cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Utočište za ludake Atina
Historija
Puno godina je bolnica u Atini bila najveci poslodavac. Kada je originalna bolnička zgrada zatvorena, imanje je dobio Univerzitet u Ohaiu. Apalačka zdravstvena njega za lijepo ponašanje, kampus u Atini (en.Appalachian Behavioral Healthcare, Athens Campus), kako je Jugoistočna psihijatrijska bolnica preimenovana, je još uvjek psihijatrijska bolnica u Atini. U vidokrugu su obadvije zgrade, stara na brdu južno od rijeke Hocking i nova na sjevernoj obali rijeke.
28. p. n. e.
Godina '''28. p. n. e.''' bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina Prvog konzulstva Oktavijana i Agripe ili, rjeđe, '''godina 726. Ab urbe condita'''. Oznaka 28. p. n. e. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za označavanje godina.
Utočište za ludake Atina
Historija
Kad je bolnica otvorena većina pacijenata su bili veterani iz Američkog građanskog rata koji su patili od PTSP-a.
Djecu kojoj bi danas dijagnosticirali ADD/ADHD su roditelji takodje povjeravali bolnici.
Majke sa velikim porodicama su povjeravale djecu na nekoliko sedmica da bi predahnule.
Moderna historija i sadašnjost
Pocetkom 1990-ih mnoge originalne zgrade su postale nepopravljive i više ih nisu koristile bolnice. Imanje stare bolnice je u vlasništvu Univerziteta u Ohaiu i dio je veće parcele zvane Ridges, na kojoj se danas nalaze rezervat prirode, Muzej umjetnosti Kenedi (en.Kennedy Museum of Art), Ateljei diplomiranih umjetnika Fakulteta umjetnosti (School of Ar), istraživački centar za biotehnologiju, auditorijum i druge univerzitetske institucije.
Univerzitet u Ohaju je obezbijedio dovođenje imanja u originalno stanje kako su ga zamislili Haerlin i ostali. Prirodni rezervat pruža mjesto za život riđim risovima, jelenima, lisicama, jastrebovima, divljim ćurkama i mnogim drugim vrstama divljih životinja.
Centar za kulturu i umjetnost ,,Mljekara jugoistočnog Ohaja" (Dairy Barn Southeastern Ohio Cultural Arts Center), neprofitna umjetnička organizacija, je smještena u renoviranoj mljekari stare bolnice. Nalazi se u vlasništvu Umjetničkog savjeta Ohio-a (Ohio Arts Council).
Članovi atinskog ogranka Nacionalnog udruženja mentalnih bolesnika su radili na renoviranju tri groblja smještena na Ridges-u. Nekoliko organizacija i pojedinaca je renoviralo ribnjak.
NGC 2240
NGC 2240 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Kočijaš. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 3. januara 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 540
NGC 540 (također poznat kao ESO 542-12 i PGC 5410) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 464 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 0,90 (122 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (54 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Francis Preserved Leavenworth 15. oktobra 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Dušan Bilandžić
Dušan Bilandžić (Maljkovo kod Sinja, 1924 – Zagreb, 2015) bio je hrvatski historičar i političar.
Karijera
Niže razrede franjevačke gimnazije završio u Sinju, a više razrede u gimnaziji u Osijeku. Još prije rata stupio je u SKOJ (komunističku omladinu), a od 1942. učestvuje u ratu kao borac i politički komesar u slavonskim partizanskim jedinicama. Također, te je godine stupio u Komunističku partiju Jugoslavije (KPJ). 1955. završio Pravni fakultet Univerziteta u Beogradu, a od 1945. do 1960. je djelovao kao predavač historije na Vojnoj akademiji u Beogradu. Nakon izlaska iz JNA, Bilandžić počinje novinarsku karijeru, no ubrzo je dobio posao u sindikatima, pa 1965. biva izabran u Predsjedništvo sindikata Jugoslavije kao predstavnik Hrvatske. Istovremeno sa sindikalno-samoupravljačkim eksperimentima i praksom, Bilandžić se dalje školuje, te 1965. stiče doktorat nauke na Zagrebačkom univerzitetu iz područja ekonomije. Godine 1967., nakon Tuđmanovog političkog kraha, postaje direktorom "Instituta za historiju radničkoga pokreta" u Zagrebu. U sljedećim godinama je obnašao više političkih funkcija, a bio je i jednim od ključnih ljudi koji su učestvovali u izradi posljednjeg jugoslavenskog ustava iz 1974. godine. Na Fakultetu političkih nauka postaje predavač i dekan koncem 70-ih i početkom 80-ih godina. Za člana saradnika JAZU/HAZU izabran je 1980. godine, a za redovnog člana 1991.
Protiv jugoslavenstva
Dušan Bilandžić je možda najbolji hrvatski poznalavalac i sintetski historičar razdoblja poslijeratne Hrvatske i komunističke Jugoslavije. Već od početka osamdesetih našao se na udaru unitarističko-centralističkih snaga zbog svoga protivljenja politici unitarnog jugoslavenstva koja se zahuktala poslije Titove smrti. Budući da je javno osporavao validnost kategorije "Jugoslaven" kao nacionalne odrednice u popisu stanovništva 1981., Bilandžić je sredinom 80-ih doslovno razapet od beogradskih medija kao skriveni separatist i "ustaša", u najmanju ruku neobična kvalifikacija za jednog komunističkog sindikalca.
Odnos sa Tuđmanom
Kako se približavalo doba raspada SFRJ, Bilandžić se neuspješno reaktivirao na listi hrvatskog SDP-a, i brzo propao na prvim višestranačkim izborima. No, stare su veze i prijateljstva proradili, pa ga je Tuđman angažirao kao predstavnika u Beogradu u razdoblju poslije 1991. Na ovome mjestu valja napomenuti da je u zadnjih preko 40 godina Bilandžić zadržao čudan odnos simultanog prijateljstva i netrpeljivosti s Tuđmanom, često radikaliziran Tuđmanovim eksplozivnim temperamentom i nezgrapnim eskapadama. Već je ušla u legendu situacija kada je poslije "Oluje" Tuđman, razbješnjem Bilandžićevim feljtonističkim zapisima i indiskrecijama po novinama, u jednom TV intervjuu proglasio Bilandžića za "čudovište". Očito je da se radilo o lapsusu iziritiranog Tuđmana, ali smiješnost te scene je ostala jednim od označitelja Bilandžićeve političke karijere. Uskoro poslije javnoga ostracizma, Tuđman je opet zaposlio Bilandžića, kojega je nazvao "čudovištem", na historijsko-političkim zadacima, kao da se ništa nije dogodilo. Ipak, valja napomenuti i to da je Dušan Bilandžić čest gost novinskih kolumni u kojima se baš nije iskazao političkom pronicavošću i dalekovidnošću. Ovom eminentnom historičaru, i pored prebogatog osobnog iskustva, očito manjka političke vidovitosti i realizma.
