cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antropologija
Koadaptacija biološkog i kulturnog nasljeđivanja
Kultura je historijski izveden sistem eksplicitnih (izričitih) ili implicitnih (podrazumijevajućih) obrazaca življenja, koji je zajednički svim ili posebno određenim pripadnicima grupe. Prema nekim pojednostavljenjima, to je organizirani sistem naučenih odgovora u mogućim životnim situacijama, karakterističan za određeno društvo. Ili još jednostavnije – kultura je sve ono što ljudi čine "zato što su ih tako učili".
Neraskidivost veza između biološke i kulturne komponente evolucije čovječanstva izvire iz cjelovitosti i komplementarnosti njihovog zajedničkog usmjerenja ka najdjelotvornijem prilagođavanju životnoj sredini i što potpunijoj kontroli nad njom. Evolucijska progresija genetičke osnove ljudske sposobnosti da stvara, dograđuje, modificira i prenosi kulturu selektivno je stimulirala adaptacijske prednosti onih kod kojih su se one pojavile. Kultura je, međutim, neizmjerno djelotvorniji oblik prilagođavanja od samih bioloških procesa koji su omogućili njenu pojavu i neslućeni progres. Njena relativna efikasnost je rezultat neuporedivo moćnijih, bržih i raznorodnijih oblika širenja. Promijenjeni geni se prenose samo na direktne potomke svojih prvih nosilaca, dok se razmijenjeni elementi kulture mogu prenositi svakome, bez obzira na biološko roditeljstvo ili čak u "gotovom obliku" preuzeti od drugih naroda (ljudskih skupina). Teorijski gledano, u jednoj jedinoj generaciji, određene kulturne inovacije mogu postati svojinom praktično cijelog čovječanstva. Stvaranjem genetičke osnove kulture biološka evolucija je prevazišla samu sebe – stvorila  je svoju nadorgansku izvedenicu i stopila se s njom u jedinstvenu cjelinu. Time ipak nije poništena njena organska komponenta. Prema tome, evoluciju čovječanstva čine njene dvije uzročno–posljedično povezane, komplementarne i interaktivne komponente: biološka (organska) i kulturna (nadorganska). Ona, dakle, nije isključivo biološki proces niti se može poistovijetiti sa historijom kulture. Složeni sistem održavanja međupersonalnih i međugeneracijskih komunikacija od kojih zavisi opstanak i postojanost čovjeka kao jedinke i biološke vrsteg označava se kao vantjelesno (ekstrasomatsko, egzosomatsko) nasljeđivanje. Ono omogućuje da se zatvoreni sistem genetičke informacije (biološkog nasljeđivanja) progresivno dopunjava široko otvorenim programom nasljeđivanja kulturnih dostignuća. Tako se učenje – tipično ljudsko svojstvo – javlja kao najznačajniji faktor socijalizacije ili enkulturacije, tj. procesa uklapanja u ođređeno društvo i prihvaćanja osobenih društvenih odnosa i pravila ponašanja.
Komuniciranje među individuama i generacijama predstavlja osnovni preduvjet kontinuiteta svake kulture, pošto se primopredajom informacija ostvaruju polazni uvjeti za njihovo širenje, kojim postaju zajednička svojina. Komunikacijom se ostvaruje dugoročni kontinuitet antropogeno stvorenih uvjeta života, tj. najbitnijih elemenata materijalne i duhovne kulture. Pokretačku i primarnu ulogu u evoluciji međuljudskog komuniciranja odigrali su najprije jezik (govor), a zatim i pismo kao njegov simbolički izraz.
Hipotezu o psihičkom jedinstvu čovječanstva posebno opravdava činjenica da su svi pripadnici ljudske vrste, osim patoloških slučajeva, sposobni za učenje svih poznatih simboličkih jezika i raznorodnih izvornih i široko rasprostranjenih kulturnih formi. To istovremeno dokazuje da je ova sposobnost postala osobenost vrste Homo sapiens, poput uspravnog hoda, nesezonskog razmnožavanja, veličine i funkcionalnih kapaciteta mozga i ostalih, isključivo ljudskih, osobina. Prema tome, kultura je proizvod i dio čovjekove biologije i njegovog sveukupnog bića, iako je prenosi društvo a ne geni. Ona je karakteristična posebnost naše vrste, kao što su ogromne tjelesne dimenzije prepoznatljiva osobenost nekih vrsta gigantskih životinja (slonova i kitova, npr.). Ukratko, kultura je najmoćnija i ekskluzivna adaptacija vrste Homo sapiens na specifično mjesto u općoj "ekonomiji prirode".
Sposobnost svjesnog prilagođavanja životne sredine i stvaranje vještačkih uvjeta ("ekosintezê") za održavanje sopstvenog specijalnog položaja u prirodi izuzetno je značajna evolucijska novost i osobenost ljudskog roda. Čovjek i njegova kulturna djelatnost, uz općebiološke, unose u prirodni evolucijski sistem i nove – socijalne (antropogene) faktore tih procesa. Intervenirajući u svojoj životnoj i radnoj sredini, čovjek postaje jedan od najmoćnijih činilaca sopstvenog opstanka. Socijalni i kulturni razvoj čovječanstva istovremeno se javlja i kao posebno značajan ili čak presudan faktor egzistencije i evolucije mnogih drugih oblika života na Zemlji.
Iz dostignuća sveukupnog kulturnog razvoja izrastao je neslućeno moćan sistem nebiološkog nadomještanja, tj. sposobnosti podešavanja životnih uvjeta mogućnostima sopstvene ekološke valence. Takvim podešavanjem (vještačke) životne sredine čovjek osigurava sopstvenu postojanost u najrazličitijim oblicima "neizdrživih" i neprirodnih životnih uvjeta, čime je ostvario ekološki kosmopolitizam bez sličnog primjera u prirodi. Zahvaljujući sposobnostima ekosinteze povoljnih uvjeta za život, čovjek je osvojio najveće okeanske dubine, ledene i žarke pustinje, vinuo se daleko u Kosmos. U proteklih desetak hiljada godina, sve češće i obimnije prilagođavao ekološke uvjete svojim biološkim mogućnostima; genski fond ljudske vrste se u sve manjoj mjeri evolucijski prilagođavao novim uvjetima životne sredine. Prirodna životna sredina čovjeka sa ubrzanom progresijom je postajala – kulturna sredina.
