cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FK Željezničar Sarajevo
Evropski nastupi
Najveći međunarodni uspjeh Željezničar je postigao u sezoni 1984-85. Naime, te sezone "plavi” sa Grbavice pod vodstvom Ivice Osima bili su nadomak finala kupa UEFA. U prvom kolu žrijeb je htio da Željezničar igra sa bugarskim Slivenom Bugari su slavili na svom terenu (1-0), da bi u revanšu u Sarajevu doživjeli debakl, 5-1 za Željezničar. Drugo kolo donosi švicarski Sion. Nakon pobjede na Grbavici od 2-1, u drugom meču Željo je uspio očuvati minimalnu prednost, remizirajući (1-1). U narednoj rundi je igrao protiv FC Universitate. U prvom meču rumunisu bili bolji sa 2-0. Očekivalo se da je ta prednost neuhvatljiva. Međutim, Željezničar je u revanšu pobijedio sa 4-0.
IC 1863
IC 1863 (također poznat kao MCG 1-8-15 i PGC 10997) je kompaktna galaksija koja je udaljena oko 352 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 0,40 (41 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (41 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 21. decembra 1903. godine.
FK Željezničar Sarajevo
Evropski nastupi
Ulazak među osam je bio veliki uspjeh. Na Grbavici su savladani uvijek neugodni Sovjeti. Dinamo iz Minska je poražen rezultatom 2-0, da bi u revanšu odigrao 1-1. U polufinalu protivnik je bio Videoton, ekipa koja je do tada eliminisala velikane poput Manchester Uniteda, PSG-a i beogradskog Partizan koji je poražen čak sa 5-0. Na prvoj utakmici u Sekesfehervaru Mađari su vodili sa 2:0, da bi tadašnji reprezentativac Haris Škoro postigao gol za smanjenje vodstva. U finišu Videoton povečava prednost. Krajnji ishod ovog meca glasio je 3-1. Prepuna Grbavica dočekala je 24. aprila 1984. godine u veličanstvenoj atmosferi. Golovima Bahtića i Ćurića Željo je bio jednom nogom u finalu elitnog evropskog takmičenja. Igrao se 87 minut. Najteži sportski trenutak u historiji Želje. Prvi prelazak preko centra Mađari su iskoristili na pravi nacin. Dovoljno je reci Cuhaji. Boje Željezničara u Evropi branili su: Škrba, Berjan, Baljić, Šabanadžović, Čapljić, Komšić, Čilić, Bahtić, Škoro, Mihajlović, Baždarević, Nikić, Samardžija.
IC 1863
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
FK Željezničar Sarajevo
Evropski nastupi
Željezničar je igrao i u Kupu evropskih šampiona, i to nakon osvojene titule 1972 godine. U sezoni 1972-73 Željo je igrao protiv engleskog tima Derby County i izgubio obje utakmice, u gostima 0-2, dok je na Koševu gdje je igran revanš bilo 1-2.
Havre - Caumartin (Metro Pariz)
Metro stanica Havre - Caumartin pariskog metroa je podzemna stanica, koja se nalazi u 8. arondismanu ispod bulevara Boulevard Haussmann. Pored linije metroa, stanica je povezana i linijama. Na stanici postoji mogućnost presjedanja na željezničke linije RER  na stanici Auber i RER  na stanici Haussmann – Saint-Lazare sa kojima je stanica povezana podzemnim prolazom.
FK Željezničar Sarajevo
Evropski nastupi
Najveći poslijeratni uspjeh je postignut u sezoni 2002-03. kada je Željezničar došao do 3. pretkola Lige Prvaka. Najprije je pobjeđen Akraness ukupnim rezultatom 4-0. Nakon toga Željo je u 2 utakmice bio bolji od norveškog predstavnika Lilestroma da bi na kraju pred 40.000 gledalaca na stadionu Koševo ugostio engleski Newcastle. Nažalost nije bilo snage za nešto više pa je Željo ispao ukupnim rezultatom 5-0. Nakon ispadanja iz Lige Prvaka Željo nastavlja takmičenje u Kupu UEFA, ali nesretno ispada od španske Malage ukupnim rezultatom 0-1.
Iako je u sezoni 2004-05. izborio učestvovanje u Kupu UEFA zbog nedobijanja Uefine licence Željezničaru je uskraćen izlazak u Evropu.
Nakon osvajanja titule 2010. godine Željezničar je igrao u 2. pretkolu Lige Prvaka protiv Hapoela iz Tel Aviva. Na Bloomfield Stadionu u Tel Avivu poražen je sa 5-0, dok je na Koševu bilo 0-1.
Stadion
Željezničar od 1953. godine svoje domaće utakmice igra na stadionu Grbavica u istoimenom sarajevskom naselju. Stadion je od 1953 godine pretrpio tri veća renoviranja. Prvo od 1968. do 1976 kada je napravljena sjeverna tribina, zatim je obnovljen nakon reintegracije Grbavice kada je ponovo izgrađena drvena tribina na zapadnoj strani i pred sezonu 2004/05 kada su na sjevernu i južnu tribinu postavljene stolice čime je kapacitet stadiona smanjen na 12 000 mjesta. Stadion ne ispunjava kriterije UEFA, te zbog toga Željezničar svoje utakmice igra na stadionu Koševo. Nakon konstrukcije istočne tribine u aprilu 2017. godine, trenutni kapacitet stadiona je 13.449 sjedećih mjesta.
thumb|center|800px|Stadion Grbavica sa 12.601 gledalaca 1. aprila 2017. godine.
Navijači
Željezničar je i u Jugoslaviji bio prepoznatljiv kao ekipa koja je imala veliku podršku navijača. U šampionskoj sezoni 1971/72. Željezničar je titulu ovjerio na stadionu JNA pred velikim brojem svojih navijača. Navijači Željezničara, koji su se uvijek nalazili na južnoj strani stadiona Grbavica, svoj novi svijetli trenutak imaju u Beogradu 1981, ovaj put na Marakani u finalu Kupa SFRJ. Preko 60.000 navijača Veleža i Željezničara ispunilo je Beogradski stadion.
Tokom osamdesetih najposjećenije utakmice su bile one protiv velike četvorke (Partizan, Crvena zvezda, Dinamo, Hajduk), Veleža, kao i protiv gradskog rivala Sarajeva.
U drugoj polovini 80-ih dolazi do organizacije navijača Željezničara koji se nazivaju "The Maniacs", ili Manijaci. Stvaraju se i podgrupe "Blue Tigers" i "Joint Union". Najznačajniji vođa navijača Željezničara bio je Dževad Begić-Đilda, heroj odbrane Sarajeva, koji je poginuo 11. jula 1992. godine. Manijaci, kao i drugi građani Sarajeva, 11. jula svake godine posjete i polože cvijeće ispred spomen-ploče Dževadu Begiću. U spomen Đildi i njegovom bratu Izetu, u Sarajevu jedna ulica nosi ime "Braće Begić". Također, održava se i malonogometni turnir između Manijaka što je još jedan način da se oda počast heroju Sarajeva.
