cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Umjetnost drevnog Egipta
Hramovi
mini|lijevo|250px|Grobni hram Ramzesa II u Abu Simbelu, oko 1260. p. n. e. Najvažniji vladar Ramesida, Ramzes II, daje novi polet egipatskoj arhitekturi s proširenjem hrama u Luxoru (Amenofisa III) i svojom grandioznom grobnicom u stijeni (Abu Simbel, Dolina kraljeva). Monumentalni ulaz u grobni hram Ramzesa II potencioniraju i uokviruju četiri kolosalne faraonove skulpture. Vladavinu Ramesida obilježava pretjerani neoklasicizam (štovanje stare umjetnosti), nakon čega egipatska umjetnost brzo počinje gubiti svoju snagu dok se faraonska država počinje raspadati.
Umjetnost u Egiptu ima prvenstveno praktičnu ulogu i nije namijenjena užitku. Tako je kiparstvo i slikarstvo Egipta bilo pod jakim utjecajem vjere u postojanje transcedentalnih sila koje je trebalo udovoljiti.
Kiparstvo
mini|lijevo|250 px|Paleta Kralja [[Narmera (Menesa), oko 3100. p. n. e.]] Egipatsko kiparstvo spada u najveća ostvarenja ove civilizacije, ne samo zbog velikog broja, nego i zbog stalnog odražavanja vrijednosti kroz 3000 g. Početak historijskog doba ujedinjenja Gornjeg i Donjeg Nila u egipatsku državu predstavlja Narmerova paleta, pločica ukrašena reljefima koja se koristila za šminkanje. Ona je ukrašena reljefima koji prikazuju faraona Narmera kao simbola jedinstva zemlje, utjelovljenog boga koji pobjedonosno vlada nad silama kaosa. Kompozicijska rješenja koja se ovdje koriste javljat će se u svim kasnijim egipatskim slikama i reljefima: podjela površine okomito na trake (okomita perspektiva), vladarev lik veći od ostalih (hijerarhija), i piktografska vrijednost likova (simbolika likova, npr. sokol kao personifikacija vlasti stoji iznad papirusa sa ljudskom glavom koji predstavlja deltu Nila). Taj zbroj pravila prikazivanja naziva se egipatski kanon i strogo će se primjenjivati u egipatskoj umjetnosti sa izuzetkom za vladavine Aminofisa IV (Ekhnatona).
mini|250px|Velika [[Sfinga ispred Keopsove piramide u Gizi, 2520.-2494. god. p. n. e.]] U Starom carstvu kiparstvo je tijesno vezano uz nadgrobnu arhitekturu, a kako su same grobnice bile hiper-dimenzionirane, tako će i skulpture biti monumentalne. Sfinga iz Saqqare, najstarija i najveća egipatska skulptura, je simbol božanskog ujedinjenja ljudske mudrosti i životinjske snage. Nalazi se ispred kompleksa piramida u Gizi i njena glava, koja je kasnije isklesana, navodno predstavlja samog Kefrema.
mini|lijevo|[[Mikerin i kraljica Kamerernebti iz Gize, 2490-2472 god. p. n. e., granit, Boston]] Kipovi faraona stavljaju se ispred i unutar grobnih hramova. Kipovi idealizirano predstavljaju pokojnika, a svrha kipa je da pokojnik kroz svog dvojnika (ka) uspostavi vezu sa nebom. Za vrijeme pogreba svećenik bi izgovarao magijske formule i tada bi po vjerovanju statua oživila, a pokojnik bio prisutan da primi darove. Na osnovi, postolju na kojem kip sjedi, ispisuje se ime i titula, a ponekad i misli pokojnika. U egipatskom kanonu su predviđene i različite poze, ovisno o društvenom položaju prikazane ličnosti. Bogovi i kraljevi se prikazuju u dvije poze: - uspravnoj pozi sa jednom nogom naprijed i sjedeći sa rukama pruženim niz butine. Najznačajniji kipovi starog carstva su kipovi: Faraona Džosera, Kefrema, Mikerina, te princa Ramhotepa i supruge. Oni su uvijek u frontalni, veći od prirodne veličine, inkrustriranih očiju (npr. dragi kamen plave boje …), a ako je bojena skulptura onda je inkarnat svjetliji za ženu, a tamniji za muškarca.
Poput mesopotamskih kipova i egipatski su komponirani strogo simetrično, bez naznake pokreta tijela ili izraza lica. Bili su zatvorenih oblika, glatkih površina, monumentalna usred pojednostavljivanja, bez suvišnih detalja. Svim sredstvima izražavala se vjera u trajnost i neuništivost egipatske države.
mini|desno|250px|Skulptura pisara iz Saqqare, oko 2550. p. n. e., krečnjak, [[Louvre]] U VI dinastiji napravljeno je i više kipova privatnih osoba od kojih su najpoznatije statue dva pisara. Njihova specifična poza govori da su pisari, iako bez vlasti, u društvenoj hijerarhiji zauzimali povlašteno mjesto.
Egipćani uglavnom rade u kamenu premda je eksploatacija diorita, crnog granita, bazalta i ostalog kvalitetnog kamena bila vrlo teška jer se kamen vadio duboko u pustinji, daleko od obala plodnog Nila.
U razdoblju srednjeg carstva želi se napraviti realistična analiza koja je u starom carstvu bila nepoznata. Tako kip Mantuhotepa I ima izrazito proporcionalno tijelo, a lice individualizirano i ne više tako tipizirano kao u starom carstvu. Srednje carstvo je dalo malu bojenu skulpturu, rađenu nekad u drvetu, a nekad u krečnjaku. Kako nije bila ograničena propisima službene umjetnosti, u njima umjetnik uspijeva uhvatiti životnost raznih trenutaka iz svakodnevnog života (žene u kućanskim poslovima, popisivanje stoke, mali vojnici u četama …). Ovi kipići stavljali su se u grobnice i namjena im je bila da zamjene pokojnika u određenim dužnostima koje su ga čekale na “drugom svijetu”.
mini|lijevo|[[Ekhnaton i Nefertiti s kćerkama, 1349-1336 god. p. n. e., krečnjak, Berlin]] mini|250px|Bista kraljice [[Nefertiti, 1349-1336 god. p. n. e., Berlin]] U doba XVIII dinastije (Novo carstvo) težnja realizmu je najizraženija pa prikazi faraona nisu božanski mitovi nego su puni detalja i individualiziranih karakteristika. Za faraona Amenofisa IV (Ekhnaton), koji je bio pjesnik i revolucionar, dolazi do obuzdavanja svećenstva i reformacije Egipatske religije koja je postala monoteistička sa jednim jedinim Bogom – Atonom (utjelovljenje boga sunca Amon-Ra). Ehnaton (ili Aknaton, kako se prozvao Amenofis IV) je poticao umjetnike da kreiraju novi ideal ljepote te se prestaje štovati Egipatski kanon, tj. idealizacija lika, a teži se slobodnijoj i realnijoj realizaciji. To je najočitije na kipovima portreta Aknatona i njegove žene Nefretiti, oboje su prikazani onakvima kakvi su i bili – Aknaton deformiran od vodene bolesti kojom su mu bile otečeni dijelovi tijela i Nefretiti koja je bila skladna ljepotica dugog vrata.
