cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kvaternarna struktura proteina
thumb|380px|Kvarterna i ostale strukture proteina Kvaternarna struktura proteina predstavlja četverorazinsku strukturu, a na četvrti način interakcije. Etimološki kvartarni je ispravno korigirati u kvarterni jer je izvedeno iz latinskog distributivnih brojeva i dolazi iza binarni  ternarni; dok je  kvartarni izvedeno iz rednih brojeva, a slijedi iza  "sekundarni" i "tercijarni". Međutim, kvaternarni  je standard u biologiji. To je broj i raspored višestrukih presavijanja proteina. Uključuje organizacije od jednostavnih dimernih proteina do velikih homooligomernih i kompleksa sa definiranim ili promjenjivim brojem podjedinica. Može se također odnositi i na biomolekularni kompleks proteina sa nukleinskim kiselinama i drugim kofaktorima. thumb|280px|Kvarterna struktura [[hemoglobina]]
Opis i primjeri
Mnogi proteini su zapravo sklopovi više polipeptidnih lanaca. Kvaterna struktura odnosi se na broj i raspored proteinskih podjedinica u odnosu jednog sa drugim. Primjeri proteina sa kvarternom strukturom uključuju hemoglobin, DNK polimerazu i ionski kanal. Enzimi sastavljeni od podjedinica s različitim funkcijama ponekad se nazivaju i holoenzimi, u kojima su neki dijelovi poznati kao regulatorne podjedinice, a funkcionalno jezgro je poznata kao katalitička podjedinica. Ostali sklopovi koji se nazivaju multiproteinski kompleks također imaju kvaternu strukturu. Primjeri uključuju nukleosom ei mikrotubule. Promjene u kvarternoj strukturi mogu se dogoditi putemkonformacijske promjene unutar pojedinih podjedinica ili preusmjeravanjem podjedinica u odnosu jedna na drugu. Upravo u takvim promjenama, koje su podloga kooperativnosti i alosterizacije u "multimernim" enzimima, mnogi proteini prolaze regulaciju i obavljaju svoju fiziološku funkciju.
Navedena definicija slijedi klasični pristup biohemiji, uspostavljen u vrijeme kada je bilo teško utvrditi razliku između proteina i funkcionalne, proteinaste jedinice. U novije vreme poziva se na interakciju protein-protein kada se govori kvarternoj strukturi proteina i svi sklopovi proteina smatraju se kao proteinski kompleks.
Nomenklatura
Iako se kompleksi veći od oktamera rijetko primjećuju kod većine proteina, postoje neki važni izuzeci. Virusne kapside često su sastavljeni od višestrukih 60 proteina. Nekoliko molekulskih mašina se također nalaze u ćeliji, kao što su proteasom (četiri heptamerna prstena = 28 podjedinica), transkripcijski kompleks i splajsom. Ribosom je vjerovatno najveća molekulska mašina, a sastoji se od mnogo molekula RNK i proteina.
U nekim slučajevima bjelančevine formiraju komplekse koji se tada spajaju u još veće komplekse. U takvim slučajevima koristi se nomenklatura, npr. "dimer dimera" ili "trimer dimera", kako bi se sugeriralo da se kompleks može disocirati na manje potkomplekse prije disocijacije u monomere.
Determinacija
Broj podjedinica u proteinskom kompleksu često se može odrediti mjerenjem hidrodinamičkog molekulskog volumena ili mase netaknutog kompleksa, za što su potrebni prirodni uslovi rastvora. Za „presavijene“ proteina, masa se može zaključiti iz njenog volumena koristeći djelomičnu specifičnu zapreminu od 0,73 ml/g. Međutim, mjerenja zapremine su manje izvjesna od mjerenja mase, jer se čini da nepresavijeni proteini imaju puno veći volumen od presavijenih; potrebni su dodatni eksperimenti kako bi se utvrdilo je li neki nepresavijeni protein formirao oligomer.
Predviđanje
Neki bioinformatički metodi razvijeni su za predviđanje kvarternih strukturnih atributa proteina na osnovu informacija o njihovim sekvencama, pomoću različitih načina pseudoaminokiselinskog sasatava (vidi, naprimjer, reference  ).
Indirektno mjerenje veličine netaknutih kompleksa
Metode koje mjere masu ili volumen u uvjetima razvijanja)] (kao što su MALDI-TOF masena spektrometrija i SDS-PAGE uglavnom nisu korisni, budući da neproduktivna stanja obično uzrokuju složenu pojavu za disocijaciju u monomere. Međutim, one se ponekad mogu primijeniti; naprimjer, eksperimentator može primijeniti SDS-PAGE nakon što je najprije primijenio tretman netaknutog kompleksa hemijskim reagensima unakrsne veze.
Interakcije protein-protein
Proteini su u stanju da formiraju vrlo uske komplekse. Naprimjer, inhibitor ribonukleaze veže se na ezim ribonukleaza A sa konstantnom disocijacije otprilike 20 fM. Ostali proteini su se razvili tako da se specifično vežu za neobične ostatke drugog proteina, npr. biotinske grupe (avidin), fosforilirane tirozine (SH2 domeni) ili segmente bogate prolinom (SH3 domeni). Interakcije proteina i proteina mogu se konstruirati tako da favoriziraju određena stanja oligomerizacije.
Vulpija
Vulpia, rjeđe poznata kao rod brčaka, je široko rasprostranjeni rod  biljaka u porodici Poaceae, koji je urođen u mnogim zemljama svijeta i naturaliziran u mnogim zemljama iz kojih ne potiče. Njegovi predstavnici najčešći su u umjerenim područjima.
NGC 1001
NGC 1001 (također poznat kao MCG 7-6-50 i PGC 10050) je galaksija koja je udaljena oko 214 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Perzej. Najveći prečnik je 0,70 (44 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (19 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 8. decembra 1871. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Brendon Hartley
Brendon Hartley je novozelandski vozač.
Potpuni spisak rezultata u Formuli 1
(Legenda)(Utrke u boldu označavaju najbolju startnu poziciju) (Utrke u italicu označuju najbrži krug utrke)
Sultanat
Sultanat je država ili druga društveno-vojno-politička organizacija kojom vlada sultan. Tipičan primjer sultanata je bilo Osmanlijsko Carstvo, među čijim se pretečama broje njegovi prethodnici poput Seldžučkog i Ilhanskog sultanata. Uzor sultanata je bio hilafet. Sultan je time ništa drugo nego halifa. I dan danas postoje zemlje koje su sultanati :
NGC 2339
NGC 2339 (također poznat kao IRAS 07054+1851, MCG 3-19-2, PGC 20222 i UGC 3693) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 101 milion sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Blizanci. Najveći prečnik je 2,70 (80 hiljada sg) a najmanji 2,0 uglovnih minuta (59 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 22. februara 1789. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 5294
NGC 5294 (također poznat kao PGC 48761) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 90 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 0,60 (16 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (13 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 14. aprila 1789. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Banda (čvor)
Hrvatska:
IC 85
IC 85 je nepostojeći astronomski objekat naveden u Novom općem katalogu koji je opisan da se nalazi u sazviježđu Kit. Ovaj objekat je zapisao Guillaume Bigourdan 6. decembra 1888. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Donja Banda
mini|280px|Donja Banda, pogled na dio naselja Prizdrina Donja Banda je naseljeno mjesto u sastavu općine Orebić, Dubrovačko-neretvanska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Dubrovnik.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Donja Banda je imala 154 stanovnika.