Trenutni sastav
''Posljednja izmjena: 14. august 2023.''
Igrači na posudbi
(u Stupčanici) (u Goraždu)
Skravnik
Skravnik je naseljeno mjesto u gradu Goraždu, Bosna i Hercegovina.
NGC 4969-2
NGC 4969-2 (također poznat kao MCG 2-33-55) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 375 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,30 (33 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (33 hiljade sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 173
IC 173 (također poznat kao MCG 0-6-1, PGC 7217 i UGC 1402) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 640 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 0,90 (168 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (130 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 26. decembra 1893. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Euglena
Euglena je rod protozoa iz reda bičari. Većina ih obično živi u otpadnim vodama, koje im omogućavaju da prežive nepovoljne uslove. U našim krajevima najpoznatije su Euglena gracalis i Euglena viridis. Vrste
Vrste roda Euglene nalaze se u slatkoj i slanoj vodi. Često su obilne u mirnim unutrašnjim vodama gdje mogu procvjetati u broju koji je dovoljan da oboji površinu ribnjaka i jarka u zeleno.
Vrsta Euglena gracilis intenzivno se koristi u laboratoriji kao model organizam.
Većina vrsta euglene ima fotosintezirajuće hloroplaste u tijelu ćelije, što im omogućava da se hrane autotrofijom, poput biljaka. Međutim, oni se mogu hraniti i heterotrofno, poput životinja. Budući da Euglena ima obilježja i životinja i biljaka, rani taksonomi, koji su radili u lineovkom sistemu dvaju carstava biološke klasifikacije, teško su ih klasificirali. Bilo je pitanje gdje smjestiti takva „nekvalificirana“ stvorenja koja su natjerala Ernsta Haekela da doda treće životno carstvo (četvrto kraljevstvo in toto) Animale, Vegetabile (i Lapideum što znači mineral) Linnaeusovog carstva Protista.
Tijelo im je prekriveno pelikulom. Pri kretanju i  metabolizmu  može da se deformira. Na prednjem dijelu imaju je očnu pjegu (fotoreceptor). Imaju po jedan ili dva biča, koji izlazi iz tzv. ždrijela (citofarinksa). Mnogi predstavnici, u plastidima sadrže hlorofile a i b. Oblik i raspored im je različit i po tome se razlikuju vrste. Ove vrste sa plastidima mogu vršiti fotosintezu tj stvaraju organske materije. Često sadrže materiju sličnu skrobu - paramilonu, koji se sadrži u citoplazmi. Neke vrste se mogu održati u tami uz dovođenje rastvorene organske materije tj mogu preći na heterotrofni način ishrane.
Razmnožavanje je bespolno, koje počinje na prednjem dijelu tijela koje se uzdužno dijeli. U normalnim uslovima dijeljenje se vrši samo u tami,a sinteza protoplazmatskih struktura na svjetlu.
Drugi rat za Gorski Karabah
Drugi rat za Gorski Karabah (poznat također kao Drugi rat za Nagorno-Karabah, Azerbejdžansko-turska agresija u Armeniji, odnosno Rat u Nagorno-Karabahu 2020. godine, Operacija za sprovođenje mira u Armeniji i Kontraofanzivna operacija u Azerbejdžanu) bio je oružan sukob između Azerbejdžana s jedne i Republike Gorski Karabah (Republike Artsakh) i Armenije s druge strane. Borbe su se vodile za teritoriju Gorski Karabah koja je međunarodno priznata kao dio Azerbejdžana, dok faktičku vlast ima Republika Gorski Karabah, nepriznata država u kojoj Armeni čine većinu od oko 99%.
Sukobi su započeli ujutro 27. septembra duž linije kontakta Gorski Karabaha. Armenija i Republika Gorski Karabah uvele su vanredno stanje i potpunu mobilizaciju, dok je Azerbejdžan uveo ratno stanje i policijski čas kao i djelimičnu mobilizaciju stanovništva.
Pozadina
Sukobi Armenije i Azerbejdžana oko regije Gorski Karabah sežu skoro sto godina unazad kada su sovjetske vlasti odlučile da se ta oblast priključi tadašnjoj Azerbejdžanskoj Sovjetskoj Socijalističkoj Republici. Međutim, kako se bližio raspad Sovjetskog Saveza, ponovo se postavilo pitanje statusa Gorski Karabaha.
Decembra 1991. godine, na održanom referendumu u Gorski Karabahu, Armeni su se odlučili za stvaranje nezavisne države. Ubrzo su započeli oružani sukobi između Azerbejdžana i zajedničkih snaga Gorski Karabaha i Armenije. Primirje je postignuto 12. maja 1994. godine; Gorski Karabah je dejure ostao dio Azerbejdžana, ali defacto kontrolu nad teritorijom ima nepriznata Republika Gorski Karabah.
Uprkos primirju, zabilježeni su brojni oružani incidenti između Armenskih i azerbejdžanskih snaga među kojima su najžešći sukobi bili 2016. i u julu 2020. godine. Od juna 2020. počele su pogranične čarke na granici Armenije i Azerbajdžana što je kao posljedicu imalo proratne demonstracije u Azerbajdžanu. Propagandnu podršku Azerbajdžanu tada je pružila i Turska.
Turska također garantira postojanje azerbajdžanske eksklave Nakhchivan. Azerbajdžan i Tursku vežu zajedničke historijske i kulturne veze te često se nazivaju da su: "jedna nacija - dvije države". Sa druge strane, Armenci gledaju na tursku podršku Azerbajdžanu kao na "nastavak armenskog genocida".
Sukob
Sukob je počeo ujutro 27. rujna, ofanzivom azerbejdžanskih oklopnih snaga kojima je pružalo potporu topništvo i naoružani turski dronovi. Armenski vojnici su pomoću topništva i navođenih protuoklopnih sustava uspjeli nanijeti izvjesne gubitke nadirućem azerbejdžanskom oklopništvu, ali su u konačnici bili odbačeni sa svojih početnih položaja na jugoistoku i sjeveru Gorski Karabaha. Azerbajdžan se pak uspješno koristio naoružanim dronovima za uništavanje armenskih PZO sistema kratkog dometa kojih su uništili trinaestak. U prva tri dana borbenih djelovanja, Azerbajdžan je uspio staviti pod kontrolu dijelove teritorija na jugu Gorskog Karabaha, da bi zatim njihova ofenziva posustala. Idućih nekoliko dana obje su strane izmjenjivale vatru sa statičnih položaja, da bi u protunapadu kojeg su poduzele armenske snage na sjeveru, Armenci su opet uspjeli povratiti dio teritorija. Najozbiljniji protunapad Armenci su poduzeli su četvrtog dana, no isti je završio taktičkim neuspjehom kad su im topništvo i oklop postali izloženi djelovanju neprijateljskih naoružanih dronova i dronova samoubojica. lijevo|mini|Istaknutim oružjem tijekom Rata u Gorskom Karabahu, pokazale su se naoružane bespilotne letjelice [[Turska|turske prozvodnje Bayraktar TB2, čija je korist osim u borbenim djelovanjima bila vidljiva i na polju propagandnog rata. ]] Šestoga dana počela je razmjena topničke i raketne vatre kojom je gađana suparnička infrastruktura. U jutro sedmoga dana Azerbajdžan je krenuo u nova napadna djelovanja, čiji su nositelji bili Prvi, Drugi i Treći korpus Vojske Azerbajdžana na sjeveru samoproglašene republike, u čemu su polučili određeni uspjeh, ali je napad uskoro zaustavljen.
