cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Englezi
Engleska nacija
Sadašnje veliko interesovanje u vezi engleskog identiteta je primjetno u nedavnim izvještajima naučnih i socioloških studija, gdje su dobijeni kompleksni rezultati izrazito pojednostavljeni. U 2002. godini, BBC je upotrijebio naslov Englezi i Velšani su odvojene nacije, kada je izvještavao o genetskim istraživanjima subjekata iz gradova širom Engleske i Velsa. Septembra 2006. godine The Sunday Times je izvjestio da je jedna studija o imenima i prezimenima u UK došla do rezultata da je gradić Ripley u Derbyshireu najengleskiji grad u Engleskoj, sa 88,58% stanovništva koje ima englesku etničku pozadinu i naslijeđe. Novine The Daily Mail je objavio članak pod naslovom ''Svi smo Nijemci! (i bili smo već 1.600 godina)''. U svim natpisima, svi zaključci su bili prenaglašeni i pogrešno objašnjeni jezikom rasne i etničke obojenosti koji su novinari zloupotrebljavali.
Igrači Svjetskog prvenstva u nogometu 2010. - Grupa H
Španija
Selektor: Vicente del Bosque
! colspan="9" style="background:#b0d3fb; text-align:left;"|
Švicarska
Selektor: Ottmar Hitzfeld
! colspan="9" style="background:#b0d3fb; text-align:left;"|
Honduras
Selektor: Reinaldo Rueda
! colspan="9" style="background:#b0d3fb; text-align:left;"|
Čile
Selektor: Marcelo Bielsa
! colspan="9" style="background:#b0d3fb; text-align:left;"|
Endotel
Endotel unutar srca nosi naziv endokard.
Funkcija
Ćelije endotela su uključene u nekoliko aspekata u vaskularnoj biologiji uključujući:
Ćelije endotela također kontrolišu prolaz materija u i iz krvotoka.
Gaucherova bolest
Gaucherova bolest ili Gaucher-bolest je genetički poremećaj u kojem se glukocerebrozid (sfingolipid, također poznat kao glukozilceramid) akumulira u ćelijama i određenim organima. Poremećaj karakteriziraju modrice, umor, anemija, nizak broj krvnih pločica i povećanje jetre i slezene, a uzrokovano nasljednim nedostatkom enzima glukocerebrozidaza (također poznatog kao glukozilceramidaza), koji djeluje na glukocerebrozid. Kada je enzim neispravan, glukocerebrozid se akumulira, posebno u bijelim krvnim zrncima i posebno u makrofagima (monojedarni leukociti). Glukocerebrozid se može nakupljati u slezeni, jetri, bubrezima, plućima, mozgu i koštanoj srži.
Manifestacije mogu uključivati povećanu slezinu i jetru, kvar jetre skeletne poremećaje ili lezije kostiju koje mogu biti bolne, teške neurološke komplikacije, oticanje limfnih čvorova i (povremeno) susjednih zglobova, nategnut abdomen, smećkasta nijansa kože, anemija, nizak broj trombocita u krvi i žute masne naslage na bjelini oka (bionjača). Osobe koje su ozbiljno pogođene mogu takođe biti podložnije infekcijama. Neki oblici Gaucherove bolesti mogu se liječiti zamjenskom enzimskom terapijom.
Bolest je uzrokovana recesivnom mutacijom u genu GBA koji se nalazi na hromosomu 1 i pogađa i muškarce i žene. Otprilike jedna od 100 osoba u Sjedinjenim Državama je nositelj najčešćeg tipa Gaucherove bolesti. Stopa nositelja među Aškenazi Jevrejima je 8,9% dok je učestalost rođenja 1/450.
Gaucherova bolest je najčešća od lizosonmskih bolesti skladištenja. To je oblik sfingolipidoza (podgrupa lizosomnih bolesti skladištenja), jer uključuje disfunkcionalni metabolizam sfingolipida. Bolest je nazvana po francuskom ljekaru Philippeu Gaucheru, koji ju je prvobitno opisao 1882.
Genetika
Tri tipa Gaucherove bolesti su autosomno recesivna. Oba roditelja moraju biti nositelji da bi dijete bilo pogođeno. Ako su oba roditelja heterozigotna, šansa za oboljenje je 1/4, ili 25%, sa svakom trudnoćom za oboljelo dijete. Za članove porodice koji mogu biti nositelju mutacija, preporučuju se genetičko savjetovanje i genetičko testiranje.
Svaki tip je povezan sa određenim mutacijama. Sve u svemu, oko 80 poznatih mutacija GBA gena grupisano je u tri glavna tipa:
Mutacije koje izazivaju Gaucherovu bolest možda su ušle u genski fond Aškenazi Jevreja u ranom srednjem vijeku (prije 48–55 generacija).
Patofiziologija
Bolest je uzrokovana defektom domaćinskog gena za lizosomnu glukocerebrozidazu (također poznatu kao beta-glukozidaza, 3.2.1.4, 1OGS) na prvom hromosomu (1q22). Ovaj enzim je protein dug 55,6 kilodaltona, sa 497 aminokiselina, a koji katalizuje razgradnju glukocerebrozida, membranskih sastojka crvenih] i bijelih krvnih zrnaca. Kod Gaucherove bolesti, enzim ne može pravilno funkcionirati i akumulira se glukocerebrozid. Makrofagi koji čiste ove ćelije nisu u stanju da eliminišu otpadni proizvod, koji se nakuplja u fibrilima, i pretvaraju se u 'Gaucherove ćelije', koje se na svetlosnoj mikroskopiji pojavljuju kao da podsećaju na zgužvani papir.<ref. name=pmid26588331/>
Tačan mehanizam neurotoksičnosti nije shvaćen, ali se smatra da uključuje reakciju na glukozilsfingozin.