Napomena: ''Nastalo 1981. spajanjem naselja Prizdrina i Županje Selo koja su prestala postojati. Za ta bivša naselje sadrži podatke od 1857. do 1971.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Donja Banda je imalo 194 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Fuad Kovač
Poeziju zapisuje od rane mladosti, a prije rata bio je učesnik mnogih književnih manifestacija na području tadašnje Jugoslavije kao prepoznatljivo poetsko ime najmlađe generacije. Zastupljen je u biltenu Književne omladine BiH za 1982. godinu. Prozu, poeziju i književnu kritiku godinama objavljuje u mnogobrojnim bh. književnim listovima i časopisima. Priredio je i recenzirao veliki broj knjiga bh. autora. Član je Društva novinara BiH i Društva pisaca BiH. Od 1982. godine bavio se novinarstvom, a pisao je za mnogobrojne listove i časopise. Od januara 1994. do marta 2005. godine radio je u redakciji sedmičnog magazina "Ljiljan". Bio je urednik lista "Slovo", čiji je izdavač Društvo pisaca BiH, zatim glavni i odgovorni urednik dnevnog lista "BH Dnevnik" iz Sarajeva, urednik u časopisu za književnost i kulturu "Život" (najznačajniji i najstariji književni časopis u BiH) čiji je izdavač Društvo pisaca BiH. Član Internacionalnog ekspertnog tima Instituta za istraživanje genocida Kanada. Živi u Sarajevu.
NGC 6757
NGC 6757 (također poznat kao MCG 9-31-19, PGC 62752 i UGC 11401) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 109 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 1,40 (45 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (32 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 15. augusta 1884. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Vulpix
Biološke karakteristike
Vulpix je Pokémon koji u potpunosti nalikuje na lisicu, doduše, sa šest uvijenih repova. Pri njegovu rođenju, Vulpix ima samo jedan bijeli rep, koji se, kako Vulpix raste, u korijenu razdvaja na šest jednakih repova. Njegovo krzno i repovi prekrasni su; kako raste, njegovo krzno postaje gušće, mekše i raskošnije. Unutar Vulpixova tijela gori plamen koji se nikada ne gasi. Tokom dana, kada se temperatura povisi, ovaj Pokémon otpušta višak toplote iz svoga tijela u obliku snažnih plamenova da mu se njegovo malo tijelo ne bi pregrijalo.
Kako bi se Vulpixa razvilo u Ninetalesa, mora se upotrijebiti Vatreni kamen. Doduše, kao i u većini slučajeva kod Pokémona koji se razvijaju kamenjem, ovo će spriječiti Vulpixa da prirodno uči nove tehnike i napade. Zbog toga, igrač mora dobro izabrati trenutak evolucije, i biti siguran da je Vulpix naučio sve napade prije razvoja.
U videoigrama
Vulpix je poznat po tome što ga u nekim igrama ima napretek, dok ga u drugima gotovo i nema, ili ga ima, ali u jako malom broju.
Vulpix ima prosječan Special Attack i Special Defense, ali su mu HP, Defense i Attack veoma slabi, u 20% najnižih u Pokémon svijetu. Kao i većina Pokémona koji se razvijaju kamenjem, Vulpix ne uči nove napade nakon evolucije, bar ne prirodnim putem.
U animiranoj seriji
U Pokémon animiranoj seriji, Brock, bivši Vođa Dvorane grada Pewtera i Ashov najbolji prijatelj, dobije Vulpixa od Pokémon uzgajivačice imena Suzy, koja misli da će Brock Vulpixa bolje odgajati od nje same. Otada, Vulpix je postao Brockov zaštitni znak. Brock je smatrao da je Vulpix dobar i snažan Pokémon, ali nije ga smatrao svojim, već je smatrao da ga samo "posuđuje" od Suzy. Mnogo epizoda kasnije, kada je ponovo sreo Suzy, Brock joj je vratio Vulpixa, unatoč njezinu negodovanju, jer je i dalje smatrala da Brock odlično odgaja Vulpixa. Ovaj je postupak mnoge fanove razočarao i iznervirao, jer je Vulpix bio Brockov Pokémon od povjerenja, i njegov najjači Pokémon, jedini koji se može nositi s Ashovim Pikachuom u borbi. Vulpix je imao gotovo najviše borbi tokom svog prikazivanja od svih Brockovih Pokémona. Smatralo ga se Brockovim "Pikachuom". Njegov potpisni napad bio je Vatreni vrtlog.
Línia evolutiva de Vulpix Seznam pokémonů (21-40) es:Anexo:Pokémon de la primera generación Luettelo Pokémon-lajeista (21–40) 포켓몬 목록 (021-040) Lista Pokémonów (21-40) Família de Vulpix
Goran Ivandić
Goran "Ipe" Ivandić (Vareš, 10. decembar 1955 – Beograd, 13. januar 1994) bio je bosanskohercegovački i jugoslavenski rock bubnjar poznat po svom radu sa klavijaturistom Lazom Ristovskim, te grupama Jutro i Bijelo dugme.
Biografija
Goran "Ipe" Ivandić rođen je u Varešu, u srednjoj Bosni. Kao dječak preselio se u Sarajevo, gdje je završio osnovnu školu. Istovremeno, pohađao je časove violine, ali je nakon završnog ispita prestao svirati ovaj muzički instrument.