Bioantropološke osnove svijesti i duhovnosti
Mišljenje, svijest, inteligencija, moralnost i duhovnost  počivaju na višerangiranim funkcijama centralnog nervnog sistema i ubrajaju se među najbitnije činioce procesa hominizacije i najprepoznatljivije posebnosti vrste Homo sapiens. – Mišljenje je usmjeren proces kombinovanja spoznajnih dijelova u nove cjeline, a na bazi ranijih iskustava. Individualne razlike u procesu mišljenja najočitije su u načinu otkrivanja veza između ranijih iskustava i novih životnih situacija. Prirodu relacija između datog (staro iskustvo) i zadatog (nova situacija) uspješnije uočavaju oni koji imaju bolji smjer (direkciju) misli, iako u procesu mišljenja uvijek postoji činilac koji ga jedinstveno usmjerava ka cilju. – Faze misaonog procesa su saturacija, inkubacija, iluminacija i verifikacija. U toku saturacije (preparacije) mislilac se priprema za rješavanje problema, a u fazi inkubacije on, naoko, “ništa ne radi”, iako i dalje (nesvjesno!) rješava problem. U fazi iluminacije iznenada “bljesne” traženo rješenje, a u toku verifikacije “iskrslô” rješenje problema se provjerava i vrednuje.
Može se zapaziti da one primarno uključuju one pojave i procese koji se zbivaju u toku i poslije učenja, tj. obuhvataju:
– Učenje je osnova pamćenja. To je svjesno i aktivno usvajanje znanja, umijeća i navika, koje se odražava u sposobnosti prepoznavanja i reprodukcije (ponavljanja) usvojenih spoznaja i obrazaca ponašanja. Može se zasnivati na uvjetnim refleksima, oponašanju, iskustvu u postupku pokušaj – greška i na neposrednom uviđaju. Tok, kvalitet i rezultati učenja uveliko zavise od njegovih vidova (mehaničko ili logičko, spontano – prirodno ili školsko i sl.), ali i od individualnih sposobnosti, motivacije i životne dobi. Učenje je osnova permanentnog i progresivnog mijenjanja individualnog djelovanja i ponašanja, a starenjem ova sposobnost postepeno opada. Pamćenje se očituje u različitim oblicima, a najjasnije u sposobnosti reprodukcije, tj. samostalnog obnavljanja stečenih znanja, vještina i navika, odnosno određenih simboličkih sadržaja: slikâ, riječi, brojeva, teksta, logičkih cjelina itd. Zaboravljanje je, ustvari, slabljenje ili nestajanje tragova pamćenja (engramâ ). Osnovni uzroci toga procesa su u zauzetosti moždane kore novim aktivnostima, a u manjoj mjeri je posljedica neobnavljanja usvojenih spoznaja. Osnova kratkotrajnog pamćenja su funkcionalne promjene u neuronima, a dugoročno pamćenje omogućavaju promjene u postsinaptičkim membranama (ako te promjene dovoljno dugo traju).
Svijest je nastala iz potrebe permanentnog prilagođavanja prirodnoj i društvenoj sredini. Svjesno reagujemo redovno kada nesvjesni odgovor na vanjsko djelovanje postaje nedovoljan za adekvatnu i svrsishodnu adaptaciju, tj. svijest se javlja iz potrebe misaonog prevladavanja nedostataka u nervno–automatskom prilagođavanju. Objektivni kriterij svijesti je njena stvarna uloga u višim oblicima adaptacije vezanim za odgovarajuće neurofiziološke reakcije i procese u kori velikog mozga. Aktivnost nižih nervnih centara nije praćena sviješću: u normalnim okolnostima, uopće ne znamo, tj. nismo svjesni šta se događa u funkciji kičmene moždine, produžene moždine ili malog mozga, npr.
Subjektivni kriterij svijesti može se, pak, poistovijetiti sa pojmom psihološki. Riječ je o tome da o svijesti sudimo i na osnovu sopstvene spoznaje unutrašnjih doživljaja. Po tome što normalan čovjek zna da misli, zna šta hoće, zna da i šta osjeća, zaključujemo da je on svjestan svojih misli, želja, osjećanja, ponašanja i aktivnosti. Stupanj bistrine (lucidnosti) ili jasnoće svijesti veoma je različit i označava se kao nivo budnosti. U tom smislu, svjesnost se kreće između pune bistrine i njenog potpunog odsustva:
Iako je mogućnost sveobuhvatne definicije inteligencije veoma ograničena, nedvojbeno je da ona predstavlja veoma složen skup elemenata, svojstava i sposobnosti, među kojima se osobito ističu: brzina rasuđivanja, učenja i pamćenja, “sluh” za jezik i matematičke operacije, uočavanje oblikâ i odnôs'â, osjećanje prostora i vremena, intuicija (predosjećajno promišljanje') itd. Stupnjevi naglašenosti različitih komponenti inteligencije mogu biti u direktnoj međusobnoj korelaciji, ali se ispoljavaju i pojedinačno ili u njihovim mogućim kombinacijama. Pošto se maksimum pomenutih i općih mentalnih sposonbnosti kod većine osoba nikada u potpunosti ne realizira, u proučavanju unutargrupne promjenljivosti, inteligencija se relativno često (ali pogrešno!) miješa sa obrazovanjem, odnosno svojstvima koja su rezultat učenja i naučenih obrazaca ponašanja. Ostvareni stupanj individualne inteligencije, ustvari, predstavlja rezultantu djelovanja genetičkih i sredinskih uticaja. Primjenom gemelološkog (blizanačkog) i genealoškog (rodoslovnog) metoda, davno je dokazano da su mnoge kategorije abnormalno niske inteligencije – nasljedne. Na toj osnovi je razvijena, a kasnije i potvrđena, hipoteza da i:
U većini dosadašnjih istraživanja konstatovano je da se heritabilnost (h) inteligencije kreće od h = 65% do h = 85%. Ta “nasljedivost” inteligencije, međutim, ne znači da su umne mogućnosti svake ljudske individue upravo toliko određene već pri samom začeću, nego samo opisuje pojavu da će se – i pod istovjetnim uvjetima života i obrazovanja – pripadnici posmatrane grupe u tom pogledu i dalje međusobno razlikovati (ukupno od 15 do 35%). Budući da je inteligencija komponovana od niza posebnih i dosta heterogenih sposobnosti, logikalogično se pretpostavlja da pojedini geni, različitog nivoa i ranga djelovanja u odgovarajućoj poligenskoj seriji, kontroliraju pojedine funkcije moždanih ćelija i njihovih veza sa odgovarajućim dijelovima ostatka nervni sistem nervnog sistema i senzornim  organima.Također je nesumnjivo da su u tom kompleksu aktivni i dodatni modificirajući geni, uključujući i takve koji mogu biti u vezi sa određenim specijalnim sposobnostima. One se manifestiraju nezavisno od stupnja normalne ili očekivane inteligencije, kao što je uočeno za posebne nadarenosti za muziku, slikarstvo, oblikovanje, nauku, književnost, matematičke i kombinatoričke (šah, npr.) operacije itd.