Knjiga "Hrvatska moderna povijest"
Glavna područje Bilandžićevog historijskog interesa ostaje komunistička Jugoslavija i položaj Hrvatske i Hrvata u njoj. Osim brojnih članaka u stručnim časopisima, te niza lakših feljtona u novinama, autorova glavna djela ostaju "Historija SFRJ", 1978. i "Hrvatska moderna povijest", 1999. Dok je prvo djelo, unatoč mnoštvu vrijednih dijelova, ipak zastarjelo zbog neslobode u okruženju u kojem je pisano i objavljeno (SFRJ), Bilandžić je u Hrvatskoj modernoj historiji inkorporirao obilje materijala iz prijašnjeg djela, ali u drugačijoj vizuri i slobodnom diskursu. Bilandžićeva Hrvatska moderna povijest spada u najbolja djela savremene hrvatske historiografije, i po modernosti pristupa i po obuhvatnosti i temeljitosti analize, kao i po monumentalnosti ostvarenja. Radi se o knjizi većeg formata od preko 800 stranica, s obiljem podataka, tablica, brojki, citata i statistika. Pokriveno je razdoblje od 1848. do 1999, no, na nejednak način. Doba od 1848. do 1941. zauzima svega oko 120 stranica (cijela Kraljevina Jugoslavija je "dobila" odjeljak od 68. do 120. stranice). Nakon izvrsnog prikaza Drugog svjetskog rata na tlu bivše Jugoslavije (vjerovatno najboljeg sistematskog opisa u modernoj historiografiji koji se nije rasplinuo u nevažnim detaljima), Bilandžić se bacio na obradu svoje "uže specijalnosti": komunistička Jugoslavija se rastegla od 204. do 779. stranice (sam je projekat Velike Srbije, koji je na kraju srušio SFRJ, prikazan na 30 stranica). Knjiga završava epilogom koji, nakon izričitog autorovog iskaza da je vremenska distanca premala da bi se dao historijski mjerodavan prikaz, daje kratki opis Bilandžićevog poimanja ratova na području propale Jugoslavije od 1991. do 1999. Tako je u 17 poglavlja i epilogu autor ocrtao posljednji vijek i po u historiji hrvatskog naroda, istovremeno pokrivši dobar dio onoga što bi se, u nedostatku boljeg imena, moglo nazvati "historija Jugoslavije".
Opsežnosti (a i slabosti) Hrvatske moderne historije su u trajnoj Bilandžićevoj fascinaciji životom i djelom Josipa Broza Tita, što nerijetko daje iskrivljenu sliku zbivanja. Autor nije prešutio negativne pojave Titove diktature, bleiburške zločine i kult ličnosti, ali ih je, uzmu li se u obzir ostala historijski izvori i živo ljudsko iskustvo, u priličnoj mjeri umanjio. Još je vidljivija druga glavna "mana" knjige: nerazmjer u kojemu razdoblje komunističke Jugoslavije (oko trećine opisanog perioda) "dobija" skoro četiri petine cijele knjige. Dobar dio knjige i nije historija Hrvata u Jugoslaviji, nego prije historija Jugoslavije sa hrvatskog stajališta.
No, uprkos navedenim dubiozama, neupitno je da Hrvatska moderna povijest ostaje do sada jedinstvenim poduhvatom: tako cjelovit opis novije hrvatske historije još niko nije dao. Knjiga obiluje svježim idejama i propitivanjima: npr. nasuprot prevladavajućim stavovima o nezrelosti hrvatske političke elite u razdoblju 1. svjetskog rata, Bilandžić argumentirano obrazlaže da "jugoslavenska opcija" i nije bila baš lutanje "gusaka u magli", nego možda najmanje loš potez. Isto tako, doba NDH i učestvovanje Hrvata u različitim sukobljenim vojskama obrađeni su najsistematskije i bez premca u dosadašnjoj literaturi; autor je eruditski, a opet vrlo pregledno prikazao sraz nacionalnih stremljenja i ideologija postavljenih na šire platno svjetskohistorijskog vrtloga događaja. Bilo koji "ljubitelj" komunističkih spletkara i njihovih ideoloških sukobljavanja koja su imali dugotrajne posljedice po budućnost naroda na jugoistoku Evrope, može u ovoj knjizi naći pravo obilje materijala i dosad neobjavljivanih dokumenata. Uzme li se sve to u obzir, Hrvatska moderna povijest ostaje najambicioznijim hrvatskim savremenim historiografskim prikazom s najviše vrlina i najmanje mana.
Razgovori o podjeli BiH
Bilandžića je Tuđman imenovao članom ekspertnog tima koji je sa srbijanskim predstavnicima pregovarao o podjeli Bosne i Hercegovine. On je smatrao da je podjela Bosne i Hercegovine "apsurdna i neostvariva ideja", ali je pristao učestvovati u pregovorima u nadi da će, kako kaže, moći elaborirati nekakvu studiju. Bilandžić se u to vrijeme nije plašio hrvatskih pretenzija na BiH, koja u to vrijeme nije imala snage, ali jeste namjera Beograda.
Prvi sastanak - Tikveš, 10. april 1991.
Prvi sastanak između srbijanskih i hrvatskih predstavnika je održan u Baranji, u mjestu Tikveš 10. aprila 1991. Bilandžić je, prema svojim riječima, odmah na početku kazao da je ideja povratka na stanje od prije Ustava iz 1974. nemoguća. Srpski akademik Kosta Mihajlović je odgovorio da se on zalaže za obnovu stare federacije. Smatrao je da su nacije razbile federaciju, da razumije želju svake nacije da formira državu, ali da su granice republika pravili samo tri čovjeka: Tito, Kardelj i Đilas. Mihajlović je smatrao da su granice neprihvatljive i da se trebaju mijenjati po etničkim i historijskim kriterijima. Profesorica Smilja Avramov je branila savezni centralizam, dok je Tuđmanov savjetnik Zvonko Lerotić replicirao s tezom da federacije funkcioniraju samo u jednonacionalnim zajednicama. Zaključak ovog susreta je bio da Srbija ne želi konfederaciju i da odbija tadašnju Federaciju. Srbija bi pomogla stvaranje hrvatske države, a za uzvrat su tražili hrvatsku potporu prilikom oblikovanja srbijanske države.
