cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BIR TV
BIR TV ili BIR Televizija je bosanskohercegovački komercijalni kablovski/IPTV televizijski kanal sa sjedištem u Sarajevu kojim upravlja Islamska zajednica Bosne i Hercegovine.
Sjedište Radio-televizije Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini - BIR televizije se nalazi u zgradi Media centra Islamske zajednice u Sarajevu.
Emitovanje eksperimentalnog programa započelo je 24. aprila 2020. godine, što je ujedno bio i prvi dan mjeseca Ramazana a uglavnom emitira vjerski i obrazovni program. Program se emituje na bosanskom jeziku i dostupan je u visokoj definiciji (HD).
Zaporožje
Zaporožje (, [zɐpoˈr⁽ʲ⁾iʒːɐ] ), je grad na jugoistoku Ukrajine, smješten na obalama rijeke Dnjepar. To je administrativni centar Zaporoške oblasti. Zaporožje ima 710.052 stanovnika po popisu 1. januara 2022. godine.
Zaporožje je poznato po historijskom ostrvu Horticija; više elektrana uključujući nuklearnu elektranu Zaporožje (najveća nuklearna elektrana u Evropi), termoelektranu Zaporožje i hidroelektranu Dnjepar i zbog toga što je važan industrijski centar. U regionu se proizvode čelik, aluminijum, motori za avione, automobili, transformatori za trafostanice i druga teška industrijska roba.
Imena i etimologija
Ime Zaporožje doslovno se odnosi na položaj grada koji se nalazi "iza brzaka" - nizvodno ili južno od brzaka rijeke Dnjepar, koji su nekada predstavljali veliku prepreku za plovidbu i mjesto važnih luka (1932. brzaci na Dnjepru su bili poplavljene kako bi postali dio rezervoara Dnjeparske hidroelektrane).
Prije nego što je ime grada promijenjeno 1921. godine, grad se zvao Aleksandrovsk ( [ɐlʲɪˈksandrəfsk]) ili Oleksandrovsk (  [olekˈsɑnd⁽ʲ⁾r⁽ʲ⁾iu̯sʲk]) po imenu tvrđave, koja je bila dio Dnjeparske odbrambene linije Ruskog Carstva.
Historija prije osnivanja
lijevo|mini|285x285piksel|[[Kurganske stele]] Arheološki nalazi pokazuju da su oko savremenog grada prije otprilike dvije ili tri hiljade godina živjeli Skiti. Kasnije su tu živjeli Hazari, Pečenezi, Kumani, Tatari i Slaveni. Trgovački put od Varjaga do Grka prolazio je kroz ostrvo Horticija. Ove teritorije su nazvane "Divljim poljima", jer nisu bile pod kontrolom nijedne države (to je bila zemlja između jako erodiranih granica Poljsko-Litvanske Unije, Velike Kneževine Moskve i Osmanlijskog Carstva).
Godine 1552. Dmitro Višnevecki je podigao drvena utvrđenja na malom ostrvu Mala Horticija koje se nalazi u blizini zapadne obale ostrva Horticija. Arheolozi smatraju da su ova utvrđenja prototip Zaporoškog Siča - uporišta paravojnih seljačkih pukova kozaka.
Pučile
Pučile su naseljeno mjesto u gradu Bijeljini, Bosna i Hercegovina.
Zaporožje
Osnivanje Zaporožja
mini|262x262piksel|Razglednica Zaporožja Godine 1770. tvrđava Aleksandrovskaja je sagrađena i smatra se godinom osnivanja Zaporožja. Kao dio odbrambene linije Dnjepra, tvrđava je štitila južne teritorije Ruskog Carstva od invazija Krimskih Tatara. Neizvjesno je u čiju čast je tvrđava dobila ime. Neki veruju da je to bio Aleksandar Mihajlovič Golicin, general koji je služio Katarini Velikoj. Druge mogućnosti su princ Aleksandar Vjazemski ili Aleksandar Rumjancev.
Godine 1775. Rusija i Osmansko carstvo potpisali su mirovni sporazum Kučuk Kaynarca, prema kojem su južne zemlje Ruske nizije i poluostrva Krim postale teritorije pod ruskom upravom. Kao rezultat toga, Aleksandrovska tvrđava je izgubila svoj vojni značaj i pretvorena je u mali provincijski ruralni grad, poznat od 1806. godine pod imenom Aleksandrovsk.
Menonitski doseljenici
mini|225x225piksel|Sinagoga u Aleksandrovsku sagrađena 1898. godine. Godine 1789. menoniti iz baltičkog grada Gdanjsk a prihvatili su poziv Katarine Velike da nasele nekoliko kolonija na području savremenog grada. Ostrvo Horticija im je poklonila ruska vlada na "trajno vlasništvo". Godine 1914. Menoniti su prodali ostrvo nazad gradu. Menoniti su izgradili mlinove i poljoprivredne fabrike u Aleksandrovsku.
Riječna skela
Godine 1829. predložena je izgradnja riječne skele preko Dnjepra. Riječna skela je mogla nositi desetak zaprega. Projekat je odobrio car i kasnije je korišćen u drugim dijelovima Ruskog Carstva. Godine 1904. riječna skela je zamijenjena mostom Kičkas, koji je izgrađen u najužem dijelu rijeke zvanim "Vučje Grlo", u blizini sjevernog dijela ostrva Horticija.
Uspostavljanje željezničke pruge i Kičkaškog mosta
Prvi željeznički most preko Dnjepra bio je Kičkas most, koji su projektovali Y. D. Proskuryakov i E. O. Paton. Građevinske radove je nadgledao F.W. Lat. Ukupna dužina mosta bila je 336 metara. Gornji sloj je imao dvokolosiječnu željezničku prugu, dok je donji sloj korišten za druge vrste vozila; obje strane mosta su određene kao pješačke staze. Izgrađena je na najužem dijelu rijeke Dnjepar poznatom kao Vukovo Grlo. Gradnja je počela 1900. godine, a za pješački saobraćaj je otvorena 1902. godine. Zvanično otvaranje mosta bilo je 17. aprila 1904. godine, iako je željeznički saobraćaj na mostu počeo tek 22. januara 1908. Otvaranje Kičkaškog mosta dovelo je do industrijskog rasta Aleksandrovska.
Industrijalizacija 1920-1930-ih godina
mini|255x255piksel|Glavna željeznička stanica u Aleksandrovsku, 1920. godina Početkom 20. vijeka, Zaporožje je bio mali ruralni gradić Ruskog Carstva, koji je dobio industrijski značaj tokom procesa industrijalizacije koja je sprovela sovjetska vlada 1920-ih i 1930-ih godina..1929–1932. godine izrađen je glavni plan izgradnje grada. 10 km od starog grada Aleksandrovska na najužem dijelu rijeke Dnjepar planirana je izgradnja hidroelektrane, najmoćnije u Evropi u to vrijeme. U neposrednoj blizini stanice plan je bio izgraditi novi moderni grad i gigantske fabrike čelika i aluminija. Kasnije je stanica dobila naziv"DnjeproHES", čeličana -" Zaporizhstal' ", a novi dio grada - "Socgorod". (Socijalistički grad). Proizvodnja kombinata aluminijuma ("DAZ" – Kombinat aluminija Dnjepar) prema planu je trebala da premaši ukupnu proizvodnju aluminijuma širom Evrope u to vrijeme.