Muzička karijera
Sredinom 1970. godine sa školskim prijateljima osnovao je prvi muzički sastav pod nazivom "Crossroads" u kojem je svirao bubnjeve. U ljeto 1972. godine, nekadašnja jugoslavenska rock grupa '‘Mobi Dik'’ poziva Ipeta na tromjesečnu ljetnu svirku u Trpanj. Tokom tog ljeta nastupajući sa rock grupom Mobi Dik uvježbao se u tolikoj mjeri da je po povratku u Sarajevo postao jedan od najtraženijih bubnjara u gradu. U to vrijeme svira u grupi Rock, sastavljenoj od poznatih i muzički obrazovanih sarajevskih muzičara, čije je ideje kasnije objedinio Gabor Lenđel po osnivanju grupe Teška industrija. Stjecajem okolnosti u ljeto 1973. godine Ipe ostaje u Sarajevu, kada se nakon razgovora sa Goranom Bregovićem odlučuje pridružiti Bijelom dugmetu. Početkom 1976. godine Bijelo dugme je na putu u Sjedinjenim Američkim Državama, gdje snimaju singl ploču s Ipetovim pjesmama "Džambo / Vatra". U jesen 1976. godine, Ipe odlazi na obavezno služenje vojnog roka, a na mjesto bubnjara u Bijelo dugme privremeno dolazi Milić Vukašinović. Nakon povratka iz vojske ponovo počinje svirati u Bijelom dugmetu, gdje je proveo nekoliko godina i doživio vrhunac u svojoj muzičkoj karijeri svirajući bubnjeve na Koncertu kod Hajdučke česme u Beogradu. Kada je 1978. godine Bregović otišao u vojsku, Ipe i Laza Ristovski pokrenuli su vlastiti muzički projekt pod nazivom "Stižemo". S obzirom na početni uspjeh, oni napuštaju Bijelo dugme i u potpunosti se predaju novom projektu. Međutim, 19. septembra te iste godine Ipe je uhapšen zbog posjedovanja hašiša i osuđen na tri godine zatvora. Tada prodaje bubnjeve i okreće se Fakultetu političkih nauka u Sarajevu, gdje polaže nekoliko ispita, nakon čega shvata da ipak ne može bez muzike, pa nabavlja nove bubnjeve i 1979. godine sa Slađanom Milošević snima album Gorim od želje da ubijem noć. Počeo je služiti zatvorsku kaznu 17. februara 1981. godine. U zatvoru radi u muzičkoj sekciji i u dva navrata nastupa sa fočanskim Kulturno-umjetničkim društvom "Braća Ribar". Za Dan Republike 29. 11. 1982. godine, predsjedništvo SFRJ ga je oslobodilo daljnjeg izdržavanja kazne. Nakon što je oslobođen, ponovno se pridružio Bijelom dugmetu i tamo svirao sve do 1989. godine kada se taj muzički sastav raspao.
Nejasno je gdje je živio nakon početka rata u Bosni i Hercegovini. Većina kaže da je živio u Beogradu, ali Željko Bebek u jednom intervjuu govori da je živio u Beču. 13. januara 1994. Ivandić je pao sa šestoga sprata zgrade u Beogradu i umro. Vjeruje se da je u pitanju samoubistvo, iako Bebek u svom intervjuu tvrdi da ne vjeruje u to.
Ipetova djevojka iz 1980-ih, Amila Sulejmanović objavila je 2018. godine autobiografsku knjigu Ključ bubnja Tama u kojoj je pisala o njihovoj vezi, kao i o nerasvijetljenim okolnostima Ipetove smrti.
9. vijek
9. vijek je period koje je trajao od 801. do 900. godine. U Evropi se tradicionalno smatra dijelom ranog srednjeg vijeka.
Pregled
Za 9. vijek na istočnoj hemisferi je karakteristična politička partikularizacija, odnosno ogromne poteškoće i neuspjesi tadašnjih carstava i velesila da očuvaju svoje političko jedinstvo, a što su obično koristili nove političke sile i entiteti na dotadašnjoj periferiji.
U formalnom smislu se najotpornijim na takve procese pokazala Kina, gdje je dinastija Tang, usprkos velikog ustanka Huang Chaoa, uspjela očuvati svoju vlast i jedinstvo zemlje. Međutim, autoritet centralne vlasti je bio značajno oslabljen, dijelom i zbog sve većeg oslanjanja na regionalne jiedushije. Ti su se trendovi počeli odražavati i na susjedne države, kao Japan koji je pred kraj vijeka počeo prekidati redovne diplomatske i trgovačke kontakte s Kinom.
Na zapadu je početkom vijeka Abasidski Halifat ponovno pokrenuo teritorijalnu ekspanziju, pri čemu se kao prva meta našlo susjedno Bizantsko Carstvo; početni uspjesi Abasida su, međutim, bili više posljedica unutrašnje bizantske slabosti izazvane novim izbijanjem ikonoklastičkih sukoba nego abasidske snage; Abasidi te uspjehe, postignute uglavnom na mediteranskim otocima, nisu mogli dugoročno iskoristiti, niti su mogli povratiti vlast nad odmetnutim al-Andalusom pod vlašću bivše dinastije Omejada; s vremenom je vlast halifa značajno oslabila, kako u Sjevernoj Africi gdje su stvorene nove odmetničke države, tako i u Iranu i Centralnoj Aziji gdje su lokalni guverneri počeli stvarati de facto nezavisne dinastije. Političke podjele su, međutim, umjesto negativnih imale pozitivne efekte na razvoj kulture i nauke u islamskom svijetu jer su se suparnički vladari i u svojoj prosvijećenosti nastojali natjecati sa abasidskim Bagdadom.
U međuvremenu se Bizant osim abasidske prijetnje i ikonoklazma se morao nositi i sa sve većim jačanjem nove bugarske države koja je postala velikom silom na Balkanu; opasnost od Bugara nije previše otklonilo ni njihovo prihvaćanje kršćanstva. Na samom početku vijeku Bizantu je ozbiljan problem predstavljao i franački kralj Karlo Veliki koji je, preuzevši formalnu titulu rimskog cara, osporio jedan od osnova za bizantsku dominaciju nad Zapadnom Evropom, odnosno kršćanskim svijetom. Karlova nastojanja da svoju državu kao stvori alternativu bizantskom Rimu su, međutim, narušila nesposobnost njegovih nasljednika Karolinga da očuvaju njeno političko jedinstvo; dinastijski sporovi su se rješavali podjelama teritorija, od kojih je Verdunski sporazum 843. stvorio temelj za buduće nacionalne države Francusku, Njemačku i Italiju. Do kraja vijeka će trajno slabljenje centralne vlasti, a s njim povezan endemski građanski rat i nasilje, dovesti do stvaranja novog društvenog poretka kasnije poznatog kao feudalizam. Osim unutrašnjih sukoba Evropu su sve više počeli ugrožavati i napadači sa istoka i sjevera; istočne granice Njemačke su počeli sve više ugrožavati Slaveni čiji je vođa Mojmir stvorio prvi značajniji entitet zvan Velikomoravska kneževina, a pred sam kraj vijeka i Mađari sa svojim prodorom u Centralnu Evropu. Ipak, od svih napadača su najveći dugoročni efekt imali Nordijci, odnosno Vikinzi, koji su uspjeli prodrijeti, pa čak i stvoriti značajne političke enitete u mnogim dijelovima Evrope kao što je Engleska ili Normandija, odnosno Kijevska Rusija.
