cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 4638
IC 4638 (također poznat kao MCG 6-37-21 i PGC 59446) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 516 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Herkul. Najveći prečnik je 0,80 (120 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (120 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Sherbourne Wesley Burnham 15. aprila 1899. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Mimice
Mimice su naseljeno mjesto u sastavu grada Omiša, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Omiš.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Mimice su imale 241 stanovnika.
Napomena: ''Iskazuje se kao naselje od 1948. kad je izdvojeno iz naselja Lokva Rogoznica. Podaci od 1890. do 1910. odnose se na bivši dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Mimice je imalo 236 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
377. viteška pousorska ljuta brigada
207/377. viteška pousorska ljuta brigada je formacija koja je za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini djelovala u sastavu Armije RBiH. Od osnivanja, brigada je bila u sastavu 2. korpusa Armije RBiH, odnosno u zoni odgovornosti OG-7 Jug da bi reorganizacijom Armije RBiH i formiranjem divizija brigada ušla u sastav 3. korpusa Armije RBiH u sklopu kojeg je dočekala i kraj rata. Formirana je 15. marta 1993. godine od već postojećih jedinica sa područja Pousorja. Sjedište brigade je bilo u Cerovcu. Borci ove brigade su poznati i kao tenkolovci zbog velikog broja uništenih i zarobljenih neprijateljskih tenkova.
Historija
Uoči rata u Bosni i Hercegovini formiraju se i organiziraju dobrovoljne paravojne formacije. Daljim rastom vrši se reorganizacija i ukrupnjavanje formiranih jedinica sa ciljem podizanja borbene gotovosti i postizanja boljih rezultata. U Tešnju 15. marta 1993. godine, od već formiranih jedinica ranga bataljona formira se 207. brigada, sastavljena od 5 bataljona, sa sjedištem u Cerovcu. U sastav novoosnovane brigade ušli su bataljoni naseljenih mjesta: Jelah, Miljanovci, Kalošević, Piljužići i Ljetinić-Tešanjka. Brigada dobiva zonu odgovornosti koja pokriva sjeveroistočni dio tešanjske i slobodne dijelove dobojske općine. Prije zvaničnog formiranja brigade, borci i jedinice preteče 207/377. brigade ostvaruju zavidne rezultate. 23. novembra 1992. borci SO TO Miljanovci zarobljavaju tenk T-55 na Kominu u bitki, a 25. i oklopni transporter BVP M-80. U jeku ofanzive, zadnjeg dana novembra 1992. godine borci SO TO Miljanovci zarobljavaju i prvi tenk M-84 u BiH u Mujkićima. Ovo je bio legendarni tenk Armije BiH poznat pod nadimkom Garavi zeko. U nastavku rata zarobljeno je i uništeno još nekoliko tenkova zbog čega su borci ove brigade dobili naziv tenkolovci. 21. augusta 1993. godine borci 2.bataljona Miljanovci zarobljavaju tenk M-84A kasnije nazvan Sultan, tokom odbijanja tenkovsko-pješadijskog napada na liniji odbrane Filipovići, a 5. februara 1994. godine u rejonu Šukarine kuće zarobljen je i tenk T-55, nazvan Plavi princ, također borci 2. bataljona iz Miljanovaca.
Formiranjem OG-7 Jug brigada postaje njen sastavni dio. Reorganizacijom Armije RBiH, i zamjenom operativnih grupa divizijama, brigada ulazi u sastav novoformirane 37. divizije 3. korpusa. U skladu sa tim izmjenama mijenja se i prefiks iz naziva brigade tako da brigada dobija naziv 377. čime se usklađuje prvi redni brojevi brigade sa rednim brojem pripadajućeg korpusa.
Priznanja
Za postignute rezultate u odbrani domovine, ovoj brigadi je 14. decembra 1993. godine dodijeljen počasni naziv slavna a najviše kolektivno priznanje viteška dodijeljen joj je 24. novembra 1994. godine.
Aerodrom Medeno Polje
Aerodrom Medeno Polje kod Bosanskog Petrovca je privremeni i improvizovani partizanski aerodrom iz Drugog svjetskog rata preko kojeg su Saveznici doturali pomoć i transportovali ranjenike u savezničke bolnice u Italiji.
Po kapitulaciji Italije Vrhovni štab NOVJ je formirao Bazu NOV i POJ u Bariju, jer su bili stvoreni uslovi da se avionima i brodovima organizuje prihvat i prebacivanje savezničke pomoći. Aprila 1944 g. Vrhovni štab je izdao kratko uputstvo, uz saglasnost savezničkih vojnih misija, o organizaciji aerodromske službe, da bi se na svim aerodromima i terenima za bacanje pomoći, posao odvijao isto.
U sklopu priprema za organizaciju savezničke pomoći, Prva sovjetska vojna misija je iz Moskve krenula za Jugoslaviju početkom januara 1944g. Preko Irana je stigla u Kairo gde se zadržala mjesec dana, da bi 23 februara 1944g   iz Barija krenula u Drvar gdje je u to vrijeme bio Vrhovni štab NOVJ. Iako je privremeni aerodrom kod Bosanskog Petrovca, bio pokriven snijegom, stigli su sa tri britanska C-47 i svaki  je vukao jedrilicu  Waco-CG-4 u kojima  je  bila i sovjetka vojna  misija, (23 ruska i 6 britanskih oficira). Jedrilice su se uspješno spustile, a padobranima je spuštena oprema i uredjaji. Cijelu operaciju su obezbedjivali saveznički avioni, koji su nadlijetali teren.
Početkom aprila  1944. godine, Zdenko Ulepić, referent  za  vazduhoplovstvo Vrhovnog štaba NOVJ, organizuje izgradnju improvizovanog aerodroma Medeno Polje, po uputstvu poručnika Elija Popovića, inžinjera.
Organizacija aerodroma
Oko aerodroma  su  najprije postavljena  tri  stalna  teška  mitraljeza »toreda« za obezbjeđenje sa zemlje i iz vazduha, a često su ga, radi kontrole, nadlijetali i saveznički avioni. Pista je bila minimalno uređena, da ne bi izgledala kao aerodrom, kako ne bi bila otkrivena. Na planini  Oštrelj,  kao  najvišoj  tački  u  rejonu  aerodroma,  u  toku  noći  gorjela  je  jaka  vatra,  koja  je  približno označavala  mjesto  aerodroma. Ovakve vatre gorjele  su  na  još  nekoliko  mjesta  u  okolini aerodroma,  a  paljene  su  u  prvi  sumrak  svakog  dana  kada je trebalo primiti avione. Obilježavanje samog  letilišta  vršeno  je  u  obliku  slova T.