Različite mutacije gena GBA (beta-glukozidaze) određuju preostalu aktivnost enzima. Kod tipa I postoji određena rezidualna aktivnost enzima, što objašnjava nedostatak neuropatoloških promjena kod ovog tipa. Iako postoji određena korelacija između genotipa i fenotipa, ni količina pohranjenih lipida, niti zaostala aktivnost enzima dobro koreliraju sa simptomima bolesti. Ova okolnost je zahtijevala alternativna objašnjenja koja uključuju simptome bolesti Heterozigoti za određene mutacije kisele beta-glukozidaze imaju oko petostruki rizik od razvoja Parkinsonove bolesti, što ovo čini najčešćim poznatim genetičkim faktorom rizika za Parkinsonovu bolest.
Uloga upalnih procesa u Gaucherovoj bolesti je slabo razjašnjena. Međutim, poznato je da sfingolipidi učestvuju u upali i apoptozi, a markeri aktivacije makrofaga su povišeni kod ljudi s Gaucherovom bolešću. Ovi markeri uključuju enzim koji konvertuje angiotenzin, katepsin S, hitotriozidazu i CCL18 u krvnoj plazmi; i faktor nekroze tumora alfa u slezenskim Gaucherovim ćelijama (preplavljeni makrofagi).
Dijagnoza
Gaucherova bolest se dijagnosticira na osnovu ukupne kliničke slike. Inicijalno laboratorijsko testiranje može uključivati ispitivanje enzima. Kao rezultat toga, manje od 15% srednje normalne aktivnosti smatra se dijagnostičkim. Smanjenje nivoa enzima često će biti potvrđeno genetičkim testiranjem. Javljaju se brojne različite mutacije; sekvenciranje gena beta-glukozidaze ponekad je neophodno da bi se potvrdila dijagnoza. Prenatalna dijagnoza je dostupna i korisna kada je prisutan poznati genetički faktor rizika.
Neki lizosomni enzimi su povišeni, uključujući tartrat rezistentnu kiselu fosfatazu, heksosaminidazu i ljudsku hitinazu, hitotriozidazu. Ovaj posljednji enzim se pokazao vrlo korisnim za praćenje aktivnosti Gaucherove bolesti kao odgovor na liječenje, i može odražavati ozbiljnost bolesti.
Klasifikacija
Gaucherova bolest (GD) ima tri uobičajena klinička podtipa. Ovi podtipovi su bili pod određenim kritikama jer ne uzimaju u obzir cijeli spektar vidljivih simptoma (fenotipova ) Također, javljaju se složene heterozigotne varijacije koje značajno povećavaju složenost predviđanja toka bolesti.
GD tip II (akutna infantilna neuropatija) obično počinje u roku od 6 mjeseci od rođenja i ima stopu incidencije oko jedan na 100.000 živorođenih. Simptomi uključuju povećanu jetru i slezinu, opsežno i progresivno oštećenje mozga, poremećaje pokreta očiju, grčenje, napad, ukočenost udova i slabu sposobnost sisanja i gutanja. Zaražena djeca obično umiru do druge godine.
GD tip III (hronična neuropatija) može početi u bilo kojem uzrastu u djetinjstvu ili čak u odrasloj dobi, a javlja se kod otprilike 1/100.000 živorođenih. Karakteriziraju ga sporo progresivni, ali blaži neurološki simptomi u odnosu na akutnu ili verziju tipa II. Glavni simptomi uključuju povećanu slezenu i/ili jetru, napade, lošu koordinaciju, skelet[]ne nepravilnosti, poremećaje pokreta očiju, poremećaje krvi uključujući anemiju i respiratorne probleme. Pacijenti često žive u ranim tinejdžerskim godinama i odrasloj dobi.
Liječenje
Za one sa tipom I i većinom tipa III, enzimsko nadomjesno liječenje s intravenozno davanje rekombinantne glukocerebrozidaze može smanjiti veličinu jetre i slezene, smanjiti skeletne abnormalnosti i preokrenuti druge manifestacije. Ovaj tretman košta oko 200.000 USD godišnje za jednu osobu i treba ga nastaviti doživotno. Rijetkost bolesti znači da je bilo teško provesti studije određivanja doze, tako da i dalje postoje kontroverze oko optimalne doze i učestalosti doziranja. Zbog niske incidence, ovo je postalo lijek za siročad u mnogim zemljama, što znači da vlada prepoznaje i prilagođava finansijska ograničenja koja ograničavaju istraživanje lijekova koji su namijenjeni maloj populaciji.
Prvi lijek za Gaucherovu bolest bila je algluceraza (ceredaza), koja je bila verzija glukocerebrozidaze koja je sakupljena iz ljudskog placentnog tkiva, a zatim modificirana enzimima. It was approved by the FDA in 1991 i povučen je sa tržišta. zbog odobrenja sličnih lijekova napravljenih tehnologijom rekombinantne DNK, umjesto da se sakupljaju iz tkiva, lijekovi koji se prave rekombinantno su poželjniji, budući da nema zabrinutosti da se bolesti prenose iz tkiva koje se koristi u prikupljanju, postoji manji rizik od varijacija u strukturi enzima od serije do serije i jeftiniji su za proizvodnju.
