cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Obrada digitalne slike
Mijenjanje dubine boje
Moguće je i promijeniti dubinu boja, najčešće su one sa 2, 16, 256 boja, te one sa 16 miliona boja. JPEG i PNG slike su u mogćnosti imati 16,7 miliona boja. Također je moguće pretvoriti sliku u 8 bitnu - crnobijelu.
mini|lijevo|300p|Primjer pretvaranja slike u crnobijelu <br style="clear:both;" />
Kontrast i svjetlina
Ove opcije imaju i najjednostavniji grafički programi, pomoću njih se povećava ili smanjuje svjetlina ili kontrast neke slike.
Izoštravanje i glađenje
Pomoću grafičkih programa je moguće izoštravati i mutiti sliku na više načina. To se koristi kod glađenja portreta, odnosno pozadinu portreta da bi se osoba na slici istakla. Veoma je lako i odstranjivanje efekta crvenog oka.
H4S1p
H4K5ac je epigenetička modifikacija proteina za pakovanje histona H4 u DNK. To je oznaka koja ukazuje na acetilaciju na 5. lizinskom ostatku proteina histona H4. H4K5 je najbliži lizinski ostatak N-terminalnom repu histona H4. Obogaćen je na mjestu početka transkripcije (TSS) i duž genskih tijela. Acetilacija histona H4K5 i H4K12ac je obogaćena na centromerama.
Nomenklatura
H4K5ac ukazuje na acetilaciju lizina 5 na proteinskoj podjedinici histona H4:
Histonske modifikacije
Genomska DNK ćelija eukariota je omotana oko posebnih proteinskih molekula poznatih kao histoni. Kompleksi formirani petljom DNK poznati su kao hromatin. Osnovna strukturna jedinica hromatina je nukleosom: sastoji se od jezgarnog oktamera histona (H2A, H2B, H3 i H4) kao i linkerskog histona i oko 180 baznih parova DNK. Ovi jezgarni histoni su bogati ostacima lizina i arginina. Karboksilni (C) terminalni kraj ovih histona doprinosi interakcijama histon-histon, kao i interakcijama histon-DNK. Nabijeni repovi amino (N) terminala su mjesto posttranslacijskih modifikacija, kao što je ona viđena u H3K36me3.
Histon H4
Modifikacije H4 nisu toliko poznate kao kod H3, a H4 ima manje varijacija koje bi mogle objasniti njihovu važnu funkciju.
H4K5ac
H4K5 je acetiliran pomoću TIP60 i CBP/p300 proteina. CAP/p300 hromatinom otvorenog mjesta početka transkripcije, acetiliranjem histona. H4K5ac je također uključen u Epigenetičko barkodiranje koje omogućava da se obrasci ekspresija gena vjerno prenesu na ćelije kćeri tokom mitoza. Važni geni specifični za ćelijski tip su označeni na neki način koji ih sprječava da budu zbijeni tokom mitoze i osigurava njihovu brzu transkripciju. Čini se da H4K5ac prima gene zavisne od aktivnosti eksprimiranih tokom učenja.
Acetilacija i deacetilacija lizina
Proteini se obično acetiliraju na ostacima lizina i ova reakcija se oslanja na acetil-koenzim A kao donora acetilne grupe. U acetilacioji i deacetilaciji histona, histonski proteini se acetiliraju i deacetiliraju na lizinskim ostacima u N-terminalnom repu kao dio regulacije gena. Tipski, ove reakcije kataliziraju enzimom sa histon-acetiltransferazom (HAT) ili histon-deacetilaznom (HDAC) aktivnošću, iako HAT i HDAC mogu modificirati status acetilacije nehistonskih proteina.
Regulacija faktora transkripcije, efektorskih proteina, molekulskih šaperon a i proteina citoskeleta acetilacijom i deacetilacijom je značajan posttranslacijski regulatorni mehanizam Ovi regulatorni mehanizmi su analogni fosforilaciji i defosforilaciji djelovanjem kinaza i fosfataza. Ne samo da stanje acetilacija proteina može modificirati njegovu aktivnost, već ova posttranslacijska modifikacija također može biti unakrsna sa fosforilacijama, metilacijama, ubikvitinacijama, sumoilacijom i drugim za dinamičku kontrolu ćelijske signalizacije.
Epigenetičke implikacije
Posttranslacijske modifikacije histonskih repova bilo kompleksima za modifikaciju histona ili kompleksima za remodeliranje hromatina se tumače u ćeliji i dovode do složenog, kombinatornog transkripcijskog izlaza. Smatra se da histonski kod diktira ekspresiju gena kompleksnom interakcijom između histona u određenoj regiji. Dosadašnje razumijevanje i interpretacija histona dolazi iz dva projekta velikih razmjera: ENCODE i Epigenomska mapa puta (roadmapa). Svrha epigenomske studije bila je istraživanje epigenetičkih promjena u cijelom genomu. Ovo je dovelo do stanja hromatina koja definiraju genomske regije grupisanjem interakcija različitih proteina i/ili histonskih modifikacija zajedno. Stanja hromatina istraživana su u ćelijama Drosophila, posmatranjem lokacije vezivanja proteina u genomu. Korištenje ChiP-sekvenciranja otkrilo je regije u genomu koje karakteriziraju različite trake. I kod pripaadnika roda Drosophila profilisani su različiti razvojni stadiji, a naglasak je stavljen na relevantnost modifikacije histona. Uvid u dobijene podatke doveo je do definicije stanja hromatina na osnovu modifikacija histona.
Ljudski genom označen je stanjima hromatina. Ova označena stanja mogu se koristiti kao novi načini za označavanje genoma neovisno o sekvenci genoma u osnovi. Ova nezavisnost od sekvence DNK pojačava epigenetjčku prirodu histonskih modifikacija. Stanja hromatina su takođe korisna u identifikaciji regulatornih elemenata koji nemaju definisanu sekvencu, kao što su pojačivači. Ovaj dodatni nivo napomene omogućava dublje razumijevanje regulacije gena specifične za ćeliju.
Metodi
1. Sekvenciranje hromatinskom imunoprecipitacijom (ChIP-sekvenciranje) mjeri količinu obogaćivanja DNK kada se jednom veže za ciljani protein i imunoprecipitira. Rezultat je dobra optimizacija i koristi se in vivo za otkrivanje vezivanja DNK-proteina u ćelijama. ChIP-Seq se može koristiti za identifikaciju i kvantificiranje različitih fragmenata DNK za različite histonske modifikacije duž genomske regije.
2. Sekvenciranje mikrokoknih nukleaza (MNaza-seq) koristi se za istraživanje regiona koji su vezani dobro pozicioniranim nukleosomima. Upotreba enzima mikrokokne nukleaze koristi se za identifikaciju pozicioniranja nukleosoma. Vidi se da dobro pozicionirani nukleosomi imaju obogaćene sekvence.