Najava aviona  vršena  je  preko  posebnih  radio-stanica  Vrhovnog  štaba,  a  u Medeno Polje prenošena  telefonom  iz  Drvara. To je  bilo  neophodno  zbog  pripreme  letilišta,  kao i  zbog  pripreme  određenog  broja  ranjenika  koje  je  trebalo otpremiti. Prikupljanje i dnevni boravak ranjenika morao se vršiti dosta daleko od  aerodroma,  u  obližnjim  šumama  i  na  obroncima okolnih  planina. Bilo je mnogo teških ranjenika, koje je trebalo dovoziti volujskim  kolima. Zato je  u  prvim  časovima  sumraka  na  aerodromu,  i  pored  svih  mjera  opreznosti,  vladala velika gužva. Avioni su obično dolazili jedan za drugim u razmaku od tri do pet minuta. Glavna sredstva signalizacije su bile vatre, petrolejske lampe, fenjeri i ako je bilo, signalni pištolji. Interesantno je da su za britanske avione postojali jedni znaci signalizacije, a za sovjetske drugi. Svjetlosna orijentacija na zemlji gorjela je neprekidno  sve  dok  se  ne  izvrši  slijetanje svih, odnosno  dok  ne otpočne  i  dok  se  ne  završi  polijetanje.
Transport ranjenika
Prebacivanje ranjenika je obavljano sa avionima Dakota C-47 (vojne varijante DC-3), i to najčašće britanske 60 transportne grupe. Avion je mogao da ponese do 25 sjedećih ranjenika ili 16 ležećih. Zbog sigurnosti transport se odvijao obično noću. Na početku,  u  toku  jedne  noći  dolazilo  je  po  pet do šest aviona  na  slijetanje. Međutim, kasnije je dolazilo i po deset, a jedne noći čak i dvanaest aviona.
mini
Dotur padobranima
Avioni koji  nisu slijetali  već  samo  padobranima  spuštali  materijal  takođe  su  bili  unaprijed  najavljeni. Kada je materijal bacan padobranom iz aviona uglavnom je bio u metalnim kanisterima, ili drvenim sanducima.
Kanisteri su bili metalni, cilindričnog oblika i standardno punjenje je bilo odjeća, oružije, municija i hrana. Obično se oružije ili municija nalazi u sredini i zamotani su u nekoliko slojeva odjeće i tako složeni u kanister. Specijalno punjenja su bila radioaparatura, baterije za radio, eksploziv i medicinska roba. Bacali su i specijalne kanistere u kojima je bilo gorivo za kamione, u četiri kante od po 20 l, mazivo i ulje.
Donja Bodežišta
Donja Bodežišta su naseljeno mjesto u općini Gacko, Bosna i Hercegovina.
Aerodrom Medeno Polje
Dotur padobranima
Aerodrom je radio skoro svake noći od polovine aprila do 25. maja. Na dan  25. maja, Nijemci su počeli Desant na Drvar, i aerodrom je prestao sa radom. Obim pomoći niko nije izračunao, a broj prebačenih ranjenika je oko 2000.
Spomenik u Medenom polju
Spomenik, nepoznatog autora, podignut je 1982. god. Predstavlja spojena tri luka koja prave slovo U visine 8 m. Spomenik predstavlja sjećanje ne samo na poginule, nego i na početak partizanskog vazduhoplovstva vezanog za Aerodrom Medeno Polje. Uz spomenik bio je postavljen je i vojni transportni avion Daglas C-47s (DC-3), sa spomen pločom. Avion je nakon posljednjeg rata uništen eksplozivom i odnešen u staro gvožđe. Spomenik je bez održavanja.
Aerodrom je bio i inspiracija Hajrudinu Krvavcu za njegov film snimljen 1979. god.
UEFA Kup pobjednika kupova 1978/1979.
UEFA Kup pobjednika kupova 1978/1979. je bilo 19. izdanje klupskog nogometnog takmičenja kojeg je organizirala UEFA.
FK Torpedo-BelAZ Žodino
FK Torpedo-BelAZ Žodino je profesionalni nogometni klub koji je smješten u Žodina, Bjelorusija. Takmiči se u Premijer ligi Bjelorusije.
Klub je osnovan 1961. godine. Najveći uspjesi kluba su finala nacionalnog kupa i superkupa. Prvi nastup u evropskim takmičenjima je imao u sezoni 2010-11. kada je u okviru prve kvalifikacione runde Evropske lige igrao protiv Fylkira. Tradicionalne boje su narančasta i bijela. Domaće utakmice igra na stadionu Torpedo.
Afrički kup nacija 1957.
mini|desno|260px| Ekipe učesnice i njihove pozicije na Afričkom kupu nacija 1957. Afrički kup nacija 1957. je bilo prvo kontinentalno nogometno takmičenje Afrike. Prvenstvo se odigralo u Sudanu od 10. do 16. februara 1957. godine. Na turniru je učestvovalo tri ekipe. Na kraju prvenstva Egipat je prvi put u svojoj historiji osvojio šampionsku titulu. Drugo mjesto osvojila je Etiopija a treće Sudan. Ad-Diba, reprezentativac Egipta bio je najbolji strijelac prvenstva sa pet postignutih golova.
Gérard Mourou
Godine 1994. Mourou i njegov tim na Univerzitetu u Michiganu otkrili su da ravnoteža između samofokusirajućeg prelamanja (vidi Kerrov efekat ) i samoprigušene difrakcije jonizacijom i razrjeđivanjem laserskog snopa teravatnog intenziteta u atmosferi stvara "filamente" koji djeluju kao talasovodi za snop, čime se sprječava divergencija. link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/Ecole_polytechnique_%2831183345568%29.jpg/262px-Ecole_polytechnique_%2831183345568%29.jpg|mini|262x262piksel| Mourou, govoreći 2018. nakon što je dobio Nobelovu nagradu 2. oktobra 2018. Mourou i Strickland dobili su Nobelovu nagradu za fiziku, za njihov zajednički rad na amplifikaciji cvrkutavih impulsa. Podijelili su polovinu nagrade, dok je druga polovina dodijeljena Arthuru Ashkinu za njegov izum "optičke pincete koja svojim prstima laserskog zraka grabe čestice, atome, viruse i druge žive ćelije". link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1a/G%C3%A9rard_Mourou_EM1B5793_%2846234161551%29.jpg/262px-G%C3%A9rard_Mourou_EM1B5793_%2846234161551%29.jpg|mini|262x262piksel| Gérard Mourou tokom Nobelove press konferencije u Stokholmu, decembar 2018
NGC 3072
NGC 3072 (također poznat kao ESO 566-33, MCG -3-26-1 i PGC 28749) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 158 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 1,90 (87 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (28 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 7. februara 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Novalja
260px|mini|Novalja, pogled sa brda Kiza Novalja je grad u Hrvatskoj, na ostrvu Pagu, u Ličko-senjskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Pag.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, grad Novalja je imao 3.663 stanovnika, od čega u samoj Novalji 2.358.