– Igre  su jedna od najuniverzalnijih pojava u svekolikom čovječanstvu. Posebno su izražene kod sisara i ptica), a čovjek je najigroljubljivija životinja (Homo ludens ). Igra pospješuje učenje, tj. sticanje novih znanja i vještina, razvoj istraživačkih sposobnosti, potpunije spoznavanje životne sredine i “pripremanje” za buduće realne životne situacije.
– Estetika i umjetnost su ekskluzivnosti ljudske vrste. Sveprisutni odnos prema lijepom (uključujući i pripadnike suprotnog spola) ne tiče se samih okolnih „objekata”, nego prirode i intenziteta individualnih osjećaja. Estetika je, istovremeno, i nauka o lijepom i sposobnost ili mogućnost osjećanja i stvaranja lijepog. Obuhvata umjetnost, magijsko i religijsko stvaralaštvo kao i oblike i objekte praktične djelatnosti u kojima se prepoznaje pojam lijepog. Proteže se na čitavu skalu osjetilnih stavova utemeljenih na biološko–psihološkoj, etološkoj i socijalnoj strukturi ličnosti, a koji izviru iz receptivne sfere vizuelnih, zvučnih, jezičkih i drugih podražaja. Ilustrira prirođenu ljudsku potrebu i želju da se, na osoben način, u duhu svojih izražajnih mogućnosti i stremljenja, fiksiraju prolazni senzorni – okolinski i unutrašnji dojmovi osobitog učinka. Estetičnost, dakle, ima naglašenu imitativnu – snimalačku prirodu. Estetska i umjetnička djelatnost obuhvataju ogromno područje kohezionih duhovnih snaga čovječanstva, a adaptivna vrijednost takvih činilaca je toliko značajna da se “teško može precijeniti”.
Socioantropologija
Socioantropologija (sociokulturna antropologija, socijalna ili društvena antropologija, antropologija kulture, kulturalna antropologija) proučava čovjeka kao društveno, kulturno i duhovno biće, odnosno kulturu u najširem smislu. Pojam kulture može imati višestruko i višeslojno značenje, ali se (u punom značenju) isključivo veže za čovjeka i njegovu djelatnost. Ona obuhvata sveukupnost naučenih oblika ponašanja i djelovanja u svim neinstinktivnim oblastima ljudskog života, rada i stvaralaštva – u materijalnoj i duhovnoj sferi. Na toj bazi možemo razlikovati materijalnu i duhovnu kulturu. Čovjek je, u punom smislu, društveno biće. Neposrednu životnu sredinu svakog pojedinca u prvom redu čini društvo kome pripada – skup jedinki povezanih međudjelovanjem i suradnjom u održavanju zajedničkog života. U prirodi nisu rijetki primjeri socijalnih vrsta životinja, a društvena organizacija nekih insekata (npr.) je, u izvjesnim detaljima, i složenija od ljudske. Međutim, u društvima insekata dominira genetički određeno i “ukalupljeno” instinktivno ponašanje, dok su ljudska društva jedinstvena po tome što počivaju na kulturi, koju individua ne nasljeđuje genima nego učenjem. Iz oblasti opće socioantropologije u nekim klasifikacijama se izdvaja antropologija kulture (kulturalna antropologija) – nauka o sveukupnosti ove ključne adaptacije ljudske vrste na njeno specifično mjesto u općoj ekonomiji prirode, uključujući i sferu religijskog života (sociologiju religije). Etničke i druge razlike u kulturi gospodarstvenih odnosa u društvu – organizaciji sistema proizvodnje, tržišnog ponašanja i razmjene dobara, komparativno proučava ekonomska antropologija. Antropologija umjetnosti se bavi socijalnim i etničkim osnovama umjetničkog stvaralaštva i same umjetnosti (likovna, muzička, plesna, književna, arhitektonska itd).
Socioantropologija tradicionalno obuhvata sljedeće oblasti:
U skorije vrijeme, neki antropološki programi su počeli da dijele ovu oblast u dvije grane, jedna stavljajući naglasak na humanističke nauke (humanistiku) i kritičnu teoriju, a druga naglašavajući društvene nauke i empirijsko posmatranje.
Historijski i institucionalni kontekst
Antropolog Eric Wolf je jednom okarakterizirao antropologiju kao najnaučniju od svih humanističkih disciplina i najhumanističniju od svih društvenih nauka. Razumijevanje načina na koji se antropologija razvila doprinosi razumijevanju načina na koji se ona uklapa u druge akademske discipline.
Savremeni antropolozi svrstavaju broj ranih mislilaca među sopstvene prethodnike, a i sama disciplina ima nekoliko izvora. Međutim, antropologija se najbolje može shvatiti kao proizvod Doba razuma i prosvijećenosti. Tokom ovog period Evropljani su načinili napor da sistematički prouče ljudsko ponašanje. U ovom periodu su se razvile tradicije zakonodavstva, historije, filologije i sociologije, time informišući razvoj društvenih nauka, čiji je dio antropologija.
Istovremeno, odgovor romanticizma na prosvjetiteljstvo proizveo je mislioce poput Herdera, a kasnije i Wilhelma Diltheya, čija su djela stvorila osnovu za pojam kulture, koji je od središnje važnosti za ovu disciplinu.
Ovi intelektualni pokreti su se djelimice hrvali sa paradoksima modernosti: što je svijet manji i integriraniji, ljudsko iskustvo svijeta postaje sve više atomozirano i raspršeno. Kao što su Karl Marx i Friedrich Engels primijetili u 1840-im:
Zvuči ironično, ali ova univerzalna međuovisnost, umjesto da vodi ka većoj ljudskoj slozi, koincidirala je sa povećanim rasnim, etničkim, religioznim i klasnim podjelama i novim – a prema nekima i konfuznim ili uznemiravajućim – kulturnim izrazima. Ovo su uslovi života s kojima se ljudi danas suočavaju, no ti uslovi imaju svoje korijene u događajima koji su započeli u 16. vijeku, postajući sve ubrzanijim tokom 19. vijeka.