U nastavku se većina borbi odvijala na jugu koji je gledajući konfiguraciju terena relativno ravan i manje naseljen u usporedbi sa sjeverom gdje dominira planinski teren. Azerbejdžanci su zatim krenuli u nova napadna djelovanja usmjerena ka gradovima Džebaril i Fizuli u kojima su uspjeli probiti nekoliko slojeva armenskih obrambenih linija koje su činile zonu razdvajanja prema njima. Na koncu je i to napredovanje zaustavljeno.
Dana 10. oktobra, Rusija je uspjela isposlovati primirje između dviju zaraćenih strana, ali je ono brzo propalo i nekoliko dana kasnije, azerbajdžanska je strana izvještavala o novim ostvarenim uspjesima na južnom bojištu. Drugi pokušaj primirja iz 17. oktobra je također brzo propao. Dana 19. oktobra azerbajdžanski izvori tvrdili su da je zauzet grad Fizuli, dok su grad Džebaril navodno zauzeli još 10. oktobra. Do 22. oktobra Azerbajdžan je objavio da je granica s Iranom u potpunosti pod njihovom kontrolom.
Uspješna napadna djelovanja oružanih sila Azerbajdžana na južnom bojištu dovelo je do toga da napad bude usmjeren prema sjeverozapadu gdje se nalazi Lačinski koridor, koji čini jedinstvenu komunikaciju i žilu kucavicu iz Armenije prema Gorskom Karabahu. Zbog daljnjeg napredovanja Azera, ova je važna komunikacija došla unutar dometa azerbajdžanskog topništva. Armenska je strana potom objavila da je njihov protunapad zaustavio napredovanje azerbajdžanskih snaga i to na 25 kilometara od Lačinskog koridora. Do 26. oktobra dijelovi armenskih snaga, koji su se povukli u planine, krenuli su s malenim gerilskim prepadima na izloženu pješadiju i oklopnjake Vojske Azerbajdžana.
Dana 29. oktobra iz Republike Gorski Karabah objavili su da su azerbajdžanske snage stigle na 5 kilometra od grada Šuše - drugog po veličini grada u Gorskom Karabahu. Dana 8. novembra snage Azerbajdžana uspostavile su kontrolu nad gradom Šušom. Time su ujedno došle na petnaestak kilometra od Stepankerta, glavnog grada samoproglašene republike.
Primirje
Nakon pada Šuše 9. novembra azerbejdžanski predsjednik Ilham Alijev i armenski premijer Nikol Pašinjan uz posredstvo predsjednika Ruske Federacije Vladimira Putina potpisali su mirovni sporazum čime su stale borbe na svim bojištima s početkom od 10. novembra 2020. u ponoć. S potpisanim se također usuglasio i predsjednik Republike Gorski Karabah - Araik Arutunjan.
Epilog
Ubrzo nakon potpisivanja primirja u Armeniji su izbile nasilne demonstracije usmjerene protiv premijera Nikola Pašinijana kojeg su prosvjednici proglasili izdajnikom. Prosvjednici su također provalili u zgradu parlamenta gdje su izbatinali predsjednika parlamenta Ararata Mirzojana. Dana 12. novembra glasnogovornik armenskog ministarstva obrane podnio je ostavku.
U suprotnosti sa situacijom u Armeniji, vijesti o potpisanom primirju u Azerbajdžanu izazvale su slavlja na ulicama, gdje su gomile mahale azerbajdžanskim zastavama. Na dodirna područja između dviju zaraćenih strana, raspoređene su ruske mirovne snage.
Akvadukt
mini|Rimski akvadukt kod [[Skoplje|Skoplja, Makedonija]] mini|[[Pont du Gard, Francuska, rimski akvadukt izgrađen oko 19. godine p. n. e. Ovaj akvadukt je jedna od važnih francuskih turističkih atrakcija i dio je svjetske baštine.]]
Dora (studija slučaja)
mini|240x240piksel|Ida i Otto Bauer. Dora je pseudonim koji je Sigmund Freud dao pacijentu kome je dijagnostikovao histeriju i liječio je jedanaest sedmica 1900 godine. Njen najočitiji histerični simptom bila je afonija ili gubitak glasa. Pravo ime pacijenta bilo je Ida Bauer (1882–1945). Njen brat Otto Bauer bio je vodeći član austro-marksističkog pokreta.
Freud je objavio studiju slučaja o Dori, Fragmenti analize slučaja histerije (1905).
Porodica
I sam Freud je imao rezervisan stav u početku, ali Dora je ubrzo otkrila da je njen otac bio u vezi sa Frau K i da je osjećala da ju je zbog toga "nametao" Herr K-eju. Prihvatajući u početku njeno viđenje događaja, Freud je uspeo da ukloni njen simptom kašlja; ali pritiskujući je da prihvati sopstvenu implikaciju u složenoj porodičnoj drami i privlačnost prema Herr K-eju, oduzeo je svog pacijenta, koja je naglo završila liječenje nakon 11 sedmica, proizvevši, gorko je izvijestio Freuda, terapijski neuspjeh.
Snovi
Freud je u početku htio da nazove slučaj „Snovi i histerija“, što bi bio doprinos analizi snova, i nastavak Tumačenju snova, uvidio obrazloženje za objavljivanje fragmentarne analize.
Ida (Dora) je Freudu ispričala dva sna. U prvom:
Drugi san je znatno duži:
Freud je oba sna tumačio kao da se odnose na seksualni život Ide Bauer - slučaj dragulja koji su bili u opasnosti predstavljali su simbol nevinosti koju njen otac nije uspio da zaštiti od Herr K-eja. Željezničku stanicu je u drugom snu protumačio kao uporediv simbol.
Na kraju, Freud vidi Idu kako potiskuje želju za svojim ocem, želju za Herr K-ejem, i želju za Frau K. Kada je naglo prekinula terapiju - simbolično tek 1.1.1901. na Freudovo razočaranje, on je to doživljavao kao neuspjeh analitičara, koji je zasnovan na tome što je ignorisao prenos.