Grad Novalja
Napomena: ''Nastao iz stare općine Pag (Zadarska županija). U 2001. smanjeno za dio nenaseljenog područja koji je pripojen gradu Pagu (Zadarska županija).''
Novalja (naseljeno mjesto)
Napomena: ''Iskazivano pod imenom Nevalja Nova od 1857. do 1880., Nevalja 1890. i Novalja od 1900. nadalje. Sadrži podatke za naselja Stara Novalja u 1857. i 1869., Lun u 1869. te Caska u 1931. i 1971. U 1991. smanjeno izdvajanjem naselja Caska i nenaseljenih dijelova područja na kojima su izgrađena nova naselja Gajac i Potočnica.'' 260px|mini|Plaža Straško u Novalji
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Novalja je imalo 1.912 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Nova Sela
Hrvatska:
Slovenija:
NAP1L1
Proteinoliki proteina 1 nukleosomskog sklopa je protein  koji je kod ljudi kodiran genom NAP1L1.
Ovaj gen kodira člana porodice proteina nukleosomkog sklopa (NAP). Ovaj protein sudjeluje u replikaciji DNK i može imati ulogu u moduliranju stvaranja hromatina i pridonijeti regulaciji ćelijske proliferacije. Alternativna prerada RNK ovog gena dovodi do nekoliko varijanti transkripta; međutim, nisu sve u potpunosti opisane.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 391 aminokiselina, a  molekulska težina   45.374 Da. .
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Rajko Grlić
Rajko Grlić rođen je 2. septembra 1947. u Zagrebu. Grlić je napravio svoj prvi amaterski film sa 14 godina, prvi nagrađeni profesionalni film sa 27. Studirao je u Pragu od 1967. do 1971. godine, uronjen u intelektualna i politička previranja tadašnjeg Praškog proljeća kao član studenskog štrajkačkog komiteta Praškog univerziteta u vrijeme sovjetske okupacije. Grlić je autor kultnih filmova kao što su: Samo jednom se ljubi, Bravo maestro, U raljama života, Za sreću je potrebno troje. U trenutku raspada Jugoslavije završavao je film Čaruga, a snimanje Karanovićeve Virdžine, čiji je bio producent, prekidala su prva puškaranja u Dalmatinskoj Zagori. Poslije raspada Jugoslavije odlazi u SAD, tačnije u Los Angeles, da uradi dugo odlaganu Fulbrajtovu stipendiju. Vraća se, pa opet odlazi da predaje na njujorškom univerzitetu. Zatim prelazi na Univerzitet u Ohajo gde je profesor i dan danas. 1994. godine u Istri, osnovao je filmsku školu – Imaginarnu akademiju. Bila je to škola za talentovane mlade ljude od Kazahstana preko Beograda, Tirane, Sarajeva, od Perua i Australije. Iz ove Imaginarne akademije izrastao je Međunarodni filmski festival Motovun. 2000 godine, stvara dugometražni dokumentarac o izborima u Hrvatskoj pod nazivom Novo, novo vrijeme. Film, sniman od novembra 1999. do februara 2000. godine, je najambiciozniji dokumentražni projekat ikada rađen u Hrvatskoj.
Rane godine
Prvi kratki amaterski film uradio je 1963. U trogodišnjem razdoblju Grlić je uradio šest amaterskih filmova i dobio više od dvadeset nagrada na amaterskim jugoslavenskim filmskim festivalima. Grlić je diplomirao nakon dvije godine pohađanja škole "Radio i televizijskog novinarstva" u Zagrebu. Za to vrijeme je radio oko dvije godine kao voditelj na omladinskom TV showu za "TV Zagreb". 1966. završava srednju školu u Zagrebu. Kao glumac Rajko je proveo dvije godine sa Studentim eksperimentalnim kazalištem (SEK), nastupajući u dvije predstave, Ars longa vita brevis i Viet-rock. Putovao je s tim produkcijama širom bivše Jugoslavije, Italije, Njemačke, Poljske, Čehoslovačke, Bugarske i Turske. Iste godine Grlić je počeo studirati filozofiju na Sveučilištu u Zagrebu. Objavljuje svoj prvi profesionalni kratki film Prolazak na kojem je bio ujedno i redatelj i scenarist u produkciji Zagreb filma. U periodu od 1966. do 1970. objavljuje nekoliko priča i pjesama u zagrebačkim književnim časopisima: "Umjetnost i mi", "Razlog" i "Telegram". 1967. Grlić postaje student režije na FAMUAkademija umjetnosti - Fakultet za film i televiziju, u Pragu, Češka, bivša Čehoslovačka. Na FAMU, u klasi profesora Elamr Gotta on je napravio četiri kratka filma i dvije televizijske produkcije. Mi iz Praga je bio njegov prvi profesionalni televizijski dokumentarac objavljen kao redatelj i scenarist, također u produkciji TV Zagreba. Tokom ruske okupacije Čehoslovačke, Grlić je bio član štrajkačkog odbora na FAMU. Svaki čovjek je dobar čovjek u hrđavom svijetu, je njegov jednosatni TV dokumentarac snimljen 1969. u produkciji TV Zagreba ali mu je bilo zabranjeno javno prikazivanje. Sve jedno drugo pojede je sljedeći kratki film kojeg je napisao i režirao Grlić. Producent filma je bio FAS, Zagreb. Primio je nagradu TV Beograda za "Najbolji jugoslavenski kratki film 1971", kao i šest drugih nagrada. Također je prikazivan širom svijeta na nekoliko velikih festivala kratkog filma u Oberhausenu, Bilbau i ostalim. Predgovor je bio polusatni film u produkciji TV Beograda koji je ujedno bio njegov projekat za tezu. Pohvale je dokumentarac u šest dijelova u produkciji TV Zagreba kojem je bilo zabranjeno javno prikazivanje. 1972. Grlić radi na filmu Društvena igra, gdje je bio koscenarist sa Srđanom Karanovićem. To je bio njegov ​​prvi rad na scenariju za dugometražni igrani film. Film je režirao Karanović a producirao ga je beogradski Film danas. Premijerno je izveden u Quenzin de Realisatuer na filmskom festivalu u Cannesu. Od 1972. do 1974. radi na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu kao profesor filmske montaže i režije.