Miglustat je malA molekulA, oralno dostupan lijek koji je u Evropi prvi put odobren za Gaucherovu bolest 2002. godine. Djeluje tako što sprječava stvaranje glukocerebrozida, tvari koja se nakuplja i uzrokuje štetu kod Gaucherove bolesti. Ovaj pristup se naziva terapija redukcije supstrata.
Eliglustat (Cerdelga) (odobren 2014.) je također mala molekula. Vjeruje se da spoj djeluje inhibicijom glukozilceramid sintaza.
Epidemiologija
Nacionalna Gaucher fondacija (Sjedinjene Američke Države) navodi da je incidencija Gaucherove bolesti oko 1720.000 živorođenih. Around one in 100 people in the general US population is a carrier for type I Gaucher's disease, giving a prevalence of one in 40,000. Među Jevrejima Aškenazi, stopa nositelja je znatno veća, otprilike 1/15.
Gaucherova bolest tipa II ne pokazuje posebne preferencije za bilo koju etničku grupu.
Tip III Gaucherove boleste je posebno čest u populaciji sjevernog švedskog regiona Norrbotten, gdje je učestalost bolesti 1/50.000.
Historija
Bolest je prvi prepoznao francuski doktor Philippe Gaucher, koji ju je prvobitno opisao 1882. godine i dao svoje ime tom stanju. Njen način nasljeđivanja otkrio je Nathan Brill je 1902. godine. Oštećenje neurona povezanih s bolešću otkriveno je 1920-ih godina, a Roscoe Brady razjasnio je biohemijsku osnovu  bolesti, 1960-ih. Prvi efikasan tretman za ovu bolest, lek algluceraza (Ceredase), odobrila je FDA u aprilu 1991. Poboljšani lek, imigluceraza (Cerezyme), odobrila je FDA u maju 1994. godine i zamijenio je upotrebu Ceredase.
Oktobar je Nacionalni mjesec svijesti o Gocherovoj bolesti u Sjedinjenim Državama.
Atol
mini|desno|250px|Atol Diego Garcia u Indijskom okeanu Atol je koralno ostrvo. Okružuju ga korali koji rastu oko vulkanskih ostrva u tropskim morima, naročito u Tihom i Indijskom okeanu. Atoli imaju oblik prstena, ali i polukruga, a na sredini je plitki zaliv — laguna. Veći atoli su naseljeni, gdje nema izvora slatke pitke vode, pa zato život stanovnika zavisi od kišnice.
Riječ atol dolazi iz maldivskog jezika. U engleskom jeziku prvi put je korištena 1625., a termin je popularizovan od strane Charlesa Darwina 1824., koji je opisao atole kao specijalnu vrstu ostrva.
Sjeverna Amerika
Sjeverna Amerika je kontinent u potpunosti unutar sjeverne hemisfere i skoro cijeli unutar zapadne. Može se opisati i kao sjeverni potkontinent Amerike u modelima u kojima je manje od sedam kontinenata. Sjeverna Amerika graniči na sjeveru s Arktičkim okeanom, na istoku s Atlantskim okeanom, na zapadu i jugu s Tihim okeanom, a na jugoistoku s Južnom Amerikom i Karipskim morem.
Sjeverna Amerika obuhvata površinu od otprilike 24,709,000 km² što je približno 16,5% kopnene površine Zemlje i oko 4,8% njene ukupne površine. Sjeverna Amerika je treći najveći kontinent po površini, nakon Azije i Afrike, a četvrti po broju stanovnika nakon Azije, Afrike i Evrope. Godine 2013. broj stanovnika je procijenjen na skoro 579 miliona ljudi u 23 države što je približno 7,5% svjetskog stanovništva, ako se ubrajaju obližnja ostrva (ponajviše oko Kariba).
Sjevernu Ameriku su naselile prve ljudske populacije tokom posljednjeg glacijalnog perioda prelaskom Beringije prije otprilike 40.000 godina. Predviđa se da je razdoblje paleoindijanaca trajalo prije otprilike 10.000 godina. Prekolumbovsko razdoblje završilo se je 1492. godine, s početkom prekookeanskih migracija. Zbog kolonizacije Amerike, većina stanovnika Sjeverne Amerike govori evropskim jezicima poput engleskog, španskog ili francuskog, a kulture njihovih država obično odražavaju zapadne tradicije.
Naziv
thumb|desno|200px|Karta Sjeverne Amerike iz 1621.
Za Ameriku se često tvrdi da su je imenovali njemački kartografi Martin Waldseemüller i Matthias Ringmann po italijanskom istraživaču Amerigu Vespucciju. Vespucci, koji je istraživao Ameriku u razdoblju od 1497. i 1502. godine, bio je prvi Evropljanin koji je tvrdio da Amerika nisu Indije, nego drugo kopno do tada nepoznato Evropejcima. Godine 1507, Waldseemüller je izradio kartu svijeta na koju je stavio riječ "Amerika" na kontinent Južne Amerike, u sredinu današnjeg Brazila.