Dolaskom Ramesida na vlast (XIX dinastija), završava ovo vrijeme "humanizma" i vraća se Egipatskom kanonu u najstrožoj verziji – hladne i krute skulpture ogromnih dimenzija sa tek pokojim minucioznim detaljem. Najveće su skulpture ispred ulaza u hram Ramzesa II u Abu-Simbelu – četiri kolosalne faraonove figure u vertikalnoj ikonografskoj perspektivi, a između njihovih nogu, do koljena, smješteni su manji kipovi koji predstavljaju njegovu suprugu.
Pismo
Egipatsko pismo predstavlja poseban umjetnički izraz, cilj pisma je narativni (saopštavajući), ali i dekorativni (ukrašavajući)- hijeroglifi. Natpisi uvijek prate reljefe, objašnjavaju njihov sadržaj, a čitali su se i odozgo prema dolje ili tečno sa lijeva na desno i nazad sa desna na lijevo. Pismo je zanimljivo jer pokazuje kako se na slikovit način mogu pojednostavljenim znakovima označiti pojedina bića, predmeti, pa i nestvarni pojmovi, a ponekad sklopom znakova možemo čitanjem dobiti zvukove koji označavaju nešto potpuno drugo od onoga što je naslikano. Zato je egipatsko pismo predstavljalo zagonetku evropskim istraživačima koji nisu navikli da jedna slika predstavlja i pojam i slog, te da se neki pojmovi mogu pisati na više načina.
Slikarstvo
mini|lijevo|Zlatna maska [[Tutankamonovog sarkofaga, oko 1350. god. p. n. e.]] Boja je bila jako važna u egipatskoj umjetnosti i simbolici, pa se pojavljuje i na najstarijim spomenicima, predmetima, a najbolje očuvani su u unutrašnjosti grobnica koje su bile potpuno oslikane. Tako je guščji friz iz Itetova groba u Medumu (III dinastija) najstarija zidna slika koja je izbjegla zubu vremena. Crteži koji ukrašavaju zidove grobnica odrađeni su u plitkom reljefu, ali kako bi se stijena u kojoj je grobnica napravljena pokazala suviše trošnom, prekrivala bi se nekim malterom, zatim slojem cigle i na kraju glatkom gipsanom površinom na koju su se lako ucrtavale konture, zatim su se oslikavali natpisi i tek na kraju je dolazila boja.
mini|250px| Freska iz grobnice u [[Dolina kraljeva|Dolini Kraljeva]] Egipatske slike najčešće prikazuju mitološke scene, potom scene iz života faraona, borbe i prinošenje žrtvi, i na kraju scene iz svakodnevnog života - radove u polju, lov, ribolov … Kao i u kiparstvu, prati se kanon: pozadina je svijetla, lice je profilu s frontalnim okom koje gleda posmatrača, tijelo je frontalno sa nogom u  profilu, inkarnat muškarca je mnogo tamniji od ženskog. Egipatski umjetnik teži jasnoći, a ne iluziji, te zato bira najjasniji ugao prikazivanja.
U Starom carstvu su svi likovi bili iste veličine, a cijela površina zida je bila podijeljena horizontalno na više ploha i čitali su se od dna prema vrhu. Tek se u srednjem carstvu pojavljuju likovi različitih visina u istoj sceni. Najljepši primjeri slikarstva su u Tebanskim grobnicama u Dolini kraljeva (lijeva obala Tebe) gdje počivaju vladari Novog Carstva. Zidovi i stupovi ukrašavali su se tekstovima i izrazito kolorističkim prizorima iz života faraona i simbolični prikaz preobrazbe preminulog faraona u Sunce te prijenos kraljevske moći na nasljednika. U tim grobnicama se nalazio oslikani namještaj, nakit i bogato ukrašeni sarkofazi koji su svojim bogatstvom premašivali sve što se moglo vidjeti u grobnicama i svetištima od kraja IV dinastije.
Viviparnost
Kod životinja, viviparnost je razvoj embriona unutar tijela majke. Ovo je suprotno oviparnosti koja je reproduktivni način u kojem ženke polažu jaja u razvoju koja završavaju svoj razvoj i izlegu se spolja iz majke. Termin 'viviparnost' i njegov oblik pridjeva 'viviparan' potiču od latinskog vivus što znači "živjeti" i pario što znači "rađati".