Godinu dana kasnije (april 1902), Ida se poslednji put vratila Freudu i objasnila da su se njeni simptomi uglavnom raščistili; da se suočila sa K-ejom, i priznala je da je sve vreme bio u pravu, ali da je nedavno razvila bolove u licu. Freud je detalje o ovome dodao u svoj izveštaj, ali je svoj rad ipak smatrao sveukupnim neuspjehom. Kasnije je dodao fusnotu u kojoj se okrivio što nije naglasio Idinu vezanost za Frau K, umjesto za Herr K-eja, njenog supruga.
Freudova interpretacija
Kroz analizu, Freud tumači Idinu histeriju kao manifestaciju njene ljubomore prema odnosu između Frau K i njenog oca, u kombinaciji sa miješanim osećanjima Herr-ovog seksualnog pristupa prema njoj. Iako je Freud bio razočaran početnim rezultatima slučaja, smatrao je da je to važno, jer je to podiglo njegovu svest o fenomenu prenosa, za šta je optužio svoje naizgled neuspjehe u tom slučaju.
Freud joj je dao ime „Dora“, a u „Psihopatologiji svakodnevnog života“ detaljno opisuje koje su mogle biti njegove nesvjesne motivacije za odabir takvog imena. Dojilja njegove sestre morala je da se odrekne svog pravog imena Rosa, kada je prihvatila posao, jer se i Freudova sestra također zvala Rosa - umjesto toga uzela je ime 'Dora'. Dakle, kada je Freudu trebalo ime za nekoga ko nije mogao da zadrži svoje pravo ime (ovog puta, kako bi sačuvao anonimnost svog pacijenta), Dora mu je palo na pamet.
Kritike
Freudova studija slučaja je u prvom pregledu osuđena kao oblik mentalne masturbacije, nemoralna zloupotreba njegovog medicinskog položaja. Britanskog doktora Ernesta Jonesa studija je vodila da postane psihoanalitičar, stekavši „dubok utisak da u Beču postoji čovjek koji je u stvari slušao svaku riječ koju su mu pacijenti rekli "pravi psiholog“. Carl Jung se također oduševljeno prihvatio studije.
Proračunljiv broj
U matematici i posebno u teoretskom računarstvu i matematičkoj logici, proračunljivi brojevi, isto poznati kao rekurzivni brojevi ili proračunljivi realni brojevi, su realni brojevi koji se mogu izračunati u bilo kojem željenom preciznošću sa konačnim algoritmom. Ekvivalentne defincije se mogu dati uz pomoć μ-rekurzije, Turingove mašine ili λ-računa kao formalna reprezantacija algoritma. Proračunljivi brojevi formiraju realno zatvoreno polje i mogu se koristiti umjesto realnih brojeva za mnoge, ali ne sve, matematičke svrhe.
Primjer neformalne definicije koristeći Turingovu mašinu
U slijedećem citatu Marvin Minsky definiše da se brojevi mogu izračunati slično načinu kao što je definisao Alan Turing u 1936-oj, tj. kao "niz cifri interpretirano kao decimalni razlomci" između 0 i 1:
Glavna ideja u ovoj definiciji je (1) da je n određen na početku, (2) da izračunavanje samo zahtjeva konačan broj koraka za bilo koji broj n, nakon čega mašina proizvodi željeni rezultat i završava se.
Formalna definicija
U formalnoj definiciji se kaže da je realni broj a izračunljiv ako se može aproksimirati sa nekom izračunljivom funkcijom na slijedeći način: sa bilo kojim cijelim datim brojem n \ge 1, funkcija proizvodi cijeli broj k tako da:
Da li mogu proračunljivi brojevi da se koriste umjesto realnih brojeva?
Proračunljivi brojevi obuhvataju mnogo specifičnih realnih brojeva koji se pojavljuju u praksi. Ovo uključuje algebarske brojeve ali isto tako i e, π i mnoge druge transcendentne brojeve. I ako proračunljivi brojevi sadrže ove realne brojeve koje možemo izračunati ili aproksimirati, pretpostavka da su svi realni brojevi proračunljivi dovodi do znatno različitih zaključaka o realnim brojevima. Sasvim prirodno se nameće pitanje da li je moguće rasporediti čitav skup realnih brojeva i koristiti proračunljive projeve za cijelu matematiku. Ova ideja se stvara sa konstruktivističke tačke gledišta i razvijena je u, sa strane Erret Bishopa i Fred Richmana tako zvanoj, Ruskoj školi konstruktivne matematike.
Miromesnil (Metro Pariz)
Metro stanica Miromesnil pariskog metroa je podzemna stanica, koja se nalazi u 8. arondismanu ispod ulice Rue La Boétie. Pored linije metroa, stanica je povezana i linijama.
NGC 1981
NGC 1981 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Orion. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 4. januara 1827. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 6409
NGC 6409 (također poznat kao PGC 60565) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 283 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 0,80 (66 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (49 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 18. juna 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
GrimE
GrimE (Grim Engine) je pokretač za avanturističke igre kojeg je napravio Bret Mogilefsky za LucasArts koristeći programski jezik Lua. Prvi put je korišten za igru Grim Fandango.
Djelom baziran na Sith pokretaču, GrimE je nasljednik SCUMM-a, a sadrži neke djelove tog pokretača. Kao i SCUMM, bazira se na likove i objekte koji mogu komunicirati jedno s drugim iznad pre-renderovane pozadine. Glavna razlika između GrimE i SCUMM je ta da pokretač odgovoran za renderovanje likova i pokrete u GrimE je pravi 3D pokretač; likovi su kolekcije 3D-renderovanih poligona i pokreti su kontrolisani tastaturom. Postoje i druge, manje očite razlike; način na koji su akcije predstavljene, na primjer, su potpuno različite, i dozvoljavaju mnogo sofisticiranije pokrete i akcije drugih likova u igri.
Nakon Grim Fandanga, malo poboljšan GrimE pokretač je korišten u igri Escape from Monkey Island, četvrtoj igri u Monkey Island serijalu. Do sada, jedino ove dvije igre su koristile ovaj pokretač.
Ivan III, kralj Švedske
Ivan III (20. decembar 1537 – 17. novembar 1592) bio je kralj Švedske od 1569. do 1592. godine. Bio je sin švedskog kralja Gustava I i njegove druge supruge Margarete Leionhuvud. Preuzeo je švedsko prijestolje nakon pobune protiv svog polubrata Erika XIV. Poznat je po pokušajima pomirenja novoosnovane luteranske švedske crkve i rimokatoličke crkve. Njegova supruga je bila Katarina Jagelonska iz poljsko-litvanske vladajuće porodice, pa je njihov sin Sigismund naslijedio poljsko-litvansko i švedsko prijestolje.