3. Test za sekvenciranje hromatina dostupnog transpozazi (ATAC-seq) koristi se za ispitivanje regija koje su bez nukleosoma (otvoreni hromatin). Koristi hiperaktivni Tn5-transpozon da istakne lokalizaciju nukleosoma.
Dobor
Dobor je srednjevjekovni utvrđeni grad u donjem toku rijeke Bosne sjeverno od Doboja, u blizini Modriče na izlazu tjesnaca između planina Trebave i Vučijaka. Nalazio se na teritoriji srednjovjekovne župe Nenavište, oblast Usora. Proglašen je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Historija
Podigao ga je 1387. godine hrvatski ban Ivaniš Horvat, na temeljima još starije tvrđave iz XIII vijeka, da bi poslužio kao oslonac pri upadima u Slavoniju i Mačvu. Mađarski kralj Žigmund Luksemburški zauzeo ga je 1394. godine i zapalio, dok je gušio pobunu neposlušne vlastele. Iz tog pohoda je njegova povelja pisana 15. jula 1394. in descensu nostro campestri sub castro Dobor vocato (u vojnom kampu pod gradom zvanim Dobor). Zbog važnog položaja, kralj ubrzo ga je obnovio. Dva dokumenta datirana 26. maja i 5. juna 1408. dokazuju Žigmundovo prisustvo u Dobru.
Pred Doborom Žigmund porazio je u jesen 1408. Tvrtka II, te zarobio i pogubio u masakru 171 bosanskog plemića.
U novom ratu 1415. godine porazom od Osmanlija kod Makljenovca (Doboj), Sigismund se povukao iz Bosne u kojoj je izgubio Usoru i Soli i više se nije jače uplitao u bosanske prilike.
Od 1463. do 1536., prema dokumentima iz 1499., 1528. i 1536. godine, Dobor je bio pod vlašću ugarsko-hrvatskih velikaša od kojih su u njemu najduže vladali slavonski plemići Berislavići (koji se prvi puta pominju 1470. godine kao comes perpetuus de Dobor). Dobor je bio u okviru Srebreničke banovine i dijelio sudbinu ostalih utvrđenja, koje je kralj Matija Korvin organizovao u Srebreničku banovinu, a to se uglavnom odnosi na pomanjkanje sredstava za odbranu grada. Odmah po osvajanju 1536. god. Husrev-beg je u tvrđavu smjestio posadu od 40 čuvara koji su ovamo došli iz Šapca. Grad je pripojen Bosanskom sandžaku i Brodskom kadiluku.
Prvi poznati dizdar Dobora bio je Muhjudin-aga do 1587. godine. Naslijedio ga je njegov sin Jusuf-aga, koji je tu dužnost vršio do 1610. godine. Njega je naslijedio njegov sin Aga-dede, učen čovjek koji se rodio u Doboru, i ostavio njegov opis. U njegovom djelu koje je nastalo 1622-1623. godine navedena su imena svih dizdara od 1536. do 1623. godine.
Godine 1716. preoteli su ga Austrijanci. Požarevačkim mirom 1718. vraćen je Turskoj, ali je napušten kao utvrđenje. Zamijenila ga je Derventa.
Opis
Grad Dobor je primjer odbrambene arhitekture kasnog srednjeg vijeka, u čemu se ogleda njegova vrijednost. Najmarkantniji oblici u današnjem izgledu utvrđenja su dvije kule spojene sa dva paralelna bedema duga po 18 metara, dvorište i bedem prema rijeci Bosni. Prva kula ima izgled nepravilnog valjka, čiji prečnik u osnovi iznosi oko 10 metara, a vanjska visina oko 18 metara. Druga kula ima oblik latiničnog slova D, prečnika je oko 6 metara, a visine oko 19 metara. Još jedna kula naknadno je ugrađena u zapadni zid.
Tvrđava rekonstruisana je nakon Drugog svjetskog rata.
Arheologija
Tvrđava je arheološki sitraživana. Najobimnija arheološka istraživanja na Doboru vršio je Ivo Bojanovski u periodu 1969–1973. . Stratigrafija i arheološki kontekst ovih nalaza nisu poznati. Arheološki materijal nije izdvajan po kulturnim slojevima ili cjelinama, a jedini način datovanja je putem stilsko-tipološke klasifikacije.
Brojno su zastupljeni metalni predmeti, alatke i vojni pribor. Od oružja iskopano je mnogo srelica, kopalja, jedna gotička mamuza, vojničke potkove i dio istopljenog pancira. Od drugih metala nađeni su dijelovi topovskih cijevi od livene bronze i jedan mesingani prsten. Od kamenog materijala pronađeni su dijelovi žrvnjeva, 2 profilirana doprozornika s kule A i kamene kugle. Na Doboru je nađeno 29 novčića dubrovačkog, ugarskog, osmanlijskog i austrijskog porijekla, koji pokrivaju cijelo razdoblje postojanja utvrđenja. Pokretni arheološki materijal sa lokaliteta Dobor-kule od 1978. godine postoji i čuva se u Muzeju u Doboju.
Keramika iz Iznika
Direktno svjedočanstvo o upotrebi orijentalne keramike u Bosni potvrđeno je tokom arheoloških iskopavanja doborske tvrđave. Riječ je o luksuznoj glaziranoj osmanskoj keramici iz Iznika.
Iznička keramika pripada tradicionalnoj islamskoj keramičkoj produkciji. Iako su svi aspekti njezine izrade prisutni u islamskom svijetu puno prije 15. vijeka, iznička keramika tehnološki se razlikuje od srodne islamske keramike7. Iznik je grad koji se nalazi na istoimenom jezeru, stotinjak kilometara jugoistočno od Istanbula, na glavnim trgovačkim pravcima unutar Anatolije. Njegova pozicija zasigurno je uticala na razvoj i širenje keramičarske proizvodnje.
Keramika iz Iznika svakako nadmašuje onu iz drugih keramičarskih centara na Orijentu u tom periodu. Osnovu izničke produkcije predstavlja upotreba vještačkih primjesa zvanih fritware. Kvarcno tijelo je fine teksture, ima manje željeza i bijelo je nakon pečenja. Vrlo fina tekstura, nizak udio željeza i kvarcne glinene mješavine upotrijebljene za engobu, stvorili su odličnu podlogu za slikanu dekoraciju.
Opticaj ove keramike kroz skoro pola vijeka dokaz je o značaju Dobora u kontekstu regionalne trgovine ne samo keramike već i ostalih zanatskih i privrednih dobara.
HIST1H4E
Histon H4 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom HIST1H4E sa hromosoma 6.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 103 aminokiseline, a molekulska težina  11.367 Da.
Funkcija
Histoni su osnovni jedarni proteini koji su odgovorni za nukleosomsku strukturu hromosomskog vlakna kod eukariota. Dvije molekule svakog od četiri jezgarna histona (H2A, H2B, H3 i H4) formiraju oktamer, oko kojeg je omotano oko 146 bp DNK u ponavljajuće jedinice, zvane nukleosomi. Linkerski histon, H1, stupa u interakciju s DNK-linkera između nukleosoma i funkcionira u zbijanju hromatina u strukture višeg reda. Ovaj gen je bez introna i kodira člana porodice histona H4. Transkripti ovog gena nemaju poliA repove, ali umjesto toga sadrže palindromski terminacijski element. Ovaj gen nalazi se u velikom klasteru histonskih gena na hromosomu 6.