Drugi sastanak - Beograd, 13. april 1991.
Drugi sastanak je otvorio Kosta Mihajlović kazavši da se trebaju utvrditi granice budućih država Srbije i Hrvatske. Smilja Avramov je glavnu opasnost vidjela u Muslimanima za koje je kazala da su se već povezali sa svjetskim islamom i da prijete Srbima i Hrvatima. Mihajlović je upozorio da Muslimani istiskuju Srbe i Hrvate iz Bosne u njihove matične zemlje i da BiH odmah treba dijeliti. Bilandžić tvrdi da je srbijanska strana čak kazala da imaju "dokument od NATO saveza u kojem stoji da bi bilo poželjno da Srbi i Hrvati sporazumno podijele Muslimane, onda im naprave život nesnosnim, da isele u Aziju". Srbijanska strana je nudila zamjenu stanovništva, npr. preseljenje Bošnjaka iz Cazinske krajine u Knin, tvrdeći da njima pripada cijela Posavina. Također su tvrdila da Baranja ne pripada Hrvatskoj i postavi zahtjev da srpska Krajina treba izaći na Jadran.
Treći sastanak - Zagreb, 20. april 1991.
Na ovom sastanku je Kosta Mihajlović govorio o namjeri da Turska iz Male Azije želi naseliti četiri miliona muslimana u BiH. Po njegovim riječima, Muslimani namjeravaju proglasiti 15. oktobra 1991. Bosnu džamahirijom i ponovo je naglasio da se Bosna mora podijeliti.
Ljuti Dolac
Ljuti Dolac je naseljeno mjesto u gradu Širokom Brijegu, FBiH, Bosna i Hercegovina.
Vlaka (Ravno)
Vlaka je naseljeno mjesto u općini Ravno, Bosna i Hercegovina.
361.
Godina 361. (CCCLXI) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Taura i Florencija (ili, rjeđe, godina 1114. Ab urbe condita). Oznaka 361. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
363.
Godina 363. (CCCLXIII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Mamertina i Nevite (ili, rjeđe, godina 1116. Ab urbe condita). Oznaka 363. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Pobuna na brodu "Bounty" (1935)
Pobuna na brodu "Bounty" američki je film u žanru drame snimljen 1935. u režiji Franka Lloyda na osnovu istoimenog romana autora Charlesa Nordhoffa i Jamesa Normana Halla. Film govori o uzbudljivoj avanturi na moru, a temelji se na istinitoj priči iz 1787. o poznatoj pobuni na britanskom ratnom brodu HMS Bounty. Cilj misije bio je da se od Portsmoutha do Tahitija prevuče hljebno drvo, koje bi se presadilo na Zapadnoindijskim otocima kao jeftina hrana za robove. Film je prerada verzije iz 1933. pod nazivom U osvit Bountya, u kojoj je glavnu ulogu igrao Errol Flynn. Glavne uloge tumače Charles Laughton, kao nemilosrdni i sadistički kapetan Bligh, Clark Gable, kao romantični i poletni Christian Fletcher, i Franchot Tone, kao učtivi oficir Byam.
Film je imao 7 nominacija za Oscara, a osvojio je jedan, i to u kategoriji za najbolji film.
Radnja
Tokom putovanja, neprijateljstvo između Christiana i Bligha raste nakon što Christian otvoreno osporava nepravednu praksu Bligha. Kada brod stiže na otok Tahiti, gdje posada nabavlja hljebno drvo za utovar na brod, Bligh kažnjava Christiana ne dopuštajući mu da napusti brod za vrijeme njihovog boravka. Byam, u međuvremenu, nalazi novo prebivalište na otoku, gdje živi sa poglavicom otoka, Hitihitijem (William Bambridge), i njegovom kćerkom, Tehani (Movita Castaneda), i sastavlja engleski rječnik za Tahićanski jezik. Hitihiti nagovara Bligha da omogući Christianu dnevne posjete otoku. Bligh se slaže ali ubrzo iz inata ponovo uspostavlja zabranu. Christian zanemaruje zabranu i provodi jedan dan van broda zabavljajući se sa jednom tahićanskom djevojkom, Maimiti (Mamo Clark). Christian joj obećava da će se vratiti jednog dana.
U međuvremenu, Christian naređuje povratak Bountya na Tahiti. Byam, koji se nalazio u svojoj kabini tokom pobune, ne odobrava ono što je Christian učinio i odlučuje da njih dva više ne mogu biti prijatelji. Mjesecima kasnije, Byam sklapa brak sa Tehani a Christian ženi Maimiti i ima dijete sa njom, dok ostatak posade uživa u slobodi na otoku. Nakon dugog perioda otuđenja, Byam i Christian se mire i ponovo postaju prijatelji. Međutim, kada je britanski brod HMS Pandora primijećen da se približava, Byam i Christian odlučuju da se moraju rastati. Byam i nekoliko članova posade ostaju na otoku u iščekivanju broda da ih vrati nazad u Englesku, dok Christian predvodi ostatak posade, zajedno sa svojom suprugom i nekoliko Tahićana i žena ukrcavaju se nazad na brod Bounty u potrazi za novim otokom na kojem bi mogli naći utočište.
Byam se ukrcava na Pandoru i, na svoje veliko iznenađenje, otkriva da je Bligh kapetan. Bligh, koji sumnja da je Byam bio saučesnik u pobuni, zatvara ga tokom ostatka putovanja preko mora. Po povratku u Englesku Byam je izveden pred vojni sud i proglašen je krivim za pobunu. Prije nego što ga je sud osudio, Byam je progovorio o Blighovoj okrutnosti, dehumanizirajućem ponašanju na brodu Bounty. Zbog intervencije njegovog prijatelja Sir Josepha Banksa (Henry Stephenson) i Lorda Hooda (David Torrence), Byama je pomilovao kralj Đorđe III i dozvoljeno mu je da nastavi svoju pomorsku karijeru.
