cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Samostan u Širokom Brijegu
Historija
Gradnju crkve odobrio je sultan Abdul-Medžid fermanom (odobrenjem) iz 1845. godine i hercegovački vezir Ali-paša Rizvanbegović bujruntijom iz 1846. godine. Kamen temeljac je postavljen 23. jula 1846. godine. Stara crkva je srušena 1905. godine a na njezinom mjestu je biskup fra Paškal Buconjić postavio kamen temeljac nove crkve posvećene blaženoj Djevici Mariji 20. lipnja 1905. godine. Intenzitet gradnje ovisio je od količine prispjelog novca. Tako su do 1910. godine završeni zidarski i krovopokrivački radovi na crkvi. Godine 1939. urađeni su od kamena svodovi bočnih lađa kada je crkva i omalterisana iznutra. Sjeverni zvonik je dozidan 1927. godine a južni 1969. godine. Glavni oltar, koji je izrađen od kamena, postavljen je u decembru 1978. godine kao i postolje za svetohranište.
Opis
Današnja (nova) crkva na Širokom Brijegu izgrađena je u neoromaničkom stilu. Uzdužna osovina crkve je orijentirana po pravcu istok-zapad, tako da se glavni ulaz u crkvu nalazi na istočnoj strani a apsida na zapadnoj. Dužina crkve iznosi cca 50 m a ukupna širina cca 21 m. Crkva je trobrodna sa glavnim brodom širine 10,30 m i dva bočna broda koji su širine 4,30 m. U produžetku glavnog broda nalazi se apsida dužine cca 14,50 m. Ulazni dio crkve, iznad kojeg je izrađena horska galerija, konstruktivno je bočno povezan sa dva kamena zvonika koji su završeni ravnim krovom.
Vlažnost
Vlažnost je količina vodene pare u zraku. U dnevnom jeziku, za izraz "vlažnost" pretpostavlja se da se govori o relativnoj vlažnosti. Relativna vlažnost je definisana kao omjer parcijalnog pritiska vodene pare u djeliću zraka naspram zasićenog pritiska pare vodene pare pri određenoj temperaturi. Vlažnost se može izraziti kao apsolutna vlažnost i specifična vlažnost. Relativna vlažnost je važna metrika korištena u prognozama vremena. Vlažnost pokazuje vjerovatnuću za padavinu, rosu ili maglu. Visoka vlažnost čini da ljudi osjećaju vrućinu kada su vani u ljetnim danima, jer smanjuje efektivnost znojenja, koje hladi tijelo, smanjivanjem isparavanja znoja sa kože. Ovaj efekat je izračunat u tabeli toplotnog indeksa.
Apsolutna vlažnost
Apsolutna vlažnost je količina vode od određenoj zapremini zraka. Najčesšća jedinica je grama po metru kubnom, iako se može koristiti bilo koja jedinica za masu i zapreminu. Funti po stopi kubnoj je uobičajna jedinica u SAD-u.
Ako bi se sva voda u jednom metru kubnom zraka kondenzovala u spremnik, spremnik bi se mogao izvagati i time utvrditi apsolutna vlažnost. Količina pare u tom kubiku zraka je apsolutna vježnost tog metra kubnog zraka. Više tehnički: masa vodene pare m_w, po metru kubnom zraka, V_a.
Apsolutna vlažnost mijenja se kako se pritisak zraka mijenja. Ovo je veoma nezgodno za proračune u hemijskom inženjeringu. Kao rezultat toga, apsolutna vlažnost je u hemijskom inženjeringu općenito definisana kao masa vodene pare po jedinici mase suhog zraka, poznato i kao omjer mješavine masa (pogledajte ispod), što je mnogo rigoroznije za proračune ravnoteže toplote i mase. Masa vode po jedinici zapremine u jednačini iznad bi tada bila definisana kao zapreminska vlažnost. Zbog moguće zabune, British Standards BS 1339 (izmijenjen 2002. godine) sugeriše izbjegavanje pojma "apsolutna vlažnost". Jedinice uvijek treba pažljivo provjeriti. Većina tabela vlažnosti data je u jedinicama g/kg ili kg/kg, međutim, može se koristiti svaka jedinica za masu.
Inženjerstvo fizikalnih i termodinamičkih osobina mješavina plin-para naziva se psihrometrija.
Omjer mješavine ili omjer vlažnosti
Omjer mješavine ili omjer vlažnosti je izražen kao omjer kilograma vodene pare, m_w, po kilogramu suhog zraka, m_d, pri datom pritisku. Kolokvijalni izraz sadržaj vlage se, također, koristi umjesto termina omjer mješavine/vlagžnosti. Omjer vlažnosti je standardna osa na psihrometrijskim tabelama, te je koristan parametar u psihrometrijskim proračunima, jer se ne mijenja sa temperaturom, osim kada se zrak ohladi ispod temperature rošenja.
Taj omjer dat je kao:
Omjer mješavine može se izraziki preko parcijalnog pritiska vodene pare:
gdje je
Relativna vlažnost
gdje je:
Specifična vlažnost
Specifična vlažnost je omjer vodene pare i zraka (uključujući vodenu paru i suhi zrak) u određenoj masi. Omjer specifične vlažnosti je izražen kao omjer kilograma vodene pare, m_w, po kilogramu zraka (uključujući vodenu paru), m_t.
Taj omjer se može iskazati kao:
Specifična vlažnost je povezana sa omjerom mješavine (i obrnuto) preko:
Mjerenje i regulisanje vlažnosti
mini|[[Higrometar je sprava za mjerenje vlažnosti zraka]] Postoje razne sprave za mjerenje i regulisanje vlažnosti. Sprava, kojom se mjeri vlažnost, naziva se psihrometar ili higrometar. Vlagostat se koristi kako bi se regulisala vlažnost zgrade sa deovlaživačemr. Ovo možemo uporediti sa termometrom i termostatom, koji služe za kontrolisanje temperature.
Globalno, vlažnost se mjeri korištenjem udaljenih satelita. Ovi sateliti mogu detektovati koncentracije vode u troposferi pri visinama između 4 i 12 kilometara. Sateliti, koji mogu mjeriti vodenu paru, imaju senzore koji su osjetljivi na infracrveno zrasčenje. Vodena para, spefifično, apsorbuje i ponovo zrači u ovom spktralnom pojasu.
Vlažnost i gustoća zraka
vlažan zrak je manje gust od suhog zraka, zato što molekule voda (m = 18) manje gustoće od molekule dušika (m = 28) i molekule oksigena (m = 32). Oko 78% molekula u suhom zraku su dušik (N2). Ostalih 21% od molekula u suhom zraku je oksigen (O2). Posljednjih 1% molekula suhog zraka je mješavina ostalih plinova. Za bilo koji plin, pri datoj temperaturi i pritisku, broj sadržanih molekula je konstantan za određenu zapreminu - pogledajte zakon idealnog plina. Tako kada molekule vode (pare) pomiješaju sa suhim zrakom, broj molekula zraka mora se smanjiti za isti broj u datoj zapremini, bez povećanja pritiska ili temperature. Otuda, masa po jedinici zapremine plina (njegova gustoća) se smanjuje. Isaac Newton otkrio je ovaj fenomen i pisao o njemu u svojoj knjizi Opticks.
