cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SHANK3
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 1.731 aminokiselina, a molekulska težina  184.667 Da.
Kohezija (hemija)
Kohezija, zajedno s adhezijom (privlačenje između različitih molekula), pomaže u objašnjavanju fenomena kao što su površinski napon i kapilarnost.
SHANK3
Funkcija
Ovaj gen je član porodice Shank gena. Kodira protein koji sadrži pet interakcijskih domena ili motiva uključujući domen ankirinskog ponavljanja (ANK), src 3 domen (SH3), domen bogat prolinom i PDZ domen i sterilni α motiv (SAM). Shank proteini su proteini multidomenski skele postsinapsne gustine koji povezuju neurotransmiterske receptore, ionske kanale i druge membranske proteine sa aktinskim citoskeletom i signalnim putevima vezanim za G-protein. Također imaju ulogu u formiranju sinapse i sazrijevanju dendritske kičme.
Kohezija (hemija)
Industrijske primjene
Konstruktivna industrija koristi mnoge materijale koji su podložni faznim promjenama tokom instalacije i upotrebe. To uključuje, ali se i ne ograničava, na sljedeće: malter, beton, gips, boja.
SHANK3
Klinički značaj
Mutacije u ovom genu povezane su sa poremećajima iz spektra autizma. Ovaj gen često nedostaje kod pacijenata sa sindromom delecije 22q13.3 (Phelan-McDermid sindrom), iako ne u svim slučajevima.
Interakcije
Pokazano je da SHANK3 reaguje sa ARHGEF7.
Mišji modeli
Modeli mišjeg SHANK3 uključuju N-terminalne nokaute and a PDZ domain knock-out svi oni također pokazuju deficite socijalne interakcije i druge varijabilne fenotipove. Većina ovih miševa su homozigotni nokauti, dok su sve ljudske mutacije gena Shank3 bile heterozigotne.
U inducibilnom nokautu, obnavljanje ekspresije Shank3 kod odraslih miševa potaknulo je dendritski rast kičme i povratilo normalno ponašanje u njezi i dobrovoljnu društvenu interakciju. Međutim, ostali su deficiti smanjena lokomocija, anksioznost i rotarod. Obnavljanje ekspresije gena zametne linije spasilo je sve izmjerene fenotipove. Eksperimenti na različitim razvojnim prozorima sugerirali su da je rana intervencija učinkovitija u obnavljanju osobina ponašanja.
Pacovski modeli
Pacovski model SHANK3 je razvijen korištenjem nukleaza cinkovog prsta ciljanog na egzon 6 domena ankirinskog ponavljanja (ANK). Delecija (–68bp) rezultirala je smanjenjem pune dužine proteina SHANK3a. Nije jasno da li je ekspresija drugih izoformi (b i c) SHANK3 pogođena u ovom modelu glodara. Mutantni pacovi shank3 imaju deficite u dugotrajnoj memoriji, ali ne i kratkoročnoj memoriji društvenog prepoznavanja, kao i deficitu pažnje. Ovi mutanti također imaju oštećenu sinapsnu plastičnost. Kod ljudi opisano je pet pacijenata koji imaju različite mutacije u egzonu 6 proteina SHANK3.
Orthoptera
Orthoptera (grč. ὀρθός ortos = ravno + πτερόν - pteron = krilo) ili ravnokrilci je  red  insekata, beskičmenjaka koji obuhvata skakavce, zrikavce  i popce (pole), uključujući i usko povezane insekte kao što su Tettigoniidae i rovci. Red je podijeljen na dva podreda: Caelifera - skakavci, zrikavci i uži srodnici i Ensifera – cvrčci i njima bliski insekti.
Širom svijeta rasprostranjeno je više od 20.000 vrsta ovog reda. Insekti ovog reda imaju nepotpunu metamorfozu i proizvode zvuk (poznat kao "stridulacija") trljajući krila jedno o drugo ili noge, a krila ili noge sadrže redove valovitih izbočina. Timpanum ili uho nalazi se u prednjoj tibiji kod cvrčaka, rovaca i katidida, a na prvom trbušnom segmentu kod skakavaca i zrikavaca. Za lociranje drugih jedinki, ovi organizmi koriste vibracije. Skakavci i druge ortopere mogu preklopiti krila (tj. oni su članovi gupe Neoptera), a često su grupirani s sličnim redovima insekata u Orthopteroida.
Opis
Ortopere imaju uglavnom cilindrično tijelo, s izduženim stražnjim nogama i muskulaturom prilagođenim za skakanje. Imaju mandibule (dio usnog aparata) za grickanje i žvakanje i antene sa više zglobova (filiformni tip), koje su zato promjenjive dužine, te velike složene oči, a mogu ali i ne moraju imati ocele, ovisno o vrsti.
Način života
Ravnokrilci imaju paurometabolski životni ciklus ili nepotpunu metamorfozu. Upotreba zvuka općenito je presudna u udvaranju, a većina vrsta ima različite melodije. Većina skakavaca polaže jaja u zemlji ili na vegetaciju. Iz jaja izlegu se mlade nimfe]), koje nalikuju odraslim, ali nedostaju im krila i u ovoj fazi često se nazivaju "hmeljari". Također mogu imati radikalno različitu obojenost od odraslih. Kroz sukcesivna presvlačenja nimfe razvijaju krila do posljednjeg presvlačenja, prelazeći u zrelu odraslu jedinku s potpuno razvijenim krilima.
Broj presvlačenja varira između vrsta a i razvoj je također vrlo promjenjiv i može potrajati od nekoliko sedmica do nekoliko mjeseci, ovisno o dostupnosti hrane i vremenskim uvjetima.
Komuniciranje
thumb|260px|right|Mužjak skakavca Metrioptera bicolor ima sposobnost strudilacije Jedinke pravokrilaca imaju specifične oblike komunikacije posebno u sezoni parenja; takozvano cvrčanje u principu može proizvoditi zvukove i apsorbirati ih putem različitih specijaliziranih prilagodbi tijela. Budući da se zvukovi obično proizvode međutrenjem određenih dijelova tijela, što se naziva stridulacija. Iako su neke vrste izgubile tu sposobnost, uvijek imaju rudimente takvih struktura.