Institucionalno, antropologija je izrasla iz prirodne historije (protumačena autorima poput Buffona). Pod tim se podrazumijevalo proučavanje ljudskih bića - tipično naroda koji su živjeli u evropskim kolonijama. Dakle, proučavanje jezika, kulture, fiziologije i umjetničkih predmeta u evropskim kolonijama poistovjećivano je sa proučavanjem flore i faune tih krajeva. Upravo iz tih razloga bilo je, naprimjer, moguće da Lewis Henry Morgan napiše monografije kako o The League of the Iroquois (Ligi Irokvoja), tako i The American Beaver and His Works (Američkom dabru i njegovim djelima). To je i razlog zašto je materijalna kultura 'civilizovanih' naroda, poput Kine, historijski izložena u umjetničkim muzejima zajedno sa evropskom umjetnošću, dok su umjetnički predmeti iz afričkih ili domorodačkih sjevernoameričkih kultura izloženi u muzejima prirodne historije, zajedno sa kostima dinosaurusa i prirodnim replikama (dioramama). No, potrebno je isto tako reći da se u posljednjim godinama kuratorska praksa dramatično promijenila, te je sada pogrešno gledati na antropologiju kao na puki produžetak kolonijalne vladavine i evropskog šovinizma, budući da je njen odnos prema imprerijalizmu bio i još uvijek jeste složen.
S vremenom, antropologija se postepeno udaljila od prirodne historije tako da se do kraja 19. vijeka ova disciplina počela kristalizovati u svom modernom obliku - no već 1935, naprimjer, bilo je moguće da autori poput T.K. Pennimana pišu historiju discipline pod naslovom A Hundred Years of Anthropology (Sto godina antropologije). U to vrijeme, ovom naučnom oblašću vladao je 'komparativni metod'. Podrazumijevalo se da su sva društva prošla kroz jedinstveni evolucioni proces, od onog najprimitivnijeg do najuznapredovalijeg. Ne-evropska društva su dakle smatrana kao evolucioni 'živi fosili', koje se moglo proučavati da bi se razumjela evropska prošlost. Naučnici su pisali historije o prahistorijskim migracijama, koje su ponekad bile vrijedne, ali počesto i izmišljene. Upravo u tom periodu su Evropljani po prvi put tačno zacrtali polinežanske migracije preko Tihog okeana, naprimjer - iako su neki od njih vjerovali da su te migracije započele u Egiptu. Konačno, pojam rase je živo raspravljen kao način klasifikacije - i rangiranja - ljudskih bića zasnivajući se na prirođenim biološkim razlikama.
U 20. vijeku akademske discipline su započele da se organizuju oko tri glavna domena. "Nauke" teže da izvedu prirodne zakone iz eksperimenata koji se mogu ponoviti (reprodukovati) i čija se tačnost može provjeriti. "Humanističke" discipline odražavaju pokušaj proučavanja različitih nacionalnih tradicija, u obliku historije i umjetnosti, kao pokušaj davanja osjećaja koherencije ljudima koji žive u nacijama-državama u povoju. "Društvene nauke" se pojavljuju u ovom periodu kao pokušaj razvitka naučnih metoda koji bi naslovili društvene fenomene, u pokušaju stvaranja univerzalne osnove za poznavanje društva. Antropologija se lahko ne uklapa ni u jednu od ovih kategorija, mada različite grane antropologije crpe iz jednog ili više od ovih domena.
Koristeći metode prirodnih nauka i razvijajući nove tehnike koje uključuju ne samo struktuirane intervjue, nego i nestruktuirano "učesničko posmatranje" (participant observation) – i crpeći iz nove teorije evolucije putem prirodnog odabira, one su predložile naučno proučavanja novog predmeta: "čovječanstva," shvaćenog kao cjelina. Suštinski za ovo proučavanje je pojam "kulture," koji su antropolozi definisali kao univerzalno svojstvo i sklonost ka spoznavanju društva, mišljenju i djelovanju (koje one vide kao proizvod ljudske evolucije i kao nešto što odvaja homo sapiensa – a možda i sve vrste roda homo – od ostalih vrsta), i kao posebno prilagođavanje lokalnim uslovima, koje preuzima oblik veoma varijabilnih vjerovanja i praksi. Prema tome, "kultura" ne samo da transcendira suprotnost prirode i odgoja (njege / nurture); ona također transcendira i apsorbuje naročitu evropsku distinkciju između politike, religije, srodstva i ekonomije kao autonomnih domena. Antropologija dakle transcendira podjelu na prirodne nauke, društvene nauke i humanističke discipline, da bi istražila biološke, lingvističke, materijalne i simboličke dimenzije čovječanstva u svim oblicima.
Antropologija u Sjedinjenim Američkim Državama
Među pionirima antropologije u Sjedinjenim Državama bili su John Wesley Powell i Frank Hamilton Cushing, zaposleni članovi Biroa za pitanja Indijanaca (Bureau of Indian Affairs) i Biroa za američku etnologiju (Bureau of American Ethnology) pri Smithsonianskom institutu (Smithsonian Instition), u gradu Washingtonu. Akademsku antropologiju je osnovao Franz Boas, koji je koristio svoj položaj na Columbia univerzitetu i u Američkom muzeju za prirodnu historiju (American Museum of Natural History), oba u gradu New Yorku, da bi osposobio i obrazovao nekoliko generacija studenata. Boaska antropologija je bila politički aktivna i veoma sumnjiva prema istraživanjima koja su diktirali vlada Sjedinjenih Država ili bogati patroni. Ova antropologija je također bila religiozno empirička i skeptična prema pretjeranim generalizacijama pri pokušajima utvrđivanja univerzalnih zakona. Boas je proučavao djecu useljenika kako bi pokazao da biološka rasa nije nepromjenljiva i da je ljudsko ponašanje radije proizvod prirode negoli odgoja.
Crpeći iz svojih njemačkih korijena, Boas je tvrdio da je svijet pun različitih 'kultura' radije negoli društava čija evolucija bi se mogla mjeriti količinom 'civilizacije' koju su posjedovala. Boasovo osjećanje je bilo da se svaka kultura mora proučavati u svojoj posebnosti, tvrdeći da unakrsno-kulturalne generalizacije, poput onih u prirodnim naukama, nisu moguće. Čineći to, Boas se borio protiv diskriminacije useljenika, afričkih Amerikanaca [crnaca] i domorodačkih sjevernih Amerikanaca [Indijanaca]. Mnogi američki antropolozi su usvojili Boasove zamisli o društvenoj reformi, dok su teorije o rasi i dalje popularni mete današnjih antropologa.
