cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vladimir Mesarić
Vladimir Mesarić je hrvatski alpinista, planinarski vodič sa međunarodnom licencom za vođenje planinarskih ekspedicija i diplomirani inžinjer elektrotehnike. Diplomirao je na Elektrotehničkom fakultetu 1973, smjer Računalna tehnika i informatika. Nakon profesionalne informatičke karijere osnovao je vlastitu firmu za informatiku, koju poslije 3 godine mijenja u putničku agenciju. Kao vlasnik putničke agencije i kao gorski vodič organizirao je brojne pohode u svjetska velegorja. Učestvovao je u alpinističkim školama kao instruktor i organizovao skijaške ture izvan uređenih staza, takozvano "turno skijanje".
Mesarić je obišao većinu vrhova u bivšoj Jugoslaviji i veći broj u Evropi. Od zahtjevnijih izdvaja vrhove Triglava u Sloveniji, ali kao najdražu planinu za penjanje smatra Velebit u Hrvatskoj. Četiri puta se penjao na vrh Mont Blanca.
Ekspedicije
Bio je član 25 ekspedicija u kojima je sudjelovao ili ih vodio.
Stefan
Stefan od grčkog Stephanos(Στεφανοσ), u značenju ovjenčani, krunisani
također i ime većeg broja srednjovjekovnih vladara i hrišćanskih svetitelja
Sveti Stefan (Budva)
mini|280px|Sveti Stefan, gradska plaža Sveti Stefan (ćir. Свети Стефан) je naseljeno mjesto i grad u sastavu općine Budva, Crna Gora.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Sveti Stefan je imao 364 stanovnika.
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
OŠ "Aleksa Šantić" Banja Luka
Osnovna škola "Aleksa Šantić" je jedna od banjalučkih osnovnih škola. Nalazi se u Ulici Trive Amelice u Rosuljama, Banja Luka.
Istorija
U februaru 1993. godine, Skupština opštine Banja Luka donosi Odluku o promjeni naziva OŠ „Milan Radman“ u Osnovnu školu „Aleksa Šantić“.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 1991 (Vukovar)
Popis stanovništva u Hrvatskoj je izvršen u martu 1991. godine, kao dio Popisa stanovništva u Jugoslaviji. Po popisu stanovništva na površini od 606 km2 1991. godine u općini Vukovar živjelo je 84.189 stanovnika raspoređenih u 29 naseljenih mjesta.
Nacionalni sastav po naseljenim mjestima, 1991.
Apsolutna etnička većina:
Relativna etnička većina:
Tomaso Albinoni
Tomaso Giovanni Albinoni bio je italijanski barokni kompozitor i jedan od veoma značajnih predstavnika venecijanske škole komponiranja. Iako je u svoje vrijeme bio poznat kao kompozitor opera, danas je uglavnom cijenjen zbog svoje instrumentalne muzike, a posebno zbog koncerata, od kojih se neki i danas redovno snimaju i izvode. Tokom svoje dugogodišnje kompozitorske karijere bio je jedan od prvih kompozitora koncerata za solo instrument (sa posebnim naglaskom na obou). Adagio u g-molu jedno je od najčešće snimanih djela barokne muzike. Iako se pripisuje Tomasu Albinoniju, zapravo je kasnija rekonstrukcija milanskog muzikologa Rema Giazotta, što potvrđuju i današnji muzički stručnjaci.
Biografija
Godine 1705. oženio se opernom pjevačicom Margheritom Raimondi. Antonio Biffi, koji je radio kao maestro di cappella u bazilici svetog Marka, bio je svjedok i očito i Albinonijev prijatelj. Izgleda da Albinoni nije imao drugih veza s glavnom muzičkom scenom u Veneciji i ranu slavu stekao je kao kompozitor opera u mnogim italijanskim gradovima (Venecija, Genova, Bologna, Mantova, Udine, Piacenza i Napulj). Do 1705. pažnju je gotovo podjednako usmjeravao na vokalne kompozicije (opere, serenade i kantate), kao i na veliki broj instrumentalnih djela (trio sonate i violinske koncerte). Međutim, između 1705. i 1719. pisao je uglavnom solo sonate i koncerte za obou.
Za razliku od većine tadašnjih kompozitora, nikad nije tražio zaposlenje u crkvi ili na plemićkim dvorovima nego se izdržavao samostalno i imao je slobodan izbor da nezavisno komponira. Godine 1722. putovao je u München na poziv Maksimilijana II Emanuela, izbornog kneza Bavarske (kome je Albinoni posvetio zbirku od 12 koncerata), da režira dvije svoje opere (I veri amici i Il trionfo d'amore) u okviru proslave vjenčanja Maksimilijanovog sina Karla Albrehta (budućeg cara Karla VII) i Marije Amalije, kćerke cara Josipa I.
Približno 1740. godine, kolekcija njegovih violinskih sonata objavljena je u Francuskoj kao postumno izdanje i dugo se pretpostavljalo da je Albinoni dotad umro. Međutim, izgleda da je živio u Veneciji daleko od očiju javnosti, a zapisi iz župe San Barnaba ukazuju na to da je umro u Veneciji 1751. od šećerne bolesti.
Muzika
Većina njegovih opera izgubljena je jer nisu objavljivane za njegovog života. Ipak, objavljeno je devet zbirki instrumentalnih djela, koje su imale znatan uspjeh i doživjele više izdanja; zbog toga je danas poznat kao kompozitor instrumentalne muzike (99 sonata, 59 koncerata i devet simfonija). Dok je bio živ, ova djela uspoređivana su s Corellijevim i Vivaldijevim, a devet zbirki objavljenih u Italiji, Amsterdamu, i Londonu bilo je ili posvećeno impresivnom spisku južnoevropskog plemstva ili sponzorirano od tog plemstva. Pored tradicionalnih mjesta za koncertne nastupe kao što su dvorovi i crkve, u to vrijeme razvijala se i živahna sekularna muzička scena koju su podupirali profesionalni muzičari i sve veći broj amatera. Velika potražnja za novom muzikom potaknula je razvoj novih žanrova, među kojima su simfonija i instrumentalni koncert. Čak je i koncept idealnog zvuka bio podvrgnut promjenama, pri čemu su stari srednjovjekovni muzički instrumenti zamijenjeni modernijim, kao u slučaju barokne oboe.
Komponirao je najmanje 80 opera, od kojih je 28 izvedeno u Veneciji između 1723. i 1740. Sam je tvrdio da je komponirao 81 operu (imenovavši svoju pretposljednju operu, u libretu, kao osamdesetu).