Geografija
mini|400p|desno|Karta svijeta Geografija je kompleksna nauka koja proučava prirodne i društvene pojave i procese u geoprostoru, te veze i odnose između njih. Naziv geografija je grčkog porijekla i dolazi od gea (Zemlja) i grafein (pisati, opisivati). Prva osoba koja je koristila reč „γεωγραφία” bio je Eratosten (276–194. p. n. e.). Uz filozofiju i historiju, geografija pripada među najstarije nauke ljudske civilizacije. Ona se za objašnjavanje geografskog prostora koristi metodama prirodnih i društvenih nauka. S obzirom na raznoznačnost geoprostora, geografija je kao nauka vrlo kompleksna. To je jedina dualna nauka, koja povezuje prirodne i društvene nauke. Naziva se i svjetskom disciplinom.
Olimpijske igre 1972.
XX Olimpijske igre održane su 1972. u Münchenu, u Njemačkoj. MOK je odabrao München za domaćina u konkurenciji ostalih gradova kandidata među kojima su bili Detroit, Madrid i Montréal. Bile su to druge igre u historiji održane u Njemačkoj, nakon Igara u Berlinu 1936. godine. U želji da se Njemačka svijetu predstavi kao demokratska, moderna država, puna optimizma, domaćin je za slogan Igara odabrao službeni moto "The Happy Games" (na engleskom jeziku "sretne igre"), za logo su odabrali simbolizirano plavo sunce, a po prvi puta su Igre dobile i službenu maskotu, psića nazvanog "Waldi".
Geografija
Geografija je, dakle, sintetička nauka, koja spaja mnoga dostignuća brojnih nauka radi objašnjavanja geografskog prostora. Ona pripada u grupi prirodnih nauka, jer joj je osnovno polazište u prirodnim obilježjima geoprostora. Geografija, kao nauka o geografskom prostoru (Zemljinoj površini), objašnjava raširenost, uticaje i međuzavisnost svih najvažnijih prirodnih i društvenih činioca, koji sudjeluju u oblikovanju geoprostora kao cjeline ili njegovih prostornih dijelova (regija). Zadatak geografije, kao nauke, je da u svakom trenutku pruži kompleksnu i sveobuhvatnu informaciju o stanju geografskih pojava i procesa, te o uzročno-posljedičnim vezama i odnosima kao i zakonima i zakonomjernostima što proizilaze iz njih. Jednostavnije rečeno, geografsko znanje nam je potrebno da bismo razumjeli savremenu situaciju na planeti, te da bismo na osnovu toga usmjerili razvoj u budućnosti, što se ostvaruje kroz prostorno planiranje u skladu sa principima održivog razvoja.
Olimpijske igre 1972.
mini|Piktogrami natpisa Otla Aichera dizajnirani za Olimpijske igre u Minhenu desno|mini|Povorka sportista na Olimpijskom stadionu - Ljetne olimpijske igre 1972, Minhen, Njemačka Događaj je zasjenjen masakrom u Minhenu u drugoj sedmici, u kojem su palestinski pripadnici Crnog septembra ubili jedanaest izraelskih sportista i trenera i zapadnonjemačkog policajca u Olimpijskom selu. Motivacija za napad bio je tekući palestinsko-izraelski sukob.
Geografija
Kratak prikaz razvoja geografske nauke
mini|200p|desno|[[Kristofor Kolumbo]] Geografija je bez sumnje jedna od najstarijih nauka. Još u prahistoriji ljudi su pokušavali racionalno objasniti pojave i procese u prostoru te spoznati njihov prostorni raspored. Iako je nauka kao vid ljudske aktivnosti bila prisutna u većini starih civilizacija, najviše pisanih tragova o prirodi kao cjelini nalazimo kod antičkih filozofa. Za geografiju važne naučne rezultate iz tog vremena dali su Aristotel-o mozaičnosti Zemljine površine i toplotnim pojasevima i Eratosten-o zaobljenosti Zemlje i njenom obimu te zakonomjernom pojavljivanju prirodnih stihija. Eratosten je u 3. vijeku p. n. e. prvi upotrijebio naziv geografija. U srednjem vijeku dolazi do stagnacije nauke pa time i geografije. Tadašnja nauka se razvijala jedino u sklopu islamskog civilizacijskog kruga. Istaknuti geografi tog doba su al-Biruni i al-Idrisi. Značajniji razvoj geografije na zapadu potakla su velika geografska otkrića. Zahvaljujući moreplovcima kao što su:Kristofor Kolumbo, Vasko de Gama, Ferdinand Magelan i dr. Brzi razvoj astronomije i nebeske mehanike u 16. i 17. vijeku predstavljao je osnovu za teorijsko osmišljavanje kretanja nebeskih tijela i posljedica njihovog kretanja po Zemlju. Početak razvoja naučne geografije pripisuje se holandskom geografu Bernard Varenijusu, koji je napisao znamenito djelo pod naslovom Opća geografija. Uprkos značajnim tehničkim otkrićima koja su uticala na razvoj geografije u 17. i 18. vijeku, ona ostaje uglavnom deskriptivna nauka sve do pojave velikog geografskog istraživača njemačkog porijekla Aleksandar Humbolta koji početkom 19. vijeka udara temelj savremenoj geografiji. Uz njega je veoma značajan i Karl Riter koji je bio pod jakim uticajem filozofije Imanuel Kanta. Značajan doprinos iz tog doba dali su V.M.Devis u SAD-teorija razvitka reljefa kao geografski ciklus i Vladimir Dokučajev u Rusija. Tokom 19. vijeka osnivaju se katedre za geografiju na univerzitetima širom Evrope a njena tadašnja karakteristika je vještačka odvojenost na prirodnu i društvenu. Krajem istog vijeka pojavljuje se pod uticajem učenja Fridriha Racela tzv. geografski determinizam, kao najpoznatiji pogrešan pravac unutar teorijske geografije. Reakcije na ta zastranjivanja javljaju se početkom 20. vijeka sa novom generacijom geografa koje ističu jedinstvo geografske nauke. Pojavljuju se posibilizam u geografiji, čiji je zastupnik Pol Vidal de la Blanš i horologiza koju je uveo Alfred Hetner što je uticalo na nastanak i razvoj regionalne geografije. Poznati geografski teoretičar iz tog doba je i A.A.Grigorijev sa svojom razradom učenja o geografskom omotaču. Danas postoji velika potreba za sintetičkim geografskim radovima posebno u vezi sa materijalnom proizvodnjom i aktuelnim problemima kvaliteta i preobražaja prirodne sredine, kao i razumnog korištenja prirodnih resursa.