NGC 6037
NGC 6037 (također poznat kao MCG 1-41-9 i PGC 56947) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 265 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmija. Najveći prečnik je 0,70 (54 hiljade sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (46 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 23. jula 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Travnik
Travnik je naseljeno mjesto i sjedište istoimene općine u centralnom dijelu Bosne i Hercegovine, 90 km zapadno od Sarajeva, te je ujedno glavni grad Srednjobosanskog kantona. U općini Travnik živi oko 57.000 stanovnika. Poznat je po tome što je bio prijestolnica osmanskih vezira od 1686. do 1850. godine,
Geografija
Travnik se nalazi vrlo blizu geografskog centra Bosne i Hercegovine. Rijeka Lašva protiče kroz grad, od zapada prema istoku, prije svoga ušća u rijeku Bosnu. Grad Travnik se nalazi u velikoj lašvanskoj dolini, koja povezuje dolinu rijeke Bosne na zapadu sa dolinom rijeke Vrbas, na istoku.Travnik leži na nadmorskoj visini od 514 m. Njegovo najistaknutije geografsko obilježje su planine Vilenica i Vlašić, sa nadmorskom visinom od 1943 m.
Klima
Travnik ima kontinentalnu klimu, sudeći po svom položaju između Jadranskog mora na jugu i Panonije na sjeveru. Prosječna ljetna temperatura je 18,2 °C. Sa druge strane, prosječna zimska temperatura je 5 °C.
Srednji vijek
mini|desno|275px|Turbe u Travniku U vrijeme srednjovjekovne bosanske države na ovom području je postojala srednjovjekovna župa Lašva. Ona se prvi put spominje 1244. godine u popisu biskupskih posjeda. Župa se protezala na cijeli kraj dolinom rijeke Lašve i njenih pritoka, a u upravnom pogledu pripadala je Gornjoj Bosni.
Krajem 14. vijeka župom je upravljao bosanski plemić Batalo koji je bio i dvorski dostojanstvenik sa titulom "tepčija", odgojitelj mladih plemića. Živio je u vrijeme slabljenja bosanske države, a za vrijeme vladavine kralja Dabiše, Jelene Grube i u početku vladavine Ostoje. Batalo je držao u svojim rukama i utvrdu Toričan, čije ruševine postoje i danas kod sela Varošluk u blizini Turbeta, iz kojeg je gospodario cijelim krajem.
Treći značajan pomen župe je u vrijeme hrvatsko-ugarskog kralja Sigismunda, približno 1400. godine, kojom velikašu Vuku (iz župe Lašva, sinu Nikole Drusića iz Guče Gore) dodjeljuje kao nagradu imanje Paka (današnji Pakrac) u Slavoniji.
Kako je Travnik dobio ime, još nije protumačeno, iako se odmah može pretpostaviti da ga je dobio po pašnjacima i iz korijena riječi trava. Ima mišljenja da je dobio ime po tvrđavi koja je nastala prije osmanlijske okupacije, a gdje je bio smješten činovnik koji ubire travarinu, pa je po njegovo nazivu "travnik" grad dobio ime.
Sam grad Travnik prvi put se spominje 1463. godine u vezi s događajima koji su doveli do propasti bosanskog kraljevstva. Prvi ga spominje Dursun-beg koji je pratio sultana Mehmeda II u njegovom pohodu na Bosnu. On doslovno kaže: "Idući sultan Mehmed II prema Jajcu zaustavi se u Travniku". Prema narodnoj predaji, na mjestu gdje se sultan zaustavio da klanja danas se nalazi "Šarena Džamija" ili "Sulejmanija".
Travnička tvrđava (kaštel) podignuta je prije dolaska Turaka s ciljem odbrane, pošto su Osmanlije sve dublje prodirali u kraljeve posjede. Vjerovatno je izgrađena za vrijeme bosanskog kralja Tvrtka II ili Ostoje, a potom dograđivana i proširena za vrijeme Stjepana Tomaša. Da je grad građen u vrijeme bosanske samostalnosti potvrđuje i činjenica, što je građen kao i ostali utvrđeni bosanski gradovi kasnog srednjeg vijeka. Pošto je Travnik, nakon konačnog pada pod Osmanlije, brzo ostao iza glavnih borbenih linija, jer su Osmanlije prodrli daleko na zapad, grad je ostao sačuvan u svom izvornom obliku.
Osmanlijsko doba
mini|desno|275px|[[Hadži-Alibegova džamija i Sahat-kula u centru grada]]
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 1991. godine, općina Travnik imala je 70.747 stanovnika, raspoređenih u 88 naselja. Poslije potpisivanja Dejtonskog sporazuma, općina Travnik gotovo u cjelini ušla je u sastav Federacije Bosne i Hercegovine. U sastav Republike Srpske ušli su dijelovi naseljenih mjesta: Donji Korićani i Gornji Korićani.
Ekonomija
Povoljan geografski položaj, ali i izuzetna prirodna bogatstva učinili su da Travnik kroz historiju bude frekventno i razvijeno područje. I danas su u okolini grada razvijeni poljoprivreda i stočarstvo. A posljednjih decenija Travnik je imao nekoliko preduzeća u različitim industrijskim granama, koja su činila kičmu razvoja grada, ali i regije.
"Borac" - firma koja zapošljava najviše radnika je uprkos ratnim dešavanjima, sačuvala domaće i inostrano tržište.
Nakon rata, javlja se mogućnost većeg ulaganja privatnog kapitala, pa se pojavljuju tada nova, ali danas već prepoznatljiva imena u privredno industrijskom razvoju grada Travnika: "Pharmamed" (farmaceutska ind.), "Bajra" i "Prima-inter" (mesna ind.), "Vlašić-milk" u Karauli (proizvodnja mlijeka), "Nuno-flips" (proizvodnja smokija), "Feniks" (proizvodnja tjestenine), "Best" marketi i drugi.
