolton Wanderersa sa 1-0. U sezonama nakon osvajanja FA kupa klub je imao dosta finansijskih problema. Situacija je kulminirala 1906. godine kada je suspendovano 17 igrača, uključujući i kapitena Billy Mereditha koji je potom prešao u Manchester United. 1920. godine požar je uništio Hyde Road na kojem je igrao City. Tri godine kasnije prelazi na novoizgrađeni stadion Maine Road.
Tokom 1930-ih City je igrao dva uzastopna finala FA kupa. 1933. godine je bio poražen od Evertona, da bi potom bio bolji od Portsmoutha. 1934. godine obara rekord po posjećenosti u Engleskoj. Utakmicu šeste runde FA kupa protiv ekipe Stoke City na Maine Roadu je gledalo 84.859 gledalaca. 1937. godine po prvi put dolazi do trofeja Prve Divizije. Naredne sezone ispada u niži rang, uprkos tome što je postigao više golova nego bilo koji drugi klub u ligi. Dvadeset godina kasnije City je bio inspirsian taktičkim sistemom poznatim pod nazivom Revie Plan, te ponovo igra dva uzastopna finala FA kupa. Kao i 1930-ih prvo finale je poražen, ovaj put od Newcastle Uniteda, dok je u drugom bio bolji od ekipe Birmingham City.