cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fajtovačka pećina
Flora i fauna
U pećini se pored pećinskih zrikavca, pauka, leptira i drugih insekata nalazi ogromna kolonija šišmiša. Tokom istraživanja 2017. otkriveno je 16 primjeraka šišmiša vrste R. hipposideros, 148 primjeraka vrste veliki potkovnjak i 255 primjeraka vrste Miniopterus schreibersii.
Velika nagrada Belgije 2018.
Velika nagrada Belgije 2018. (službeno poznata kao "FORMULA 1 2018 JOHNNIE WALKER BELGIAN GRAND PRIX") automobilska je trka Formule 1 koja se održala 26. augusta 2018. na stazi Spa Frankoršamp u Belgiji. Ovo je bila trinaesta trka u sezoni 2018. i 63. trka za Veliku nagradu Belgije.
Lewis Hamilton osvojio je šesti pol pozicija ove sezone i 78. u karijeri. Vozač Ferrarija Sebastian Vettel pobjednik je peta utrke u sezoni. Druga pozicija je pripala Lewis Hamilton iz Mercedesa, a na trećoj poziciji je završio Max Verstappen.
Prvi trening
Vrijeme koje su postigli prvih pet vozača na prvom treningu.
Drugi trening
Vrijeme koje su postigli prvih pet vozača na drugom treningu.
Treći trening
Vrijeme koje su postigli prvih pet vozača na trećem treningu.
36. paralela (jug)
mini|U [[Argentina|Argentini, 36. paralela čini dio granice između pokrajina Mendoza i La Pampa, te između San Luisa i La Pampe.]] 36. južna paralela jest paralela koja je 36 stepeni južno od ekvatora. Presijeca Atlantski i Indijski okean, Australaziju, Tihi okean i Južnu Ameriku.
Na ovoj geografskoj širini Sunce je vidljivo 14 sati i 34 minute tokom decembarskog solsticija i 9 sati i 46 minuta tokom junskog solsticija.
U geodetskom sistemu WGS 84 jedan stepen geografske dužine na ovoj paraleli iznosi 90,184 km, a ukupna dužina paralele jest 32.459 km ili približno 81% dužine ekvatora, od kojeg je udaljena 3.986 km, a od Južnog pola 6.016 km.
Oko svijeta
Počevši od nultog meridijana i idući u smjeru istoka, 36. južna paralela prolazi kroz sljedeće lokacije ili vrlo blizu njih: ! scope="col" width="125" | Koordinate ! scope="col" | Država, teritorija ili more ! scope="col" | Napomene ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlantski okean ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Indijski okean ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Indijski okean ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Tihi okean ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Tihi okean ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlantski okean
Gradovi
Gradovi koji su manje od pola stepena udaljeni od ove paralele jesu:
Ravni Dol (Ivančna Gorica)
Ravni Dol je naseljeno mjesto u sastavu općine Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Grosuplje.
Fladnitz an der Teichalm
Položaj općine Fladnitz an der Teichalm u [[Spisak okruga i statutarnih gradova u Austriji|okrugu Weiz |180px|desno|mini]]
Ravni Dol (Ivančna Gorica)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ravni Dol je imao 25 stanovnika.
Fladnitz an der Teichalm
Fladnitz an der Teichalm je općina u okrugu Weiz u austrijskoj saveznoj pokrajini Štajerskoj. Broj stanovnika općine je.
Politika
Na općinskim izborima u Štajerskoj 28. juna 2020. godine za gradonačelnika općine je izabran Peter Raith iz ÖVP.
Bezavina
Bezavina je naseljeno mjesto u sastavu općine Veliko Trgovišće, Krapinsko-zagorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Zabok.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Bezavina je imala 108 stanovnika.
Napomena: ''Ranije iskazivano pod imenom Bezavina. Od 1900. do 1991. iskazivano pod imenom Bezovina.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Bezavina je imalo 148 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Rdeči Kal
Slovenija:
Yoshiyuki Shirate
Yoshiyuki Shirate, rođen 21. marta 19467. u prefekturi Hokkaido je nekadašnji japanski olimpijski biatlonac.
Svjetska prvenstva
Od 1969-75. nastupio je četiri puta na Svjetskom prvenstvima u biatlonu. Najbolji mu je rezultat u pojedinačnoj kokurenciji bilo 35-o mjesto na SP 1971. u finskom Hämeenlinnaju 6.marta u utrci na 20 km, od ukupno 54 takmičara sa šest promašaja i zaostatkom od 11:46.3 min iza pobjednika zapadnonjemačkog biatlonca Dietera Speera. U utrkama štafeta najbolji plasmani su mu dva sedma mjesta: Na SP 1969. u poljskom Zakopanu, u štafeti s Isaom Onom, Yoshio Ninomine i Mikijem Shibuyom sa zaostatkom od 13:17.1 min u odnosu na pobjedničku sovjetsku štafetu u sastavu: Viktor Mamatov, Rinat Safin, Vladimir Gundarcev i Aleksandar Tihonov; te na SP 1970. u švedskom Östersundu, u štafeti s Isaom Onom, Fumiokijem Ohmijem i Mikijem Shibuyom sa zaostatkom od  10:07.4 min u odnosu na pobjedničku sovjetsku štafetu u sastavu: Viktor Mamatov, Rinat Safin, Aleksandar Ušakov i Aleksandar Tihonov.
Prestanak karijere
Iz aktivnog bavljenja biatlonom povukao se 1976. godine.
Spisak naselja u Sloveniji
Spisak naselja u Sloveniji je lista svih službenih naseljenih mjesta u Republici Sloveniji. Na dan 1. januara 2021. godine, Slovenija je imala 6.036 naseljenih mjesta.
Statistički zavod Republike Slovenije definiše naselje kao zaokružen prostor s najmanje deset objekata.
Naselja: A • B • C • Č • D • E • F • G • H • I • J • K • L • Lj • M • N • Nj • O • P • R • S • Š • T • U • V • Z • Ž
Globozid sistem antigena
Nekadašnji Globozid sistem antigena, prema novoj nomenklaturi, preimenovan je u UDP-GalNAc:beta-1,3-N-acetilgalaktozaminiltransferaza 1. To je enzim koji je kod čovjeka kodiran iz B3GALNT1 gena. Ovaj gen je član beta-1,3 - galaktoziltransferazne (beta3GalT) porodice gena. Ova porodica gena kodira tip II za membranu vezanih glikoproteina sa različitim enzimskim funkcijama pomoću različitih donora supstrata  (UDP-galaktoza i UDP-N-acetilglukozamin) i različitim šećernim akceptorima  (N-acetilglukozamin, galaktoza, N-acetilgalaktozamin). Geni beta3GalT su distantno vezani za Drosophila rainiac  gen i imaju redoslijed proteinskog koda sadržan u jednom egzonu. Beta3GalT proteini sadrže konzervirane predačke sekvence koje nisu pronađen u beta4GalT ili alpha3GalT proteinima.Ugljikohidratni lanci,  koji se sintetiziraju pod  katalizom ovih enzima, označeni su kao tip 1, dok beta4GalT enzimi sintetiziraju  tip 2 ugljičnohidrata lanaca. Odnos lanaca tip 1: tip 2 se mijenja tokom  embriogeneze. Analizom “slijeda sličnosti”, geni beta3GalT spadaju u najmanje dvije grupe: beta3GalT4 i  4 druga beta3GalT gena  (beta3GalT1-3, beta3GalT5). Kodirani protein ovog gena ne koristi N-acetilglukozamin kao šećerni akceptor na svim. Opisane su i multiple varijante transripata, koji se alternativno spojeni u 5 UTR i svi kodiraju isti protein.