Zvukovi su specifični za takson, tako da ih ne mogu prepoznati nespecifične jedinke pa ne mame pripadnike pogrešne vrste. Mužjaci skoro svih vrsta stvaraju zvukove, ali niz vrsta ima i ženke koje se oglašavaju. Postoji nekoliko načina stvaranja zvukova, ovisno o skupini kojoj vrsti pripada. Većina vrsta trlja (strudilira) nogu uz krilo ili krila jedno s drugim što se naziva strudulacija, ali postoje i drugi modeli, a najpoznatije su:
Proizvodnja buke pojačana je nizovima kvržica ili bodlji na krilima i/ili nogama. Mnoge vrste stvaraju jasne zvučne signale za ljude, ali za mnoge su vrste tonovi su toliko visoki da zvuk spada pod ultrazvuk i nije prepozntljiv za ljude. Različite melodije su jednostavne kompozicije, ali vrlo raznolike i imaju široki raspon zvukova cviljenja, zujanja, otkucavanja, zveckanja, grebanja ili bubnjanja. Neke vrste imaju malo složeniji zvuk miješanjem različitih tonova zajedno, poput zujanja zvuka s naizmjeničnim mucanjem (ponavljajućih) zvukova. Gotovo uvijek su mužjaci ti koji šalju zvukove, a kada ih posjeti ženka, za većinu vrsta počinje udvaranje, koje je mekše i znatno se razlikuje u sastavu s pozivom. Mužjaci koji sjede blizu jedan drugoga često se pokušavaju uzdići jedan od drugoga proizvodeći glasnije zvukove ili brzo ponavljajući vokale. Za neke se vrste koristi opasnost, a buka se koristi za odvraćanje neprijatelja.
Za mnoge vrste je poznato da učestalost cvrčanja i zveckanja ovisi o temperaturi. Cvrčak Oecanthus fultoni može se čak koristiti i kao termometar računanjem broja zvukova. Dodavanjem 40 ovom broju dobije se temperatura u Fahrenheitovim stepenima.
Filogenija
Orthoptera su podijeljeni na dva podreda, Caelifera i Ensifera (cvrčci) za koje se pokazalo da su monofletski.
Taksonomija
thumb|Acanthacris ruficornis, [[Gana, porodica Acrididae]] thumb|Zonocerus variegatus, [[Gana, fporodica Pyrgomorphidae]] thumb|[[Proscopiidae|Proscopiidse sp., Ande,  Peru]] Ravnokrilci se klasificiraju u Caelifera i Ensifera u infrarodove i natporodice:
IC 2546
IC 2546 (također poznat kao ESO 374-36 i PGC 29407) je spiralna galaksija i nalazi se u sazviježđu Zračna pumpa. Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 1. maja 1900. godine.
NGC 5619C
NGC 5619C (također poznat kao MCG 1-37-13, PGC 51622 i UGC 9258) je galaksija koja je udaljena oko 379 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,80 (88 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (88 hiljada sg).
14. dodjela "Zlatnog globusa"
<div style="float: right; font-size: smaller; background-color:#E6E6FA; padding: 12px; margin-left: 5em; margin-bottom: 2em; width: 180px" align="center">
14. dodjela "Zlatnog globusa" održana 28. februara 1957.
Najbolji film: Drama Put oko svijeta u 80 dana
Najbolji film: Komedija ili mjuzikl Kralj i ja [[Kirk Douglas, dobitnik Zlatnog globusa za najboljeg glumca - drama|mini|desno]]
14. dodjela "Zlatnog globusa", za filmska ostvarenja u 1956. godini, održana je 28. februara 1957. godine u organizaciji Udruženja holivudskih stranih novinara u Los Angelesu.
Etil-format
Etil-format ili etil-metanoat je ester koji nastaje kada etanol (alkohol) reaguje sa mravljom kiselinom (karboksilna kiselina). To je bezbojna tečnost, sa formulom C3H 6O2. Naziv etil-metanoat je dobio po tome što je mravlja kiselina poznata i kao metanoična kiselina. Etil-format ima obilježavajući miris ruma i djelimično je odgovoran za okus malina. Prirodno se javlja u tijelu mrava i žaokama pčela.
Sigurnost
Etil-metanoat je općenito priznat kao siguran prema američkoj Upravi za hranu i lijekove (U.S.. Food and Drug Administration). Prema Upravi zaštite na radu i zdravlja SAD (OSHA), etil-formati mogu iritirati oči, kožu, sluznice i respiratorni sistema ljudi i drugih životinja. Također, mogu izazvati depresije centralnog nervnog sistema.
Gharb-Chrarda-Béni Hssen
Gharb-Chrarda-Béni Hssen je jedna od 16 regija Maroka i nalazi se na sjeveru kraljevine. U području regije živi 1.859.540 (stanje po popisu iz 2004. godine), na površini od 8.805 km2. Glavni grad je Kenitra.
Etil-format
Sigurnost
U industriji se koristi kao otapalo za celulozni nitrat, celulozni acetat, ulja i masti. Može se koristiti kao zamjena za aceton; radnici mogu biti izloženi pod sljedećim okolnostima: OSHA smatra da je potrebno prosječno ograničenje od 100 dijelova na milion (300 miligrama po kubnom metru), u trajanju od osam sati dozvoljena granica izlaganja. Nacionalni institut za bezbednost i zdravlje SAD (NIOSH) također smatra da je prosjek od 100 ppm tokom osam sati preporučena granica izloženosti.
Gharb-Chrarda-Béni Hssen
Administrativna podjela
Regija se sastoji od slijedećih provincija :
Etil-format
U svemiru
Astronomi su identifikovali etil-format u oblaku prašine na površini galaksije Mliječni put, pod nazivom Lav B2. Astronomi iz Max Planck instituta za radio astronomiju u Bonnu, Njemačka, koriste IRAM 30-m, a IRAM Radiotelescop u Španiji analiziraju spektar zračenja koji emitiraju vruća područja u blizini nove zvijezde. To je jedna od 50 molekula, koje su prepoznali astronomi.
Gharb-Chrarda-Béni Hssen
Gradovi
Veći gradovi u regiji su:
NGC 5619
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Šmarje (Ajdovščina)
mini|280px|Šmarje, seoske kuće i rimokatolička crkva "Ime Marijino" Šmarje su naseljeno mjesto u sastavu općine Ajdovščina, regija Goriška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Ajdovščina.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Šmarje su imale 186 stanovnika.
NGC 2719
NGC 2719 (također poznat kao Arp 202, MCG 6-20-17, PGC 25281 i UGC 4718) je nepravilna galaksija koja je udaljena oko 142 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ris. Najveći prečnik je 1,10 (45 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (12 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 28. marta 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Čedomir Jovanović
mini|200px|Čedomir Jovanović Čedomir Jovanović je srbijanski političar, predsjednik Liberalno-demokratske partije koja ima 15 zastupničkih mjesta u Skupštini Srbije.
Rođen je 13. aprila 1971.godine u Beogradu. Po zanimanju je dramaturg. Jedan je od organizatora studentskih protesta po Srbiji 1996. i 1997. godine. Postao je član Demokratske stranke 1998. godine.
Nakon smjene Miloševićeve vlasti, oktobra 2000. godine, obavljao je sljedeće funkcije:
Pregovarao je sa Miloševićem marta 2001. godine, u trenutku njegova hapšenja. Poslije pregovora, Milošević se predao i odveden je u beogradski Centralni zatvor.