U međuvremenu, Christian je pronašao Pitcairn, nenaseljeni, ali još uvijek nastanjivi otok, što mu ulijeva povjerenje da će mu pružiti adekvatno utočište i da će biti van dohvata Kraljevske mornarice. Nakon što se Bounty nasukao na stijene, Christian naređuje da se brod spali.
Historijske netačnosti
left|thumb|[[Charles Laughton kao kapetan Bligh u momentu kad je ostavljen da pluta po moru od strane Fletchera Christiana (Clark Gable)]] Film sadrži nekoliko historijskih netačnosti. Kapetan William Bligh nikada nije bio na brodu HMS Pandora, niti je bio prisutan na suđenju pobunjenicima koji su ostali na Tahiti-ju. U to vrijeme on je bio na pola puta oko svijeta po drugi put u potrazi za hljebnim drvetom. Otac Fletchera Christiana je umro mnogo godina prije nego što je Christian krenuo na putovanje brodom Bounty, a film prikazuje Christianovog oca na suđenju. Treba napomenuti, međutim, da je film uvijek predstavljan kao adaptacija trilogije Nordhoffa i Halla, koja se također razlikovala od stvarne priče o pobuni.
Bligh je prikazan kao brutalan čovjek koji zavodi sadističku disciplinu. Posebno epizode koje uključuju kažnjavanje tegljenjem živih ljudi kroz more i šibanje mrtvog čovjeka, ništa od ovoga se nije dogodilo u stvarnosti. Tegljenje se rijetko koristilo, i pitanje je da li se to uopšte i koristilo i poznato je da je ta praksa već dugo bila napuštena prije Blighovog vremena. Ustvari, detaljan dnevnik sa broda  Bounty  'otkriva da je stopa šibanja bila niža od prosjeka za to vrijeme. Prije pobune, Bounty je imao samo dva smrtna slučaja - jedan pomorac je umro od skorbuta a ne od tegljenja kroz more, a brodski hirurg je umro od pretjeranog opijanja i nehata, a ne kao rezultat zloupotrebe od strane kapetana Bligha. Isto tako, film prikazuje pobunjenike kako preuzimaju brod tek nakon što su ubili nekoliko lojalnih članova posade, a u stvari, niko nije poginuo. Jedan član posade zamalo nije upucao Bligha ali ga je Christian spriječio. Na kraju, Christian je prikazan da je odlučio da preuzme brod nakon što su neki članovi posade nepravedno stavljeni u lance po naredbi Bligha; ovo je također bilo izmišljeno.
Zbog historijske preciznosti, Clark Gable je nerado morao da obrije svoje poznate brkove jer su mornari Kraljevske mornarice u 18. vijeku morali biti obrijani. U završnoj sceni filma, Gable drži dirljiv govor svojim kolegama pobunjenicima, govoreći im o stvaranju savršenog društva slobodnih ljudi na otoku Pitcairn, daleko od kapetana Bligha i njegove mornarice. Stvarnost je bila sasvim drugačija.
Lik pitomca vojno-pomorske akademije Rogera Byama je zasnovan na stvarnoj osobi, Peteru Heywoodu, koji nije naveden u romanu ni u filmu. Baš kao što je izmišljeni lik Byama bio pomilovan na kraju filma, u stvarnom životu Peter Heywood je također bio pomilovan zbog učešća u pobuni. MGM trailer iz 1935. godine je napravio grešku nazivajući pitomca Byama poručnikom.
Pobunjenik Thomas Ellison je prikazan kao da mu je bilo dozvoljeno da vidi svoju ženu prije svog pogubljenja. Nema podataka koji bi ukazivali na to da je pravi Ellison bio u braku, a u svakom slučaju posjete ove vrste u stvarnom životu nikada ne bi bile dozvoljene.
Druge filmske verzije
1962. godine je snimljen više od tri sata dug rimejk Pobuna na brodu Bounty, u kojem glume Marlon Brando kao Fletcher Christian i Trevor Howard kao kapetan Bligh, ali je film doživio katastrofu kako kritičku tako i financijsku u to vrijeme, ali je kasnije doživio reviziju pa je dobio povoljne ocjene nekih kritičara.
Godine 1984. Mel Gibson je igrao Christiana nasuprot Anthonya Hopkinsa kao Bligh u filmu koji se ne zasniva na Nordhoff-Hallovom romanu, nego na historijskom djelu Richarda Hougha pod nazivom The Bounty. Ova najnovija verzija, koja daje daleko ljepši pogled na kapetana Bligha, smatra se najbližim historijskim događajima.
Verzija iz 1935. godine nije bila sama po sebi prvi film koji se bavio slučajem pobune. Australijski film iz 1933. godine pod nazivom U osvit Bountya, sa tada nepoznatim Errolom Flynnom kao Fletcher Christian, bio je pušten na prikazivanje u kinima, ali nije bio uspješan i prikazivan je samo u nekoliko zemalja izvan Australije. Postoji još i ranija verzija filma u australijsko-novozelandskoj ko-produkciji iz 1916. godine, Pobuna na brodu Bounty u režiji Raymonda Longforda.
Otvorena scena OBALA
Otvorena scena OBALA je nastala pri Akademiji scenskih umjetnosti u Sarajevu, kao prostor u kojem se odvija nastava, prezentuju studentski radovi sa ispita režije, glume i dramaturgije, te postavljaju profesionalne pozorišne produkcije i organizuju projekcije filmova.
Akademija je osnovana decembra 1981. godine, a u novembru 1984. godine sa radom počinje i Otvorena scena OBALA. Za kratko vrijeme, uz pomoć svojih uposlenika, profesora i studenata, postaje jedno od najzanimljivijih teatarskih mjesta u bivšoj Jugoslaviji. Brojne su predstave nastale na ovoj sceni: Audicija, " Čudo u Šarganu", "Ples 80 -ih", Tetovirano pozorište, Mrešćenje šarana, Ćelava pjevačica, "Dame biraju", "Ludilo u dvoje", "Divlje meso", "Sav taj Jazz" i dr.
