cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hidroksokobalamin
Hidroksokobalamin – dimetil-5,6 benzimidazolil)-alfa CO-hidrokso kobamin – je provitaminski oblik prirodnog vitamina B12a. Proizvode ga brojne bakterije, a u organizmu se lahko pretvara u biološki aktivne oblike (metilkobalamin i adenozilkobalamin), koji su sveprisutni kofaktori.
Vitamin B12 je naziv koji objedinjuje grupu spojeva zvanih kobalamini koji su prisutni u ljudskom tijelu u mnoštvu, uglavnom međusobno pretvorivih oblika. Zajedno sa folnom kiselinom, kobalamini su neophodni kofaktori za sintezu DNK u ćelijama, tokom replikacije hromosoma. Kao kofaktori, kobalamini su veoma važni pri ćelijskim reakcijama, kao što su:
Upotreba
Hidroksikobalamin se koristi kao preparat za tretman megaloblastne anemije, koja nastaje zbog nedostatka vitamina B12 (anti-anemija), ali i kao antidot kod trovanja cijanidima.
Nedostatak vitamina B12
Spojevi vitamina B12 se koriste kao lijekovi na recept (injekcije) kao zamjena vitamina B12 u terapiji avitaminoza, obično u dozi od 100 µg po dozi. Oštećenja nedostatkom vitamina B12 se mogu spriječiti početnom dijagnozom i adekvatnim liječenjem.
Standardna terapija za liječenje nedostatka vitamina B12 u većini slučajeva je intramuskularno (IM) injektiranje u obliku cijanokobalamina (CNCbl) ili hidroksokobalamina (OHCbl). Cijanokobalamin se uobičajeno propisuje u SAD. Izvan SAD-a, većinom se koristi vitamin B12, a zamjenska terapija se smatra slobodom "izborom lijeka." Prednost hidroksokobalamina u mnogim zemljama je zbog dugog zadržavanja u organizmu, što podrazumijeva manja učestalost davanja injekcije prilikom vraćanja potrebne razine vitamina B12 (kobalamin) u serumu. Pored toga, intramišićno davanje hidroksokobalamina je tretman koji se više koristi kod pedijatrijskih pacijenata sa unutrašnjim kobalaminskim bolestima metabolizma. Preporučuje se i pacijentima sa pernicioznom anemijom koji imaju optičke neuropatije. Kod novootkrivenih pacijenata, kao nedostatak vitamina B12 obično se definiraju slučajevi kada u serumu ima manje od 200 pg/ml. Tada se svakodnevno daju injekcije hidroksokobalamina, do 1.000 µg (1 mg) dnevno. U slučaju neuroloških simptoma, nakon svakodnevnog tretmana, injekcije se daju sedmično ili dvosedmično. Kada je kliničko poboljšanje potvrđeno, održavanje razine vitamina B12 će stvoriti količinu koja će biti potrebna za život.
Trovanja cijanidom
Hidroksokobalamin se koristi i u liječenju trovanja cijanidom. Cijanid potiskuje hidrokso ligand, stvarajući stabilni cijanokobalamin. Vitaminom B12 oskudijevaju pacijenati sa duhanskom ambliopijom zbog trovanja cijanidom.
Snježna čaplja
mini|262px|Snježna čaplja u lovu, [[Daytona Beach, FL]] Snježna čaplja (Egretta thula) je vrsta male bijele čaplje. Veoma je slična evropskoj maloj bijeloj čaplji. Odrasle jedinke obično narastu do 61 cm i teže oko 375 g. Nastanjuje veći dio Južne Amerike i Centralnu Ameriku, a u Sjevernoj Americi je stalni stanovnik obale Atlantika do Virginije na sjeveru te obale Pacifika od centralnog dijela Kalifornije prema jugu. Snježna čaplja se gnijezdi u kolonijama na izoliranim mjestima sa gustom vegetacijom. Tokom sezone parenja, žuti dio kljuna ispred očiju odraslih jedinki, poprima tamno-crvenu boju, a na potiljku se pojavljuje krijesta. Hrane se ribama, rakovima, insektima, malim gmizavcima, žabama, puževima i crvima. Plijen love u plitkoj vodi. Na IUCN Crvenoj listi ugroženih vrsta stavljena je u kategoriju IUCN 3.1 – najmanji stepen zabrinutosti (LC).
IC 3888
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
FC St. Gallen
Fussballclub St. Gallen 1879 je profesionalni nogometni klub iz St. Gallena, Švicarska. Takmiči se Superligi, najvišem rangu švicarskog nogometa. Tradicionalne boje kluba su zelena i bijela. Domaće utakmice igra na stadionu AFG Arena.
Historija
Osnovan je 19. aprila 1879. godine. Najstariji je nogometni klub u Švicarskoj i Srednjoj Evropi. Međutim, klub ima relativno malo uspjeha u odnosu na druge klubove u zemlji. Uprkos činjenici da je domaće prvenstvo osvojio u sezonama 1903-04. i 1999-2000. uglavnom se nalazi na sredini tabele. Tokom posljednjih nekoliko godina klub je kontinuirano u padu. St. Gallen je dva puta ispadao u niži rang u sezonama 2007-08. i 2010-11. Prvi nastup u evropskim takmičenjima je ostvario u sezoni 1969-70. kada je u okviru Kupa pobjednika kupova igrao protiv Kopenhagena. U sezoni 2013-14. je igrao grupnu fazu Evropske lige.
Opći izbori u Bosni i Hercegovini 2014 - Parlament Federacije Bosne i Hercegovine
'''Opći izbori u Bosni i Hercegovini 2014. za Parlament Federacije Bosne i Hercegovine''' održani su 12. oktobra 2014. godine. Pored članova Parlamenta Federacije Bosne i Hercegovine birani su i članovi Predsjedništva Bosne i Hercegovine, predstavnici za Parlament Bosne i Hercegovine, Narodnu skupštinu Republike Srpske i za Skupštine kantona, te Predsjednik Republike Srpske. .
Zbirni rezultati
Na izborima za članove Predstavničkog doma, Parlamenta Federacije Bosne i Hercegovine birano je 98 zastupnika, sa trajanjem mandata 4 godine. Izbori su održani u dvanaest izbornih jedinica, a na izbore se prijavilo 226 kandidatskih listi sa ukupno 1.442 kandidata. Broj registriranih glasača je bio 2.037.076, a od toga je na izbore izašlo 1.080.888 (53,06%). Broj važećih glasova bio 992.342 (91,81%), a nevažećih 88.546 (8,19%)
Izborna jedinica 1
Glasano je na osam osnovnih izbornih jedinica (općine: Bihać, Bosanska Krupa, Bosanski Petrovac, Bužim, Cazin, Ključ, Sanski Most i Velika Kladuša), a iz izborne jedinice su birani devet zastupnika sa direktnim mandatom. Broj registriranih glasača je bio 245.886, a od toga je na izbore izašlo 106.708 (43,40%). Broj važećih glasova bio 96.147 (89,34%), a nevažećih 10.561 (10,66%).