Koncerti
mini|50px|desno|Barokna oboa, Albinonijev omiljeni muzički instrument za koji je komponirao brojne koncerte Uprkos ogromnom broju opera, najpoznatiji je po instrumentalnoj muzici, a naročito koncertima za obou. Godine 1700. Albinoni je prvi put posvetio veliku pažnju koncertu, koji je u to vrijeme bio novi oblik instrumentalne kompozicije, koju je primijenio na gudačke instrumente u Sinfonie e concerti a cinque, op. 2, i zbirci Concerti a cinque, op. 5 (1707). Oni su među najranijim predstavnicima žanra i bili su prvi koncerti za oboe koji su među muzičarima kružili ne samo u rukopisu, već su se pojavili u štampanom obliku i bili dostupni svima za kupovinu, što je bila okolnost koja je olakšala njihov promet u muzičkom svijetu. Pozadina kompozicije ovih djela još nije u potpunosti istražena, ali ono što je poznato pruža fascinantan uvid u muzički život ranog 18. vijeka. Značajni su i njegovi koncerti za oboe objavljeni kasnije, u zbirkama 12 Concerti a cinque, op. 7 (1717) i op. 9 (1722). U to vrijeme smatralo se da se koncert treba izvoditi na gudačkim instrumentima. Albinoni je posebno volio obou, koja je u to vrijeme bila relativno nov instrument u Italiji. Bio je prvi poznati Italijan koji je komponirao za obou kao solo instrument u koncertima i koji je objavio takve kompozicije iako su ranije solo koncerte za ovaj instrument vjerovatno napisali njemački kompozitori, poput Telemanna i Händela. U Italiji, Alessandro Marcello objavio je koncert za obou u d-molu nešto kasnije (1717). Albinoni je često upotrebljavao obou i u svojim kamernim djelima, a prije op. 7 nije objavio nijednu kompoziciju s dijelovima za puhačke instrumente. Zahvaljujuċi Albinoniju oboa je stekla mnoge entuzijaste, posebno sjeverno od Alpa. Od njenog izuma približno 1650. godine, pa sve do Albinonijeve kolekcije 12 Concerti a cinque, op. 7 samostalni koncerti za obou nisu postojali. Pored četiri gudačka djela u stilu concerta grossa (br. 1, 4, 7 i 10), zbirka je sadržala četiri solistička koncerta i četiri dvostruka koncerta za obou (br. 3, 6, 9 i 12, kao i br. 2, 5, 8 i 11). Budući da Albinoni nije imao neposredno usvojeni red za ove koncerte za obou, pitanje njihove formalne strukture je posebno važan segment u njihovom razumijevanju. Sudeći po razvoju instrumentalnih solističkih koncerata do tada, Albinoni je strukturu svojih koncerata za obou zasnivao na strukturi violinskih koncerata. U to vrijeme to je bio prevladavajući model, po kojem oboa svira iste melodijske motive zajedno sa prvim violinama u tutti (svi zajedno) sekcijama, istovremeno ostvarujuċi njihov međusobni zvučni kontrast na tehnički razrađen način tokom solo dionica.
Tomaso Albinoni razvio je svoj muzički stil crpeći iz svog bogatog operskog kompozitorskog iskustva. Oblikovao je melodijske linije za obou slične onima u pjevačkoj ariji, iskorištavajući tako lirske izražajne mogućnosti instrumenta. Kao i drugi mletački kompozitori za obou iz tog vremena, izbjegavao je niski registar na instrumentu i postavljao je liniju tonskog raspona (tessiture) iznad violinskog. Za formalnu strukturu, Albinoni je koristio istu podjelu u tri stavka u svojim koncertima, brzo - sporo - brzo, koju su koristili Vivaldi i drugi savremenici. Na taj način dao je svoj doprinos u uspostavljanju standarda za ovaj muzički oblik. Kada je komponirao pojedinačne stavke koji su se sastojali od tutti i solo odlomaka, Albinoni je još jednom posegnuo za svojim operskim stilom, posebno koristeći obrasce utvrđene u pjevačkim arijama. To se posebno očituje u uvodnim taktovima brzih stavaka: solo glas u opernoj ariji, solo oboa ima pauzu tokom uvodnog orkestralnog ritornela, a zatim, u sljedećem dijelu stavka, uvodi s uglavnom kratkim solo frazama, na koje odgovaraju gudači. Solo i tutti odlomci se zatim izmjenjuju u raznim ključevima. Kako se stavak nastavlja, kontrasti se poveċavaju između tutti sekcija i solo instrumenta, koji pružaju povremenu kontramelodiju, sve dok se stavak ne završi kodom za cijeli orkestar. U sporijem stavku, Albinoni se ponovo vraća ustaljenim obrascima. Pjesme za orkestar tretira na način sličan njegovim ranijim trio sonatama, koristeći ih kao pratnju melodijskoj liniji oboe, koja često nalikuje na jednostavnu komponovanu lirsku melodiju.
Saradnja sa izdavačkom kuċom Estienna Rogera u Amsterdamu
thumb|200px|desno|Ilustracija na kojoj je prikazana knjižara Estienna Rogera (prva ili druga desno) blizu raskršċa Kalverstraat i Gapersteeg ulice u Amsterdamu u kojoj su objavljena mnoga značajna Albinonijeva muzička djela. Za vrijeme početnog proboja Albinonija za evropsku muzičku scenu, istovremeno započinje i nova era u svijetu tadašnje izdavačke muzičke industrije, u kojoj su izdavači iz Italije, Francuske, Engleske i Holandije bili u konkurenciji za tržište koje je stalno raslo i neprestano su tražili inovacije. Već 1702. godine, nedugo nakon što su se pojavila prva venecijanska izdanja Albinonijevih ranih instrumentalnih kolekcija (op. 1, 2, 3 i 5), Estienne Roger, izdavač iz Amsterdama objavio je ista piratska izdanja. U ono vrijeme prije zakona o autorskim pravima, Albinoni nije imao pravo prigovora protiv ovakve poslovne prakse. Međutim, i on je imao koristi od nje, jer je Rogerova distribucijska mreža dosegla daleko do mnogih evropskih država. Kao rezultat toga, Albinonijeva muzika postala je poznata i cijenjena i izvan granica Italije. Ranije vrlo uspješni venecijanski muzički izdavači nisu mogli ponuditi takav kvalitet, te je stoga Albinoni svoje naknadne kolekcije instrumentalne muzike direktno objavio kod Rogera u Amsterdamu. I drugi venecijanski kompozitori samostalno su postupali na isti način, poput Antonija Vivaldija sa njegovom poznatom kolekcijom violinskih koncerata L’estro armonico op. 3, koja se pojavila 1711. godine. Albinonijeva instrumentalna kolekcija 12 Trattenimenti armonici per camera, op. 6, prvi je rezultat njegove nove saradnje s Rogerom. Kao i njihovi prethodnici, radovi su komponirani samo za gudače; međutim, ograničeniji prostor za improvizaciju u sporim stavcima ukazuje na pokušaje Albinonija da se prilagodi novim kupcima izvan Alpa. Umjetnost improvizacije bila je dobro razvijena među profesionalnim italijanskim violinistima, dajući im posebnu priliku da blistaju tokom sporijih stavaka s proširenim ukrasnim prelazima i melodijskim promjenama. S druge strane, sjevernoevropski violinisti (posebno amateri među njima) jedva da su poznavali praksu improvizacije, tako da je Albinoni bilješke pisao detaljnije nego u svojim ranijim radovima. Sljedeća Albinonijeva kolekcija, 12 Concerti a cinque, op. 7 iz 1715. godine sadržala je još jednu inovaciju: concertante djela za obou. Nakon uspjeha Albinonijevih prethodnih šest kolekcija za gudače, nije bilo sumnje da je njegov stil koncerta privukao evropsku publiku. Čini se vjerovatnim da je poduzetni Roger ohrabrio Albinonija da svoje talente usmjeri i prema oboi.