Način reprodukcije
Zasnovano na odnosima između zigota i roditelja, kod životinja diferencirano je pet načina reprodukcije. Uključuju dva neviviparna načina: ovuliparnosi, sa vanjskom oplodnjom, i oviparnost, s unutrašnjom oplodnjom. U ovom drugom, ženka polaže zigote kao jaja sa velikim žumancetom; ovo se javlja kod svih ptica, većine gmizavaca i nekih riba Ovi načini se razlikuju od živopisnosti, koja pokriva sve modove koji rezultiraju živorođenjem: Čini se da je barem neki transport hranjivih tvari od majke do embrija uobičajen za sve živorodne vrste, ali one s potpuno razvijenom posteljicom kao što su Theria, neke kože i neke ribe mogu se osloniti na placentu za prijenos sve potrebne hranljive materije za potomstvo i za uklanjanje svih metaboličkih otpadnih materija nakon što se potpuno uspostavi tokom ranih faza trudnoće. Kod takvih vrsta postoji direktan, prisan kontakt između majčinog i embrionskog tkiva, iako postoji i placentna barijera za kontrolu ili sprečavanje nekontrolisane razmene i prenosa patogena. U najmanje jednoj vrsti skink u velikom rodu Trachylepis, placentni transport pokriva skoro svu opskrbu nutrijenata embrionima prije rođenja. U maternici su jaja vrlo mala, prečnika oko 1 mm, sa vrlo malo žumanca i vrlo tankom ljuskom. Membrana ljuske je vestigijalna i prolazna; njegova dezintegracija omogućava apsorpciju hranljivih materija iz sekreta maternice. Embrion zatim proizvodi invazivna horionska tkiva koja rastu između ćelija sluznice materice sve dok ne mogu apsorbirati hranjive tvari iz krvnih žila majke. Kako prodire u sluznicu, embrionsko tkivo raste agresivno sve dok ne formira listove tkiva ispod epitela maternice. Oni ga na kraju skinu i zamene, ostvarujući direktan kontakt sa kapilarima majke. U nekoliko aspekata, fenomen je od velike važnosti u teorijskoj zoologiji. Blackburn & Flemming (2011) primjećuju da je takva endoteliohorionska posteljica fundamentalno drugačija od bilo kojeg poznatog živorodnog reptila. Ne postoji veza između mehanizama koji određuju spol i toga da li neka vrsta rađa žive mlade ili polaže jaja. Određivanje spola ovisno o temperaturi, koji ne može funkcionirati u vodenoj sredini, viđa se samo kod kopnenih živorodnih gmizavaca. Stoga, morske živorodne vrste, uključujući morske zmije i, kako se sada čini, mosasaur, ihtiosaur, i pleziosaur iz krede, koristili su genotipsko određivanje spola (spolni hromosomi), baš kao što to rade ptice i sisari. Genotipsko određivanje spola također se nalazi kod većine gmizavaca, uključujući mnoge živorodne (kao što je Pseudemoia entrecasteauxii), dok se određivanje spola ovisno o temperaturi nalazi kod nekih živorodnih vrsta, kao što je planinski vodeni skink (Eulamprus timpanon).
IC 463
IC 463 je spiralna galaksija i nalazi se u sazviježđu Ris. Prvo otkriće je napravio Bindon Blood Stoney 31. januara 1851. godine.
651.
Godina 651. (DCLI) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. Oznaka 651. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
IC 463
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 2039
IC 2039 (također poznat kao ESO 157-2 i PGC 14560) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 38 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Najveći prečnik je 0,90 (9 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (7 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 8. decembra 1899. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
653.
Godina 653. (DCLIII) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. Oznaka 653. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Perioda periodnog sistema elemenata
Pod pojmom periode periodnog sistema elemenata podrazumijeva se u hemiji svaki red tabele periodnog sistema hemijskih elemenata. Brojevi perioda od 1 do 7 odgovaraju glavnim kvantnim brojevima, a kojima se još dodaju i slovne oznake periode K do Q prema ljuskama atomskog modela ljusaka.
Izuzev prve periode, koja sadrži samo elemente vodik i helij, svaka perioda sadrži osam glavnih grupa elemenata. Od 4. periode (uključujući i nju) naviše, postoji još deset sporednih grupa elemenata. Šesta perioda sadrži još i dodatnih 14 elemenata koji se nazivaju lantanoidi, dok 7. perioda također sadrži 14 dodatnih elemenata koji se nazivaju aktinoidi.
Pravila i zakonitosti
Unutar neke periode, po pravilu, atomski radijusi elemenata opadaju s lijeva na desno dok istovremeno raste elektronegativnost, dok broj pozitivno nabijenih protona u atomskom jezgru raste a s tim u neutralnim atomima također raste i broj negativno nabijenih elektrona u atomskoj ljusci. Korištenjem atomskog modela ljusaka, smatra se da se elektronske ljuske popunjavaju istim redoslijedom, dok noviji modeli atoma kao što je npr. model orbitala predviđa da se istim redoslijedom zauzimaju odgovarajuće atomske orbitale.
Promjene broja atomskih čestica u atomu unutar neke periode uzrokuje i različite osobine hemijskih elemenata unutar periode:
652.
Godina 652. (DCLII) bila je prijestupna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 652. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
312.
Godina 312. (CCCXII) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Konstantina i Licinijana (ili, rjeđe, godina 1065. Ab urbe condita). Oznaka 312. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Svjetski dan voda
mini|250px| 71 % - Н2O Svjetski dan voda obilježava se svake godine 22. marta. Proslava ovog praznika određena je usvajanjem rezolucije Generalne skupštine Ujedinjenih naroda u decembru 1992 godine. Već 1993 godine prvi put je obilježen, a s vremenom je značaj ovoga praznika rastao.
Obilježavanjem ovog dana UN želi podsjetiti na važnost zaštite vode i nedostatak vode za piće u mnogim zemljama svijeta, jer oko milijardu ljudi u svijetu nema pristup sigurnoj pitkoj vodi.
Svake godine druga agencija UN-a koja ima veze sa pitanjem voda učestvuje kao koordinator proslave za cijeli svijet.
UN-ov Odjel za ekonomiju i cosijalna pitanja (UN DESA) koji je koordinirao proslavu Svjetskog dana voda 2005 godine, proglasio je i početak drugog UN-ovog međunarodnog desetljeća rada na zaštiti voda, koji se još naziva i Desetljeće vode za život 2005 – 2015. Proslavu naredne godine, 2006. koordinirao je UNESCO sa glavnom temom: voda i kultura, a 2007. godine Organizacija za hranu i poljoprivredu (FAO), dok je tema bila - suočavanje s nedostatkom vode.
Svjetski dan voda se u Bosni i Hercegovini obilježava brojnim aktivnostima. Posebno je to naglašeno u općinama sliva rijeke Une, nerijetko titulirane kao najljepše rijeke u BiH. To područje obuhvata 22 općine iz BiH i Hrvatske, u kojima je proteklih godina realiziran veliki broj projekata u rješavanju vodosnabdijevanja i upravljanja vodama i okolinom.
Alstroemeriaceae
Alstroemeriaceae je porodica cvjetnica iz reda Liliales, sa 254 poznate vrste u četiri roda. Gotovo u potpunosti su porijeklom iz Amerika, od Srednje do južne Južne Amerike. Jedna vrsta roda Luzuriaga javlja se na Novom Zelandu, a rod Drymophila endemski je za jugoistočnu Australiju.