Izborna jedinica 2
Glasano je na sedam osnovnih izbornih jedinica (općine: Odžak, Domaljevac-Šamac, Orašje, Gradačac, Brčko Distrikt (Opcija FBIH), Doboj Istok i Gračanica), a iz izborne jedinice su birani pet zastupnika sa direktnim mandatom. Broj registriranih glasača je bio 150.874, a od toga je na izbore izašlo 80.172 (53,14%). Broj važećih glasova bio 72.849 (90,87%), a nevažećih 7.323 (9,13%).
Izborna jedinica 4
Glasano je na četiri osnovne izborne jedinice (općine: Teočak, Banovići, Živinice, Kalesija, Sapna i Kladanj), a iz izborne jedinice su birani četiri zastupnika sa direktnim mandatom. Broj registriranih glasača je bio 134.321, a od toga je na izbore izašlo 78.725 (58,61%). Broj važećih glasova bio 73.007 (92,74%), a nevažećih 5.718 (7,26%).
Izborna jedinica 5
Glasano je na sedam osnovnih izbornih jedinica (općine: Doboj Jug, Tešanj, Maglaj, Žepče, Zavidovići, Zenica i Usora), a iz izborne jedinice su birani osam zastupnika sa direktnim mandatom. Broj registriranih glasača je bio 228.531, a od toga je na izbore izašlo 119.878 (52,46%). Broj važećih glasova bio 110.887 (92,50%), a nevažećih 8.991 (7,50%).
Izborna jedinica 6
Glasano je na pet osnovnih izborih jedinica (općine: Kakanj, Vareš, Olovo i Visoko, Breza), a iz izborne jedinice su birani četiri zastupnika sa direktnim mandatom. Broj registriranih glasača je bio 97.812, a od toga je na izbore izašlo 58.546 (59,86%). Broj važećih glasova bio 53.972 (92,19%), a nevažećih 4.574 (7,81%).
Izborna jedinica 7
Glasano je na sedam osnovnih izborih jedinica (općine: Hadžići, Ilidža, Novi Grad (Sarajevo), Trnovo (FBiH), Pale-Prača, Foča-Ustikolina i Goražde), a iz izborne jedinice su birani šest zastupnika sa direktnim mandatom. Broj registriranih glasača je bio 218.941, a od toga je na izbore izašlo 125.155 (57,16%). Broj važećih glasova bio 114.511 (91,49%), a nevažećih 10.644 (8,51%).
Izborna jedinica 8
Glasano je na dvanaest osnovnih izborih jedinica (općine: Bugojno, Busovača, Dobretići, Donji Vakuf, Fojnica, Gornji Vakuf, Jajce, Kiseljak, Kreševo, Novi Travnik, Travnik i Vitez), a iz izborne jedinice su birani devet zastupnika sa direktnim mandatom. Broj registriranih glasača je bio 218.969, a od toga je na izbore izašlo 120.424 (55,01%). Broj važećih glasova bio 109.956 (91,31%), a nevažećih 10.468 (8,69%).
Izborna jedinica 9
Glasano je na devet osnovnih izborih jedinica (općine: Prozor-Rama, Jablanica, Konjic, Mostar Čitluk, Čapljina, Neum, Stolac i Ravno), a iz izborne jedinice su birani osam zastupnika sa direktnim mandatom. Broj registriranih glasača je bio 191.375, a od toga je na izbore izašlo 105.983 (55,38%). Broj važećih glasova bio 114.511 (92,42%), a nevažećih 8.029 (7,58%).
Izborna jedinica 10
Glasano je na četiri osnovne izbore jedinice (općine: Posušje, Grude, Široki Brijeg i Ljubuški), a iz izborne jedinice su birani tri zastupnika sa direktnim mandatom. Broj registriranih glasača je bio 69.788, a od toga je na izbore izašlo 35.733 (51,20%). Broj važećih glasova bio 33.623 (94,09%), a nevažećih 2.110 (5,9%).
Izborna jedinica 11
Glasano je na pet osnovnih izborih jedinica (opštine: Ilijaš, Vogošća, Centar, Stari Grad i Novo Sarajevo), a iz izborne jedinice su birani sedam zastupnika sa direktnim mandatom. Broj registriranih glasača je bio 212.113, a od toga je na izbore izašlo 117.223 (55,26%). Broj važećih glasova bio 109.005 (92,99%), a nevažećih 8.309 (7,01%).
Izborna jedinica 12
Glasano je na šest osnovnih izborih jedinica (općine: Bosansko Grahovo, Drvar, Glamoč, Kupres, Livno i Tomislavgrad), a iz izborne jedinice su birani tri zastupnika sa direktnim mandatom. Broj registriranih glasača je bio 64.150, a od toga je na izbore izašlo 31.356 (48,88%). Broj važećih glasova bio 28.032 (89,40%), a nevažećih 3.324 (10,60%).
Puščava (Mokronog–Trebelno)
Puščava je naseljeno mjesto u sastavu općine Mokronog–Trebelno, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Trebnje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Puščava je imala 130 stanovnika.
Napomena: ''U 1994. smanjeno za dio naselja koji je priključen naselju Bistrica (općina Šentrupert). U 2009. izvršene su manje razmjene teritorija između naselja Gorenje Jesenice (općina Šentrupert) i Puščava, između naselja Bistrica (općina Šentrupert) i Puščava, te između naselja Puščava i Rakovnik pri Šentrupertu (općina Šentrupert).''
Sangerovsko sekvenciranje
Sangerovsko sekvenciranje ili Sangerov metod je postupak DNK sekvenciranje koji uključuje elektroforezu i zasniva se na nasumičnoj inkorporaciji didezoksinukleotida koji završavaju lanac putem DNK-polimeraze tokom DNK replikacija in vitro. Nakon što su ga prvi razvili Frederick Sanger i kolege 1977. godine, postao je najčešće korišten metod sekvenciranja otprilike 40 godina. Prvi put ga je komercijalizirao Applied Biosystems 1986. U skorije vrijeme, Sangerovsko sekvenciranje većeg obima zamijenjeno je sekvenciranjem metodima sljedeće generacije, posebno za velike, automatizirane genomske analize. Međutim, Sangerova metod ostaje u širokoj upotrebi za manje projekte i za validaciju rezultata dubokog sekvenciranja. I dalje ima prednost u odnosu na tehnologije sekvenciranja kratkog čitanja (kao što je Illumina), u tome što može proizvesti očitavanje DNK sekvence od > 500 nukleotida i održava vrlo nisku stopu greške sa tačnošću od oko 99,99%. Sangerovo sekvenciranje se još uvijek aktivno koristi u naporima za javnozdravstvene inicijative kao što je sekvenciranje šiljastog proteina iz SARS-CoV-2 kao i za nadzor izbijanja norovirusa kroz CaliciNet mrežu nadzora Centra za kontrolu i prevenciju bolesti (CDC).