Podjela geografije
Osnovna podjela geografije je na opštu i regionalnu geografiju.
Opća geografija je u stvari ukupnost komponentnih analitičkih proučavanja geoprostora. Ona se dijeli na fizičku geografiju (prirodnu), koja proučava geografski omotač i njegove strukturne elemente (litosferu, atmosferu, hidrosferu, pedosferu, biosferu) i na društvenu geografiju(antropogeografiju), koja proučava proizvodno-teritorijalne komplekse i njihove elemente (stanovništvo, naselja, privredu). Komponentne nauke u sklopu fizičke geografije su: Komponentne nauke u sklopu društvene geografije su: demogeografija, geografija naselja, ekonomska geografija, politička geografija i historijska geografija. Također svaka od ovih komponentnih nauka ima svoje discipline i poddiscipline. Ovdje moramo spomenuti i kartografiju i matematičku geografiju koje su se razvijale u sklopu geografije, a danas predstavljaju samostalne nauke. Geografima je neophodno poznavanje njihovih metoda i rezultata. U novije vrijeme općoj geografiji se dodaje i geoekologija.
Regionalna geografija bi se mogla definirati kao primjena općegeografskih znanja u proučavanju konkretne teritorije, izdvojene na osnovu nekog od kriterija geografske regionalizacije. Ona je dakle sintetička naučna disciplina. Regionalna geografija dalje se dijeli na opću regionalnu geografiju i posebnu regionalnu geografiju, koja se bavi izučavanjem konkretnih geografskih cjelina.
Metode u geografiji
U objašnjavanju geografskih pojava i procesa, njihovih uzajamnih veza i odnosa te njihovih zakona i zakonomjernosti, geografija se služi brojnim naučnim metodama metodama istraživanja, s tim što se danas sve više koriste matematičko-statističke metode i metode eksperimenta. Također treba spomenuti i sve veću primjenu informatike u geografiji što je rezultiralo pojavom geografskih informacijskih sistema (GIS) koji su uveliko olakšali rad sa velikim brojem podataka.
IC 557
IC 557 (također poznat kao MCG 2-25-27 i PGC 27866) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 280 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 0,80 (65 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (33 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 22. aprila 1892. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Hamdija Pozderac
Hamdija Pozderac je bio bosanskohercegovački političar, predsjednik predsjedništva SR Bosne i Hercegovine i predsjednik ustavne komisije SFRJ 1970-ih i 80-ih godina. Rođen je 15. januara 1924. godine u Cazinu. Imao je tri brata (Hakija, Sakib i Ismet), te četiri sestre (Bekira, Fatima, Sadeta i Zuhra). Još za vrijeme svog srednjoškolskog obrazovanja se uključio u rad tada ilegalne organizacije SKOJ-a, a u tokove narodnooslobodilačkog rata se uključio 1941. godine, te obavljao niz važnih funkcija i vojnih dužnosti. U 8. krajiškoj narodnooslobodilačkoj udarnoj brigadi bio je sekretar bataljonskog i brigadnog komiteta SKOJ-a, a zatim član Oblasnog komiteta USAOJ-a i SKOJ-a za Bosansku krajinu. Početkom 1944. godine postao je sekretar Okružnog komiteta SKOJ-a i član Okružnog komiteta KPJ Bihać.
Poslije rata je obavljao niz partijskih i državnih dužnosti. Od 1965. godine je bio član CKSKBiH. Bio je poslanik Prosvjetno-kulturnog vijeća Skupštine SRBiH, od 1971-74. predsjednik Predsjedništva Bosne i Hercegovine, a od 1971-78. godine predsjednik Skupštine SRBiH. Bio je član Izvršnog komiteta CKSKBiH i sekretar Sekretarijata, a dugo vremena je bio član Predsjedništva CKSKJ i predsjednik CKSKBiH. Na kraju svoje političke karijere bio je i član Predsjedništva SFRJ, a kada je trebao biti izabran za predsjednika Predsjedništva, dao je ostavku zbog umiješanosti u Aferu Agrokomerc i da se povuče iz političkog života Jugoslavije.
Bio je visokoobrazovan, a završio je Visoku partijsku školu u Moskvi, te Filozofski fakultet u Univerziteta u Beogradu 1959. godine. Izdao je niz publicističkih i naučnih djela, a od 1961. godine je predavao opštu sociologiju na Fakultetu političkih nauka u Sarajevu.
Umro je u aprilu 1988. godine u Kliničkom centru bolnice Koševo u Sarajevu.
Uloga u politici BiH
Hamdija Pozderac se, u svom odnosu prema Bosni i Hercegovini, protivio svemu što je imalo predznak samo jedne nacije. Ono zbog čega je bio često kritikovan jeste bilo njegovo protivljenje boljem organizovanju Muslimana, ali je to, posljedica njegovog stalnog insistiranja na zajedničkoj izgradnji i organizovanju. To je ponekad imalo loš odraz na politiku prema Muslimanima, ali se u svakom pogledu pozitivno odrazilo na sprječavanje srpskih i hrvatskih nacionalista od većeg širenja u Bosni.
Njegovo uklanjanje sa političke scene Jugoslavije kao najjačeg političara kojeg je Bosna i Hercegovina ikada za vrijeme komunizma imala, se može jedino dovesti u vezu sa njegovim insistiranjem, kao predsjednika Ustavne komisije Skupštine Jugoslavije, na nemijenjanju osnovnih načela Ustava iz 1974. godine, koji su dali Muslimanima (kasnije Bošnjacima) status naroda unutar SFRJ.
Afera Agrokomerc
1987. godine počinje afera Agrokomerc, koja je znatno pogodila rukovodstvo SR BiH. Preduzeće Agrokomerc izdavalo je mjenice bez pokrića. Fikret Abdić, Hakija Pozderac, Ibrahim Mujić i drugi se hapse pod optužbom kontrarevolucionarnog djelovanja prema članu 114. Krivičnog zakona SFRJ. Mediji u SR Srbiji opširno su izvještavali o aferi. U drugim republikama, s izuzetkom SR Slovenije, se uopće nije osvrtalo na slučaj Agrokomerca. Jedan od glavnih zagovarača, koji su zahtijevali Hamdijinu ostavku, bio je Vojislav Šešelj. Hamdija Pozderac podnosi 12. septembra 1987. ostavku, a brat Hakija izlazi iz zatvora. Nakon što s njegova braća izgubila politički utjecaj, Sakib Pozderac general TO BiH u periodu 1986-88, uklanja se s položaja.
Zanimljivosti
Nurija i Devleta Pozderac, Hamdijini preci koji su tokom Drugog Svjetskog rata spasili veliki broj Jevreja, nagrađeni su 2013. posthumno s "Pravednik među nacijama" od izraelske vlade.