Na čelu Otvorene scene OBALA, kao njeni umjetnički rukovodioci, izmjenjali su se: Mladen Materić, Emir Kusturica, Miroslav Ćiro Mandić a u predstavama su se pojavila sva najznačajnija imena bh. teatra. Danas na ASU postoje tri odsjeka (gluma, režija i dramaturgija), te se i obim djelovanja Otvorene scene OBALA uveliko proširio. Pored ispitnih predstava studenata režije i glume, na OBALI je moguće pogledati i projekcije filmova studenata ASU, te prisustvovati javnim čitanjima drama studenata dramaturgije. Takođe, na OBALI se organizuju i koncerti alternativnih bendova iz cijele Evrope. Seminari i radionice su, pored ostalog, važan segment rada OBALE. Studenti Akademije su se u proteklih 25 godina imali priliku susresti sa: Zlatkom Topčićem, Mustafom Nadarevićem, Leosom Caraxom, Jaen-Luc Godardom, Richardom Gereom, Susan Sontag, Bono Voxom, Vitom Tauferom, Enki Bilalom, Michael Ciminom, Hanifom Kureishijem, Danisom Tanovićem, Čedom Kolarom, itd. Na ovoj sceni su svoje karijere započinjala neka od najpoznatijih imena bh. teatra i filma.
Najdublji pečat, u radu Otvorene scene OBALA, ostavili su: Boro Stjepanović, Emir Kusturica, Mladen Materić, Miroslav Ćiro Mandić, Miralem Zupčević, Admir Glamočak, Emir Hadžihafizbegović, Haris Burina, Saša Petrović, Senad Bašić i mnogi drugi.
Današnji umjetnički rukovodilac scene je Almir Imširević.
29. p. n. e.
Godina '''29. p. n. e.''' bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Oktavijana i Apuleja ili, rjeđe, '''godina 725. Ab urbe condita'''. Oznaka 29. p. n. e. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za označavanje godina.
mini|Marijamna I
Oklaji
Oklaji je naseljeno mjesto u gradu Širokom Brijegu, FBiH, Bosna i Hercegovina.
Vukovići (Ravno)
Vukovići su naseljeno mjesto u općini Ravno, Bosna i Hercegovina.
Nadimak
Nadimak je ime, koje nije službeno, a koje se daje od strane prijatelja ili neprijatelja. Riječ je sastavljena od riječi nadjeti (dati) i ime. Nadimak ima puni efekat kada postane stalan, odnosno konvencionalan, pa ga je i vrlo teško odstraniti, kao što je slučaj i sa tetovažom. Nadimak nije svojstven samo ljudima, nego se daje i i životinjama, firmama, sportskim klubovima, gradovima, državama i profesijama.
IC 2051
IC 2051 (također poznat kao ESO 4-7, IRAS 03583-8358 i PGC 13999) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 81 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Sto. Najveći prečnik je 2,60 (61 hiljada sg) a najmanji 1,6 uglovnih minuta (38 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart u decembru 1900. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Centralna banka Turske
Centralna banka Republike Turske (CBRT) (tur. Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası - "TCMB") je Centralna banka Turske koja je osnovana kao dioničarsko društvo s ekskluzivnim pravom izdavanja novca u Turskoj. Pripreme za osnivanje Centralne banke počele su 1926. godine, međutim sama institucija je osnovana 3. oktobra 1931. godine, a zvanično je počela sa radom 1. januara 1932. godine. Banka je u početku imala privilegiju izdavanja novčanica na period od 30 godina. Godine 1955., ovo pravo joj je produženo do 1999. godine. Napokon, 1994. godine, pravo izdavanja novca joj je dato na neograničeno vrijeme. Sjedište joj je u Ankari.
Stepen
Stepen može značiti:
Stepen u svakodnevnom jeziku ima još mnog značenja, najčešće u smislu nivo, intenzitet i slično.
Gradski stadion Laktaši
Gradski stadion Laktaši nalazi se van centra ovog grada na Vrbasu. Stadion je trenutno u izgradnji. Planira se postavljanje istočne tribine koja bi mogla primiti i do 3.000 gledalaca. Sa ovom i zapadnom tribinom kapacitet stadiona se procjenjuje na oko 5.000 gledalaca.
Na ovom stadionu domaće utakmice igra drugoligaš FK Laktaši.
364.
Godina 364. (CCCLXIV) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Augusta i Varonijana (ili, rjeđe, godina 1117. Ab urbe condita). Oznaka 364. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Ancistrocladus
Ancistrocladaceae je porodica cvjetnica iz reda Caryophyllales. Ima samo jedan rod, Ancistrocladus sa lijanama, koje su rasprostranjene u tropima Starog svijeta.
Klasifikacija
Sistem APG II, iz 2003 (nepromijenjeni APG sistem, od1998), također prepoznaje ovu porodicu i uključuje u red Caryophyllales u kladusu jezgarne eudikotiledone.
Nedavni molekularni i biohemijski dokazi sugeriraju mesožderske taksone i u redu Caryophyllales (porodice Droseraceae i Nepenthaceae i vrste Drosophyllum lusitanicum i Triphyophyllum peltatum) koji pripadaju istom kladusu. Porodica Ancistrocladaceae pripadala bi istom kladusu, mada njene vrste nisu mesožderke. Bliska veza između ove porodice i porodice Dioncophyllaceae (koja sadrži mesoždernu vrstu T. peltatum) podržana je sličnom strukturom polena i peteljčica. Cronquistov sistem, 1981., porodicu je svrstao u red Violales (zajedno sa Dioncophyllaceae). Takhtajanov sistem je porodicu postavio po svom redu Ancistrocladales.
Opis
Jedini rod iz porodice Ancistrocladaceae je malo poznati Ancistrocladus, sa oko 20 vrsta. To su paleotropske penjačice, koje se nalaze u nizijskim do pretplaninskim, vlažnim do sezonskim zimzelenim ili močvarnih šumama. Slabo razgranata, simodijska stabljika je kompleksna i može preći promjer od 10 cm. Njihovi [list]]ovi su u gustim, zimzelenim rozetama. Cjeloviti su, imaju kratke peteljčice, a nemaju stipule. Imaju trihome i epidrmne žlijezde na aksiksalnoj površini, koje luče voštanu prevlaku. Cvjetovi su mali. spojeni sa osnovom, a krunica je preklopljena ili uvijena po dužini. Plod je orah, često sa krilasto izraslim ostacima čašičnih listova.