U prvoj generaciji Boasovih studenata bili su Alfred Kroeber, Robert Lowie i Edward Sapir. Sva trojica ovih naučnika su proizvela veoma detaljne studije koje su po prvi put opisale domorodačke sjeverne Amerikance. Čineći to, oni su stvorili obilje podataka koji su onda korišćeni pri napadu na teoriju jedinstvenog evolucionog procesa. Oni su usredsredili svoju pažnju na domorodačke američke jezike i pripomogli pri utvrđivanju lingvistike kao stvarne generalne nauke, time je oslobađajući od njene historijske usredsređenosti na indoevropske jezike.
Objavljivanje Alfred Kroeberovog udžbenika Antrhopology označilo je prekretnicu u američkoj antropologiji. Nakon tri decenije prikupljanja materijala, potreba za generalizacijom je porasla. To je bilo najočiglednije u proučavanjima 'kulture i ličnosti' koje su sproveli mladi boasovci i boasovkinje, poput Margaret Mead i Ruth Benedict. Pod uticajem psihoanalitičkih psihologa kao što su Sigmund Freud i Carl Jung, ovi autori su gledali kako da razumiju način na koji su ličnosti pojedinca oblikovane širom kulturom i društvenim snagama u kojima su te ličnosti rasle. Dok su djela poput Coming of Age in Samoa ("Sazrijevanje na Samoi") i The Chrysanthemum and the Sword ("Hrizantema i mač") i dalje veoma popularna u američkoj javnosti, njihove autorke, Mead i Benedict, nisu imale uticaj na antropologiju kao disciplinu koji su neki očekivali. Iako je Boas imao namjere da ga Ruth Benedict naslijedi kao pročelnica odsjeka za antropologiju na Columbia univerzitetu, to je spretno spriječio Ralph Linton, dok je uticaj Meadove bio ograničen na njene urede unutar Američkog muzeja za prirodnu historiju.
Antropologija u Britaniji
Dok je pažnjom prema detaljima Boas sjekao svoje protivnike u Americi, u Britaniji se moderna antropologija formirala odbacivanjem historijske rekonstrukcije u ime nauke o društvu koja je bila usredsređena na analizu načina na koje se društva održavaju u sadašnjosti.
Dvije najznačajnije ličnosti u britanskoj antropološkoj tradiciji bili su Alfred Reginald Radcliffe-Brown i Bronislaw Malinowski, koji su proizveli svoje ključne radove 1922. Radcliffe-Brownov prvi terenski rad je bio na Andamanskim ostrvima i urađen je u starom stilu; no nakon čitanja Émilea Durkheima Radcliffe-Brown je objavio svoje istraživanje, dajući mu jednostavan naslov, The Andaman Islanders ("Andamanski ostrvljani"), u kojem je snažno crpio od ovog francuskog sociologa. Tokom vremena, on je razvio pristup poznat pod imenom struktura-funkcionalizam (strukturalni funkcionalizam), čiji je fokus bio na načinima na koje ustanove (institucije) u društvima uspijevaju da uspostave ravnotežu ili pak ostvare ekvilibrijum u društvenom sistemu, kako bi ga tako zadržale u harmoničnom funkcionisanju. Malinowski je, s druge strane, zagovarao 'funkcionalizam' bez crtice, ukazujući da takav funkcionalizam ispituje načine na koje društva funkcionišu da bi ostvarila individualne potrebe. No, Malinowski nije ostao nabolje poznat po svojoj teoriji, nego pak po svojoj detaljnoj etnografiji i radu na unapređenju metodologije. Njegova klasična knjiga, Argonauts of the Western Pacific ("Argonauti zapadnog Pacifika"), zagovarala je 'domorodačo gledište i pogled na stvari' kao i novi pristup terenskom radu koji je postao standard u ovoj oblasti.
Uspjeh Malinowskog i Radcliffe-Browna je u činjenici da su obojica, kao i Boas, aktivno obrazovali studente i agresivno gradili ustanove koje će nakon njih utvrditi i nastaviti njihove programske ambicije. To je bio posebno slučaj s Radcliffe-Brownom, koji je proširio svoje proturanje 'socijalne antropologije' predavajnjima na univerzitetima širom Komonvelta. Od kasnih 1930-ih pa do poslijeratnog perioda, pojavio se niz monografija i uređenih tomova, cementirajući paradigmu britanske socijalne antropologije. Među čuvenim etnografijama pomenimo The Nuer ("Nueri") Edwarda Evana Evans-Pritcharda i The Dynamics of Clanship Among the Tallensi ("Dinamika klanstva među Tallensijima"), Meyera Fortesa, dok su dobro poznati uređeni tomovi bili African Systems of Kinship and Marriage ("Afrički sistem srodstva i braka") i African Political Systems ("Afrički politički sistem").
Antropologija u Francuskoj
Antropologija u Francuskoj je imala manje jasnu genealogiju negoli britanska ili američka. Većina autora smatra Marcela Maussa osnivačem francuske antropološke tradicije. Mauss je bio član Durkheimove grupe Année Sociologique, i dok su Durkheim i drugi ispitivali stanje modernih društava, Mauss i njegovi saradnici (poput Henria Huberta i Roberta Hertza) su se služili etnografijom i filologijom da bi analizirali društva koja nisu bila toliko 'izdiferencirana' kao što su to bile evropske nacije-države. Maussovi "Eseji o daru" su naročito dokazali trajnu važnost antropoloških proučavanja pojmova razmjene i reciprociteta.
Claude Lévi-Strauss je iznad svega doprinio institucionalizaciji antropologije u Francuskoj. Kao dodatak ogromnom uticaji koji je njegov strukturalizam imao širom višestrukih disciplina, Lévi-Strauss je ustanovio veze sa američkim i britanskim antropolozima. Istovremeno, on je otvorio centre i laboratorije u Francuskoj da bi tako omogućio institucionalni kontekst unutar antropologije, usput obrazujući uticajne studente koji su dalje unaprijedili francusku antropologiju. U duhu francuske tradicije, današnju francusku antropologiju karakterišu istraživačke laboratorije koje finansira vlada, za razliku od akademskih odsjeka pri univerzitetima, kao što je to slučaj u Britaniji i Americi.
Antropologija nakon Drugog svjetskog rata
Prije Drugog svjetskog rata britanska 'socijalna antropologija' i američka 'kulturalna antropologija' su još uvijek pripadale različitim tradicijama. Tek nakon rata ove dvije discipline su se sjedinile da bi stvorile 'sociokulturalnu antropologiju'.