Matijevići (Kula Norinska)
Matijevići su naseljeno mjesto u sastavu općine Kula Norinska, Dubrovačko-neretvanska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Metković. Kao samostalno naseljeno mjesto, Matijevići postoje od popisa 2001. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Kula Norinska.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Matijevići su imali 90 stanovnika. Za narodnosni sastav 1991. godine pogledati pod Kula Norinska.
Napomena: ''U 2001. nastalo izdvajanjem iz naselja Kula Norinska. U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Desne.''
Svjetsko prvenstvo u biatlonu 1976.
Svjetsko prvenstvo u biatlonu 1976. bilo je svjetsko prvenstvo u biatlonu u muškoj konkurenciji, koje se održalo 31. januara 1976. u italijanskom gradu Antholzu. Zbog održavanja zimskih olimpijskih igara u Innsbrucku, na svjetskom prvenstvu je održana samo utrka sprinta. Pojedinačna utrka na 20 km i utrka štafeta 4 × 7,5 km, održane su na Olimpijskim igrama, ali pobjednici nisu proglašeni svjetskim prvacima. Prvenstvo se u zvaničnim statistikama ne broji kao petnaesto. Nakon SP 1975. godine, ovo je drugo svjetsko prvenstvo održano u Antholzu.
Vanjski linkovi
* Svi rezultati Svjetskih prvenstava u biatlonu
Omer Mujadžić
Omer Mujadžić (Bosanska Gradiška, 1903 – Zagreb, 1991) bio je hrvatski i bosanskohercegovački slikar, član umjetničke grupe Zemlja i profesor na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu (1931–1973).
Geografija
Omer Mujadžić je rođen 1. februara 1903. u Bosanskoj Gradišci. Studij slikarstva upisuje u dobi od samo 15 godina na Kraljevskoj akademiji u Zagrebu, u klasi profesora Ljube Babića. Tokom studija radio je na Kraljevskom univerzitetskom botaničkom zavodu, u periodu od 1922. do 1924. godine. Nakon završetka studija 1924., odlazi u Pariz kao stipendist francuske vlade i jednu godinu boravi na L'École Nationale Supérieure des Beaux Arts. U Parizu proučava stare majstore u Louvreu i promatra savremena zbivanja na pariskoj likovnoj sceni – postkubističku maniru Andréa Lhota, Picassov povratak figuraciji, probuđeni interes za klasične teme blizak Andréu Deraineu. Godine 1925. učestvuje na jednom od vodećih likovnih skupova onog vremena, na pariskom Jesenskom salonu.
Nakon povratka iz Pariza, 1926. godine učestvuje na grafičkoj izložbi Šestorice u Salonu Ullrich u Zagrebu. Osim te, učestvuje i na nizu grupnih domaćih i međunarodnih izložbi. Od 1927. godine radi kao crtač u Arheološkom muzeju u Zagrebu gdje je radio sve do 1931. Od 1932. do 1933. sarađuje sa slikarima Vilkom Gecanom, Jozom Kljakovićem, Franom Kršinićem, Vanjom Radauš i Marijanom Trepšeom na ilustracijama za posebno izdanje Alkara njihovog zajedničkog prijatelja Dinka Šimunovića, u izdanju Ex Librisa. Godine 1933. u Zagrebu organizira svoju prvu samostalnu izložbu koja je bila popraćena veoma dobrim likovnim kritikama. Godine 1931. zapošljava se na Likovnoj akademiji u Zagrebu gdje radi kao profesor; vodi tečaj anatomije, a zatim slikarsku klasu, i predaje pune 42 godine sve do odlaska u penziju 1973. godine. Preminuo je u Zagrebu 1991. godine.
Mujadžićeva pariska faza odaje utjecaj sredine i vremena (Parisko predgrađe) — ekspresionističke inspiracije s nekim elementima kubizma. U tom smislu Mujadžić se razvija i prvih godina boravka u domovini (učešće u grupi "Zemlja"), Postepenim izgrađivanjem svoje likovne fizionomije nalazi pravu orijentaciju: portret, intimni žanr, figuralnu kompoziciju i mrtvu prirodu. Od naglašenih kontrasta boja prelazi u tonski tretman, s nekoliko koloristički istaknutih žarišta. Pastoznost zamjenjuje rad laganim lazurama koje daju Mujadžićevim slikama osnovnu intonaciju: mehkoću i toplu atmosferu interijera. Na svoj specifični način ostvaruje pejzaže iz Dalmacije i Hrvatskog primorja, dajući im topao štimung, lišen svake patetike. Pejzaži s Jadrana, okolina Zagreba, reminiscencije na mladost u muslimanskom ambijentu i nedramatizirani žarn, sve su to popratne pojave Mujadžićeve glavne tematike — portreta i figure: od "Portreta sestre", koji još podsjeća na liniju "Proljetnog salona" sa svojim plastično modeliranim oblinama, preko "Muslimanke", "Akta u prirodi", "Vezilje" i "Autoportreta" do reprezentativnih portreta, kod kojih su tonski tretman i uklapanja u toplu atmosferu interijera eliminirali svaku oficioznost. Naročito se ističe kao suptilan i nadaren crtač; prirođen smisao za crtanje, rad na crtanju muzejskih eksponata i grafička oprema knjiga (Gj. Szabo "Stari Zagreb") kao i crtačka komponenta kod pripreme za slikarska rješenja upotpunjuju likovnu fizionomiju ovog profinjenog umjetnika.
Rani slikarski radovi
U Parizu je u poslijeratnim godinama dominirala struja novih realizama kojom se Mujadžić izravno uključio u savremene likovne tokove. Slikarstvo iz tog doba odlikovali su figuralan način slikanja u čvrstoj kompozicijskoj shemi, veliki povratak redu i klasičnoj osnovi, osvrtanje na tradiciju te poistovjećivanje sa socijalnim problemima tog vremena. Takav odražaj nove objektivnosti može se uočiti u Mujadžićevom kratkom Zemljaškom periodu iz 1929. godine kada su nastali brojni njegovi radovi socijalne, ulične tematike poput "Kolportera", "Savske ceste", ali i djela koja odražavaju intimu svojim toplim i zagasitim tonovima kao što su mnogobrojni portreti ili slika "Majke i djeteta". Rane Mujadžićeve radove, posebno ulja na platnu nastala u periodu od 1926. do 1933. godine, odlikuje dominantna voluminoznost te naglašeni plasticiteta i kolorizam (djela "U kavani" (1928.), "Nogometna utakmica" (1929.).
