cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Newfoundland i Labrador
Ekonomija
Najveći broj mladih stanovnika Njufandlenda, koji uglavnom ne mogu naći posao u Sent Džonsu (glavni i jedini grad u provinciji s više od sto hiljada stanovnika), odlaze u druge dijelove Kanade u potrazi za poslom. Njufandlend je izvoznik električne energije. Na području Labradora nalazi se velika hidrocentrala Čerčilovi vodopadi (eng. Churhill Falls) iz koje se proizvedena električna energija kroz Kvebek šalje dalje kupcu Sjedinjenim državama. Na području Labradora nalaze se i veliki rudnici nikla.
NGC 6126
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zejneb bint Muhammed
Zejneb bint Muhammed bila je kćerka poslanika Muhammeda iz braka s Hatidžom i njegova najstarija kćerka. Njen muž Ebul-As nije prihvatio učenja islama. Ona ga je ostavila i pridružila se svom ocu u Medini. Ebul-As je zarobljen u Bici na Bedru, a otkupila ga je upravo Zejneb. Vratio se u Mekku, ali je bio ponovo zarobljen. Zejneb ga je ponovo oslobodila, pa je konačno prihvatio islam. S njim je imala dvoje djece: sina Alija i kćerku Umamu.
Husejn ibn Ali
Al-Husejn ibn 'Alī ibn Abī Tālib ibn 'Abd al-Muttalib ibn Hāšim ibn 'Abd Manaf ili Husejn (* 627, umro 10. oktobar 680/ 5.-61.), drugi sin hazreti Alije i Fatime i Poslanikov unuk. Priča o Husejnu centralni je događaj u historiji duodecimalnih ši'ija. Muaviju je poslije njegove smrti naslijedio njegov sin Jezid. Jezid je postao halifa u Damasku, ali mimo uobičajene procedure, jer je Muavija znatno ranije prisilio neke poznate ashabe na prisegu Jezidu, koji je bio poznat po tome što je volio zabave. Neslaganjao tome ko je najpogodnija ličnost za mjesto halife zbog duhovnih, političkih i vjerskih razloga, a koja nisu bila samo ši'ijski argumenti, vodila su mnoge poznate ličnosti da odbiju prisegu Jezidu. Među njima su bili Abdullah ibn Zubejr, sin poznatog ashaba, koji se kasnije proglasio halifom i jedno vrijeme vladao Mekkom, i Husejn, Poslanikov unuk, koji je napustio Medinu i sklonio se u Mekku.
Jezid je tada naredio svom namjesniku Ubejdullahu ibn Zijadu da presretne Husejna, kome se u međuvremenu pridružilo šest stotina ljudi. Međutim, vojska od četiri hiljade ljudi pod vođstvom Omera ibn Sa'da (sina Sa'da ibn Vekkasa) okružila da je na Kerbeli, pokraj rijeke Eufrat u Iraku. Odsječen osam dana od izvora vode, on je pregovarao sa Jezodovim trupama, sve dok nije počela borba, a u početku su to, shodno arapskim običajima, bile borbe pojedinaca. Na kraju je i sam Husejn ušao u borbu gdje je, skrhan žeđu, uskoro ubijen. Samo dvoje njegove djece preživjelo je masakr, koji je nakon toka slijedio. Njegovo ubistvo nije imalo veliki uticaj na tadašnju političku situaciju, ali je postalo simbol od velike važnosti za ši'ije, u početku za vijrme Bujida, a još više poslije uspona Safavidske dinastije.
Prvi Safavidi, koji su uspjeli osvojiti Perziju početkom šesnaestog vijeka, iskoristili su i institucionalizirali ovu krivnju. Kao i drugi prije njih, Safavidi su koristili ši'izam kao oruđe za dobijanje i održavanje političke moći, i kao mehanizam društvene kontrole. Husejnom smrt opisana je s mnogo krvavih i sažaljivih detalja u drami zvanoj ta'zija koja se u ši'jskom svijetu izvodi nekoliko dana prije obilježavanja događaja na Kerbeli.
Sunnije na ovaj događaj gledaju kao žalosno umorstvo Poslanikovog drugog najbližeg potomka. Iako ga smatraju užasnom tragedijom, nije postalo lična i nacionalna trauma. Sunnije obilježavaju ovaj dan (10. muharrem), ali ne zbog događaja na Kerbeli, već je on obilježavan kao praznik i u Poslanikovo vrijeme.
Danas neke ši'ije, prilikom obilježavanja godišnjice Husejnove smrti, padaju u trans ili se ranjavaju idući ulicama. Husejnovo turbe, još od safavidskog vremena, postalo je najvažnije svetište duodecimalnih ši'ija.
Radomir Babić
Radomir Babić (Sige, kod Danilovgrada, 2. septembar 1909 — Beograd, 1. decembar 1996) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-potpukovnik JNA i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 2. septembra 1909. godine u selu Sige, kod Danilovgrada. Potiče iz siromašne seljačke porodice Sima Babića, koji je, zbog lošeg materijalnog stanja, otišao na rad u Sjedinjene Američke Države, a potom se u vreme Prvog svjetskog rata vratio u zemlju i kao dobrovoljac učestvovao na Solunskom frontu.
Nakon osnovne škole, u Podgorici je završio nižu gimnaziju i Trgovačku akademiju, 1931. godine, i zaposlio se u Zetskoj finansijskoj direkciji. Vanredno je studirao u Zagrebu, na Ekonomsko-komercijalnoj visokoj školi. Tokom odsluženja vojnog roka, završio je Školu rezervnih oficira, nakon čega je radio kao državni činovnik u Zagrebu. Vrlo rano je pristupio revolucionarnom omladinskom pokretu. Već 1931. godine postao je član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Aktivno je učestvovao u akcijama koje je organizovala revolucionarna omladina. Godine 1933, postao je član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Bio je posle toga član Sreskog komiteta KPJ i sekretar Pokrajinskog komiteta „Crvene pomoći“ za Crnu Goru, Boku i Sandžak, 1938. godine.
Narodnooslobodilačka borba
U ljeto 1941. godine aktivno je učestvovao u pripremanju i organizovanju oružanog narodnog ustanka u Crnoj Gori. Već u prvim akcijama crnogorskih ustanika bio je komandir Podgoričke čete, s kojom dejstvuje u Piperima, zatim komandant bataljona na istom području i komandant odreda „Bijeli Pavle“, sa kojim je oslobodio teritoriju na potezu Spuž–Danilovgrad–Ostrog. U isto vreme, bio je član Sreskog komiteta KPJ za Danilovgrad i pomagao je organizovanje i osnivanje narodne vlasti.
Poslijeratni period
Poslije oslobođenja Jugoslavije, bio je neko vreme načelnik Kabineta Vrhovnog komandanta Oružanih snaga FNRJ Josipa Broza Tita, potom načelnik Štaba Četvrte armije, komandant korpusa, a zatim i načelnik Ratne škole Više vojne akademije Jugoslovenske narodne armije (JNA). Završio je Višu vojnu akademiju JNA. Bio je biran za poslanika Savezne narodne skupštine. Penzionisan je u činu general-potpukovnika JNA, 1962. godine.