Filmska karijera
1974. objavljuje svoj prvi igrani film Kud puklo da puklo u produkciji Jadran filma i Croatia filma, Zagreb, u režiji Grlića i ko-autora Srđana Karanovića i Alexa Koenigsmarka. Zatim slijedi Reci mi priču (Pričaj mi priču), kratki igrani film režisera i scenariste Grlića u produkciji Adria filma, Zagreb. Pitka voda i sloboda, je kratki dokumentarni film koji je producirao, napisao i režirao Grlić. Film je bio zabranjen za javno prikazivanje. 1975. objavljuje Grlom u jagode: mini tv serije u deset epizoda. Saradnik na scenariju je bio Srdjan Karanović. Prema mnogim anketama bila je među najboljim I najpopularnijim jugoslavenskim tv serijama koje su ikada snimljene. Osvojena je evropska nagrada UNESCO zatim CIDALC za najbolji scenarij na TV Festivalu u Portorožu; također je bio jugoslavenski predstavnik na mnogim međunarodnim TV festivalima uključujući I onaj u Monte Carlu. Iste godine objavljuje Žestoke priče, tv dokumentarac u šest dijelova  koji je napisao I režirao. Producent je bila TV Zagreb. Kritičari su ocijenili Pleterje, jednu od epizoda iz serije, kao jedan od najboljih jugoslavenskih dokumentaraca ikad snimljenih. Prikazan je na brojnim festivalima I prodat mnogim TV stanicama širom svijeta. 1977. Grlić je postao načelnik Odjela za scenarij i član Umjetničkog savjeta Jadran filma za narednih četrnaest godina, jedne od najvećih jugoslavenskih filmskih kompanija. U to vrijeme Jadran Film je bio koproducent za mnoge velike američke i evropske filmove kao što su Sofijin izbor kao i nekoliko TV serija, uključujući Vjetrove rata.
Miris poljskog cvijeća je bio igrani film na kojem je Grlić ko-autor zajedno sa Srđanom Karanovićem (koji je režirao film). Producent je bio Centar film iz Beograda. Na Međunarodnom filmskom festivalu u Cannesu je dobio nagradu Evropskih kritičara FIPRESCI za režiju i scenarij. Film je distribuiran u mnogim zemljama, uključujući i američki New Yorker Films.
Bravo Maestro je drugi pozorišni igrani film u režiji Grlićakoscenariste Srđana Karanovića i Alexa Koenigsmarka. Producenti su bili Jadran film i Croatia Film, Zagreb.
Zagreb je bio kratki dokumentarni film koji je napisao i režirao Grlić. Producent je bila Filmoteka 16, iz Zagreba. 1979. objavljuje se Ljubavni život Budimira Trajkovića, također igrani film gdje je Grlić bio koscenarista zajedno sa Goranom Markovićem, u režiji Dejana Karaklajića i u produkciji Avala filma, iz Beograda. Film je te godine bio na vrhu sa zaradom na blagajnama širom Jugoslavije. 1980. snima se Petrijin venac, igrani film za koji je Grlić bio saradnik na scenariju. Film je režirao Srđan Karanović u produkciji Centar filma iz Beograda. Film je bio priznat kao jugoslavenski film godine, osvojio je nagradu "Veliku zlatnu arenu", pored mnogih drugih jugoslavenskih i međunarodnih nagrada. New Yorker Films distribuira ovaj film u SAD-u. 1981 Grlić je režirao Samo jednom se ljubi igrani film za koji mu je saradnik na scenariju bio Branko Šomen, u produkciji Jadran filma, Zagreb. Film je bio zabranjen za javno prikazivanje u Jugoslaviji u period od šest mjeseci.
Iste godine pojavljuje se igrani film Erogene zone, za koji Grlić piše scenarij a režira ga Dejan Karaklajić u produkciji Avala filma. 1985. izlazi Grlićev četvrti igrani film U raljama života, koji je baziran na knjizi koscenaristice Dubravke Ugrešić. Producent je bio "Art film" iz Beograda i još šest drugih filmskih i distributerskih kompanija. Bio je to prvi film iz bivše Jugoslavije koji je snimljen bez podrške vlade.
Grlić zatim dolazi na Columbia University, New York, kao gost-umjetnik četiri mjeseca što mu je omogućila fondacija Georgea Sorosa.
Jagode u grlu je igrani film za koji je Grlić pomogao razviti priču. Režirao ga je i napisao Srđan Karanović u produkciji Centar filma. Pitka voda i sloboda II je kratki dokumentarni film koji izlazi 1986. Scenarij je napisao i režirao Grlić, u produkciji Filmoteke 16. Film je dobio "Specijalnu nagradu žirija" na festivalu kratkog filma u Beogradu i "Velikog bronzanog zmaja" na filmskom festival u Krakowu, Poljska.
Za sreću je potrebno troje je Grlićev peti igrani film, čiji je koautor bila Dubravka Ugrešić u produkciji Jadran filma. 1987. Grlić se pojavljuje kao dramaturg za ceremoniju otvaranja "Univerzijade '87", u Zagrebu.
Rani snijeg u Munchenu je igrani film u režiji Bogdana Žižića i produkciji Jadran filma. Grlić je pomogao u pisanju scenarija. 1988. zajedno sa producentom Mladenom Koceićem, Grlić osniva Maestro Film, Inc, filmsku produkcijsku kuću sa sjedištem u Zagrebu.
Gradonačelnik Montpelliera, Francuska proglašava ga počasnim građaninom Montpelliera.
NGC 5941
NGC 5941 (također poznat kao MCG 1-40-3 i PGC 55314) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 460 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmija. Najveći prečnik je 0,40 (53 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (40 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 19. aprila 1887. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sase (Srebrenica)
Sase je naseljeno mjesto u općini Srebrenica, Bosna i Hercegovina.