Hidroelektrana, DniproHES
mini|250x250piksel|Hidroelektrana Dnjepar Prekretnica u historiji grada bila je izgradnja hidroelektrane (DniproHES), koja je počela 1927. godine, a završena 1932. godine. Glavni projektant projekta bio je I. G. Alexandrov, rukovodilac izgradnje – A. V. Vinter, glavni arhitekta – V. A. Vesnin i glavni američki savjetnik – pukovnik Hugh Cooper. Instalirani proizvodni kapacitet je bio 560 megavata, dužina konveksne brane bila je 760 metara, širina je bila 56 metara, a visina je bila 60 metara.
Osam turbina i pet električnih generatora dizajnirano je i proizvedeno u Sjedinjenim Američkim Državama. Ostala tri generatora proizvedena su u lenjingradskoj fabrici Elektrosila. Nakon puštanja u rad, brzaci Dnjepra su poplavljeni, a rijeka je postala plovna od Kijeva do Hersona. Godine 1980. izgrađena je nova zgrada generatora, a snaga stanice je povećana na 1.388 megavati
Grad socijalizma (Socgorod)
Između hidroelektrane i industrijske zone, 19 km udaljeno od centra starog Aleksandrovska osnovana je stambena četvrt br. 6, koja je dobila ime "Socgorod". Arhitekti su vjerovali da korištenjem novih arhitektonskih oblika mogu stvoriti novo društvo. Distrikt br. 6 bio je jedan od rijetkih implementacija koncepta urbanog razvoja. Izgradnja okruga počela je 1929. godine, a završena 1932. godine.
Glavna ideja koja je vodila arhitekte bila je stvaranje vrtnog grada, grada budućnosti. U Socgorodu su izgrađene višespratnice (ne više od 4 sprata) sa velikim, prostranim stanovima sa prostranim dvorištima i drvećem oko zgrada. Nikolaj Kolli, VA Vesnin, G. M. Orlov, VG Lavrov i drugi dizajnirali su DniproHES i SocGorod. Le Corbusier je nekoliko puta posjetio grad 1930-ih. Arhitekte su koristile ideje konstruktivističke arhitekture.
Nazivi ulica su se često mijenjali. Prvobitni naziv Avenije metalurga bio je Aleja entuzijasta. Ovaj put vodi do industrijske zone. U to vrijeme su vjerovali da ljudi koji idu u tvornicu imaju samo pozitivna osjećanja poput radosti, ponosa i entuzijazma. Na kraju puta nalazi se skulptura metalurga vajara Ivana Nosenka iz 1963. godine. Za vrijeme njemačke okupacije nosila je ime Ševčenkova avenija. Kasnije je preimenovana u Staljinovu aveniju; a nakon njegove smrti dobila je današnje ime Metalurška avenija. Avenija Soborni je prvobitno imala ime Libkhnet Avenue. Ulica "Četrdeset godina Sovjetske Ukrajine" nekada se zvala Sovnarkomovska ulica, a za vrijeme njemačke okupacije Hitlerova ulica.
Željeznički mostovi na Dnjepru
Lokacija Kičkaškog mosta bila je u zoni plavljenja uzvodno od hidroelektrane. Prvobitno je planirano da se rastavi i ponovo izgradi na drugoj lokaciji, ali stručni savjet je bio protiv toga, jer ne bi bilo isplativo i jer je jeftinije izgraditi novi most.
Izgradnja hidroelektrane značila je da je bio potreban novi željeznički most preko Dnjepra. Umjesto jednog mosta, kao do sada, odlučeno je da pruga pređe preko ostrva Khorticija. Široki dio rijeke između Khorticije i grada poznat je kao Novi Dnjepar, a uži dio između Khorticije i predgrađa na desnoj obali rijeke poznat je kao Stari Dnjepar. Preko Novog Dnjepra sagrađen je trolučni dvostepeni most. Svaki luk dug je 140 m. Kada se uračunaju prilazni rasponi, ukupna dužina mosta je 715 m i ukupna težina je 8,480 tona.
Preko Starog Dnjepra je sagrađen jednokrilni lučni most. Ukupna dužina mosta bila je 370 m; rasponi luka 224m i tada je bio najveći most sa jednim rasponom u Evropi. Težina mosta bila je 5,220 tona. Oba mosta projektirao je profesor Streletsky. Izrađeni su od čelika zakovanog zakovicama, a imali su dva nivoa: gornji za željeznički saobraćaj i donji za drumski i pješački saobraćaj. Izgradila ih je kombinacija čehoslovačkih i sovjetskih radnika pod vodstvom sovjetskog inženjera po imenu Konstantinov. Lukovi su sagrađeni od čelik proizvedenog u Vitkovetskoj čeličani u Čehoslovačkoj, ostali čelični elementi su izrađeni u Dnjepropetrovskom metalurškom kombinatu. Novi mostovi otvoreni su 6. novembra 1931. godine. Kičkaški most je potom srušen.
Drugi svjetski rat (1941–1945)
mini|360x360piksel|Vojnik [[Crvena armija|Crvene armije u blizini hidroelektrane Dnjepar]]
Njemačka okupacija
Nakon izbijanja rata, sovjetska vlada je započela evakuaciju industrijske opreme iz grada u Sibir. Sovjetske sigurnosne snage NKVD pucale su na političke zatvorenike u gradu. Dana 18. augusta 1941. godine, vojnici njemačke 1. Panzergrupe stigli su do predgrađa Zaporožja na desnoj obali Dnjepra i zauzeli ostrvo Khorticija.
Crvena armija je 18. augusta 1941. godine u 16:00 sati napravila rupu veličine 120 x 10 m na hidroelektrani Dnjepar (DniproHES), što je izazvalo poplavni talas koji je zahvatio Zaporožje do Nikopolja, ubivši lokalno stanovništvo, kao i vojnike sa obje strane. “Budući da u to vrijeme nije objavljen zvanični broj žrtava, procijenjeni broj žrtava uveliko varira. Većina historičara to procijenjuje na između 20.000 i 100.000 žrtava, na osnovu broja ljudi koji su tada živjeli u poplavljenim područjima." Nakon dva dana, gradski branioci su dobili pojačanje i držali lijevu obalu rijeke Dnjepar 45 dana. Za to vrijeme ljudi su demontirali tešku mehanizaciju, pakovali je i utovarivali na željeznički peron, obilježavali i obračunavali dijagramima ožičenja. Samo Zaporožstal je izvezao 9.600 vagona sa opremom. Zaporožje je zauzeto 3. oktobra 1941.
Njemačka okupacija Zaporožja trajala je 2 godine i 10 dana. Za to vrijeme Nijemci su strijeljali preko 35.000 ljudi, a 58.000 ljudi poslali u Njemačku na prisilni rad. Nijemci su koristili prisilne radnike (uglavnom ratne zarobljenike) da pokušaju da obnove branu hidroelektrane Dnjepar i čeličanu. Lokalni građani su osnovali podzemnu organizaciju otpora u proljeće 1942.