Mujadžićevo slikarstvo 1930-ih
Tridesetih godina 20. stoljeća je doba Mujadžićevog najoriginalnijeg likovnog stvaralaštva. Tada nastaju njegovi brojni ciklusi: ciklusi posvećeni ženi, aktovi, portreti, mrtve prirode i pejzaži na kojim se Mujadžić potvrđuje kao suptilan kolorist. Ciklus posvećen ženama uključuje mnogobrojna djela kao što su "Muslimanka", "Pralje", "Žetelice", "Žene na izvoru", "Bosanska soba", ali i tematiku ženskih aktova na djelima poput "Četiri akta u prirodi" iz 1936. Na njima se može očitati jedna topla, intimna priroda u odnosu likova koji se doimaju kao da su portretirani ili kao da ih je slikar uhvatio zamrznute na djelić sekunde usred uobičajene svakodnevne situacije. Na djelima na kojim portretira samo žene Mujadžić ne odbacuje dodir socijalnog; on svoje ženske likove, većinom radnice, smješta u njihov kontekst – u njihov radni prostor. Obično su na slikama prikazane kao prelje ili žetelice na polju, ili seljanke oko izvora ili jednostavno samo kao majke. Na brojnim ženskim aktovima osim naglašenog kolorizma upotrebom toplih boja i gustim premazima, dolazi također do izražaja kubistička voluminoznost tijela. Osim ciklusa posvećenim ženama, Mujadžić se bavi i slikanjem mrtve prirode (primjerice "Mrtva priroda" iz 1935.) te tematikom primorskog pejsaža na djelima kao što su npr. "Tunolovac" iz 1935. ili "Ulica u Primorju" nastala 1938. – 1939., na kojima se, ističe Aida Abadžić Hodžić, "Omer Mujadžić potvrđuje kao suptilan kolorist"
Mujadžićevo slikarstvo od 1940-ih pa nadalje
Od 1940-ih Mujadžić se ponajviše osvrće na teme intimističkog sadržaja. Tada nastaje čitav niz djela koji odiše toplim tonovima porodične intime, a ta usmjerenost intimizmu nastavit će se i kroz 1950-te i 1960-te (serije "Cvijeća" iz 60ih, "Jagode", "Umjetnikov atelier"...). Najčešće su to slike interijera koje dočaravaju likove uhvaćene u nekom intimnom trenutku, bilo provedene s bližnjima, bilo baveći se nečim za vlastitu dušu kao što je npr. sviranje klavira ("Uz klavir", 1985).
Prostaglandin
mini|desno|[[Alprostadil|E1 - Alprostadil]] mini|desno|[[Prostaciklin|I2 - Prostaciklin]] Prostaglandin je bilo koji član grupe lipidnih spojeva koji su izvedeni iz enzimatskih masnih kiselina i imaju važne funkcije u ljudskim i životinjskim organizmima. Svi prostaglandini sadrže 20 atoma ugljika, uključujući i petočlani ugljikov prsten. Služe kao posrednici i imaju različite snažne fiziološke efekte. Iako su, u tehničkom smislu, hormoni, oni se rijetko klasificiraju kao takvi.
Omer Mujadžić
Mujadžićevo slikarstvo od 1940-ih pa nadalje
Kroz desetljeća bavljenja slikarstvom dolazi do značajnijih promjena u koloritu i modelaciji pa čak i do promjene slikarske tehnike. Tako od svijetlog kolorita i toplijih boja prelazi preko tamnijih zemljanih tonova da bi, naposljetku skoro u potpunosti reducirao spektar na osnovne tonove. Međutim, Mujadžić ne mijenja svoj specifičan registar tema – od portreta i autoportreta, interijera, aktova, mrtvih priroda i pejsaža - jednako im ostaje vjeran i u drugoj polovini svog slikarskog djelovanja.
Prostaglandin
Prostaglandini je zajedno s tromboksanima i prostaciklinima čine prostanoidnu klasu derivata masnih kiselina. Prostanoidi su potklasa eikosanoida.
Omer Mujadžić
Crteži i ilustracije
Mujadžić je poznat prvenstveno kao slikar, međutim paralelno sa njegovom slikarskom djelatnošću nastajali su crteži i ilustracije koje tematski ne odstupaju od njegovih slikarskih djela. Obično su to djela socijalne tematike koja prikazuju radnike u polju, neatraktivne dijelove grada, seoske pejsaže, portrete žena radnica i djela sa istaknutim orijentalnim motivima. Ti crteži i ilustracije su bili zanemarivani u proučavanju Mujadžićevog opusa vjerovatno zato što je velik dio njegovih crteža i ilustracija do danas ostao izgubljen. Poznati početak Mujadžićevog bavljenja ilustracijom seže u 1933. godinu, kada ilustrira dvije scene iz Šimunovićevog "Alkara" za posebno izdanje knjige. Osim te dvije ilustracije za knjigu, poznat je i niz ilustracija koje su objavljivane 1940-ih i 1950-ih godina za različite novine (Novosti, Borba, Hrvatski narod...). Značajna odlika Mujadžićeve ilustracije jest povratak na redukciju linije, odnosno sintezu crteža što je karakteristično za raniji period njegove umjetničke djelatnosti. Na njegovim ilustracijama posebno dolazi do izražaja njegova sposobnost da jednostavnim i sigurnim linijama dočara svu bit onog što želi prikazati.
Prostaglandin
Historija
Godine 1971, utvrđeno je da lijekovi poput aspirina mogu inhibirati sintezu prostaglandina. Biohemičari Sune K. Bergström, Bengt I. Samuelsson i John R. Vane su 1982 godine zajednički dobili Nobelovu nagradu za fiziologiju ili medicinu za svoja istraživanja o prostaglandinima.
Biohemija
Prostaglandini se nalaze u većini tkiva i organa. Njih proizvode sve ćelije osim limfocita. Prostaglandini su autokrini i parakrini posrednici lipida koji djeluju na platelete, endotelijum i mastocite. Ćelije sintetiziraju prostaglandine iz esencijalnih masnih kiselina.
NGC 3843
NGC 3843 (također poznat kao MCG 1-30-11, PGC 36471 i UGC 6699) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 271 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,90 (71 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (32 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Edward Singleton Holden 27. aprila 1881. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Dejan Ajdačić
Dejan Ajdačić (rođen 22. januara 1959. u Beogradu) je srpski filolog, folklorista, etnolingvista, teoretičar književnosti, prevodilac i urednik.
Diplomirao je na Filološkom fakultetu Univerziteta u Beogradu (Grupa za jugoslovenske i opštu književnost) radom Boje u narodnoj poeziji. Magistarsku tezu Poimanje ljubavi i lepote u pesništvu dubrovačke renesanse odbranio je 1986. godine, a doktorsku disertaciju Svet demona u književnosti srpskog romantizma 2000.
Radio je u Univerzitetskoj biblioteci u Beogradu, a sada predaje srpsku književnost i jezik na Institutu filologije kijevskog Nacionalnog univerziteta "Taras Ševčenko". Kao gost držao je predavanja u Velikom Trnovu, Peskari, Lođu, Varšavi, Gdanjsku, Lublinu.
Objavljivao je prevode sa ruskog, ukrajinskog, bugarskog i italijanskog jezika.