Redoslijed boje-terminatora
Sekvenciranje terminatora boje koristi označavanje terminatora lanca ddNTP, što omogućava sekvenciranje u jednoj reakciji, a ne u četiri reakcije kao u metodu označenog prajmera. U sekvenciranju terminatora boje, svaki od četiri terminatora didezoksinukleotidnog lanca označen je fluorescentnim bojama, od kojih svaka emituje svjetlost na različitim talasnim dužinama. Zbog svoje veće ekspeditivnosti i brzine, sekvenciranje dye-terminatora je sada glavni oslonac u automatskom sekvenciranju. Njegova ograničenja uključuju efekte boje zbog razlika u inkorporaciji bojom označenih terminatora lanca u fragment DNK, što rezultira nejednakim visinama vrhova i oblika u tragu hromatograma elektronske DNK sekvence nakon kapilatne elektroforeze (vidi sliku lijevo). Ovaj problem je riješen korištenjem modificiranih enzimskih sistema DNK-polimeraze i boja koje minimiziraju varijabilnost inkorporacije, kao i metoda za eliminaciju "mrlja boje". Metod sekvenciranja dye-terminatora, zajedno sa automatizovanim analizatorima DNK sekvence velike propusnosti, korišćen je za veliku većinu projekata sekvenciranja sve do uvođenja sljedeće generacije.
Automatizacija i priprema uzoraka
Automatizovani instrumenti za sekvenciranje DNK (DNK sekvenceri) mogu sekvencirati do 384 DNK uzorka u jednoj seriji. Serijski se izvodi do 24 puta dnevno. DNK sekvenceri razdvajaju lance po veličini (ili dužini) pomoću kapilarne elektroforeze, detektuju i snimaju fluorescenciju boje, i izlaze podatke kao fluorescentni pikhromatogramskog traga. Reakcije sekvenciranja (termocikliranje i obilježavanje), čišćenje i resuspenzija uzoraka u pufer rastvoru izvode se odvojeno, prije ubacivanja uzoraka u sekvencer. Brojni komercijalni i nekomercijalni softverski paketi mogu automatski smanjiti tragove DNK lošeg kvaliteta. Ovi programi ocjenjuju kvalitet svakog pika i uklanjaju bazne vrhove niskog kvaliteta (koji se općenito nalaze na krajevima sekvence). Preciznost ovakvih algoritama je lošija od vizuelnog pregleda ljudskog operatera, ali je adekvatna za automatizovanu obradu velikih skupova podataka sekvence.
Poređenja sa drugim tehnikama sekvenciranja
Krajnji cilj visokopropusnog sekvenciranja je razvoj sistema koji su jeftini i izuzetno efikasan u dobijanju produženih (većih) dužina čitanja. Većee dužine čitanja svakog pojedinačnog elektroforetskog odvajanja, značajno smanjuju troškove povezane sa de novo sekvenciranjem DNK i brojem šablona potrebnih za sekvenciranje DNK kontiga u datoj redundansi. Mikrofluidika može omogućiti brže, jeftinije i lakše sklapanje sekvence.
Vanjski linkovi
Sanger-Methode
Turbe šejha Derviša Ishaka
Turbe Šejha Derviša Ishaka nalazi se u gradu Mostaru. Proglašeno je zajedno sa Koski Mehmed-pašinom džamijom, medresom, šadrvanom i haremom za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. .
Lokacija
Koski Mehmed-pašina džamija smještena je u Starom gradu, na lijevoj obali Neretve, između rijeke, ulice Kujundžiluk, oko 150 metara sjeverno od Starog mosta i oko 20 metara južno od Male tepe.
Historija
Turbeta su nadgrobni spomenici iz osmanlijskog vremena. Podizali su ih uglednici i moćnici sebi ili za drugog, koji je obično bio od nekog velikog vjerskog ili kulturnog ugleda, iako su takve gradnje bile u suprotnosti sa islamskim vjerskim kanonima. Dosta često turbeta su skromnijeg izgleda – jednostavne kuće manjih dimenzija sa dvovodnim ili četverovodnim krovom izrađeni od lokalnih materijala – kamena, ćerpića ili drveta.
U Mostaru je sagrađeno sedam turbeta od kojih tri i danas postoje, dok su ostala porušena: Šejha Mahmuda Babe, Mustafe Ejubovića (Šejha Juje), Šejha Derviša Ishaka, Mehmed-age Krehe, Šejha Ismaila Opijača, Šejha Mustafe Jusufovića, Nure-hanume.
O dervišu Šejhu Ishaku nema pouzdanih historijskih podataka. Narodno predanje kaže da je porijeklom iz Mađarske odakle se doselio i stalno nastanio u Mostaru. Postoji legenda da je umro 1737. godine u boju Bošnjaka pod Banjom Lukom. Natpis u prozi na bosanskom jeziku i nesh pismu nalazi se na kamenoj ploči na turbetu. U natpisu je navedena godina smrti 1737.
Opis
Turbe je kvadratne osnove vanjskih dimenzija 4,00 x 4,00 m. Kameni zidovi nose četverostrešnu drvenu krovnu konstrukciju prekrivenu pločom. Jedini otvori na objektu su ulaz i dva prozorska otvora. Ulaz u objekta je urađen u vidu kamenog profiliranog portala sa završetkom u vidu prelomljenog luka ispod kojeg se nalazi kamena ploča sa tarihom.
Prerad
Prerad je naseljeno mjesto u sastavu općine Dornava, regija Podravska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Ptuj.
Clásica de San Sebastián
Clásica de San Sebastián ili Donostia-Donostia Klasikoa biciklistička je utrka koja se svakog ljeta održava u San Sebastiánu u Španiji. To je tradicionalno brdska utrka, a osvajali su je neki od najpoznatijih biciklista.
Prerad
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Prerad je imao 144 stanovnika.
Clásica de San Sebastián
Clásica de San Sebastián bila je dio Svjetskog kupa (koji je postojao od 1989. do 2004), a nakon toga je postala dio njegovog nasljednika, UCI ProToura, te zatim UCI Svjetske turneje (od 2011).
Višestruki pobjednici
Kurzivom su označeni aktivni biciklisti.
Ženska utrka
Godine 2019. dodana je ženska utrka, koja je bila duga 127 km, a pratila je rutu sličnu ruti muške utrke, uključujući uspon na Jaizkibelu.