Umro je 1. decembra 1996. godine u Beogradu i sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941 i ostalih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su — Orden ratne zastave, Orden partizanske zvijezde sa zlatnim vijencem, Orden partizanske zvijezde sa srebrnim vijencem i Orden za hrabrost. Od inostranih se ističe Grunvaldov krst drugog stepena NR Poljske. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 10. jula 1953. godine.
Šestoaprilska nagrada Grada Sarajeva
Šestoaprilska nagrada Grada Sarajeva dodjeljuje se istaknutim pojedincima, grupama i kolektivima za značajna ostvarenja i izuzetne uspjehe u radu, postignute u svim oblastima političkog i društvenog života. Dobitnici se tako nagrađuju za kontinuirani rad i izuzetna djela u oblasti privrede, nauke, kulture, odgoja i obrazovanja, tehnike i tehnologije, sporta, zdravstva i socijalne zaštite, zaštite čovjekove sredine i u drugim oblastima rada i stvaralaštva. Nagrada se dodjeljuje bez obzira na godinu ostvarenja nagrađenog uspjeha, a od ključne je važnosti da djela doprinose ukupnom unapređenju i razvoju grada Sarajeva.
Odluku o dobitnicima Šestoaprilske nagrade donosi Gradsko vijeće na prijedlog Odbora za dodjelu Šestoaprilske nagrade. Nagrada se dodjeljuje svake godine na svečanoj sjednici Gradskog vijeća na dan oslobođenja Sarajeva, 6. aprila.
Julije Cezar
Gaj Julije Cezar (na latinskom, Gaius Iulius Caesar; Rim, 12. jula 100. p. n. e. – Rim, 15. marta 44. p. n. e. ), rimski vojskovođa, političar i pisac. Najslavniji grčki vojskovođa, Cezar je brojnim vojnim pobjedama znatno proširio uticaj i vlast Rimskog Carstva. Pobjedivši Pompeja Velikog u građanskom ratu od 46. p. n. e. zavladao je kao diktator. Njegova diktatura označava kraj vrhovne vladavine Senata u Rimu i početak Carstva. Iako je ubijen u atentatu, 27. p. n. e. označen je kao datum kada je Rimska Republika prerasla u Rimsko Carstvo.
Mladost
Cezar je poticao iz ugledne patricijske porodice Julijevaca. U doba cara Oktavijana, koji je naslijedio Cezara i postao prvi rimski car, u epu Eneida [Publije Vergilije Maron] veliča Julijevce povezujući ih sa legendarnim trojanskim junakom Enejom.
Kao mladić Cezar je imao vrhunsko obrazovanje pa je naučio i nekoliko stranih jezika npr. hebrejski i galski jezik.Bio je nećak političara Gaja Marija. Gaj Marije je od 88. p. n. e. započeo građanski rat sa Lucijem Kornelijem Sulom. Marije je umro 86. p. n. e. 84. p. n. e. Cezar se oženio sa Kornelijom, također plemkinjom. Kada je Sula 82. p. n. e. postao apsolutni diktator naredio je Cezaru da se razvede. Ovaj je to odbio i otišao iz Rima. Cezarovi prijatelji su ga savjetovali da se ne vraća zbog rizika proskripcije. Jedino činjenica da je imao veze na visokim položajima spasila ga je od gotovo sigurne smrti. Cezar se prijavio u Rimsku vojsku i otišao u Malu Aziju. Iako mu je Sula formalno oprostio i pomilovao ga Cezar se nije vraćao u Rim do Suline smrti, 78. p. n. e.
Uspon
Po povratku u Rim Cezar počinje raditi kao advokat. Na toj funkciji istaknuo se kao žestok kritičar i protivnik korupcije kod političara. Cezar je putovao na otok Rhodos kako bi usavršio retoriku kod slavnog govornika Apolonija Moloa. Na putu su ga zarobili gusari. Kada su namjeravali zatražiti otkupninu od 20 talenata, Cezar im se nasmijao i rekao da očito ne znaju koga su oteli. Na njegov nagovor ovi su zatražili i dobili 50 talenata za Cezarovo puštanje. Čim je pušten Cezar je organizirao potjeru na moru, zarobio gusare koji su ga oteli i osudio ih na smrt.
69. p. n. e. umrla je Cezarova prva žena Kornelija. Umrla je u toku porađaja. Iste godine je umrla i Julija, Cezarova tetka. Cezarovi protivnici su ga kritikovali da je Julijin povod bio politički proračunljiv i da tu Cezar napada proskripcijske zakone iz Sulinog vremena i time skuplja političke bodove. Cezar je iste godine izabran za kvestora i odlazi u Spaniju. Po povratku u Rim nastavlja se baviti pravom sve dok 65. p. n. e. ne postaje kurulski edil. Ta funkcija je uključivala reguliranje prometa, trgovine i ostalih svakodnevnih događaja u Rimu. Posebno je zanimljivo da je to uključivalo i organizaciju igara u Rimskom cirkusu. Proračun za zabavljanje najširih slojeva ljudi bio je ograničen. Cezar nije štedio na novcu i organizirao je dotad najspektakularniju zabavu za narod. Godina se završila tako da je Cezar bio slavan kod naroda i poznat, ali je osobno bio prezadužen za ono vrijeme ogromnom svotom od nekoliko stotina zlatnih talenata.
63. p. n. e. Cezar postaje [pontifex maximus]. Ta funkcija je obuhvaćala dobijanje nove kuće Domus Publica, bavljenje pitanjima koji se dotiču Rimske religije i, najvažnije za Cezara, rješavanje svih dugova.
Zabranjeni grad
mini|desno|250px|Pogled na "Zabranjeni grad" Zabranjeni grad je naziv za bivšu carsku palatu kineskih dinastija Ming (1368-1644.) i Qing (1644-1911.), a danas je muzej koji se prostire na više od 720.000 kvadratnih metara.
Julije Cezar
Uspon
Cezar je 62. p. n. e. izabran za pretora. Iste se godine razveo od svoje druge žene, Pompeje. 61. p. n. e. Cezar odlazi kao propretor u Spaniju gdje je vojnim osvajanjima stekao znatno bogatstvo. 60. p. n. e. vraća se u Rim i podmiruje sve svoje dugove. 59. p. n. e. godine Cezar je zajedno sa Pompejom i Krasom sklopio prvi trijumvirat. Cilj ovog sporazuma je bio preuzimanje vlasti u Rimskoj republici iz ruku senata. Pompej je bio najčuveniji rimski general a Kras vjerovatno najbogatiji Rimljanin. Cezar je imao brojne političke veze, pa je ova podjela vlasti bila korisna za sve. Da bi zapečatili savez Pompej je oženio Juliju, Cezarovu jedinu kcerku. Iako je ovo bio bez sumnje politički brak, ljubav između Julije i Pompeja je bila obostrana.