Rod Alstroemeria, obično zvani peruanski ljiljani, popularni su floristički i vrtni cvjetovi. Vrste roda Bomarea su loze koje stvaraju grozdove raznobojnih, zvonastih cvjetova. Alstroemeria je imenovan je po švedskom prirodnjaku Clasu Alströmeru.
Filogenija
Alstroemerieae i Luzuriageae su sestrinske porodice. Dva plemena dijele vegetativne znakove kao što su habitus loze sa resupinatama listovima. Colchicaceae je, pak, sestrinska grupa koju čine Alstroemerieae i Luzuriageae. Neki rodovi Colchicaceae  imaju presavijene listove, kao i Alstromeriaceae. U APG sistem klasifikacije, rod Petermannia je uključen u Colchicaceae.
Ispod je kladogram koji prikazuje odnose između Alstroemeriaceae i ostalih porodica unutar reda Liliales.
Lazar Mojsov
Lazar Mojsov (19. decembar 1920. u Negotinu - 25. august 2011. u Beogradu) bio je makedonski i jugoslavenski komunistički političar i diplomat, poznat po tome što je od 1977. do 1982. bio sekretar vanjskih poslova SFRJ, te prvi predsjednik SKJ nakon Titove smrti. Od 1987. do 1988. bio je predsjednik Predsjedništva SFRJ. Diplomirao je na Pravnom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Posljednje godine života proveo je sa porodicom u Beogradu, gdje je preminuo 25. augusta 2011. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.
Žrnovnica (rijeka)
Žrnovnica je rijeka u Hrvatskoj koja izvire podno Mosora i svojim kratkim tokom protječe Splitsko-dalmatinskom županijom.
Ukupna joj je dužina 4.800 metara. Žrnovnica je brža kraška rijeka s manjim slapovima i brojnim brzacima. Protječe kroz istoimeno mjesto i ulijeva se u more samo nekoliko kilometara od Splita u smjeru Omiša.
U gornjem toku prolazi kroz kanjon koji je ljudima teško dostupan, pa je taj dio najbolje očuvan. Donjim dijelom obale rijeke napravljeno je šetalište, a ostatak obale obrastao je vrbama i smokvama s malo vodene vegetacije.
U gornjem dijelu žive kalifornijska pastrmka i jegulja. Donji dio nepovoljan je za život, ali ima dobru populaciju jegulja i potočne pastrmke.
Slana pastrmka posebnost je Žrnovnice jer je, uz rijeku Jadro, posljednje stanište ovog ugroženog endema.
Pluta
mini|Zatvarač od plute Pluta je materijal napravljen od spužvaste kore hrasta Quercus suber, koji uspijeva u Španiji, Portugalu, Italiji, Alžiru, Maroku, Tunisu i u ograničenim količinama u SAD. Koristi se kao materijal za zatvarače za boce, izolacioni materijal, pakovanje, itd.
Osobine
Pluta ima ćelijastu strukturu, sa više od 50% zraka u ćelijama. Svaka ćelija je u kontaktu sa 14 susjednih ćelija, a zbog nedostatka kapilarnosti, ne apsorbuje vlagu. Osušena pluta je lagan, porozan materijal, koji se lahko kompresuje. To je jedna od najlakših čvrstih supstanci, čija je specifična težina 0,15 - 0,20. Pluta ima slabu termalnu provodljvost. Ugljenisanje plute počinje na temperaturi od 121 °C, ali se teško zapali u prisustvu plamena.
655.
Godina 655. (DCLV) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. Oznaka 655. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
654.
Godina 654. (DCLIV) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. Oznaka 654. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Konstantinova darovnica
Činjenicu da je Konstantinova darovnica krivotvorina otkrio je renesansni humanista i papin sekretar Lorenco Vala 1440. godine.
OpenDocument
Standard su javno razvijale različite organizacije, javno je dostupan i može se implementirati bez ikakvih ograničenja. Namjena OpenDocument formata je pružiti otvorenu alternativu vlasničkim formatima dokumenta uključujući popularne DOC, XLS i PPT formate korištene od strane Microsoft Officea, kao i Microsoft Office Open XML formata (ovaj posljednji zahtjeva razne licence prije nego ga konkurencija može koristiti). Organizacije i individualci koji pohranjuju svoje podatke u otvorenim formatima kao što je OpenDocument potpuno uklanjaju rizik zaključavanja (tzv. Vendor lock-in) na jednog proizvođača softvera, ostavljajući im izbor zamjene softvera ukoliko njihov postojeći proizvođač propadne, proizvođač podigne svoje cijene, proizvođač promijeni svoj softver ili promijeni licencu u neodgovarajuću.
Čau čau
mini|desno|300px|Čau čau
Čau čau je rasa psa porijeklom iz Kine. Radi se o jednoj od najdrevnijih pasmina, a postoje zapisi koji datiraju čak iz 11. vijeka p. n. e. Ovi psi su uživali status veličanstva kod kineskih careva, plemića i živjeli kao kućni ljubimci u velikom luksuzu. Prvi Evropljanin koji ih je spomenuo i opisao u dnevnicima svog putovanja je Marko Polo koji je posjetio Kinu u 13. vijeku. Čau Čau je u Evropi ostao nepoznat sve do kasnog 15. vijeka kada su ga sa sobom doveli trgovci i mornari na jedrenjacima. U FCI je priznat pod rednim brojem #205.
Osobine
Čau čau je mirna pasmina, nepovjerljiva prema strancima, vrlo su oprezni, dobri čuvari, karakterističnog plavog-crnog jezika i specifičnog hoda. Dolaze u pet osnovnih boja: crna, crvena, plava, jelenja i krem i u dvije varijante: dugodlaki i kratkodlaki, od kojih je dugodlaki raspostranjeniji. Mužjaci su visoki od 48-56 cm, ženke od 46-51 cm, a težina se kreće od 20-35 kg. Linjaju se jedanput ili dvaput godišnje, što važi i za dugodlake i za kratkodlake, u kratkom vremenskom periodu odbace gotovo svu poddlaku, i tada ih je potrebno često četkati i češljati da bi se omogućila pravilna izmjena dlake. Dosta su tvrdoglavi, ali vrlo su inteligentni.