Kaspaza-7
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 303 aminokiseline, a molekulska težina  34.277 Da.
Funkcija
Kaspaza-7 je član porodice proteina kaspaza (cistein aspartat proteaza) i pokazalo se da je stražarski protein [[apoptoza. Sekvencijalna aktivacija kaspaza igra centralnu ulogu u fazi izvršenja ćelije apoptoza. Kaspaze postoje kao neaktivni proenzimi koji se podvrgavaju proteolitskoj obradi uzvodnim kaspazama (kapaza-8,9) na konzerviranim asparaginskim ostacima, kako bi se dobile dvije podjedinice, velika i mala, koje se dimeriziraju i formiraju aktivni enzim u obliku heterotetramer. Prekursor ove kaspaze cepaju kapazu-3, kapazu-10 i kapazu-9. Aktivira se na podražaje ćelijske smrti i inducira apoptozu. Alternativna prerada RNK rezultira u četiri varijante transkripta, kodirajući tri različite izoforme.
Interakcije
Pokazalo se da kaspaza 7 u interakciji sa:
Kron (vrijeme)
Kron (grč. Χρονος, Chronos = vrijeme) božanska je personifikacija vremen u predsokratskoj filozofiji i kasnijoj književnosti[1] i primordijalno je božanstvo nastalo iz Haosa. Često ga se miješa s Titanom Kronom (grč. Κρονος) zbog sličnosti u imenima. Identifikacija je postala raširenija tokom renesanse, što je dovelo do ikonografije Oca Vremena koji rukuje kosom za žetvu.
Grčko-rimski mozaici prikazuju Chronosa kao čovjeka koji okreće točak zodijaka. On je uporediv sa božanstvom Eon, kao simbolom cikličkog vremena. Obično ga prikazuju kao starog bešćutnog čovjeka sa gustom sijedom bradom, personificirajući destruktivne i zagušljive aspekte vremena.
Ime
Tokom antike, Kron (vrijeme) je povremeno miješan sa Kron (titan). Prema Plutarhu, Grci su vjerovali da je Kron (titan) alegorijsko ime za Kron (vrijeme).
Mitologija
U orfičkoj tradiciji, nestari Kron je bio "rođen" od strane "zemlje i vode", i nastao je iz Etera, Haosa i primodijalnog jajeta. Jaje je proizvelo hermafroditskog boga Fanesa koji je rodio prvu generaciju bogova i krajnji je tvorac kosmosa.
Ferekid iz Sirosa u svom izgubljenom djelu Heptamychosu ("Sedam udubljenja"), oko 6. vijeka p. n. e., tvrdio je da postoje tri vječna principa: Kron (vrijeme), Zas (Zeus) i Htonija (htonski). Sjeme Krona postavljeno je u udubljenja Zemlje i proizvelo je prvu generaciju bogova.
Reference
mini|Kron spava na grobu, Berlin
Ahondrogeneza tip 1B
Ahondrogeneza tip 1B je teški autosomno recesivni poremećaj skeleta, uvijek fatalan u perinatalnom periodu. Odlikuje se izuzetno kratkim udovima, uskim grudima i istaknutim, zaobljenim trbuhom. Prsti na rukama i nogama su kratki, a stopala mogu biti rotirana prema unutra. Pogođena novorođenčad često imaju mekani izliv oko pupka (pupčana kila) ili blizu prepona (ingvinalna hernija).
Ahondrogeneza tipa 1B je rijedak genetički poremećaj; njegova učestalost je nepoznata. Ahondrogeneza, tip 1B je najteže stanje u spektru skeletnih poremećaja uzrokovanih mutacijama gena SLC26A2. Ovaj gen daje upute za stvaranje proteina koji je neophodan za normalan razvoj hrskavica i za konverziju u kost. Mutacije u genu SLC26A2 remete strukturu hrskavice u razvoju, sprečavajući kosti da se pravilno formiraju i rezultiraju problemima skeleta karakterističnim za ahondrogenezu, tip 1B.
Ahondrogeneza tip 1B nasljeđuje se autosomno recesivno, što znači da su dvije kopije gena u svakoj ćeliji promijenjene. Roditelji osobe sa autosomno recesivnim poremećajem najčešće su heterozigotni nositelji jedne kopije izmijenjenog gena, ali ne pokazuju znakove i simptome poremećaja.
Reference
Ovaj članak uključuje tekst iz javnog domena iz Nacionalne medicinske biblioteke SAD-a
Tehnološki sistemi
Tehnološki sistem predstavlja osnovni dio proizvodnog sistema koji omogućava prevođenje ulaznih u izlazne veličine u potrebnom obliku i karakteru. Tehnološki sistem obuhvata liniju ili skup mašina gdje se od sirovina ili poluproizvoda dobijaju gotovi dijelovi ili sklopovi a čine ga:
Akodon
Akodon je rod koji se sastoji od južnoameričkih travnnjačkih miševa,  s tipskom vrstom Akodon boliviensis. Uglavnom se javljaju južno od Amazonskog bazena i duž Anda sjeverno do Venecuele, ali ih nema u većem dijelu samog bazena, krajnjem jugu kontinenta i nizinama zapadno od Anda. Akodon je jedan od najbogatijih rodova neotropskih glodara. Poznato je da vrste akodona naseljavaju različita staništa, od tropa i tropskih vlažnih šuma do visoravni i pustinja. Fosili su poznati od kasnog pliocena nadalje.
Taksonomija
Akodon je najveći rod u plemenu Akodontini. Tri njegova sinonima—Chalcomys, Hypsimys, a posebno Microxus—ponekad su smatrani posebnim rodovima. Neomicroxus je odvojen 2013. Ranije povezani sa Akodonom, rodovi Abrothrix, Deltamys, Necromys, Thalpomys i Thaptomys prepoznati su kao različiti. Neke vrste plemena Abrotrichini nazivaju se akodoni.
Rod sadrži sljedeće vrste:
Titanic (1997)
Titanic američki je epsko-romantični film snimljen 1997. godine koji je režirao, napisao, koproducirao James Cameron. Uključujući historijske i izmišljene aspekte, film se zasniva na prikazima potonuća RMS  Titanica . Glavne uloge tumače Leonardo DiCaprio kao Jack Dawson i Kate Winslet kao Rose DeWitt Bukater koji pripadaju različitim društvenim klasama i koji se zaljubljuju na "nepotopljivom brodu", dok posada broda žuri da obori dotadašnji rekord u putovanju preko Atlantika. Cameronova inspiracija za film nastala je iz njegove fascinacije sa brodolomima; smatrao je da će ljubavna priča isprepletena s ljudskim gubicima biti od presudne važnosti za prenošenje emocionalnog utjecaja katastrofe. Snimanje je započelo 1995. godine, kada je Cameron uradio snimke stvarne olupine "Titanica". Sadašnje snimke sa istraživačkog broda snimane su na brodu "Akademik Mstislav Keldysh" koji je Cameron koristio kao osnovu za snimanje olupine. Makete, slike koje su generisane računarom CGI), i rekonstrukcija Titanika sagrađena u Baja Studiosu korišteni su za snimanje scena potonuća. Film je sufinansirao Paramount Pictures i 20 Century Fox; prvi se bavio distribucijom u Sjevernoj Americi, dok je drugi bio zadužen međunarodnom distribucijom. Tada je bio jedan od najskupljih filmova ikad snimljenih sa budžetom od 200 miliona dolara.