SolidWorks
SolidWorks (stilski SOLIDWORKS) jest CAD i CAE računarski program za čvrsto modeliranje koji se pokreće na Microsoft Windowsu. SolidWorks je razvila francuska softverska kompanija Dassault Systèmes.
Prema najavama proizvođača, preko 2 miliona inženjera i dizajnera u više od 165.000 kompanija koristilo je SolidWorks do 2013. godine. Također prema kompaniji, prihod fiskalne godine 2011–12. za SolidWorks iznosio je $483 miliona.
Historija
SolidWorks korporaciju je osnovao u decembru 1993. diplomac Masečusetskog instituta tehnologije, Jon Hirschtick. Hirschtick je iskoristo $1 milion koji je imao dok je bio član MIT Blackjack tima da uspostavi kompaniju. Sprva sa sjedištem u Walthamu, Massachusetts, SAD, Hirschtick je organizirao tim inženjera sa ciljem pravljenja 3D CAD softvera koji je bio lahak za koristiti, pristupačan i dostupan za Windows desktop. Kasnije radeći u Concordu, Massachusetts, SolidWorks je izdao svoj prvi proizvod  SolidWorks 95, godine  1995. Godine 1997. Dassault, najpoznatiji po svom softveru CATIA, kupio je SolidWorks za $310 miliona u dionicama.
SolidWorks trenutno ima nekoliko verzija SolidWorks CAD softvera u dodatku sa eDrawings, kolaboracijskim alatom, i DraftSight, 2D CAD proizvodom.
Tržište
DS Solidworks Corp. je prodao preko 1,5 miliona licenci za SolidWorks širom svijeta. Ovo uključuje veliku proporciju obrazovnih licenci. Sheffield Telegraph je izjavio da je Solidworks najpoupularniji CAD softver. Njegova korisnička primjena rangira od pojedinaca do velikih korporacija, i pokriva veliki presjek proizvodnih tržišnih segmenata. Komercijalne prodaje su napravljene kroz indirektni kanal, što uključuje dilere i partnere širom svijeta. U SAD, prvi preprodavač SolidWorksa, u 1995. godini, bio je Computer Aided Technology, Inc, sa sjedištem u Chicagu. Direktni konkurentski proizvodi za SolidWorks su Solid Edge i Autodesk Inventor. SolidWorks također ima partnerstvo sa trećim licima - razvojnim programerima za dodavanje funkcionalnosti tržišnih primjena kao što je FEM analiza, kružni layout, provjera tolerancija, itd. SolidWorks je također licencirao svoje 3D modelske mogućnosti drugim CAD softverskim proizvođačima, od kojih je najpoznatiji ANVIL.
Metoda modeliranja
SolidWorks je čvrsti modelar, koristi parametarski pristup kreiranju modela i montaže. Softver je napisan na Parasolid kernelu.
Format datoteka
SolidWorks fajlovi (prije verzije 2015) koriste Microsoft Structured Storage format datoteka. Ovo znači da postoje različiti fajlovi embedirani u okviru svakog SLDDRW (crtež), SLDPRT (dio), SLDASM (montaža) fajla, uključujući prikazne slike i meta podatkovne podfajlove. Različiti alati treće strane mogu se koristiti za raspakivanje ovih podfajlova, mada podfajlovi u više slučajeva koriste binarne datotečne formate.
Rdeči Kal (Ivančna Gorica)
Rdeči Kal je naseljeno mjesto u sastavu općine Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Imotsko polje
Imotsko polje je kraško polje u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. Teritorijalna podjela ustanovljena je 1718. god, Požarevačkim mirom između Osmanlijskog Carstva i Mletačke Republike. Zbog toga polje se naziva i Imotsko-bekijsko polje. Najveće naselje je Imotski, po kojem je dobilo ime.
Rdeči Kal (Ivančna Gorica)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Rdeči Kal je imao 42 stanovnika.
Imotsko polje
Pruža se u smjeru sjeverozapad-jugoistok. Dugo je 33,3 kilometara i široko 1-6 kilometara, površine 95 km² (45 km² nalazi se u Hrvatskoj, a 50 km² nalazi se u Bosni i Hercegovini. Sastoji se od Gornjeg polja (22,8 km²) i Donjeg polja (72,2 km²). Donje je najčešće poplavljeno, a u jugoistočnom dijelu može se izdvojiti manje polje, Grudsko polje (10 km²).
Imotsko polje nalazi se na 260 metara nadmorske visine. Urušavanjem krečnjačkih stijena tokom vremena, stvorene su brojne vrtače, koje su danas ispunjene vodom i predstavljaju jezera.
Klima je submediteranska. To potvrđuju smokve, bademi te poneka maslina koji uspijevaju na tome po­dručju.
Stanovništvo se u prošlosti najviše bavilo uzgojem kukuruza, a danas se uglavnom bavi uzgojem vinove loze i duhana.
Poplave
Kroz polje teče nekoliko rijeka: Suvaja (Sija, Ričina), Vrljika (Matica -Trebižat), Jaruga i Grudski potok (teče prema krajnjem jugoistoku polja). Važno obilježje Imotskog polja jesu redovna sezonska plavljenja koja ograničavaju njegove poljoprivredne potencijale, ali istodobno održavaju plodnost tla. Na zapadu polja se nalazi močvarni dio, Prološko blato, koji vodu dobiva od Suvaje. Dio autora navodi Suvaju kao početak Trebižata.