Knut III, kralj Danske
Knut III (1018 – 8. juni 1042), poznatiji kao Hartaknut (danski: Hardeknud), bio je kralj Danske od 1035. do 1042. i kralj Engleske od 1040. do 1042. Kada mu je otac Knut Veliki umro 1035, Hartaknut se borio da zadrži posjede svog oca. Međutim, Magnus I je preuzeo kontrolu nad Norveškom, a Hartaknut je naslijedio prijestolje Danske. Postao je kralj Engleske 1040. nakon smrti svog polubrata Harolda Brzonogog. Bio je strog i nepopularan vladar koji je, da bi financirao svoju vojsku, uveo visoke poreze. Umro je iznenada 1042. Bio je posljednji skandinavski vladar koji je bio kralj Engleske.
Vladavina
Od oca Knuta Velikog naslijedio je dansko prijestolje 1035. Bio je u sukobu sa polubratom Haroldom oko engleskog prijestolja. Dok se pripremao da iz Danske izvrši invaziju Engleske kako bi ga svrgnuo, Harold je 1040. umro pa je Hartaknut naslijedio englesku krunu.
Bio je strog i nepopularan vladar koji je, da bi financirao svoju vojsku, uveo visoke poreze. Bio je neoženjen i nije imao djece. Naslijedio ga je predstavnik anglosaske dinastije Edvard Ispovjednik.
Modra rijeka (poema)
Pjesma Modra rijeka je remek-djelo jednog od najvećih bosanskohercegovačkih pjesnika - Maka Dizdara. Ovo djelo je okrunilo Dizdarev pjesnički put i njena hermetičnost i mnogoznačnost, njena melodija i njena struktura, u kojoj se ritam narodne pjesme i začuđujuća zvukovna orkestracija prepliću sa neslućenim naznakama nečega što se nagovještava, što postoji, a što se ne zna, privukli su mnoge koji su dali svoj sud o ovoj Dizdarevoj pjesmi. Poetsku zbirku Modra rijeka s istoimenom pjesmom, evropska kritika apostrofirala je kao evropsku pjesmu. Na stihove Modre rijeke Indexi su davne 1978. godine napisali muziku, a prije njih je to uradio i Arsen Dedić. Ova pjesma se najprije pojavila na Struškim večerima poezije 1969. godine, a zatim je objavljena te iste godine u nekoliko listova i časopisa. Nakon toga je uvrštena u drugo izdanje Kamenog spavača 1970. godine da bi potom bila izostavljena iz trećeg izdanja i uvrštena kao uvodna pjesma u novu zbirku pod nazivom Modra rijeka (1971.). U raznim verzijama, često i sa mnogo štamparskih grešaka, ova pjesma se pojavljivala u mnogim tadašnjim jugoslavenskim listovima i časopisima. Jezička struktura ove pjesme odmah na početku označena je kao ključ za njeno razumijevanje, Pri istraživanju poetske strukture, Modra rijeka može se posmatrati kroz jezički izraz (zvukovni sloj i značenski sloj) i svijet književnog djela (sloj subjektivnog viđenja, sloj predmetne stvarnosti, sloj misaone suštine). Nesumnjivo je da je Modra rijeka u filozofskom i u poetskom, ali i u lingvističkom smislu, najpotpunija i najzaokruženija pjesma Maka Dizdara.
U konačnoj verziji (objavljenoj u zbirci Modra rijeka (1971.), ova pjesma ima ovakav izgled:
Mòdrā rijèka
Nìkto nè znā gdjè je òna
Màlo známo àl je znâno
Iza sèdam iza òsam
I jòš hùđē i jòš lùđē
Prèko môrnīh prèko gôrkīh
Prèko glòga prèko dràče
Prèko žège prèko stège
Iza dèvet iza dèset
Tàmo dòlje ispod zèmlje
I jòš dùbljē i jòš jàčē
Gdje pijètlovi nè pjevajū
Gdje se nè znā za glâs ròga
I jòš hùđe i jòš lùđe
Ìma jèdna mòdrā rijèka
Širòka je dubòka je
Tìsuć ljêta dubòka jèst
Tmà i tmùša nèprebōlnā
Vàlja nàma prèko rijèke
Zvukovni sloj
Pjesma "Modra rijeka" je sastavljena od trinaest distiha i jednog stiha ("Ima jedna modra rijeka"). Taj izdvojeni stih pri kraju pjesme je veza između prvog dijela, koji služi kao uvod, i zaključka o modroj rijeci. Također, pjesma je pisana u osmercu sa cezurom na četvrtom stihu, što cjelini daje ton narodne pjesme. Oko šezdeset posto riječi je dvosložno, što daje ritam koji je karakterističan za narodne pjesme.
Značenski sloj
Pjesma Modra rijeka jedna je od najboljih pjesničkih ostvarenja Maka Dizdara. U pjesmi rijeka je zapravo, simbol, a kako će čitalac taj simbol tumačiti zavisi od njega samog. Zato ova pjesma predstavlja poetiku tajne. Pjesnik ne otkriva šta se nalazi na drugoj strani rijeke, ni zašto je tako važno i vrijedno truda preći tu rijeku, već pušta čitaocu vlastito tumačenje simbola modre rijeke. Pjesnik pjesmu počinje arhaičnom riječi nikto aludirajući da se još od davnine i najstarijih vremena pokušava otkriti gdje je, zapravo, ta modra rijeka, kojoj svi krajem života težimo, šta se dešava poslije smrti, gdje se duša seli, koliko smo blizu modroj rijeci odnosno smrti, tj. prelasku na drugi svijet.
Sloj subjektivnog viđenja
Budući da je rijeka simbol, ova se pjesma često povezuje sa bošnjačkom usmenom predajom o Sirat-ćupriji. U drugom stihu upotrijebljeni su glagoli znano i znamo. Glagol znamo pjesnik je upotrijebio da bi rekao da svi o Sirat-ćupriji ,odnosno, modroj rijeci, ili onom što nas čeka sa druge strane rijeke znamo nešto iz domena vlastitog iskustva. Glagol znano označava postojanje rijeke, ali to postojanje nije potvrđeno. Čitanjem ove pjesme shvatamo da ona podsjeća na epski način pripovijedanja ili na bajku. Rijeka je negdje iza gora, iza dola, gdje pijetlovi ne pjevaju i gdje se ne zna za glas roga. Ona je iza tmače, iza potpunog mraka i tame, nesaznana i nespoznana. Sto godina široka je, a tisuć ljeta duboka jest. Upotrebom punog oblika pomoćnog glagola jest, pjesnik produžava dubinu te rijeke, pokušavajući je nama dočarati.