Tokom 1950-ih i 1960-ih, antropologija je sve više počela da se modeluje po uzoru na prirodne nauke. Naučnici poput Llyda Fallersa i Clifforda Geertza su stavili fokus na procese modernizacije putem kojih se novoosnovane nezavisne države mogu razviti. Drugi, poput Julian Steward i Leslie Whitea su težu bacili na načine na koje društva evolviraju i uklapaju se u svoje evolucione niše - pristup koji je popularizovao Marvin Harris. Ekonomska antropologija, na koju je uticaj ostavio Karl Polanyi i koju su praktikovali Marshall Sahlins i Greg Dalton, imala je težište na pitanju kako tracionalna ekonomija zanemaruje kulturne i društvene faktore. U Engleskoj, paradigmu britanske socijalne antropologije započeli su drobiti ekperimenti sa marksizmom, kojima su se bavili Max Gluckman i Peter Worsley, dok su autori kao Rodney Needham i Edmund Leach uvštavali Lévi-Straussov strukturalizam u svoj rad.
Strukturalizam je također uticao na broj novih pravaca tokom 1960-ih i 1970-ih, među kojima su bile kognitivna antropologija i komponencijalna analiza. David Schneider, Clifford Geertz i Marshall Sahlins su razvili jasniji koncet kulture kao paukovske mreže, web-a, značenja ili signifikacija, što se pokazalo veoma popularnim. U skladu s vremenom, mnogi antropolozi su postali politizirani u svom protivljenju Vijetnamskom ratu i Alžirskom ratu za nezavisnost, tako da su autori tomova poput Reinventing Anthropology ("Stvaranje nove antroplogije") postali zabrinuti oko njene relevantnosti, dok je marksizam postao sve popularniji u disciplini.
Tokom 1980-ih, pitanja moći, poput onih koja je Eric Wolf postavio u knjizi Europe and the People Without History ("Evropa i narod bez historije") - postala su od središnje važnosti za disciplinu. Knjige poput Anthropology and the Colonial Equality ("Antropologija i kolonijalna jednakost"), bavile su povezanošću antropologije sa kolonijalnom nejednakošću, dok su svojom ogromnom popularnošću Antonio Gramsci i Michel Foucault stavili pitanja moći i hegemonije na svjetlost pozornice. Gender i seksualnost su postale popularne teme, kao i odnos između historije i antropologije, na koji je uticao Marshall Sahlins (ponovo), crpeći od Lévi-Straussa i Fernanda Braudela da bi ispitao odnos između kulturnih struktura i individualnog djelovanja.
Krajem 1980-ih i u 1990-im, George Marcus i James Clifford su se bavili pitanjima etnografskog autoriteta i kako je i zašto antropološko znanje moguće i autorativno. Bio je to dio raširenog pokreta postmodernizam koji je tada bio popularan. U ovom trenutku, antropologija je usredsređena na globalizaciju, medicinu i biotehnologiju, domorodačke prava, kao i na antropologiju Evrope.
Politika antropologije
Izvijesni politički problemi su stvoreni iz prostog razloga što antropolozi obično imaju veću moć negoli narod koji proučavaju. Neki su čak zagovarali da ova disciplina predstavlja oblik kolonijalne krađe, u kojoj antropolog zadobija moć na uštrb subjekata svog istraživanja. Antropolog, tvrde oni, može steći još veću moć iskorištavanjem znanja i umjetničkih predmeta (artefakata) ljudi koje on ili ona proučava, dok ljudi koje on ili ona proučava ne dobijaju ništa, nego čak šta više gube u toj razmjeni. Kao primjer takvih iskorištavajućih odnosa može se uzeti saradnja u Africi prije Drugog svjetskog rata između britanskih antropologa i kolonijalnih snaga. U skorije vrijeme su se pojavili novozasnovani obziri i zabrinutost oko bio-prospekta (bio-prospecting), zajedno s borbom za samopredstavljanje domorodačkih naroda, kao i repatrijaciju domaćih kulturnih ostataka i materijalne kulture.
Druge političke kontroverzije stvorio je naglasak koji američka antropologija stavlja na kulturni relativizam kao i njena duga antipatija prema pojmu rase. Kao što je pomenuto ranije u ovom članku, Boas je bio dobro poznati društveni reformator čiji su aktivizam i antropološko učenje išli pod ruku. Razvoju sociobiologije krajem 1960-ih usprotivili su se kulturni antropolozi kao Marshall Sahlins, koji je tvrdio da su takve pozicije reduktivne. Drugi autori su kritikovali Boasovu antropologiju, tvreći da je Boas imao donekle ljevičarske namjere da oslabi gentilne narode (nejevrejske narode).
Konačno, antropologija ima historiju upetljanosti sa obavještajnim službama i agencijama američke vlade, kao i protivratnom politikom.
Profesionalna antropološka tijela i društva često se protive upotrebi antropologije u državne svrhe i korist. Njihova etička pravila ili iskazi zabranjuju antropolozima da se bave dobavljanjem tajnih obavještaja.
Kontrola autoriteta
U bibliotečkoj nauci, kontrola ovlaštenja je proces koji organizuje bibliografske informacije, na primjer u bibliotečkim katalozima korištenjem jednog, različitog pisanja imena (naslova) ili numeričkog identifikatora za svaku temu. Riječ autoritet u kontroli autoriteta proizlazi iz ideje da su imena ljudi, mjesta, stvari i pojmovi ovlašteni, tj. uspostavljeni u jednom posebnom obliku. Ovi jedinstveni naslovi ili identifikatori se konzistentno primjenjuju u katalozima koji koriste odgovarajući ovlašteni fajl, i primjenjuju se na druge metode organiziranja podataka kao što su veze i unakrsne reference. Svaki kontrolisani unos je opisan u autoritetnom zapisu u smislu njegovog obima i upotrebe, a ova organizacija pomaže bibliotečkom osoblju da održava katalog i učini ga lakim za korišćenje za istraživače.
Katalogizatori dodeljuju svakom predmetu – kao što je autor, tema, serija ili korporacija – određeni jedinstveni identifikator ili naziv naslova koji se zatim koristi dosljedno, jedinstveno i nedvosmisleno za sve reference na isti predmet, čime se uklanjaju varijacije iz različitih pravopisa, transliteracija, ili pseudonimi. Jedinstveno zaglavlje može voditi korisnike do svih relevantnih informacija uključujući srodne ili povezane teme. Ovlašteni zapisi se mogu kombinovati u bazu podataka i nazvati autoritetna datoteka, a održavanje i ažuriranje ovih datoteka kao i "logičke veze" sa drugim datotekama unutar njih je posao bibliotekara i drugih katalogizatora informacija. Shodno tome, kontrola autoriteta je primjer kontrolisanog rječnika i bibliografske kontrole. desno|mini| [[Diana Spencer|Princeza Diana je opisana u jednom nadležnom dosijeu kao "Windsor, Diana, princeza od Velsa" što je službeni naslov.]]