Zabranjeni grad
Zabranjeni grad se nalazi u glavnom gradu Kine Pekingu, a smješten je sjeverno od trga Tiananmen. UNESCO ga je uvrstio na listu svjetske kulturne baštine 1987. godine.
Julije Cezar
Galija
mini|lijevo|Opseg Rimske republike 40. pne. Nakon Cezarovih osvajanja.
Zabranjeni grad
Izgradnja Zabranjenog grada započela je 1406. godine. Bilo je potrebno 14 godina i oko 200.000 radnika da bi se kompleks završio. Kompleks se sastoji od 800 zgrada i ima 9.999 prostorija. Okružen je 7,9 metara visokim zidinama i kanalom 52 m širine i 6 m dubine.
Zabranjeni grad, koji je, tokom pet vijekova bio sjedište 24 vladara - 14 iz dinastije Ming i 10 iz dinastije Qing, prestao je biti politički centar Kine 1912. godine kada je posljednji kineski car Pu Ji abdicirao.
Julije Cezar
Galija
Trijumviri su podjelili vlast na način da je Cezar dobio za upravu Galiju. 58. p. n. e. Cezar je započeo Galski rat, koji je trajao do 51. p. n. e. Rezultat rata je bila potpuna pobjeda Rimljana i pokoravanje srednje Evrope. 55. p. n. e. Pompej i Kras su izabrani ponovo za konzule a Cezar za prokonzula na rok od još pet godina. 54. p. n. e. Cezarova kćer Julija je umrla tokom porođaja. Kras je poginuo u ratu sa partima u bitki kod Carrhae, 53. p. n. e. Nakon Krasove smrti Pompej i Cezar se počinju međusobno udaljavati u mišljenjima, što konačno dovodi i do građanskog rata između njih.
Dok je Cezar još uvijek bio u Galiji, Pompej je u Rimu zadobio većinu u senatu. Kada je Cezaru istekao petogodišnji rok prokonzula, 50. p. n. e., pozvan je u Rim od senata. Senat mu je naredio da se pojavi sam u Rimu a da prije toga raspusti svoju vojsku. Cezar je znao da će u Rimu biti bespomoćan ukoliko nema imunitet kao konzul, ili ukoliko nema zaleđe koje mu donosi zapovjedništvo nad legijama. Cezar je odbio naredbu senata i 10. februara 49. p. n. e. prešao sa vojskom rijeku Rubikon. Rubikon je bila granica sa Italijom i to je označilo početak građanskog rata. Tradicija tvrdi da je kod prelaska Rubikona Cezar rekao Alea iacta est! ( Kocka je bačena ).
Građanski rat
U Egiptu Cezar je pobijedio Ptolemeja XIII. u bici kod Nila i prepustio upravu Egipta Kleopatri VII. Zatim je pobijedio i pontskog kralja Farnaka II. u bici kod Zele, 47. p. n. e. Nakon te bitke poslao je senatu čuvenu poruku Veni, vidi, vici! ( Dođoh, vidjeh, pobijedih ). U međuvremenu Pompej je ubijen u Egiptu. Cezar je pobijedio protivnike i u bici kod Thapsusa, 46. p. n. e. i Gnej Pompeja, sina Pompeja Velikog, u bici kod Munde, 45. p. n. e.
46. p. n. e. Cezar je po treći put postao konzul zajedno sa Markom Emilijem Lepidom, a 46. p. n. e. postaje jedini konzul. Nakon ovoga Cezar postaje apsolutni diktator i sva vlast u Rimskom imperiju je u njegovim rukama. 44. p. n. e. Cezar postaje konzul po peti put, ovaj put zajedno sa Markom Antonijem.
Atentat
mini|C. Iulii Caesaris quae extant, 1678.
Cezar je ubila grupa senatora u atentatu prilikom ulaska u senat, 15. marta 44. p. n. e. Uboden je noževima 23 puta. Na čelu zavjere nalazili su se Marko Junije Brut, Gaj Kasije Longin i Gaj Trebonije. Prema tradiciji Cezarove posljednje riječi upućene Brutu su bile ( nekoliko verzija ):
te prema William Shakespeare
Erizipel
mini|desno|300px|Erizipel na ruci Erizipel je kutani celulitis i limfangiitis uzrokovan hemolitičkim streptokokom. Najčešće se javlja na licu i okrajinama, česti su recidivi. Najčešće do infekcije dolazi preko sitnih ozljeda i ogrebotina.
Simptomi
Crvenilo kože, osjećaj napetosti ili svrbeža, ponekad mjehuri ispunjeni seroznim sadržajem, pa i nekroza, povišena temperatura, limfangiitis i limfandenditis. Liječi se mirovanjem i penicilinom G.
Kod životinja
Kod životinja, najčešće kod svinja, bolest slična ovoj se zove "crveni vjetar", a uzrokuje je Erysipelothrix rhusiopathiae. Od crvenog vjetra mogu oboljeti i ljudi, a simptomi su slični kao kod erizipela.
Jablaničko jezero
Jablaničko jezero je vještačko jezero na Neretvi. Prostire se od Konjica do Jablanice, uz magistralni put M17.
Površina jezera iznosi 13 km2, s najvećom dubinom od 80 m. Poznato je kao vikend-odmaralište i turistička destinacija.
Trougao
mini|Trokut Trougao ili trokut je poligon koji ima tri stranice i tri ugla. Jedan je od osnovnih oblika u geometriji. Trougao sa uglovima u tačkama A, B i C se označava kao. Zbir svih unutrašnjih uglova u trouglu iznosi 180°.
Jablaničko jezero
Jezero je bogato raznovrsnom ribom, poput pastrmke, glavatice, strugača, šarana, bijelog klijena, pijurice, babuške itd.
Trougao
Vrste trouglova
Trouglovi se mogu razlikovati na osnovu dužina stranica, odnosno njihovom međusobnom odnosu kao i veličini unutrašnjih uglova.
Jablaničko jezero
Odlukom Elektroprivrede BiH početkom februara 2017. godine ispuštena je voda na obližnjoj hidroelektrani, što je uzrokovalo nestanak cijelog ribljeg i biljnog fonda jezera. Međutim, Elektroprivreda BiH negira odgovornost za ekološku katastrofu.
TNFSF18
Član 18 natporodice ligandnih tumorskog faktora nekroze jest protein koji je kod ljudi kodiran genom TNFSF18 sa hromosoma 1.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 199 aminokiselina, a molekulska težina 22.724 Da.
Funkcija
Protein kodiran ovim genom je citokin koji pripada porodici liganda faktora tumorske nekroze (TNF). Ovaj citokin je ligand za receptor TNFRSF18/AITR/GITR. Pokazalo se da modulira preživljavanje T-limfocit a u perifernim tkivima. Ovaj citokin je također otkriven u endotelnim ćelijama i smatra se da je važan za interakciju između njih T-limfocita.