Sloj predmetne stvarnosti
Majstorstvo pjesnika ogleda se u ponavljanjima veznika i, prijedloga iza i preko. Veznik iza ponavlja se deset puta, veznik preko devet puta, veznik i osam puta. Prebrojavanjem uočavamo da je pjesmu pjesnik napisao kao odbrojavanje, odnosno htio je tim odbrojavanjem reći da smo sve bliže i bliže modroj rijeci, da smo bliže onome što nas sve čeka, što je iza boga, odnosno, bliže smo smrti koju ne može dosegnuti ni sam svemogući bog. Svi stihovi su osmerci, posljednji je deveterac.
Sloj misaone suštine
Postojanje modre rijeke samo je konstatovano u devetoj strofi, da bi na kraju pjesnik potpuno i izvjesno potvrdio to postojanje ponavljanjem stiha ima jedna modra rijeka i dodavanjem stiha valja nama preko rijeke. U tom stihu valja nama preko rijeke sadržana je poenta cijele pjesme. Dakle, svi ćemo morati prijeći tu rijeku, da bismo saznali šta nas to na drugoj obali čeka.
Battle City (igra)
Battle City je videoigra kreirana za Nintendo Entertainment System (NES) od strane Namco-a. Igra je kasnije napravljena i za Game Boy. Također postoji i arkadna igra Tank Battalion koja ustvari predstavlja jednostavniju verziju Battle City-a.
mini|desno|250p|Screenshot iz igre - 29 tabla
Igra
Igrač kontroliše tenk koji mora uništiti sve neprijateljske tenkove na svakom nivou. Zadatak neprijateljskih tenkova je da uništi bazu igrača (predstavljenu orlom ili pticom Feniks). Nivo završava nakon što igrač uništi svih 20 neprijateljskih tenkova, a igrica je gotova ako neprijatelj uništi bazu ili igrač izgubi sve raspoložive živote.
Postojali su zidovi (od cigle) koje su mogli uništavati kako igrači tako i neprijateljski tenkovi. Slijedili su čelični zidovi, neuništivi, osim u slučaju kada bi igrači dobili 3 zvijezde za uvećavanje energije (power-up stars). Zatim zaleđeno tlo po kojem je upravljanje bilo otežano, vodene prepreke preko kojih se tenkovi nisu mogli kretati, te grmlje u kojem su se tenkovi mogli sakriti.
Neprijatelj je posjedovao četiri vrste tenkova različite snage i brzine. U kasnijim nivoima neprijatelji su čekali igrače da se udalje od baze da bi ih uništili, umjesto da besciljno lutaju tablom.
Radmila Šekerinska
Šekerinska je diplomirala 1995. godine na Elektro-inženjerskom fakultetu u Skoplju. Ušla je u Institut za otvoreno društvo Georgea Sorosa i na lokalnim izborima 1996. osvojila mjesto u Skupštini grada Skoplja, nakon čega je na parlamentarnim izborima 1998. godine izvojevala mjesto u Skupštini Republike Makedonije. Istovremeno je postala dopredsjednica Socijal-Demokratskog saveza Makedonije.
4. novembra 2002., Premijer Makedonije Branko Crvenkovski naznačio ju je za potpredsjednicu vlade sa specijalnom odgovornošću za integraciju u Evropsku Uniju. Bila je govornik na uspješnoj kampanji Branka Crvenkovskog uoči izbora za Predsjednika Makedonije u periodu marta i aprila 2004. godine. Bila je vršilac dužnosti premijera nakon što je Crvenkovski na toj funkciji podnio ostavku da bi postao predsjednik. Nakon toga je opet izabrana za potpredsjednicu Vlade Republike Makedonij, 3. juna 2004. godine u kabinetu novoizabranog premijera Harija Kostova.
Battle City (igra)
Igra
Pojedini neprijateljski tenkovi su svjetlucali, i u slučaju njihovog uništenja na određenim mjestima table pojavljivali su se nagradni dodaci (u slučaju da ih igrač ne pokupi za nekih desetak sekundi ti dodaci bi nestajali). Simbol tenka je nosio dodatni život, simbol zvijezde je pojačavao snagu metaka, simbol sata bi zamrzavao neprijatelje na određeni period, simbol bagera bi oklopio bazu čeličnim zidovima za izvjestan period.
Radmila Šekerinska
Usljed ostavke tadašnjeg premijera, iz razloga nesloge s vladajućom koalicijom, Šekerinska opet preuzima dužnost sve do ponovnog odabira Kostovog nasljednika u skupštini. Vratila se na svoju prethodnu funkciju u decembru 2004. kada je Vlado Bučkovski formirao vladu.
Battle City (igra)
Igra
Kao i mnoge druge igre iz serije prvih NES naslova Battle City nije imao odgovarajući svršetak. Nakon što bi igrač (ili igrači) prešli 35 tablu, vratili bi se na tablu broj 1, i počeli sve ispočetka (zadržavajući broj života i sve power-upove koje su prethodno skupili). U Game Boy verziji, igrač bi morao dostići 100-tu tablu da bi počeo ispočetka.
Trivijalno
Battle City je bila jedna od prvih igara napravljenih od strane NES-a koja je dozvoljavala edit mod u kojem su igrači mogli kreirati table po svojoj želji.
Verzije i rimejk igre
Nakon ove igre napravljena je igra pod imenom Tank Force, kreirana od strane Namco-a 1991. godine.
Postoji freeware verzija nazvana Battle Empire, koja sadrži više tipova tla, mogućnost mrežnog igranja, botove sa AI, kretanje u 36 smjerova (moguće je i kretanje u 4 smjera unazad) i još nekoliko dodataka.
PTPN7
Protein tirozin-fosfataza nereceptorski tip 7 jest enzim koji je kod ljudi kodiran genom PTPN7 sa hromosoma 1.
Funkcija
Protein kodiran ovim genom je član porodice protein tirozin-fosfataza (PTP). Poznato je da su PTP-ovi signalne molekule koji reguliraju različite ćelijske procese, uključujući ćelijski rast, diferencijaciju, miozni ciklus i onkogenu transformaciju. Ovaj gen se prvenstveno eksprimira u različitim hematopoetskim ćelijama i predstavlja gen ranog odgovora u ćelijama stimuliranim limfokinom. Nekatalitski N-kraj[ ovog PTP-a može stupiti u interakciju s MAP kinazama i potisnuti njihovu aktivnost. Pokazalo se da je ovaj PTP uključen u regulaciju signalizacije receptora antigena T-ćelija (TCR), za koju se smatralo da funkcioniše kroz defosforilaciju molekula povezanih sa putevima MAP kinaze. Za ovaj gen su pronađene dvije alternativno prerađene varijante transkripta koje kodiraju različite izoforme.
Interakcije
Pokazalo se da je PTPN7 u interakciji sa MAPK3  i MAPK1.