Zarf
Zarf (tur. zarf; ar. ظَرْف ẓarf; - "posuda") je držač, napravljen od ukrašenog metala, za posude za kahvu koje nemaju držača (fildžan). Služi kao zaštita od toplote i kao estetski element. Zarf je obično izrađen od srebra, zlata, bakra ili bronze. Postoje i drugi, izrađeni od kokosa, slonove kosti, ebanovine ili drugog tvrdog drveta, roga ili kornjačinog oklopa.
Čau čau
Čau čau u ishrani ljudi
mini|desno|300px|Karakteristični tamni jezik Nakon što je u Kini nastupilo siromaštvo psi su se počeli uzgajati za krzno i meso na velikim farmama. Meso čau čau-a je bilo poželjna zamjena za janjetinu. Jezik je bio poseban delikates, jer se smatralo da ima ljekovite moći. Konzumiranje psećeg mesa u Kini zabranjeno je tek 1928. ali i danas se njihovo meso može pronaći na crnom tržištu. Danas se njihovo meso još uvijek jede u Južnoj Koreji.
Zarf
Historija
Iako je kahva najvjerovatnije otkrivena u Etiopiji, u Turskoj je oko 13. vijeka postala popularna kao piće. Dok je serviranje čaja u Kini i Japanu bilo popularno, serviranje kahve u Turskoj je bio složen, ritualiziran proces. Serviralo se u malim šoljicama bez držača (poznato kao fincan), koje su postavljane u držače poznate kao zarf (od arapske riječi ظرف ẓarf, što znači posuda, koverta) radi zaštite šoljice i prsta onoga ko pije od vrućeg napitka. Šoljice su pravljene obično od porculana, ali i od stakla i drveta. Ipak, obzirom da je držač bio vidljiviji, obično je bivao ukrašavan.
Stilovi
Zarf je obično pravljen od metala, poput srebra, zlata, bakra i mesinga kao najčešće korištenih materijala. Od drveća se koristio kokos, ebanovina i ostala tvrda drva, ili od slonovače, kostiju, rogova ili oklopa kornjače.
Metalni zarfovi su ponekad filigranski rad, ponekad dekorisani kucanjem i cizeliranjem, urezivanjem, graviranjem, ili ukrašavanje draguljima ili ostalim dragim kamenjem.
Drveni zarfovi, od kojih vrlo malo, su favorizirani zbog prirodnih aroma drveta od kojih su napravljeni. Bili su veoma lomljivi.
Oklopi kornjače, rogovi i kosti su zahtjevali specijalne obrade. U prva dva slučaja, listovi materijala su omekšavani u toploj vodi, a onda stegnut u kalup radi kreiranja potrebnog oblika. Slonova kost je klesana na isti način kao i drvo; Međutim, njegova veća vrijednost je značila da je potrebno voditi više računa da se izbjegnu greške.
Mornarica SAD-a također ima zarf, obično je napravljen od prostih trgovačkih metala (novac), koji je pričvršćen na pregrade i konzole za držanje šalice za kahvu. Mornarički zarf nije ukrašen.
Kahva u čašama za jednokratnu upotrebu se često služi u restoranima brze hrane u nosiocima od hamer-papira. Ovo su također zarfovi.
NGC 6673
NGC 6673 (također poznat kao ESO 140-44 i PGC 62351) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 54 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Paun. Najveći prečnik je 2,20 (34 hiljade sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (16 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 7. augusta 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
656.
Godina 656. (DCLVI) bila je prijestupna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. Oznaka 656. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
NGC 5206
NGC 5206 (također poznat kao ESO 220-18 i PGC 47762) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 26 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Najveći prečnik je 3,80 (29 hiljada sg) a najmanji 3,3 uglovnih minuta (25 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 2. jula 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
657.
Godina 657. (DCLVII) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 657. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
NGC 3705B
NGC 3705B (također poznat kao PGC 1361422) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 692 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 0,40 (81 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (40 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
315.
Godina 315. (CCCXV) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Konstantina i Licinijana (ili, rjeđe, godina 1068. Ab urbe condita). Oznaka 315. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
658.
Godina 658. (DCLVIII) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. Oznaka 658. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
314.
Godina 314. (CCCXIV) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Rufija i Anijana (ili, rjeđe, godina 1067. Ab urbe condita). Oznaka 314. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Kutahijska konvencija
Na Konvenciji su osmanlijske provincije Sirija i Adana predate Egiptu, a egipatski Ibrahim paša postao je generalni guverner ovih provincija, međutim ovo nije bilo zadovoljavajuće ni za jednu stranu, što je rezultiralo Drugim osmanlijsko-egipatskim ratom 1839-1841.
NGC 527
NGC 527 (također poznat kao ESO 352-68, MCG -6-4-21, PGC 5128 i PGC 5141) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 266 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kipar. Najveći prečnik je 1,60 (124 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (23 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 1. septembra 1834. godine.
Kutahijska konvencija
Pregled
Muhamed Ali iz Egipta, navodno samo vazal Osmanlijskog carstva, nastojao je povećati svoju ličnu moć i steći kontrolu nad Palestinom, Sirijom i Arabijom. Krajem 1831. godine poveo je svoju novoformiranu vojsku u rat protiv osmanlijskog sultana Mahmuda II i lako je porazio osmanlijske snage te ugrozio Carigrad. Dok su Britanija i Francuska bile simpatične prema Muhamedu Aliju, Nikol I je poslao rusku vojsku u pomoć Turcima. Ova intervencija je dovela do mira u maja 1833. godine, što je ostavilo Siriju i Arabiju pod kontrolom Ali paše.
NGC 527
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kutahijska konvencija
Tekst Fermana
Ferman (koji je sultan izdao 6. maja 1833.) upućen je svim vlastima carstva:
"' Uvjeravanja o vjernosti i odanosti, koja su mi konačno dali guverner Egipta, Muhamed Ali Paša, i njegov sin Ibrahim, pošto su prihvaćena, dao sam im svoje carsko blagonaklonost. Vlade Kandije i Egipta nastavljaju se pod Muhamed Alijem, u vezi sa njegovim posebnim zahtjevom, dao sam mu provincije Damask, Tripoli u Siriji, Sidon, Safet, Alep, oblasti Jerusalem i Nablous, uz vođenje hodočasnika i zapovest Čerde ( godišnji prinos Poslanikovom grobu). Njegov sin, Ibrahim Paša, ponovo ima titulu šeika i harema u Mekki i okrugu Džeda; i dalje, ja sam pristao na njegov zahtjev da vlada okrugom Adana od strane Riznice Taurusa, sa titulom Mohasil.'"