Željezničke pruge Kryvyi Rih – Staljingrad i Moskva – Krim koje prolaze kroz Zaporožje bile su važne linije snabdijevanja Nijemaca 1942–1943. godine. Međutim, veliki trolučni Dnjeparski most u Zaporožju dignut je u zrak od strane Crvene armije koja se povlačila 18. avgusta 1941. godine. Daljnja rušenja obavljena su tokom septembra 1941. i Nijemci su ga vratili u funkciju tek u ljeto 1943.
Dok su Nijemci reformirali Armiju grupe Jug u februaru 1943. godine, njen štab je bio u Zaporožju. Gubitak Harkiva i drugih gradova doveo je do toga da Adolf Hitler odleti do ovog štaba 17. februara 1943., gdje je ostao do 19. februara i susreo se sa komandantom armijske grupe feldmaršalom Erihom von Mansteinom. Bio ubijeđen da dozvoli grupi Armija Jug da se bori protiv sovjetske odbrane. Ta odluka je brzo dovela do toga da su Nijemci ponovo zauzeli veliki dio izgubljene teritorije u Trećoj bici za Harkov. Hitler je ponovo posjetio štab u Zaporožju 10. marta 1943, gde su ga obavijestili von Manstein i njegov kolega iz vazduhoplovstva feldmaršal Wolfram Freiherr von Richthofen. Hitler je posljednji put posjetio štab u Zaporožju 8. septembra 1943. Sredinom septembra 1943. Armijska grupa je premjestila svoj štab iz Zaporožja u Kirovograd (danas Kropivnjicki).
I veliki željeznički most preko Novog Dnjepra i manji preko Starog Dnjepra oštećeni su u zračnom napadu grupe od osam aviona Ilyushin Il-2 predvođenih poručnikom A Usmanovom 21. septembra 1943.
Oslobođenje
Crvena armija je provalila na mostobran, prisiljavajući Nijemce da ga napuste 14. oktobra. Nijemci koji su se povlačili gotovo su potpuno uništili čeličanu Zaporožstal; ponovo su srušili veliki željeznički most, srušili zgradu turbine, te oštetili 32 od 49 uvala hidroelektrane Dnjepar. Ovaj grad imaspomenik u Oleksandrivskom okrugu posvećen poručniku Crvene armije Mykola Yatsenko koji je komandovao prvim tenkom koji je ušao u Zaporožje; on i njegova posada su poginuli u bici za grad.
Crvena armija nije uspjela ponovo zauzeti dijelove grada na desnoj obali Dnjepra sve do 1944.
Obnova hidroelektrane Dnjepar počela je 7. jula 1944. Prvi vati električne energije iz obnovljene brane nastali su 3. marta 1947.
Savremeni period (1991. godina-danas)
mini|250x250piksel|Moderno Zaporožje (2022.)
Događaji Euromajdana, 2013–2014
Euromajdan protesti 2014. protiv predsjednika Viktora Janukoviča su održani i u Zaporožju. 23. februara 2014. zgradu regionalne državne administracije u Zaporožju zauzelo je 4.500 demonstranata, a sredinom aprila 2014. došlo je do sukoba između ukrajinskih i proruskih aktivista. Ukrajinski aktivisti bili su brojniji od proruskih demonstranata.
Preimenovanje gradskih ulica, elektrana, domova kulture (2016.)
Dana 19. maja 2016. godine, Vrhovna rada Ukrajine je usvojila takozvani „Zakon o dekomunizaciji“. Zbog ovih zakona gradsko vijeće je moralo preimenovati više od 50 glavnih ulica i administrativnih dijelova grada, uništeni su spomenici vođa Sovjetskog Saveza (Lenjin, Feliks Dzeržinski). Uklonjena su imena u čast sovjetskih lidera u nazivima industrijskih postrojenja, fabrika, kulturnih centara i DnjeproHES-a.
Ruska invazija (2022.)
Tokom ruske invazije na Ukrajinu 2022. godine, ruske snage su bile uporne u stalnim napadima na grad. 27. februara zabilježene su neke borbe u južnom predgrađu Zaporožja. Ruske snage su kasnije te večeri počele granatirati Zaporožje. 3. marta, ruske snage koje su se približavale nuklearnoj elektrani Zaporožje bile su napadnute zbog uništenja tenka i odgovorile su izazivajući požar i zabrinutost zbog potencijalnog nuklearnog topljenja. Vatrogasci su uspjeli suzbiti vatru. Ruske vojne snage ispalile su projektile na Zaporožje uvečer 12. i 13. maja 30. septembra, nekoliko sati prije nego što je Rusija formalno anektirala južnu i istočnu Ukrajinu, ruske oružane snage lansirale su projektile S-300 na civilni konvoj, ubivši 30 ljudi i ranivši 88 drugih. Ruske formacije su 9. oktobra lansirale rakete na stambene zgrade, ubivši najmanje dvadeset ljudi.
Geografija
Grad se nalazi na jugoistoku Ukrajine. Rijeka Dnjepar dijeli grad na dva dijela; između njih je ostrvo Khorticija. Grad pokriva 334 km2 na nadmorskoj visini od 50m.
Flora ostrva Khorticija je jedinstvena i raznolika zbog suhog stepskog vazduha i velikog slatkovodnog bazena, koji čisti vazduh zagađen industrijom. Ostrvo Khorticija je nacionalni park. Ostrvo je isječeno velikim gudurama ("balkama"), pješačkim stazama i historijskim spomenicima. Ostrvo je vrlo popularno rekreativno područje i za djecu i za odrasle. Postoji veliki broj sanatorijuma, odmarališta i zdravstvenih centara. Tu su i pješčane plaže sa pristupom za kupanje.
Administracija
mini|Gradska uprava Zaporožja mini|Sjedište Zaporiške oblasti Zaporožje je regionalno sjedište Zaporoške oblasti i grad od regionalnog značaja što znači da ima oblik samouprave unutar oblasti (regiona).
Administrativna podjela
Grad je podijeljen na 7 administrativnih okruga.
Stanovništvo grada
Stanovništvo grada kontinuirano opada od prvih godina nezavisnosti. U periodu od 2014.–2015. stopa smanjenja stanovništva iznosila je −0,56% godišnje.
U januaru 2017. godine gradsko stanovništvo je iznosilo 750.685 stanovnika. Ukupno smanjenje stanovništva grada tokom nezavisnosti Ukrajine je oko 146 hiljada ljudi (2017. i 2018. godina nisu uključene u ovu procjenu) mini|Grafikon stanovništva Zaporožja
Nacionalni sastav stanovništva Zaporožja
Prema popisu iz 2001. godine, Zaporožje ima sljedeću etničku strukturu:
Jezik
Ukrajinski se koristi za službene državne poslove.