Poplave u kraškim poljima igraju ključnu, ali nedovoljno istraženu ulogu u funkcioniranju i razvoju podzemnih i površinskih kraških ekosistema. Opstanak brojnih endemskih i ugroženih vrsta u poljima u krašu i u podzemnim prostorima vezanima za njih značajno je ugrožen prirodnim (klimatskim varijacijama ili promjenama), ali sve više i negativnim utjecajima izazvanih različitim ljudskim djelatnostima. U tom smislu uloga inženjerskih i agrotehničkih radova na smanjivanju trajanja poplava u poljima u kršu potpuno je neistražena, ali je očito da može imati značajne negativne posljedice. U skladu s time u XVIII. st. bili su su or­ganizirani radovi na kopanju odvodnih kanala i čišćenju jaraka. Cilj tih radova bio je dobiti što više obrađenog zemljišta. Godine 1947. bio je završen 1650 metara dug odvodni tunel kojim je spriječeno plavljenje Donjeg polja. No, velik dio Gornjeg polja, odnosno Blato, još uvijek je dio godine pod vodom.
Akumulacija
Za rad hidroelektrane Hidroelektrane Peć Mlini koriste se vode rijeke Matice (Trebižat) koja ponire kod naselja Drinovci na krajnjem i najnižem jugoistočnom dijelu polja. Uz taj ponor izgrađen je tunel. Metalnim zatvaračima reguliše se protok vode, što je dovelo do stvaranja vještačkog jezera, (kompenzacijski bazen Nuga), korisnog volumena 800.000 m3.
Osim proizvodnje električne energije iz mini HE snage 2×15,88 MW, projektom, je predviđeno i poboljšanje uslova poljoprivredne proizvodnje i odbrana od poplava. Pri izgradnji nije bilo iseljavanja u području bazena Nuga i potopljeno je vrlo malo obradive zemlje.
Harald I, kralj Norveške
Harald I (staronorveški: Haraldr I; 850. - 932.), poznatiji kao Harald Lijepokosi,  je ostao upamćen od strane srednjovjekovnih historičara kao prvi kralj Norveške koji je vladao Norveškom od 872. do 930. godine. Veći dio njegovog života je ostao nepoznat jer je njegova biografija pisana tri stoljeća nakon njegove smrti. Pripisuju mu se nekoliko skaldričnih pjesama koje govore o njegovim pobjedama nad protivnicima u Norveškoj. Naslijedila su ga dvojica sinova Erik I i Haakon I.
Evropske emigracije
Evropska emigracije se mogu defnisati kao nadolazeći talas emigracije s evropskog kontinenta na druge kontinente. Porijeklo različitih evropskih dijaspora može se pratiti od ljudi koji su napustili evropske nacionalne države ili etničke zajednice bez države na evropskom kontinentu.
Donje Dubrave (Ogulin)
Donje Dubrave su naseljeno mjesto u sastavu grada Ogulina, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Evropske emigracije
Od 1815. do 1932. godine 60 milioni ljudi je napustilo Evropu (dok se i mnogo njih vratilo kući), prvenstveno su otišli u "područja naseljena Evropljanima" u Americi, posebno u Sjedinjene Američke Države, Kanadu, Brazil, Čile, Argentinu i Urugvaj, a zatim i Južnu Afriku, Australiju, Novi Zeland i Sibir. Ove populacije su se također brzo umnožile u novim mjestima stanovanja, mnogo više nego je to slučaj sa populacijom iz Afrike i Azije. Kao rezultat toga, uoči Prvog svjetskog rata, 38% ukupnog svjetskog stanovništva bilo je evropskog porijekla. Najviše evropskih imigranata dolazi iz Njemačke, Irske, Ujedinjenog Kraljevstva, Italije, Španije, Portugala, Nizozemske, Francuske i Rusije.
Donje Dubrave (Ogulin)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Ogulin.
Evropske emigracije
Danas se evropska emigracija može odnositi i na emigraciju iz jedne evropske zemlje u drugu, posebno u kontekstu unutrašnje mobilnosti unutar Evropske unije (intra-EU mobility) ili mobilnosti unutar Evroazijske unije.
Donje Dubrave (Ogulin)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Donje Dubrave su imale 199 stanovnika.
Evropske emigracije
Od 1500. do sredine 20. vijeka, 60-65 miliona ljudi napustilo je Evropu, od čega je manje od 5% otišlo u tropska područja (Karibi, Azija i Afrika).
Donje Dubrave (Ogulin)
Stanovništvo
Napomena: ''Naselja pod imenom Donje Dubrave i Gornje Dubrave iskazuju se od 1880. U 1857. i 1869. iskazano je naselje pod imenom Dubrave. Za to bivše naselje podaci su sadržani u naselju Gornje Dubrave. U 2001. povećano za naselja Donji Zatezali i Gornji Zatezali koja su prestala postojati. Za ta bivša naselja sadrži podatke u godinama kada su bila iskazivana.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Donje Dubrave je imalo 209 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Evropske emigracije
Kolonijalni doseljenici
Evropski kontinent bio je centralni dio složenog sistema migracija, a koji je obuhvatao dijelove sjeverne Afrike, Bliskog Istoka i Male Azije mnogo prije modernog doba. Ipak, porast stanovništva je tek u kasnom srednjem vijeku omogućio značajnija kretanja stanovništva, unutar i izvan kontinenta. Otkriće Amerike 1492. godine bio je podsticaj za dobrovoljne migracija iz Evrope. Oko 200 000 Španaca naselilo se u španskim kolonijama na američkom kontinentu do 1600. godine, što je relativno mali broj doseljenika u odnosu na tri do četiri miliona domorodačkih Amerikanaca koji su živjeli na španskom teritoriju u Americi.
Otprilike milion i po Evropljana naselilo se u Novom svijetu između 1500. i 1800. godine (vidi tabelu). Tabela isključuje evropske imigrante u Španskom carstvu od 1650. do 1800. godine i u Brazil od 1700. do 1800. godine. Iako je konačni broj evropskih emigranata tokom ranog modernog razdoblja bio vrlo mali u poređenju sa kasnijim migracijskim valovima u 19. i 20. vijeku, obim migracija tokom ranog modernog doba je ipak bio značajan.
Tokom 16. vijeka, Španija i Portugal su stalno slali vladine i crkvene zvaničnike, pripadnika manjeg plemstva, ljude iz radničke klase i njihovih porodica, a u prosjeku oko tri hiljade ljudi godišnje iz njihove populacije koja je tada brojila oko osam miliona stanovnika. Ukupno oko 437.000 stanovnika je napustilo Španiju u periodu od 1500. do 1650. godine, a pritom su se naselili u područja Južne Amerike i Kariba. Procjenjuje se da je preko 1,86 miliona Španaca emigriralo u Latinsku Ameriku u periodu između 1492. i 1824. godine, od toga milion u 18. vijeku, s tim da su se milioni nastavili doseljavati nakon nezavisnosti.