Tektonika ploča
mini|desno|400px|Najvažnije Zemljine litosferne ploče mini|300px|Tectonics plates (preserved surfaces)
Tektonika ploča je geološka teorija koja objašnjava pomicanje Zemljine kore velikih razmjera. Teorija uključuje te ujedno i zamjenjuje stariju hipotezu pomicanja kontinenata, koja datira iz prve polovine 20. vijeka, te koncept širenja morskog dna razvijen tokom 1960-ih.
Vanjski dio Zemlje se sastoji od dva sloja: vanjskog sloja, koji se naziva litosfera, a obuhvata koru i čvrsti gornji dio plašta, dok se ispod litosfere nalazi astenosfera. Iako u čvrstom stanju, astenosfera ima relativno nisku viskoznost i posmičnu snagu te se stoga u geološkoj vremenskoj skali može ponašati kao tečnost. Ispod astenosfere se nalazi krući donji plašt, čije je fazno stanje posljedica ne manjih temperatura, već visokog pritiska.
Litosfera je razlomljena u tzv. litosferne ploče (tektonske ploče). Postoji sedam glavnih i još znatno manjih ploča. Litosferne ploče plove na astenosferi. Postoje tri tipa granica među pločama: konvergentne granice, divergentne granice i transformni rasjedi. Potresi, vulkanska aktivnost, izdizanje planinskih lanaca te oblikovanje okeanskih jaruga se pojavljuje duž granica ploča. Bočno se pomicanje ploča obično odvija brzinama od 0,66 do 8,50 centimetara godišnje. Litosferne ploče su velike, pokretljive ploče stijena, nepravilnog oblika, od kojih je načinjena Zemljina litosfera. Površina ploče može u potpunosti biti načinjena od morskog dna (kao u slučaju Naskanske ploče) ili se može sastojati i od kontinenta i od okeana (kao u slučaju Evroazijske ploče). Neke manje litosferne ploče potpuno su kontinentalne, ali sve velike ploče sadrže i morsko dno.
Ploče se pomiču kao cjelina, što rezultira pojavom da je unutrašnjost ploče relativno tektonski pasivna. Vulkani, zemljotresi, mlađi planinski lanci u uskim su područjima na granicama ploča.
Postoji nekoliko velikih ploča i mnogo sporednih. Najvažnije su:
Edvard Ispovjednik
Edvard Ispovjednik (anglosaksonski: Ēadweard Andettere; ; 1003 – 5. januar 1066) bio je kralj Engleske od 1042. do 1066. Kao sin Ethelreda Nespremnog i Eme Normanske, Edvard je naslijedio Knuta III obnavljajući vladavinu dinastije Wessex nad Engleskom. Kad je Edvard umro 1066. naslijedio ga je Harold II koji je poražen i ubijen iste godine od normanskog vojvode Vilima Osvajača u bici kod Hastingsa.
Rane godine i egzil
Sin je Ethelreda Nespremnog. koji je 1013. pred danskim napadima izbjegao u Normandiju. Odgojen je u Normandiji, pa je stoga bio sklon normanskim uticajima. Njegovim ustoličenjem za engleskog kralja prekinuta je danska prevlast u Engleskoj, te je ponovno vraćena na vlast anglosaska kraljevska dinastija. Anglosaski pravni običaji, kodificirani poslije njegove smrti, prozvani su po njemu (Leges Edwardi confessoris). Bio je poštovan u narodu zbog djelâ milosrđa; razvijao je zajedništvo sa Svetom stolicom.
NGC 4654
NGC 4654 (također poznat kao IRAS 12414+1324, MCG 2-33-4, PGC 42857 i UGC 7902) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 48 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 5,00 (70 hiljada sg) a najmanji 3,1 uglovnih minuta (43 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 12. aprila 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Trijas
Trijas je geološki period koja obuhvata vrijeme od oko prije 245 do oko prije 202 Ma (u daljem tekstu: miliona godina). Kao prvi period Mezozoika, trijas se javlja nakon Perma, a prije Jure. I početak i kraj trijasa su obilježeni masovnim izumiranjem. Masovno izumiranje kojim je završen period trijasa je odnedavno jasnije determinisano, ali, slično kao i s mnogim drugim geološkim periodima, naslage stijena koje određuju početak i kraj su jasno identifikovane, dok početak i kraj svakog perioda varira za nekoliko miliona godina.
Karkateristične naslage trijasa su crveni pješčari i evaporati koji sugerišu postojanje tople i suhe klime. Nema nikakvih dokaza o glacijaciji; po onome što se može zaključiti, nije bilo ledenog pokrova nigdje na kopnu. Superkontinent Pangea se počeo razdvajati tokom trijasa, ali se još nije raspao; ipak su zabilježene prve pomorske naslage koje svjedoče o prvom rasjedu, kojim je razdvojen New Yersey od Maroka, te se datiraju u kasni trijas. Zbog ograničene obale superkontinentalne mase, morske naslage trijasa su relativno rijetke u svijetu, uprkos njihovom prisutstvu u Zapadnoj Evropi, gdje se trijas prvi put proučavao. U Sjevernoj Americi, na primjer, morske naslage su ograničene na nekoliko lokacija u zapadnom dijelu. Tako je stratigrafija trijasa uglavnom temeljena na organizmima koji su živeli u lagunama ili visoko-slanom okolišu, kao Estheria rakovi.
Tokom trijasa je i morski i kopneni život pokazao adaptivnu radijaciju koja je počela od naglo osiromašene biosfere koja je bila posljedica permsko-trijaskog izumiranja. Korali grupe hexacorallia su se prvi put pojavili. Za prve cvjetnjače (Angiosperme) se vjeruje da su evoluirale za vrijeme trijasa, isto kao i prvi leteći kičmenjaci, pterosaurusi.
Ime
Ime trijas je prvi put upotrijebljeno 1834. godine od strane Friedrich Von Albertija kako bi se opisala tri različita sloja (trias na latinskom znači tri): crvene naslage, iznad kojih se nalazi kreda, i crni škriljac šejlovi - te naslage, pronađene u Njemačkoj i Sjeverozapadnoj Evropi, su poznate kao 'trijas'.
Podjela
Trijas se obično dijeli na epohe: donji trijas, srednji trijas i gornji trijas. Faunalne faze od najmlađe do najstarije su:
Tektonika
U trijasu se aktiviraju stari i javljaju novi duboki riftovi duž kojih je dolazilo do rastezanja Zemljine kore. Gondvana se pod uticajem ovih razloma i aktiviranjem naknadnih riftnih procesa razdvaja na Afričko - Brazilijansko i Australo - Indo - Madagaskarsko kopno. Istovremeno, po ovim razlomima javljala se vrlo jaka vulkanska aktivnost sa produktima bazične i kisele magme. U Tetisu, krajem trijasa, odigrala se starokimrijska faza alpske orogeneze, koja je bila praćena utiskivanjem i izlijevanjem magmatskih stijena.