Maternji jezik stanovnika Zaporožja, prema popisima stanovništva u Ukrajini (postotak):
Religija
Sljedeće vjeroispovijesti su prisutne u Zaporožju:
mini|Saborna crkva svetog Pokrova Većina građana su pravoslavni hrišćani Ukrajinske pravoslavne crkve (Moskovske patrijaršije) ili Ukrajinske pravoslavne Crkve. Među pravoslavnim crkvama je Saborna crkva svetog Pokrova, koja je pod Moskovskom patrijaršijom, te je najpoznatija. U gradu se nalaze i crkva sv. Nikole i Katedrala sv. Andrije.
Protestantizam je predstavljen:
Katoličanstvo predstavljaju:
Najveća katolička crkva je Crkva Boga, Oca milosrđa
Ortodoksni judaizam predstavlja jedan sindikat i šest zajednica.
U okrugu Zaporožja postoji pet zajednica koje su dio Duhovne uprave muslimana Ukrajine i četiri nezavisne muslimanske zajednice.
Industrija
mini|Metalurški kombinat Zaporižstal Zaporožje je važan industrijski centar Ukrajine. U Zaporožju se nalazi glavna kompanija za proizvodnju automobila u zemlji i svjetski poznati proizvođač motora za avione Motor-Sich. Dobro snabdjeven električnom energijom, Zaporožje, zajedno sa susjednim Donječkim bazenom (Donbas) i rudnicima mangana u Nikopolju i Kryvyi Rih u, čini jedan od vodećih industrijskih kompleksa u Ukrajini.
Grad je dom glavnog ukrajinskog centra za proizvodnju automobila, koji se nalazi u Zaporoškoj fabrici automobila (ZAZ), koja proizvodi ukrajinske marke automobila kao što su Zaporožec i Tavrija.
Nakon završetka Ruske revolucije, grad je postao važan industrijski centar. Prisustvo jeftine radne snage i blizina nalazišta uglja, željezne rude i mangana stvorili su povoljne uslove za velika preduzeća željezne i mašinske industrije. Danas je Zaporožje važan industrijski centar regiona sa teškom industrijom (posebno metalurškom), aluminijskom i hemijskom industrijom. U gradu se proizvode automobili, avionski motori i radioelektronika. Luka Zaporožje je važna za pretovar robe iz Donbasa.
Proizvodnja električne energije
Zaporožje je veliki centar za proizvodnju električne energije. U Zaporožju postoji hidroelektrana poznata kao "DniproHES" i najveća nuklearna elektrana u Evropi. Industrija u Zaporožju čini oko 25% ukupne ukrajinske potrošnje električne energije. Nuklearna elektrana Zaporožje nalazi se u blizini Enerhodara (što znači darivatelj energije), oko 60 km od Zaporožja i najveća je nuklearna elektrana u Evropi. U Enerhodaru se nalazi i termoelektrana Zaporožje.
Kultura
mini|220x220piksel|Akademsko-dramsko pozorište Magara Zaporožje ima filharmoniju, nekoliko muzeja, pozorišta i biblioteka. Među njima su:
Korenić Brdo
Korenić Brdo je naseljeno mjesto u sastavu općine Bosiljevo, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Hlaponci
Hlaponci su naseljeno mjesto u sastavu općine Juršinci, regija Podravska, Slovenija.
Korenić Brdo
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Duga Resa.
Zaporožje
Kultura
U Zaporožju postoji niz malih amaterskih grupa narodnih muzičkih bendova i umjetničkih galerija. U gradu se redovno održavaju festivali i gozbe, takmičenja kozačkih borilačkih vještina i umjetničke izložbe.
Hlaponci
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazili su se u sastavu stare općine Ptuj.
Korenić Brdo
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Korenić Brdo je imalo 2 stanovnika.
Hlaponci
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Hlaponci su imali 272 stanovnika.
Korenić Brdo
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1971. iskazivano pod imenom Korenić–Brdo.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Korenić Brdo je imalo 5 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Zaporožje
Glavne znamenitosti
Historijski i kulturni muzej "Zaporizka Sich" nalazi se na sjevernom stjenovitom dijelu ostrva Khotritsa. Muzej je rekonstruisano uporište Zaporožskih kozaka. U muzeju su predstavljene sve karakteristike logorskog života kozaka i njihov način života.
IC 3818
IC 3818 (također poznat kao PGC 1656496) je spiralna galaksija i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 27. januara 1904. godine.
Zaporožje
Glavne znamenitosti
Manja ostrva se nalaze između brane i ostrva Khorticija. Svako od ovih ostrva ima svoju legendu. Na jednom od njih po imenu Durnya Scala („Stijena Budale“) car Petar Veliki je kaznio kozake bičevanjem zbog njihove izdaje tokom Velikog sjevernog rata između Rusije i Švedske.
IC 3818
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zaporožje
Glavne znamenitosti
Još jedno malo ostrvo, nazvano Stolb („Stub“), ima geološko obilježje, koje izgleda kao velika zdjela u granitnim pločama, čiji je prečnik jednak 1,4 m i dubina 1 m. Ova zdjela se zove Kozačka zdjela. Ljudi kažu da se u ljetnjim danima pod vrelim suncem lako prokuha voda u ovoj "zdjeli", a kozaci su je koristili za kuhanje galuškog (kuhano tijesto u ljutoj čorbi).
Panoramski pogled na DnieproHES sa ostrva Khorticija je veoma impresivan. Prava i duga Sobornji avenija (10 km) završava u SocGorodu u blizini brane, koja je izgrađena od konstruktivističke arhitekture 20. stoljeća.
Infrastruktura
Grad Zaporožje je važno saobraćajno čvorište u Ukrajini i ima duboko razvijen transportni sistem koji uključuje drumske, željezničke, riječne i vazdušne opcije za putnički, teretni i komunalni tranzit. Javni gradski prijevoz uključuje autobuse, kombije, tramvaje, trolejbuse i željeznicu.
Putevi
Na istočnoj periferiji Zaporožja prolazi glavni autoput M18 koji povezuje Harkov sa Simferopoljom. H08 koja počinje u predgrađima Kijeva i putuje jugoistočno duž Dnjepra preko Kremenčuka, Kamjanske, Dnjepra i prolazi kroz Zaporožje i nastavlja do Mariupolja. Dva druga autoputa završavaju u gradu, H15 koji u grad ulazi iz pravca Donjecka i Highway H23 (Ukraine) koji počinje u Kropivnjickom i preko Kryvyi Riha završava u Zaporožju.
Željeznice
mini|Glavna željeznička stanica Zaporožje 1 Grad Zaporožje ima dvije željezničke stanice, Zaporožje 1 i Zaporožje 2. Prva je centralna stanica. Nalazi se u južnom dijelu grada i dio je tranzitne rute "sjever-jug", tjst. pruge Simferopolj - Harkov. Linija stanice Zaporožje 2 povezuje bazen uglja Donbas sa nalazištem željezne rude Kryvyi Rih.