Trougao
Pravougli trougao
Prečnik opisanog kruga: R=2t_c=c
Tupougli trougao
Tupougli trougao je trougao kod kojeg je jedan unutrašnji ugao veći od 90 stepeni i taj ugao se naziva (tupi ugao).
Oštrougli trougao
Oštrougli trougao ima sva tri unutrašnja ugla manja od 90 stepeni (kosi uglovi).
Osim uglova, trouglovi se mogu razlikovati po dužini i međusobnom odnosu njihovih stranica:
Jednakostranični trougao
Jednakostranični trougao je trougao u kojem sve tri stranice imaju istu dužinu. Jednakostranični trougao također ima tri potpuno ista ugla od po 60 stepeni.
Jednakokraki trougao
Jednakokraki trougao je trougao u kojem su dvije stranice iste dužine, dok je treća stranica kraća ili duža od druge dvije. Iste stranice jednakokrakog trougla nazivaju se kraci a preostala stranica je osnovica. Jednakokraki trougao ima također dva identična unutrašnja ugla.
Raznostranični trougao
Raznostranični trougao ima sve tri stranice različite dužine. Unutrašnji uglovi raznostraničnog trougla su također različiti.
SMYD3
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 428 aminokiselina, a molekulska težina 49.097 Da.
Trougao
Površina
mini|centar|300p|Grafički prikaz površine trougla
Rukajja bint Muhammed
Rukajja bint Muhammed je bila kćerka Poslanika Muhammeda iz braka s Hatidžom. Bila je druga po redu poslanikova kćerka poslije najstarije Zejneb. . Prvo je bila udata za Utbeta ibn Leheba, sina Ebu-Leheba, a zatim i Osmana ibn Afana. Njen sin je bio Abdulah ibn Osman, koji je umro kada je imao 2 godine. Učestvovala je u Hidžri u Abesiniju.
Trougao
Površina
Površinu P možemo računati i po Heronovoj formuli (Heronov obrazac): gdje je s poluobim trougla; s=(a+b+c)/2
SMYD3
Funkcija
SMYD3 je lizinska metiltransferaza koja specifično metilira H3K4 i H4K5. SMYD3 igra ulogu u regulaciji transkripcije kao član kompleksa RNA polimeraze. Također je uključen u regulaciju raka.
Trougao
Osobine trouglova (teoreme)
Treba istaći da ova jednakost važi samo u Euklidskoj geometriji, a ne u drugim tipovima geometrije, kao što je sferna geometrija i hiperbolična geometrija, gdje je ova suma  veća ili manja od 180 °;
Rukajja bint Muhammed
Umrla je 2. godine po Hidžri (624. godine), u vrijeme bitke na Bedru. Rukija je umrla prije nego što su se muslimani vratili iz bitke, i ukopana je na Al-Baqi' groblju. Osman je tokom njene bolesti bio uz nju, i nije učestvovao u bici.
SMYD3
Ekspresija
SMYD3 je pretežno eksprimiran u skeletnim mišićima i sjemenicima.
Trougao
Trougao u kompleksnoj ravni
Dokaz
onda i samo onda ako je
SMYD3
Modelni organizmi
Mužjaci i ženke su podvrgnute standardiziranom fenotipskom pregledu, kako bi se utvrdili efekti delecija. Obavljena su 23 testa na homozigotnim mutantnim odraslim miševima, ali nisu uočene značajne abnormalnosti.
Interakcije
Pokazalo se da SMYD3 ima interakcijw sa članom A1 alfa citosolnog proteina toplotnog šoka od  90kDa i POLR2A.
Trougao
Trougao u kompleksnoj ravni
i
SMYD3
Interakcije
SMYD3 trimetilira lizinske ostatke na MAP3K2, što uzrokuje unakrsni kontakt u signalnom putu MAP-kinaza Ras-izazvanim kancerima.
Trougao
Trougao u kompleksnoj ravni
Ove dvije jednakosti ekvivalentne su sa
SMYD3
Klinički značaj
SMYD3 igra važnu ulogu u napredovanju karcinoma kod ljudi. Visoko je eksprimiran kod brojnih karcinoma, kao što su karcinomi jetre, rak dojke i kolorektumski karcinom. Poznato je da SMYD3 ima ulogu i kod karcinoma pluća, jednjaka i prostate.
Primijećeno je da kod karcinoma pluća i debelog crijeva, metilacija MAP3K2 pomoću SMYD3 poboljšava inhibitornu kontrolu PPA2, što dovodi do nadjačavanja signala apoptoze, putem aktivacije MEK/ERK signalizacijske kaskade. Kod karcinoma debelog crijeva i jetre, metilacija H3 posredovana putem SMYD3 pospješuje regrutaciju RNAP II i pridruženih faktora transkripcije iz protoonkogenih regija.
Fosforil-hlorid
Fosforil-hlorid – koji se obično naziva fosfor-oksihlorid – je bezbojna tečnost sa formulom POCl3. Hidrolizira u vlažnom zraku,  otpuštanjem fosforne kiseline i isparenjem  hlorovodika. Industrijski se proizvodi u velikim količinama, od fosfor-trihlorida i kisika ili pentoksida.
Trougao
Trougao u kompleksnoj ravni
Lako je provjeriti da za trouglove A_1(0), A_2(1), A_3(2i) i ovaj uslov nije zadovoljen mada su oni oćigledno slični. Ovi trouglovi, međutim, nisu istih orijentacija. Za trouglove suprotnih orijentacija važi slijedeći stav.
Fosforil-hlorid
To je toksična tečnost koja emituje jaka isparenja. Formalno gledano, građen je od trostrukog acil-hlorida i kiseline. Važna je sirovina u hemijskoj industriji.