Nafaka (film)
Nafaka (radnog naziva Krovni talas) priča je o netipičnim sarajevskim "junacima" koje pratimo u ratu i miru, u njihovim tragedijama i ličnim dramama, ali i radostima života u surovim okolnostima rata i još goreg mira.
Ancistrocladus
Medicinski potencijal
Naučno zanimanje za ovaj rod znatno je poraslo, jer Nacionalni institut za rak lijanu Ancistrocladus korupensis smatra potencijalnim anti-AIDS izvorom zbog vrlo efikasnog načina djelovanja protiv HIV-a. Ova biljka je otkrivena u Kamerunu i kasnije prepoznata kao nova vrsta. Njen aktivni sastojak je mihelamin B, acetogeni naftil izokinolin alkaloid, koji se nalazi u zrelim listovima. Također, korupensamin E je novi antimalarijski lijek koji je ekstrahiran iz iste biljke.
Ancistrocladus skraatus se koristi u tradicionalnoj medicini u Gani, kao tretman protiv ospica i groznice. Aktivni sastojak je alkaloid ancistrobrevin D.
Ancistroclin, alkaloid iz A. tectorius, koristi se protiv dizenterija. I u drugim vrstama. nalazr se mnogi alkaloidi.
Vrste
Priznate vrste do 2014:
John Carmack
John D. Carmack II (rođen 20. augusta 1970. godine) jeste svjetski priznata figura u industriji računarskih igara. Carmack je suosnovao id Software (1991.godine), te je bio glavni programer na igrama kao što su Wolfenstein 3D, Doom, Quake, kao i nastavke Doom i Quake serijala. Njegove revolucionarne programerske tehnike u kombinaciji sa odličnim dizajnom John-a Romer-a dovele su do masovne popularizacije FPS-a (First Person Shooter-a) u devedesetim godinama.
Programiranje igara
Softdisk kompjuterska firma sa sjedištem u Shreveport, Louisiana, unajmila je Carmacka, te ga tako ujedinila sa   John-om Romero-m i ostalim osnivačima id Software-a. Dok je još uvijek bio u Softdisk-u (1991.godine) Carmack i ostali su stvorili prvi dio Commander-a Keen-a, serijala koji je izdao Apogee Software. Nakon toga Carmack je napustio Softdisk te bio jedan od osnivača id Software-a, gdje je ostao do danas.
Carmack je također popularizirao korištenje mnogih tehnologija kao što su binary space partitioning (Doom je bio prva igra koja je koristila ovu tehnologiju), surface caching koji je izmislio za Quake-a, Carmack's Reverse koji je korišten u Doom-u 3, te MegaTexture korišten u Enemy Territory: Quake Wars igri.
Carmack-ovi engine-i su lincencirani i korišteni u drugim, vrlo popularnim FPS-ovima kao što su Half Life, Medal of Honor.
IC 27
IC 27 (također poznat kao PGC 143572) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 323 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 0,60 (56 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (56 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 4. novembra 1891. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
30. p. n. e.
Godina '''30. p. n. e.''' je bila redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje je vrijeme bila poznata kao Godina konzulstva Oktavijana i Krasa ili, rjeđe, '''godina 724. Ab urbe condita'''. Oznaka 30. p. n. e. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
mini|Kleopatrina smrt, slikara Rixensa
Trošenje
U nauci o materijalima, trošenje je erozija materijala čvršte površine drugim čvrstim predmetom. Proučavanje procesa trošenja je dio discipline koja se naziva tribologija.
Postoje četiri glavna procesa trošenja:
Abrazivno trošenje
Kada se prekine kontakt materijala sa čvrstim česticama, desi se abrazivno trošenje. Ove čestice mogu biti prisutne na površini drugog materijala ili mogu biti slobodne čestice između dvije pošine. Abrazivno trošenje se može mjeriti kao gubitak mase po 'Taber Abrasion Test-u, prema standardima ISO 9352 ili ASTM D 1044.
Korozivno trošenje
Korozivno trošenje (često se naziva samo "korozija") je slabljenje korisnih osobina materijala zbog reakcija sa okolinom.
Zamor površne
Zamor površine je proces u kome je površina materijala oslabljena cikličnim teretom, što je jedna vrsta općeg zamora materijala.
Privalj
Privalj je naseljeno mjesto u gradu Širokom Brijegu, FBiH, Bosna i Hercegovina.
Blok
mini|400p|desno|50 godina ponovnog otvaranja državne opere u [[Beču, Blok austrijske pošte 2005.]]
NGC 3720
NGC 3720 (također poznat kao IRAS 11297+0104, MCG 0-30-6, PGC 35594 i UGC 6523) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 273 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 1,00 (80 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (64 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 15. marta 1866. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bosanskodubičko veče
Bosanskodubičko veče je tradicionalno godišnje druženje Dubičanaca u Sjevernoj Americi. Tačan dan održavanja je zadnji vikend mjeseca maja. Taj vikend pada prije Memorial Daya koji svake godine pada na ponedjeljak, što pravi produženi vikend.
Sutradan veče, subota veče, nazvano Glavno veče druženja okupi oko 400 Dubičanaca iz raznih dijelova Amerike i Kanade.
NGC 5217
NGC 5217 (također poznat kao MCG 3-35-9, PGC 47793 i UGC 8546) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 370 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,50 (161 hiljada sg) a najmanji 1,4 uglovnih minuta (151 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 7. maja 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
31. p. n. e.
Godina '''31. p. n. e.''' bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Antonija i Oktavijana ili, rjeđe, '''godina 723. Ab urbe condita'''. Oznaka 31. p. n. e. za ovu godinu je u upotrebi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
mini|Shema bitke kod Akcija
Trn (Široki Brijeg)
Trn je naseljeno mjesto u gradu Širokom Brijegu, FBiH, Bosna i Hercegovina.
Kultura
Stećci u sklopu trnskog groblja.
NGC 6685
NGC 6685 (također poznat kao MCG 7-38-15, PGC 62220 i UGC 11317) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 302 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lira. Najveći prečnik je 1,10 (97 hiljada sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (79 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Edward Swift 29. maja 1887. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Utočište za ludake Bedford
Utočište za ludake Bedford (Bedford Lunatic Asylum) je napravljeno 1812. i bilo je drugo te vrste u Engleskoj. Bilo je otvoreno 48 godina i zatvoreno je 1860. jer nije poboljšavalo zdravlje pacijenata.