Mazatec
Mazateci ili Masateci su domorodački narod koji živi na području države Oaxaca u južnom Meksiku, blizu granice s Pueblom i Veracruzom. Srodni su Mixtecima i Otomijima.
Ime im dolazi od relativne blizine gradu Mazatlan u državi Oaxaca pa su ih tako nazvali rani španski istraživači. Sam "Mazatlán" je Nahuatl ime koje znači "jelenovo mjesto".
Mixteca
mini|desno|250p|Teritorija Mixteca Mixtec (Mixtec, Mixteca, Mixteco) je naziv za indijansku etničku grupu porodice Mixtecan, Velika porodica Oto-Manguean, koja živi u državi Oaxaca u Meksiku.
NGC 6053
NGC 6053 (također poznat kao MCG 3-41-106, NGC 6057 i PGC 57090) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 487 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Herkul. Najveći prečnik je 0,60 (85 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (71 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 8. juna 1886. godine.
Kim Johnston Ulrich
Kim Johnston Ulrich (rođena Kim Charisse Johnston, 24. marta 1955. godine u Riponu u Californiji) je američka glumica. Igrala je ulogu Ivy Winthrop NBC-ove dramatične serije Passions. Ovu ulogu, je igrala od 1999., do 2008. godine. Bila je udata za režisera Roberta J. Ulricha od 1981. godine, te sa njim ima dvoje djece, sina Cooper-a, i kćerku Tierney.
NGC 7543
NGC 7543 (također poznat kao IRAS 23121+2803, MCG 5-54-52, PGC 70785 i UGC 12450) je galaksija koja je udaljena oko 318 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Najveći prečnik je 1,10 (102 hiljade sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (83 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 19. septembra 1878. godine.
Mixteca
Miksteci su poznati po tome što su imali drevnu civilizaciju u predkolumbijsko doba. Njihovo područje su osvojili Asteci 30 godina prije dolaska španskih konkvistadora. Nakon nestanka astečke države, Miksteci su pružali žestok otpor Špancima, ali ih je na kraju pokorio Pedro de Alvarado.
NGC 7543
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Mixteca
Danas Mixteca ima oko 300.000.
Jezik
Mixteci se služe sa velikim brojem jezika (danas sa 52) koji pripadaju porodici Mixtecan, a vodi se kao dio Velike porodice Oto-Manguean.
mini|lijevo|175p|Kodeks Zouche Nuttall Mixtec, Primjerak pisma iz predkolumbijskog perioda
Mazatec
Oni se smatraju i nazivaju "skromnim" ljudima.
Mazateci su najpoznatiji po uzgoju i spiritualnoj upotrebi kadulje salvia divinorum (gatarske kadulje), sjemena marihuane i psilocybe gljive koje koriste Mazatečki šamani.
Mazatečka religija je sinteza tradicionalnih vjerovanja i kršćanstva koga su donijeli španski konkvistardori. To je razlog zašto su enteogene kao salvia divinorum nazvali Ska María Pastora, pri čemu je "María" referenca na kršćansku Djevicu Mariju.
Mazateci govore Mazateco jezikom koji pripada Popoloca-Mazateco porodici jezika.
Petrovo (Prijedor)
Petrovo je naseljeno mjesto u gradu Prijedoru, Bosna i Hercegovina.
Geografija
Nalazi se 12 km južno od Prijedora, te 2 km istočno od ribnjaka Saničani na putu prema rudniku Tomašica. Samo naselje je proširenog nizinskog tipa i pokriva prostor od dva kvadratna kilometra.
Okroglice
mini|280px|Okroglice, krajolik Okroglice su naseljeno mjesto u sastavu općine Sevnica, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Sevnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Okroglice su imale 86 stanovnika.
Bištrani
Bištrani su naseljeno mjesto u općini Kakanj, Bosna i Hercegovina.
Ricardo Teixeira
Ricardo Teixeira (Lisabon, Portugal, 2. august 1984) je portugalskio-angolski vozač.
MIR5008
MikroRNK 5008 kest protein koji je kod ljudi kodiran genom MIR5008 sa hromosoma 1.
Funkcija
MikroRNK (miRNK) su kratke (20–24 nukleotid ne) nekodirajuće RNK koje su uključene u posttranslacijsku regulaciju ekspresije gena višećelijskim organizmima, utičući i na stabilnost i na translaciju iRNK. MiRNK transkribuju se pomoću RNK-polimeraze II, kao dio zatvorenih i poliadeniliranih primarnih transkripata (pri-miRNK) koji mogu biti kodirajući ili nekodirajući za proteine. Primarni transkript cijepa enzim Drosha ribonuklaza III, da bi se proizvela miRNK od približno 70-nt prekursorske matične petlje (pre-miRNK), koju dalje cijepa citoplazmatska Dicer-ribonukleaza za stvaranje proizvoda zrele miRNK i antisens miRNK zvijezda (miRNK*). Zrela miRNK inkorporirana je u RNK-inducirani kompleks za utišavanje (RISC), koji prepoznaje ciljne mRNK, putem nesavršenog uparivanja baza sa miRNK i najčešće rezultira inhibicijom translacije ili destabilizacijom ciljne iRNK. RefSeq predstavlja predviđenu matičnu petlju mikroRNK.
El-Felek
Sura El-Felek (arapski: سورة الفلق; bos.: Svitanje) je 113. i pretposljednja sura svete islamske knjige Kur'ana. Sadrži 5 ajeta, objavljena je u Mekki i ubraja se u mekanske sure.
Sadržaj
Zajedno sa pretposljednjom surom, En-Nas, čini sure zaštitnice.
Vanjski linkovi
✅
Film
Film ( – kožica, opna, tanki sloj) jest vizualna projekcija u pokretu, koja je najčešće ozvučena. Razlika između filma i snimka je u tome što film gradi neko očekivanje koje zatim ispuni (npr. rijeka koja teče je snimka, a rijeka koja teče i zatim se ukaže brod je film). Filmska slika je ono što se pretežno razabire na temelju projekcije filmske snimke.