U tekstu se dalje nudi amnestija svim osobama za događaje u Maloj Aziji i nalaže vlastima da umire stanovnike i da pribave njihove molitve za sultana.
Blok periodnog sistema elemenata
mini|Blokovi [[periodni sistem elemenata|periodnog sistema elemenata]]
Blok periodnog sistema elemenata je grupa hemijskih elemenata čiji elektroni najvišeg nivoa popunjavaju isti tip atomske orbitale:
D-blok
d-blok periodnog sistema sadrži elemente koji najčešće imaju popunjene s-orbitale zadnjeg kvantnog nivoa (ns2), a djelomično popunjene d-orbitale predzadnjeg kvantnog nivoa ((n-1)d1-10) u neutralnom atomu ili nekom od iona. Elementi d-bloka se nazivaju i prelazni elementi, a u periodnom sistemu se nalaze od 3. do 11. grupe. Elementi 12. grupe periodnog sistema, cink, kadmij i živa imaju potpuno popunjene (n-1)d orbitale, pa prema tome ne spadaju u prelazne elemente. Prema IUPAC-u oni se svrstavaju u tzv. post-prelazne elemente. U prelazne elemente također spadaju lantan i aktinij, kao članovi 3. grupe, dok se lantanoidi i aktinoidi nazivaju elementima f-bloka.
F-blok
Elementi f-bloka ili unutrašnji prelazni elementi su elementi čiji elektroni najvišeg nivoa popunjavaju f atomske orbitale. Dijeli se u dvije serije: lantanoidi i aktinoidi. Većina ovih elemenata gradi ionske spojeve u kojima su prisutni kao trovalentni kation M3+.
P-blok
Elementi p-bloka su elementi koji u valentnoj ljusci, osim ns2 elektrona imaju i np1-6 elektrone. U p-elemente ne spadaju vodik i helij, jer su njihove elektronske konfiguracije 1s1 i 1s2.
Grupe p-bloka su:
Elementi p-bloka kao elementarne tvari mogu biti metali, polumetali i nemetali. Nastupaju u različitim oksidacionim stanjima gradeći ionske i kovalentne spojeve. Maksimalna oksidaciona stanja odgovaraju sumi valentnih s i p elektrona. Članovi parnih grupa (14. i 16.) grade stabilna parna oksidaciona stanja (ugljik(IV): CO2, silicij(IV): SiO2, olovo(IV): PbO2; ugljik(II): CO, kalaj(II): SnCl2, olovo(II): PbSO4) a članovi neparnih grupa (13., 15. i 17.) su stabilni u neparnim (aluminij(III): Al2O3; dušik(V): HNO3; hlor(VII): HClO4)
S-blok
Elementi s-bloka u periodnom sistemu elemenata čine alkalni metali, zemnoalkalni metali, vodik i helij. Kod ovih elemenata elektroni najvišeg energetskog nivoa pupunjavaju s atomsku orbitalu. Isključujući hidrogen i helij, svi elementi s-bloka lahko otpuštaju elektron dajući kation. Zbog toga su to jaka redukciona sredstva. Elektronska konfiguracija helija je izuzetno stabina, pa on pripada grupi plemenitih plinova.
Papinska Država
Papinska Država, bilo je historijsko područje sa obilježjima države, pod papinskom upravom osnovano 754. godine, a postojala je sa prekidima do 1870. Sjedište rimskog pape (Rim) u ranom srednjem vijeku bilo je pod vlašću Bizanta. Zbog napada Langobarda na Rim papa Stjepan II je 752. pozvao u pomoć franačkog kralja Pipina Malog. Pipin je odbio Langobarde i poklonio papi osvojene oblasti 756. i time je udario temelje Papinskoj državi. Novonastala Papinska država obuhvatala je Rim sa okolinom, Ravenski egzarhat i Kampanju.
U periodu 962. do 13. vijeka P. država je bila u okviru Svetog Rimskog carstva njemačke narodnosti. Od 1213. car Fridrik II je potvrdio papi Inoćentiju III (1198-1216) papinske posjede, te je time prestala carska vlast nad Papinskom državom.
U borbi za 'svjetsku prevlast' protiv francuskog kralja Filipa IV, papa Bonifacije VIII je poražen, a crkveno središte je premješteno iz Rima u Avinjon (Avignon, Avinjonsko ropstvo papa), što je uslovilo veliki rascjep papstva (1378-1417).
Da bi svijetu dokazale da im svjetovni vladari nisu podarili državnu vlast pape su željele da uspostave svjetsko gospodstvo nad evropskim državama tvrdeći na osnovu Konstantinove darovnice (Konstantinova darovnica) da im je Konstantin Veliki (306-337) povjerio duhovnu i svjetovnu vlast nad zapadnoevropskim svijetom. zato su pape do 14. vijeka vodile borbu sa zapadnoevropskim vladarima oko supremacije.
660.
Događaji
Sila kraljevstvo osvaja Baekđe.
659.
Godina 659. (DCLIX) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. Oznaka 659. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Niskotarifna aviokompanija
Niskotarifna aviokompanija ili niskotarifna avionska kompanija (eng. low-cost airline) je aviokompanija koja općenito ima niže tarife i nudi manje komfora putnicima. Da bi nadoknadila prihode izgubljene u smanjenju cijena karata, aviokompanije naplaćuju za dodatke kao što su hrana i piće, prioritetno ukrcavanje, dodjeljivanje sjedišta, naplaćivanje prtljage, karte prodaju isključivo preko Interneta, lete sa aerodroma na kojima su niske takse i sl. u 2013. godini, najveća svjetska niskotarifna aviokompanija je bila Southwest Airlines, koja posluje u SAD-u i nekim okolnim područjima.
661.
Godina 661. (DCLXI) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. Oznaka 661. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
317.
Godina 317. (CCCXVII) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Galifikana i Basa (ili, rjeđe, godina 1070. Ab urbe condita). Oznaka 317. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina
Altingiaceae
Altingiaceae je mala porodica cvjetnica u redu Saxifragales, koja obuhvata anemofilne stablašice sa tvrdim drvenastim plodovima u kojima je mnoštvo sjemenki. Plodovi su detaljno proučavani. Prirodno se javljaju u Srednjoj Americi, Meksiku, istočnoj Sjevernoj Americi, istočnom Mediteranu, Kini i tropskoj Aziji. Često su uzgajane kao ukrasne i mnoge imaju vrijedno drvo.