Dendritska ćelija
Dendritske ćelije (DCs) su antigen-prezentirajuće ćelije (poznate i kao "pomoćne ćelije") imunskog sistema sisara. Njihova glavna funkcija je obrađivanje antigenih materijala i prisustvo na spovršini ćelija imunskog sistema. Oni djeluju kao glasnici između urođenog i adaptacijskog imunskog sistema. Imenovane su po drvoliko razgranatim citoplazmatskim nastavcima (starogrč. δενδρίτης, - dendritos = drvo). Stvaraju su u koštanoj srži, uglavnom od mijeloblasta a manjim delom od limfoblasta. Nalaze se u svim tkivima i organima, izuzev mozga i rožnjače, a čine razgranatu mrežu kojom se hvataju različiti antigeni.
Pregled
U epidermi kože nalaze se kao Langerhansove ćelije, tj. nezrele ili neaktivirane ćelije. Kada nezrele dendritske ćelije prihvate neki antigen, gube svoje razgranate citoplazmatske produžetke i sa limfom dolaze do sekundarnih limfoidnih organa gde okružuju limfocite međusobno se dodirujući citopalzmatskim produžetcima – interdigitalne ćelije.
U odbrani organizma od infekcija, dendritske ćelije patroliraju tijelom tražeći strane antigene, bez obzira da li su bakterije, virusi ili opasni otrovi. Nakon evidentiranja stranih bjelančevina, koje se češće zovu antigeni, dendritske ćelije ih razlažu u manje komade, prikupljajući antigenske fragmente na svojoj mobilnoj površini. Zatim putuju do limfnih čvorova ili slezene gdje podstiču druge ćelije imunskog sistema da adekvatno odgovore, osobito B-ćelije koje prave antitijela za neutralizaciji napadače i pokretanje posebnog tipa ćelija, zvanih „T-ubice“ da krenu u napad i unište ih. Nova istraživanja pokazuju da su dendritske ćelije podjednako odgovorne i za naizgled suprotnu ulogu u zdravlju, pod nazivom imunotolerancija, koja usporava ćelije-ubice imunskog sistema, sprječavajući ih da napadnu bezopasne tvari ili sopstvena tjelesna tkiva.
Zbog ovakvih funkcija dendritskih ćelija, postale su objekat i problem mnogih istraživanja u medicini i fiziologiji uopće.
Historija
Dendritske ćelije prvi je put opisao Paul Langerhans (otuda "Langerhansove ćelije") krajem devetnaestog stoljeća. Termin "dendritske ćelije" skovali su 1973. godine Ralph M. Steinman i Zanvil A. Cohn. Za otkrivanje središnje uloge dendritskih ćelija u adaptivnom imunološkom odgovoru Steinman je dobio Nagradu Alberta Laskera za osnovna medicinska istraživanja u 2007. i Nobelovu nagradu za fiziologiju ili medicinu, 2011.
Morfologija i podjela
Najčešća podjela dendritičnih ćelija jena mijeloidne i plazmacitoidna dendritska ćelije" (limfoidne): Razlikovanje ovih tipova može se izvesti upotrbom markera BDCA-2, BDCA-3 i  BDCA-4.
Limfoidni i mijeloidni DC razvijaju se iz limfoidnih i mijeloidnih prekursora, pa su stoga porijeklom hematopoetski. Suprotno tome, folikulske dendritske ćelije (FDC) su vjerojatno mezenhimske], a ne hematopoetskog porijekla i ne izražavaju MHC, klasa II, ali su tako nazvane jer su smještene u limfoidne folikuli i imaju duge "dendritske" nastavke.
Krvne
Krvne DC-e istosmjerne vrijednosti obično se identificiraju i prebrojavaju u protočnoj citometriji. U ljudskoj krvi su definirane tri vrste DC-a: CD1c + mijeloidni istosmjerni DC, CD141 + mijeloidni istosmjerni DC i CD303 + plazmacitoidni istosmjerni DC. Ovo je nomenklatura koju je predložio Odbor za nomenklaturu Međunarodne unije imunoloških društava. Dendritske ćelije koje cirkuliraju u krvi nemaju sva tipska svojstva onih u tkivu, tj. manje su zrele i nemaju dendrite. Ipak, one mogu obavljati složene funkcije, uključujući proizvodnju hemokina (u CD1c + mijeloidnim istosmjernim krugovima), unakrsnu prezentaciju (u CD141 + mijeloidni DC) i proizvodnju IFN-alfa (u CD303 + plazmacitoidni DC).
In vitro
U nekim aspektima, uzgajane dendritske ćelije in vitro ne pokazuju isto ponašanje ili sposobnost kao ćelije izolirane  ex vivo . Unatoč tome, često se koriste u istraživanjima jer su još uvijek mnogo dostupnije od originalnih DC-a. .
Formiranje nezrelih ćelija i njihovo sazrijevanje
Dendritske ćelije potiču iz hematopoetskih ćelija potomaka koštane srži. Ovi će se prvobitno transformirati u nezrele dendritske ćelije. Za ove ćelije je karakteristična visoka endocitna aktivnost i nizak potencijal aktiviranja T-ćelija. Nezrele dendritske ćelije stalno nadgledaju okolno okruženje zbog patogena kao što su virus i bakterije. To se postiže putem receptora za prepoznavanje obrazaca (PRR) kao što su receptor koji liči naplatnom (TLR). TLR prepoznaju specifične hemijske tragove koji se nalaze na podskupovima patogena. Nezrele dendritske ćelije mogu također fagocitozirati male količine membrane iz živih vlastitih ćelija, u procesu zvanom glodanje. Jednom kada dođu u kontakt s prezentiranim antigenom, one se aktiviraju u zrele dendritske ćelije i počinju migrirati u limfni čvor. Patogeni se fagocitozom nezrelih dendritskih ćelija razgrađuju proteine na male komade i nakon sazrevanja predstavljaju te fragmente na njihovoj ćelijskoj površini, koristeći molecule  glavnog kompleksa histokompatibilnosti (MHC). Istovremeno, oni reguliraju receptore ćelijske površine koji djeluju kao kreceptori u aktivaciji T-ćelija, kao što su CD80 (B7.1), CD86 (B7.2) i CD40 uveliko poboljšavajući njihovu sposobnost aktiviranja T-ćelija. Oni također poništavaju CCR7, hemotaktski receptor koji podstiče dendritičke ćelije da putuju kroz krvitok do slezene ili kroz limfni sistem do limfnih čvorova. Ovdje oni djeluju kao antigen-prezentirajuća ćelija: aktiviraju pomoćne ćelije i ćelije-ubice kao i B-ćelije predstavljajući ih antigenima dobijenim iz patogena, zajedno s neantigenskim specifičnim kostimulacijskim signalima. Dendritske ćelije mogu također inducirati toleranciju T-ćelija (nereagiranje). Određeni lektinski receptori tipa C (CLR-ovi) na površini dendritskih ćelija, koji funkcioniraju kao PRR, pomažu u upućivanju dendritskih ćelija kada je prikladno izazvati imunsku toleranciju umjesto aktiviranja limfocita.