Kao i drugi oblici umjetnosti, film je namijenjen publici. Filmovi se gledaju u posebnom prostoru za projekciju (kino), ili bilo gdje drugo (video). Film se često spominje kao sedma umjetnost, kao što je strip nazvan devetom umjetnošću. Film također ima i filmska izražajna sredstva, kao što to imaju i ostale umjetnosti koje su nastale prije filma:slikarstvo, balet, arhitektura, književnost, pozorište, muzika. Izražajno sredstvo slikarstva su boje, baleta su pokreti, književnosti su riječi, pozorišta su likovi i događaji, muzike su tonovi, a arhitekture su građevinski materijal i prostor. Film se još naziva i univerzalnom umjetnošću jer sadrži izražajna sredstva ostalih 6 umjetnosti.
Filmsko djelo je cjelovit te društveno i doživljajno svrhovit filmski proizvod. Film i kinematografiju sistemski proučava društveno-naučna disciplina filmologija.
Također pogledati spisak filmova.
Film se može podijeliti na više oblasti, ali osnovna podjela je na:
Kordelija (mjesec)
Ovaj mjesec je svoje ime dobio prema najmlađoj kćerci kralja Leara iz William Shakespearove predstave Kralj Lear. Pri samom otkriću ovog mjeseca korišteno je privremeno ime S/1986 U 7. Kresida je ponekad također poznata pod imenom Uran VI. Ovaj mjesec je otkriven od strane svemirske sonde Voyager 2, 20. januara 1986. godine.
Kordelija je mjesec koji se nalazi najbliže planeti Uran. Ovaj mjesec djeluje stabilizirajuće na planetarne prstenove koji se nalaze oko Urana. Osim kordelijine orbite i njenog niskog albeda malo je poznato o ovom mjesecu.
Postoji i asteroid poznat pod imenom 2758 Kordelia.
Miss Sarajevo
"Miss Sarajevo" je jedini singl sa albuma Original Soundtracks 1 iz 1995. godine, grupe U2 i Briana Ena. Single je prvobitno izdat pod pseudonimom benda Passengers. Luciano Pavarotti je bio gostujući vokal, koji je otpjevao opersku solo dionicu u pjesmi. Pjesma je dostigla 6. mjesto na listi singlova Ujedinjenog kraljevstva, te je bila pozicionirana među prvih deset hitova mnogih evropskih zemalja. Bono je naveo pjesmu "Miss Sarajevo" kao njegovu omiljenu U2 pjesmu.
NGC 4626
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Crvena rozela
Izgled
Crvena rozela najčešće je duga između 30 cm i 32 cm što je svrstava u papige srednje veličine. Rozela ima crvenu glavu, grudi crveno-žute, (kod mužjaka je linija prelaska iz crvene u žutu jasno ovičena, dok je kod ženki perje razliveno), rep je zeleno-plav, zeleno-crna krila sa ljetnim plavim perima, leđa su žuto-crno-zelena sa oblikom pera kao riblje krljušti. Ženka je nešto manja i sitnija i intenzitet boja njenog perja je slabiji.
Razmnožavanje
Rozele spolno sazrijevaju u dobi od oko 8 mjeseci. Pare se jednom ili dva puta godišnje nakon čega ženka snese 4 do 7 jaja. Period inkubacije traje 21 dan, a u gnijezdu mladi ostaju 4-5 sedmica.
Glasanje
Crvena rozela je pitoma, ali vrlo nepovjerljiva, moguće ju je naučiti i da govori ukoliko je riječ o mladoj ptici. Oglašavaju se relativno nježnim tonovima i zvižducima.
Plazmociti
Plazma ćelije  – poznate i kao  plazma B ćelije, plazmociti, plazmaciti ili efektorske B ćelije – su  bijela krvna zrnca koja  luče velike količine antitijela. One se transportuju u krvnoj plazmi i limfnom sistemu. Plazma ćelije potiču iz koštane srži; B ćelije se diferenciraju u plazma ćelije koje proizvode molekule antitijela,  po uzoru na receptore prekursora  B ćelija. Kada se ispuste u krv i limfu, te molekule  antitijela se vežu za ciljni antigen (strana supstanca) i pokreću  njihovu  neutralizaciju ili uništenje.
Razvoj
Nakon izlaska iz koštane srži, B ćelija se ponaša kao antigen prezentirajuća ćelija (AP-C) i internalizira povrijeđene antigene, koje preuzimaju  B ćelija putem receptorski posredovane endocitoze i obrađuju ih. Komadi antigena (koji su sada poznati kao peptidni antigeni) se vežu na MHC II molekule i ispoljavaju na svojoj vanćelijskoj površini u CD4 + T limfocitima (ponekad se nazivaju  T helper ćelije). Ove T-ćelije vežu za MHC II-antigen molekula i uzrokuju aktiviranje B ćelija. To je vrsta zaštite sistema, gotovo kao u metodu dva faktora autentifikacije. Prvo, B ćelije  se susreću sa stranim antigenom, nakon što „poziva“ aktiviranje  T helper ćelija,  a prije nego što diferenciraju u specifične ćelije. Nakon stimulacije T ćelija, koja se obično javlja u germinalnim centrima  limfnih organa kao što su  slezena i limfni čvorovi, aktivirane B ćelije počinju da se diferenciraju u specijalizirane ćelije. Germinalni centar B ćelija može se diferencirati u memorijsku B ćeliju ili plazma ćeliju. Većina ovih B ćelija će postati plazmablasti ("nezrele plazma ćelije") i, na kraju, plazma ćelije  i početi proizvoditi velike količine antitijela. Neke B ćelije prolaze  kroz proces poznat kao sazrijevanje afiniteta. This process favors, by selection for the ability to bind antigen with higher affinity, the activation and growth of B cell clones able to secrete antibodies of higher affinity for the antigenTaj proces, putem selekcije za sposobnost da se veže antigen s većim afinitetom, favorizira aktiviranje i rast B ćelijskih  klonova koje su u stanju da luči antitijela visokog afiniteta za antigen.
Nezrele plazma ćelije
Najviše nezrelih krvnih zrnaca koja se smatraju plazma ćelijama  umjesto B ćelija su plazmablasti  Plazmablasti luče više antitijela od B ćelija, ali manje od plazma ćelija Oni se brzo dijele i dalje su  u stanju internalizacije antigena i  prezentiraju ih  T ćelijama Plasmablasts secrete more antibodies than B cells, but less than plasma cells. Diferencijacija zrelih B ćelija u plazma ćelije ovisi o transkripcijskim faktorima  cepelin-1 / PRDM1 i IRF4.
Aktivnost
thumb|350px|Plazma ćelije sa Dutcherovim i Russellovim tijelima (H&E, 100x, ulje)