Utjecaj na Bacha
thumb|250px|desno|Uz [[Antonio Vivaldi|Vivaldija, Albinoni je bio među italijanskim baroknim kompozitorima koji su utjecali na muzičko stvaralaštvo Johanna Sebastiana Bacha]] Lucidnost Albinonijevih muzičkih djela i njihov hladni, "klasični" kvalitet privukli su njegove savremenike. Njegova instrumentalna muzika posebno je kružila u štampi i rukopisima širom sjeverne Evrope.
Njegova instrumentalna muzika privukla je pažnju Johanna Sebastiana Bacha, koji je, izgleda, dobro poznavao Albinonijevu instrumentalnu muziku i imao kontakt s njom u tri konteksta. Prvo, njegove tri rane fuge: BWV 946, te Fuga u A-duru na temu Tomasa Albinonija – BWV 950 i Fuga u b-molu na temu Tomasa Albinonija – BWV 951 za orgulje uzimaju subjekte iz stavaka u Albinonijevom Suonate a tre op. 1 (1694). Fuga kao polifonijska kompozicijska tehnika poznata je po muzičkoj čistoċi i jednostavnosti. Stavci u Bachovim fugama razvijeniji su od Albinonijevih, ali je u Albinonijevim uočljiv bolji osjećaj za koheziju i proporciju. Bach je kao uzor često koristio Albinonijeve basove pri pisanju harmonijskih vježbi za svoje učenike. Očito je poznavao i Albinonijevu Sinfonie e concerti a cinque op. 2 (1700) jer postoji kontinuirani dio za drugi koncert, koji je Bach svojeručno zapisao, a danas se čuva u Saksonskoj državnoj i univerzitetskoj biblioteci. Ovaj izvor sugerira da je Bach bio upoznat sa žanrom koncerta mnogo prije nego što se susreo s Vivaldijevom muzikom. U Berlinu je sačuvana partitura šeste sonate iz Albinonijevog djela 12 Trattenimenti armonici per camera op. 6 (1711), koju je s bassom continuom (na koju je Bach pisao ispravke) prepisao Heinrich Nikolaus Gerber.
Kontroverza vezana za Adagio u g-molu
Poznati Adagio u g-molu za violinu, gudačke instrumente i orgulje, danas je pripisan italijanskom muzikologu Remu Giazottu, koji je sistematizirao katalog Albinonijevih muzičkih djela i njegovu biografiju. Osim Albinonija, Giazottovo područje stručnosti bili su kompozitori Antonio Vivaldi i Ferruccio Busoni, kao i muzika baroknog i klasičnog razdoblja u Giazottovoj rodnoj Genovi. Godine 1945. posjetio je Dresden s namjerom da završi sistematizaciju kataloga Albinonijevih muzičkih djela. Pritom je među ruševinama arhive Saksonske državne i univerzitetske biblioteke pronašao fragment muzičkog rukopisa (vjerovatno dio sporog stavka iz Trio sonate ili Crkvene sonate), koji je sadržavao samo bas potpornu strukturu (basso continuo) i nekoliko fraza same melodije. Od tog oskudnog početka Giazotto je izradio cjelovitu kompoziciju prema ustaljenim baroknim principima kompozicije u stilu chaconne, u kojoj je niz ponovljenih tonova u osnovi razvijajuće melodije. Muska Mangano, Giazottova posljednja asistentica, otkrila je modernu, ali nezavisnu transkripciju rukopisa dijela muzičke kompozicije za bas i šest nepotpunih taktova za prvu violinu koja "u gornjem desnom uglu nosi pečat koji nedvosmisleno ukazuje na drezdensko porijeklo originala iz kojeg je uzet". Upravo to pruža izvjesnu podršku Giazottovom kazivanju da je Albinoni bio njegov izvor.
Thompson (automat)
Thompson je američki automat čiji je izumitelj John T. Thompson. Njegov početak bio je neuobičajen, jer je razvijen nakon Prvog svjetskog rata, zamišljen kao oružje za borbu u rovovima. Prije nego što je mogao da uđe u naoružanje, rat je završen tako da je ostao bez vatrenog krštenja. Međutim, prihvataju ga kriminalna bratstva iz Čikaga i New York-a tokom godina čuvene Prohibicije dvadesetih godina prošlog vijeka.
Razvoj
thumb|lijevo|General Thompson drži svoj automat. Rovovski rat, kakav je vodjen u Prvom svjetskom ratu, potakao je konstruisanje unikatnih oružja, koja kasnije postaju uobičajena na ratištima širom sveta: ručne granate, snajperske puške, bacači plamena, laki minobacači i automati. Njemačka je bila pionir u razvoju automata, konstruisavši prvi praktičnu konstrukciju koja se prvobitno zvala „Maschienpistolen“, da bi potom dobila i zvaničnu oznaku 9 mm Bergman MP18/1. Njemci su tokom bitke za Verden 1916. godine brzo shvatili da su puške repetirke imale velika ograničenja u borbi u rovovima. Bile su preduge, glomazne za nošenje, male brzine gađanja i presnažne za borbu u rovovima, gde je daljina do cilja rijetko prelazila 180 m tako da je puška sa teorijskom daljinom gađanja od preko 1800 m bila potpuno nepotrebna. Oružje kratkog dometa, sa mogućnošću automatske paljbe sa velikim kapacitetom okvira bilo je i više nego potrebno, tako da je razvoj Bergmana postao reper u konstrisanju oružja.
To su bile loše vijesti za brigadnog generala Johna T. Tompsona, koji se do 1914. godine nalazio na mjestu Načelnika za streljačko naoružanje u odsjeku tehničke službe komande KoV, odakle je snažno podržao razvoj i uvodjenje u naoružanje puške Springfield.