Svaka pomoćna T-ćelija specifična je za jedan određeni antigen. Samo profesionalne antigen-prezentirajuće ćelije (makrofagi, B-limfociti i dendritske ćelije) su u stanju aktivirati pomoćnu T-ćeliju iz odmaranje, kada je predstavljen odgovarajući antigen. Međutim, u nelimfoidnim organima makrofagi i B-ćelije mogu aktivirati samo memorijske T-ćelije, dok dendritske ćelije mogu aktivirati i memorijske i neaktivirane T-ćelije i najsnažnije su od svih ćelija koje predstavljaju antigen. U limfnom čvoru i sekundarnim limfoidnim organima, sve tri tipa ćelija mogu aktivirati nekorištene T-ćelije. Dok su zrele, dendritske ćelije sposobne su aktivirati antigen specifične CD8+ T-ćelije, stvaranje T8+ memorijskih T-ćelija zahtijeva interakciju dendritskih ćelija sa CD4 + T-pomoćnih ćelija. Ova pomoć CD4+ T-ćelija dodatno aktivira zrele dendritske ćelije i licencira ih da efikasno induciraju CD8+memorijske T-ćelije, koje se također mogu ekspandirati i drugi puta. Za ovu aktivaciju dendritskih ćelija, izgleda da je potrebna istodobna interakcija sva tri tipa ćelija, naime CD4+ T-pomoćnih ćelija, CD8+ T- i dendritskih ćelija.
Kao što je gore pomenuto, mDC vjerojatno nastaju iz monocita, bijelih krvnih zrnaca koja cirkuliraju u tijelu i, ovisno o pravom signalu, mogu se pretvoriti u dendritske ćelije ili makrofage. Monociti se zauzvrat formiraju iz matičnih ćelija u koštanoj srži. Dendritske ćelije izvedene iz monocita mogu se generirati in vitro iz mononuklearnih ćelija periferne krvi (PBMC). Stavljanje PBMC-a u tikvicu za kulturu tkiva omogućava prijanjanje monocita. Tretman ovih monocita interleukinom 4 (IL-4) i faktorom stimuliranja kolonije granulociti-makrofagi (GM-CSF) dovodi do diferencijacije u nezrele dendritske ćelije (iDC) u otprilike sedmicu dana. Naknadno liječenje faktorom nekroze tumora (TNF) dalje diferencira iDC u zrele dendritske ćelije. Monociti se mogu inducirati da se diferenciraju u dendritske ćelije autopeptidom Ep1.B, dobijenim iz apopiproteina E. To su prvenstveno tolerogene plazmacitoidne dendritske ćelije.
Istraživački izazovi
Tačna geneza i razvoj različitih tipova i podtipova dendritskih ćelija i njihova međusobna povezanost trenutno je tek marginalno shvaćena, jer su ove ćelije toliko rijetke i teško ih je izolirati da su tek posljednjih godina postale predmetom fokusiranog istraživanja. Različiti površinski antigeni koji karakteriziraju dendritske ćelije postali su poznati tek od 2000. godine; prije toga, istraživači su morali raditi s 'koktelom' nekoliko antigena koji, u kombinaciji, rezultiraju izolacijom ćelija s karakteristikama koje su jedinstvene za DC.
Citokini
Dendritske ćelije su stalno u komunikaciji sa drugim ćelijama u tijelu. Ova komunikacija može biti u obliku izravnog kontakta ćelija-ćelija, na osnovu interakcije proteina ćelija i površina. Primjer za to uključuje interakciju membranskih proteina iz porodice B7 dendritske ćelijs s CD28, prisutnim u limfocitima. Međutim, interakcija ćelija-ćelija se takođe može odvijati na daljinu putem citokina.
Naprimjer, stimuliranje dendritskih ćelija, mikrobnim ekstraktima in vivo, uzrokuje da dendritske ćelije da brzo počnu proizvoditi IL-12. IL-12 je signal koji pomaže slati naivne CD4 T-ćelije prema fenotipu Th1. Krajnja posljedica je priprema i aktiviranje imunskog sistema za napad na antigene koje dendritska ćelija predstavlja na svojoj površini. Međutim, postoje razlike u proizvedenim citokinima, ovisno o vrsti dendritske ćelije. Plazmacitoidni DC ima sposobnost stvaranja ogromnih količina tipa-1 IFN, koji regrutuje više aktiviranih makrofaga, kako bi se omogućila fagocitoza.
Blastna plazmacitoidna dendritska neoplazma
Blastnna neoplazma plazmacitoidnih dendritskih ćelija je rijedak tip mijeloidnog karcinoma, koji se maligni pDC infiltrira kožu, koštanu srž, centralni živčani sistem i druga tkiva. Obično se bolest pojavljuje sa lezijama na koži (npr. čvorovima, tumorima, papulama, površinama u obliku modrice i / ili čirevima) koji se najčešće javljaju na glavi, licu i gornjem dijelu trupa. Ovo ispoljavanje može biti popraćeno infiltracijom cPC-a u druga tkiva, što rezultira otocima limfnih čvorova, povećanom jetrom, povećanom slezenom, simptomima disfunkcije centralnog nervnog sistema i sličnim nepravilnostima u grudima, očima, bubrezima i sl. plućima, gastrointestinalnom traktu, kostima, sinusima, ušima i / ili testisima. Bolest može biti prisutna i kao pDC leukemija, tj. povećana razina malignog pDC-a u krvi (tj.> 2% nukleiranih ćelija) i koštane srži (tj. citopenija) s propadanjem koštane srži. Blastna plazmacitoidna dendritska ćelija ima visoku stopu recidiva nakon početnih tretmana različitim režimima hemoterapije. Kao posljedica toga, bolest ima lošu opću prognozu, pa se traže noviji hemoterapijski i nekemoterapijski lijekovi za poboljšanje situacije.
Infekcija HIV-om
HIV, koji uzrokuje AIDS, može se vezati za dendritske ćelije pomoću različitih receptora eksprimiranih na ćeliji. Najbolji proučavani primjer je DC-SIGN (obično na MDC podskupu 1, ali i na drugim podskupovima pod određenim uvjetima; budući da nisu svi dendritski podskupovi ćelija izraženi kao DC-SIGN, njegova tačna uloga u seksualnom prijenosu HIV-1 nije jasna. Kada dendritska ćelija preuzme HIV, a potom putuje u limfni čvor, virus se može prenijeti na pomoćne CD4 + T-ćelije, doprinoseći razvoju infekcije. Ova infekcija dendritskih ćelija HIV-om objašnjava jedan mehanizam pomoću kojeg bi virus mogao postojati nakon dužeg HAART-liječenja. Čini se da mnogi drugi virusi, poput virusa SARS koriste DC-SIGN kao 'autostop' do svojih ciljnih ćelija. Međutim, većina rada sa vezanjem virusa na ćelije koje eksprimiraju DC-SIGN obavljena je korištenjem in vitro ćelija kao što su moDC. Fiziološku ulogu DC-SIGN in vivo teže je utvrditi.