Klima
Klima u trijasu je bila suha, što je bio trend koji je počeo u kasnom karbonu. Bila su, sasvim jasno, izražena godišnja doba, pogotovo u unutrašnjosti kontinenta. Nizak nivo mora je također pogodovao ekstremnim temperaturama. Voda je djelovala kao stabilizator, zbog svoje velike specifične toplote, pa je kopno u blizini velikih vodenih masa, pogotovo okeanskih, imalo manje temperaturnih varijacija. S obzirom na to da je veći deo kopna bio udaljen od okeana, temperature su se često drastično mijenjale, pa se unutrašnjost kontinenata vjerovatno sastojala od velikih pustinja. Dokazi u obliku crvenih sedimenata i evaporata, podržavaju ovakav zaključak.
Naslage u oblasti Tetisa odlikuju se širokom rasprostranjenošću karbonatnih naslaga sa mnogobrojnim koralima, algama i evaporatima. Prema nekim istraživanjima, paleotemperatura morske vode u regiji Alpa bila je oko 21.5 °C, dok je u Sjevernom moru bila znatno manja, i kretala se oko 14 °C.
Razvoj organskog svijeta
mini|desno|325px|Proterosuchus koji je postojao u ranom Trijasu Izumiranje većine poznatih paleozoitskih životinjskih vrsta na kraju paleozoika stvorilo je uslove za razvoj novih. Najbrojniji beskičmenjaci u morima trijasa svakako su bili amoniti. Oni su doživjeli procvat (razvijali se sve brže i zadobijali sve složeniju strukturu) tako da je tokom trijasa postojalo dosta novih vrsta, pored preživjelih permskih. U trijasu je bilo poznato oko 450 rodova, sa više od 2900 vrsta amonita. Fosili amonita predstavljaju karakteristične fosile za cijelu mezozoitsku eru, jer imaju malo vertikalno, a veliko horizontalno rasprostranjenje (živeli su, u geološkom smislu, relativno kratko, ali su naseljavali velike morske površine). Također, mnogo veći značaj nego ranije imaju i druge grupe mekušaca, jer se broj njihovih rodova povećao u odnosu na paleozoik. Školjke u trijasu imaju veoma veliki značaj i doživljavaju pravi procvat, o čemu govori pojava preko 2000 rodova i vrsta.
Među kopnenim kičmenjacima počinju da dominiraju gmizavci. Oni se prilagođavaju različitim načinima života u procesu adaptivne radijacije. Među najuspješnijim gmizavcima ikada, svoj razvoj u trijasu započinju i dinosaurusi, najveće životinje koje su ikada hodale Zemljom. Grupa dinosaurusa je postojala u rasponu 150 Ma, i za to vrijeme je evoluiralo mnogo vrsta. Definitivno su izumrli krajem krede.
Od velikog značaja je i početak razvoja prvih sisara, koji su se na Zemlji pojavili pre oko 200 Ma. Oni su bili mali kao današnji miševi ili pacovi. Ovi prvi sisari hranili su se insektima, različitim larvama, pa i malim gmizavcima. Lovili su noću. Od ranih sinapsida je prvo evoluirala grupa sa građom koja je otprilike na sredini između reptilske i sisarske — terapsidi. Zatim su od terapsida nastali prve monotremate (sisari sa kloakom), pa torbari i sisari.
1646.
Godina 1646. (MDCXLVI) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak po gregorijanskom kalendaru odnosno redovna godina koja počinje u četvrtak po deset dana sporijem julijanskom kalendaru. To je jedna od osam godina nove ere koja, napisana rimskim brojevima, sadrži svaku rimsku cifru samo po jednom (1000(M)+500(D)+100(C)+(-10(X)+50(L))+(5(V)+1(I)) = 1646).
thumb|lijevo|180px|Gottfried Wilhelm Leibniz thumb|lijevo|180px|Karta svijeta iz 1646. godine
Heinrich Himmler
Heinrich Luitpold Himmler je bio njemački nacionalsocijalistički političar za vrijeme Drugog svjetskog rata. Bio je vođa (Reichführer) SS trupa i time odgovoran za zločine i holokaust nad evropskim Židovima, kao i za zločine jedinica Waffen-SS-a. Izvršio je samoubistvo uzimanjem kapsule cijankalija 23. maja 1945. godine.
Zoran Đinđić
Zoran Đinđić (1. august 1952 – 12. mart 2003) bio je srbijanski političar, bivši premijer Republike Srbije i nekadašnji gradonačelnik Beograda.
Biografija
Rođen je 1. augusta 1952. u Bosanskom Šamcu (FNR Jugoslavija). Datum rođenja predsjednika Demokratske stranke bio je, kako je govorio, "dovoljno kasno da ne upadne pod iluziju titoizma".
Gimnaziju je završio u Beogradu 1970. godine. Studirao je filozofiju, 1974. diplomirao je na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu, a 1979. doktorirao na Univerzitetu u Constanţi. Govorio je da je studirao filozofiju 20 sati dnevno i da je istovremeno pohađao studije historije umjetnosti, sociologije i ekonomije. Na prvom satu na Filozofskom fakultetu sukobio se sa komunistima jer je tvrdio da veliki Marx ne da nije najveći, već uopće nije filozof. Drugi veliki i značajniji sukob imao je s policijom zbog organiziranja "ilegalnih aktivnosti u studentskoj organizaciji protiv komunista, zbog čega je sam putovao po cijeloj Jugoslaviji". Zbog pokušaja da osnuje autonomnu studentsku organizaciju sa liderima studenata iz Zagreba i Ljubljane, uhapšen je i osuđen na godinu dana zatvora. Čak se i Willy Brandt, njemački kancelar, zauzimao za njega pa se, umjesto u zatvoru, našao u Njemačkoj. Doktorirao je na tezi "Problemi utemeljenja kritičke teorije društva" kod Jürgena Habermasa.
mini|lijevo|Đinđić i [[Bill Gates.]]
Bio je viši naučni saradnik u Centru za filozofiju i društvenu teoriju u Beogradu, poslanik u sva tri višestranačka saziva Narodne skupštine Republike Srbije i Vijeću republika Skupštine SRJ. Bio je profesor na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu. Eseji i radovi dr. Đinđića, jednog od vodećih intelektualaca Srbije, objavljivani su u "Stavu", "Književnim novinama" i "Književnoj reči". On je, također, poznat po svojim knjigama "Srbija ni na istoku ni na zapadu", "Subjektivnost i nasilje", "Jugoslavija kao nedovršena država" i "Jesen dijalektike". Preveo je mnoga filozofska djela i autor je velikog broja novinskih prikaza.
Nikad nije bio član Saveza Komunista. Ipak, politikom se bavio sve vrijeme, aktivno od 1989. kada je sa još dvanaest intelektualaca iniciralo obnavljanje Demokratske stranke, a na Skupštini Stranke 1990. bio je jedan od osnivača. Septembra 1990. je izabran za predsjednika Izvršnog odbora, a onda, januara 1994. postaje predsjednik Demokratske stranke.