Osnivač je i glavni urednik časopisa Kodovi slovenskih kultura od 1996, koji objavljuje priloge iz folkloristike i etnolingvistike, i ukrajinsko-srpskog zbornika Ukras od 2006. Bio je urednik lista Književna reč (1995).
Upravnik je kulturne mreže Projekta Rastko, osnivač sajta Slovenska kapija.
Član je Komisije za etnolingvistiku pri Međunarodnom komitetu slavista.
Regije u Bosni i Hercegovini
Političke-administrativne regije
mini|324x324piksel|Navodna granica bosanskohercegovačkih regija.
Historijske regije
mini|304x304piksel|Bosna i Hercegovina u [[Srednji vijek|srednjem vijeku obuhvatajući Bosansku banovinu i kasnije Bosansko Kraljevstvo.]]
mini|304x304piksel|Historijske regije Bosne i Hercegovine.
Mehmed Spaho
Mehmed Spaho (13. mart 1883 – 29. juni 1939) bio je bosanskohercegovački bošnjački političar i predsjednik Jugoslavenske muslimanske organizacije (JMO) od 1921-35. i sousnivač Jugoslavenske radikalne zajednice 1935. godine. Nosilac je Ordena Svetog Save i Ordena Belog orla.
Rani život
Mehmed Spaho je rođen u 13. marta 1883. godine u Sarajevu, od oca Hasana i majke Fatime. Otac mu je bio poznavalac šerijatskog prava, te je poslove kadije obavljao u Jajcu, Sofiji, Damasku i Kairu. Odrastao je u porodici s tri sestre (Behija, Aiša i Habiba), i dva brata (Fehim i Mustafa). Osnovnu školu i Veliku realnu gimnaziju je pohađao i završio u Sarajevu kao dobar učenik. Godine 1906. je diplomirao na Pravnom fakultetu Univerzitet u Beču. Krajem 1907. godine polagao je doktorski ispit, a 7. februara 1908. godine je i službeno promoviran u doktora pravnih nauka. U vrijeme studija, u Beču, Spaho je bio član organizacije pod nazivom "Zvijezda", organizacije koja je okupljala muslimanske studente. Po povratku iz Beča, radio je kao sudski prislušnik do 1908. godine. Od 1910. godine radio je za advokata Josefa Fischera kao advokat pripravnik. Kada je 1910. godine u Sarajevu osnovana Trgovačko-obrtnička komora, na sjednici održanoj 11. novembra iste godine, Spaho je izabran za sekretara komore. Tu dužnost je preuzeo 1. januara 1911. godine. Godine 1914. izabran je u Gradsko vijeće Sarajeva, nakon što se njegov politički saradnik i prijatelj, Esad Kulović, povukao sa te funkcije. Već ovim, Spaho se počeo baviti i ekonomijom i politikom.
Politički život
Za vrijeme postojanja Kraljevine SHS dolazi do formiranja različitih organizacija i stranaka koje okupljaju muslimansku elitu. Nakon 16. februara 1919. godine i donošenja odluke o formiranju JMO, Spaho postaje član te stranke u maju iste godine.
Nakon uspostave Šestojanuarske diktature i formiranja nove Vlade, prestaje obavljati funkciju ministra trgovine i industrije, koju je obavljao od 1927. godine u prvoj i drugoj Vladi Velimira Vukićevića. Osnivanjem nove Vlade na čije čelo je postavljen general Petar Živković, kao jedan od mogućih ministara u toj Vladi spominjao se i Mehmed Spaho. Međutim, iz razgovora Spahe s njemačkim konzulom u Sarajevu, Driefelom, mu je nuđena pozicija ministra u Vladi, što je Mehmed Spaho odbio, jer je od njega bilo zatraženo da dâ svoj pristanak na podjelu Bosne. Period od uspostave diktature pa do 1932. godine karakteriše se kao političko mirovanje Spahe, jer je nakon 6. januara 1929. godine u Jugoslaviji ugašen politički život, a sve političke partije vjerskog ili lokalnog obilježja su zabranjene. Zbog protivljenja diktaturi 1933, Spaho je zajedno s Vladkom Mačekom i Antonom Korošecem uhapšen i osuđen na 20 dana zatvora i novčanu kaznu.
Bio je član Muslimanske narodne organizacije, član Narodnog vijeća SHS za Bosnu i Hercegovinu poslije sloma Austro-Ugarske i ministar u Kraljevini SHS sa prekidima od 1921. do 1939. godine. Mehmed Spaho je bio prvi Bošnjak u Vladi Kraljevine SHS, a kao jedan od trojice ministara iz BiH i to po etničko-vjerskom ključu: Hrvat dr. Tugomir Alaupović je bio ministar vjera, a Srbin Uroš Krulj ministar zdravlja. Spaho je bio jedan od dva priznata zastupnika Jugoslavenske muslimanske organizacije među 11 Bošnjaka od 42 zastupnika Narodnog vijeća SHS za BiH. Jugoslavenska muslimanska organizacija je u to vrijeme smatrala da joj pripada 15 zastupničkih mjesta. Spaho je najprije zastupao program jake pokrajinske samouprave i poštovanje historijskih granica BiH, pa je u tom smislu tražio i reviziju Vidovdanskog ustava i promjenu unutrašnjopolitičkoga uređenja države. Poslije je stranku vodio taktizirajući i odstupajući od predviđenih programskih stajališta radi kratkotrajnih političkih interesa. Premda se kritički odnosio prema centralističkom uređenju i Šestojanuarskoj diktaturi, u cjelini je podržavao monarhiju Karađorđevića.
Smrt
mini|Nadgrobni spomenik u Sarajevu Spaho je umro 29. juna 1939. godine u Beogradu. Njegovoj sahrani 30. juna 1939. prisustvovalo je oko 30.000 ljudi.
NGC 2405-1
NGC 2405-1 (također poznat kao MCG 4-18-26 i PGC 21224) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 260 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Blizanci. Najveći prečnik je 0,50 (38 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (23 hiljade sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Matijevići (čvor)
Hrvatska:
Herbert Hoover
Herbert Clark Hoover bio je američki rudarski inženjer, humanitarni aktivist i političar, najpoznatiji po tome što je bio 31. predsjednik SAD-a, odnosno po tome što je za vrijeme njegovog mandata izbila Velika ekonomska kriza.
Rani život
Rođen je u kvekerskoj porodici njemačkog porijekla. U djetinjstvu su mu umrla oba roditelja, pa se preselio kod svog dajdže u Oregon, gdje je, radeći kao pomoćnik u njegovoj građevinskoj kompaniji, stekao sklonost prema inženjerstvu.
Godine 1891. Hoover je bio član prve klase studenata na novootvorenom univerzitetu Stanford u Kaliforniji. Tamo je stekao prvo političko iskustvo kao predsjednik studentskog odbora, ali pokazao i administrativne sposobnosti kao voditelj studentskih finansija.