Mjesna zajednica
Naselje Sase su i sjedište mjesne zajednice koja obuhvata naseljena mjesta: Sase, Knežije, Lasovac, Lisac, Podlasovac, Rudnik, Špat, Obadi, Ažliva, Jankovići, Koštanovice, Neškovići, Radonjići, Zalazje.
Historija
Manastir Sase se nalazi u tom kraju. Tokom masovnih progona muslimana Srbije u 19. vijeku, Sase su naselile izbjeglice iz Valjeva.
Nova Sela (Omiš)
Nova Sela su naseljeno mjesto u sastavu grada Omiša, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila su se u sastavu stare općine Omiš.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Nova Sela su imala 152 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Nova Sela je imalo 471 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Caska
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Pag.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Caska je imala 25 stanovnika.
Napomena: ''Iskazuje se kao dio naselja od 1880. pod imenom Časka. U 1890 i 1900. bez stanovnika. U 1931. i 1971. podaci su sadržani u naselju Novalja iz kojeg je 1991. izdvojeno kao samostalno naselje.''
Radovčići (Srebrenica)
Radovčići su naseljeno mjesto u općini Srebrenica, Bosna i Hercegovina.
Caska
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Caska je imalo 16 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Radovčići (Srebrenica)
Opći podaci
Naselje je smješteno u jugoistočnom dijelu općine Srebrenica, u regiji Osat. Od grada Srebrenice udaljeno je 31,7 kilometara. Drumskog je tipa i ima tri zaseoka: Jezero, Radovčići i Trubari. Veći dio Radovčića smješten je u srednjem dijelu sliva Tokoljačke rijeke, na jugozapadnoj padini kose Žilići i sjeverozapadnoj padini brda Skorač (735 m). Zaseok Trubari nalazi se na južnoj padina kose Gradina (870 m). Površina katastarske općine iznosi 4,9 km2, od čega je 40,5% u privatnom vlasništvu. Djeca iz Radovčića pohađala su osnovnu školu u Krnjićima. Vjerske obaveze izvršavane su u džamiji koju su 1993. porušili pripadnici VRS.
Historija
Područje Radovčića bilo je naseljeno u srednjem vijeku, što potvrđuje manja nekropola sa pet stećaka u obliku sljemenjaka u blizini Trubara.
Do jula 1995, ubijeno je 20 osoba iz Radovčića, uključujući tri žene i četiri maloljetne osobe, prosječne starosti 29,5 godina. Tokom Srebreničkog genocida, ubijeno je 111 muškaraca iz Radovčića, uključujući pet maloljetnika, prosječne starosti 38,6 godina.
Do kraja 2005. u Radovčiće se vratilo 13 domaćinstava sa 17 članova, a obnovljeno je 26 kuća. Većina prognanika živi na području Federacije BiH, od čega 205 u Tuzlanskom kantonu, 66 u Kantonu Sarajevo i pet u Zeničko-dobojskom kantonu.
Stanovništvo
Bošnjačko stanovništvo uglavnom čine potomci muhadžira protjeranih iz zapadne Srbije tokom 18. i 19. vijeka.
Na popisu 1879. u Radovčićima je živio 171 stanovnik, 1885. 216, 1895. 226, 1910. 268, 1921. 233, 1948. 424, 1953. 469, a 1961. 465 (445 Bošnjaka, 18 ostalih i dva Srbina). U svim popisima prije Drugog svjetskog rata, cjelokupno stanovništvo činili su Bošnjaci.
U periodu od 1879. do 1991. stanovništvo Radovčića poraslo je za 276%, a broj kuća 5,8 puta. Od 1895. do 1991. broj domaćinstava povećao se za 268%, a prosječna veličina smanjila se sa 6,6 članova na 5 članova. Od 231 privredno aktivnog stanovnika 1991, 98 osoba se bavilo poljoprivredom, 35 rudarstvom i industrijom, 13 građevinarstvom, sedam zanatstvom, po četiri obrazovanjem, saobraćajem i ugostiteljstvom, po dvije trgovinom i komunalnim djelatnosima i jedna šumarskom djelatnošću. Pismenost je 1953. iznosila 20%, a 1991. 84,9%. Osnovno obrazovanje završilo je 158 osoba (50 žena), srednje 43 (pet žena), a više tri (dvije žene).
23. Sarajevo Film Festival
23. Sarajevo Film Festival međunarodni je filmski festival koji je održan od 11. do 18. augusta 2017. u Sarajevu. Prikazano je ukupno 235 filmskih ostvarenja iz 54 zemlje, od kojih je 43 imalo svjetske premijere. Za nagrade Srce Sarajeva natjecalo se 46 filmova u tri glavne kategorije, igrani, kratki i dokumentarni film. Počasno Srce Sarajeva uručeno je američkom režiseru Oliveru Stoneu i britanskom glumcu Johnu Cleeseu zbog njihovog doprinosa filmskoj umjetnosti. Film Druga strana nade, finskog režisera Akija Kaurismakija otvorio je filmski festival.
Srce Sarajeva za najbolji film pripalo je gruzijskom filmu Strašna majka, gruzijske režiserke Ane Urushadze. Srce Sarajeva za najbolju glumicu dodijeljeno je Orneli Kapetani za njenu ulogu u filmu Buđenje dana, a za najboljeg glumca proglašen je Serban Pavlu za ulogu u filmu Meda ili ne tako sjajna strana stvari. Srce Sarajeva za najbolji kratki film dodijeljeno je hrvatsko-slovenskom filmu U plavetnilo u režiji Antoneta Alamat Kusijanović. Srce Sarajeva za najbolji dokumentarni film pripalo je filmu Grad sunca u režiji Rati Oneli. Srce sarajeva za najbolju režiju pripalo je rumunskom režiseru Emanuelu Parvuu za film Meda ili ne tako sjajna strana stvari.
Omišalj
mini|260px|Omišalj, rimokatolička crkva Omišalj je naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, na ostrvu Krku, u Primorsko-goranskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Krk.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Omišalj je imala 2.983 stanovnika, od čega u samom Omišlju 1.868.
Općina Omišalj
Napomena: ''Nastala iz stare općine Krk. Sadrži dio podataka općine Malinska-Dubašnica u 1991.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Omišalj je imalo 1.554 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Kašljavac
Kašljavac je naseljeno mjesto u sastavu općine Šandrovac, Bjelovarsko-bilogorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Bjelovar.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kašljavac je imao 153 stanovnika.