Prije Zakona o ludosti (Lunacy Act) iz 1808. samo su bogati mogli sebi priuštiti liječenje fizičkih i mentalnih bolesti. Iako su bogati imali para da plate tretman tehnike tog doba nisu bile ni sigurne ni humane. Čišćenje, povraćanje i zatvaranje su bili standardni tretmani tog doba kad je smatrano da su i buncanje i melanholija uzrokovani psihičkim poremećajem kao i svaka druga bolest.
Potvrđivanje Zakona o ludosti iz 1808. je omogućilo grofovijama da grade utočišta svojim parama. Promjene su napravljene da bi se pomoglo ljudima sa mentalnim bolestima. Samuel Whitbredje bio pokretač svega u Utočištu. Whitbred se skoncentrisao na reformisanje tauna nakon što nije uspio u politici. Prave namjere Samuel-a Whitbred-a sa Utočištem su uvjek bile diskutabilne. U to vrijeme Bedford je bio mali taun sa puno potreba, mostovima je trebala obnova, a nije imao ni industrije. Pitanje je da li njegove namjere bile da pomogne ljudima ili da pomogne sebi i obezbijedi sebi publicitet. U aprilu 1812. Utočište za ludake Bedford, koje je projektovao John Wing, otvorilo je svoja vrata i nije ispunilo očekivanja.
Doktori, sestre i drugo medicinsko osoblje tada još uvijek nisu htjeli da preuzmu brigu o mentalno bolesnim i koristili su oštre mjere u liječenju. Najviše su koristili ludačke košulje i lisice. Pomoćnici sestara su imali puno posla. Ne samo da su morali da obuzdavaju pacijente već i da ih kupaju, oblače ih i pomažu im u dnevnim vježbama. Pomoćnici su smatrali da su pacijenti bolesni i bi trebali smatranim uračunljivim za stvari koje kažu ili urade. Ljekari nisu mogli da odluče šta bi izliječilo pacijenta pa je i izbor tipa ljekara bio diskutabilan. Uz nedostatak znanja kako da se pomogne pacijentima Utočište je moglo da upadne i u druge probleme.
1845, 33 godine poslije otvaranja Utočišta, skupština je donijela zakon da svaka grofovija mora imati utočište ili koristiti utočište druge grofovije. Većina drugih grofovija nije napravila utočišta kao Bedford, pa je sad bilo duplo više pacijenata i nije bilo osoblja da im pomognu u njihovim potrebama. Bedfordove komšijske grofovije Hertfordshire i Huntingdonshire su poslale svoje pacijente u Bedford. Uskoro je Utočište za ludake Bedford zatvoreno kao ,,neprikladno" za pacijente.
32. p. n. e.
Godina '''32. p. n. e.''' je bila redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje je vrijeme bila poznata kao Godina konzulstva Ahenobarba i Sosija ili, rjeđe, '''godina 722. Ab urbe condita'''. Oznaka 32. p. n. e. za ovu godinu je u upotrebi od ranog srednjeg vijeka kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom za imenovanje godina.
mini|Kovanica Antonija i Kleopatre izdana 32. p. n. e.
Friedrich Ratzel
Friedrich Ratzel (Karlsruhe, Baden, 30. august 1844 - Ammerland, 9. august 1904), njemački geograf, sociolog i etnograf.
Predavao je na univerzitetima u Münchenu (1875-1886) i u Lajpcigu (1886-1904). Od njega je potekla ideja o "životnom prostoru" (Lebensraum), koja je bila veoma zloupotrebljavana u nacističkoj Njemačkoj. Racel je studirao zoologiju i 1869. godine je izdao komentare Darwinovog rada. Kasnije se upoznao sa teorijama vezanim za migracije vrsta. Putovanje po Sjevernoj i Centralnoj Americi (1874-1875) kao dopisnik Kelnskih novina (Kolnische Zeitung), što je ostavilo dubok utisak na njega i poslužilo kao osnova za mnoge njegove ideje.
Osnovna naučna istraživanja su mu usmjerena na proučavanje migracije i međusobnih veza čovjeka i prirodne sredine. Jedan je od osnivača antropo-geografske škole. Nastojao je da prenese Darvinizam u proučavanje društvenih odnosa. Antropogeografiju je posmatrao kao dio biogeografije. Prirodnu sredinu je smatrao glavnim faktorom razvoja čovječanstva, a državu kao organizam kome treba životni prostor.
Te su ideje imale suštinski značaj za formiranje geopolitičke koncepcije saglasno kojoj fizičko-geografski uslovi igraju odlučujuću ulogu u razvoju kulture u društveno-političkim odnosa u ljudskom društvu, odakle je izvučen rasistički stav o neravnopravnosti naroda koji naseljavaju razlicite regije Zemlje.
U "Antropogeografiji" (Anthropogeographie) (1882-1891) je razmatrao razmještaj populacije, odnos migracije i okoline, kao i uticaj prirodne okoline na pojedince i društva.
NGC 541
NGC 541 (također poznat kao Arp 133, MCG 0-4-137, PGC 5305 i UGC 1004) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 249 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,80 (131 hiljada sg) a najmanji 1,7 uglovnih minuta (123 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 30. oktobra 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
366.
Godina 366. (CCCLXVI) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Augusta i Varonijana (ili, rjeđe, godina 1119. Ab urbe condita). Oznaka 366. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
365.
Godina 365. (CCCLXV) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Augusta i Varonijana (ili, rjeđe, godina 1118. Ab urbe condita). Oznaka 365. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Jasna Beri
U aprilu 1994. godine vratila se u opkoljeno Sarajevo odakle je prethodno izbjegla po izbijanju rata u BiH.
Anadolska hipoteza
Anadolska hipoteza, ili Anadolska teorija, prvi put je objavljena 1987. god u radovima britanskog arheologa Colin Renfrew-a. Domovinu Praindoevropljana smjestio je u neolitsku Anadoliju. To je najvažnija oponentska teorija Kurganskoj hipotezi Marije Gimbutas, ili stepskoj teoriji, favorizovanoj od većine arheologa.
Indoevropljani nisu narod i ovaj se termin ne koristi kao bilo kakva etnička ili rasna odrednica, kako se to često radilo tokom posljednjeg stoljeća i nerijetko se još uvijek radi u političke svrhe, već se može koristiti isključivo kao lingvistička odrednica za govornike indoevropskog prajezika, ili pak kao odrednica za populacije koje su naseljavale prostor na kojem su kulture čiju materijalnu ostavštinu tumačimo kao indoevropsku.