Bio je jedan od najbližih saradnika premijera Srbije, Zorana Đinđića, koji je ubijen 12. marta 2003. godine.
2005. godine napustio je Demokratsku stranku (čiji je lider Boris Tadić) i osnovao Liberalno-demokratsku partiju.
Dubnij
Dubnij jeste hemijski element sa simbolom Db i atomskim brojem 105. Dubij je izuzetno radioaktivan, njegov najstabilniji poznati izotop dubnij-268 ima vrijeme poluraspada od oko 29 sati, što značajno ograničava istraživanje ovog elementa. Ovaj element se ne nalazi u prirodnom stanju na Zemlji i dobija se vještački. Otkiće ovog elementa prvi su objavili sovjetski naučnici sa Zajedničkog instituta za nuklearna istraživanja (JINR) 1968. godine, a nakon toga su i američki naučnici sa Univerziteta u Kaliforniji iz Berkeleya 1970. objavili isto otkriće. Oba tima predložila su svoja imena za novi element, koja su koristili bez zvaničnog odobrenja IUPAC-a. Dugogodišnje razmirice okončane su 1993. zvaničnom istragom o tvrdnjama o otkriću do kojih je došla zajednička komisija IUPAC-a i IUPAP-a, što je u konačnici dovelo da se otkriće pripiše objema timovima. Zvanično je nazvan dubnium 1997. po gradu Dubna gdje je sjedište JINR instituta.
U periodnom sistemu elemenata, dubnij se nalazi u petoj grupi kao treći član 6d serije prelaznih metala. Ograničena istraživanja hemije ovog elementa pokazala su da se on ponaša kao tipični element grupe 5 te kao teži homolog elementa tantala. Ipak, postoje određena odstupanja od periodičnih trendova osobina zbog, kako se pretpostavlja, relativističkih efekata.
Otkriće
Uranij, element sa atomskim brojem 92, je najteži element koji se u većim količinama javlja u prirodi. Teži elementi od njega uglavnom se dobijaju određenim postupcima sinteze ili fuzijom odnosno bombardiranjem jezgrima lakših elemenata. Prva sinteza novog elementa, neptunija, elementa broj 93 desila se 1940. godine a izveli su je naučnici u SAD. U narednim godinama, američki naučnici su neosporno sintetizirali i teže elemente, sve do elementa broj 101, mendeljevija 1955. godine. Međutim, počev od elementa 102, prioritet otkića elemenata postao je predmet debate između američkih i sovjetskih naučnika. Njihovo rivalstvo rezultiralo je "utrkom" u otkrivanju novih elemenata i davanju njihovih imena, što je kasnije nazvano "transfermijski ratovi".
Prvi izvještaj o otkriću elementa 105 objavio je Zajednički institut za nuklearna istraživanja (JINR) u gradu Dubna kod Moskve, SSSR, danas Rusija 1968. godine. Meta načinjena od izotopa 243Am bombardirana je snopom iona izotopa 22Ne. Naučnici iz Dubne otkrili su alfa raspade energija 9,4 MeV (uz pretpostavljeno vrijeme poluraspada od 0,1–3 sekunde) i 9,7 MeV (t1/2 > 0,05 s) nakon čega je uslijedila alfa aktivnost slična onoj kod izotopa 256103 i 257103. Dva niza aktivnosti, zasnovane na prethodnim teoretskim predviđanjima, dodijeljene su izotopima 261105 i 260105, respektivno.
Istraživanja o ovoj reakciji su nastavljena, a daljnja proučavanja usmjerena su na traženje fisijskih fragmenata izotopa elementa 105. Naknadni radovi objavljeni su u februaru 1970. godine. Pronađene su dvije radioaktivnosti sa vremenima poluraspada od 14 ms i 2,2±0,5 s. Ranije otkrivena aktivnost dodijeljena je izotopu 242mfAm, a za drugu je navedeno da je uzrokovana nekim izotopom elementa 105. Vjerovatnost, da je druga aktivnost mogla proizaći iz transferne reakcije pa tako ne bi ni mogla biti od elementa 105, je smanjena zbog činjenice da je prinos iz ove reakcije bio niži nego od transferne reakcije kojom se dobio 242mfAm. Ideja da se u ovoj reakciji sinteze zaista radilo o reakciji (22Ne,xn) podržana je istraživanjima o reakcijama gdje je meta od 243Am bombardirana 18O. Reakcije u kojima su nastali 256103 i 257103 imale su vrlo malo aktivnosti spontane fisije (što je odgovaralo potvrđenim podacima), a reakcija kojom su nastali teži 258103 i 259103 nije pokazivala nikakvu aktivnost spontane fisije, što je u potpunosti odgovaralo teoriji.
U aprilu 1970, tim naučnika predvođen Albertom Ghiorsom radeći na Univerzitetu Kalifornije u gradu (Berkeley, Kalifornija) započeo je nadmetanje sa Sovjetima. Ghiorso je tvrdio da su uspjeli sintetizirati element bombardirajući metu sačinjenu iz kalifornija-249 iona dušika-15. Izmjerena je alfa aktivnost energije 9,1 MeV. Američki naučnici pokušali su i reakcije sa drugim nuklidima: bombardiranje 249Cf sa 14N, zatim Pb sa 15N kao i Hg sa 15N, ali u njima nije potvrđena slična aktivnost. Osobine "kćerki" jezgara bile su korelaciji sa onima kod izotopa 256103 što je ukazivalo da je 260105 "roditeljski" nuklid.
Ovi rezultati naučnika sa Berkeleyja nisu potvrdili otkrića sovjetskih naučnika u vezi energija 9,4 MeV ili 9,7 MeV kod alfa raspada izotopa 260105, što je ostavljalo mogućnost da je jedino mogao nastati izotop 261105. U maju 1970. JINR je objavio još jedan izvještaj o dubniju. U njemu se navodilo da su izvršene daljnje sinteze ovog elementa. Također je objavljeno da su ranije izvršene sinteze potvrđene, a prema tom izvještaju, izotop dobijen u Dubni vjerovatno je bio 261105, mada ni mogućnost da se radilo o 260105 nije isključena. Izvještaj je uključio i prvobitna ispitivanja hemijskih osobina: upotrijebljena je verzija metode termalnog gradijenta gasne hromatografije da bi se pokazalo da je hlorid nečeg što je nastalo spontanim raspadom gotovo u potpunosti odgovarao niobij-hloridu a ne hafnij-tetrahloridu što je pripisano elementu 105. Tim je identificirao aktivnost spontanog raspada trajanja 2,2 sekunde sadržanu u isparljivom hloridu koji je imao osobine pripisane eka-tantalu.