Napomena: ''U 1931. iskazano pod imenom Carev Lazarevac.''
IC 4639
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Dječak s korpom voća
Dječak s korpom voća jest slika italijanskog baroknog slikara Michelangela Merisija da Caravaggia naslikana oko 1593. Čuva se u Galleriji Borghese u Rimu.
Slika datira iz vremena kad se Caravaggio, novopridošlica u Rim iz rodnog Milana, probijao u kompetitivnom rimskom svijetu umjetnosti. Model je bio njegov prijatelj, sicilijanski slikar Mario Minniti, prikazan u dobi otprilike 16 godina. Slika je bila u kolekciji Giuseppea Cesarija, "kavaljera iz Arpina", od koga ju je 1607. izuzeo kardinal Scipione Borghese te je stoga moguće da potječe iz razdoblja kada je Caravaggio radio za Cesarija "slikajući cvijeće i voće" u njegovoj radionici; no, može datirati i iz nešto kasnijeg razdoblja kada su Caravaggio i Minniti napustili Cesarijevu radionicu (januar 1594) da bi radili samostalno, prodajući slike preko posrednika po imenu Costantino. Sigurno je da nije mogla nastati prije 1593, kada je Minniti došao u Rim. Vjeruje se da je starija od složenijih slika iz istog razdoblja (za koje je model također bio Minniti), kao što su Gatanje i Kartaši (obje iz 1594), od kojih je potonja privukla pažnju Caravaggiovog prvog važnijeg patrona, kardinala Franceska Marije Del Montea. Vittorio Sgarbi primijetio je neke muriljovske kvalitete u portretiranju na slici koja bi lahko mogla ukazivati na druge slikare iz Cesarijeve radionice.
Na jednom nivou ova je slika žanr-scena osmišljena tako da demonstrira umjetnikovu sposobnost da naslika sve, od kože dječaka do kore breskve, od nabora na odjeći do pletiva korpe. Voće se naročito ističe i prof. Jules Janick s Odsjeka za hortikulturu i pejzažnu arhitekturu na Univerzitetu Purdue u Indiani analizirao ga je iz hortikulturne perspektive: "'Korpa... sadrži mnogo plodova, svi u gotovo savršenom stanju i uključuje dvobojnu breskvu sa svijetlocrvenim rumenilom, četiri grozda – dva crna, jedan crveni i jedan 'bijeli', zreo i raspuknut šipak, iz kojeg iskaču crvena zrna, četiri smokve, dvije od njih prezrele, crne, obje raspukle, te dvije svjetlije, dvije mušmule, tri jabuke – dvije crvene: jedna rumena, a druga s prugama, te jedna žuta s crvenkasto-smeđom mrljom i ožiljkom, dvije grane s malim kruškama: na jednoj je pet žutih sa svijetlocrvenim 'obrazom', a na drugoj, poluskrivenoj, s malim žutim, zarudjelim plodovima. Ima i lišća koje pokazuje razne poremećaje: istaknuti zeleni list vinove loze s tačkama od gljivica i drugi, s bijelim jajašcima insekta koja podsjećaju na jajašca moljca uvijača lišća (Choristoneura rosaceana) te listovi breskve s raznim tačkicama.'"
Analiza ukazuje da je Caravaggio ovdje realističan. Uhvativši samo ono što je u korpi, ne idealizira ni njihovu dozrelost ni njihov aranžman – a ipak, gotovo čudesno, voće i dalje privlači posmatrače da ga pogledaju, jer je ono za njih vrlo lijep i izvrstan predmet.
NSUN2
Član 2 domenske porodice NOP2/Sun jest protein/enzim koji je kod ljudi kodiran genom NSUN2 sa hromosoma 5. Za ovaj gen zabilježene su alternativno prerađene varijante transkripta koje kodiraju različite izoforme.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 767 aminokiselina, а molekulska težina 86.471 Da.
Funkcija
Protein je metiltransferaza koja katalizira metilaciju citozina u 5-metilcitozin (m5C) na poziciji 34. prekursora tRNK (Leu) (CAA) koji sadrže introne. Ova je izmjena neophodna za stabilizaciju uparivanja antikodon-kodon i pravilno prevođenje iRNK. NSUN2 je također lokaliziran na mitohondrijama i sposoban je uvesti posttranskripcijske modifikacije u mitohondrijskoj tRNK.
Ostrvica
Hrvatska:
Srbija:
Naklice
Naklice su naseljeno mjesto u sastavu grada Omiša, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Naklice su imale 237 stanovnika.
Napomena: ''U 1948. iskazano pod imenom Naklice–Dočina. U 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Tugare. Do 1948. iskazuje se kao dio naselja, a od 1953. kao naselje.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Naklice je imalo 187 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
NGC 7426
NGC 7426 (također poznat kao MCG 6-50-12, PGC 70042 i UGC 12256) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 245 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Gušterica. Najveći prečnik je 1,70 (121 hiljada sg) a najmanji 1,4 uglovnih minuta (100 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 18. oktobra 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Magnoliaceae
thumb|250px|Magnolia grandiflora Magnoliaceae je porodici cvjetnica u redu Magnoliales, razred Magnoliopsida, divizija Magnoliophyta. Imenovana je po tipskom rodu Magnolia.
NGC 4504
NGC 4504 (također poznat kao IRAS 12296-0717, MCG -1-32-22 i PGC 41555) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 46 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 3,20 (43 hiljade sg) a najmanji 2,2 uglovnih minuta (29 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 20. marta 1789. godine.
Magnoliaceae
Porodica magnolija ima dva roda :
NGC 4504
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Magnoliaceae
Porodica magnolija ima ukupno 250 priznatih vrsta iz suptropskih i tropskih dijelova Sjeverne, Srednje i Južne Amerike, Kariba i nekih područja Azije: Indokina, Indija, Šri Lanka, Malezija, Kina, Japan i Korejski poluotok.
Porodicu je opisao francuski botaničar Jussieu a imenovana je u čast Pierrea Magnola (1638. - 1715.), francuskog fizičara, botaničara i direktora Botaničkog vrta u Montpellieru.
Magnolija je poznata po ljepoti raznobojnih cvjetova i otpornosti listova, iz čijih se kutikula dobija vosak. Upotrebljava se u proizvodni šampona za zaštitu kose, a mnoge vrste ove porodice su ljekovite, pa se koriste u razne svrhe, u Kini, Sjedinjenim Državama, Meksiku i ostalim latinoameričkim zemljama. Pored toga, koristan je i kao dodatak raznim jelima.