Poseban pečat privredi grada Travnika daje Udruženje privrednika Travnik UPUT, koje je zapravo baza razvoja ideja i velika podrška preduzećima i pojedincima koji rade na ekonomskom razvoju ovog kraja.
Kultura
Travnik ima snažnu kulturu, koja datira još iz perioda kada je ovaj grad bio sjedište vezira Osmanskog Carstva, odgovornih za Bosanski ejalet. Stari dio Travnika postoji još od vremena bosanske nezavisnosti u prvoj polovini 15. vijeka. U gradu se nalaze brojne džamije i crkve, kao i grobovi važnih historijskih ličnosti, te značajni primjeri osmanske arhitekture. Gradski muzej, izgrađen 1950. godine, je jedna od najimpresivnijih kulturnih institucija u regiji.
Nacionalni spomenici
mini|desno|275px|[[Šarena džamija (Sulejmanija) u Travniku]]
Turizam
mini|desno|275px|Panorama Travnika Kao i kod mnogih bosanskih gradova, turizam Travnika je uveliko zasnovan na historiji i geografiji. Obližnja planina Vlašić je jedna od najvećih u Bosni i Hercegovini, što je čini mjestom za skijanje, pješačenje i sankanje. Zbog toga što turizam nije jak u gradu, Vlašić je glavna turistička atrakcija. Mnoge građevine u Travniku, koje potiču iz osmanskog perioda, dobro su očuvane, od kojih brojne džamije, orijentalne kuće, sahat-kula, te ulične česme. Stari dio grada datira iz ranog 15. vijeka.
Kal pri Krmelju
Kal pri Krmelju je naseljeno mjesto u sastavu općine Sevnica, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Sevnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kal pri Krmelju je imao 59 stanovnika.
Napomena: ''Do 1955. iskazivano pod imenom Kal.''
Tikinski tjesnac
Na najužem mjestu tjesnac je širok 850 metara.
Univerzitet u Tuzli
Univerzitet u Tuzli je jedan od 8 javnih univerziteta u Bosni i Hercegovini. Osnovan je 1976. godine i jedan je od najstarijih univerziteta u državi. Tradicija visokog školstva u Tuzli datira još iz 50-tih godina 20. vijeka kada su osnovani prvi fakulteti Univerziteta.
Članice
Univerzitet u Tuzli sastoji se od sljedećih fakulteta:
Tehnološki fakultet
Osnovan je 1959. godine. Na ovom fakultetu djeluju sljedeći odsjeci:
Ekonomski fakultet
Osnovan je 1976. godine. Na ovom fakultetu djeluju sljedeći odsjeci:
Fakultet za tjelesni odgoj i sport
Osnovan je 2003. godine. Na ovom fakultetu djeluju sljedeći odsjeci:
Farmaceutski fakultet
Osnovan je 2004. godine. Fakultet nema odsjeka, školuje za zvanje magistra farmacije.
Filozofski fakultet
Osnovan je 1994. godine. Na ovom fakultetu djeluju sljedeći odsjeci: Filozofski fakultet od 2016 izdaje međunarodni naučni časopis Social Sciences and Humanities Studies (Društvene i humanističke studije DHS). Glavni i odgovorni urednik je profesor Vedad Spahić.
Mašinski fakultet
Osnovan je 1976. godine. Na ovom fakultetu djeluju sljedeći odsjeci:
Medicinski fakultet
Osnovan je 1976. godine. Na ovom fakultetu djeluju sljedeći odsjeci:
Prirodno-matematički fakultet
Osnovan je 2002. godine. Na ovom fakultetu djeluju sljedeći odsjeci:
Rudarsko-geološko-građevinski fakultet
Osnovan je 1958. godine. Na ovom fakultetu djeluju sljedeći odsjeci:
Akademija dramskih umjetnosti
Osnovana je 1998. godine. Na ovoj akademiji djeluju sljedeći odsjeci:
Butanol
Dobijanje
1-Butanol se može dobiti na sljedeći način: Propan reaguje sa ugljik monoksidom i vodonikom dajući butanal i 2-metilpropanal. Nastali butanal reaguje s vodonikom dajući 1-butanol. Drugi način za dobijanje butanola je fermentacija šećera i škroba pod utjecem bakterije Clostridium acetobutylicum.
Osobine
1-Butanol je bezbojna tekućina sa karakterističnim mirisom. Kao i većina alkohola, zapaljiv je. Može se miješati s gotovom svim otapalima npr. eterom, glikolom, etanolom, ketonima i aldehidima. U vodi je butanol rastvorljiv u ograničenim količinama. Upotrebljava se kao otapalo u proizvodnji lakova. Spriječava izbjeljivanje laka pri sušenju u vlažnom okruženju. Također su upotrebljava za proizvodnju nekih etera i estera. Upotrebljava se u medicini, hromatografiji, hemijskoj industriji, kao dodatak nekim gorivima i slično. Kod rukovanja butanolom treba biti oprezan, zbog njegovog štetnog utjecaja na zdravlje ljudi. Pri udisanju para ili pijenju butanola dolazi do oštećenja bubrega i jetre, glavobolje i nesvjestice, smetnji u radu mozga i mnogih drugih simptoma.