Riječni prijevoz
Dvije gradske riječne luke su dio nacionalne infrastrukture vodenog saobraćaja koja povezuje Kijev i Herson duž rijeke Dnjepar i koriste neke teretne brodove, kao i čamce za vožnju između Zaporožja i obližnjih sela. Veliko ostrvo Khorticija dijeli Dnjepar na dva kraka (kanala), glavni krak koji prolazi ostrvo na njegovoj istočnoj strani i alternativni krak poznat i kao Stari Dnjepar (Stari Dnjepar) koji teče pored ostrva na njegovoj zapadnoj strani.
Aerodrom
Jedini gradski aerodrom koji se nalazi istočno od grada na lijevoj obali Dnjepra koristi se za domaće i međunarodne letove. Zapadno od grada na desnoj obali Dnjepra nalazi se manji aerodrom Široke.
Značajni ljudi
mini|140x140piksel| Valentina Danishevska, 2019. mini|140x140piksel| Alina Gorlova, 2021. mini|140x140piksel| Valerij Ivašenko, 2015. mini|140x140piksel| Gosha Kutsenko, 2016. mini|176x176piksel| Marija Nikiforova, 1909.
Sport
mini|140x140piksel| Vita Stjopina, 2012. mini|210x210piksel| Denys Sylantyev, 2014.
U popularnoj kulturi
Zaporožje je važna lokacija u fikciji pobjede snaga Osovine američkog pisca Harryja Turtledoua u Drugom svjetskom ratu: Spremni za otadžbinu (1991.) i Fantom Tolbuhin (1998). Turtledove uvijek koristi pravopis "Zaporozhye".
Sestrinski gradovi
mini|200x200piksel|Trg Zaporožja u [[Oberhausenu, nazvanom po gradu sestrinskom gradu Zaporožju]] Zaporožje ima sporazum o odnosima sestrinskih gradova sa:
Osim toga, 1969. grad je jednu od svojih ulica preimenovao u „Wrocław“. Komunistička vlast Vroclava priznala je da na sličan način treba odati počast ukrajinskom gradu, a dio ulice Sudecka – Grabiszyńska prema trgu Šleskih ustanika – je bio preimenovana u Zaporošku ulicu. Ona je duga oko 1,3 km.
Brestovec Orehovički
Brestovec Orehovički je naseljeno mjesto u sastavu općine Bedekovčina, Krapinsko-zagorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Zabok.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Brestovec Orehovički je imao 334 stanovnika.
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Brestovec.''
Metalizirana keramika
mini|Primjer metalizirane keramike Metalizirana ili metalizovana keramika je vrsta keramike sa metalnom glazurom, koja proizvodi efekt iridescencije, a za što su zaslužni metalni oksidi u završnoj glazuri.
Putovići
Putovići su naseljeno mjesto u gradu Zenici, Bosna i Hercegovina.
Metalizirana keramika
Pronalazak tehnologije, koja se prvo koristila za slikanje na staklu se obično vezuje za egipatski grad Fustat u ranom arapskom periodu, iako neki historičari začetke tehnike vide u rimskom periodu; većina stručnjaka se slaže da se metalizirana keramika pojavila između 4. i 8. vijeka. U Mezopotamiji u 9. vijeku se proširila na keramiku, te potom u Perziju, Siriju, Bliski Istok te al-Andalus odakle je prešla u Evropu.
St James' Park
St James' Park je nogometni stadion koji se nalazi u Newcastle na Tyneu, Engleska. Na njemu domaće utakmice igra nogometni klub Newcastle United. Kapacitet stadiona je 52.405 sjedećih mjesta.
Stadion je otvoren 1892. godine. Najstariji je stadion u sjeveroistočnoj Engleskoj. Po veličini je treći stadion u državi. ima četiri tribine: Leazes Gate, Gallowgate End, Istočnu tribinu, te tribinu Milburn na kojoj su najvatreniji navijači kluba. Stadion se povremeno koristi i za utakmice engleske nogometne reprezentacije. Na njemu se igralo evropsko prvenstvo 1996. godine. Najveća posjeta je zabilježena 1930. godine na utakmici između Newcastle Uniteda i Chelsea kojoj je prisustvovalo 68.386 gledalaca.
Radio BIR
Radio BIR je bosanskohercegovački komercijalni radijski kanal sa sjedištem u Sarajevu. Radio je osnovala Islamska zajednica Bosne i Hercegovine. Sjedište radia se nalazi u Sarajevu.
Historija
Sjedište Radio-televizije Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini - Radio BIR od 2015. se nalazi u zgradi Gazi Husrev-begove biblioteke u Sarajevu. Radio BIR kroz vlastiti obrazovni, kulturni i informativni politički sadržaj nastoji biti vodeći medij u javnom interesu koji promovira vrijednosti islama. Program se trenutno emituje posredstvom 21 frekvencije:
Homininae
Homininae su podporodica porodice Hominidae, koja obuhvata ljude, čimpanze i gorile, te nekoliko izumrlih vrsta. Ova potporodica se sastoji od svih hominida koji su se pojavili nakon izdvajanja podporodice orangutana (Ponginae).
Historija otkrića i klasifikacija
Do 1980. godine, porodica Hominidae sadržavala je samo ljude, sa velikim majmunima porodice Pongidae. Kasnija otkrića su revidirala ovu klasifikaciju, kada su u porodicu Hominidae uključeni i veliki majmuni (sada u subporodici Ponginae) i ljudi (u subporodici Homininae). Osim toga, otkrića pokazuju da su gorile i čimpanze uže povezane sa ljudima nego orangutani, što dovodi do njihovog sadašnjeg svrstavanja u Homininae. Potfamilija Homininae se može dalje dijeliti u tri plemena (tribusa), pri čemu svaki ima samo po samo jednim današnji rod: Gorillini (gorile), Panini (čimpanze) i Hominini (ljudi i njihovi izumrli rođaci). Ranomiocenski Nakalipithecus nakayamai, opisan u 2007, a možda i onovremeni Ouranopithecus, su bazni članovi ove grane ali se ne mogu dodijeliti bilo kojem od tri postojeća plemena. Oni ukazuju na to da su se tribusi potporodice hominine (Homininae) razišli ne ranije od prije od oko 8 miliona godina.
Danas, čimpanze i gorile žive u tropskim šumama sa kiselim tlima koja rijetko očuvaju fosile. Iako nema otkrivenih fosilnih gorila, na istoku afričke doline Rift Valley (Kapthurin, Kenija) nađena su četiri zuba čimpanze, stara oko 500.000 godina, gdje su nađeni i ostaci mnogih fosila ljudske loze (Hominini). Ipak se još uvijek se dovodi u sumnju pretpostavka da su pronađeni zubi čimpanzi dokaz da su oni živjeli u neposrednoj blizini pripadnika roda Homo (H. erectus ili H. rhodesiensis'') i da se to odnosi vjerojatno i na gorile. none|frame|Evolucijsko stablo [[Hominoidea : Nakon incijalne separacije od glavne linije porodice Hylobatidae (sadašnji giboni), prije oko 18 miliona godina, linija pongina (Ponginae) se odvojila prema današnjim orangutanima, dok su se hominine (Homininae) kasnije razodvojile na tribuse Gorillini i Hominini.]]