Nasumično sekvenciranje
Primjer
Na primjer, uzmite u obzir sljedeća dva kruga sačmarice: U ovom krajnje pojednostavljenom primjeru, nijedno od očitavanja ne pokriva cijelu dužinu originalne sekvence, ali četiri čitanja se mogu sklopiti u originalni niz, korištenjem preklapanja njihovih krajeva, kako bi se poravnali i poredali. U stvarnosti, ovaj proces koristi ogromne količine informacija koje su pune nejasnoća i grešaka u sekvenciranju. Sastavljanje složenih genoma dodatno je komplikovano velikim brojem ponavljajućih sekvenci, što znači da bi slična kratka čitanja mogla doći iz potpuno različitih dijelova sekvence. Mnoga preklapanja čitanja za svaki segment originalne DNK su neophodna da bi se prevladale ove poteškoće i precizno sastavila sekvenca. Naprimjer, da bi se završio Projekt ljudskog genoma, većina ljudskog genoma je sekvencirana pri 12X ili većoj pokrivenosti; odnosno svaka baza u konačnoj sekvenci bila je prisutna u prosjeku u 12 različitih čitanja. Čak i tako, sadašnji metodi nisu uspjeli izolirati ili sastaviti pouzdanu sekvencu za otprilike 1% (eukromatinskog) ljudskog genoma, od 2004.
Historija
Sekvenciranje cijelog genoma za male genome (od 4000 do 7000 parova baza) prvi put je predloženo 1979. Prvi genom sekvenciran sačmarčnim sekvenciranjem bio je genom virus mozaika karfiola, objavljeno 1981.
Sekvenciranje uparenog kraja
Šira primjena imala je koristi od uparivanja krajnjeg sekvenciranja, kolokvijalno poznatog kao sekvenciranje sačmaricom sa dvostrukom cijevi. Kako su projekti sekvenciranja počeli preuzimati duže i složenije sekvence DNK, više grupa je počelo shvaćati da se korisne informacije mogu dobiti sekvenciranjem oba kraja fragmenta DNK. Iako je sekvenciranje oba kraja istog fragmenta i praćenje uparenih podataka bilo glomaznije od sekvenciranja jednog kraja dva različita fragmenta, saznanje da su dvije sekvence orijentirane u suprotnim smjerovima i da su otprilike dužine fragmenta odvojeno od svakog drugi je bio vrijedan u rekonstrukciji sekvence originalnog ciljnog fragmenta. Historija: Prvi objavljeni opis upotrebe sekvenciranja uparenih krajeva bio je u 1990. kao dio sekvenciranja ljudskog hipoksantin-guanin fosforiboziltransferaznoglokusa, iako je upotreba uparenih krajeva bila ograničena na zatvaranje praznina nakon primjene tradicijskog pristupa nasumičnog sekvenciranja s. Prvi teorijski opis čiste strategije sekvenciranja krajova u paru, uz pretpostavku da su fragmenti konstantne dužine, bio je 1991. godine. U to vrijeme, postojao je konsenzus zajednice da bi optimalna dužina fragmenta za uparivanje krajnjeg sekvenciranja bila tri puta veća od dužine čitanja sekvence. 1995. Roach et al. uveli su inovaciju korištenja fragmenata različitih veličina i pokazao da je čisto u paru strategija krajnjeg sekvenciranja bila bi moguća na velikim ciljevima. Strategiju je naknadno usvojio Institut za genomska istraživanja (TIGR) za sekvenciranje genoma bakterije Haemophilus influenzae 1995., a zatim od strane Celera Genomics za sekvenciranje genoma Drosophila melanogaster (voćne mušice) 2000., and subsequently the human genome.
Pristup
Da bi se primijenila strategija, lanac DNK visoke molekulske težine se siječe na nasumične fragmente, odabrane veličine (obično 2, 10, 50 i 150 kb) i klonirane u odgovarajući vektor. Klonovi se zatim sekvenciraju sa oba kraja koristeći metod završetka lanca dajući dvije kratke sekvence. Svaka sekvenca se naziva čitabje kraja ili čitaj 1 i čitaj 2i dva čitanja iz istog klona nazivaju se spareni parovi. S obzirom da metod prekida lanca obično može proizvesti samo čitanja dugačka između 500 i 1000 baza, u svim osim najmanjih klonova, upareni parovi će se rijetko preklapati.
Sklapanje
Originalna sekvenca je rekonstruisana iz čitanja pomoću softvera sequence assembly. Prvo, čitanja koja se preklapaju se skupljaju u duže kompozitne sekvence poznate kao kontigovi. Kontigovi se mogu povezati zajedno u skele prateći veze između sparenih parova. Udaljenost između kontiga može se zaključiti iz njihovih pozicija ako je poznata prosječna dužina fragmenta biblioteke i ima uzak prozor odstupanja. Ovisno o veličini jaza između kontiga, mogu se koristiti različite tehnike za pronalaženje sekvence u prazninama. Ako je jaz mali (5–20 kb), onda je potrebna upotreba lančane polimerazne reakcije (PCR) za pojačavanje regije, nakon čega slijedi sekvenciranje. Ako je jaz velik (>20 kb), tada se veliki fragment klonira u posebne vektore kao što su bakterijski vještački hromosom (BAC) nakon čega slijedi sekvenciranje vektora.
Za i protiv
Zagovornici ovog pristupa tvrde da je moguće sekvencirati cijeli genom odjednom koristeći velike nizove sekvencera, što cijeli proces čini mnogo efikasnijim od tradicijskih pristupa. Kritičari tvrde da iako tehnika brzo sekvencira velike regione DNK, njena sposobnost da pravilno poveže ove regione je sumnjiva, posebno za genome sa regionima koji se ponavljaju. Kako programi sequence Assembly postaju sofisticiraniji i računarska snaga postaje jeftinija, možda će biti moguće prevazići ovo ograničenje.
Pokrivenost
Pokrivenost (dubina čitanja ili dubina) je prosječan broj čitanja koja predstavljaju dati nukleotid u rekonstruiranoj sekvenci. Može se izračunati iz dužine originalnog genoma (G), broja čitanja (N) i prosječne dužine čitanja (L) kao N\times L/G. Naprimjer, hipotetski genom sa 2.000 parova baza rekonstruiranih iz 8 čitanja sa prosječnom dužinom od 500 nukleotida imat će 2x redundantnost. Ovaj parametar također omogućava procjenu drugih veličina, kao što je postotak genoma pokrivenog čitanjima (ponekad se naziva i pokrivenost). Poželjna je visoka pokrivenost u nasumičnom sekvenciranju jer može prevladati greške u pozivanju baze i sklapanju. Predmet teorija sekvenciranja DNK bavi se odnosima takvih veličina. Ponekad se pravi razlika između pokrića sekvence i fizičke pokrivenosti. Pokrivenost sekvence je prosječan broj čitanja baze (kao što je gore opisano). Fizička pokrivenost je prosječan broj čitanja baza ili proširenja čitanja uparenih partnera.