U junu 1970. tim iz Dubne načinio je određena poboljšanja njihovog prvobitnog eksperimenta, praveći metu veće čistoće i smanjujući intenzitet transfernih reakcija tako što su instalirali kolimator prije uređaja za "hvatanje". Ovog puta, njima je uspjelo dokazati alfa aktivnost energije 9,1 MeV sa "kćerkama" izotopima koji su mogli biti 256103 ili 257103, pa je prema tome prvobitni izotop mogao biti 260105 ili 261105.
Kontroverza u vezi s imenom
Sovjetski naučnici najprije su predložili ime nielsborij (Ns) u čast danskog nuklearnog fizičara Nielsa Bohra, jednog od osnivača teorija atomske strukture i "stare" kvantne teorije. Američki tim predložio je da se novi element nazove hanij (Ha) u čast njemačkog hemičara Otta Hahna, "oca nuklearne hemije". Zbog takvih stavova, nastala je kontroverza u vezi s imenom ovog elementa.
Međutim, tenzije između naučnika su dokle bile ublažene krajem 1960ih i 1970ih. Oba tima su se pozabavila sintetiziranjem narednog, težeg elementa 106, ali su odlučili da mu neće predlagati nova imena. Sovjetski tim je 1968. godine predstavio svoj izvještaj, navodeći kako su priznanja za otkrića elemenata 102 i 103 koja su objavili drugi timovi, uključujući i američki, "preuranjena". Nakon toga, oni su predložili osnivanje međunarodne komisije koja bi elaborirala kriterije otkrića. Taj prijedlog je usvojen 1974. mada se novoosnovana komisija nikad nije sastala kako bi proučila tvrdnje. Niti jedan tim naučnika nije pokazao interes za razrješenje sukoba putem medijacije pa su vodeći naučnici sa LBL-a, Alber Ghiorso i Glenn Seaborg, otputovali u Dubnu 1975. gdje su se sastali sa vođom sovjetskog tima Georijem Fljorovim u pokušaju da se spor razriješi unutar timova te da se neutralna zajednička grupa učini nepotrebom. Međutim, ovaj sastanak nije bio uspješan. Spor je ostao nerazriješen, te je IUPAC 1979. objavio novi prijedlog načina sistematskog davanja imena novih elemenata (prema kojem bi se element 105 trebao nazivati unnilpentium, prema latinskim korjenima un- i nil- te grčkim korijenom pent-, što znači jedan, nula i pet, kao referencu decimalnih brojeva njegovog atomskog broja), što bi se koristilo privremeno do davanja konačnih imena elemenata. Ipak, naučnici su većinom ignorirali ove preporuke, ne želeći "oslabiti pozicije" svojih prijedloga imena usvajanjem neutralnog sistema imenovanja.
Godine 1981 "utrci" oko superteških elemenata pridružio se novi učesnik: Gesellschaft für Schwerionenforschung (bosanski: Društvo za istraživanje teških iona) iz njemačkog grada Darmstadta. Oni su tvrdili da su sintetizirali element 107, a njihov izvještaj je uslijedio pet godina nakon prve objave iz Dubne ali je sadržavao veći nivo preciznosi, što je davalo mnogo veću "težinu" tvrdnjama o otkriću. Njemački tim se pridružio sovjetskom po tome što je predložio naziv nielsborij za novi element, smatrajući da je Bohr zaslužio da se neki element nazove po njemu, a ujedno se nadajući da će umanjiti američko-ruske tenzije u vezi kontroverznog imena elementa 105. Sovjetski naučnici nisu žurili s novim prijedlogom imena za element 105, navodeći da je mnogo važnije prethodno odrediti ko je stvarni pronalazač elementa.
Pretpostavljene osobine
thumb|180px|desno|Relativistička (puna linija) i nerelativistička (iscrtana linija) radijalna distribucija 7s valentnih elektrona u dubniju.
Atomske i fizičke
Porastom atomskih brojeva elemenata direktni relativistički efekat se iskazuje u tome da se unutrašnji elektroni počinju brže okretati oko jezgra, što je rezultat povećanja elektromagnetnog privlačenja između elektrona i jezgra. Slični efekti su pronađeni za s orbitale (kao i za p1/2 mada se to ne može primijeniti na dubnij): naprimjer, 7s orbitala je smanjena za oko 25% po veličini a stabilnija je za 2,6 eV.
Mnogo posredniji efekat bio bi taj da orbitale s i p1/2 više i efektivnije "štite" naboj jezgra, ostavljajući još manje za vanjske d i f elektrone, koji se zbog toga kreću po mnogo višim orbitalama. Ovaj efekat je znatno izražen kod dubnija. Za razliku od prethodnih članova 5. grupe, njegovi 7s elektrone je daleko teže odvojiti od atoma nego 6d elektrone, pa ovi nivoi energije ostaju vrlo bliski jedan drugom.
Drugi efekat jeste interakcija spina i orbitale, tačnije odvajanje spina i orbitale koja se kod dubnija ogleda u odvajanju 6d podljuske (azimutalni kvantni broj ℓ za d ljusku je 2) u dvije podljuske, sa četiri od deset orbitala koji imaju svoj ℓ snižen do 3/2 te šest orbitala gdje je povećan na 5/2. Iako je svih deset nivoa energije zapravo povišeno (sniženo je u apsolutnim vrijednostima), čine ih mnogo manje energetski stabilnim, pri čemu su četiri od njih nešto više stabilne od ostalih šest. (Tri 6d elektrona normalno preuzimaju energetske nivoe najniže energije, 6d3/2.)
Dok se preostali valentni elektroni u jednostruko ioniziranom atomu dubnija (Db+) organiziraju u konfiguraciji 6d27s2, dvostruko (Db2+) ili trostruko (Db3+) ionizirani atomi eliminiraju 7s elektrone, što je po suprotnom redoslijedu od njihovih lakših homologa. Uprkos razlikama, za dubnij se i dalje očekuje da koristi svojih pet elektrona kao valentne elektrone. Nivoi energije 7p nisu pokazali nikakav uticaj na dubnij i njegove osobine. Kako su 6d orbitale dubnija više destabilizirane od 5d orbitala kod tantala, za ion Db3+ se očekuje da ima dva preostala d umjesto s elektrona, što bi kao rezultat imalo da mu je to oksidacijsko stanje nestabilno i čak rjeđe nego kod tantala. Potencijal ionizacije dubnija u njegovom maksimalnom oksidacijskom stanju trebao bi biti neznatno niži nego kod tantala a ionski radijus dubnija bi trebao biti veći u odnosu na tantal. Ova pretpostavka ima značajne efekte na hemiju dubnija.
Kada bi se veliki atoma dubnija uspio sakupiti i sačiniti uzorak u čvrstom stanju, oni bi se organizirali u prostorno centriranu kubičnu konfiguraciju, sličnu onoj kao kod prethodnih elemenata 5. grupe. Pretpostavljena gustoća dubnija je oko 29 g/cm3.