Zemljotres i cunami u Tōhokuu 2011.
mini|desno|250px|Oznaka epicentra potresa i lokacija oštećenih nuklearnih elektrana. Potres u Sendaiju 11. marta 2011., u 14:46 po lokalnom vremenu, bio je potres s epicentrom u moru oko 130 kilometara istočno od japanskog obalnog grada Sendaija, (ostrvo Honshū), magnitude 9,0 Mw, koji je rezultirao velikim ljudskim žrtvama, ogromnom materijalnom štetom i katastrofalnim cunamijem s valovima visine do 10 metara.
Epicentar je lociran na dubini od 24,4 km blizu obale japanske regije Tohoku.
Prva mjerenja su pokazivala da je potres magnitude 7,9, ali su ga kasnije korekcije podigle na 8,8, zatim na 8,9 prema Geološkom društvu SAD-a, a prema podacima Japanske meteorološke agencije od 13. marta, magnituda potresa bila je čak 9,0 stepeni. To je najjači potres u Japanu te 7. po veličini u svijetu, otkad se vrše mjerenja.
Nakon glavnog potresa, uslijedilo je još 160 manjih u prva 24 sata.
Potres magnitude 9,0 (četvrti po veličini nakon 1900. godine) uzrokovao je podvlačenje tihookeanske tektonske ploče pod sjevernoameričku, što je pomaknulo istočni dio Japana prema Sjevernoj Americi za oko 3,9 metara. Potres je zakrenuo Zemljinu osu za 16,5 cm, skratio dan za 1,6 mikrosekundi, a Japan je potonuo za oko 61 cm. Kada je japanska istočna obala potonula, na nju su nasrnuli valovi cunamija. Zemljina masa se pomakla prema centru, povećavši zakretni moment planete, što je dovelo do skraćenja dana. (Potres magnitude 8,8 u Čileu 2010. godine također je skratio dan, ali za manji dio sekunde. Potres na Sumatri 2004. godine skratio je dan znantno više, za 6,8 mikrosekundi.) Nakon velikog potresa 1995. godine, u Japanu su širom zemlje postavljeni visokotehnološki senzori koji registriraju čak i najmanja kretanja, pa je bilo moguće utvrditi pomake do 2,5 cm. Stoga je ovo dosad najbolje dokumentiran veliki potres u historiji. Valovi cunamija su izazvali uzbunu i evakuaciju sve do Čilea.
Nuklearna opasnost
Potres je uzrokovao nestanak električne energije u nuklearnim elektranama Fukushima I, Fukushima II, Onagawa i Tōkai. U elektrani Fukushima I su se desile dvije eksplozije zbog nemogućnosti hlađenja reaktora, pa je došlo do pojačanog ispuštanja radijacije u okolinu. Veliki broj stanovnika je evakuisan iz regiona. Ulažu se veliki napori da ograniči šteta.
Wiki vijesti
U slikama:Potres i cunami u Japanu
Arsen Dedić
Arsen Dedić (28. juli 1938 – 17. august 2015 ) bio je hrvatski i jugoslavenski kantautor šansona i zabavne muzike. Bio je uspješan kompozitor filmske muzike, kao i nagrađivani pjesnik i jedan od najprodavanijih pjesnika sa područja bivše Jugoslavije i Hrvatske.
Biografija
U rodnom Šibeniku završio je gimnaziju i srednju muzičku školu, koju dolaskom u Zagreb još jedanput apsolvira. Neko vrijeme studirao je na Pravnom fakultetu u Zagrebu, kojeg napušta, da bi se 1959. godine prebacio na Muzičku akademiju, gdje je diplomirao u februaru 1964. godine. Bio je flautist, a svirao je u više ansambala i orkestara. Predvodio je vlastiti kvartet flauta Arsena Dedića, a povremeno je objavljivao i vlastite stihove. Prvi put je nagrađen u splitskom časopisu Vidik, a objavljivao je u Poletu, Prisutnostima, Književnim novinama i Književniku.
Osnovno određenje bila mu je muzika, ali spajajući te dvije sklonosti: muzičku u poetsku prirodno je stigao do vlastitog kantautorskog govora, koji ga je najviše i obilježio. Zbog stanovitih nedaća pri objavljivanju ranijih pjesama gotovo sasvim prestaje pisati. Na nagovor poznavalaca i prijatelja počinje još jednom 1969. godine, da bi već 1971. godine objavio prvu knjigu – "Brod u boci" u izdanju Croatia Concerta. Sastavljač je Zvonimir Golob, koji osniva biblioteku za poeziju takve vrste – GRIOT. Knjigu kasnije prihvaća Znanje, objavljuje osam izdanja i prodaje "Brod u boci" u približno 60.000 primjeraka. Slijede "Narodne pjesme", "Pjesnikov bratić" (vlastita naklada), "Zamišljeno pristanište" (s Matijom Skurjenijem), "Pjesnik opće prakse", "Poesia e conto" (Napulj), "Čagalj", "101 pjesma" (Sarajevo), "Kiša – Rain" (dvojezično; hrvatsko-engleski), "Hladni rat". Objavio je dvije grafičko-poetske mape: Trebotić i Vejzović. Pisao je često i za djecu. Također je i snimao, a ne rijetko je bio i nagrađivan. Pisao je za dalmatinske klape, s kojima je također imao velikog uspjeha. Pisao je stihove i muziku i za veliki broj ekonomskih, komercijalnih poruka.
Svoj najopsežniji dio rada ostavio je u pozorištu i na televiziji. Napisao je partiture za više od stotinu pozorišnih predstava zasnovanih na djelima: Shakespearea, Bulgakova, Ostrovskog, Šenoe, Marinkovića, Brešana, Mujičić Senker Škrabe, Turgenjev, Nehajev, Goldoni, Ödön von Horváth...). Pisao je i za režisera Tahira Mujičića, a radio je često u pozorištima lutaka.