Titanic je počeo da se prikazuje 19. decembra 1997. godine i postigao je značajan kritički i komercijalni uspjeh. Nominiran je za 14 nagrada "Oscara", što ga je izjednačilo po rekordu sa filmom iz 1950. Sve o Evi a osvojio ih je ukupno 11, uključujući nagrade za najbolji film i za najbolju režiju, što ga izjednačava sa filmom Ben-Hur iz 1959. Sa početnom bruto zaradom u svijetu od preko 1,84 milijarde dolara, Titanic je prvi film koji je dostigao rekord od milijardu dolara i postao film sa najvišom zaradom svih vremena sve dok ga Cameronov film Avatar nije nadmašio 2010. 3D verzija filma, objavljena 4. aprila 2012, u spomen na stogodišnjicu potonuća, zaradila je dodatnih 343,6 miliona dolara širom svijeta, postigavši ukupan iznos od 2,18 milijardi dolara, što ga čini drugim filmom po ukupnom iznosu od preko 2 milijarde dolara širom svijeta (opet nakon "Avatara"). 2017. godine film je ponovo objavljen na svoju 20. godišnjicu i odabran je za čuvanje u Nacionalnom filmskom registru u SAD-u.
Čerťák
Čerťák je skijaška skakaonica u češkom Harrachovu. Poznata je po tome što je jedna od pet letaonica na svijetu, mada su pored nje još tri manje skakaonice.
Skakaonice
Smještene su na sjevernoj strani Čertove gore, u blizini granice s Poljskom. Prva skakaonica u Harrachovu sagrađena je 1922, ali na drugoj lokaciji u gradu. Nekoliko godina kasnije to je urađeno i u Čerťáku. Poslije toga je kompleks proširen izgradnjom još triju skakaonica. Letaonica je sagrađena 1979, a otvorena u martu 1980.
Velika skakaonica izgrađena je istovremeno kad i letaonica, a renovirana je 1992. Njena kritična tačka je na 125 m, a veličina 142 m. Službeni rekord iznosi 145,5 m, a postavio ga je Janne Ahonen 12. decembra 2004. u takmičenju u okviru Svjetskog kupa. Neslužbeni rekord (151 m) postavio je Martin Koch 5 dana kasnije u takmičenju za Kontinentalni kup.
Mala (standardna, normalna) skakaonica ima kritičnu tačku na 90, veličina joj je 100, a rekord 102,5 m. Dvije manje skakaonice imaju kritičnu tačku na 70 (rekord 77), odnosno 40 (rekord 43,5 m). Mala skakaonica ima i specijalni tepih za ljetna takmičenja.
Letaonica u Harrachovu rano je stekla glas da je opasna za skakače. Prvih godina skakači su imali jako veliku visinu leta iznad padine, čak i do 12 m. Zbog toga je svaki malo jači nalet vjetra mogao biti fatalan za takmičare i mnogi su zadobili povrede nakon padova. Tokom SP u letovima 1983. ozbiljnije su se povrijedili Steinar Bråten (Norveška), Horst Bulau (Kanada) i Jens Weißflog (Istočna Njemačka). FIS je na kraju zatvorio letaonicu za takmičenja. Radovi na njenoj obnovi trajali su od 1989. do 1992. i letaonica otada ispunjava i održava uvjete koje FIS zahtijeva za takmičenja pod njegovim okriljem.
Svjetska prvenstva u letovima
* SP 1992. istovremeno se bodovalo i za Svjetski kup, a zbog lošeg vremena održane su samo dvije od četiri planirane serije. ** Na SP 2002. i 2014. zbog lošeg vremena održane su samo dvije od četiri planirane serije.
Svjetski kup
* SP 1992. istovremeno se bodovalo i za Svjetski kup.
Rekordi
Razvoj rekorda letaonice Čerťák:
Judeja
Nakon Bar Kokhba ustanka 135. godine, regija je preimenovana i pripojena rimskoj Siriji za vrijeme rimskog cara Hadrijana. Veliki dio Judeje je bio uključen u Jordansku Zapadnu obalu između 1948. i 1967. godine. Termin Judeja kao geografski pojam je oživljen od strane izraelske vlade u 20. stoljeću kao dio izraelske administrativne oblasti pod imenom Judeja i Samarija. Prostor ove teritorije se generalno naziva Zapadna obala.
Historijske granice
Originalne granice su bili "Bethsûr" (kraj Hebrona) na jugu; Bethoron (današnji Beit Ur al Fawka na Zapadnoj Obali) na sjeveru; Emaüs na zapadu (nekoliko milja zapadno od Jeruzalema); rijeka Jordan na istoku.
Historičar Flavije Josip je koristio malo širu definiciju, te u Judeju uvrstio donju polovicu današnje Zapadne Obale na sjeveru sve do današnje Beer Shebe na jugu, koju je omeđio na istoku s Jordanom, a na zapadu sa Mediteranom.
Geografija
Judeja je planinska i suha oblast, a veći dio nje čini pustinja. Varira po visini, tako da raste do 1,020 m na jugu na Planini Hebron, 30 km jugozapadno od Jeruzalema te se spušta 400 m ispod razine mora na istoku oblasti. Veći gradovi u oblasti uključuju Jeruzalem, Beitar Illit, Bethlehem, Efrata, Gush Etzion, Jerihon i Hebron.
Geografi dijele Judeju u nekoliko zasebnih oblasti: Hebronska brda, Jeruzalemsko sedlo, Bethelska brda i Judejsku pistinju istočno od Jeruzalema, koja se polagano spušta u Mrtvo mora. U drevna vremena brda su bila pošumljena i Biblija govori o poljoprivredi i uzgoju ovaca u tom području. Životinje još uvijek pasu na tom području, a pastiri ih vode između nizina i vrhova brda (koja imaju više padalina) za vrijeme ljeta. Oblast se kroz vijekova isušila i većina nekadašnjeg šumskog pokrova je nestala.