Tompson je u razvoju novog oružja potpomognut naporima nekoliko talentovanih pojedinaca. Prvi je među njima bio kapetan John N. Blish, pomorac, matematičar i fizičar koji je otkrio važna svojstva određenih metala povezana sa adhezijom koja su bila primenljiva u konstrukciji mehanizama za zabravljivanje cevi. Za razvoj lakog automata, njegova otkrića su imala veliki potencijal. Tompson je bio sretan što je unajmio veoma sposobog konstruktora, Teodora H. Eikopfa, koji je trebao da postane stariji inžinjer u novootvorenoj kompaniji Auto-Ordnance. Eikopf je imao veliko iskustvo u konstruisanju oružja, radeći u tehničkoj službi prije rata, gdje je u jednom trenutku radio na ispitivanju postojećeg automatskog oružja koje je razvijano širom svjeta. Tu se uvjerio da najbolji kalibri koji su na raspolaganju nisu puščani meci koji su tada bili u širokoj upotrebi, već veći, težeg zrna sa manjom energijom. Takvi meci su proizvodili manji pritisak na mehanizme oružja, bilo je lakše rukovanje oružjem pri rafalnoj paljbi, a kompaktne dimenzije su omogućavale da oružje bude manje i lakše. Na bliskim odstojanjima, ta zrna su imala i više nego dovoljnu zaustavnu moć.
Auto-Ordnance je 1917. godine proizveo prototip automtske puške, koristeći princip Blišovog sistema zabravljivanja cevi. Bila je po izgledu slična pušci Pattern 1917 i koristila je metak .30-06. Iako je početna ideja bila dobra, mehanizam nije bio, jer je puška imala tendenciju da ispali metak prije nego što se zatvarač nadje u zabravljenom položaju. Tokom jednog od testova došlo je do eksplozije puške, na stolu za opitovanja, tako da je Oskar Pajn dobio zadatak da iznadje rešenje za otklanjanje tehničkih problema na pušci. On i Teodor Ekopf su postali ubjeđeni da problem potiče od upotrebe metka .30 koji nije podesan za oružja koja koriste frikcioni zatvarač, tako da su modifikovali mehanizam zatvarača. Ceo tim konstruktora se složio sa Eikhopfovim mišljenjem da je za pravilno funkcionisanje oružja potrebno zamijeniti metak .30 nekim slabijim. I Pain i Eikopf su shvatili da pored svojih odličnih balističkih karakteristika, kratki metak .45 ACP posjeduje najbolje karakteristike za upotrebu u automatskom oružju. Na njihovu sugestiju, Thompson se složio da izmjene konstrukciju puške, tako da je „Persuader“ septembra 1917. godine ugledao svjetlost dana. Ovo oružje je imalo blagu sličnost sa kasnijim Tompsonom. Pokazalo se kao apsolutno nepouzdano oružje, glaveći poslije svega 2 do 3 ispaljena metka. Postojalo je nekoliko razloga za ovakvo ponašanje oružja, od kojih je glavni bio nepouzdani sistem hranjenja oružja redenikom. Pain je kasnije zabilježio da je „redenik bio nepraktičan te je stoga izbačen. Dimenzije delova smo držali na apsolutnom minimumu sigurnosti, tako da smo automat napravili što manje mase. na kraju smo došli do zaključka da se delovi automata toliko laki a njihovo pokretanje prebrzo tako da dolazi i do zaglavljivanja. Odlučili smo da obrišemo tablu i krenemo iznova.“
Upotreba
thumb|Gangsterski Thompson u kutiji za violinu. Prva velika narudžba je došla od potpuno neočekivanog naručioca: američke pošte. Pošta je nakon serije brutalnih pljački naručila 200 automata M1921A kako bi obezbjedili sigurnost poštanskih vagona. Ovi automati su u stvari isporučeni američkim marincima koji su bili zaduženi za obezbjeđenje poštanskih vozova. Marincima se oružje svidjelo, tako da su 1927. izvršili određene testove. Iako zainteresovani, Marinski korpus je zatražio da se redukuje brzina gađanja, tako da je Oskar Pain dobio taj zadatak. Pain je ovo odradio na tipično jednostavan način, dodavanjem mase zapinjača i smanjenjem jačine povratne opruge. Time je brzina gađanja pala na prihvatljivijih 600 met/min. U skladu sa ovim modifikacijama, „poštanski“ Tompsoni su modifikovani, a preko oznake M1921 utisnuta je oznaka M1928.
Automat M1928 je zvanično predstavljen 1. januara 1928. godine. Na lijevoj strani sanduka mu je utisnuto „U.S. Navy“. Na poligonu za testiranja u Meriledu ispitano je 12 Thompsona modela M1928. Pokazali su se kao vrlo pouzdano oružje. Zamjerke su se odnosile na to da kada se gađa obilježavajućom municijom, dolazi do ranijeg odbravljivanja cijevi, tako da barutni gasovi završavaju u očima strijelca.
Kao rezultat ovih testiranja, američka mornarica je 14. marta 1932. godine naručila 1500 automata. Ovaj datum se uzima kao datum početka vojne karijere Thompsona.
Drugi svjetski rat
thumb|Britanski vojnik s Thompsonom. Kada je septembra 1939. godine izbio Drugi svjetski rat, niko iz vlade Arthur Chamberlain nije imao ideju kakvi će se grozni događaji uskoro odvijati. Period lažnog rata je poslužio za prikupljanje snaga, stokiranje postojećeg naoružanja i municije, kao i za potpisivanje ugovora za nabavku novih količina. U naoružanju britanskih jedinica preovladavali su puškomitraljez Bren i puška Lee-Enfield, dok lakog automatskog naoružanja nije bilo. Zaboravljajući ranije izveštaje nastale nakon testiranja Thompsona, kada je između ostalog nazvan „oružjem američkih gangstera“, Odbor za naoružanje je zahtjevao od vlade da odobri nabavku što je moguće većeg kontingenta automata Thompson. Sa dolaskom Winstona Churchilla na mjesto premijera, stvari su krenule da se odvijaju malo brže. Churchill, bivši vojnik i zaljubljenik u oružje, bio je uveren da je Thompson dobro oružje, je odmah odobrio nabavku automata M1928, tako da je februara 1940. godine britanska komisija za nabavke, smeštena u New Yorku, položila narudžbu.