Između 1500. i 1700. godine 100.000 Portugalaca je prešlo Atlantik kako bi se naselili u Brazilu. Međutim, s otkrićem brojnih visokoproduktivnih rudnika zlata u regiji Minas Gerais, emigracija Portugalaca u Brazil se povećala za pet puta. Od 1500. godine, kada su Portugalci stigli do Brazila, do njegove nezavisnosti 1822. godine, u Brazilu se naselilo između 500.000 i 700.000 Portugalaca. Od 1700. do 1760. godine preko pola miliona portugalskih imigranata pristiglo je u Brazil. U 18. vijeku, zahvaljujući zlatnoj groznici, glavni grad provincije Minas Gerais, grad Villa Rica (danas Ouro Preto) jedno vrijeme je važio za jedan od najmnogoljudnijih gradova Novog svijeta. Ovaj masovni priliv portugalskih imigranata i njihov uticaj za rezultat je imao stvaranje grada koji postoji i danas, što je jedan od najboljih primjera evropske arhitekture 18. stoljeća u Americi. Međutim, razvoj rudarske ekonomije u 18. stoljeću povećao je nadnice i mogućnosti zapošljavanja u portugalskoj koloniji, dok se emigracija povećala - samo u 18. stoljeću oko 600 000 Portugalaca naselilo se u Brazilu, što je masovno iseljavanje s obzirom da je Portugal u to vrijeme imao samo dva miliona stanovnika.
Između polovine i dvije trećine evropskih imigranata u Trinaest kolonija između 1630-ih i Američke revolucije došli su kao "uvezana" posluga (praksa je bila da u zamjenu za prijevoz rade nekoliko godina bez naknade). Praksa je bila dovoljno česta da je Habeas Corpus Act 1679 djelimično spriječio zatvaranje u inozemstvu, također je propisao odredbe za one koji imaju postojeće ugovore o prijevozu i one koji „mole da ih prevezu“ umjesto da ostanu u zatvoru po presudi. U svakom slučaju, dok je polovina evropskih imigranata u Trinaest kolonija bila posluga, u bilo kojem trenutku bilo je više radnika koji nikada nisu bili uvezeni ili čiji je period boravka istekao. Besplatni rad bio je češća praksa za Evropljane u kolonijama. Uvezena radna snaga bila je brojčano najvažnija uglavnom u regiji od sjevera Virginije do New Jerseyja. Druge kolonije su imale dosta manje takve radne snage. Ukupan broj evropskih doseljenika u svih 13 kolonija prije 1775. godine bio je oko 500.000-550.000; od tih 55.000 bili su zatvorenici koji nisu pristigli svojom dobrom voljom. Od 450.000 Evropljana koji su dobrovoljno došli, procjenjuje da je 48% bilo po principu uvezene radne snage. Oko 75% je bilo mlađe od 25 godina. Muškarci su tada zakonski bili punoljetni poslije navršene 24 godine, a stariji od 24 godine su najčešće sklapali ugovore u trajanju od oko tri godine. Kada je riječ o djeci koja su pristigla, mnogi sluge su zapravo bili nećaci, nećakinje, rođaci i djeca prijatelja emigranata Engleza, koji su im put plaćali za uzvrat za njihov rad u Americi." Podaci o imigraciji Španskog carstva između 1650-1800. godine i Brazila u period od 1700-1800. godine nisu navedeni u tabeli. U Sjevernoj Americi najdominantniji u pogledu imigracije su bili Britanci, Irci, Francuzi i drugi sjeverni Evropljani. Iseljavanje u Novu Francusku postavilo je temelje moderne Kanade, uz važnu ranu imigraciju kolonista iz sjeverne Francuske.
Emigracija nakon nezavisnosti
Masovna emigracija Evropljana u Ameriku, Južnu Afriku, Australiju i Novi Zeland se dogodila u 19. i 20. vijeku. To je bio efekt dramatične demografske tranzicije koja je prevladavala u Evropi tokom 19. vijeka, ali i posljedica ratova koji su uslijedili i političkih promjena na kontinentu. Od kraja napoleonskih ratova do 1920. oko 60 milion Evropljana se iselilo. Od toga 71% njih je otišlo u Sjevernu Ameriku, 21% u Latinsku Ameriku (uglavnom Argentinu i Brazil) i 7% u Australiju. Oko 11 milion te populacije je pristiglo u Latinsku Ameriku, od kojih je 38% bilo Italijana, 28% Španaca i 11% Portugalci. mini|Pjevačica Carmen Miranda, nadimka "Brazilska bomba", rođena je u Portugalu, a u Brazil je emigrirala 1910. godine, kada je imala 10 mjeseci. Između 1821. i 1890. godine, 9.55 miliona Europljana se naselilo u Sjedinjenim Američkim Državama, uglavnom Nijemaca, Iraca, Engleza, Skandinavaca, Italijana, Škota i Poljaka. Od 1890. do 1914. godine stiglo je 18 miliona, uključujući 2,5 miliona iz Kanade. Uprkos velikom broju imigranata koji su pristizali, ljudi rođeni izvan Sjedinjenih Američkih Država činili su relativno mali broj američkog stanovništva: 1910. godine stranci su činili 14,7 posto stanovništva zemlje ili 13,5 miliona ljudi. Ogroman broj imigranata u Argentinu, koja je imala mnogo manju populaciju, imao je mnogo veći uticaj na etnički sastav države. Do 1914. godine 30% stanovništva Argentine bilo je stranog porijekla, a 12% stanovništva rođeno je u Italiji, najvećoj imigrantskoj grupi. Sljedeća je bila Kanada: do 1881. godine 14% stanovništva Kanade bilo je stranog porijekla, a udio se 1921. godine povećao na 22%.
U Brazilu je udio imigranata u ukupnom broju stanovnika bio mnogo manji, a doseljenici su uglavnom bili koncentrisani u središnjem i južnom dijelu zemlje. Udio stranaca u Brazilu dosegao je vrhunac 1920. godine, na samo 7 posto ili 2 miliona ljudi, uglavnom Italijana, Portugalaca, Nijemaca i Španjolaca. Međutim, priliv od 4 miliona evropskih imigranata između 1880. i 1920. značajno je promijenio rasni sastav zemlje. Od 1901. do 1920. godine imigracija je bila odgovorna za samo 7 posto rasta brazilskog stanovništva, ali u godinama velike imigracije, od 1891. do 1900. godine, taj je udio iznosio i 30 posto (veći od argentinskih 26 posto 1880-ih).
Manastir Savina
mini|desno|250p|Manastir Savina Manastir Savina se nalazi pored Herceg Novog. Pripada Mitropoliji crnogorsko-primorskoj Srpske pravoslavne crkve.