Godine 1895. Hoover je diplomirao geologiju, te je nakon bezuspješnih pokušaja da kao rudarski inženjer nađe posao u Americi unajmljen od britanske rudarske kompanije Bewick, Mering & Co. Godine 1897. ta ga je kompanija poslala u Zapadnu Australiju, gdje je vodio njihove rudnike. 1899. godine poslan je da nadgleda rudnike uglja u Kini.
Prije odlaska u Kinu Hoover je oženio bankarsku kći Lou Henry. Nakon što su Hooverovi došli u Kinu, tamo je izbio Bokserski ustanak. Hoover je morao prekinuti rad u rudniku kako bi se od pobunjenika, zajedno sa stotinama zapadnjaka, sklonio u Tientsin pod zaštitu malog garnizona sastavljenog od raznih evropskih vojski. Hoover je tamo svoje inženjerske vještine stavio na raspolaganje braniocima, te organizirao fortifikaciju garnizona. Istovremeno su se i on i supruga prvi put susreli s raznim logističkim i drugim problemima koji muče civilno stanovništvo za vrijeme rata.
Hooverovi su izbavljeni, a bokserski ustanak krvavo ugušen. Godine 1901. Hoover se vratio u Kinu kako bi i dalje nadgledao rad u rudniku. Po povratku u SAD nastavio je raditi kao rudarski inženjer, te stekao veliki ugled zbog svojih inovacija kojima je bitno poboljšana efikasnost u radu rudnika.
Hooverovi su s vremenom zaradili dovoljno novaca da se počnu baviti onime što ih je daleko više zaokupljalo - humanitarnim radom. Pri tome je Hoover ponovo pokazao izvrsne organizacijske sposobnosti. Prva prilika za to bilo je izbijanje Prvog svjetskog rata.
Hoover je prvo organizirao spektakularnu evakuaciju američkih državljana iz zaraćenih evropskih država, a potom se stavio na čelo Komisije za pomoć Belgiji, čiji je cilj bio nahraniti stanovništvo te države pod njemačkom okupacijom. Njegove aktivnosti, uključujući cijeli niz diplomatskih misija, učinile su ga jednim od najuglednijih ličnosti tadašnjeg svijeta.
Politička karijera
mini|lijevo|Hoover (lijevo) s predsjednikom [[Warren G. Harding|Warrenom Hardingom na bejzbol utakmici, 1921.]]
Godine 1917, nakon što su SAD ušle u rat, Hooverov talent za administraciju prepoznao je i predsjednik Woodrow Wilson. Hoover je imenovan načelnikom federalne Uprave za ishranu, te se iskazao time što je spriječio ratom izazvane poremećaje na američkom tržištu prehrambenih proizvoda.
Nakon završetka rata, Hoover je otišao u Evropu na čelu Američke misije za pomoć, humanitarne organizacije kojoj je svrha bila zaustaviti ratom izazvanu glad u Srednjoj Evropi. Kasnije je misija nastavila rad u boljševičkoj Rusiji, gdje je početkom 1920-ih izbila velika glad izazvana građanskim ratom. Hoover je to vrijeme proveo skupljajući sve dostupne dokumente, novinske članke i druge podatke o Prvom svjetskom ratu, te se Hooverova biblioteka smatra jednim od najvrednijih izvora za historiju Evrope u tom periodu.
Iako su neki krugovi u američkoj Demokratskoj stranci prije izbora 1920. godine bili razmišljali o Hooveru kao predsjedničkom kandidatu, on se umjesto toga izjasnio kao pristaša republikanca Warrena G. Hardinga. Nakon što je izabran, Harding ga je imenovao sekretarom za trgovinu u njegovoj administraciji.
Dok je takva praksa bila u skladu s tada dominantnom laissez faire ideologijom republikanskih administracija, Hoover je također poticao i progresivne reforme. Tako su uvedeni proizvodni standardi u cijelom nizu industrija, uključujući radio i avijaciju. Hoover se javnosti konačno nametnuo nakon velike poplave Mississippija 1927. Tada je uspješno rukovodio naporima da se zaustavi poplava, spriječi izbijanje epidemija i zbrinu izbjeglice.
Nakon što je Coolidge najavio povlačenje iz Bijele kuće, Hoover je 1928. na republikanskoj izbornoj konvenciji glatko osvojio predsjedničku nominaciju. Demokratima je, uz podjele po pitanju prohibicije, problem predstavljala i katolička vjera njihovog kandidata Ala Smitha, zbog čega je Hoover na izborima dobio i antikatoličke glasove tradicionalno demokratskog Juga. Ipak, najvažnije od svega bilo je izvrsno stanje američke ekonomije koja je tada bila na vrhuncu, što je Hooveru omogućilo jednu od najuvjerljivijih pobjeda u historiji američkih predsjedničkih izbora.
mini|desno|Hooverova inauguracija.
Hoover je pri dolasku u Bijelu kuću 1929. godine imao ambiciozne planove da nezaustavljivi rast američke ekonomije iskoristi u svrhu raznih socijalnih reformi, kao i da se obračuna s organiziranim kriminalom, pri čemu je kao posebna meta određen Al Capone u Chicagu. Pri tome se Hoover hvalio da će SAD uskoro biti u stanju ukloniti i siromaštvo sa svojih ulica.
Samo nekoliko mjeseci kasnije taj je ambiciozni program propao s krahom njujorške berze i početkom Velike depresije. U početku je Hoover, u skladu s tada postojećim ekonomskim teorijama, vjerovao da je u pitanju ciklični poremećaj, te ga je nastojao riješiti organizirajući pregovore između vodećih firmi, sindikata, a sa što manje državne intervencije, koju je držao nespojivom s američkim načinom života i vrijednostima.
Međutim, godine 1930. velika suša, kao i čvrsta monetaristička politika Federalnih rezervi izazvali su deflaciju, a s njom i galopirajuću nezaposlenost. Hoover je, suočen s gubitkom prihoda, povećao poreze i carine, a dvije godine kasnije, nakon kraha većine banaka u svijetu i nastavka krize, uveo još veće poreze - dotada nezapamćene u historiji SAD-a. Istovremeno je nezaposlenost nastavila rasti, uključujući i siromaštvo među sve većim dijelovima stanovništva.
Iako je Hoover dio tako prikupljenih sredstava iskoristio kako bi započeo prvi federalni program naknade za nezaposlene, odnosno javne radove, vrlo brzo je postao jedan od najnepopularnijih predsjednika u historiji SAD-a. To je iskoristio demokratski kandidat Franklin Delano Roosevelt i 1932. Hooveru na izborima nanio poraz - još spektakularniji od Hooverove pobjede 4 godine ranije.
mini|desno|Hoover u ovalnom uredu s Tedom Joslinom, 1932.
Hoovera su njegovi savremenici smatrali jednim od najodgovornijih za dotad nezapamćenu ekonomsku katastrofu i zbog toga je, između ostalog, Republikanska stranka morala čekati skoro 20 godina prije nego što bi njen kandidat mogao zakoračiti u Bijelu kuću. Moderni historičari, pak, smatraju da je zapravo Hoover započeo program oporavka, koji će novi predsjednik Roosevelt pripisati sebi pod nazivom New Deal.