Dvonožnost
Dosadašnja proučavanja nalaza Ardipithecus ramidus (starih 4,4 miliona godina) i Orrorin tugenensis (6 miliona godina) sugeriraju izvjesni stepen mogućnosti za dvonožno kretanje. Međutim, građa karlice u zglobljavanja glave i kičme kod rodova Australopithecus i rani Paranthropus dokazuju njihov bipedalizam. Vrlo rani hominini kao Ardipithecus ramidus mogli su imati mogućnost za bipedalizam na drveću i potencijale za hodanje i trčanje kao današnji ljudi.
Zapremina mozga
mini|280px|Evolucija zapremine mozga u procesu hominizacije Tokom filogeneze potporodice Homininae, došlo je do postepenog povećanja zapremine (veličine) mozga, počevši od oko 600-650 cm3 u vrsti Homo habilis do 1500 cm3 u Homo sapiens neanderthalensis. Međutim, moderni ljudi (Homo sapiens) imaju u prosjeku nešto manji mozak (oko 1250 cm3) nego Neandertalaci (žene imaju mozak nešto manji u odnosu na muškarce), a hominidi sa Floresa (Homo floresiensis), zvani "hobiti", imali su volumen od oko 380 cm3 (što je malo i za čimpanze), oko trećine prosjeka kod Homo erectus. Smatra se da su hobiti evoluirali od H. erectus, kao slučajna i izolirana grana, gemu je doprinosio i njihov patulast stas. Uprkos manjeg mozga, postoje dokazi da je H. floresiensis koristitio vatru i pravio kamene alatke, barem onoliko sofisticirane kao i one pretpostavljenog pretka H. erectus. Ovaj slučaj dokazuje da je za inteligenciju važnija struktura mozga nego njegova veličina.
Porodični život i seksualnost
Seksualnost je u vezi sa porodičnom strukturu i dijelom je oblikuje. Uključenost očeva u učenje je prilično jedinstvena za ljude, barem u odnosu na druge Homininae. Skrivena ovulacija i menopauza kod žena, koje se također javljaju i kod nekoliko drugih primata, međutim, ali rijetko kod drugih vrsta. Izgleda da su testisi i veličinu penisa u vezi sa porodičnim strukturom: odnosno na monogamiju ili promiskuitet, ili harem, kod ljudi, čimpanze ili gorile. Nivoi seksualnog dimorfizma uglavnom izgledaju kao markeri spolnog odabiranja. Istraživanjasu pokazala da su najraniji hominini bili dimorfani i da je to umanjivano tokom evolucije roda Homo, u korelaciji sa porastom učestalosti monogamije, dok gorile, koji žive u haremima, pokazuju veliki stupanj seksualnog dimorfizma. Naoko skrivena ovulacije znači da se kod ženki ne može vizuelno uočiti faza plodnosti kod žena, dok čimpanze ispoljavaju ovulaciju u vidu očigledanog oticanja genitalija. Žene mogu biti djelomično svjesni svoje ovulacije duž menstrualne faze, ali ljudi su u suštini moći otkriti ovulaciju kod žena. Većina primata imaju polu-skrivene ovulacije, tako da se može misliti da je zajednički predak imao polu-skrivene ovulacije, koji je naslijedio od gorile, a da je kasnije evoluirao u skrivene ovulacije kod ljudi i reklamira ovulacije kod čimpanzi. Menopauza također se javlja u rezus majmuna, a možda i kod čimpanzi, ali ne u gorile i je prilično neuobičajeno u drugim primata (i drugih sisara grupe)
Taksonomska klasifkacija
Homininae Tribus Dryopithecini † Tribus Gorillini Tribus Hominini Subtribus Panina Subtribus Hominina
Nicolas Cage
Nicolas Kim Coppola, poznatiji kao Nicolas Cage, američki je glumac, filmski producent i režiser. Bio je glavni glumac u različitim žanrovima, od romantičnih komedija i drama do naučne fantastike i akcije. U počecima karijere glumio je u filmovima poput Djevojka iz doline (1983), Utrka s Mjesecom (1984), Ptičica (1984), Peggy Sue se udala (1986), Podizanje Arizone (1987), Začarana mjesecom (1987), Poljubac vampira (1989), Divlji u srcu (1990), Medeni mjesec u Vegasu (1992) i Red Rock West (1993).
Cage je dobio Oscara, Zlatni globus i Nagradu Udruženja filmskih glumaca za ulogu holivudskog pisca alkoholičara u filmu Napuštajući Las Vegas (1995) prije no što je privukao pažnju šireg auditorija u mainstream filmovima poput Hrid (1996), Čovjek bez lica (1997), Opasan let (1997), Grad anđela (1998) i Nacionalno blago (2004). Dobio je drugu nominaciju za Oscara za ulogu Charlieja i Donalda Kaufmana u filmu Adaptacija (2002). Iste godine režirao je film Sonny, za koji je bio nominiran za Veliku specijalnu nagradu na Filmskom festivalu Deauville. Cage je vlasnik produkcijske kompanije Saturn Films. Producirao je filmove kao što su Sjenka vampira (2000) i Život Davida Galea (2003).
Iako su njegovi nastupi u filmovima Prognostičar (2005), Gospodar rata (2005), Zli poručnik (2009) i Kick-Ass (2010) zaradili pohvalne kritike, uz uloge u komercijalno uspješnim filmovima poput Ghost Ridera (2007) i Proročanstva (2009), Cage je bio jako kritiziran proteklih godina zbog svog odabira uloga. Neke od njih kritika je jednoglasno pokopala. Međutim, nedavno je glumio u filmovima The Croods i Joe, koji su toplo dočekani od strane kritičara.
PCNX
Pekaneksoliki protein 1  je  protein koji je kod ljudi kodiran genom PCNX. Gen se nalazi u Homo sapiens i funkcionira kao kompetitivni endogeni RNK protein 2 povezan sa S-fazom kinaza u raku pluća.
Radijacijskom hibridnom analizom, Nagase et al. (1998) i Nagase et al. (1999) mapirali su gen PCNX1 na hromosomu 14.
Grabe
Hrvatska:
PCNX
Analizom genomske sekvence, Geisinger et al. (2005) locirali su PCNX1 također na hromosomu 14, ali precizirali  i sekvencu na hromosom 14q24.1. Mapirali su i mišji gen Pcnx1 na hromosomu 12C3. Zatim Hartz (2017) lociralala je gen PCNX1 na poziciji 14q24.2 hromosoma 14, na osnovu poravnavanja sekvence PCNX1 (GenBank AB023212)  sa genomskom sekvencom (GRCh38).
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 2.341  aminokiselina, a molekulska težina   258.676 Da.