Trougao
Trougao u kompleksnoj ravni
Ako su tjemena trougla A_1A_2A_3 određena su kompleksnim brojevima  respektivno, tada su slijedeća tvrđenja ekvivalentna:
Zeleni fluorescentni protein
Zeleni fluorescentni protein (GFP) je protein koji pokazuje jarko zelenu fluorescenciju kada je izložen svjetlu u plavom do ultraljubičastom opsegu. Oznaka GFP tradicionalno se odnosi na protein koji je prvi izolovan iz meduza Aequorea victoria i ponekad se naziva avGFP. Međutim, GFP-ovi su pronađeni u drugim organizmima uključujući korale, morske anemone, zoanitide, copepoda i lancelete. GFP iz A. victoria ima glavni pik ekscitacije na talasnoj dužini od 395 nm i manji na 475 nm. Vrh njegove emisije je na 509 nm, što je u donjem zelenom dijelu vidljivog spektra. Kvantni prinos (QY) florescencije GFP-a je 0,79. GFP iz morske maćuhice (Renilla reniformis) ima jedan glavni ekscitacioni vrh na 498 nm. GFP je odličan alat u mnogim oblicima biologije zbog svoje sposobnosti da formira unutrašnji hromofor, bez potrebe za bilo kakvim dodatkom kofaktora, genskih proizvoda ili enzima / supstrata osim molekulskog kisika. U citologiji i molekulskoj biologiji, GFP gen se često koristi kao izvještač ekspresije. Korišten je u modifikovanim oblicima za pravljenje biosenzora, a stvorene su mnoge životinje koje eksprimiraju GFP, što pokazuje dokaz koncepta da se gen može eksprimirati u datom organizmu, u odabranim organima, ili u ćelijama od interesa. GFP se može uvesti u životinje ili druge vrste putem transgenih tehnika, i održavati u njihovom genomu i genomu njihovog potomstva. Do danas, GFP je bio izražen u mnogim taksonima, uključujući bakterije, kvasce, gljive, ribe i sisare, uključujući i ljudske ćelije. Naučnici Roger Y. Tsien, Osamu Shimomura i Martin Chalfie su 10. oktobra 2008. dobili Nobelovu nagradu za hemiju 2008. za njihovo otkriće i razvoj zelenog fluorescentnog proteina. Većina komercijalno dostupnih gena za GFP i slične fluorescentne proteine dugi su oko 730 parova baza. Prirodni protein ima 238 aminokiselina. Njegova molekulska masa je 27 kD. Stoga, spajanje GFP gena sa genom proteina od interesa može značajno povećati veličinu i molekulsku masu proteina i može narušiti prirodnu funkciju proteina ili promijeniti njegovu lokaciju ili putanju transporta unutar ćelija.
GFP divljeg tipa (wtGFP)
Prva prijavljena kristalna struktura GFP-a bila je ona mutanta S65T od strane Remingtonove grupe u Science 1996. Mjesec dana kasnije, Phillipsova grupa je nezavisno prijavila GFP divljeg tipa struktura u Nature Biotechnology. Ove kristalne strukture pružile su vitalnu pozadinu za formiranje hromofora i interakcije susjednih ostataka. Istraživači su modificirali ove ostatke usmjerenom i nasumičnom mutagenezom, kako bi proizveli širok spektar GFP derivata koji se danas koriste. Dalja istraživanja GFP-a su pokazala da je otporan je na deterdžente, proteaze, tretmane gvanidinij-hloridom (GdmCl) i drastične promene temperature.
Trougao
Trougao u kompleksnoj ravni
Ako su tjemena pozitivno orjentisanog trougla A_1A_2A_3 sljedeća tvrđenja su ekvivalentna
Zeleni fluorescentni protein
Nomenklatura
Nomenklatura modificiranih GFP-ova često je zbunjujuća zbog preklapanja mapiranja nekoliko GFP verzija na jedno ime. Naprimjer, mGFP se često odnosi na GFP sa N-terminalom palmitoilacijom koji uzrokuje da se GFP veže za ćelijske membrane. Međutim, isti termin se također koristi za označavanje monomernih GFP-a, koji se često postiže tako što interfejs dimera razbija mutaciju A206K. GFP divljeg tipa ima slabu tendenciju dimeraizacije pri koncentracijama iznad 5 mg/mL. mGFP je također skraćenica za "modificirani GFP", koji je optimiziran kroz razmjenu aminokiselina za stabilnu ekspresiju u biljnim ćelijama.
U prirodi
Svrha i (primarnih) bioluminiscencija (od djelovanja ekvorins na luciferin) i (sekundarne) fluorescencije GFP-a u meduzama je nepoznata. GFP se ko-eksprimira sa ekvorinom u malim granulama oko oboda zvona meduze. Sekundarni ekscitacijski vrh (480 nm) GFP-a apsorbuje nešto od plave emisije ekvorina, dajući bioluminiscenciji zeleniju nijansu. Ostatak serina 65 GFP-a hromofora je odgovoran za spektre ekscitacije sa dvostrukim vrhom GFP-a divljeg tipa. Sačuvan je u sve tri GFP izoforme koje je prvobitno klonirao Prasher. Gotovo sve mutacije ovog ostatka konsolidiraju ekscitacijske spektre u jedan vrh na 395 nm ili 480 nm. Precizan mehanizam ove osjetljivosti je složen, ali, čini se, uključuje doniranje vodika iz serina 65 u glutamat 222, koji utiče na ionizaciju hromofora. Budući da jedna mutacija može dramatično povećati 480 nm ekscitacioni vrh, što GFP čini mnogo efikasnijim partnerom ekvorina, Čini se da A. victoria evolucijski preferira manje efikasan spektar ekscitacije sa dvostrukim vrhom. Roger Tsien je spekulisao da promjenjivi hidrostatski pritisak sa dubinom može uticati na sposobnost serina 65 da donira vodik hromoforu i pomjeri omjer dva ekscitirajuća pika. Dakle, meduza može promijeniti boju svoje bioluminiscencije s dubinom. Međutim, kolaps u populaciji meduza u Friday Harbor, Washington, gdje je GFP prvobitno otkriven, omeo je dalje proučavanje uloge GFP-a u prirodnom okruženju meduze. Poznato je da većina vrsta lancelet proizvodi GFP u različitim dijelovima svog tijela. Za razliku od A. victoria, lancete ne proizvode sopstvenu plavu svjetlost, a porijeklo njihovog endogenog GFP-a je još uvijek nepoznato. Neki nagađaju da privlači plankton prema ušću lancete, služeći kao pasivni mehanizam za lov. Takođe može poslužiti kao fotoprotektivni agens u larvama, sprečavajući oštećenja uzrokovana plavim svjetlom visokog intenziteta pretvarajući ga u zeleno svjetlo nižeg intenziteta. Međutim, ove teorije nisu testirane. Proteini slični GFP-u pronađeni su u više vrsta morskih Copepoda, posebno iz porodica Pontellidae i Aetideidae. GFP izolovan iz Pontella mimocerami pokazao je visok nivo sjaja sa kvantnim prinosom od 0,92, što ih čini skoro dvostruko svetlijim od obično korišćenog EGFP izolovanog iz A. victoria.