Hemijske
Istraživanja o hemijskim osobinama dubnija proveli su brojni autori na primjeru dubnij-pentahlorida: pomoću računarske hemije došlo se do podataka koji uglavnom odgovaraju periodičnim trendovima i zakona, tako što on pokazuje osobine slične spojevima elemenata d-bloka. Naprimjer, nivoi molekularnih orbitala daju naznaku da dubij koristi tri nivoa 6d elektrona, što se i očekivalo. Druga osobina za koju se očekivalo da će dubnij-pentahlorid također imati jeste osnaživanje njegove kovalentne veze (u usporedbi sa njegovim analogom kod tantala): smanjenje efektivnog naboja na atomu a njegovo povećanje na području preklapanja veze (između orbitala dubnija i hlora).
Izračuni za hemiju rastvora također ukazuju da bi najviše oksidacijsko stanje dubnija +5 moglo biti stabilnije od istog stanja kod niobija i tantala, dok bi stanje +3 moglo biti manje stabilno od istog stanja kod niobija i tantala. Sklonost kationa ka hidrolizi u najvišem oksidacijskom stanju mogla bi se nastaviti smanjivati unutar 5. grupe elemenata. Ipak, očekivanja su da bi ona i dalje bila vrlo brza. Za komplekse dubnija se očekuje da bi trebali nastaviti trendove unutar 5. grupe, naročito po njihovom bogatstvu. Izvršeni su izračuni za hidroko-hlorido kompleksa dubnija, a pokazali su obrnute trendove formiranja kompleksa i ekstrakcije elemenata 5. grupe, pri čemu je dubnij mnogo skloniji tome od tantala.
Izotopi
Dubnij sa svojim atomskim brojem 105 je superteški element; a kao i svi elementi sa tako visokim atomskim brojevima, vrlo je nestabilan. Najstabilniji poznati izotop dubnija je 268Db koji ima vrijeme poluraspada od oko jednog dana. Stoga, čak i da je nekad u prošlosti i postojao na Zemlji, već davno bi se potpuno raspao, pa se danas može dobiti isključivo vještački.
Kratko vrijeme poluraspada ograničava obim eksperimenata u vezi dubnija. Ovo je više naglašeno i zbog odnosa neutrona i protona u najstabilnijim izotopima elemenata sa rastom atomskog broja, što je trend za koji se očekuje da će se nastaviti i kod narednih superteških elemenata. Time se komplikuje sinteza najstabilnijih izotopa jer takvi izotopi bi imali više neutrona po jednom protonu nego zajedno meta i snop jezgara kojim se ona bombardira. (Iako se izučavaju razne tehnike zasnovane na brzom zahvatu neutrona (r-proces), u modernim istraživanjima najviše je zastupljena ona tehnika zasnovana na sudaru velikih i malih jezgara atoma.)
Vanjski linkovi
🇵🇸
Kukljica
Kukljica je naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, na ostrvu Ugljanu, u Zadarskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Zadar.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina, odn. naseljeno mjesto Kukljica je imala 714 stanovnika.
Općina Kukljica
Napomena: Nastala iz stare općine Zadar.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Kukljica je imalo 868 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Sljeme (vrh)
Polazna stanica Dolje nalazi se na 267, kutna stanica na 308, međustanica Brestovac na 877, dok je stanica Sljeme smještena na 1030 m nadmorske visine. Žičara može prevesti približno 1500 ljudi na sat, a dužina trase iznosi otprilike 5000 m. Nosivost jedne gondole je 800 kilograma. Gondole su opremljene nosačima za skije.
Na Sljemenu je skijaška staza, koja je jedna od lokacija za utrke Svjetskog kupa u alpskom skijanju. Na samom vrhu je TV-toranj u okviru kompanije Odašiljači i veze, visok 169 m, izgrađen 1973.
Dirachma
Dirachma je rod cvjetnica porodice Dirachmaceae,  iz  reda Rosales, razreda Magnoliopsida, divizija Tracheophyta.
To je jedini i tipski rod porodice Dirachmaceae. Dvije vrste su endemske: Dirachma somalensis u srednjoj Somaliji i Dirachma socotrana,  na otoku Sokotra, između Afričkog roga i Arapskog poluotoka.
Porodicu Dirachmaceae prvi je opisao John Hutchinson, 1959., u djelu "Porodice cvjetnica. I. Dikotiledone", drugo izdanje, str. 248. Prema Katalogu života, ima slijedeći kladogram.
Somalijska ploča
thumb|desno|200px|Položaj Somalijske u odnosu na susjedne ploče
Somalijska ploča je manja tektonska ploča koja se nalazi u području ekvatora, na istočnoj hemisferi. Otprilike je skoncentrirana na ostrvo Madagaskar i obuhvata oko polovine istočne obale Afrike, od Adenskog zaliva na sjeveru preko doline Istočnoafričkog rifta. Južna granica s Nubijskoafričkom pločom je difuzna granica koja se sastoji od ploče Lwandle. Površina ploče iznosi oko 16.700.000 km2
Geologija
Graniči s Arabijskom pločom na sjeveru tvoreći Adenski zaliv. Indijska, Australijska i Antarktička ploča su odvojene od somalijske ploče tvoreći istočni dio Indijskog okeana. Granica između somalijske i indijske ploče prostire se područjem koje je poznato kao Carlsberg greben. S druge strane granicu između ove i Antarktičke ploče čini Srednjoindijski greben. Zapadna granica s Afričkom pločom je odvojena Istočnoafričkim riftom, koji se proteže južno od tromeđe tri ploče koja se nalaze u Afarskoj depresiji. Južna granica s Nubijsko-afričkom pločom čini difuzna Lwandle ploča. Sejšeli i Maskarenski plato smješteni su sjeveroistočno od Madagaskara.
Tektonska historija
Tokom kibaranskog orogenija, u periodu od prije 1,4 do 1,2 milijarde godina došlo je do spajanja tanzanijskog i kongoanskog kratona. Nakon toga, prije 600 do 1000 milona godina, formiran je superkontinent Gondvana, a tokom panafričkog orogena formiran je i tanzanijsko/kalaharski kraton. Rascjep Gondvane dogodio se tokom perioda između 190 i 47 miliona godina pri čemu je došlo do odvajanje Madagaskara od istočne obale Afrike i postavljanja Sejšela odnosno Maskaranskog platoa sjeveroistočno od Madagaskara. Formiranje Crvenomorskog rifta započelo je prije oko 30 miliona godina, a prvi procijep na sistemu sjevernoistočnog afričkog rifta desio se prije otprilike 20 miliona godina.
Kapelan
200px|desno|mini|Vojni kapelan služu sv. misu na ratnom brodu. Kapelan je mladi kršćanski svećenik (obično odmah nakon posvećenja) koji pomaže župniku oko obaveza vezanih za župu. U tom kontekstu, pojam označava pripravnika, koji se priprema za samostalno vođenje župe.