Grabe
Slovenija:
PCNX
Aminokiselinska sekvenca
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Rukometna reprezentacija Danske
mini|Svjetsko prvenstvo 2017. Švedska / Danska (grupa D) 16. 1. 2017. Rukometna reprezentacija Danske pod kontrolom je Rukometnog saveza Danske i predstavlja Dansku na međunarodnim utakmicama. Četvrta je ekipa po broju osvojenih medalja na evropskim prvenstvima, sa šest medalja, od kojih su dvije zlatne (2008, 2012), jedna srebrna (2014) i tri bronzane (2002, 2004. i 2006). Također je osvajač olimpijskog zlata 2016, a na Svjetskom prvenstvu 2019, čiji je domaćin, uz Njemačku, bila upravo Danska, postala je i svjetski prvak prvi put u historiji. Titulu je odbranila u Egiptu 2021. te u Švedskoj i Poljskoj 2023, postavši prva reprezentacija u historiji s tri uzastopne titule svjetskog prvaka.
Spisak rijeka u Rusiji
Ovo je spisak rijeka u Rusiji.
Rukometna reprezentacija Danske
Takmičarski rezultati
Prvaci  Finalisti   Treće mjesto   Četvrto mjesto
Olimpijske igre
Ekipa nije učestvovala na Olimpijskim igrama 1936, ali je izgubila u demonstrativnoj utakmici na Olimpijskim igrama 1952. protiv Švedske.
Trenutni sastav
Ekipa izabrana za Evropsko prvenstvo u rukometu 2018.
Hrastovec (Zavrč)
Hrastovec je naseljeno mjesto u sastavu općine Zavrč, regija Podravska, Slovenija.
Rukometna reprezentacija Danske
Trenutni sastav
''Utakmice i golovi ažurirani na dan: 12. januar 2018.''
Selektor: Nikolaj Jacobsen
PCNX
Kloniranje i ekspresija
Sekvenciranjem klonova dobijenih iz frakcionirane biblioteke cDNK ljudskog mozga, Nagase et al. (1998) dobili su djelimični klon PCNX1, koji su označili KIAA0805. Izvedena sekvenca od 1.327 aminokiselina imala je značajan identitet sa Drosophila pecanex. RT-PCR ELISA otkrila je varijabilnu ekspresiju KIAA0805 u svih 10 ispitivanih tkiva odraslih ljudi, sa najvećom ekspresijom u mozgu, plućima i jajnicima, praćeno sjemenicima, a najnižom ekspresijom u gušterači i slezeni.
Rukometna reprezentacija Danske
Statistika
Aktivni igrači označeni su svijetloplavom.
Hrastovec (Zavrč)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Ptuj.
PCNX
Kloniranje i ekspresija
Nagase et al. (1999) također su dobili parcijalni klon PCNX1, koji su označili kao KIAA0995. Izvedeni protein dijeli sličnost sekvence s ljudskim profilagrinom (FLG). RT-PCR ELISA test otkrio je KIAA0995 u svim ispitivanim tkivima odraslih i fetusa, kao i u svim ispitivanim regijama mozga odraslih.
Radinovići (Zenica)
Radinovići su naseljeno mjesto u gradu Zenici, Bosna i Hercegovina.
PCNX
Kloniranje i ekspresija
Geisinger et al. (2005) dobili su djelomični pacovski klon Pcnx1 i izveli kodirajuću regiju pune dužine, ispitivanjem odgovarajuće genomske sekvence. Na osnovu poređenja sa Pcnx1 pacova, za ljudski protein PCNX1 pune dužine predviđeno je da sadrži 2.341 aminokiselinu. Northern blot i hibridizacija in situ otkrili su ekspresiju Pcnx1 samo u sjemenicima odraslih pacova, sa specifičnom ekspresijom u ćelijama zametne linije i najvećim intenzitetom nakon mejotske  profaze.
Hrastovec (Zavrč)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Hrastovec je imao 443 stanovnika.
Rukometna reprezentacija Danske
Oprema
Između 2004. i 2006. danske dresove proizvodio je Adidas. Godine 2007. zamijenila ga je Puma i ona proizvodi dresove za Dansku do danas.
EID2
Inhibitor interaktivne diferencijacije EP300 2, znan i kao EID2  je ljudski gen.
Funkcija
Protein kodiran ovim genom može funkcionisati kao endogeni supresor TGF-beta signalizacije i inhibitor diferencijacije, blokirajući aktivnost histon-acetiltransferaze iz p300, klasa I histonska deacetilaza, HDAC. N-terminalni dio EID-2 bio je potreban za vezanje na HDAC. Ova regija je također bila uključena u transkripcijsku represiju i jedarnu lokalizaciju, što ukazuje na važnost uključenosti HDAC-a u funkciju EID-2. EID-2 inhibira TGF-beta/ Smad transkripcijske odgovore. EID-2 konstitutivno djeluje sa Smad proteinima, a najsnažnije sa Smad3. Stabilna ekspresija EID-2 u ćelijskoj liniji koja reaguje na TGF-beta1 inhibira endogeni Smad3 – Smad4 formiranje kompleksa i TGF-beta1-induciranu ekspresiju p21 i p15. EID-2 ispoljava razvojno reguliranu ekspresiju, s visokim nivoima u srcu i mozgu odraslih. Prekomerna ekspresija EID-2 inhibira ekspresiju gena specifičnu za mišiće, inhibicijom transkripcije zavisne od MyoD. Ovaj inhibitorni efekt na ekspresiju gena može se objasniti sposobnošću EID-2 da se poveže i inhibira aktivnost acetiltransferaze p300.
U ljudskim skeletnim miocitima, Ji et al. (2003) otkrili su da su nivoi EID2 poruke bili najviši u nediferenciranim mioblastima i da su se smanje sa diferenciracijom. Kod embriona miša, Eid2 protein je prvi put otkriven u 10,5. danu emmbriogeneze i pokazao je najveću ekspresiju na E11.5. Koristeći genske konstrukte reportera sa EID2 u ljudskim primarnim skeletnim mišićnnim ćelijama, Ji et al. (2003) otkrili su  da je EID2 inhibirao transkripcijsku aktivnost alfa-srčanog aktina  i beta-miozina teškog lanca promotora. Otkrili su da je, kao i EID1, EID2 izazvao značajno smanjenje MYOD transkripcijske aktivnosti i interakciju s p300 (EP300). EID2 je vezao C-terminalni fragment p300, koji sadrži HAT i C/H3 domene, za koje je poznato da su u interakciji sa EID1. In vitro p300 histon-acetilazni eseji, koristeći rekombinantne EID1 i EID2, pokazali su da su oba proteina potentni inhibitori p300 funkcije.
Pomoću reporterskih gen-eseja, Miyake et al. (2003) otkrili su da je EID2 potisnuo transaktivaciju ovisnu o MYOD-u u transficiranim fibroblastima miša 10T1/2 tokom miogene diferencijacije. EID2 nije uticao na transkripciju posredovanu p300 u transficiranim U2OS ćelijama. EID2 je u interakciji i sa histon-deacetilazom-1 (HDAC1) i HDAC2, u kotranstiranim U2OS ćelijama. Mutacijska analiza otkrila je da su 32-aminokiselinski N-terminali EID2 odgovorni za njegovu represivnu aktivnost, interakciju sa HDAC-ima i jedarnu lokalizaciju. Blaga preekspresija EID2 potisnula je C2C12 ćelijsku differentijaciju, ali je veća ekspresija izazvala ćelijsku smrt.