Prva isporuka obuhvatala je 450 automata, dok naredne porudžbine nisu tačno određivale količinu, Britaniji su bili potrebni svi automati do kojih je mogla doći. Inspektori za naoružanje su poslati iz Britanije kako bi provjerili svaki komad naoružanja i otisnuli žig na njega. Cijena automata je iznosila 225$ po komadu, sa završnom obradom bruniranjem, kundakom i rukohvatima od orahovine, dva „L“ doboša, četiri okvira, remnikom, 1000 metaka i priborom za čišćenje. Prve jedinice koje su trebale biti naoružane Thompsonima nisu bile regularne jedinice britanskih oružanih snaga, već tajne specijalne jedinice Domovinske garde, male formacije sastavljene od profesionalnih vojnika i pripadnika Domovinske garde sa prethodnim vojnim iskustvom, koji su zajedno trebali da postanu jezgro britanskog pokreta otpora koji bi se formirao u slučaju njemačke invazije na britanska ostrva. Oni su imali pristup specijalno konstruisanim podzemnim bunkerima, izgradjenim širom zemlje, u kojima su bili smešteni oružje, municija, hrana i sredstva veze. U regularne jedinice vojske Thompson ulazi početkom 1941. godine, i to u specijalne jedinice. Za naoružavanjem Thompsonima određene su specijalne jedinice, jer su definitivno imale potrebe za kompaktnim oružjem velike brzine gađanja, sa snažnim metkom.
Međutim, panične mjere za pronalaženje alternative skupom Thompsonu su dale rezultata u ljeto 1941. godine, kada je proizveden automat Sten. Za razliku od lijepo obradjenog Thompsona, Sten je bio sklapan od strane nevještih radnika, iz u crno ofarbanih djelova koje su isporučivali podizvođači, po cjeni od 2,50 funti po komadu (180 $ po tadašnjem kursu).
Verzije
thumb|Thompson prilikom paljbe.
M1921
Kompanija Auto-Ordnance nije bila sposobna za masovnu proizvodnju, imajući samo jednu radionicu sa devet zaposlenih, tako da ako se želio da novi automat bude proizveden u velikom broju i po razumnoj cjeni, bili su potrebni kapaciteti za serijsku proizvodnju. Najjednostavnije rješenje bilo je iskoristiti potencijalne kompanije Colt u Hartfordu, koji je već bio angažovan u razvoju M1919. General Thompson je ranije već sarađivao sa Coltom na pištolju M1911, tako da nije bilo iznenađujuće potpisivanje ugovora o proizvodnji 15.000 automata po cjeni od 38,25$ po komadu. Ugovor je potpisan u augustu 1920. godine i u njemu je preciziran tempo proizvodnje od 100 automata dnevno. Sa Coltom je ugovorena i proizvodnja okvira. Radovi su počeli odmah, prvo na izradi alata, zbog čega je Colt uzeo jedan automat M1919 kao model. Prvi automati su proizvedeni 30. marta 1921. godine i svi su bili prekontrolisani od strane majora Johna Barreta, koji je bio zaposlen na mjestu inspektora u kompaniji Auto-Ordnance.
M1923
Model 1923 je uveden u proizvodnju za potrebe američke vojske. Ovaj model je koristio kalibar .45 ACP. Bio je namijenjen da zamijeni puškomitraljez M1917 BAR, međutim nikad nije uveden u upotrebu.
M1A1
thumb|M1A1 Od 1940. godine je započeo lagani proces evolucije koji je trebao da dovede do toga da Thompson postane praktičnije oružje, ali u početku je problem predstavljao odsustvo koherentne politike modifikacije. Tompson se pojavljivao sa raznim varijantama dijelova, uglavnom u periodu od 1941. i 1942. godine, kada je na vidjelo dana izašao „ratni“ model M1. Ovaj period evoluiranja Thompsona bio je interesantan sa stanovišta razumevanja nedostataka prvobitne konstrukcije koje su postale očigledne sa uvodjenjem automata u naoružanje. Generalno gledano, automati koji su upočetku prodavani gradjanima i organima reda, retko su se nalazili u režimu upotrebe sličnom ratnim uslovima, tako da su se slabosti automata slabo pojavljivale.
Prepoznatljivo orebrenje spoljašnjosti cijevi, koje je služilo za hlađenje oružja, prvo je preoblikovano iz kružnog u četvrtasto, da bi kasnije bilo i potpuno izbačeno. Thompson je rijetko punjen dobošima većeg kapaciteta od 50 metaka – većinom okvirima kapaciteta 20 metaka. Primjenom okvira manjeg kapaciteta, u vremenu izmjene okvira, cijev ima dovoljno vremena za hladjenje. Takodje, u borbi se nisu koristili dugi rafali slični rafalima u gangsterskim obračunima.
Limanov zadnji nišan zamenjen je jednostavnim zavarenim „L“ profilom, koji je kasnije dobio i uglasta krilca slična onim kod Limanovog nišana.
Robert Louis Stevenson
mini|Robert Louis Stevenson Robert Louis Stevenson (rođen kao Robert Lewis Balfour Stevenson ; 13. novembra 1850. - 3. decembra 1894.) bio je škotski romanopisac, pjesnik i putopisac, najpoznatiji po Ostrvu s blagom, Kidnapovanju, Čudnom slučaju dr. Jekylla i gospodina Hydea i Dječjem vrtu stihova.
Svjetsko prvenstvo u atletici 2017 – 10.000 m (muškarci)
Takmičenja na 10.000 m za muškarce na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017. održano je 4. augusta na Olimpijskom stadionu u Londonu. Mo Farah iz Velike Britanije s najbržim vremenom 26:49.51 sek. osvojio je zlatnu medalju. Joshua Cheptegei iz Ugande, osvojio je srebro, dok je Paul Tanui iz Kenije osvojio bronzanu medalju.
Raspored
Sva vremena prikazana su po lokalnom vremenu (BST/UTC +1).
Rezultati
mini|desno|250px|Pobjednik utrke [[Mo Farah.]]
Finale
Finalna utrka održana je 4. augusta 2017. u 21:20 (BST).
PI4K2A
Fosfatidilinozitol 4-kinaza 2-alfa je enzim koji je kod ljudi kodiran genom PI4K2A.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 479 aminokiselina, а molekulska težina 54.022 Da.
Klasifikacija
Ovaj gen kodira fosfatidilinozitol 4-kinazu koja katalizira fosforilaciju fosfatidilinositola na položaju D-4, dajući fosfatidilinositol 4-fosfat (PI4P). Osim činjenice da PI4P služi kao prekursor za druge važne fosfoinozitide, poput fosfatidilinositol 4,5-bisfosfata, PI4P, neophodns je molekula u ćelijskoj signalizaciji i prometu posebno u Golgijevom aparatu i trans Golgijevoj mreži.