Novije tehnologije sekvenciranja
Klasično sekvenciranje sačmaricama bilo je zasnovano na Sangerovskom metodu sekvenciranja: ovo je bila najnaprednija tehnika za sekvencioniranje genoma od otprilike 1995-2005. Strategija sačmarice se i danas primjenjuje, međutim, koristeći druge tehnologije sekvenciranja, kao što su sekvenciranje kratkog čitanja i sekvenciranje dugog čitanja. Kratko čitanje ili sekvenciranje "sljedeće generacije" proizvodi kraća čitanja (bilo gdje od 25 do 500 bp), ali mnogo stotina hiljada ili miliona čitanja u relativno kratkom vremenu (po redu jednog dana). Ovo rezultira velikom pokrivenošću, ali je proces sastavljanja mnogo računarski intenzivniji. Ove tehnologije su znatno superiornije od Sangerovskog sekvenciranja zbog velike količine podataka i relativno kratkog vremena potrebnog za sekvenciranje cijelog genoma.
Metagenomsko nasumično sekvenciranje
Očitavanje dužine 400-500 parova baza je dovoljno da se odredi vrsta ili soj organizama odakle dolazi DNK, pod uslovom da je njegov genom već poznat, koristeći naprimjer  k-mer baziran taksonomski klasifikatorski softver. Sa milionima čitanja sekvenciranja uzorka životne sredine sljedeće generacije, moguće je dobiti potpuni pregled bilo kog složenog mikrobioma sa hiljadama vrsta, kao što je crijevna flora. ]]]]Prednosti u odnosu na 16S rRNK amplikonsko sekvenciranje su: nije ograničena na bakterije, klasifikacija na nivou sojeva gdje sekvenciranje amplikona dobiva samo rod i mogućnost izdvajanja cijelih gena i specificiranja njihove funkcije kao dijela metagenoma. Osetljivost metagenomskog sekvenciranja čini ga atraktivnim izborom za kliničku upotrebu. Međutim, naglašava problem kontaminacije uzorka ili cjevovoda za sekvenciranje.
Historija alpinizma u Bosni i Hercegovini
Historija alpinizma u Bosni i Hercegovini počela je 1929. god. Tada je izvršen prvi penjački uspon s izrazitim i svjesnim alpinističkim (planinarskim) ciljevima na planini Romaniji. Tom prilikom je osvojena stijena poznata kao Đeva (Djevojačke stijene).
Romanija
Strme stijene Romanije, zbog jednostavnog pristupa i velikog izbora, postale su svojevrstan poligon za obuku, kako alpinista početnika, tako i onih željnih pravih alpinističkih izazova. Najmarkantniji romanijski masiv je lanac Djevojačke - Velike - Bogovićke stijene koji se na južnom dijelu planine, pruža od zapada prema istoku i jugoistoku. To je i razlog što su na ovom dijelu penjani prvi smjerovi i što je njihov broj izuzetno veliki, naročito u Velikim stijenama koje su najpristupačnije i najraznovrsnije. Nekoliko km. sjevernije su Crvene stijene, a privlačni su i stjenoviti masivi: Crne, Hotičke i Rakitske stijene.
Prvi uspon bosanskohercegovačkih alpinista zabilježen je 1929. na Romaniji na Djevojačkim stijenama. U novembru 1929. god. Drago Šefer i Vojo Ilić ovdje su ispenjali I stijenu drugog tornja. To je bio prvi smjer u planinama Bosne i Hercegovine. Godine 1932. alpinisti dobijaju prvi put malo kvalitetniju penjačku opreme: cepin, 30-metarsko uže od 10 mm, tri karabinera, čekić i penjačice, a 1935. god, RTD »Prijatelj prirode« osnovao je Alpinistički odsjek. Do kraja 1938. god. nekoliko smjerova na Romaniji ispenjali su i: Predrag Šaraba, Jakov Gaon, Josip Sigmund, Nikola Sedlar, Čaušević i Krkbešević. Kasnije su Drago Entraut, Muhamed Buturović i Faruk Zahirović ispenjali jedan smjer koji i danas predstavlja izazov za penjače.
Prvu kursevi
U Planinarskom Savezu Bosne i Hercegovine 1949. godine formiran je alpinistička sekcija, koja je bila začetnik osnivanja alpinističkih sekcija i odsjeka u planinarskim društvima. Na saveznom alpinističkom tečaju (prvom alpinističkom tečaju u BiH), za učesnike iz svih republika tadašnje dražave, koji je održan polovinom oktobra 1949. godine na Prenju, na Boračkom jezeru, sudjelovalo je osam pretstavnika Bosne i Hercegovine. Iz Bosne i Hercegovine tečaju je prisustvovalo 8 planinara: Drago Entraut, Muhamed Buturović, Vlado Travner, Mijo Novaković, Vojo Radić, Sonja Fedi, Hidajet Haračić (kasnije poginuo na stijeni Babinog zuba kod Sarajeva uz prisustvo brojnih posmatrača) i Vjekosav Reba. Savez je pozvao instruktore iz Slovenije: Marijan Perko, Evgen Vavken i Rado Kočevar.
Na republičkom alpinističkom tečaju, održanom u septembru 1950. godine na Čvrsnici, sudjelovalo 30 polaznika. Značajno je da su već 1951. i dvije žene pohađale alpinistički tečaj.
Ostale planine
Uz Romaniju, kojoj pripada počasno mjesto u razvoju bosanskohercegovačkog alpinizma, značajno mjesto zauzimaju i planine Prenj, Čvrsnica, Velež, Treskavica...
Godine 1936. na sjevero-istočnu stijenu Lupoglava u Prenju ispenjao se D. Šefer. U Čvrsnici na sjevernu stijenu Klapavice ispenjao se Josip Sigmund. Šefer i Predrag Šaraba ostvarili su uspon u sjevernoj stijeni Otiša (2097 m), 1938. g. penju se u zapadnoj stijeni Osobca u Prenju. Lujo Dic sa skupinom planinara iz društva »Prijatelji prirode« penjali su grebenom Vjetrenih brda od Zelene glave do Lupoglava.
1937. g. Josip Sigmund penje se kaminom u Čabenskim stijenama u Treskavici, a 1939. god. dva penjačka uspona u Čvrsnici: u Pešti brdu i u Velikom kuku
Bosanskohercegovački alpinisti sudjelovali su u alpinističkom skupu na Magliću i Trnovačkom jezeru 1956.god. U zajednici sa slovenskim i hrvatskim alpinistima izveli su nekoliko prvenstvenih uspona u stijenama Maglića, Trnovačkog Durmitora i Volujka. Sudjelovali su: Muhamed Buturović, Drago Tomčić, Lala Mulalić i Josip Nemec.
Godine 1966. g. izvedeni su prvenstveni alpinistički usponi na području Prenja: zapadna stijena Zubca (1897 m), sjeverozapadna stijena Otiša i uspon na Ogorjelu glavu.