SMAD3-SMAD4 ukazuje da je to primarni mehanizam kojim EID2 potiskuje transkripciju zavisnu od SMAD-a.
Kloniranje i ekspresija
Iz EST baze podataka u potrazi za homolozima E1A-likog inhibitora diferencijacije-1 (EID1) identificirana je parcijalna sekvenca EID2. Naknadno je kloniran EID2-ov EID2 DNK u ljudskoj biblioteci srca i identificiran i kloniran mišji homolog. Ljudski EID2 kodira protein od 236 aminokiselina, koji dijeli 55% i 78% sekvence identiteta sa EID1, odnosno mišjim Eid2, s najvećom sličnošću u C-kraju.
Western blot analiza je pokazala da je EID2 prvenstveno izražen u jedarnom dijelu. Analiza Southern blot-a otkrila je sveprisutnu ekspresiju u ljudskim tkivima, sa najvišim ispoljavanjem u posteljici i značajnom ekspresijom u jetri, mozgu, srcu, skeletnimm mišićima i bubrezima. Obrazac ekspresije razlikuje se u mišu, sa ograničenim eksprimiranjem u srcu, mozgu, bubregu, i gušterači i bez uočljive elspresije  u posteljici.
Pomoću PCR nalaza u cDNK biblioteci fetusnog mozga,  Miyake et al. (2003) klonirali su EID2. Deduciran 236-aminokiselinski protein ima N- i C-terminalne domene slične onima iz EID1, ali EID2 ima centralnu regiju bogatu alaninom, umjesto kiselog regiona u EID1. Southern blot analizom otkriven je transkript od oko 5,0 kb u srcu, skeletnim mišićima, bubregu i jetri. Fluorescenntna in situ analiza lokalizirala je EID2 na jedro transficiranih U2OS ćelija.
Ruhotina
Ruhotina je naseljeno mjesto u gradu Bijeljini, Bosna i Hercegovina.
Gornja Bebrina
Gornja Bebrina je naseljeno mjesto u sastavu općine Klakar, Brodsko-posavska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Slavonski Brod.
Egzoribonukleaza
Egzoribonukleaza je vanjedarna ribonukleaza,  enzim koji razgrađuje RNK uklanjanjem terminalnih nukleotida s bilo kojeg 5 'kraja ili 3'kraja molekula RNK. Enzimi koji uklanjaju nukleotide sa 5 'kraja nazivaju se 5'-3' egzoribonukleaze, a oni koji uklanjaju nukleotide sa 3' kraja nazivaju se 3'-5' egzoribonukleaze.
Gornja Bebrina
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Gornja Bebrina je imala 487 stanovnika.
Egzoribonukleaza
Egzoribonukleaze za cijepanje veze mogu koristiti ili vodu nukleotid-nukleotida (hidrolitska aktivnost) ili neorganski fosfat (što senaziva fosforolizna aktivnost). Hidrolitske egzoribonukleaze razvrstane su pod EC broj 3.1, a fosforolitske eksoribonukleaze pod EC broj 2.7.7. Kako fosforolitski enzimi za cijepanje veza koriste anorganski fosfat, oni oslobađaju nukleotid-difosfate, dok hidrolitski enzimi (koji koriste vodu) oslobađaju nukleotid-monosfosfate.
Gornja Bebrina
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Gornja Bebrina je imalo 503 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Egzoribonukleaza
Egzoribonukleaze postoje u svim carstvima života: bakterijama, arhejama i eukariotima. Egzoribonukleaze su uključene u razgradnju mnogih različitih tipova RNK, uključujući iRNK, tRNK, rRNK i miRNK. Egzoribonukleaze mogu biti pojedinačni proteini (kao što je Rnaza D ili RNaza PH), ali mogu biti i kompleksi više proteina, kao što je egzosomski kompleks (u kojem su četiri glavne porodice egzoribonukleaza ).
Bubrežna srž
Bubrežna srž, bubrežna medula, rjeđe bubrežna moždina, je najunutrašnjiji dio bubrega. Podijeljena je na niz dijelova poznatih kao bubrežne piramide. Krv ulazi u bubreg putem bubrežne arterije, koja se zatim razdvaja i formira međurežanjske arterije. One se zatim granaju u lučne arterije, koje se također granaju u međurežanjske arterije, a one konačno dosežu bubrežne glomerule. U glomerulu krv doseže izuzetno nepodržavajući gradijent pritiska i veliku površinu za izmjenu, što tjera serumski dio krvi iz krvnog suda u bubrežne tubule. Protok se nastavlja kroz bubrežne kanaliće, uključujući proksimalnu tubulu, Henleovu petlju, kroz distalnu tubulu i konačno napušta bubreg preko sabirnog kanala, vodeći u bubrežnu karlicu, prošireni početni dio mokraćovoda.
Krv se filtrira u glomerulu, prema veličini molekula rastvorene supstance. Ioni poput natrija, hlorida, kalija, kalcija lahko se filtriraju, kao i glukoza. Proteini se ne propuštaju kroz glomerularni filter zbog prevelikih molekula i ne pojavljuju se u filtratu ili urinu, osim ako proces bolesti nije zahvatio glomerusku kapsulu ili proksimalne i distalne izuvijane tubule nefrona. Bubrežna srž je hipertonična za filtrat u nefronu i pomaže u reapsorpciji vode.
Iako bubrežna srž prima samo mali procenat bubrežnog krvotoka, ekstrakcija kisika je vrlo velika, što uzrokuje njegovu nisku napetost i, što je još važnije, kritičnu osjetljivost na hipotenziju, hipoksiju i protok krvi. Bubrežna medula izdvaja kisik u omjeru ~ 80%, što je čini izuzetno osjetljivom na male promjene u bubrežnom krvotoku. Mehanizmi mnogih perioperativnih bubrežnih inzultacija temelje se na prekidu odgovarajućeg protoka krvi (a time i isporuke kisika) u bubrežnu srž.
Intersticij
Sržni intersticijum je tkivo koje okružuje Henleovu petlju u meduli. Funkcionira u bubrežnoj reapsorpciji vode, stvarajući visoku hipertoničnost, koja izvlači vodu iz tankog silaznog ogranka Henleove petlje i sistema sabirnih kanala, stvorene ulaskom ureje iz unutrašnjeg sržnog sabirnog kanala.
Piramide
Bubrežne piramide (ili Malpighijeve piramide, imenovane po Marcellu Malpighigiju, anatomu iz 17. stoljeća) su konusna bubrežna  tkiva. Kod čovjeka, bubrežna srž građena je od 10 do 18 takvih konusnih poddijelovao. Široka baza svake piramide okrenuta je prema bubrežnoj kori, a njihov vrh ili papila, usmjeren je prema karlici. Piramide isu prugaste jer su formirane ravnim paralelnim segmentima nefronskih Henleovih petlji i sabirnih kanala. Baza svake piramide potiče od kortikosržne granice, a vrh završava papilom koja se nalazi unutar male čaše, sačinjene od paralelnih snopova cjevčica za sakupljanje mokraće.