Kancer
Dendritske ćelije obično nisu obilne na mestima tumora, ali njihova povećana gustina povezana je s boljim kliničkim ishodom, što sugerira da ove ćelije mogu učestvovati u kontroli progresije raka. Otkriveno je da karcinom pluća uključuje četiri različita podskupova dendritskih ćelija: tri klasična podskupa i jednu podskupinu dendritskih ćelija plazmacitoida. Barem neki od ovih podskupova dendritskih ćelija mogu aktivirati CD4 + pomoćne T-ćelije i CD8 + citotoksične T-ćelije, koje su imunske ćelije koje također mogu suzbiti rast tumora. U eksperimentalnim modelima pokazalo se i dandritske ćelije koje doprinose uspjehu imunoterapije raka, naprimjer, blokatorom imunskog kontrolnog punkta anti-PD-1.
Autoimunost
Također je poznato da promijenjena funkcija dendritskih ćelija ima glavnu ili čak ključnu ulogu u alergijama i autoimunskoj bolesti poput lupus eritematozus i upalnim bolestima crijeva (Crohnova bolest i ulcerozni kolitis).
Ostale životinje
Gore navedeno se odnosi na ljude. Kod ostali organizama, funkcija dendritskih ćelija može se neznatno razlikovati. Međutim, glavna funkcija tih ćelija, kao što je do sada poznato, je da uvijek djeluju kao imunski sentinel. Istražuju tijelo i prikupljaju informacije relevantne za imunskiki sistem, a zatim su u mogućnosti da ih upute i usmjere prema prilagodljivim produžecima kako bi odgovorili na izazove. Pored toga, identificiran je i neposredni prekursor za mijeloidne i limfoidne dendritske ćelije slezene. Ovom prekursoru, nazvanom pre-DC, nedostaje površinska ekspresija MHC klase II, a razlikuje se od monocita, koji prvenstveno stvaraju DC u ne-limfoidnim tkivima.
Dendritske ćelije također su pronađene i kod kornjača.
Insulin
Insulin je proteinski hormon kojega luči žlijezda gušterača (pankreas), a služi za regulaciju nivoa šećera u krvi, te metabolizam ugljikohidrata i masti u tijelu. Skladištenje glukoze u mišićima i u jetri (glikogeneza) je omogućeno zahvaljujući insulinu,kao i regulisanje sinteze novog šećera koji ulazi iz jetre u krvotok (glikogenoliza). U tijelu postoje tri skladišna mjesta: mišićni glikogen, jetreni glikogen i masno tkivo. Šećer, bez insulina ili ako ga je premalo, ne može nikako, ili samo djelomično, dospjeti u tjelesne ćelije. Razina šećera u krvi mjeri se nakon 12 sati gladovanja (natašte). Normalna koncentracija šećera u krvi iznosi 3,75 - 6,0 mmol/L (67 – 108 mg%). Insulin se ubraja u skupinu tvari koje se zovu hormoni. To znači da se hormoni izlučuju u krvotok, kojim dospijevaju u sve dijelove organizma. Na taj način nadgledaju rad organa. Gušterača se sastoji od dva dijela: Za kontrolu razine šećera u krvi zaduženi su upravo ti otočići, te ih proizvodnjom i izlučivanjem dva hormona stalno održavaju unutar granica normale. Ako razina glukoze ide prema gornjoj granici, počinje se u krv otpuštati insulin, a učinak toga je spuštanje razine glukoze. Kada se razina glukoze približava donjim granicama, prestaje otpuštanje insulina i počinje se lučiti drugi hormon, glukagon. Njegov je učinak suprotan učinku insulina. Glukagon podiže razinu šećera u krvi.
Kada dođe do povećanja nivoa šećera u krvi,usljed nepravilnog lučenja insulina u tijelu razvija se dijabetes ili šećerna bolest .Dijabetes postoji u dva oblika:
Struktura
Insulin je peptid koji se sastoji od 51 aminokiseline, a izgrađen je u obliku dva lanca koja su međusobno povezana s dva disulfidna mosta. Prvi lanac, A ima 21 aminokiselinu, a drugi (lanac B) 30 aminokiselina. Za lučenje insulina odgovorne su ß-ćelijee Langerhansovih otočića u gušterači. Insulin je dobio naziv od latinske riječi “insula” ,što znači otok. Struktura ljudskog insulina razlikuje se od strukture kod životinja. Strukturno najsličniji ljudskom insulinu je svinjski,koji se razlikuje od ljudskog samo u jednoj aminokiselini,dok se goveđi insulin razlikuje od ljudskog u tri aminokiseline. Insulin se ranije izolirao ekstrakcijom iz svinjske ili goveđe gušterače. Takav insulin nije bio najučinkovitiji,jer je zbog mogućih onečišćenja i različite strukture moglo doći do jakih i po život opasnih alergijskih reakcija. Čak insulin nekih vrsta riba je dovoljno sličan ljudskom, da bi bio klinički učinkovit. U prosjeku, gušterača proizvodi dnevno oko osamdeset do sto jedinica insulina. Tehnologijom rekombinantne DNK, danas se insulin proizvodi kao čist ljudski insulin (proizvodnja uz pomoć genetički modificiranih gljivica kvasca ili bakterije Escherichia coli). Insulin se u tijelu proizvodi i pohranjuje kao heksamer (jedinica od šest insulinskih molekula).Insulin može vezati cink, pri čemu nastaju dimeri ili dolazi do stvaranja još većih agregata.
Djelovanje
Aktivnost insulina može se podijeliti u dvije faze. Prva faza je karakteristična po otpuštanju velikih količina insulina, kao reakcija na veće razine glukoze u krvi koje nastaju unošenjem hrane u organizam. Insulin, u visokoj razini u tijelu stimuliše ćelije mišića i jetre da upijaju glukozu iz krvi. Odmah nakon tog procesa razina šećera u krvi pada. Kada se nivo glukoze u krvi smanji, onda se i njegova razina otpuštanja smanjuje. U drugoj fazi, insulin se u nešto nižoj količini otpušta u krv. Ovo osigurava normalan rad tijela koje zalihe energije dobija iz šećera koji se otpušta u tijelu. Plazma u krvi apsorbira izlučeni insulin, nakon čega se on kombinira s beta globulinom. Povećane količine insulina u krvi automatski smanjuju razinu vežućeg globulina spolnih hormona, što za posljedicu ima povećanje slobodnog, fiziološki djelotvornog testosterona.
Podjela
Insulin, u čistom obliku, počinje djelovati vrlo brzo, u toku 30 minuta. U većini slučajeva, insulin je najbolji kada brzo djeluje, ali da se to djelovanje ne zadržava dugo.