Evropske emigracije
Emigracija nakon nezavisnosti
Države u Americi koje su primile veliki val evropskih imigranata od 1820-ih do ranih 1930-ih bile su: Sjedinjene Američke Države (32,5 miliona), Argentina (6,5 miliona), Kanada (5 miliona), Brazil (4.3 miliona), Kuba (1.3 miliona), Čile (728.000), Urugvaj (713.000). Ostale zemlje koje su primile skromniji protok imigracije (što čini manje od 10 posto ukupne evropske emigracije u Latinskoj Americi) bile su: Meksiko (270.000), Kolumbija (126.000), Portoriko (62.000), Peru (30.000) i Paragvaj ( 21.000).
Sjeverna Amerika
Ukupno evropsko stanovništvo - približno 300.000.000
Kanada
Na prvom popisu stanovništva u Kanadi 1871. godine 98,5% izabralo je evropsko porijeklo, s tim da se postotak neznatno smanjio na 96,3% tokom 1971. godine Na popisu stanovništva iz 2016. godine 19.683.320 ili 53,0% identifikovalo se sa evropskim etničkim porijeklom, a najviše njih tvrdi da ima porijeklom sa Britanskih ostrva (11.211.850). Pojedinačno gledano, najviše je Engleza (6.320.085), zatim Francuza (4.680.820), Škotlanđana (4.799.005), Iraca (4.627.000), Nijemaca (3.322.405), Italijana (1.587.965). Broj od 11.135.965 stanovnika se deklariše kao "Kanađanin".
Sjedinjene Američke Države
U vrijeme prvog popisa u Sjedinjenim Američkim Državama 1790. godine, 80,7% Amerikanaca se identifikovalo kao bijelci, a taj postatak se i povećao, čak dostigavši 90% prije donošenja zakona o imigraciji i državljanstvu iz 1965. Brojčano gledajući, taj broj se povećao sa 3,17 miliona (1790) na 199,6 miliona tačno dvije stototine godina kasnije (1990). Danas su evropski Amerikanci najveća pan-etnička grupa u Sjedinjenim Amerikanaca Državama. Podaci popisa stanovništva iz 2010. otkrili su da se 72,4% stanovništva, ili 223 800 000 ljudi, samoidentifikovalo kao bijelo. mini| [[Guillermo del Toro, meksički producent, evropski je Meksikanac .]] Meksička vlada je 2010. procijenila da je 47% stanovništva evropskog porijekla (56 miliona), koristeći fenotipske osobine (boju kože) kao kriterij. Ako je korišteni kriterij prisustvo plave kose, to je 18% - 23%.
Karibi i Centralna Amerika
Kubanci evropskog porijekla dosegli su vrhunac od 74,3% ili 3.553.312 ukupnog stanovništva 1943. godine. Prema popisu stanovništva iz 2012. godine oni koji su se identifikovali kao bijeli činili su 64,1% ukupnog stanovništva. Oni su pretežno potomci ranih španskih naseljenika, zajedno s ostalim Evropljanima, uključujući Nijemce, Engleze, Francuze i Talijane koji su stigli kasnije, ali u manjem broju. Međutim, nakon masovnog egzodusa (posebno u Sjedinjene Države) koji je proizašao iz kubanske revolucije 1959. godine, broj bijelih Kubanaca koji su stvarno boravili na Kubi se smanjio.
Južna Amerika
Procjenjuje se da Argentini živi 85% stanovništva ili 38.416.407 evropskog porijekla.
Stanovništvo Folklandskih ostrva uglavnom je evropskog porijekla, naročito britanskog, a svoje naslijeđe mogu pratiti unazad devet generacija ili 200 godina. U 2016. godini popis je pokazao da je 42,9% domorodačko stanovništvo, a 27,4% rođeno u Velikoj Britaniji (drugo najveće rodno mjesto), ukupno više od 70%. Folklandska ostrva bila su potpuno nenaseljena, a Britanija ih je 1765. godine prvi put prisvojila. Naseljenici su uglavnom stigli iz Velike Britanije, posebno Škotske i Velsa koji su stigli su nakon 1830. godine. Ukupna populacija tadašnjih ostrva porasla je sa 287, što je procjena iz 1851. godine, na 3200 u posljednjem popisu stanovništva 2016. godine.
Peru je prema službenom popisu stanovništva iz 2017. godine imao 5,9% ili 1.336.931 osoba koji imaju 12 i više godina, a koji se identifikuju kao bijelci ili evropskog porijekla. Ovo je prvi put da je od popisa 1940. godine postavljeno pitanje o rasi ili precima. Muškaraca je bilo 619.402 (5,5%), a žena 747.528 (6,3%). Regija s najvećim udjelom Peruanaca sa samoidentifikovanim evropskim ili bijelim porijeklom bila je u regiji La Libertad (10,5%), regiji Tumbes i regiji Lambayeque (9,0%). Većina su potomci ranih španskih doseljenika sa značajnim brojem Italijana i Nijemaca.
Australija i Novi Zeland
Prema popisu stanovništva iz 2016. godine, procijenjeno je da oko 58% australijskog stanovništva čine anglo-keltski Australci, a 18% je drugog evropskog porijekla, ukupno 76% je evropskog porijekla. Prema podacima iz 2016. godine većina Australaca evropskog porijekla su Englezi 36,1%, Irci 11,0%, Škotlanđani 9,3%, Italijani 4,6%, Nijemci 4,5%, Grci 1,8% i Nizozemci 1,6%. Veliki udio - 33,5% - odabrao je da se identificira Australijancima, međutim popisni biro je izjavio da je većina njih potiče starih anglo-keltskih kolonijalnih vrsta.
Evropljani su kroz povijest bili (posebno anglo-keltski), a i danas još uvijek, najveća etnička grupa na Novom Zelandu. Njihov udio u ukupnom stanovništvu Novog Zelanda postepeno se smanjivao od popisa stanovništva 1916. godine, gdje su činili 95,1 posto. Premaslužbenom popis stanovništva 2018. godine preko tri miliona ljudi ili 71,76% stanovništva bili su etnički Europljani, a 64,1% je odabralo samo novozelandsku evropsku opciju.
Afrika
Južnoafrikanci evropskog porijekla činili su 4,586,838 ili 8,9% stanovništva Južne Afrike na popisu stanovništva iz 2011. godine. Oni su pretežno potomci nizozemskih, njemačkih, francuskih hugenota, Engleza i drugih evropskih doseljenika. Kulturno i lingvistički podijeljeni su na potomke izvornog nizozemskog kolonijalnog stanovništva Južne Afrike, poznate kao Afrikaneri, koji govore Afrikaans, i pripadnike veće britanske dijaspore u Africi. Prvi nacionalni popis stanovništva u Južnoj Africi održan je 1911. godine i pokazao je procentualni vrhunac od 21,4% ili 1.276.242. Populacija je doživjela svoj vrhunac od 5.044.000 tokom 1990. godine. Međutim, broj bijelih stanovnika Južne Afrike u njihovoj matičnoj zemlji počeo je postupno opadati između 1990. i sredine 2000-ih kao rezultat povećane emigracije.