Ukomponirao je i interpretirao veliki broj naših pjesnika (I. G. Kovačić, Ujević, Ivanišević, Kaštelan, Paljetak, Krleža, Krklec, Šoljan, Sobol, Golob...). Prvi je otpočeo s ciklusom Pjevam pjesnike, koje i danas povremeno obnavlja. Napisao je muziku za više igranih, kratkih animiranih i propagandnih filmova ("Braća Glembajevi", "Živa istina", "Donator", "Vlak u snijegu" ...itd.). Desetljećima je koncertirao po Evropi, Sjevernoj i Južnoj Americi. Objavio je četrdesetak LP ploča za sebe i druge; kao kompozitor, pjesnik, aranžer, dirigent ili producent. Komponirao je muziku za veći broj televizijskih drama, sakralnu muziku, te muziku za velike TV serije. Nagarađivan je za svoj umjetnički rad, a između ostalih, dobitnik je muzičkih nagrada Davorin i Porin. Bio je oženjen sa nekadašnjom pjevačicom Gabi Novak, sa kojom je imao dvoje djece.
Kaplja vas
Slovenija:
Propanol
Propanol je primarni alkohol sa strukturnom formulom CH3CH2CH2OH. Također se naziva i 1-propanol (jer ima izomer 2-propanol), zatim 1-propil alkohol i n-propil alkohol. Koristi se kao otapalo u farmaceutskoj industriji za otapanje smola i estera celuloze. Stvara se prirodno u manjim količinama tokom fermentacije.
Kamenica (Sevnica)
mini|280px|Kamenica, rimokatolička crkva "Sv. Marjeta" Kamenica je naseljeno mjesto u sastavu općine Sevnica, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Sevnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kamenica je imala 38 stanovnika.
Napomena: ''U 2001. smanjeno za dio naselja koji je proglašen za novo samostalno naselje Kamenško.''
Ognjen Aškrabić
Ognjen Aškrabić (Sarajevo, 28. juli 1979.) je srpski košarkaš.
Klupska karijera
U karijeri je igrao za Beovuk, Železnik, Refleks, Dinamo iz Peterburga, Lottomaticu i Triumf.
Zlopoljac
Zlopoljac je naseljeno mjesto u gradu Bihaću, Bosna i Hercegovina.
Shenzhou 9
Shenzhou 9 je svemirska letjelica sa posadom čiji je let obavljen od 16. do 29. juna 2012. godine, u okviru kineskog Shenzhou svemirskog programa. Shenzhou 9 je bila druga letjelica u okviru misije koja je za cilj imala spajanje Shenzoua sa Tiangong 1 svemirskom stanicom. Spajanje se dogodilo 18. juna 2012. godine. Shenzhou se vratio na Zemlju 29. juna 2012. godine, spustivši se u Unutrašnjoj Mongoliji, provinciji Kine. U sastavu posade se nalazila prva kineska žena astronaut Liu Yang. Sljedeća planirana misija u okviru ovog svemirskog programa je Shenzhou 10, predviđen za lansiranje u 2013. godini.
IC 1357
IC 1357 (također poznat kao PGC 66092) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 378 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodolija. Najveći prečnik je 1,30 (143 hiljade sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (77 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 13. septembra 1892. godine.
Shenzhou 9
Historija
12. marta 2012., je najavljeno da početni odabir posade za misiju uključuje i ženske astronaute. Posada je saopštena sredstvima informisanja 15. juna. Prva kineska žena astronaut je Liu Yang. Liu je bila odabrana prije druge potencijalne kandidatkinje Wang Yaping. U ovoj misiji je i jedan astronaut od ranije, Jing Haipeng, komandant misije. Shenzhou 9 je bio deveti let u kineskom Shenzhou programu, i četvrti let ljudske posade. Lansiranje misije se desilo na isti dan, kao i prvi svemirski let žene u historiji, nakon 49 godina, kosmonauta Valentine Tereškove.
Misija
Raketa Dugi marš 2F je lansirana 16. juna 2012., u 10:37 UTC.
Shenzhou 9 je pristao uz prvu kinesku svemirsku laboratoriju Tiangong-1 u 06:07 UTC, 18. junae, označavajući prvi kineski randevu svemirske letjelice sa ljudskom posadom, kao i pristajanje. Ovo pristajanje je daljinski kontroloisano iz zemaljske stanice. Six days later, Shenzhou 9 detached from the station and then redocked manually under the control of the crew, making it the first manual docking for the Chinese program.
Shenzhou 9 je aterirao uz pomoć padobrana u Siziwang Banner, Unutrašnja Mongolija, dana 29. juna 2012..
Rezervna posada
Rezervna posada za let je bila:
James Clark Ross
mini|desno|175px|James Clark Ross Ser James Clark Ross (15. april 1800 – 3. april 1862. godine), je bio britanski pomorski oficir i istraživač. Istraživao je Arktik sa svojim amidžom ser Johnom Rossom i serom Villiamom Parryem, a kasnije je vodio svoju ekspediciju na Antarktik.