S druge strane, Hoover je nakon napuštanja Bijele kuće postao jedan od najžešćih kritičara New Deala, smatrajući ga napadom na tradicionalne američke slobode te uvođenjem elemenata fašizma i socijalizma u američki način života. Međutim, 1938. godine Hoover se prilikom posjeta Evropi sreo s Adolfom Hitlerom, koji je na njega ostavio snažan utisak. Dvije godine kasnije, nakon izbijanja Drugog svjetskog rata i pada Francuske, na republikanskoj izbornoj konvenciji 1940. zalagao se za dobre odnose s nacističkom Njemačkom, smatrajući da je ona praktički dobila rat.
Uprkos tako lošoj prognozi, Hoover je 1947. ponovo dobio javnu službu kada ga je predsjednik Truman imenovao predsjednikom Komisije za reformu federalne uprave. 1953. na isto će ga mjesto postaviti i predsjednik Eisenhower.
Hoover se, osim politikom, bavio i pisanjem knjiga, te je tako, između ostalog, postao jedini predsjednik koji je ikada napisao biografiju drugog predsjednika (Wilsona). Na pisanju svoje posljednje knjige zatekla ga je i smrt kao jednog od najdugovječnijih američkih predsjednika.
Diskordija
Diskordija je rimska božica svađe i razdora, njihova personifikacija. U Grčkoj je to božica Erida.
Diskordija je opisana u mitu kao kćerka boga Jupitera i Junone, sestra Marsa, Vulkana i Juventas, te kao Prozerpinina polusestra.
Kult
U toj religiji se Diskordija shvaća znatno manje štetnom nego kod Rimljana.
Prva sveta knjiga o Diskordiji je Principia Discordia. Tamo piše da se Disklordijin brat zove "Duhovnost".
U kulturi
Ime Diskordija koristi Stephen King u jednoj svojoj knjizi.
Taro Aso
Taro Aso (jap. 麻生太郎) japanski je političar. Izabran je za 92. premijera Japana 24. septembra 2008. Također je i predsjednik Liberalno demokratske stranke Japana, i bio je član parlamenta od 1979. Bio je ministar vanjskih poslova u periodu od 2005-2007.
Svjetski kup u biatlonu 2007/2008.
{{Infokutija Svjetski kup (zimski sportovi)
}} Svjetski kup u biatlonu 2007/2008. bilo je 31. po redu takmičenje biatlonaca za Svjetski kup u biatlonu u organizaciji međunarodne biatlonske sportske organizacije UBI. Sezona je počela 29. novembra 2007. u Kontiolahtiju u Finskoj, a završena 13. marta 2008. u Oslu u Norveškoj. U ovoj sezoni, takmičenja su održavana po 26-i put u ženskoj konkurenciji. Takmičenja u muškoj konkurenciji održana su u disciplinama pojedinačno na 20 km, sprint 10 km, potjera 12,5 km, štafeta 4 × 7,5 km i masovni start, a u ženskoj pojedinačno na 15 km, sprint 7,5 km, potjera 10 km, masovni start i štafeta 4 × 6 km. Od ove sezone uvedena je i mješovita štafeta 2 × 6 km + 2 × 7,5 km, gdje su prvo trčale žene 6 km, a zatim muškarci 7,5 km. Vrhunac takmičenja bilo je Svjetsko prvenstvo u švedskom Östersundu. Utrke sa svjetskog prvenstva su brojane za plasman u Svjetskom kupu. Pobjednik Svjetskog kupa u muškoj konkurenciji postao je po peti put, nakon sezona 1997/98, 2002/03, 2004/05. i 2005/06. Norvežanin Ole Einar Bjørndalen, dok je u ženskoj konkurenciji prvi put pobijedila Njemica Magdalena Neuner.
Bodovanje
Od sezone 2000/01, pa sve do ove sezone koristio se novi sistem bodovanja u kome pobjednik dobija 50 bodova, drugi 47, treći 43 itd. Ovaj sistem je zamijenio stari sistem od sezone 1984/85. po kojem je pobjednik dobijao 30 bodova, drugi 26, treći 24 i svaki slijedeći plasman bod manje.
Butan
Kraljevina Butan se nalazi u južnoj Aziji, na padinama Himalaja. Površina joj je oko 47.000 km2, a u njoj živi oko 1,5 milion stanovnika. U istoimenoj dolini u zapadnom dijelu Butana je i glavni grad Thimphu. Reljef obilježavaju planinski vrhovi visoki preko 7.000 metara, klima je suptropska, te planinska na sjeveru. Rudno blago se pretežno sastoji od uglja, bakra i cinka. U stočarstvu su dominantne uzgojne vrste goveda i jak.
Etimologija
Butanci svoju zemlju zovu Druk Yul (Dzongkha: འབྲུག་ཡུལ་ 'drug yul) što znači "Zemlja zmaja". "Bhutan" je možda izvedeno iz sanskrit riječi Bhu-Utthan (भू-उत्थान; visoravni). Po drugoj teoriji sanskritizacije, Bhoṭa-anta (भोट-अन्त) znači "Na kraju Tibeta", pošto je Butan smješten odmah, južno, do tibetskog juga.
Historijski, Butan je bio poznat po više imena, kao što su Lho Mon (južna zemlja tame), Lho Tsendenjong (južna zemlja Tsenden čempresa), Lhomen Khazhi (južna zemlja četiri prilaza) i Lho Men Jong (južna zemlja ljekovitih trava).
Historija
Područje Butana je naseljeno još od 2000. P.n.e.
Rana historija Butana ostaje nejasna, jer je većina arhive izgorjela u požaru koji je zahatio bivši glavni grad Punakha, 1827.
Geografija
Nalazi se na južnim padinama Himalaja. Površine 47 000 km2, graniči sa Indijom na jugu i Kinom (pokrajina Tibet) na sjeveru. Čitav Butan se naslanja na južnu stranu Himalaja, prostirući se od kraja doline rijeke Brahmaputra do vrhova Himalaja. Razlika između rubova doline na jugu Butana i najviših vrhova na sjeveru je 7 000 metara. Najviši vrh, Gangkhar Puensum, je na 7.541 metar nadmorske visine i najveći je vrh na koji nikad nije stupila ljudska noga. Više od dvije trećine kraljevine pokriveno je šumama.
Na jugu se nalaze šume a u srednjem dijelu plodne ravnice koje su i najgušće naseljen dio kraljevine. Klima je zbog položaja planina različita. Na jugu je suptropska u srednjem dijelu umjerena a na planinama alpska te planinska. U planinama su zime ekstremno oštre a ljeta hladna. Za vrijeme kišnog razdoblja posebno u južnim područjima skoro redovno dolazi do poplava.