316.
Godina 316. (CCCXVI) bila je prijestupna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Sabina i Rufina (ili, rjeđe, godina 1069. Ab urbe condita). Oznaka 316. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Altingiaceae
Klasifikacija
Altingiaceae se sada sastoji od jednog roda  Liquidambar  sa 15 poznatih vrsta. Ranije su također prepoznati i rodovi: Altingia i Semiliquidambar, ali ti 'rodovi', zbog brze adaptacijske radijacije i teško su pouzdano razdvojivi. Nedavno je pokazano da je „Semiliquidambar“ hibridna vrsta „Altingia“ i „Liquidambar“. Taj se rezultat očekivao se već neko vrijeme jer je poznato je da su "'Altingia' 'i' 'Liquidambar' 'parafiletski i pripremljena je revizija porodice. Mnoge vrste su usko povezane, a opisane razlike između njih vjerovatno će biti vještačke.
Evolucija
Altingiaceae imaju opsežne fosilne tragove. Za većinu je poznato da su bile šire rasprostranjene u paleogenu i neogenu nego što su danas. Matična grupa Altingiaceae evolucijski se razvila iz kladusa Hamamelidaceae + (Cercidiphyllaceae + (Cercidiphyllaceae + Daphniphyllaceae) u turoniju tokom perioda krede, prije oko 90 miliona godina. Matična grupa Altingiaceae je mnogo novije, a potiče iz eocena, prije oko 40 miliona godina.
IC 464
IC 464 (također poznat kao MCG 8-13-92, PGC 20332 i PGC 20334) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 221 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ris. Najveći prečnik je 0,80 (52 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (26 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Bindon Blood Stoney 31. januara 1851. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Duccio di Buoninsegna
Duccio di Buoninsegna bio je italijanski slikar aktivan u Sieni, regija Toskana, krajem 13. i početkom 14. vijeka neposredno prije rane renesanse. Tokom cijelog života bio je angažiran da dovrši mnoge važne umjetničke radove u državnim i vjerskim objektima širom Italije. Duccio se smatra jednim od najvećih italijanskih slikara srednjeg vijeka, a zaslužan je za stvaranje slikarskog stila trecenta. Specijalizirao se za religiozne prikaze u gotičkom stilu, značajno doprinoseći sienskom gotičkom stilu. Zajedno sa malo starijim kolegama Guidom da Sienom i Coppom di Marcovaldom smatra se osnivačem sijenske škole slikarstva.
Historijski okvir
thumb|250px|lijevo|Piazza del Campo u središnjem dijelu Siene, rodnog grada Duccia di Buoninsegne U 13. i 14. vijeku Siena i Firenca bili su bogati trgovački gradovi države. Upravo je to vrijeme nastajanja sienske slikarske škole. Kao nezavisne države Siena i Firenca često su bili u međusobnim oružanim sukobima. Siena je u to vrijeme bila jedno od važnih gradova na komercijalnom i hodočasničkom putu koji je vodio iz Pariza u Rim. Zahvaljujući svom veoma dobrom geostrateškom položaju grad je početkom 13. vijeka postao privredni i vojni takmac Firenci. U Sieni je izrađivana najkvalitetnija vuna za izradu odjeće u Italiji, a bilo je razvijeno i bankarstvo. Ovo privredno i vojno nadmetanje između dva već navedena grada veoma je uočljivo i na polju umjetničkog stvaralaštva. Prvi primjer je firentinski slikar Coppo di Marcovaldo, koji je kao firentinski vojnik u bici kod Montapertija 4. septembra 1260. godine bio zarobljen i odveden u Sienu. Kao zalog za njegovo oslobađanje morao je nacrtati jednu sliku. Slika koju je uradio bila je Madona del Bordone, koja se smatra njegovim najznačajnijim slikarskim djelom. Vrijeme tokom kojeg je slikao Duccio di Buoninsegna bio je period mira između dva rivalska grada, što mu je omogućilo da uradi nekoliko svojih najznačajnijih djela za grad Firencu. Rano italijansko slikarstvo izraslo je iz mozaičkih ukrasa na zidovima i svodovima kršćanskih crkava. Ipak, u jednom pogledu, bizantijski mozaičari, koji su radili u Italiji između 5. i 15. vijeka, bili su u mogućnosti da utjeću na budućnost italijanskog slikarstva razvijajući ikonografsku shemu evanđeljskih priča, koja je utjecala na kompozicije Duccia, pa čak i Giotta (iako je Giotto transformirao stari ikonografski obrazac ekspresivnim realizmom svoje pripovijesti i svojim otkrićem prostorne dubine i čvrste forme). Od sredine 13. vijeka Siena je proširila svoje umjetničke horizonte kako bi dočekala inovativni duh cara Fridrika II i istančane ukuse s onu stranu Alpa, označivši kulturni prijelaz ka novim stilskim tendencijama. Mnogi faktori doprinijeli su transformaciji Siene u jedan od najvažnijih središta umjetničkog eksperimentiranja: prisustvo vajara Nicole Pisana, zatim njegovog sina Giovannia Pisana, arhitekte i kipara Arnolfa di Cambia, zlatara Guccia di Mannaie, kao i preduzimljivih lokalnih umjetnika koji su posjećivali Francusku da proučavaju gotičke trendove tog vremena.