S obzirom na brzinu, intenzitet i trajanje inzuline dijelimo na 5 skupina: - počinju djelovati u roku od 5 do 15 minuta,vrhunac djelovanja dostižu  nakon 45 do 90 minuta, maksimalna dužina djelovanja 3 do 5 sati. - ljudski insulini: počinju djelovati u roku od  30 minuta, vrhunac djelovanja dostižu u toku 2 do 5 sati, maksimalna dužina djelovanja od 5 do 8 sati ljudski insulini (NPH insulin): - početak djelovanja u toku 1 do 2 sata, vrhunac djelovanja od 4 do 12 sati, dužina djelovanja do 24 sata. - ljudski insulini (ultratard insulini): početak djelovanja nakon 4 sata, vrhunac djelovanja od 8 do 24 sata, dužina djelovanja do 28 sati, - početak djelovanja u toku 1 sata, dužina djelovanja do 24 sata.
Historija
Inzulin je prvi put izolirao Rumun Nicolae Pautescu 1921. godine,te ga nazvao pankrein. Prvi koji su primjenili insulin iz volovske gušterače u medicinske svrhe bili su kanadski doktori Fredrick Banting i Charles H. Best na 14-to godišnjem pacijentu, koji je ubrzo nakon toga otpušten iz bolnice. U 1922. počela je proizvodnja insulina iz volovske gušterače. 1950. godine otkrivena je aminokiselinska sekvenca u ljudskom insulinu, dok je 1. insulin dobijen iz ljudskih izvora, tehnologijom rekombinantne DNK proizveden 1982. godine.
Jigglypuff
Jigglypuff je veoma poznat po svojoj melodiji koja svakoga ko je čuje šalje ravno u zemlju snova. Njegovo ime kombinacija je riječi "jiggly" što se odnosi na njegove zdepaste kretnje, i riječi "puff" što se odnosi na njegovo napuhnuto tijelo. Njegovo japansko ime, Purin, vjerovatno dolazi od japanske riječi za puding.
Biološke karakteristike
Jigglypuff je Normalni tip Pokémona koji nalikuje na balon. Tijelo mu je okruglo, ružičasto, pahuljasto, mazno i naglašeno sa dodacima kao što je maleni čuperak na vrhu glave i velike predivne plave oči. Iz razloga što njegovo japansko ime dolazi od riječi puding, mnogi ljudi smatraju da je on zapravo živi puding. Jigglypuffov najpoznatiji napad vjerovatno je Pjevanje (Sing), što uspavljuje njegove protivnike. U trenucima opasnosti može napuhati svoje tijelo poput balona da bi otjerao neprijatelje. Napadače (kao i Pokémone koji žele pojesti Jigglypuffa) ovaj čin može otjerati, ali ako pod nekim čudnim okolnostima ovo ne uspije, počet će pjevati, te u slučaju da napadač ostane budan, Jigglypuff će početi bježati kako bi izbjegao da ga pojedu za ručak; nažalost, zbog svojih malih, zdepastih nogu i velikog tijela, Jigglypuffa je lahko uhvatiti ako trči. Jigglypuffa je isto tako lahko uhvatiti zbog manjka fizičkih napada; nastoji ne povrijediti ostale Pokémone čak i ako se radi o njegovim predatorima. Pokédex kaže da samo gledajući u Jigglypuffove oči učinit će svakoga pospanim. Jigglypuff se razvija iz Igglybuffa kroz Sreću, te se razvija u Wigglytuffa Mjesečevim Kamenom.
Kaplar
thumb|150p|Oznaka čina kaplara u OS BIH Kaplar (engl. corporal; njem. Korporal; franc. caporal; tal. caporale; od lat. caput = glavni; u bosanski jezik ušlo od mađ. káplár) u pravilu je najniži podoficirski vojni čin (iznad vojničkih činova) koji pod različitim nazivima postoji u mnogim vojskama svijeta, a koriste ga i neke policije te druge uniformirane formacije organizirane po hijerarhijskom načelu (npr. vatrogasci).
Jigglypuff
U videoigrama
Jigglypuffa se može pronaći na Stazama 3 u Pokémon Red i Blue videoigrama, te u FireRed i LeafGreen igrama, na Stazama 5, 6, 7 i 8 u Pokémon Yellow, na Stazama 3, 4 i 46 u Gold i Silver verzijama, na Stazama 5, 6, 7, 8, 34 i 35 u Pokémon Crystal, i na Stazi 115 u Emerald, Ruby i Sapphire verzijama.
Kaplar
Bosna i Hercegovina
U sastavu Oružanih snaga Bosne i Hercegovine postoji čin kaplara i on prestavlja treći čin u profesionalnoj vojsci i najviši vojnički čin, sljedeći veći čin, poslije njega je čin vodnika koji je podoficirski čin.
SAD
U vojnoj hijerarhiji američke vojske i američkih Marinaca (USMC), corporal je četvrti čin za profesionalne vojnike (eng. enlisted), a zapravo najniži (prvi) podoficirski (engl. non commissioned officer), jer su prva tri vojnički činovi. Corporal je tako činom iznad vojnika prve klase (Private First Class), odnosno Lance corporala u Marincima, ali ispod nivoa narednika. Što se novčanih primanja tiče, u istom je platnom razredu kao i tzv. Specialist, ali za razliku od njega, s obzirom da je prvi podoficir, on može voditi aktivnosti vojnika, uključujući među njima i specijaliste. U tom smislu, unapređenje iz čina Specialist u čin Corporal nosi komandnu odgovornost, ali ne i veća novčana primanja. U američkoj je vojsci uobičajeno da Corporal predvodi streljački vod, ali ako ih u nekoj jedinici ima previše, novi kaplar i dalje obavlja dužnosti koje je obavljao i prije unapređenja.
Jigglypuff
U animiranoj seriji
Jigglypuff je u animiranoj seriji periodičan lik koji sanja o tome da postane najveći pjevač nakon inspiracije Asha i društva. Nažalost, svaki put ovaj san pada u vodu jer sva publika kojoj Jigglypuff pjeva utone u san. Zbog toga, Ash Ketchum i njegovi prijatelji bježe kada naiđu na Jigglypuffa, koji očito nije zadovoljan time što sva njegova publika zaspe kada propjeva. Sa sobom stalno nosi crni flomaster (koji je nekada pripadao Misty), njegov "mikrofon", koji koristi da bi išarao svakoga ko zaspi na njegovu melodiju. Samo u dva slučaja Jigglypuff je mislio da su svi čuli njegovu pjesmu do kraja: prvi put bio je to Mistyjin Psyduck, no ubrzo zatim Jigglypuff je shvatio da je Psyduck zaspao s otvorenim očima (što je ponovo izazvalo histerične ispade kod Misty), a drugi put bio je to Whismur, Pokémon sa sposobnošću Neprobojnosti zvuka (Soundproof), koji je bio imun na napade temeljene na zvuku, te je odslušao pjesmu do kraja, ali je kasnije ipak zaspao.