Fosfatidilinozitol 4-kinaze evolucijski su konzervirane među eukariotima i uključuju četiri ljudske izoforme
Funkcija
Fosfatidilinositol 4-kinaza 2-alfa (PI4K2A) je najzastupljenija fosfatidilinozitol 4-kinaza u ljudskim ćelijama i odgovorna je za sintezu približno 50% ukupni PI4P unutar ćelije. PI4K2A je uglavnom povezan s membranama trans Golgijeve mreže i ranim i kasnim endosomima; njegova membranska povezanost postiže se teškom palmitoilacijom unutar specifičnog motiva bogatog cisteinom. Osim sinteze fosfatidilinositol 4,5-bisfosfata, PI4K2A je uključen u različite ćelijske procese, uključujući promjenu membrana, regulaciju endosomskog sortiranja, promovirajući regrutovanje ciljnih proteina u endosomima ili  trans Golgijevoj mreži ili transdukciju signala. Posebno regulira npr. ciljanje kompleksa klatrinskog adaptera na Golgijev aparat, signalni  EGFR signaling, ili Wnt-signalni put.
Klinički značaj
Disfunkcija PI4K2A može doprinijeti rastu tumora, spazamskoj paraplegiji, Gaucherovoj, ili Alzhemerovoj bolesti.
Struktura
PI4K2A se sastoji od prolinom bogate N-terminalne regije i kinaznog domena koji se nalazi C-terminalno. Prolin-bogato N-terminalno područje sadrži fiziološki važna mjesta vezivanja za ubikvitin-ligazu Svrab i klatrinski adapterski kompleks 3, ali je vjerojatno poremećen i nepotreban za aktivnost kinaze. Domen kinaza može se podijeliti na N-terminalne i  C-završne režnjeve sa ATP veznim žljebom i navodnim fosfatidilinositolskim veznim džepom između. C-režanj domena kinaza sadrži dodatni bočni hidrofobni džep bez još dodijeljene posebne funkcije.
Razboj Ljevčanski
Na popisu stanovništva 1991. u ovom selu su živjela 903 stanovnika.
Geografija
Razboj se nalazi u karakterističnom krajoliku Lijevča polja, pretežno na lijevoj (zapadnoj) obali  Vrbasa, na kanalu Prokop.
Smješten je nakon Gornjih Kladara, negdje na polovini relacije magistralne ceste  M-14.1: Nova Topola – Srbac; na sjevernim obodima naselja je most preko Vrbasa.
Historija
Za vladavine Osmanlija, kao i Bosanska Gradiška, Orahova bila u Kobaškoj kapetaniji, čiji je centar prvobitno bio u Bosanskom Kobašu. Kada su učestali upadi Austrougara iz prekosavske Slavonije, sjedište Kapetanije je (1723.) premješteno u Kotor, današnji Kotor-Varoš.
Austrijsko-turski rat (1716-18.) je okončan Požarevačkim mirovnim ugovorom koji je potpisan 21. juna 1718, u Požarevcu. Austrija je dobila Bijeljinu i uski pojas južno od Save (Brčko, Bosanski Brod, Kobaš, Dubica i Furjan). U Kobašku kapetaniju i sjevernu Bosnu, tada su pristigle mnogobrojne izbjeglice i prognanici iz Slavonije, Mačve (Šabac i Loznica) i ostalih izgubljenih teritorija Carevine.
Tokom Drugog svjetskog rata, Lijevče polje, uključujući i Razboj, pomagalo je  operacije 14. srednjobosanske udarne brigade širom Srednje Bosne. Bila je i jedno od perifernih  poprišta borbi za oslobođenje Prnjavora.
Peta kozaračka je te noći imala zadatak da likvidira neprijateljsku posadu u selu Razboj, gdje se nalazio i most preko Vrbasa. Pritom je 14. brigada trebala, prodorom ka komunikaciji Bosanska Gradiška – Banja Luka i pomenutim selima, zaštititi ovaj napad 5. brigade od moguće intervencije Nijemaca ili četnika i ustaša iz pravca sela Aleksandrovac i Topola. Glavni cilj ovog manevra je bio da se ugrozi put Gradiška – Banja Luka i odvuče pažna neprijatelja sa pruge Banja Luka – Bosanski Novi. Osim toga, u Diviziji se planiralo da će poslije ove akcije porasti mogućnosti za mobilizaciju novih boraca u jedinice NOV iz Lijevča polja. Očekivalo se će na tom području ojačati partizanski utjecaj i da će se bolje povezati ranije oslobođena teritorija Kozare sa oslobođenom Župom na desnoj obali Vrbasa. U svom naređenju, Štab divizije je dostavio i podatke o neprijatelju.
U daljem razvoju događaja, treći bataljon je tokom noći s jednom četom pretresao selo Bajince, a glavnina Bataljona – Donju i Gornju Dolinu, gdje je ubijeno nekoliko ustaša. Štab brigade se te noći smjestio u selu Trošelji, dok je 1. bataljon brigade iste noći stigao u rejon sela Srednja i Donja Topola, na komunikaciji Bosanska Gradiška – Banja Luka. Tokom narednog dana, zbile su se borbe oko tzv. "Crvene crkve" sa dijelovima nekog od tamošnjih njemačkih policijskih bataljona, koji su bili formirani od ljevčanskog njemačkog stanovništva. Neprijatelj je bio prisiljen da na to područje premjesti i dijelove svojih jedinica iz Bosanske Gradiške. Drugi od bataljona je uspješno presjekao telefonske veze i postavio zasjedu na putu Topola – Razboj.
Štab 14. brigade očekivao je da će ta brigada Savu prijeći između Srpca i Kobaša, jer je tu Motajica najbliža rijeci. Zato je na toj lokaciji i raspoređen 2. bataljon. To je poduzeto da bi se izbjegla moguća intervencija neprijatelja iz pravca Dervente, čime bi se omogućilo prihvatanje jedinice koja je pristizala iz Slavonije. . Sa istim ciljem je i Prvi bataljon usmjeren prema selu Trstenica. Treći bataljon Brigade je, kao rezerva prema četnicima, zaposjeo položaje na području Ilova – Kunova – Smrtići. Drugi bataljon Brigade je do 7. novembra zadržan u rejonu donjeg toka Vrbasa. Toga dana se, u selu Prebjezima, sukobio sa „jurišnim bataljonom“ Motajičke četničke brigade. Četnici su pobjegli preko mosta na Vrbasu, koji su pod svojom kontrolom držali žandari ili SS-ovska posada iz Razboja.
NIFL Premiership
NIFL Premiership (poznata i kao Danske Bank Premiership) je profesionalna nogometna liga u Sjevernoj Irskoj, te predstavlja najviši nogometni rang u toj zemlji. Osnovana je 1890. godine, međutim u ovom formatu se igra od 2013. godine. Sezona traje od augusta do marta. Trenutni prvak Sjeverne Irske je Crusaders. Sa osvojene 53 titule Linfield je najuspješniji klub lige.
Format takmičenja
U ligi se takmiči 12 klubova. Igra se trokružnim ligaškim sistemom (ukupno 33 kola). Pobjednik obezbjeđuje plasman u prvo kolu kvalifikacija za Ligu prvaka, dok drugoplasirana i trećeplasirana ekipa ostvaruje plasman u prvo kolu kvalifikacija za Evropsku ligu. Posljednjeplasirana ekipa ispada u niži rang, dok ekipa koja sezonu završi na 11 mjestu igra baraž za opstanak.