Osim toga, pojam kapelan odnosi se na svećenika zaduženog za posebne skupine ljudi. Tako postoji npr.: bolnički kapelan, zatvorski kapelan, vojni kapelan, sudski kapelan i slično. Ovi svećenici često bogoslužje obavljaju u manjim (i improviziranim) Kapelama - odakle i dolazi naziv kapelan od latinske riječi "capellanus".
NGC 1359
NGC 1359 (također poznat kao ESO 548-39, IRAS 03315-1939, MCG -3-10-7 i PGC 13190) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 91 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 2,50 (66 hiljada sg) a najmanji 1,5 uglovnih minuta (40 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 12. oktobra 1836. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 890
IC 890 (također poznat kao PGC 170253) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 267 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,90 (70 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (23 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 8. jula 1893. godine.
Sifilis
mini|desno|300px|Treponema pallidum, uzročnik sifilisa Sifilis ili lues je zarazna polna bolest koјu izaziva bakteriјa Treponema pallidum, koјu su otkrili Fritz Schaudinn i Erich Hoffmann 1905 godine. Sifilis se prenosi seksualnim putem, ili kod trudnica sa majke na dijete. Postoji i takozvani endemski sifilis koji se prenosi neseksualnim kontaktom među ljudima ili preko kontaminiranih predmeta. Za razliku od drugih zaraznih bolesti, sifilis ne stvara traјni imunitet pa je moguće zaraziti se njime ponovo. Treba imati u vidu da korištenje kondoma smanjuje rizik od zaraze, ali ne štiti od njega u potpunosti.
Historija
mini|desno|150px|Promotivni poster za svjesnost o sifilisu O porijeklu sifilisa ne postoji naučni konsenzus. Iako određeni broj stručnjaka - zagovornici tzv. predkolumbijanske teorije - smatra da su simptomi sifilisa opisani u klasičnim djelima Hipokrata, uglavnom je rašireno vjerovanje u skladu s tzv. kolumbijanskom teorijom kako je sifilis u Stari svijet došao nakon otkrića Amerike prilikom koga su se Kolumbovi mornari zarazili sa sifilisom preko seksualnih kontakata s domorocima.
U prilog toj tezi ide činjenica da su prvi precizni opisi bolesti zabilježeni 1494. godine kada je za vrijeme italijanskih ratova francusku vojsku kralja Karla VIII nakon osvajanja Napulja zahvatila pandemija bolesti nepoznate tadašnjoj medicinskoj nauci. Zbog tog događaja se sifilis često nazivao i francuskom bolešću.
Tevče (Ajdovščina)
Tevče su naseljeno mjesto u sastavu općine Ajdovščina, regija Goriška, Slovenija.
Sifilis
Historija
Prema podacima koji se mogu dobiti od tadašnjih liječnika sifilis je bio daleko virulentniji, zarazniji i smrtonosniji nego današnja forma, koja se ustalila sredinom 16. vijeka. Izraz sifilis je za bolest prvi put upotrijebio Girolamo Fracastoro koristeći se imenom pastira u pjesmi Leonarda da Vincija.
Sifilis je, slično kao i sida nekoliko vijekova kasnije, dao snažan poticaj razvoju medicine te, u nešto manjoj mjeri, potakao promjenu društvenih stavova prema seksu - drži se da je do ranog 16. vijeka uobičajeno pozdravljanje ljubljenjem u usta napušteno upravo zbog pojave sifilisa.
Tevče (Ajdovščina)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Tevče su imale 96 stanovnika.
Sifilis
Razvoj bolesti
mini|lijevo|200px|Sifilistički šankr na prstu
Dijagnoza
Uzorci za dijagnostiku Treponema mogu biti: bris površinskih lezija, likvor, rijetko dijelovi tkiva, amnionska tekućina, i krv za serološke pretrage. Treba imati na umu da je Treponema jako osjetljiva bakterija na vanjske utjecaje, stoga materijal uzet iz uzorka treba pretražiti odmah.
Prilikom dijagnoze koriste se slijedeće metode:
Liječenje
mini|desno|200px|Prikaz korištenja žive u terapiji sifilisa Do pronalaska penicilina sifilis je bio smrtonosna bolest. Liječio se živom. Od njega su umrli mnogi velikani i ljubavnici iz prošlih vremena.
Sifilis se može dijagnosticirati i liječiti u bilo kom stadiju bolesti. Liječi se penicilinom. Pošto se bolest ponekad ponovno javlja i da bi se izbjegli propusti, preporučljivo je da se nakon liječenja test na sifilis ponovi bar još dva puta. Prva tri stadija se liječe u potpunosti bez ikakvih trajnih oštećenja, a u posljednjem stadiju mogu se zaustaviti daljnja oštećenja.
NK Grafičar-Vodovod Osijek
NK Grafičar-Vodovod je hrvatski nogometni klub iz Osijeka.
Historija
Klub je osnovan 1926, kao dio Sportskog društva Grafičar.
Uspjesi
Najveći uspjeh nogometaši Grafičar-Vodovoda ostvarili su u sezoni 2005/06, kada su osvojili drugo mjesto u 2. HNL-sjever, ali su zbog neispunjavanja uvjeta za jedinstvenu 2. HNL, natjecanje u sezoni 2006/07 započeli u 3. HNL-istok, gdje su zauzeli sedmu poziciju.
Sezona 2007/08 ponovo je donijela rezultatski, no ne i hijerarhijski uspon. Unatoč sjajnoj sezoni i osvojenom drugom mjestu na trećeligaškom istoku (isti broj bodova kao i prvak HNK Suhopolje), Grafičar-Vodovodu ponovo je uskraćena licenca za 2. HNL zbog nedostataka u infrastrukturi.
Navijači
Godine 2008 je osnovana Grafičarova navijačka skupina, a to je Legia Retfala, jer klub dolazi iz gradske četvrti Retfala.
Tevče
Slovenija:
Siborgij
Siborgij jest vještački hemijski element sa simbolom Sg i atomskim brojem 106. Dobio je naziv po prezimenu američkog nuklearnog fizičara Glenna T. Seaborga. To je vještački (sintetički) element, što znači da se ne nalazi u prirodi te se može napraviti isključivo u laboratoriji. Izrazito je radioaktivan, njegov najstabilniji poznati izotop, 269Sg, ima vrijeme poluraspada od oko 3,1 minute.
NGC 7118
NGC 7118 (također poznat kao ESO 236-45 i PGC 67318) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 235 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ždral. Najveći prečnik je 1,40 (96 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (75 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 30. septembra 1834. godine.