U sedamdesetim i osamdesetim godinama prošlog stoljeća u stijenama prenjskih vrhova ili hercegovačkih Himalaja, kako neki nazivaju Prenj, alpinisti su sticali iskustvo koje im je koristilo u kasnijem savladavanju stijena i vrhova evropskog i svjetskog gorja. Sjeverna stijena Veleža, sa svojom 13 kilometara dugom barijerom, jedna je od najprepoznatljivijih i najvećih u čitavoj jugoistočnoj Evropi. Ta stijena ima bogatu alpinističku historiju, a na njoj je već ispenjano 50-ak alpinističkih smjerova.
Historiju alpinizma u Bosni i Hercegovini stvarali su i: Alojz Rebić, Vojo Prica, Hajro Delić, Hidajet Haračić, Drago Bozja, Danil Pavičević i dr.
Sarajevska škole alpinizma
Prvi eksperimentalni kurs (ljetni početnički) Sarajevske škole alpinizma (SŠA) održan je tokom sedam vikenda, od 7. oktobra do 19. novembra 1972. na Romaniji, u planinarskom domu “Slaviša Vajner-Čiča”. SŠA je zvanično startovala u proljeće 1973. kada je na Romaniji održan ljetni početnički tečaj, i od kada se vode dnevnici Škole. Prvobitno nije djelovala u okviru PSBiH, već u okviru Gradskog planinarskog saveza Sarajeva. Kroz školu su prošli brojni alpinisti iz cijele Bosne i Hercegovine. Instruktori (praktične i teoretske nastave) koji su se najviše angažovali u radu SŠA, posebno u njenoj prvoj, “klasičnoj” fazi, od 1972. do 1991. g. bili su: Muhamed Šišić, Slobodan Žalica (idejni osnivači i direktni pokretači Škole), Peter Hilčišin, Muhamed Gafić (jedno vrijeme rukovodilac škole), Faruk Zahirović, Rašid Mulahusić (kasnije dugogodišnji rukovodilac škole) i Miodrag Rakić (utemeljivači Škole).
1972 - Matterhorn
Uspon na Matterhorn Muhameda Šišića i Muhameda Gafića izveden je u julu 1971. god. Bio je izveden u vlastitoj organizaciji, sa dosta avanturizma, ali je ostao zapisan kao prvi bosanskohercegovački uspon na ovaj vrh i ulazak u svjetski krug alpinizma.
1974 - Elbrus
Kao članovi Prve jugoslavenska kadrovska alpinistička ekspedicija "Kavkaz '74" (PS Jugoslavije), Muhamed Gafić i Muhamed Šišić ostvarili su 1974. god. uspon na Elbrus (5642m). Prepenjali su i sjevernu stijenu Ulu Tau Čana (4207 m).
1982-1983
Uspon na Uhuru Peak (5895 m) Kilimanjaro, najviši vrh Afrike ostvarili su 1982. godine Branimir Maltarić i Goran Vučičević, a godinu gana kasnije Boris Kovačević i Branislav Pajkanović. 1984.
1984
Godine 1984. alpinisti iz Bosne i Hercegovine učestvovali su u Drugoj vojvođanskoj alpinističkoj ekspediciji “Damavand ‘84“, Elbrus (PSS Vojvodine). Na vrhove Damavand (5671 m) i Ararat (5165 m) ispenjali su se: Milorad Čarapić, Zijo Deljo, Miloš Droca, Murat Gušo, Selver Hadžić, Ozrenka Jakovljević, Ljerka Kušec, Naim Logić, Srećko Mirić, Slobodan Simić, Mehmed Šišić, Halil Udžvarlić, Raza Voloder.
U ekspediciji na Alam Kuhu (4850 m) 1984. god Nail Dervišević, Naim Logić, Mukri Šišić i Alija Vatrenjak ispenjali su nekoliko smjerova.
1985
Druga bosanskohercegovačka alpinistička ekspedicija "Pamir '85" u organizaciji Planinarskog saveza Bosne i Hercegovine. Goran Gvozderac, Vlado Mičić, Mehmed Pjanić, Željko Rudan uspeli se na vrh – Vrh Komunizma (7495 m.) Ostali članovi ekspedicije bili su: Muhamed Gafić, Edo Kajan, Željko Knez, Goran Sladić, Danijel Felc.
1986
mini|desno|[[Aconcagua, najviši vrh Južne Amerike]]
1988 - Akonkagva
Alpinistička ekspedicija “Ande '88” (PD “Bjelašnica” Sarajevo): Akonkagva (6962 m ). Uspon su ostvarili Dragan Ilić i Cvjetin Krnjajić.
1990
Treća bosanskohercegovačka alpinistička ekspedicija “Pamir '90” (PS BiH)
2007 - Mount Everest
Alpinistička ekspedicija Everest 2007, Himalaji (EST Beograd). Uspon sjevernim grebenom na Mount Everest (8.848 m) izvršio Petar Pećanac Ovo je prvi uspon bosanskohercegovačkog planinara na najviši vrh svijeta.
2010 - Mount Everest
Ekspedicija Himalaja “Everest Tibet 2010”, (“Summitclimb.com”). Sjevernim grebenom, Fikret Karačić pristupio na vrh Mount Everest (8.848 m).
2015 - Sedam vrhova
Mount Vinson, Antartika – 4897 m (7.1.2015.). Usponom na ovaj vrh, Naim Logić je prvi i jedini bosanskohercegovački alpinista koji je kompletirao listu najviših vrhova sedam kontinenata.
2023 - Mount Everest
Dana 17.05.2023. u 08:21 (po lokalnom vremenu), alpinista, planinar, triatlonac, ironman, norseman, humanista, Tomislav Cvitanušić ostvario je uspon na najviši vrh svijeta Mount Everest (8848 m/nv). Bio je to četvrti uspon na najviši vrh svijeta, nakon Petra Pećanca, Naima Logića i Fikreta Karačića.
Simfonija br. 4 (Mozart)
'''Simfonija br. 4 u D-duru, KV 19''', Wolfganga Amadeusa Mozarta je bila komponovana u Londonu tokom velike evropske turneje porodice Mozart 1765. godine, kada je Mozart imao 9 godina.
Historija
Iako originalni Mozartov rukopis nije sačuvan, dijelove ovog muzičkog djela je zapisao njegov otac Leopold Mozart. Njegov zapis je sačuvan u Bavarskoj državnoj biblioteci u Minhenu. Poznato je danas da su rane simfonije mladog Mozarta izvođene na javnim koncertima u "Little Haymarket Theatre" u Londonu. Stoga je moguće da su dijelovi ove simfonije pisani za jedan od tih javnih nastupa.
Struktura
Djelo je komponovano za dvije oboe, dva roga i gudače. Ova simfonija ima tri stavka kao što je bio standard s početka ere klasične muzike kad je Mozart napisao ovo djelo, u tipičnoj brzo-sporo-brzo konfiguraciji.