Spisak predsjednika FIFA-e
Slijedi spisak predsjednika Fédération Internationale de Football Association (FIFA), svjetske asocijacije nogometnog upravnog tijela.
Predsjednici Daniel Burley Woolfall, Rodolphe Seeldrayers i Arthur Drewry umrli su tokom svog mandata.
Trenutni predsjednik je švicarsko-italijanski Gianni Infantino, izabran 26. februara 2016. godine na vanrednom zasjedanju FIFA-inog kongresa. Prije svog izbora, Kamerunac Issa Hayatou vršio je dužnost predsjednika nakon opoziva Seppa Blattera 8. oktobra 2015. godine, nakon čega je 21. decembra 2015. uslijedila osmogodišnja zabrana svih aktivnosti vezanih za fudbal.
Poremećaj trinukleotidnog ponavljanja
Poremećaji ponavljanja trinukleotida, također poznati kao bolesti mikrosatelitne ekspanzije, skup su od preko 50 genetičkih poremećaja uzrokovanih ekspanzimom trinukleotidnih ponavljanja, tipom mutacija u kojima se ponavljaju kopije od po tri nukleotida, sve dok ne pređu prag iznad kojeg postaju nestabilne. Ovisno o svojoj lokaciji, nestabilni trinukleotidni ponavljač može uzrokovati defekte u proteinu kodiranom genom; promijeniti regulaciju ekspresije gena; proizvode toksičnu RNA, ili dovode do hromosomske nestabilnosti. Općenito, što je veća ekspanzija, to je brža pojava bolesti, i što bolest postaje teža.
Prvi slučaj mikrosatelitske bolesti ponavljanja trinukleotida koji je identifikovan bio je sindrom fragilnog X, koji je od tada mapiran na dugom kraku X-hromosoma. ]]Pacijenti nose od 230 do 4000 ponavljanja truplet CGG u genu koji uzrokuje sindrom fragilnog X, dok neaficirane osobe imaju do 50 ponavljanja, a nositelji bolesti 60 do 230 ponavljanja. Hromosomska nestabilnost koja je posljedica ove ekspanzije trinukleotida klinički se manifestira kao intelektualna nesposobnost, karakteristične crte lica i makroorhidizam kod muškaraca. Druga bolest ponavljanja DNK tripleta, sindrom fragilnog X-E, također je identificirana na hromosomu X], ali je utvrđeno da je rezultat proširenog CCG ponavljanja. Otkriće da se ponavljanja trinukleotida mogu proširiti tokom međugeneracijskog prijenosa i uzrokovati bolest bilo je prvi dokaz da se sve mutacije koje uzrokuju bolesti ne prenose stabilno s roditelja na potomstvo.
Postoji nekoliko poznatih kategorija poremećaja trinukleotidnih ponavljanja. Kategorija I uključuje Huntingtonovu bolest (HD) i spinocerebelarne ataksije. Uzrokovane su ekspanzijom CAG ponavljanjem u dijelovima koji kodiraju proteine ili egzon specifičnih gena. Kategorije ekspanzije II se takođe nalaze u egzonima i imaju tendenciju da budu više fenotipski raznovrsnije sa heterogenim ekspanzijama koje su općenito male veličine. Kategorija III uključuje sindrom fragilnog X, miotonusnu distrofiju, dvije spinocerebelarne ataksije, juvenilnu mioklonsku epilepsiju i Friedreichovu ataksiju. Ove bolesti karakteriziraju tipski mnogo veće ekspanzije ponavljanja od prve dvije grupe, a ponavljanja se nalaze u intronima, a ne u egzonima.
Tipovi
Neki od problema u sindromima ponavljanja trinukleotida uzrokovani su izazivanjem promjena u kodirajućoj regiji gena, dok su drugi uzrokovani izmijenjenom regulacijom gena. U više od polovine, ovi poremećaji ponovljenih trinukleotida ili kodona, je triplet CAG. U kodirajućoj regiji, CAG kodira glutamin (Q), tako da CAG ponavljanja rezultiraju kao poliglutaminski trakt. Ove bolesti se obično nazivaju poliglutaminskim (ili polyQ) bolestima. Ponovljeni kodoni u preostalim poremećajima ne kodiraju glutamin i klasificirani su kao nepoliglutaminske bolesti.
Simptomi i znaci
Čest simptom poliQ bolesti je progresivna degeneracija nervnih ćelija, koja obično pogađa ljude kasnije u životu. Iako ove bolesti dijele isti ponavljajući kodon (CAG) i neke simptome, ponavljanja se nalaze u različitim, nepovezanim genima. U svim slučajevima, proširena CAG ponavljanja se prevode u neprekinuti niz glutaminskih ostataka, formirajući polyQ trakt, a akumulacija polyQ proteina oštećuje ključne ćelijske funkcije, kao što je sistem ubikvitin-proteasoma. Međutim, različiti proteini koji sadrže poliQ oštećuju različite podskupove neurona, što dovodi do različitih simptoma. Od 2017., poznato je da su deset neuroloških i neuromišićnih poremećaja uzrokovani povećanim brojem CAG ponavljanja.
Ne-PolyQ bolesti nemaju nikakve specifične simptome i za razliku od PolyQ bolesti. Kod nekih od ovih bolesti, kao što je sindrom fragilnog X, patologija je uzrokovana nedostatkom normalne funkcije proteina kodiranog zahvaćenim genom. Kod drugih, kao što je miotonusna distrofija tipa 1, patološše promjene uzrokovane su promjenom ekspresije proteina ili funkcije posredovane promjenama iRNK+K proizvedene ekspresijom zahvaćenog gena. Kod drugih, patologija je uzrokovana toksičnim sklopovima RNK u jezgrima stanica.
Genetika
Poremećaji ponavljanja trinukleotida općenito pokazuju genetičku anticipaciju: njihova težina se povećava sa svakom uzastopnom generacijom koja ih nasljeđuje. Ovo se vjerovatno objašnjava dodavanjem CAG ponavljanja u zahvaćenom genu dok se gen prenosi s roditelja na dijete. Naprimjer, Huntingtonova bolest se javlja kada postoji više od 35 CAG ponavljanja na genu koji kodira protein HTT. Roditelj sa 35 ponavljanja smatrao bi se normalnim i ne bi pokazivao nikakve simptome bolesti. Međutim, potomci tog roditelja bili bi pod povećanim rizikom od razvoja Huntingtonove bolesti u odnosu na opću populaciju, jer bi bio potreban samo dodatak još jednog CAG kodona da izazove proizvodnju mHTT (mutantnog HTT), proteina odgovornog za bolest.