Struktura
GFP ima beta-barelnu strukturu koja se sastoji od jedanaest β-lanaca sa nabranim rasporedom beta-listova, sa alfa-heliksom koji sadrži kovalentno vezan hromofor 4-(p-hidroksibenziliden)imidazolidin-5- jedan (HBI) koji prolazi kroz centar. Pet kraćih alfa-heliksa formiraju kape na krajevima strukture. Beta-barelna struktura je skoro savršen cilindar, 42Å dug i 24Å u prečniku (neke studije su prijavile prečnik od 30Å ), stvarajući ono što se naziva "β-kan" formacija, koja je jedinstvena za porodicu sličnih GFP-u. HBI, spontano modifikovani oblik tripeptida Ser65–Tyr66–Gly67, nije fluorescentan u odsustvo pravilno presavijene GFP skele i postoji uglavnom u neionizovanom obliku fenola u wtGFP. Bočni lanci cijevi okrenuti prema unutra indukuju specifične reakcije ciklizacije u Ser65–Tyr66–Gly67 koje indukuju ionizaciju HBI u fenolatnu formu i formiranje hromofora. Ovaj proces posttranslacijske modifikacije naziva se sazrevanjem. Mreža vodikove veze i interakcije slaganja elektrona sa ovim bočnim lancima utiču na boju, intenzitet i fotostabilnost GFP-a i njegovih brojnih derivata. Čvrsto zbijena priroda barela isključuje molekule rastvarača, štiteći hromoforsku fluorescenciju od gašenja vodom. Pored autociklizacije Ser65-Tyr66-Gly67, reakcija 1,2-dehidrogenacije se dešava na ostatku Tyr66. Pored tri ostatka koja formiraju hromofor, ostaci kao što je Gln94, Arg96, His148, Thr203 i Glu222 djeluju kao stabilizatori. Ostaci Gln94, Arg96 i His148 su u stanju da se stabilizuju delokalizacijom naboja hromofora. Arg96 je najvažniji stabilizirajući ostatak zbog činjenice da potiče potrebna strukturna preusmjeravanja koja su neophodna iz HBI prstena. Svaka mutacija na ostatku Arg96 bi rezultirala smanjenjem brzine razvoja hromofora jer bi se izgubile pravilne elektrostatske i sterne interakcije. Tyr66 je primatelj vodikova veza|vodikovih veza]] i ne ionizira kako bi proizveo povoljnu elektrostatiku.
Autocatalitsko formiranje hromofora u wtGFP
Mehanički, proces uključuje ciklizaciju posredovanu bazom praćenu dehidratacijom i oksidacijom. U reakciji od 7a do 8 dolazi do stvaranja enamina iz imina, dok se u reakciji od 7b do 9 apstrahuje proton. Formirani HBI fluorofor je označen zelenom bojom. Reakcije su katalizirane ostacima Glu222 i Arg96. Analogni mehanizam je također moguć sa treoninom umjesto Ser65.
Transgeni kućni ljubimci
Alba, zeleno-fluorescentni zec, stvoren je u francuskoj laboratoriji koju je naručio Eduardo Kac koristeći GFP za potrebe umjetnosti i društvenog komentara. Američka kompanija Yorktown Technologies prodaje akvarijske zelene fluorescentne zebrice (GloFish) koje su prvobitno razvijene za otkrivanje zagađenja u vodenim putevima. NeonPets, kompanija sa sjedištem u SAD-u, reklamirala je zelene fluorescentne miševe industriji kućnih ljubimaca kao NeonMice. Zelene fluorescentne svinje, poznate kao Noels, uzgajala je grupa istraživača pod vodstvom Wu Shinn-Chiha na Odsjeku za nauku o životinjama i tehnologiju na Nacionalnom univerzitetu Tajvana. Japansko-američki tim stvorio je zeleno-fluorescentne mačke kao dokaz koncepta kako bi ih potencijalno koristio kao uzorne organizme za bolesti, posebno HIV. U 2009. južnokorejski tim sa Nacionalnog univerziteta u Seulu uzgojio je prve transgene biglove sa ćelijama fibroblasta iz morskih anemona. Psi emituju crveno fluorescentno svjetlo, a trebali bi omogućiti naučnicima da proučavaju gene koji uzrokuju ljudske bolesti poput narkolepsija i sljepila.
Fosforil-hlorid
Sinteza
Za dobijanje fosforil-hlorida, postoji nekoliko mogućnosti. Većina se izvodi iz fosfor-trihlorida ili fosfor-pentahlorida.
Fosforil-lorid se industrijski pripremla, između ostalog, ubrizgavanjem plinovitog kisika u tečni fosfor-trihlorid. Ovo je bveoma egzotermna reakcija:
Fosforil-hlorid se također dobija reakcijom  hlora i ugljik-monoksida sa kalcij-fosfatom na visokim temperaturama (350 °C):
Reakcija sumpor-dioksida, dihloroacetatne kiseline,  fosfor-trihlorida daje  fosforil-hlorid i  tionil hlorid:
Reakcija fosfor-pentahlorida sa oblicima sumpor-dioksida, kao i fosforil-lorida i tionilhlorida:
Nadalje, fosforil-lorid može se pripremiti reakcijom fosfor-pentahlorida sa bornom ili oksalnom kiselinom:
Fosfor-pentahlorid može reagirati i sa fosfor-pentoksidom kada nastaje  fosforil-hlorid:
Fosfor-pentahlorid hidrolizira u vodu i fosforil-hlorid:
Međutim, ova reakcija se teško kontrolira: višek vode nastavlja do potpune hidrolize pentahlorida do pentafosforne kiseline i hlorovodika:
Fosforil-hlorid može se dobiti od kalij-hlorida,  oprezno ga dodajući na  fosfor-trihlorid:
Primjena
Fosforil-hlorid je zajednički hlorirajući agens u organskim  reakcijama. Koristi se za proizvodnju organofosfornih spojeva i goriva, hidrauličnih tekućina, maziva i plastičnih aditiva, kao što su plastifikatori i insekticidi. Također se mogu koristiti i za proizvodnju živčanig agenasa, koji  podliježu strogoj kontroli:
U Bischler-Napieralski reakciji služi kao supstanca dehidrator.
Reakcija sa alkoholom, koja je egzotermna, daje  fosfatne estre:
Ova vrsta reakcija, posebno u slučaju aromatskih alkohola (kao što su derivati fenola), je moguća u industrijskoj proizvodnji.
Svojstva i reakcije
Fosforil-hlorid se u vodi razlaže spontano u sonu i fosfornu kiselinu. Reakcija je egzotermna i može biti eksplozivna:
Supstanca burno reagira s alkoholima, fenolima i aminima. Vrlo je korozivna i utiče na mnoge druge materijale.
Toksičnost i sigurnost
Fosforil-lorid je korozivan za oči, kožu i respiratorni trakt. Para je oko pet puta teža od zraka. Udisanje isparenja može uzrokovati edem, a Izloženost visokim dozama može biti fatalna. Efekti mogu biti odloženi.
Vaterpolo na Olimpijskim igrama 1928.
Turnir u vaterpolu na Ljetnim olimpijskim igrama 1928., održan je u Amsterdamu, 4. do 15. augusta 1928. godine. Na turniru je nastupilo do tada rekordnih 14 reprezentacija sa ukupno 139 takmičara. Pobjednik turnira je bila po prvi put reprezentacija Njemačke.
Zemlje učesnice
Učestvovalo je ukupno 14 reprezentacija.