Kaplar
Velika Britanija
Slično je i u britanskoj vojsci gdje je Corporal podoficirski čin iznad Lance corporala, ali ispod čina Sergeanta, i na oba rukava nosi dvije pruge (chevrons). Njegove ovlasti variraju od brigade do brigade, ali u pješadijskim jedinicama najčešće komanduje manjim brojem vojnika, dok mu je Lance corporal zamjenik. U oklopnim jedinicama (Royal Armoured Corps), Corporal komanduje svojim tenkom. U tom smislu njihove dužnosti i ovlasti odgovaraju onima koje u američkoj vojsci imaju narednici, ili čak štabni narednici. Zbog toga ne čudi da se kaplari nerijetko nazivaju kičmom britanske vojske. Zanimljivo je da se u britanskoj konjičkoj jedinici Hausehold Cavalery svi podoficirski činovi zasnivaju na stepenovanju Corporala pri čemu je najviši podoficirski čin Regimental Corporal Major. U britanskoj kraljevskoj artiljeriji naziv Corporal ne postoji, već se njemu odgovarajući rang naziva Bombardier.
Njemačka
U njemačkoj vojsci ne postoji čin koji bi odgovarao kaplaru kakav postoji u angloameričko sistemu. Ipak, naziv Gefreiter se koristi još od 18. stoljeća, a u međuvremenu rang se razvio pa uz Gefreitera postoji i Obergefreitera, Stabsgefreitera i Hauptgefreitera. U oba svjetska rata njemački je Gefreiter više nalikovao angloameričkom činu Lance corporal, dok je dužnosti Corporala obavljao Unteroffizier.
Jigglypuff
U animiranoj seriji
Línia evolutiva d'Igglybuff Seznam pokémonů (21-40) es:Anexo:Pokémon de la primera generación Luettelo Pokémon-lajeista (21–40) Toudoudou et ses évolutions Lista Pokémonów (21-40)
British Airways
mini|Waterside British Airways je britanska aviokompanija sa sjedištem u Londonu. Kompanija je privatizovana 1988.
Historija
Avionska kompanija datira još prije prvog svjetskog rata. Naziv kompanije je bio Aircraft Transport and Travel (AT&T). Prvi let je bio 25. august 1919 godine između Londona i Pariza.
Kompanija je osnovana 1974. godine tako što su se dvije velike državne kompanije BOAK (BOAC - British Overseas Airways Corporation) i (BEA - British European Airways) ujedinile.
Jugoslavenski dinar
Jugoslavenski dinar (YUD) je bila zvanična valuta od 1918. do 2003. godine u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca, Kraljevini Jugoslaviji, Socijalističkoj federativnoj republici Jugoslaviji i Saveznoj republici Jugoslaviji. Podijeljen je bio na 100 para.
Historija
Do 1918. godine, dinar je bio valuta Kraljevine Srbije. Završetkom Prvog svjetskog rata i ujedinjenjem južnoslavenskih država u Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca, dinar postaje platežno sredstvo u svim dijelovima Kraljevine. Jedno se vrijeme na područjima današnje Slovenije, Hrvatske i Bosne i Hercegovine koristi austrijska kruna, koja se kasnije mijenja u omjeru 1 dinar = 4 krune. U isto se vrijeme u Srbiji i Crnoj Gori koristi srpski dinar. 1926. godine plavu novčanicu od 10 dinara, zamjenjuje nova u crvenoj boji, sa likom žene na naličju.
Nakon raspada SFR Jugoslavije:
Prvi svjetski rat
Za vrijeme Prvog svjetskog rata, srpski dinar je u unutrašnjem opticaju samo neznatno izgubio od vrijednosti, jer je Privilegovana narodna banka dosljedno poštovala propise o pokriću za njegovu emisiju. Mada je okupator nametnuo krunu kao zakonski novac u Srbiji, stanovništvo je s puno poverenja u nacionalnu valutu, čuvalo dinare, zamjena je izvršena samo manjim dijelom, po prinudnom kursu koji je okupator nametnuo: dva srpska dinara za jednu krunu, što je bilo u neskladu sa predratnim kursom. Međutim, već krajem 1918. dinar je počeo naglo da gubi vrijednost, početkom 1919. je uvedena praksa inflatornog finansiranja budžetskih rashoda, tako da je 1920. došlo do prave erozije unutrašnje vrijednosti dinara. Privilegovana Narodna banka Srbije je na početku Prvog svjetskog rata, 13. juna 1914. godine, evakuisana iz Beograda, preko Soluna u Marseillu, gde se nalazila do završetka rata. Vraćena je u Beograd 16. februara 1919. Tokom rata banka je uspjela da gotovo u cjelosti očuva svoju imovinu, posebno zlato i srebro, koji su služili kao podloga za dinar.
Kraljevina SHS
U novostvorenoj državi, Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca, u opticaju je bilo novaca iz više država: austrougarska kruna, srpski dinar, crnogorski perper, njemačka marka i bugarski lev.
Bugarski levi
Postavljalo se pitanje kako izvesti unifikaciju valuta na najefikasniji i najpravedniji način, kako bi se uspostavila novčana stabilnost u Kraljevini SHS. Zamjena leva i njemačkih maraka nije donijela većih teškoća. Zamjena bugarskih leva vršena je za krunsko-dinarske novčanice, s obzirom da se radilo o malim količinama ove valute, konvrezija male količine, oko 50 miliona leva u prometu u Srbiji, je bila daleko lakše izvodljiva. Levi su zamjenjeni na paritetnoj osnovi 2:1 neposrednom naplatom kod bugarske centralne banke početkom 1919. godine.
Njemačka marka
Slična situacija je bila i sa njemačkom markom, koja je zamjenjena u dinare u odnosu 1:1.
Crnogorski perperi
Nakon prisajedinjenja Kraljevine Crne Gore izvršen je popis perpera, pri čemu je utvrđeno da postoji oko 12,27 miliona, od čega u Crnoj Gori 9,13 miliona, u Hercegovini i Dalmaciji 1,8 miliona i u Srbiji 1,34 miliona. Perper je ubrzo zatim izgubio svojstvo platežnog sredstva, a njegovi vlasnici su gotovo više od dvije godine nisu imali jasno definisanu situaciju o njegovoj vrijednosti. Ovakvu konfuziju su iskoristili špekulanti, koji su počeli da kupuju perper na crno, po upola manjoj vrijednosti u odnosu na srpski dinar, što je izazvalo nezadovoljstvo u narodu. Crnogorski perperi su bili posljednja zatečena valuta, koja je zamijenjena u krunsko-dinarske novčanice, po paritetu 1:1, u toku aprila 1921. godine, u trenutku kada je većina perpera već promijenila svoje vlasnike. Isplaćivanje blagajničkih uputnica u perperima su postale obaveza nove države, pri čemu je konverzija za iznose do 5.000 perpera vršena u krunsko-dinarske novčanice u odnosu 1:1, dok se za veće iznose konverzija vršila u odnosu 2:1.