Siborgij
U periodnom sistemu nalazi se u d-bloku elemenata transaktinoida. Pripada 7. periodi kao i 6. grupi elemenata kao četvrti član 6d serije prelaznih metala. Hemijski eksperimenti potvrdili su da se ovaj element ponaša kao teži homolog volframa iz 6. grupe. Do danas su samo djelimično opisane hemijske osobine siborgija, ali se smatra da su one u velikoj mjeri slične onima kod drugih elemenata iz iste grupe.
NGC 7118
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Siborgij
Godine 1974. dobijeno je nekoliko atoma siborgija u laboratorijama u SAD i tadašnjem Sovjetskom savezu. Čast za otkriće a time i prioritet za davanje imena elementu bili su "kamen spoticanja" između sovjetskih i američkih naučnika, što je kasnije nazvano "transfermijski ratovi". Takvo stanje je potrajalo do 1997. kada je IUPAC ozvaničio naziv siborgij za ovaj element. Ovo je jedan od dva elementa koji su nazvani po nekoj osobi koja je u tom vremenu bila živa (Seaborg je umro 1999. godine). Drugi element je element 118, koji je dobio ime oganeson po ruskom naučniku Juriju Oganesianu.
Historija
Dvije grupe naučnika tvrdile su da su otkrile ovaj element. Dokaz o otkriću elementa 106 prvi je objavio ruski istraživački tim 1974. godine u gradu Dubna gdje je Jurij Oganesian sa saradnicima bombardirao mete sačinjene od olova-208 i -207 izuzetno ubrzanim ionima hroma-54. Sveukupno, opažen je 51 spontani fisijski događaj, čija su vremena poluraspada iznosila između četiri i deset milisekunde. Nakon što su isključili reakcije transfera nukleona kao uzroka ovih aktivnosti, tim je zaključio da su najvjerovatniji uzroci ovih aktivnosti spontane fisije izotopa elementa 106. U prvi mah su smatrali da se radi o izotopu Sg-259, da bi kasnije to bilo ispravljeno u Sg-260.
Nekoliko mjeseci kasnije tokom 1974. naučnici Glenn T. Seaborg i Albert Ghiorso sa Univerziteta Kalifornije iz Berkeleyja i E. Kenneth Hulet sa Nacionalne laboratorije Lawrence Livermore također su sintetizirali ovaj element bombardiranjem mete od kalifornija-249 ionima kisika-18, koristeći sličnu opremu kao onu što je korištena za sintezu elementa 104 pet godina prije toga, pri čemu su zamijetili najmanje 70 alfa-raspada za koje su pretpostavili da potječu od izotopa Sg-263m sa vremenom poluraspada od 0,9±0,2 sekunde. Alfa "kćerka"-izotop Rf-259 i "unuka"-izotop No-255 već ranije su bili sintetizirani a uočene osobine dobijenih izotopa su odgovarale onima koje su od ranije poznate, kao i intenzitet njihove proizvodnje. Poprečni presjek reakcije koji je izmjeren od 0,3 nanobarna također je dobro odgovarao teoretskim predviđanjima. Ovim je dokazano da događaji alfa-raspada zaista potječu od izotopa Sg-263m.
Spor je nastao nakon prvih, početnih objava o otkriću, iako je za razliku od slučajeva kod drugih vještačkih elemenata sve do elementa 105, niti jedan od timova naučnika nije odabrao prijedloge naziva za novootkrivene elemente, pa je spor oko davanja imena privemeno bio zamrznut. Međutim, spor oko prava prvenstva otkrića trajao je sve do 1992. kada je Zajednička transfermijska radna grupa IUPAC/IUPAP, osnovana da bi okončala kontroverzu donošenjem zaključaka oko prvenstava otkrića novih elemenata i ukazivanja časti grupi koja ih je otkrila, za elemente počev od elementa 101 pa sve do 112, zaključila je da "sovjetska" sinteza izotopa Sg-260 nije bila dovoljno uvjerljiva, "pri čemu je nedostajala krivulja prinosa i rezultati ugaone selekcije", dok je "američka" sinteza izotopa Sg-263 bila uvjerljiva jer je bila zasnovana na čvrstom dokazu poznatog jezgra "kćerke" izotopa. Kao takvu, komisija je u svom izvještaju 1993. proglasila tim iz Berkeleyja za zvanične pronalazače elementa siborgija.
Glenn Seaborg je ranije predlagao radnoj grupi IUPAC-a da, ako se tim iz Berkeleyja proglasi zvaničnim pronalazačem elemenata 104 i 105, trebali bi također predložiti naziv kurčatovij (simbol Kt) za element 106 u čast naučnog tima iz Dubne, koji su za element 104 predlagali da se imenuje po Igoru Kurčatovu, bivšem vođi sovjetskog programa nuklearnog istraživanja. Ipak, zbog pogoršanja odnosa između timova koji su se nadmetali nakon objave izvještaja radne grupe (tim iz Berkeleyja se žestoko usprotivio zaključcima radne grupe, naročito oko elementa 104), ovaj prijedlog je odbačen iz razmatranja naučnika iz Berkeleyja.
Lišane Ostrovičke
Lišane Ostrovičke su naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, u Zadarskoj županiji.
Siborgij
Historija
Naziv siborgij i simbol Sg zvanično je objavio Kenneth Hulet, kao jedan od članova američkog tima, na 207. nacionalnoj sjednici Američkog hemijskog društva u martu 1994. godine. Međutim, u augustu iste godine IUPAC objavio da se element ne može imenovati po osobi koja je živa, a Seaborg je tada i dalje bio živ. Stoga je IUPAC u septembru 1994. objavio nekoliko imena među kojima su bili nazivi koje su predložile tri laboratorije (treća je bila Centar GSI Helmholtz za istraživanje teških iona iz Darmstadta, Njemačka) sa svojim zahtjevima za prizanje otkrića elemenata od 104 do 109, te su oni "prebačeni" za razne druge elemente, po kojima je raderfordij (Rf), što je bio prijedlog Berkeleyja za element 104, pomjeren na element 106, dok je naziv siborgij bio potpuno odbačen.
Lišane Ostrovičke
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Benkovac.
Siborgij
Historija
Takva odluka IUPAC-a izazvala je burne proteste među naučnicima, a kao najveću zamjerku naglašavali su pravo pronalazača elementa da predloži njegov naziv. Tek u augustu 1997. IUPAC je promijenio svoje zaključke, kada su prijedlozi njemačkog i američkog tima prihvaćeni uz jedini izuzetak elementa 105 koji je nazvan dubnij, a element 106 siborgij. Seaborg je kasnije izjavio da je ova ukazana čast za naziv elementa 106 bila "veća od dodjele Nobelove nagrade". Umro je godinu i po nakon odluke IUPAC-a.
Lišane Ostrovičke
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Lišane Ostrovičke je imala 698 stanovnika, od čega u samim Lišanima Ostrovičkim 583.