Uvod u stavak Allegro, D-dur,
Uvod u stavak Andante, G-dur
Uvod u stavak Presto, D-dur
Super Rugby
Super Rugby je profesionalna muška rugby union liga koju organizuje SANZAAR i u kojoj učestvuje 15 ekipa iz pet zemalja: Argentine, Australije, Japana, Južnoafričke Republike i Novog Zelanda. Prva sezona odigrana je 1996. pod nazivom Super 12, godinu dana nakon što je sport profesionalizovan. Od 2006. do 2010. liga je imala 14 ekipa i zvala se Super 14. Takmičenjem dominiraju novozelandski timovi koji su osvojili 17 titula u 24 godine, od čega Crusadersi 10.
SANZAAR
SANZAAR je tijelo formirano 1996. koje organizuje Super Rugby. Članovi SANZAAR-a su rugby savezi Argentine, Australije, Južnoafričke Republike i Novog Zelanda. SANZAAR organizuje i Kup četiri nacije u kojem igraju reprezentacije zemalja članica. Kup četiri nacije igra se poslije završetka sezone Super Rugby lige, a prije ulaska Argentine zvao se Kup tri nacije.
Format takmičenja
mini|centar|upright=3.3|[[Western Force (u plavom) protiv Waratahsa (u bijelom).]] Prije 2011, Super Rugby se igrao u Bergerovom sistemu, tako da je ekipa u sezoni imala šest ili sedam domaćih i šest ili sedam gostujućih utakmica. Pobjednik je dobijao po četiri boda, dok su u slučaju neriješene utakmice obje ekipe dobijale po dva boda. Ekipe koje su ostvarile četiri ili više polaganja kao i one koje su izgubile sa razlikom manjom od sedam poena dobijale su bonus bod. Pravilo bodovanja u vezi polaganja promijenilo se 2016, tako da ekipa danas bonus bod dobija kada ostvari tri polaganja više od protivnika. Vodeće četiri ekipe na kraju regularne sezone plasirale su se u polufinale, gdje je četvrtoplasirana ekipa gostovala prvoplasiranoj, a trećeplasirana drugoplasiranoj. Pobjednici polufinala igrali su finale na stadionu ekipe koja je bila bolje plasirana u regularnom dijelu sezone. 91 utakmica regularne sezone igrala se preko 14 vikenda, s tim da je svaka ekipa imala pauzu tokom jednog kola.
Format se promijenio 2011. uvođenjem konferencija. Svaka ekipa igrala je jednom kod kuće i jednom u gostima protiv rivala iz iste konferencije, a po jednu utakmicu sa četiri od pet ekipa iz drugih konferencija. Format doigravanja također se promijenio; u doigravanju je igralo šest ekipa, tri prvaka konferencija i tri sljedeće ekipe sa najviše bodova, nebitno iz koje konferencije. Četiri lošije rangirane ekipe potom su igrale utakmicu za plasman u polufinale.
Format se ponovo promijenio za sezone 2016. i 2017, ulaskom tri ekipe iz Argentine, Japana i Južnoafričke Republike u ligu. Formirane su četiri konferencije, od toga dvije Afričke. U doigravanju je igralo osam ekipa, a domaćini su bili pobjednici konferencija.
Od sezone 2018, izbacivanjem jedne australijske i dviju južnoafričkih ekipa, postoje tri konferencije.
Pozadina
Prije 1996, na području južne hemisfere igralo se više međunarodnih rugby union takmičenja u kojima su učestvovale regionalne i provincijske ekipe, od kojih je najranije bilo Južnopacifički šampionat koji se igrao od 1986. do 1990.
Super 10
Takmičenje je prošireno na 10 ekipa 1993, uglavnom ulaskom južnoafričkih ekipa nakon ukidanja apartheida. U prvoj sezoni takmičenja igrale su četiri ekipe iz Novog Zelanda (Auckland, North Harbour, Otago i Waikato), tri iz Južnoafričke Republike (Natal, Transvaal i Sjeverni Transvaal), dvije iz Australije (Novi Južni Vels i Queensland) i Zapadna Samoa.
Super 12 (1995–2005)
Rugby union profesionalizovan je u augustu 1995. Nakon uspjeha Svjetskog prvenstva 1995, rugby savezi Australije, Južnoafričke Republike i Novog Zelanda formirali su SANZAR da organizuje godišnje ligaško takmičenje i Kup tri nacije. Bitan razlog nastanka Super 12 lige bila je prijetnja rugby unionu od rasta popularnosti rugbyja 13. Savezi su 10-godišnji ugovor o ekskluzivnim televizijskim pravima vrijedan 555 miliona $ potpisali sa News Corpom, čime su dobili finansijsku podršku za novonastalo takmičenje.
Inauguralna sezona takmičenja odigrana je 1996, a takmičilo se pet novozelandskih, četiri južnoafrička i tri australijska tima. Dominacija novozelandskih ekipa započela je već prve sezone kada su u finalu odigranom u Aucklandu Bluesi pobijedili južnoafričke Sharkse 45–21. Bluesi su i naredne sezone osvojili takmičenje pobjedivši australijske Brumbiese u finalu rezultatom 23–7.
Bluesi su se 1998. uspjeli plasirati u treće uzastopno finale, ali su izgubili od Canterbury Crusadersa 20–13 čime je započela trogodišnja dominacija Crusadersa koji su u finalima 1999. i 2000. pobijedili Otago Highlanderse i Brumbiese. 2001. je bila prva sezona u kojoj se nijedna novozelandska ekipa nije plasirala u finale; ligu su osvojili Brumbiesi savladavši u finalu Sharkse sa ubjedljivih 36–6.
Crusadersi su 2002. osvojili titulu pobjedivši svih 13 utakmica kojih su igrali te sezone, a naredne sezone su u finalu poraženi od Bluesa. Nakon što su 2004. u finalu odigranom u Canberri poraženi od Brumbiesa 47–38, Crusadersi su 2005. ponovo osvojili titulu pobjedivši New South Wales Waratahse, koji su igrali svoje prvo finale. Ovo je bila zadnja sezona u kojoj je igralo 12 ekipa.
Super 14 (2006–2010)
SANZAR je u decembru 2004. sklopio novi petogodišnji ugovor o televizijskim pravima za Kup tri nacije i Super Rugby za period od 2006. do 2010. sa News Corpom (za Ujedinjeno Kraljevstvo, Australiju i Novi Zeland) i SuperSportom (za Južnoafričku Republiku). Ugovor je bio vrijedan 323 miliona $, što je predstavljalo godišnje povećanje od 16% u odnosu na prethodni ugovor. Ugovorom je dogovorena i ekspanzija lige za dvije ekipe, po jedne iz Australije i Južnoafričke Republike.
mini|desno|Catsi (danas [[Lionsi) protiv Sharksa 2006.]] Novi australijski tim u takmičenju postao je Western Force, dok je ulazak novog južnoafričkog tima doveo do značajne kontroverze. Prije početka sezone 2006, potvrđeno je da će novi južnoafrički tim biti Cheetahsi. Za sezonu 2007, Southern Spearsi iz Port Elizabetha trebali su zamijeniti najlošije rangirani južnoafrički tim iz prethodne sezone. Međutim, postojeće južnoafričke franšize protivile su se tom planu kojeg je podržavao kontroverzni predsjednik južnoafričkog Saveza, Brian van Rooyen. Nakon otkrića finansijskih neregularnosti u Spearsima, Savez je objavio da tim neće ući u Super 14 ligu. Presuda Visokog suda Južnoafričke Republike utvrdila je da Spearsi imaju validan ugovor za učešće u Super 14 ligi i Currie kupu, ali je u novembru 2006. postignut dogovor kojim Spearsi ne ulaze u Super 14 ligu, ali nastavljaju postojati kao franšiza.