Suština teorije
Renfrew je bio prvi naučnik koji je ukazao da su arheološke, antropološke i kulturne premise tradicionalne teorije još uvijek iste kao i one s kraja 18. i početka 19. stoljeća, te da treba insistirati na procjeni njihove valjanosti. Posebno je kritičan prema historijskoj ulozi koja je dodijeljena nomadstvu, koje se još uvijek interpretira, kao i u arheologiji i antropologiji 19. stoljeća, kao međuperiod između lova i poljoprivrede.
Suština anadolske teorije je insistiranje na što manje migracija. Vremenski, pradomovina Indoevropljana smještena je u Anadoliji, ne kasnije od 6500. godine pne, kada se populacija već bavila poljoprivredom, čime su Praindoevropljani izjednačeni s nosiocima neolitizacije. Prema ovoj teoriji indoevropski jezik u Evropu širio se tokom 6. i 7. milenijuma zajedno sa širenjem neolita neolitiskim paketom. Renfrew proces neolitizacije vidi kao jedinu temeljnu i sveobuhvatnu ekonomsku i kulturnu promjenu u prahistoriji Evrope, nastala po modelu masovnih migracija, koja bi mogla objasniti širenje indoeuropskih jezika. Prema tome, najveći dio Evrope naseljene u neolitu, govorio je Indovrepske jezik, dok su kasnije migracije samo premještale pojedine varijatete Indoevrpljana. Masovnih migracija, kasnije, u eneolitu nije bilo.
Oko 6500. god. pne, iz Anadolije, počele su migracije poljoprivrednika koji su govorili Proto-praindoevropski jezik. Taj jezik, Balkanski-Praindoevropski (što odgovara Staroj Evropi Marije Gimbutas) pojavljuje se u okvirima Starčevačko-Kereš-Kris kulture na Balkanu i Impresso kultura na zapadnom i središnjem Mediteranu. Indoevropska obilježja se oko 5000. god. pne pojavljuju u okviru Kulture trakaste keramike u srednjoj Evropi i u okviru istočne varijante Kulture trakaste keramike u istočnoj Evropi, u porječju rijeka Dnjestar i Bug (Stepski Praindoevropski - predak tokarijanskog). Iza 5000. god. pne, arhaični Praindoevropski pojavljuje se u zapadnoj i sjevernoj Evropi, predak italijanskog, keltskog i germanskih jezika.
Filozofija teorije je da Praindoevropljani nisu bili ratnici koji su osvojili i zauzeli Evropu čisto vojnom silom, već su bili izumitelji poljoprivrede i Evropu su osvojili kulturnom i intelektualnom nadmoći. Glavni oslonac teorija o zemljoradnicima kao nosiocima širenja Praindoevropljana leži u njenoj vezi sa arheološkim poznatim događajima, kao što je širenje zemljoradnje, koje za arheologe predstavlja siguran znak premještanja populacija.
367.
Godina 367. (CCCLXVII) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Lupicina i Jovana (ili, rjeđe, godina 1120. Ab urbe condita). Oznaka 367. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
NGC 2241
NGC 2241 (također poznat kao ESO 57-SC79) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 31. januara 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Magnezij
Magnezij jest hemijski element sa simbolom Mg i atomskim brojem 12. Spada u grupu zemnoalkalnih metala IIA grupe. Gradi 2+ ione. Oksidacioni broj magnezija u jedinjenjima je +2, uz vrlo rijetke izuzetke gdje ima oksidacioni broj +1. Ima najnižu temperaturu topljenja u grupi zemnoalkalnih metala. On je osmi najrasprostranjeniji element u Zemljinoj kori i deveti općenito u poznatom svemiru. Magnezij je četvrti po rasprostranjenosti element na Zemlji u globalu (iza željeza, kisika i silicija), čini oko 13% ukupne mase planete Zemlje i ima najveći udio u plaštu Zemlje. Relativno velika zastupljenost magnezija na Zemlji je povezana sa činjenicom da se on lahko stvara pri supernovoj zvijezda pri sekvencijalnom dodavanju tri jezgra atoma helija na karbon (koji je također napravljen iz tri jezgra atoma helija). Zbog velike rastvorljivosti magnezijevih iona u vodi, on je i treći po zastupljenosti element rastvoren u svjetskim morima. Magnezij se stvara u zvijezdama većim od tri sunčeve mase putem fuzije helija i neona u alfa procesu pri temperaturama iznad 600 megakelvina.
U elementarnom stanju (kao metal) se ne može naći u prirodi na Zemlji jer je veoma reaktivan. Kada se izdvoji u elementarnom stanju stajanje na zraku vrlo brzo se oksidira te se njegova površina prekrije tankim slojem oksida (pasivizira se). U obliku metalnog praha gori uz karakterističan blješteći bijeli plamen, što ga čini čestim sastojkom za pirotehničke sprave i rakete. Metal se danas najčešće dobija elektrolizom magnezijevih soli izolovanih iz slane vode. Komercijalno, magnezij se najčešće koristi za legiranje drugih metala te proizvodnju legure aluminija i magnezija poznatije kao magnalij ili magnelij. Pošto je magnezij oko trećine lakši od aluminija (ima manju gustoću ) ove legure se cijene zbog svoje relativne lahkoće i čvrstoće. U ljudskom tijelu, magnezij je jedanaesti najzastupljeniji element po masi. Njegovi ioni su nezamjenjivi za sve žive ćelije, gdje oni vrše važnu ulogu u manipulaciji važnih bioloških polifosfatnih spojeva poput ATP, DNK i RNK. Postoje stotine enzima kojima su magnezijevi ioni neophodni za funkcioniranje. Spojevi magnezija se koriste u medicini kao laksativi, antacidi (npr. mlijeko magnezija) te u brojnim drugim situacijama kada je neophodna stabilizacija neuobičajenog nadražaja nekog nerva ili kada je potrebno grčenje krvnih sudova (npr. pri tretmanu eklampsije). Magnezijevi ioni su općenito kiselog okusa i u niskim koncentracijama mogu pomoći pri ublažavanju oporosti prirodne mineralne vode. U biljkama, magnezij je metalni ion u centru molekule hlorofila i zato je čest dodatak vještačkim đubrivima.