Bijeli stanovnicu Gane uglavnom su potomci su britanskih doseljenika i Iraca koji su bili prisiljeni useliti se u Ganu. Neki od ovih ljudi su potomci portugalskih, nizozemskih, švedskih, danskih, norveških, njemačkih, italijanskih i poljskih doseljenika.
Azija
U Aziji populacije porijeklom iz Europe, (posebno Rusi), prevladavaju u sjevernoj Aziji (Sibir) i nekim dijelovima sjevernog Kazahstana.
Otprilike 5-7 miliona muslimanskih migranata s Balkana (iz Bugarske 1,15 miliona-1,5 miliona; Grčke 1,2 miliona; Rumunije, 400.000; zemalja bivše Jugoslavije 800.000), Rusije (500.000), Kavkaza (900.000 od kojih je 2/3 ostalo odlazeći u Siriju, Jordan i Kipar) i Sirija (500.000 uglavnom kao rezultat sirijskog građanskog rata) stiglo je u područje Osmanske Anadolije i moderne Tursku u razdobolju od 1783. do 2016. od kojih su 4 miliona došla do 1924. godine, 1.3 miliona došlo je nakon 1934. do 1945. godine i više od 1,2 miliona prije izbijanja sirijskog građanskog rata. Danas između trećine i četvrtine turske populacije od skoro 80 miliona potiče od tzv. muhadžira.
Manje zajednice
Postoje manje zajednice iseljenika iz Evrope, bijelih Amerikanaca i bijelih Australaca na privremenom radu u zemljama Perzijskog zaljeva poput Bahreina, Kuvajta, Katara i UAE; i u Saudijskoj Arabiji, kao i Jevreji Aškenazi i Sefardi u Izraelu kojih je po procjenama preko 4 miliona u toj zemlji.
Soli (oblast)
Soli su srednjovjekovna oblast u Bosni i Hercegovini, koja je po prvim izvorima toga vremena obuhvatala porječje Spreče. Imala je organizaciono-politički status sličan Usori, sa kojom dijeli sudbinu. Te dvije oblasti zajedno ulaze u sastav širih političkih organizama, ali se njena individualnost, bar minimalno, uvijek izražava. Tako ugarski kralj kaločkom nadbiskupu 1225 poklanja – Usoru i Soli. To čini i Bela IV 1244 kada Usori i Soli dodjeljuje crkvenu desetinu. Ima mišljenja da je povelja iz 1244 falsifikat, nastao nešto kasnije radi desetine, ali kao i takav ne umanjuje značaj Usore (koja je tada možda i banovina) i Soli.
U ranofeudalnoj župskoj organizaciji oblast Soli dijelila se na tri župe. Jedna župa, Gornja Spreča, zauzimala je gornji sliv rijeke Spreče, sa današnjim Banovićima. Druga župa se prostirala u slivu rječice Jale i srednjem toku rijeke Spreče, obuhvatala župu Sol. Treća župa je zauzimala donji tok rijeke Spreče.
Manastir Savina
Historija
Manastir se sastoji od tri crkve: male crkve Uspenja Presvete Bogorodice, velike crkve uspenja presvete Bogorodice i crkva svetog Save osvećenog, po kome je manastir i dobio ime. Hram uspenja presvete Bogorodice je manjih dimenzija, samo deset metara dugačak i šest metara širok. Najvjerovatnije potiče iz 1030. godine, mada je najstariji zapis u kome se manastir spominje i iz 1648. godine. Njegova obnova započeta je krajem 17. vijeka, dolaskom izbjeglih monaha iz manastira Tvrdoš (Hercegovina), a završena je 1831. godine.
U manastiru se nalazi veliki broj relikvija koje potiču iz doba Nemanjića (mošti carice Jelene, krst svetog Save), uključujući i one prenešene iz manastira Tvrdoš.
Novi hram manastira Savine građen je od korčulanskog kamena, a prilozi su skupljani u Vojvodini i Rusiji. U maloj, staroj crkvi se čuva(la?) ikona Bogorodice koju je narod proglasio čudotvornom, od kad su Mlečani poslali galiju da razori manastir, a grom je uništio galiju, koja je bila ispod manastira. Oko crkvice Svetog Save iznad manastira su sahranjeni Rusi izginuli u ratu protiv Francuza u Boki, početkom 19. vijeka.
Zanimljivosti
Lazar Tomanović navodi podatak da su po pravoslavnim manastirima kod Srba bili ranije sasvim drugi glasovi (stil pojanja, crkvenog pjevanja). Jedan arhimandrit, koji je išao da prosi za manastir po Ugarskoj i Slavoniji, naučio je tadašnje glasove, i počeo ih učiti u manastiru Savini, krajem 18. vijeka. Naišao je na veliku opoziciju kod monaha. Jedan je negodovao: Nikada u manastiru Savini grečeski glasovi! Kad bi arhimandrit svoga đaka u ćeliji učio glasove, podizali su viku i lupu oko ćelije, da ga smetaju. Po tome je Tomanović zaključio da bi se tada, krajem 19. vijeka (1885.), imao koji trag onih starih glasova nalaziti po pravoslavnim manastirima, posebno po Hercegovini, koja je najmanje bila izložena tuđinskom uplivu.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Štitar)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Općina Štitar je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od - km2 imala 2.129 stanovnika, što predstavlja 1,19% od ukupnog broja stanovnika Vukovarsko-srijemske županije, odnosno 0,05% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Štitaru je - stanovnika/km2.
IC 5098
IC 5098 je dvostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Ždrijebe. Prvo otkriće je napravio Guillaume Bigourdan 5. septembra 1891. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zatezali
Hrvatska:
Spisak osvajača Svjetskog kupa u skijaškim skokovima
Svjetski kup u skijaškim skokovima organizira se od sezone 1979/80. U svakoj sezoni, koja traje od kraja novembra do posljednje trećine marta, održava se određen broj takmičenja. Na tim takmičenjima bodove osvaja 30 skakača; prvo mjesto donosi 100 bodova, a 30. mjesto jedan bod. Bodovi se sabiraju iz takmičenja u takmičenje kako bi se dobio ukupni poredak. Veliki "Kristalni globus", odnosno Svjetski kup osvaja takmičar koji je tokom sezone skupio najviše bodova.