Tabela
Legenda:
George Westinghouse
George Westinghouse (New York, 6. oktobar 1846. - New York, 12. mart 1914.), američki izumitelj
Prvi izum, kojim se proslavio, bio je zračna kočnica za lokomotive. Razvoju elektrotehnike dao je veliki doprinos svojim angažmanom u oštrom sukobu između Tesle i Edisona, odnosno u favoriziranju Teslinog polifaznog sistema izmjenične struje ispred Edisonove jednosmjerne. Pružio je podršku Tesli, uvjeren da njegovo rotacijsko polje ima budućnost i omogućuje napredak u elektrotehnici. Njegova tvrtka sagradila je na Niagari prvu električnu centralu s polifaznim sistemom, čime je Teslino djelo počelo osvajati svijet.
1911. je Westinghouse dobio AIEE Edisonovu medalju "Za pohvalno dostignuće povezano sa razvojem sistema izmjenične struje."
Hatidža bint Huvejlid
Hatidža bint Huvejlid ˙(arapski خديجة بنت خويلد) rođena 555. godine je bila prva supruga poslanika Muhameda. Bila je kćerka Huvejlida ibn Asada i pripadala je plemenu Benu Hašim.
Biografija
Njen otac Huvejlid ibn Asad, koji je umro 585. godine je bio uspješan trgovac, i njegovo umijeće poslovanja je prenio na svoju kćerku Hatidžu, koja je nakon smrti oca uspješno poslovala i sačuvala porodično nasljeđe. Navodi se da kada bi Kurejšije okupile karavane da krenu prema Siriji, gdje je bio njihov uobičajen put, Hatidžina karavana bila veličine kao njihova zajedno. Muhammed je imao dvadeset pet godina kad se njome oženio, a ona, bogata udovica, imala je četrdeset. Umrla je sa šezdeset pet godina 619. godine, neposredno prije Hidžre. Hatidža je imala dva nadimka: Emirat Qurejš (Kurejšijska princeza) i Tahira (čista). Navodi se također da je često udjeljivala dobrovoljne priloge za siromahe i da je podržavala vjenčanja među omladinom. Isto tako se prenosi da nije vjerovala niti poštovala idole, niti je imala jednog, što je bilo poprilično neobično za to vrijeme. Dva puta je se udavala, međutim oba puta je postala udovica izgubivši muževe u ratovima koji su često se dešavali na tom području. Njen prvi muž je bio Ebu Halah Hind ibn Zarah, i sa njim je imala sina koji se zvao Hind, bio je jedan od velikih Ashaba i učestvovao je u Bici na Bedru i u bici na Uhudu. Hatidža lično nije putovala sa trgovačkim karavanama za Siriju i za to je unajmila, po preporuci Ebu Taliba, Muhameda koji je tada imao nadimke "El Sadik" (istinoljubivi), i "El Emin" (povjerljivi). Muhamed koji je bio 15 godina mlađi od Hatidže, nije imao iskustva u trgovanju, pa je Hatidža poslala jednog od svojih sluga, Mejsere da mu asistira na tom putovanju. Muhamed je imao samo 25 godina kada je prvi puta krenuo na taj poslovni put. Hatidžin profit je bio duplo veći od tog putovanja nego od bilo kojeg prijašnjeg, a Mejsere je bio fasciniran Muhamedovim karakterom i sposobnošću, pa je Hatidža odlučila da i drugi puta unajmi Muhameda. Ovaj puta je Muhamed išao sa karavanom u Jemen.
Brak sa Muhamedom
Hatidža je uvidjevši osobine Muhameda odlučila da je on muškarac koji joj dolikuje, pa je, preko svoje prijateljice Nufejse bint Umeje, Muhamedu poslala pismo u kojem mu nudi brak.
Prva muslimanka
Nakon što je Muhamed, po islamskom vjerovanju, primio objavu na brdu Hira od meleka Džibrila, bio je uplašen i zbunjen. Hatidža mu je bila podrška i utjeha u tom periodu i bila je prva osoba koja mu je povjerovala i postala njegov sljedbenik.
Smrt
Prenosi se da Muhamed, za njenog života, nije imao druge žene, i to iz velike ljubavi koju je imao prema njoj. Godinu njene smrti, Poslanik je nazvao "godina tuge". Imala je 64 godine kada je umrla (po nekim islamskim učenjacima 68). I njen Mezar se nalazi u "Dženetul muela" (mezarje u Meki).
U Tefsiru ibn Kesira se navodi da je Aiša (Poslanikova druga žena) jedne prilike upitala Poslanika, da li je Hatidža jedina žena koju on voli. Poslanik joj je odgovorio:
Zip uređaj
185p|Eksterni Zip uređaj|mini mini|185p|Izgled Zip diskete
Zip uređaj je uređaj za snimanje podataka na Zip medije. Predstavljen je kasne 1994. od strane kompanije Iomega. Prvobitni kapacitet je iznosio 100 MB, ali kasnije verzije su donijele kapacitete od 250 MB pa do 750 MB. Današnji kapacitet Zip disketa iznosi 1 GB i 2 GB.
Format je postao popularan jer je nudio veći kapacitet of flopi uređaja, ali nikada nije ostvario prednost ili postao standard. Danas je u velikoj mjeri potisnut od strane flash uređaja, kao i CD i DVD medija. Zip disketa je po veličini slična flopi disketi i iznosi 9 cm (3,5").
Program "Buran"
desno|mini|Model nosne rakete i letjelice Buran program (ruski: Бура́н) je naziv za sovjetski projekat čiji je krajnji cilj bio stvaranje svemirske letjelice za višekratnu upotrebu - raketoplana. Sama riječ buran se može prevesti kao snježna oluja ili bura. Projekat je začet u 1976. godini kao odgovor na američki Space Shuttle projekat. Buran projekat je zvanično obustavljen 30. juna 1994. godine od strane tadašnjeg ruskog predsjednika Borisa Jeljcina. Sa oko 20 milijardi rubalja potrošenih, Buran projekat se smatra najskupljim projektom u historiji sovjetskog istraživanja svemira.
Pozadina
Već krajem 1950-ih unutar sovjetskog program za istraživanje svemira pojavljuje se ideje o stvaranju letjelice za višekratnu upotrebu - raketoplana. Smatra se da je Buran program direktni nastavak Burya programa čiji je cilj bio stvaranje visoko altitudnog mlaznjaka. Burya program je prekinut od strane Centralnog komiteta Sovjetskog Saveza. Nekoliko godina novi program Zvezda je započet da bih samo nekoliko godina kasnije i taj program bio prekinut.
Historija
desno|mini|Buran letjelica na izložbi u Parizu u 1989. godini Buran program se smatra kao direktni odgovor Sovjetskog saveza na američki Space Shuttle program.
Glavna odgovornost za razvoj Burana dodjeljena je naučno-proizvodnom institutu Molnija. Inžinjeri pri Molniji su favorizirali proizvodnju manje nosne rakete za samu letjelicu dok je vojno rukovodstvo sovjetskog saveza želilo proizvodnju veće nosne rakete koja bih imala istu velićinu kao i nosna raketa koja se koristila za američki space shuttle program.