Loranthaceae
thumb|right|Rascvjetali [[Psittacanthus na drvetu]] Loranthaceae je velika porodica cvjetnica  u redu, Santalales,  razred Magnoliopsida, divizija Tracheophyta. Imenovana je po tipskom rodu Loranthes. Biljke ove porodice, u taksonomsim rangovima vrste, plemena i potplemena, rasprostranjene su širom svijeta, od Centralne i Južne Amerike, dijela Evrope i Sahela do Indijskog potkontinenta, Kine, Indokine i Australije. U balkanskim zemljama, uključujući i Bosnu i Hercegovinu rasprostranjena je Loranthus europaeus (evropska žuta imela). Druga vrsta, Loranthus guizhouensis najčešća je u Kini.
Magnoliaceae
Filogenija
Prema Katalogu života, porodivca ima slijredeći kladogram u redu Magnoliales.
Loranthaceae
Ova porodica ima oko 75 rodova i 1.000 vrsta drvenastih biljki, od kojih su mnoge hemiparaziti. Tri kopnene vrste su Nuytsia floribunda (božićno drvce zapadne Australije) Atkinsonia ligustrina sa Plave planine (Novi Južni Wales) iz Australije i Gaiadendron punctatum iz Srednje / Južne Amerike. Loranthaceae su prije svega ksilemski paraziti, ali njihove haustorije mogu ponekad ući i u floem,  dok je Tristerix aphyllus gotovo holoparazitska.
Filogenija
Molekularna filogenetika sugerira sljedeće odnose plemena, potplemena i rodova:  Nuytsia  je sestrinska ostalim Loranthaceae, po mnogim oznakama, uključujući i njen polen, plod (suh i trokrilni) i broj kotiledona  koji se bitno razlikuju od svih ostalih rodova Loranthaceae. Smatra se da je osnovno obilježje parazita osnovno stanje porodice, s tim da se stabljika / grana zaa parazitizam odvojila prije približno 28-40 miliona godina. Međutim, Grimsson et al. (2017) procjenjuju da se to dogodilo nešto ranije (prije otprilike 40-52 milijuna godina).
Rodovi
• Actinanthella
• Aetanthus
• Agelanthus
• Alepis
• Amyema
• Amylotheca
• Atkinsonia
• Bakerella
• Baratranthus
• Benthamina
• Berhautia
• Cecarria
• Cladocolea
• Cyne (plant)
• Dactyliophora
• Decaisnina
• Dendropemon
• Dendrophthoe
• Desmaria
• Diplatia
• Distrianthes
• Elytranthe
• Emelianthe
• Englerina
• Erianthemum
• Gaiadendron
• Globimetula
• Helixanthera
• Ileostylus
• Kingella
• Lepeostegeres
• Lepidaria
• Ligaria
• Loranthus
• Lysiana
• Macrosolen
• Moquiniella
• Muellerina
• Notanthera
• Nuytsia
• Oliverella
• Oncella
• Oncocalyx
• Oryctanthus
• Oryctina
• Panamanthus
• Papuanthes
• Pedistylis
• Peraxilla
• Phragmanthera
• Phthirusa
• Plicosepalus
• Psittacanthus
• Pusillanthus
• Septulina
• Sogerianthe
• Tapinanthus
• Taxillus
• Thaumasianthes
• Tolypanthus
• Trilepidea
• Tripodanthus
• Tristerix
• Trithecanthera
• Tupeia
La Liga 1967/1968.
La Liga 1967/68. je bila 37. sezona nogometnog nacionalnog prvenstva Španije. Sezona je počela 9. septembra 1967. a završila 28. aprila 1968. U sezoni je učestvovalo 16 ekipa. Nakon završenog prvenstva Real Madrid je 13. put u svojoj historiji osvojio prvenstvo sa tri poena više od drugoplasirane Barcelone. Pretposljednja i posljednja ekipa, Real Betis i Sevilla CF su na kraju sezone ispali iz lige. Također, 13. i 14. ekipa na tabeli su igrali doigravanje za opstanak. Córdoba i Real Sociedad kao trinaestoplasirana odnosno četrnaestoplasirana ekipa igrali su doigravanje sa trećom i četvrtom ekipom druge lige. U tom doigravanju uspjeli su zadržati status prvoligaša. U cjelokupnoj sezoni je ukupno odigrano 240 utakmica te postignuto 654 golova što je iznosilo 2.73 datih golova po utakmici. Najefikasnija ekipa lige je bio Las Palmas. Fidel Uriarte, nogometaš Atlético Bilbaoa je bio najbolji strijelac lige sa 22 postignuta gola.
Rainer Weiss
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/41/Rainer_Weiss_EM1B8841_%2824027015857%29.jpg/262px-Rainer_Weiss_EM1B8841_%2824027015857%29.jpg|mini|327x327piksel| Rainer Weiss na konferenciji za novinare o dodjeli Nobelove nagrade u Stokholmu, decembar 2017 Rainer " Rai " Weiss ( WYSSE,  ; rođen 29. septembra 1932) američki je fizičar, poznat po svojim doprinosima u gravitacionoj fizici i astrofizici. On je profesor fizike emeritus na MIT- u i vanredni profesor na LSU. Najpoznatiji je po izumu laserske interferometrijske tehnike koja je osnovna operacija LIGO -a. Bio je predsjedavajući naučne radne grupe COBE.
Godine 2017. Weiss je nagrađen Nobelovom nagradom za fiziku, zajedno sa Kipom Thorneom i Barryjem Barishom, "za odlučujući doprinos LIGO detektoru i posmatranju gravitacionih talasa".
U intervjuu 2022. datom Federalnom univerzitetu Pará u Brazilu, Weiss govori o svom životu i karijeri, sjećanjima na djetinjstvo i mladost, svojim dodiplomskim i postdiplomskim studijama na MIT- u i budućnosti astronomije gravitacijskih valova.
IC 2998
IC 2998 je nepostojeći astronomski objekat naveden u Novom općem katalogu koji je opisan da se nalazi u sazviježđu Berenikina kosa. Ovaj objekat je zapisao Guillaume Bigourdan 13. aprila 1896. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Gradina (Gacko)
Gradina je naseljeno mjesto u općini Gacko, Bosna i Hercegovina.