Historija
Ljudsko prisustvo u Judeji datira iz kamenog doba i za oblast Judeje paleoantroolozi vjeruju da je poslužila homo sapiensima na njihovom izlasku i Afrike i kolonizaciji ostatka svijeta prije 100.000 godina. Arheološki dokazi o ljudskim naseljima datiraju od prije 11.000 godina u slučaju Jerihona, za koga se vjeruje da je najstarije trajno naseljeno mjesto na svijetu. U historijskum periodima oblast su naseljavali mnogi narodi, od kojih su najpoznatiji Izraeliti. Judeja je mjesto gdje su se odigravali mnogi događaji zabilježeni u Tori, te vezani za Patrijarhe Abrahama, Izaka i Jakova za koje se tvrdi da su sahranjeni u Hebronu u Grobu Patrijarha.
U drevna vremena Judejom je vladalo Kraljevstvo Juda a kasnije Judejsko kraljevstvo, vazal Seleukidske dinastije Perzijskog carstva. To je kraljevstvo nakratko steklo nezavisnost sredinom 2. vijeka p. n. e. i ponovno 140. p. n. e. Za vrijeme 1. vijek p. n. e. Judeja je izgubila nezavisnost, postavši prvo rimskom klijentskom državom, a potom provincijom Carstva.
Oblast su osvojili muslimanski Arapi godine 640. a potom krstaši godine 1099. Arapska je vlast ponovno uspostavljena 1291. Godine 1516. je vlast nad Judejom preuzelo Otomansko Carstvo i držalo ga sve dok nije poraženo od Britanaca u bitci kod Megida na mjesto biblijske bitke Armagedona.
Nakon toga je Judeja postala dio britanske mandatne teritorije palestine, koja je podijeljena između Palestine pod britanskom upravom i autonomnog Emirata Transjordanije (koji će kasnije postati nezavisna država Jordan). Jordan je godine 1946. stekao nezavisnost a Ujedinjeni Narodi stvorili plan da se ostatak britanskog mandata [1947]. podijeli na židovsku i arapsku državu. Jordan je većinu arapske polovoce prigrabio u arapsko-izraelskom ratu godine 1948, ostavivši židovske dijelove noformiranom Izraelu. Arapski su dijelovi anektirani od strane Jordana 1950 (iako su aneksiju priznale samo Velika Britanija i Pakistan) te ostali pod jordanskom upravom sve do godine 1967. i šestodnevnog rata kada su ih osvojile izraelske snage.
Ovaj dio Judeje je danas van Izraela poznat kao Zapadna Obala - što je naziv kojeg je ustanovio Jordan 1948.
Sofići
Sofići su naseljeno mjesto u gradu Goraždu, Bosna i Hercegovina.
Hôtel de Ville (Metro Pariz)
Metro stanica Hôtel de Ville pariskog metroa je podzemna stanica, koja se nalazi u 4. arondismanu ispod ulice Rue de Rivoli. Pored linije metroa, stanica je povezana i linijom. Sa oko 33.000 putnika dnevno, stanica je bila 2004. godine jedna od dvadeset najprometnijih stanica pariskog metroa.
.срб
.срб je uz .rs drugi, ćirilični državni internet domen za Srbiju, koji je aktiviran 3. maja 2011.
Internet korporacija za dodeljene nazive i brojeve (engl. Internet Corporation for Assigned Names and Numbers ili ICANN) odobrila je predlog registra RNIDS da domen .srb bude drugi internet domen Srbije na Internetu. Domena je postala aktivna 3. maja 2011.
Registracija ćiriličkog domena .srb počela je 27. januara 2012.
Prvi .srb domen je rnids.srb ili http://xn--d1aholi.xn--90a3ac/ odnosno Registar nacionalnog internet domena Srbije.
Poddomenska struktura u okviru .СРБ domena istovjetna je po namjeni postojećim poddomenama u okviru .RS domene.
Kaspaza-3
Specifičnost supstrata
U normalnim okolnostima, kaspaze prepoznaju tetrapeptidne sekvence na svojim supstratima i hidroliziraju peptidne veze nakon ostataka asparaginske kiseline. Kaspaza 3 i kaspaza-7 dijele sličnu specifičnost supstrata, prepoznavanjem tetrapeptidnog motiva Asp-x-x-Asp. C-terminal Asp je apsolutno neophodan dok se varijacije na ostala tri položaja mogu tolerisati. Specifičnost supstrata kaspaze se široko koristi u kaspazi zasnovanoj na inhibitorima i dizajnu lijekova.
Struktura
Kaspaza-3, posebno, (također poznata kao CPP32/Yama/apopain)  formira se od zimogena od 32 kDa koji se cijepa na podjedinice od 17 kDa i 12 kDa. Kada se prokapaza cijepa na određenom ostatku, aktivni heterotetramer se tada može formirati hidrofobnim interakcijama, uzrokujući da se četiri antiparalelna beta-lista od p17 i dva od p12 spoje kako bi napravili heterodimer, koji zauzvrat stupa u interakciju s drugim heterodimerom da formira punu 12-lančanu beta-listnu strukturu okruženu alfa-heliksima koja je jedinstvena za kaspaze. Kada se heterodimeri poravnaju jedan s drugim, aktivno mjesto je pozicionirano na svakom kraju molekule formirane od ostataka iz obje sudioničke podjedinice, iako se neophodni ostaci Cys-163 i His-121 nalaze na p17 (većoj) podjedinici.
Aktivacija
Kaspaza-3 se aktivira u apoptotskoj ćeliji i vanjskimim (ligand smrti) i unutrašnjim (mitohondrijskim) putevima. The zymogen feature of caspase-3 is necessary because if unregulated, caspase activity would kill cells indiscriminately. Kao egzekutorska kaspaza, zimogen kaspaze-3 nema praktično nikakvu aktivnost sve dok ga kaspaza inicijatora ne rascijepi nakon što su se dogodili događaji apoptotske signalizacije. Jedan takav signalni događaj je uvođenje granzima B, koji može aktivirati inicijatorske kaspaze, u ćelije ciljane na apoptozu putem T-ćelija. Ova vanjska aktivacija zatim pokreće osobenu kaspaznu kaskadu karakterističnu za apoptotski put, u kojoj kaspaza-3 ima dominantnu ulogu. U unutrašnjoj aktivaciji, citohrom c iz mitohondrija djeluje u kombinaciji sa kaspazom-9, faktorom 1 koji aktivira apoptozu (Apaf-1) i ATP za obradu prokapaze-3. Ove molekule su dovoljne da aktiviraju kaspazu-3 in vitro, ali su neophodni i drugi regulatorni proteini in vivo. Pokazalo se da ekstrakt mangostina (Garcinia mangostana) inhibira aktivaciju kaspaze-3 u ljudskim neuronskim ćelijama tretiranim B-amiloidom.
Inhibicija
Jedan od načina inhibicije kaspaze je preko porodice proteina IAP (inhibitor apoptoze), koja uključuje c-IAP1, c-IAP2, XIAP i ML-IAP. XIAP binds and inhibits initiator caspase-9, which is directly involved in the activation of executioner caspase-3. Međutim, tokom kaskade kaspaze, kaspaza-3 funkcioniše tako da inhibira aktivnost XIAP, cijepajući kaspazu-9 na određenom mjestu, sprječavajući XIAP da se veže i inhibira aktivnost kaspaze-9.