Prvi koji je dvaput osvojio Svjetski kup bio je Armin Kogler, u prvoj polovini 1980-ih. Prvi osvajač Svjetskog kupa koji je skakao V-stilom bio je Šveđanin Jan Boklöv u sezoni 1988/89. Najviše ukupnih pobjeda u Svjetskom kupu imaju Matti Nykänen i Adam Małysz, koji su to uspjeli četiri puta. Najveću prednost nad drugoplasiranim na kraju sezone imao je Andreas Goldberger; on je u sezoni 1994/95. imao 636 bodova više od Roberta Cecona. S druge strane, najmanja prednost na kraju sezone bila je nula bodova – u sezoni 2014/15. Severin Freund i Peter Prevc skupili su jednak broj bodova (1729), ali je Freund imao šest pobjeda više, pa je "Kristalni globus" pripao njemu. To je i jedini takav slučaj u historiji ovog takmičenja. Sljedeća najmanja razlika bila je deset bodova, koliko je Janne Ahonen imao u sezoni 2003/04. ispred Roara Ljøkelsøya.
Najstariji osvajač Svjetskog kupa jest Kamil Stoch (30 godina i 304 dana), a najmlađi Toni Nieminen (16 godina i 303 dana).
Po skakačima
mini|200px|[[Matti Nykänen, četverostruki osvajač Svjetskog kupa]] mini|200px|[[Adam Małysz, osvajač četiri velika "Kristalna globusa", od čega tri uzastopno]] mini|200px|[[Andreas Goldberger, trostruki osvajač Svjetskog kupa]] mini|200px|[[Thomas Morgenstern, osvajač Svjetskog kupa u sezonama 2007/08. i 2010/11.]] mini|200px|[[Anders Bardal, pobjednik Svjetskog kupa 2011/12.]] Napomena: Aktivni skakači su podebljani.
Domahovo
Domahovo je naseljeno mjesto u sastavu općine Veliko Trgovišće, Krapinsko-zagorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Zabok.
Floing (Štajerska)
Položaj općine Floing u [[Spisak okruga i statutarnih gradova u Austriji|okrugu Weiz |180px|desno|mini]]
Domahovo
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Domahovo je imalo 478 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Floing (Štajerska)
Politika
Na općinskim izborima u Štajerskoj 28. juna 2020. godine za gradonačelnika općine je izabran Franz Lichtenegge iz ÖVP.
IC 3471
IC 3471 (također poznat kao MCG 3-32-63 i PGC 41567) je spiralna galaksija i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 7. maja 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Gornji Kraljevec (Vratišinec)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Čakovec.
Pribinići (vlastela)
Prininići su vlastelinska porodica, koja je bila nosilac nasljedne županske časti u srednjovjekovnoj župi Lepenica, u Srednjoj Bosni.
Gornji Kraljevec (Vratišinec)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Gornji Kraljevec je imao 592 stanovnika.
Pribinići (vlastela)
Poznati članovi ove porodice i njihova genealogija može se uspostaviti prema pojavljivanju u poveljama. Iz ovog roda poznato je svega 7 članova. Svi su bili članovi velikaškog zbora, odnosno državnog vijeća i bliski saradnici vladara. Zabilježeni su na vladarskim poveljama kraljeva: Tvrtka I, Dabiše, Ostoje i Tvrtka II. Na spomeniku br. 2 na nekropoli u Zabrđu je grb i natpis velikog kneza bosanskog Radoja Radosalića Pribinića. Prema natpisu, spomenik je podigao njegov sin, knez Radič.
Gornji Kraljevec (Vratišinec)
Stanovništvo
Napomena: ''U 1921. i 1931. iskazano pod imenom Kraljevec. U 2001. smanjeno izdvajanjem naselja Celine (općina Podturen). Od 1857. do 1921. te 1981. i 1991. sadrži podatke za naselje Celine (općina Podturen).''
Pribinići (vlastela)
Prema Anđeliću, vlasteoskom rodu Pribinića pripadaju i Mirkovići.
Gornji Kraljevec (Vratišinec)
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Gornji Kraljevec je imalo 874 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Strljanica
Dani kosidbe na Kupresu ili narodski Strljanica jest tradicionalna manifestacija u Kupresu. Dugo je to bio značajan i prepoznatljiv društveni i kulturni događaj na Kupresu. Baštini viševjekovni kontinuitet održavanja.
Prema nekim izvorima, održava se od 1687. godine. Strljanica je bilo masovno narodno okupljanje. Na njemu su se djevojke "zagledale", a majstori su pripremili alat potreban za košenje kako bi ga mogli prodati. Stolari, kovači i trgovci prodavali su kose, kosilice, klepce, grablje, testere, brusilice, vile i drugo. Kupci su htjeli da isprobaju izložene alate. Proba je prerasla u takmičenje. Brzina, širina i urednost otkosa su bili cijenjeni. Najbolji kosac proglašen je za "kosbašom". Na Kupresu je biti kosbaša najveća čast i ugled, sve do sredine 20. vijeka, pa čak i još neko vreme. Sijeno je bilo potrebno za ishranu stoke u zimama, pa je košnja i skladištenje sijena bila najvažnija i presudna aktivnost za opstanak. Zato su najbolji kosci imali reputaciju, a rođenje muškog djeteta posebno se slavilo, jer je rođen budući kosac. Među mnogim pobjednicima, priča o gorštacima ističe dva neprikosnovena, Đuru Bratića iz Kudilja i Stipu Ćurkovića poznatog kao Rade Sokolov. Od davnina su se osim košenja, takmičili i u tradicionalnim sportovima: planinarenje, bacanje kamenja s ramena, konjske trke, skok u dalj 'sa mjesta', a zatim je dodato i potezanje konopca.
Danas privlači hiljade posjetilaca, a zbog mase, atraktivnosti i raznolikosti sadržaja, događaj je pečat početka ljetne turističke sezone u Kupresu i širem području. Posebno je jedinstveno Viteško takmičenje kosaca. Takmičenje u košenju trave ručno izrađenom kosom, kao jedinstven izraz nematerijalne kulturne baštine na ovim prostorima, ali i u drugim tradicionalnim umjetnostima, zanatskim i sportskim vještinama, u vezi sa etnografijom kupreškog kraja. Godina 2000-ih, događaj je proširen velikim međunarodnim festivalom, sa CIOFF certifikatom i logoom. Projektu je dao međunarodni značaj, koji je 2015. i 2016. godine nagrađen visokim pokroviteljstvom UNESCO-a, kao "Primjer dobre prakse". U decembru 2020. godine objavljeno je da je Strljanica stavljena na UNESCO-ovu listu nematerijalne kulturne baštine čovječanstva.
Racing Point
Rezultati u Formuli 1
Napomene
Gornji Čaglić
Gornji Čaglić je naseljeno mjesto u sastavu grada Lipika, Požeško-slavonska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Pakrac.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Gornji Čaglić je imao 19 stanovnika.
Napomena: ''Naselja Donji Čaglić i Gornji Čaglić iskazuju se pod tim imenima od 1890. Do 1880. iskazivano je bivše naselje Čaglić, za koje su podaci od 1857. do 1880. sadržani u naselju Donji Čaglić.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Gornji Čaglić je imalo 71 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Football League Fourth Division
Football League Fourth Division je bila divizija engleske Football League od 1958. do 1992. godine. Predstavljala je četvrti rang engleskog nogometa. Osnivanjem Premijer lige je ukinuta, a njeno mjesto je zauzela Football League Third Division.