Biografija
Iako je još mnogo toga nepotvrđeno o Ducciu di Buoninsegni i njegovom životu, postoji trideset dokumenata o njemu i njegovom životu, što je više u odnosu na druge italijanske slikare tog vremena. Poznato je da je rođen približno 1255. godine i umro 1319. u gradu Sieni, a najviše je bio aktivan u okolnoj regiji Toskana. Ostali detalji o njegovom ranom životu i porodici su neizvjesni, kao i mnogo toga u njegovoj biografiji. Jedan od načina da se rekonstruiše Ducciova biografija su njegovi tragovi u arhivama koji navode kada je nagomilao dugove ili dobio novčane kazne. Neki zapisi kažu da je bio oženjen Tavianom sa kojom je imao sedmoro djece. Godine 1292. posjedovao je kuću u Camporegiu u blizini crkve Sant Antonio u Fonte Branda. Njegov otac Buoningsena živio je u Camporegiu i velika je vjerovatnoća da je Duccio tu i odrastao. Posjedovao je i polja sa vinogradima na selu, a 1313. godine bio je suvlasnik kuće u četvrti Stalloreggi u Sieni, gdje je živio i imao svoj slikarski atelje. Relativno obilje arhivskih dokumenata u kojima se spominju novčane kazne za neplaćanje dugova navelo je historičare da vjeruju da je imao neorganizovan način života i poteškoće u upravljanju svojim novcem. Njegovo finansijsko stanje mora da je bilo prilično dobro, jer je približno 1304. godine kupio vinograd u blizini Siene. Ipak, 1313. godine ponovo je bio u velikim dugovima. Ducciova porodica se zbog njegovih dugova ogradila od njega nakon njegove smrti. Drugi put za popunjavanje Ducciove biografije je analiza djela koja mu se sa sigurnošću mogu pripisati. Informacije se mogu dobiti analizom njegovog stila, datuma i lokacije radova i još mnogo toga. Zbog praznina u kojima se Ducciovo ime godinama ne spominje u sienskim zapisima, naučnici nagađaju da je možda putovao u Pariz, Asisi i Rim. Uprkos stalnim ukorima sudova, te njegovoj upornosti u pokazivanju nepoštovanja (posebno prema javnoj vlasti), ipak, zahvaljujući njegovom velikom umjetničkom talentu, Duccio je uspio da ostvari blistavu karijeru koja je napredovala i dostigla vrhunac zahvaljujući tim istim gradskim vlastima koje su ga novčano kažnjavale. Postao je poznat još za života, a u 14. vijeku Duccio je postao jedan od najomiljenijih i najradikalnijih slikara u Sieni. Tačan datum njegove smrti je neutvrđen, ali se smatra da je umro oko 1319. Njegovi sinovi Galgano i Giorgio bili su slikari, ali se ništa ne zna o njihovom slikarskom radu. Međutim, poznat je identitet jednog od njegovih direktnih sljedbenika, njegovog rođaka Segne di Bonaventure.
Rana djela
Duccio di Buoninsgna prvi put se spominje u dokumentima iz 1278. godine, kada mu je blagajnik komune grada Siene naručio da ukrasi dvanaest drvenih sandučića koji su bili registrar za dokumente "Biccherne", tj. poreskog ureda općine Siena u 13. i 14. vijeku. Sljedeće godine dobio je zadatak da ukrasi jednu od drvenih korica poreskih knjiga riznice. To što je Duccio radio posao prikladniji za zanatlije nego za umjetnika ne znači da je on u to vrijeme bio tek početnik i da nije imao ugled vještog umjetnika. Poznato je da su usluge poput oslikavanja škrinja, namještaja, korica knjiga, zastava i svijeća bile veoma tražene, kako u Sieni tako i u Firenci, te su povjeravane ne samo već poznatim slikarima, nego i skromnim zanatlijama. Činjenica da je u dokumentima bio označen kao "slikar" i da je radio za sebe pokazuje da je bio zreo i samostalan umjetnik do 1278. godine. U više navrate obavljao je ovakve poslove sve do 1295. godine kada je već bio veoma poznat i cijenjen umjetnik širom Italije.
Ništa se ne zna o Ducciovom ranom slikarskom stilu, ali stručnjaci koji su ispitivali niz djela koja mu se pripisuju u periodu neposredno prije nego je naslikao "Rucellai madonu" svrstavaju ga među sljedbenike Cimabuea. Prva poznata djela iz ovog ranog perioda (približno 1280. godine), koja su historičari umjetnosti prihvatili kao Ducciova djela su "Madona i dijete" (Madonna di Buonconvento) i "Crevole madona" (pogledati galeriju). U njegova rana slikarska djela spada i takozvana "Madona Gualino", koja se čuva u umjetničkoj galeriji Galleria Sabauda u Torinu (originalno porijeklo je nepoznato). Ovo djelo naslikano je između 1280-1283, a pokazuje stil vrlo sličan Cimabueovom, do te mjere da se dugo pripisivalo firentinskom majstoru, a ne Ducciu. Na početku svoje slikarske karijere Duccio je pri slikanju svojih djela pokazao vještinu u mijenjanju slikarskih tehnika koje je koristio njegov učitelj (Cimabue), ublažavajući preoštre kontraste linija i boja. To je odmah vidljivo u njegovim već navedenim najranijim radovima. Osnovni stilski pristup u ovim dvjema slikama je slijeđenje bizantijske tradicije, koji je uočljiv u elegantnoj stilizaciji ruku, tipičnom nadole zakrivljenom nosu, crvenoj haljini (maforionu) ispod Madoninog vela i tamnoj draperiji oživljenoj sjajnim pozlaćenim linijama. Kod Crevole madone primjetna je suptilna igra svjetla na Madoninom licu, bradi i obrazima, te jasan pokušaj plastičnosti u naborima odjevnog predmeta oko lica. Između kraja 1270-ih i prve polovine 1280-ih, kada se ne spominje Ducciovo prisustvo u Sieni, bio je dio Cimabueovog slikarskog tima u bazilici svetog Franje Asiškog, gdje je učestvovao u slikanju freski u transeptima i celi (naosu). Upravo njegove prve dvije slike Madone sa djetetom jasno ukazuju na sličnosti sa freskama iz bazilike svetog Franje Asiškog, istovremeno jasno pokazujući njegov razvoj kao slikarskog umjetnika.
Placentacija
Placentacija se odnosi na formiranje, tip i strukturu, ili raspored posteljice. Funkcija placentacije je prijenos hranjivih tvari, respiratornih plinova i vode iz majčinog tkiva u rastući zametak, a u nekim slučajevima i uklanjanje otpada iz embriona. Placentacija je najpoznatija kod živorodnih sisara (Ttheria), ali se javlja i kod nekih riba, gmizavaca, vodozemaca, raznih beskičmenjaka i cvjetnica. Kod kičmenjaka, placente su evoluirale više od 100 puta nezavisno, pri čemu se većina ovih slučajeva javlja kod viličastih reptila. Posteljica se može definirati kao organ formiran kontinuiranom apozicijom ili fuzijom fetusnih membrana i roditeljskog tkiva za fiziološku razmjenu. Ova definicija je modificirana iz originalne Mossmanove (1937) definiciju, koja je ograničavala placentaciju kod životinja samo na one slučajeve kada se dogodila u maternici.