Interakcije
Pokazalo se da je kaspaza-3 u interakciji sa:
Lobanja
mini|200px|Ljudska lobanja thumb|250px|Lobanja [[miša]] Lobanja je koštana struktura koja se nalazi u glavi mnogih životinja. Lobanja je oslonac struktura lica i štiti glavu od ozlijeda.
Lobanja se dijeli na dva dijela: pravu lobanju i donju vilicu.
Funkcija lobanje je zaštita mozga, fiksiranje razdaljine između očiju što omogućava stereoskopski vid i fiksiranje pozicije ušiju radi određivanja smjera i udaljenosti zvuka. Kod nekih životinja lobanja ima i odbrambenu funkciju, najčešće u formi rogova.
Davis Cup reprezentacija Hrvatske
mini|350px|Hrvatska teniska reprezentacija tokom službenog oproštaja s Mariom Ančićem 5. marta 2011. Hrvatska teniska reprezentacija predstavlja Hrvatsku na međunarodnim reprezentativnim teniskim takmičenjima, kao što su Davis Cup i Olimpijske igre. Radom reprezentacije rukovodi Hrvatski teniski savez. Trenutno je druga svjetska reprezentacija prema rang-listi ITF-a (novembar 2018).
Olimpijske igre
Hrvatska reprezentacija na Olimpijskim igrama osvojila je tri medalje. U Barceloni 1992. Goran Ivanišević osvojio je dvije bronzane medalje: u pojedinačnoj konkurenciji i u paru s Goranom Prpićem. Treću medalju, također bronzanu, osvojili su Ivan Ljubičić i Mario Ančić na Igrama u Atini 2004.
Davis Cup
Prvo takmičenje u Davis Cupu reprezentacija je imala 1993, ali su hrvatski teniseri kao dio reprezentacije bivše Jugoslavije igrali u tri polufinala ovog takmičenja: 1988, 1989. i 1991.
Reprezentacija je dosad odigrala 60 susreta (37 pobjeda – 23 poraza). Dvaput je osvojila Davis Cup (2005, 2018), a jednom igrala finale (2016).
2005.
Najveći uspjeh dotad reprezentacija je ostvarila 2005, kada je nakon pobjede u finalu protiv Slovačke postala tek 12. reprezentacija u historiji i prvi nenosilac koji je osvojio Davis Cup.
Finalni susret igran je u Bratislavi od 2. do 4. decembra.
Slovačka – Hrvatska 2:3
mini|250px|Ivo Karlović i Ivan Dodig u Davis Cupu 2011.
2018.
Trinaest godina nakon prve titule i dvije godine nakon izgubljenog finala od Argentine na domaćem terenu hrvatska reprezentacija drugi je put osvojila Davis Cup savladavši u finalu Francusku s 1–3 (peti meč nije odigran).
Finalni susret igran je u Lilleu od 23. do 25. novembra.
Francuska – Hrvatska 1:3
Selektori
mini|300px|Goran Prpić 6. marta 2011. na Davis Cupu u [[Zagrebu]]
Gene Wolfe
Gene Wolfe (rođen 7. maja 1931.) jest američki pisac naučne fantastike. On je poznat po svojoj gustoj i aluzivnom prozi, kao i po snažnom utjecaju svoje katoličke vjere na njegova djela, kojoj je pristupio nakon vjenčanja sa suprugom katolkinjom. On je plodan pisac novela i romanopisac, dobitnik je mnogih književnih nagrada.
Biografija
Wolfe je rođen u New Yorku. Imao je dječju paralizu kao malo dijete. Dok je pohađao Univerztet Texas A&M, objavio je svoju prvu priču u studentskom listu. Od studija je odustao već tokom prve godine, a dobio je poziv za učešće u korejskom ratu. Nakon povratka u SAD, stekao je diplomu na Houstonskom univerzitetu i postao industrijski inženjer. Bio je urednik časopisa mnogo godina prije prebacivanja na stalno pisanje, ali je u struci imao postignuće, doprinos mašinama koje se koriste za izradu čipsa. Živi u Barringtonu, Illinois, predgrađu Chicaga, sa suprugom Rosemary.
Književna djela
Wolfe je najpoznatiji i najviše cijenjen po svom višedijelnom romanu Knjiga Novog sunca, koji je po nekim kritičarima i novinarima najbolji američki naučno-fantastični roman. Radnja se zbiva u turobnoj, dalekoj budućnosti koju je kreirao pod utjecajem Jack Vanceovog serijala Umiruća zemlja. Priča opisuje život Severiana koji radi kao mučitelj, koji je potom izbačen sa posla zbog pokazivanja suosjećanja jednom osuđeniku. Roman se sastoji od pet volumena: Sjenka mučitelja (1980), Kandža pomiritelja (1981) za šta je dobio Nebula nagradu za najbolji roman, Mač Lictora (1982) i Autarhova tvrđava (1983). Završni dio, Urth Novog sunca (1987) se općenito smatra odvojenim radom.
Wolfe objavljuje 1990. još dva djela u istom svemiru kao u Knjizi Novog sunca. Prvo, Knjiga Dugog sunca, sastoji se od romana Noćna strana Dugog sunca (1993), Jezero Dugog sunca (1994), Vrućina Dugog sunca (1994) i Egzodus sa dugog sunca (1996). Ove knjige slijede sveštenika u maloj župi dok on postaje uvučen u političke intrige i revolucije, u svom gradu-državi. Wolfe je potom napisao nastavak, Knjigu kratkog sunca, sastavljenu od dijelova pod nazivima Na vodama Bluea (1999), U Greenovim džunglama (2000) i Povratak pršljenu (2001), koja se bavi kolonistima koji su stigli na sestrinske planete Blue i Green. Tri uratka sa suncem u nazivima Knjiga Novog sunca, Knjiga Dugog sunca i Knjiga Kratkog sunca, često se spominju zajedno kao Solarni ciklus.
Wolfe je također napisao mnoge samostalne knjige. Njegov prvi roman, Operacija Ares, objavljena je ali nije polučila veći uspjeh. Nakon toga je napisao dva romana koji su postali visoko cijenjeni, Mir i Peti vođa Kerbera. Prvi je naoko razbacana ispovijest Aldena Dennisa Weera, čovjeka od mnogih tajni koji otkriva svoj život pod misterioznim okolnostima. Peti vođa Kerbera je roman u tri dijela, koji se bavi kolonijalizmom, uspomenama i prirodom ličnog identiteta. Prva priča, koja daje knjizi ime, bila je nominirana za nagradu "Nebula" za najbolji roman.