U prvoj sezoni su nastupali: Barrow, Bradford Park Avenue, Carlisle United, Chester City, Crewe Alexandra, Darlington, Gateshead, Hartlepools United, Oldham Athletic, Southport, Workington, York City, Aldershot, Coventry City, Crystal Palace, Exeter City, Gillingham, Millwall, Northampton Town, Port Vale, Shrewsbury Town, Torquay United, Walsall i Watford
Autosomno dominantna bolest policistnih bubrega
Autosomna dominantna policistna bubrežna bolest (ADPKD) je najrasprostranjenija, potencijalno smrtonosna, monogenski ljudski poremećaj. Povezana je s velikom međuporodičnom i unutarporodičnom varijabilnošću, što se u velikoj mjeri može objasniti genetičkom heterogenošću i modifikacijom djelovanja gena. Također je najčešća od nasljednih cistastih bolesti bubrega – grupe poremećaja sa povezanom, ali različitom patogenezom, karakteriziranom razvojem bubrežnim cistama i različitim vanbubrežnim manifestacijama, koje u slučaju ADPKD uključuju ciste u drugim organima, kao što su jetra, sjemeni mjehurić, gušterača i arahnoidna membrana, kao i druge abnormalnosti, poput intrakranijalnih aneurizmi i dolihoektazijaza, korijen aorte dilatacija i aneurizme, prolaps mitralnog zaliska i hernije trbušnog zida. Preko 50% pacijenata sa ADPKD-om na kraju razvije završni stadij bubrežne bolesti i treba dijalisu ili transblantaciju bubrega. Procjenjuje se da ADPKD utiče na najmanje jednu na svakih 1.000 osoba širom svijeta, čineći ovu bolest najčešćim nasljednim poremećajem bubrega s dijagnosticiranom prevalencijom 1:2000 i incidencijom 1:3000–1: 8000 u globalnim razmjerima.
Genetika
ADPKD je genetički heterogena bolest pod kontrolom sa dva identificirana gena: PKD1 (regija hromozoma 16p13.3; oko 85% slučajeva) i  PKD2  (4q21; oko 15% slučajeva). Nekoliko genetičkih mehanizama vjerovatno doprinosi fenotipskom iispoljavanju bolesti. Iako postoje dokazi o mehanizmu dva pogotka (zametna linija i somatska inaktivacija dva alela PKD) koji objašnjavaju žarišni razvoj bubrežnih i jetrenih cista, a haploinsuficijencija će vjerovatnije objasniti vaskularne manifestacije bolesti. Pored toga, novi modeli miša, homozigotni za PKD1 hipomorfne alele 22 i 23 i demonstiraju povećane proliferacije bubrežnih epitelnih ćelija kod PKD2 +/– miševa sugeriraju da mehanizmi koji nisu hipoteza o dva pogotka također doprinose fenotipu sa cistama.
Značajna unutarporodična varijabilnost uočena u ozbiljnim bubrežnim i vanbubrežnim manifestacijama ukazuje na genetičke i ekološke faktore koji mogu uticati na ishod ADPKD, a rezultati analize varijabilnosti bubrežne funkcije između monozigotnih blizanaca i braće i sestara podržavaju ulogu genetičkih modifikatora kod ove bolesti. Procjenjuje se da bi 43–78% varijanse u dobi prema ESRD moglo biti posljedica nasljednih modificirajućih faktora, sa roditeljima koji imaju vjerovatnije kao djeca da pokažu ozbiljniju bolest u istraživanjima parova roditelj-dijete.
Patofiziologija
U mnogih pacijenata sa ADPKD, bubrežna disfunkcija nije klinički očigledna do 40. ili 50. godine života. Međutim, sve veći broj dokaza sugerira da stvaranje bubrežnih cista započinje in utero. Ciste se u početku formiraju kao male dilatacije u bubrežnim tubulima, koje se potom šire i formiraju šupljine ispunjene tečnošću različitih veličina. Faktori za koje se sugerira da vode do cistogeneze uključuju mutaciju zametne linije u jednom od alelnih gena policistina, somatski drugi pogodak koji dovodi do gubitka normalnog alela i treći pogodak, koji može biti sve što pokreće proliferaciju ćelija, dovodeći do širenja tubula. U progresiji bolesti, kontinuirano širenje tubula putem povećanja proliferaciju ćelija, lučenje tečnosti i odvajanje od roditeljskih tubula dovodi do stvaranja cista.
Proliferacija epitelnih ćelija i lučenje tečnosti koje dovode do cistogeneze dvije su karakteristike ADPKD. Tokom ranih faza cistogeneze, ciste su vezane za roditeljske bubrežne tubule i derivat glomerulskog filtrata ulazi u ciste. Kada se te ciste prošire na otprilike 2 mm u promjeru, cista se zatvori iz roditeljskog tubula i nakon toga tečnost može ući u ciste samo putem transepitelne sekrecije, za koju se pak predlaže povećanje zbog sekundarnih efekata povećane unutarćelijske koncentracije cikličnog AMP-a (cAMP).
Klinički, podmuklo povećanje broja i veličine bubrežnih cista prevodi se kao progresivno povećanje volumena bubrega. Studije koje su vodili stručnjaci Mayo Clinic utvrdile su da je ukupni volumen bubrega (TKV) u velikoj kohorti pacijenata sa ADPKD bio 1060 ± 642 ml, sa srednjim porastom od 204 ml tokom tri godine ili 5,27% godišnje u prirodnom toku bolesti, između ostalih važnih, novih otkrića koja su po prvi put opsežno proučavana.
Dijagnoza
Obično se dijagnoza ADPKD u početku provodi snimanjem bubrega pomoću ultrazvuka, CT-skeniranjem ili putem MRI. Međutim, molekulska dijagnostika može biti potrebna u sljedećim situacijama:
Dijagnostički nalazi su sa velikim ehogenim bubrezima, bez izraženih makroskopskih cista kod novorođenčeta/djeteta s 50% rizika za ADPKD. U nedostatku porodične anamneze ADPKD, prisustvo obostranog proširenja bubrega i cista, sa ili bez prisustva jetrenih cista, i odsustvo drugih manifestacija koje ukazuju na različitu bubrežnu cistnu bolest daju pretpostavku, ali ne i definitivan dokaz za dijagnozu. U nekim slučajevima, intrakranijske aneurizme mogu biti pridruženi znak ADPKD-a, a skrining se može preporučiti pacijentima sa porodičnom anamnezom intrakranijske aneurizme.