Za Demokratsku stranku je govorio da je kao preduzeće, nikako mjesto za druženje, pojašnjavajući da svako u stranci mora da ima proizvod, "a to mogu biti plakat, poruka, kritika, nastup... i mora se znati ko taj proizvod koristi, da li je njime zadovoljan". Objašnjavao je ko može da bude političar: "Čovjek, da bi se bavio politikom, mora da ima jak i čvrst karakter, autoritet, da umije da presječe, da se zamjeri, kaže "ne" i da ga mrze, jer je to priroda politike. Neko ko i suviše ide na širenje simpatija, udvaranja i izbjegavanja sukoba mora još mnogo da nauči da bi vodio jednu ozbiljnu stranku".
U sudskom sporu sa premijerom Republike Srbije Mirkom Marjanovićem, 20. septembra 1996. osuđen je na 4 mjeseca zatvora, uvjetno na dvije godine. Vrhovni sud Srbije 9. jula 1998. preinačio je presudu i izrekao novu u kojoj je osuđen na 7 mjeseci zatvora, uvjetno na 3 godine.
mini|lijevo|Đinđićev sastanak sa predsjednikom Rusije [[Vladimir Putin|Vladimirom Putinom.]]
Dobitnik je ugledne njemačke nagrade "Bambi" za 2000. godinu u oblasti politike.
Za premijera Republike Srbije izabran je 25. januara 2001. nakon pobjede DOS-a na republičkim parlamentarnim izborima u decembru 2000.
Đinđić je augustu 2002. godine u Pragu primio nagradu Fondacije "Polak" za doprinos razvoju demokratije u Srbiji. Nagrada se dodjeljuje svake godine za doprinos sprovođenju demokratskih i ekonomskih reformi u Centralnoj i Istočnoj Evropi.
Volio je takmičenja i provjere. Bio je veoma strpljiv, obrazovan i pragmatičan. Trudio se da se ne ponavlja, birao bi jednu sliku, poruku, rečenicu i oko toga gradio priču. Priznavao je da nema pretenzija da kaže nesto epohalno, ali je smatrao da će ostati upamćen po velikim stvarima. Život nije mogao da zamisli bez ljudi jer - ljudska komunikacija mu je bila potrebna kao uvjet za provjeru ideja i sposobnosti. Kod sebe je cijenio spremnost da uči i priznaje greške, kao i spremnost da ih ispravlja, a kod drugih je cijenio pouzdanost. Govorio je da nema poroka. Đinđić je ubijen 12. marta 2003. godine ispred zgrade Vlade Republike Srbije. Suđenje optuženima za ubistvo političara Đinđića počelo je u decembru 2003. godine i nije poznat ishod.
Liska
Liska je naseljeno mjesto u sastavu općine Dugopolje, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Solin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Liska je imala 54 stanovnika.
Napomena: ''U 1991. smanjeno za dio područja koji je pripojen naselju Bisko (grad Trilj), za koje i sadrži dio podataka do 1981. U 1890. i 1900. iskazivano pod imenom Lisak. U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Kotlenice. Od 1880. do 1910. iskazivano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Liska je imalo 79 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Harold II
Harold II (1022 – 14. oktobar 1066), poznatiji kao Harold Godwinson (staroengleski: Harold Godƿinson), bio je posljednji anglosaksonski kralj Engleske. Vladao je od 6. januara 1066. do svoje smrti u bici kod Hastingsa 14. oktobra 1066. Njegova smrt je označila kraj Anglosaksonske vladavine nad Engleskom.
Cviljevina
Cviljevina je naselje u gradu Tuzli, Bosna i Hercegovina.
NGC 846
NGC 846 (također poznat kao IRAS 02090+4420, MCG 7-5-24, NGC 847, PGC 8430 i UGC 1688) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 235 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Andromeda. Najveći prečnik je 1,90 (130 hiljada sg) a najmanji 1,7 uglovnih minuta (116 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 22. novembra 1876. godine.
Mars Pathfinder
mini|200px|Mars Pathfinder Roverima Spirit i Opportunity prethodio je još rover.
Ugašeni Mars Pathfinder i danas se nalazi na površini Marsa.
SC Fortuna Köln
SC Fortuna Köln je njemački nogometni klub iz Köln, Sjeverna Rajna-Vestfalija. Takmiči se u 3. Ligi, trećem rangu njemačkog nogometa.
1645.
Godina 1645. (MDCXLV) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju po gregorijanskom kalendaru odnosno redovna godina koja počinje u srijedu po deset dana sporijem julijanskom kalendaru.
SC Fortuna Köln
Historija
Klub je osnovan 21. februara 1948. godine spajanjem tri kluba: Victoria Köln 1911, Bayenthaler SV 1920 i Sparkassen-Verein Köln 1927. Od ovih klubova Victoria je imala najbolje rezultate. U posljednje četiri decenije Fortuna je uglavnom igrala u nižim rangovima njemačkog nogometa. Najveći uspjeh kluba je plasman u Bundesligu 1974. godine, te finale nacionalnog kupa 1983. godine. U finalu je poražen od gradskog rivala 1. FC Kölna sa 1-0.
1645.
thumb|lijevo|180px|Hugo Grotius
Tony Shalhoub
Anthony Marcus "Tony" Shalhoub američki je glumac, trostruki dobitnik Emmyja i dobitnik Zlatnog globusa. Najpoznatiji je po ulogama Antonija Scarpaccija u seriji Krila i Adriana Monka, detektiva s opsesivno-kompulzivnim poremećajem u seriji Monk.
Djetinjstvo i mladost
Shalhoub je rođen i odrastao u gradu Green Bay u Wisconsinu kao deveto od ukupno 10-ero djece. Njegov otac Joe Shalhoub emigrirao je kao siroče iz Libana u SAD kad mu je bilo 10 godina. Oženio se Tonyjevom majkom Helen, također libanskog porijekla, i osnovao porodični lanac prodavnica, počevši s prodavnicom u centru Green Baya. Shalhoub, inače, pripada maronitskoj crkvi.
Shalhouba je s pozorištem prvi put upoznala starija sestra koja mu je "sredila" dodatnu ulogu u srednjoškolskoj verziji predstave Kralj i ja. Iako je stajao s pogrešne strane zavjese tokom posljednje probe s kostimima, postao je ovisan o pozorištu. Završio je Srednju školu Green Day, gdje su ga starije generacije imenovale najbolje odjevenim i onim za koga je najvjerovatnije da će postići uspjeh. U završnoj godini doživio je peh slomivši nogu pri padu s pozornice za vrijeme probe. Brzo se oporavio i uspio nastupiti u završnoj predstavi te godine. Diplomirao je dramu na Univerzitetu Southern Maine u Portlandu, a magistrirao iz iste oblasti 1980. na Yaleovoj Školi drame.
Pozorište
Potvrđeno je da će tumačiti lik Saundersa u brodvejskom "oživljavanju" komedije "Posudi mi tenora" koja je počela s prikazivanjem u Music Box Theatreu od 4. aprila 2010.