Konstrukcija same letjelica je počela u 1980. godini. Tokom jula 1983. godine Molnija je provela više vazdušnih testova na modelu letjelice (tzv. BOR-5). Kasniji vazdušni testovi su vršeni na modelnoj letjelici OK-GLI čija je proizvodnja završena u 1984. godini. Za razliku od američkih testova pri kojima su letjelice bile ispuštane iz drugih aviona, sovjetski inžinjeri su na OK-GLI letjelicu montirali mlazne motore koji bih bili ugašeni nakon što bih letjelica dostigla željenu visinu. Poslije 24 probna leta, testovi na OK-GLI letjelici su privedeni kraju zbog dotrajalosti letjelice.
Letovi
mini|250px|desno|Jedna od Buran letjelica u 1999. godini mini|250px|desno|Ista letjelica iz drugog ugla Prvi i jedini orbitalni let Buran letjelice dogodio se tačno u 3 sata po koordiniranom svjetskom vremenu (UTC) 15. novembra 1988. godine. Letjelica je lansirana uz pomoć nosne rakete koja je specijalno napravljena za ovu priliku. Poslije dva kruga oko zemlje i tačno 216 minuta u zemljinoj orbiti letjelica je izvršila automatsko prizemljavanje na kosmodromu Baikonur u današnjem Kazahstanu.
Planirani letovi
Projektni plan za Buran program je sadržao više letove koji zbog smanjenja obima programa a kasnije i obustave nisu nikada provedeni.
Poslije revizije sovjetskog svemirskog programa i drastično smanjenih materijalnih sredstava, prvobitni plan za prvi let Ptičke je promjenjen. Za njen let u decembru 1991. godine je planirano slijedeće.
Daljnji propad sovjetskog svemirskog programa je doveo do revizije i ovog plana i do konačnog prekida svih probnih letova.
Prekid programa
Poslije prvog orbitalnog leta, program je prekinut zbog nedostatka sredstava i političkih previranja u tadašnjem Sovjetskom savezu. Letjelice Ptička i Letjelica 2.01 koje su trebale biti lansirane u 1990. i 1992. godini nikada nisu završene. Program je zvanično prekinut 30. juna 1993. od strane tadašnjeg ruskog predsjednika Borisa Jeljcina. Smatra se da je Sovjetski savez do dana prekida programa potrošio preko 20 milijardi rubalja na ovom projektu.
U nekim krugovima su se pojavile glasine da razlog obustave programa nije bio nedostatak materijalnih sredstava nego tehnički neuspjesi sovjetskog programa. Prema ovim istim glasinama prva Buran letjelica je u svom prvom orbitalnom testu teško oštećena i nije se mogla koristiti za nove testove. Danas se smatra da ova hipoteza nije vjerovatna. Snimci i fotografije koji prikazuju letjelicu kako slijeće i neposredno prije sletanja ne ukazuju na ikakva manja ili veća oštećenja na letjelici.
Buran SO modul svemirske stanice Mir koji je trebao da služi za spajanje Buran letjelica i stanice je kasnije modifiran za potrebe američkih space shuttle raketoplana.
Sadašnji status
Pored pet "pravih" letjelica također je napravljeno i 8 prototipa koji su korišteni za vršenje testova. Ispod se nalazi spisak svih letjelica i njihov trenutni status.
Budućnost
Energijine nosne rakete za Buran program kao i sama letjelica su rastavljeni i smatra se da nije vjerovatno da će Rusija u skorijem vremenu nastaviti rad na ovom programu ili programu sličnom Buranu.
Sličnosti i razlike sa Space Shuttle programom
Vanjske sličnosti između Buran i Space Shuttle letjelica su navele mnoge da špekuliraju o tome dali je industrijska spijunaža bila faktor pri konstrukciji Buran letjelica. Uprkos velikoj vanjskoj sličnosti letjelica postoje velike ključne razlike i samim sistemima tako da se danas smatra da Sovjetski Savez nije koristio industrijsku spijunažu pri razvoju Buran raketoplana.
Departmani u Gvatemali
mini|desno|250px|Departmani u Gvatemali Gvatemala je podijeljena na 22 departmana (departamentos):
U prošlosti, Gvatemala je tvrdila da je dio države Beliz jedan od departmana Gvatemale, kao što je i prikazivano na nekim kartama regije. Gvatemala je formalno priznala Beliz 1992, ali od 2006. spor o granicama između ove dvije države još nije riješen.
IC 2810A
IC 2810A (također poznat kao IC 2810, IRAS 11231+1456, MCG 3-29-43, PGC 35142 i UGC 6436) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 471 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 1,30 (178 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (82 hiljade sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
4. april
4. april / travanj (4. 4) jest 94. dan godine po gregorijanskom kalendaru (95. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 271 dan.
NGC 3202
NGC 3202 (također poznat kao MCG 7-21-41, PGC 30236 i UGC 5581) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 309 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 1,20 (108 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (72 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 3. februara 1788. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Babica dalmatinska
Babica dalmatinska (Lipophrys dalmatinus) ili slingurica rupičarka je riba koja spada u porodicu slingurki (Blenniidae). Smatra se da je svoje latinsko ime Dalmatinus dobila po Jurju Kolombatoviću koji ju je klasificirao.
Opis
Tijelo joj je golo, bez ljusaka i sluzavo, nema izraslina poviše očiju, svijetlozelene boje s 6-7 okomitih maslinastih pruga. Mužjak mijenja boju prilikom zavođenja u jarko žutu, s crnom krunom na glavi. Živi u rupama okomitih stijena, ili čak u praznim ljušturama školjki, u plićaku do 2 m, naraste do 4,1 cm dužine. Hrani se algama i sitnim životinjicama. Razmnožava se od maja do jula, mužjak čuva jajašca.
Ova vrsta živi na Mediteranu i na obalama Portugala.
Addisonova bolest
Adisonova bolest je rijetka hronična bolest, koja nastaje kao posljedica obostranog razaranja kore nadbubrežnih žljezda. U većini slučajeva dolazi do obostrane atrofije, ali nije u potpunosti razjašnjen uzrok ove pojave. Kao posljedica, dolazi do smanjenog ili potpunog prestanka lučenja hormona kore nadbubrega i odgovarajuće simptomatologije.
Pojavljuje se obično između 25. i 45. godine života i to češće kod muškaraca. Naziv je dobila po ljekaru Thomasu Addisonu (1793 - 1860), koji je opisao ovu bolest 1855.
Etiologija
Najčešći etiološki faktori su tuberkuloza i tzv. primarna atrofija kore nadbubrega, koja predstavlja autoimuni proces. Ređi etiološki faktori su: gljivične infekcije, hemohromatoza, amiloidoza, leukemične infiltracije i bilateralne metastaze malignih tumora, vaskularne tromboze, obostrana suprarenalektomija (uklanjanje nadbubrežnih žlezda) i dr.