NUDCD2
Protein 2 sa NudC-domenom jest protein koji je kod ljudi kodiran genom NUDCD2 sa hromosoma 5.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 157 aminokiselina, а molekulska težina 17.676 Da.
NGC 3073
NGC 3073 (također poznat kao MCG 9-17-7, PGC 28974 i UGC 5374) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 53 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 1,20 (19 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (17 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 1. aprila 1790. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Hrib pri Cerovcu
Hrib pri Cerovcu je naseljeno mjesto u sastavu općine Semič, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Črnomelj.
Triuridaceae
thumb|250px|Lacandonia candhashimatica Triuridaceae je porodica cvjetnica  iz  reda Pandanales,razreda Liliopsida, divizija Tracheophyta. Imenovana je po tipskom rodu  Triuris.
Ova porodica monokotiledona iz reda ima pedesetak vrsta u devet rodova
Opis
Triuridaceae su uglavnom mikoheterotrofne, bez listova i bez dlaka, višegodišnje zeljaste biljke izrazito smanjenih vegetativnih karakteristika i bijele, žute ili crvene boje. Korijen s lišćem obično je puzav, rijetko uspravan. U pravilu iz svakog čvora rastu jedno ili dva cilindrična korijena nalik na nit, uglavnom s dugim, bijelim korijenovim dlačicama i u kore rastu kroz micelij arbuskularnih mikoriznih gljiva. Stela korijena ima jednu ili dvije zrake.
Stabljika koja raste uspravno od rizoma obično je nerazgranata i visoka između 2 i 30 cm, u Sciaphila purpurea i do 140 centimetara. Listovi su petiolatni, trokutasti do jajoliki i jednostruki do osam, povremeno do petnaest listova raspoređeno je u spiralu.
Malo je mnogobrojnih cvjetova nakupljeni su u trnovitim cvastima, ali povremeno se mogu svesti na pojedinačne cvjetove. Redovno inaju brakteje, dodatni prekrivači su samo na Sejšelima. Cvijetovi, koji imaju ekstremnu varijabilnost čak i unutar neke vrste, gotovo su uvijek jednoobrazno, monotije i eparhije se jednako mogu naći u porodici. Tri do deset žigova u jednom ili dva kruga obično su široko savijene gotovo do stabljike, a iznutra su dlakavi ili papilarn. Na vrhu se često nalaze pramenovi dlačica, okrugla zadebljanja ili filiformni izrasline. Okrugla polenova zrna su promjera 15 do 30 mikrometara, bez otvora i trinukleata.
Plodovi su ili tobolci ili ahenije koji se otvaraju uzduž proreza i uvijek sadrže samo jednu sjemenku.
Rasprostranjenje i stanište
Vrste Triuridaceae nalaze se uglavnom u tropskim, povremeno u suptropskim regijama Azije, Sjeverne, Južnne i Srednje Amerike, kao i u zapadnoj i istočnoj Africi, na visinama od 200 do 2.200 metara. Središte raznolikosti je Malajski arhipelag.
Većina svih vrsta živi u svijetlim siromašnim, gustim šumama u tropskim do suptropskim uvjetima, s visokom vlagom zraka pod slojevima truhlog lišća, a mogu se naći i na obalama rijeka ili u blizini drveća. Nekoliko vrsta se može uspijevati i u privremeno poplavljenim šumama, na kvarcnom pijesku, u gustinama bambusa ili termitskim gnijezdima. Često se javljaju u suradnji s drugim mikotrofičnim biljnim vrstama.
Rodovi i filogenija
Kladogram prema Katalogu života:
SRY
Testis-determinirajući faktor(TDF), odnosno faktor određivanja testisa, znan i i kao regija Y koja određuje spol (SRY) je protein koji veže DNK (poznat i kao genski regulatorni protein / faktor transkripcije) kodiran genom  SRY,  koji je odgovoran za iniciranje muškog spola određivanje spola u terijskih sisara (placentni sisari i torbari). SRY je bezintronski spolno određujući gen koji na Y-hromosomu. Mutacije u ovom genu dovode do niza poremećaja razvoja spola (DSD) sa različitim efektima na fenotip i genotip jedinke.
TDF je član porodice SOX (gena sličnih kutiji SRY) porodice proteina koji vežu DNK. Kada se kompleksira sa proteinom SF1, TDF djeluje kao faktor transkripcije koji izaziva pojačanu regulaciju ostalih faktora transkripcije, što je najvažnije SOX9-a. Njegov ekspresija uzrokuje razvoj primarnih spolnih vrpci, koji se kasnije razvijaju u seminiferne tubule. Ove vrpce formiraju se u centralnom m dijelu još nediferencirane gonade, pretvarajući je u testis. Sada inducirane Leydigove ćelije testisi počinju lučiti testosteron, dok Sertolijeve proizvode antiMüllerovski hormon. Efekti SRY gena obično se javljaju 6-8 sedmica nakon formiranja fetusa i inhibira rast feminiziranih anatomskih struktura kod muškaraca. Također djeluja na razvijanju dominantnih muških karakteristika.
Regulacija
Gen SRY ima malo zajedničkog sa genima za određivanje spola drugih modelnih organizama, zbog čega su miševi glavni model istraživanja organizama koji se mogu koristiti za njegovo proučavanje. Razumijevanje njegove regulacije je dodatno komplicirano jer čak i među vrstama sisara postoji malo konterviranih proteinskih sekvenci. Jedina konzervirana grupa između miševa i drugih sisara je grupa visoke pokretljivosti (HMG) regije koja je odgovorna za vezivanje DNK. Mutacije u ovoj regiji rezultiraju reverzijom spola, gdje u nekoj fazi jedinka mijenja dotadašnji, u suprotni spol. Budući da ima malo konzerviranih sekvenci, promotor SRY, regulatorni elementi i regulacija nisu dobro shvaćeni. Unutar srodnih grupa sisara postoje homologije u prvih 400-600 parova baza uzvodno od početnog mjesta translacije. In vitro studije promotora ljudskog SRY pokazale su da je za funkciju promotora potrebna regija od najmanje 310 bp uzvodno do početnog translacijskog mesta. Dokazano je da naa ekspresiju ljudskog promotora SRY, utiču vezanje tri transkripcijska faktora, steroidogeni faktor 1 (SF1), specifični protein 1 (transkripcijski faktor Sp1) i Wilmsov tumorski protein 1 (WT1).