IC 3253
IC 3253 (također poznat kao ESO 380-24, IRAS 12211-3420, MCG -6-27-21 i PGC 40265) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 124 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Najveći prečnik je 2,70 (98 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (40 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 1901. godine.
Poremećaj trinukleotidnog ponavljanja
Genetika
Huntingtonova se vrlo rijetko javlja spontano; gotovo uvijek je rezultat nasljeđivanja defektnog gena od zahvaćenog roditelja. Međutim, javljaju se i sporadični slučajevi Huntingtonove bolesti kod osoba koje nemaju historiju bolesti u svojim porodicama. Među ovim sporadičnim slučajevima, postoji veća učestalost pojedinaca sa roditeljem koji već ima značajan broj CAG ponavljanja u svom HTT genu, posebno onih čiji se ponavljanja približavaju broju (36) potrebnom da se bolest ispolji. Svaka uzastopna generacija u porodici zahvaćenom tom bolešću može dodati dodatna CAG ponavljanja, a što je veći broj ponavljanja, to je bolest teža i njen početak raniji. Kao posljedica toga, porodice koje imaju oboljele od Huntingtonove bolesti više generacija pokazuju raniju dob početka i brže napredovanje bolesti.
Mehanizam
Ekspanzija tripleta uzrokovana je klizanjem tokom replikacije ili tokom resinteze popravki DNK. Budući da tandemska ponavljanja imaju identičnu sekvencu jedni drugima, bazni par između dva lanca DNK može se javiti u više tačaka duž sekvence. Ovo može dovesti do formiranja 'loop out' struktura tokom replikacije DNK ili sinteze popravke DNK. To može dovesti do ponovnog kopiranja ponovljene sekvence, povećavajući broj ponavljanja. Predloženi su dodatni mehanizmi koji uključuju hibridne RNK: DNK intermedijare.
Lokalni izbori u Bosni i Hercegovini 2016 (Foča, RS)
Načelnik
Na izborima za načelnika izašlo je ukupno 12.056 glasača (68,33% od ukupnog broja), a od toga je 11.626 (96,43%) glasova bilo važećih, te 430 (3,57%) nevažećih. Sa ukupno 5.161 glasova (44,39%) za načelnika izabran je Radisav Mašić, član Saveza nezavisnih socijaldemokrata (SNSD).
Općinsko vijeće
Na izborima za Općinsko vijeće izašlo je ukupno 12.041 glasača (68,25% od ukupnog broja), a od toga je 11.545 (95,88%) glasova bilo važećih, te 496 (4,12%) nevažećih. Birano je ukupno 25 članova Vijeća, te su oni izabrani po broju osvojenih glasova po listama, dok je odabir predstavnika iz pojedine partije, vršen po najvećem broju glasova. Najviše glasova dobio je Savez nezavisnih socijaldemokrata 3.562 (30,85% od ukupnog broja važećih glasova).
67P/Čurjumov–Gerasimenko
Kometa Čurjumov–Gerasimenko, službeno imenovana 67P/Čurjumov–Gerasimenko i ponekad skraćeno na 67P/C–G, je kometa sa trenutnim orbitalnim periodom od 6,45 godina i rotacionim periodom od približno 12,4 sati. Kao i sve druge komete, i ova je imenovana po svojim pronalazačima, Klimu Ivanoviču Čurumovu, i Svetlani Ivanovnoj Gerasimenko, koji su je prvi primijetili na fotografskoj ploči 1969.
Churyumov–Gerasimenko je cilj misije Evropske svemirske agencije Rosetta, lansirane 2. marta 2004. Rosetta je imala sastanak sa Churyumov–Gerasimenko na dan 6. augusta 2014 i ušla u orbitu na dan 10. septembra 2014. Rosetta-in lender, Philae, je sletio na njenu površinu 12. novembra 2014. oko 17:00h CET, postajući tako prva letjelica koja je sletjela na nukleus komete.
Ohnići
Ohnići (ital. Ochinici) su naseljeno mjesto u sastavu općine Vižinada, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Poreč.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ohnići su imali 37 stanovnika.
Napomena: ''Od 1857. do 1880., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Vižinada. U 1953. i 1961. iskazivano pod imenom Oknići. Od 1890. do 1910. i 1948. iskazivano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ohnići je imalo 30 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Piškovica
Piškovica (ital. Pescovizza) je naseljeno mjesto u sastavu općine Vižinada, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Poreč.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Piškovica nije imala stanovnika.
Napomena: ''Od 1857. do 1880., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Vižinada. Od 1890. do 1910. i u 1948. iskazivano kao dio naselja. Od 1971. bez stanovnika.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Piškovica nije imalo stanovnika.
VPS53
Homolog 53 sortiranja vakuolskih proteina (S. cerevisiae) je protein koji je kod ljudi kodiran genom VPS53.
Dužina polipeptidnog lanca je 699 aminokiselina, a molekulska težina 79 653 Da. .
Aminokiselinska sekvenca
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Funkcija
Ovaj gen kodira protein slične sekvence proteinu kvasca Vps53p. Vps53p je uključen u retrogradni promet vezikula u kasnom Golgijjevom aparatu. [prema RefSeq, juli 2008.].
Mutacije u VPS53 uzrokuju cerebelo-cerebralnu atrofiju tip 2.
Karcinom muške dojke
Rak muške dojke (neoplazma ili novotvorevina muške dojke) jest rijedak kancer kod muškaraca koji potiče iz dojke. Mnogi muškarci s rakom dojke naslijedili su BRCA mutaciju, ali postoje i drugi uzroci, uključujući poremećaj zbog upotrebe alkohola i izloženost određenim hormonima i ionizirajuće zračenje.
Premijer Francuske
Premijer Francuske šef je vlade Francuske. Tokom Treće i Četvrte republike šef vlade formalno je nazivan predsjednikom Vijeća ministara, uglavnom skraćenim za predsjednika Vijeća. Međutim, mjesto se u nefrancuskim izvorima obično nazivalo "premijer". Premijer je nositelj druge najviše političke funkcije u Francuskoj.
Predsjednik Francuske imenuje, ali ne može razriješiti premijera. Narodna skupština može razriješiti premijera i vladu. Premijer predlaže listu ministara predsjedniku Republike. Ukazi i odluke premijera, kao i gotovo sve izvršne odluke, podliježu nadzoru upravnog sudskog sistema. Malo se uredbi donosi nakon savjeta Državnog vijeća. Svi premijeri brane programe svog ministarstva i donose proračunske odluke. U kojoj mjeri te odluke leže na premijeru ili predsjedniku ovisi o tome jesu li iste stranke.
Trenutna premijerka je Élisabeth Borne, obnašavši dužnost premijerke od 16. maja 2022. godine.