Proboj na TV i filmske uloge
Jedna od prvih Shalhoubovih TV-uloga bila je uloga italijanskog taksista Antonija Scarpaccija u seriji "Krila". Bio je prijatno iznenađen kad je dobio ulogu nakon što je bio epizodni lik u drugoj sezoni. Za nju je uvježbao italijanski naglasak. U isto vrijeme glumio je fizičara, dr. Chestera Roya Bantona u Dosjeima X (epizoda "Soft Light" iz 2. sezone).
Uspjeh u "Krilima" donio je Shalhoubu nekoliko filmskih uloga: u Barton Finku glumio je uzbuđenog filmski producenta, zatim advokata koji brzo govori u Čovjek koji nije bio tu (oba filma režirala su braća Coen), pa jezički neidentificiranog taksista u Brzoj promjeni, kubansko-američkog biznismena u Predsjedničkim bojama, slabašnog vlasnika zalagaonice u Ljudima u crnom (oba dijela), saosjećajnog advokata u Cijeni pravde, oca-udovca u "13 duhova". Imao je i kameo ulogu u filmu Gattaca te ulogu bivše TV-zvijezde u Galaktičkoj pustolovini. Također je imao i manju ulogu italijanskog šefa kuhinje u Velikoj noći za koju je u potpunosti koristio naglasak, a 1995. pojavio se u hit-seriji Frasier kao Arap Manu Habbib, vlasnik novinskog štanda (epizoda "The Focus Group"). Također je posudio glas za računarsku igru Fallout 1997.
Svoj dramski potencijal demonstrirao je u visokobudžetnom trileru iz 1998. Opsadno stanje, s Denzelom Washingtonom, Annette Benning i Bruceom Willisom. Njegov lik, specijalni agent FBI-a Frank Haddad, bliskoistočnog je porijekla i bio je žrtva diskriminacije nakon napada terorista na New York.
Monk
Nakon dvogodišnjeg odsustva s malih ekrana, Shalhoub se pojavio u seriji "Monk" za TV-kuću USA Network. U njoj glumi detektiva iz San Franciska s opsesivno-kompulzivnim poremećajem. Uloga je prvo bila ponuđena Michaelu Richardsu u vrijeme kad se razmatralo da seriju prikazuje ABC, koji je poslije reprizirao 1. sezonu 2002. godine, ali ju je on na kraju odbio. Shalhoub je u sedam uzastopnih godina bio nominiran za Emmy za najboljeg glavnog glumca u humorističkoj seriji, osvojivši nagradu 2003, 2005. i 2006. Također je dobio i Zlatni globus za najbolju izvedbu glumca u TV-seriji, mjuziklu ili komediji 2003.
Karijera tokom Monka
U dodatku na glumački rad, Shalhoub je 2005. zajedno s Mrežom arapskoameričkih profesionalaca i produkcijom "Zoom-In-Focus" ustanovio Takmičenje arapskoameričkih filmaša. Arapskoamerički filmaši poslali su scenarije, a izabrani pobjednik za nagradu je dobio odlazak u Hollywood i snimanje filma po tom scenariju. Dva finalista također su pozvana da učestvuju u produkciji.
Shalhoub je 2003. bio jedan od "slavnih" sudija u reklamnom takmičenju "Bush u 30 sekundi". Pojavio se s Alecom Baldwinom u holivudskoj satiri iz 2004. "Posljednji pucanj" kao osoran sitni mafijaš s ljubavlju za filmove, a posudio je i glas Luigiju u Pixarovom dugometražnom crtanom filmu "Automobili" iz 2006.
Godine 2008. nominiran je za Grammy u kategoriji najboljeg recitacijskog albuma za djecu za pripovijedanje u "Kriketu na Times Squareu".
Lični život
Shalhoub se oženio glumicom Brooke Adams 1992. Radili su skupa u nekoliko filmova, a Adams je više puta gostovala u Monku, tumačeći skoro uvijek drugi lik. Trenutno rade zajedno na Broadwayu u ponovnom prikazivanju komedije "Posudi mi tenora". U vrijeme vjenčanja Adams je imala usvojenu kćer, Josie Lynn (r. 1988), koju je usvojio i Shalhoub. Godine 1994. usvojili su drugu kćer, Sophie (r. 1993). Porodica živi u Los Angelesu i Green Bayu.
Svjetski trgovački centar
Svjetski trgovački centar u New York-u (STC), (engleski:World Trade Center ili WTC), (Twin Towers ili Tornjevi Blizanci) bio je kompleks od 7 zgrada koje je, uglavnom, dizajnirao japansko-američki arhitekta Minoru Yamasaki finansiran od strane Port Authority New York i New Jersey. Gradnja je potpuno završena 1973 godine. Kompleks se nalazio u samom srcu Njujorškog takozvanog finansijskog distrikta a imao je više od 1.24 miliona m2 poslovnog prostora tj. oko 4% ukupnog poslovnog prostora na Manhattan-u. Centar je najpoznatiji po markantnim Tornjevima Blizancima koji su bili visoki 415 m (WTC-1) i 417 m (WTC-2), a imali po 110 spratova. Centar je preživio prvo bombardovanje 26. februara 1993. godine. U napadima 11. septembra 2001. godine cjelokupan kompleks je uništen. Zgrade WTC-1, WTC-2 (sjeverni i južni tornjevi) i WTC-7 su se srušili u samom napadu, WTC-3 (Marriott hotel) je bio zatrpan ruševinama tornjeva dok su WTC-4, WTC-5 i WTC-6 bili oštećeni bez mogućnosti opravke te su naknadno srušeni.
Al-Kaida
mini|desno|400p|Mapa lokacija napada Al-Kaide
Al-Kaida (arapski القاعدة - al-Qā‘idah, „baza“) je ime dato međunarodnom savezu terorističkih organizacija. Osnovana od strane arapskih dobrovoljaca koji su tokom 80-tih odlazili u Afganistan boriti se protiv snaga SSSR-a. Najočitiji vođa te organizacije su Saudijac Osama bin Laden i Egipćanin Ayman al-Zawahiri. Organizacija je preuzela odgovornost za više teških terorističkih napada, kao napadi 11. septembra 2001., nakon kojih SAD je pokrenuo Rat protiv terorizma koji je bitno oslabljuje i tjera njene članove iz Afganistana. Nakon toga Al-Kaida se reorganizira i sprema za nove napade.
Želatinozna kapljičasta rožnjačna distrofija
Želatinozna kapljkičasta distrofija rožnjače, poznata i kao amiloidna rožnjačna distrofija, rijedak je oblik distrofija rožnjače. Bolest je opisao Nakaizumi još 1914. godine.
Ispoljavanje
Glavne patološke karakteristike ove distrofije su želatinozne mase u obliku duda, ispod epitela rožnjače. Pacijenti pate od fotofobije, osjećaja stranog tijela u rožnjači. Gubitak vida je ozbiljan. Utvrđeno je da amiloidni čvorići sadrže laktoferin, ali gen koji kodira laktoferin nije pogođen.