Siborgij
Fizičke
Za siborgij se očekuje da je metal u čvrstom stanju u normalnim uslovima pritiska i temperature te da bi mogao poprimati prostorno-centriranu kubičnu kristalnu strukturu, sličnu onoj kao kod njegovog lakšeg kongenera volfram. To bi po predviđanjima trebao biti vrlo težak metal gustoće od približno 35,0 g/cm3, što bi značilo da je četvrti po gustoći od svih 118 poznatih elemenata, manje samo od (također sintetičkih) elemenata borija (37,1 g/cm3), majtnerija (37,4 g/cm3) i hasija (41 g/cm3), koji ga slijede u periodnom sistemu. Kao usporedba, najgušći poznati element kojem je gustoća pouzdano izmjerena jeste osmij, a ima gustoću od "samo" 22,59 g/cm3. Velika gustoća siborgija rezultat je njegove velike atomske težine, kontrakcije lantanoida i aktinoida i relativističkih efekata, mada bi proizvodnja dovoljnih količina siborgija, kako bi se ova vrijednost mogla izmjeriti, bila vrlo nepraktična a uzorak bi se vrlo brzo raspao.
Lišane Ostrovičke
Općina Lišane Ostrovičke
Napomena: ''Nastala iz stare općine Benkovac. U 1869. sadrži dio podataka grada Benkovca i dio podataka općine Kistanje i grada Skradina (Šibensko-kninska županija).''
Siborgij
Hemijske
Pretpostavlja se da bi siborgij mogao graditi jako isparljivi heksafluorid (SgF6) kao i umjereno isparljive heksahlorid (SgCl6), pentahlorid (SgCl5) i oksihloride SgO2Cl2 i SgOCl4. Za SgO2Cl2 se očekuje da bi trebao biti najstabilniji među siborgij-oksihloridima te bi trebao biti najmanje isparljiv među svim oksihloridima elemenata 6. grupe, prema redoslijedu MoO2Cl2 > WO2Cl2 > SgO2Cl2.
Lišane Ostrovičke
Lišane Ostrovičke (naseljeno mjesto)
Napomena: ''U 1869. sadrži podatke za naselja Bulić i Lišane Tinjske (grad Benkovac).''
Siborgij
Hemijske
Za isparljive spojeve siborgija(VI) SgCl6 i SgOCl4 očekuje se da bi trebali biti nestabilni i da bi se raspadali do spojeva siborgija(V) pri visokim temperaturama, analogno MoCl6 i MoOCl4; ovo se ne bi trebalo dešavati sa SgO2Cl2 zbog mnogo većeg energetskog procjepa između najviših zauzetih i najnižih nezauzetih molekularnih orbitala, uprkos sličnoj snazi veze Sg-Cl (sličnost sa molibdenom i volframom). Stoga, u prvim eksperimentalnim hemijskim studijama siborgija 1995. i 1996. godine, atomi ovog elementa su dobijeni reakcijom 248Cm(22Ne,4n)266Sg, zatim termalizirani te su reagirali sa smjesom O2/HCl. Osobine adsorpcije dobijenih oksihlorida su izmjerene i upoređene sa onim kod spojeva molibdena i volframa. Rezultati ukazuju da siborgij gradi vrlo isparljiv oksihlorid sličan onim kod drugih elemenata iz 6. grupe, a također potvrđuju i smanjujući trend isparljivosti oksihlorid idući niz grupu 6 prema dolje:
Reference
🇵🇸
Lišane Ostrovičke
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Lišane Ostrovičke je imalo 892 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Grand Casablanca
Grand Casablanca je jedna od 16 regija Maroka i nalazi se na sjeveru kraljevine. U području regije živi 3.631.061 (stanje po popisu iz 2004. godine), na površini od 1.615 km2. Glavni grad je Casablanca.
IC 2547
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Grand Casablanca
Administrativna podjela
Regija se sastoji od slijedećih provincija :
Gradovi
Veći gradovi u regiji su:
Gnathostomulida
Gnathostomulida ili  viličasti crvi, je malo  koljeno, gorovo mikroskopskih morskih beskičmenjaka. Naseljavaju pijesak i blato ispod plitkih obalnih voda i mogu preživjeti u relativno anoksijskom okruženju. Prvi put su prepoznati i opisani 1956. godine.
Anatomija
Kao i pljosnate gliste, imaju trepljastu epidermu, ali za razliku od pljosnatih crva, oni imaju jednu ciliju po ćeliji. Cilije omogućavaju crvima da se kreću po vodi između zrna peska, mada isto tako koriste i mišiće, omogućavajući tijelu da se savija ili uvija, za kretanje.
Nemaju tjelesnu šupljinu i nemaju cirkulacijski niti respiratorni sistem. Nervni sistem je jednostavan, i ograničen na vanjske slojeve tjelesnog zida. Jedini čulni organi su modificirane cilije, koje su naročito česte u predjelu glave. Usta se nalaze odmah iza glave, nakon rostruma, na donjoj strani tijela. Ima par kutikulskih vilica, sa snažnim mišićima koje često nose male zube. Prisutna je i "bazna ploča" na donjoj površini koja ima strukturu nalik na češalj. Ta ploča koristi se za struganje manjih organizama s pijeska, koje čine stanište morskog anoksijskog blata na dnu. Ovo dvostrano simetrično ždrijelo sa složenim dijelovima kutikuliranih usta, koja se izgledaju usko povezana sa rotiferama i njihovim srodnicima, zajedno čineći grupu Gnathifera.
Ultrastruktura vilice je od štapića sa elektronski gustim jezgrom vidljivim na elektronskim mikroskopskim preparatima, što također podržava njihovu blisku vezu sa Rotifera i Micrognathozoa. Usta se otvaraju u slijepu cijev u kojoj se odvija probava; ne postoji pravi anus. Međutim, postoji tkivo koje povezuje crijeva s epidermom i može poslužiti kao analna pora.
Razmnožavanje
Gnatostomulide are simultani hermafroditi. Svaka individua ima jedan jajnik i jedan ili dva testisa. Nakon oplodnje, jedno jaje se probija kroz tijelesni zid i pridržava se za obližnje čestica pijeska; roditelj je u mogućnosti da brzo zacijeli rezultirajuću ranu. Iz jajeta se izvaljuje minijaturna verziju odrasle jedinke bez stadija larve.
Taksonomija
Gnastostomulidi nemaju poznatih fosilnih nalaza, iako postoje (diskutabilne) sličnosti između vilica modernih gnatostomulida i određenih konodonatnih elemenata. (Ochietti & Cailleux, 1969; Durden i dr., 1969.
Ovo koljeno je sestrinski kladus sa Syndermata.
NGC 4134
NGC 4134 (također poznat kao IRAS 12066+2927, MCG 5-29-23, PGC 38605 i UGC 7130) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 176 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 2,20 (113 hiljade sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (46 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 11. aprila 1785. godine.