SANZAR je 2006. odbio prijedlog da se liga podijeli na dvije divizije sa po sedam ekipa. Nove franšize imale su lošu sezonu, s obzirom da su Cheetahsi pobijedili pet, a Western Force svega jednu utakmicu završivši posljednji na tabeli. U finalu su Crusadersi pobijedili Hurricanese 19–12.
Tokom sezone 2007, reprezentativci Novog Zelanda propustili su prvih sedam kola kao dio priprema za Svjetsko prvenstvo. Na kraju sezone, po prvi put od 1998. nijedna australijska ekipa nije se plasirala u polufinale. Iste godine u Durbanu je odigrano prvo južnoafričko finale između Sharksa i gostujućih Bullsa, koji su pobijedili 20–19.
U periodu dok je takmičenje bilo poznato kao Super 14, svega dvije ekipe uspjele su ga osvojiti. Crusadersi su prvaci bili 2006. i 2008, a Bullsi 2007, 2009. i 2010.
Super Rugby: 15 ekipa (2011–2015)
SANZAR je 2009. predstavio model za proširenu sezonu koji je na snagu stupio od sezone 2011. Ovom promjenom formata uspostavljene su tri konferencije. Rivali iz iste konferencije igrali bi dvije utakmice (kod kuće i u gostima) jedni protiv drugih, dok bi sa 10 drugih ekipa odigrali samo jednu utakmicu.
Dogovorena su četiri kompromisa kako bi se zadovoljile želje saveza:
Iste godine saopćeno je i da će Australija 2011. dobiti petu ekipu u ligi, Rebelse iz Melbournea. Druga opcija za proširenje bili su južnoafrički Southern Kingsi.
Osvajači konferencija
Od 2011, ekipe iz Australije, Južnoafričke Republike i Novog Zelanda igraju u tri konferencije. Osvajač konferencije u doigravanju ima prednost domaćeg terena. Od sezone 2018, Sunwolvesi iz Japana igraju u Australijskoj, a Jaguaresi iz Argentine u Južnoafričkoj konferenciji.
Domaća takmičenja
Svaka od zemalja koja ima predstavnika u Super Rugby ligi ima i sopstvenu rugby ligu, iz koje se Super Rugby franšize snabdijevaju igračima.
U Argentinskom prvenstvu takmiči se nekoliko provincijskih saveza. Postoji i Klupsko prvenstvo. U Australiji se od 2014. igra Nacionalni rugby šampionat, u kojem se takmiči nekoliko klubova iz bivšeg Australijskog rugby šampionata koji se igrao samo 2007. Japansko klupsko prvenstvo zove se Top liga. Južnoafrički Currie kup danas predstavlja treći rang takmičenja. Na Novom Zelandu igra se Mitre 10 kup.
Televizijski prijenosi
Prijenosi Super Rugbyja dostupni su u preko 40 zemalja. U Australiji, Fox Sports od 2016. prikazuje svaki meč uživo, dok Network Ten nedjeljom ujutru emituje reprizu jedne od utakmica australijskih ekipa (Match of the Round). Osim toga, Network Ten prikazuje i reprize utakmica svih australijskih ekipa u doigravanju. Utakmice u Južnoafričkoj Republici prikazuje SuperSport, a na Novom Zelandu Sky Sport.
Dumanac
Dumanac je naseljeno mjesto u općini Kakanj, Bosna i Hercegovina.
Geografija Austrije
Austrija je po površini relativno manja, uglavnom planinska država Srednje Evrope. Zauzima površinu od 83.879 km2 i poređenja radi, oko dvaput je veća od Švicarske i nešto manja od američke savezne države Maine. Kopnena je država i nema izlaz na more.
Graniči sa Švicarskom (dužina granice 158 km) i Lihtenštajnom (34 km) na zapadu, Njemačkom (801 km) na sjeverozapadu, Češkom (402 km) na sjeveru, Slovačkom (105 km) i Mađarskom (331 km) na istoku, Slovenijom (299 km) i Italijom (404 km) na jugu. Ima granicu ukupne dužine od 2.534 km.
Geografske regije
Austrija se može podijeliti u tri nejednaka geografska područja. Najveći dio Austrije (oko 62%) zauzima, po postanku relativno mladi planinski masiv Alpa koji na istoku ustupa dio teritorije Panonskoj niziji a sjeverno od rijeke Dunav leži Češka Šumava, po postanku stariji, ali visinski niži, granitni planinski lanac.
Rijeka Dunav
Izvor Dunava se nalazi u blizini Donaueschingena, u jugozapadnoj Njemačkoj. Na putu ka svom ušću, Crnom moru, Dunav teče i kroz Austriju. To je jedina velika evropska rijeka koja teče na istok, a njegov značaj kao unutrašnjeg plovnog puta je dodatno dobio na značaju 1992. godine, završetkom izgradnje Kanala Rajna-Majna-Dunav u Bavarskoj, koji povezuje njemačke rijeke, Rajnu i Majnu sa Dunavom i na taj čini važan plovni put koji povezuje Sjeverno sa Crnim morem.
Krajnje tačke
450px|right|Karta sa ekstremnim tačkama Austrije
Preša
Preša je naseljeno mjesto u sastavu općine Majšperk, regija Podravska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Ptuj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Preša je imala 86 stanovnika.
Klupčasta ćelija
Klupčaste ćelije – pozatije kao glomus ili glomusne ćelije (tip I) – periferni su hemoreceptori, koji se uglavnom nalaze u karotidnim i aortnim tijelima, a pomažu u regulaciji disanja. Kada je smanjen pH krvi, smanjuje se i doprema kisika (pO2) ili povećava ugljen-dioksid (pCO2). Tada karotidna i aortna tijela signaliziraju produženoj moždini (posebno leđnom centru za udisanje) da povećaju volumen i brzinu disanja.
Glomusne ćelije imaju visok metabolizam i dobru perfuziju krvi pa su zato osjetljive na promjene napetosti plina u arterijskoj krvi. Ove ćelije su strukturno vrlo slične neuronima. Ustvari, one su izvedene iz nervnog grebena, dok su glomusne ćelije tipa II funkcijski slične neurogliji.