Istraživanja
Ross je rođen u Londonu. U mornaricu je stupio 1812. godine pod zapovjedništvo svog amidže. Svog amidžu je pratio na njegovom prvom arktičkom putovanju u potrazi za Sjeverozapadnim prolazom 1818. godine. Između 1819. i 1827. godine učestvovao je u četiri arktičke ekpedicije pod Parryem, a od 1829. do 1833. godine je opet služio pod svojim amidžom. Tokom tog putovanja su otkrili položaj Sjevernog magentskog pola 1. juna 1831. godine na poluostrvu Boothia na dalekom sjeveru Kanade.
Godine 1834. unaprijeđen je u kapetana, a od 1835. do 1838. godine je učestvovao u magnetnom premjeravanju Velike Britanije. Između 1839. i 1843. godine je komandovao antarktičkom ekspedicijom na brodovima HMS Erebus i HMS Terror i ucrtao je veliki dio obale kontinenta. Na putovanju je učestvovao Joseph Dalton Hooker, koji je bio pozvan kao pomoćni hirurg. Brodovi su imali izuzetno debeo trup, što se pokazalo od izuzetne važnosti na debelom ledu. Ross je 1841. godine otkrio Rossovo more, Viktorijinu zemlju i vulkane Erebus i Terror. Plovili su 400 kilometara uz ivicu niske ledene ploče koju su nazvali Viktorijina barijera, a koja je kasnije preimenovana u Rossovu ledenu ploču u njegovu čast. Sljedeće godine je pokušao da se probije južnije i istražio je istočnu stranu onoga što je danas poznato kao Ostrvo Jamesa Rossa, otrkio je i dao imena Snow Hill ostrvu i Seymour ostrvu.
Kasniji život
Po svom povratku u domovinu Ross je dobio titulu viteza,a bio je predložen za francuski orden Legije časti. Godine 1847. izdao je knjigu o ekspediciji „Putovanje otkrića i istraživanja južnih i antarktičkih regija“. Izabran je u Kraljevsko društvo 1848. godine i te godine je učestvovao u svojoj posljednjoj ekpediciji na brodu HMS Enterprise, u prvoj potrazi za Ser Johnom Franklinom. Umro je 1862. godine.
Fridrik I, car Svetog Rimskog Carstva
Fridrik I (1122 – 10. juni 1190), poznatiji kao Fridrik Barbarosa, bio je car Svetog Rimskog Carstva od 1155. do smrti 1190. Izabran je za kralja Njemačke u Frankfurtu 4. marta 1152. i krunisan u Ahenu 9. marta 1152. Zatim je postao kralj Italije 1155, a krunisao ga je papa Hadrijan IV 18. juna 1155. Nakon što je zavladao svim sjevernoitalijanskim gradovima dobio je nadimak Barbarosa.
NGC 1574
NGC 1574 (također poznat kao ESO 157-22 i PGC 14965) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 48 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Mreža. Najveći prečnik je 4,00 (56 hiljada sg) a najmanji 3,6 uglovnih minuta (50 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 4. decembra 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kamenško
Kamenško je naseljeno mjesto u sastavu općine Sevnica, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Sevnica. Kao samostalno naseljeno mjesto, Kamenško postoji od 2001. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Kamenica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kamenško je imalo 21 stanovnika.
Napomena: ''U 2001. nastalo izdvajanjem dijela iz naselja Kamenica.''
Gabi Novak
mini|desno|200px|Gabi Novak 1961. u Mariboru Gabi Novak, prva dama hrvatske i jugoslavenske šlageristike, a ujedno je pjevala pop i jazz muziku. Bila je supruga poznatog šansonjera Arsena Dedića. Rođena je u Berlinu. Živi u Zagrebu.
Nakon djetinjstva provedenog u Berlinu i na Hvaru 1946. seli u Zagreb, gdje pohađa osnovnu školu i diplomira na Školi primijenjene umjetnosti (grafički odjel). Neko vrijeme radi u Vjesniku, a zatim u Zagreb filmu kao crtačica i scenograf. Povremeno posuđuje glas animiranim likovima pa je privukla pažnju maestra Bojana Adamiča, koji je u aprilu 1957. poziva na prvi koncert u Ljubljanu.
Godine 1958. pjeva "Sretan put" Ljube Kuntarića u filmu H-8 Nikole Tanhofera, 1959. nastupa na Zagrebačkom festivalu pjesmom "Ljubav ili šala" Milutina Vandekara. Obje pjesme iste su godine uvrštene na njenu prvu EP ploču. Od prvog albuma „Pjeva Gabi Novak“ (1961.) ostvaruje niz zapaženih interpretacija, najčešće na festivalima zabavne muzike u Zagrebu i Opatiji: "Oči" (61.), "Krovovi" (62.), "Upali cigaretu" (63.), "Još uvijek", "Prvi snijeg" (65.), "Adrese moje mladosti", "Za našu ljubav to je kraj" (66.), "Vino i gitare", "Bit ćeš uvijek moj" (67.), "Život to smo mi" (68.), "Vjeruj mi" (69.)...
Otkako je krajem 1950-ih u Zagrebu učestvovala na jam sessionu sa Louisom Armstrongom i pjevala sa kvartetom Boška Petrovića, do nastupa na jazz festivalima na Bledu i saradnji s Herbom Gellerom, Johnom Lewisom, Artom Farmerom, Garyjem Burtonom, Zagrebačkim Jazz Kvartetom i B.P. Conventionom (zajedno sa pjevačkom verzijom Miljenka Prohaske "Intime"), Gabi Novak uvijek je podsjećala kako njen pjevački stil potječe iz popularnog jazza na tragu Doris Day, Peggy Lee i Helen Merrill.
Premda je u 1970-te ušla hitom Hrvoja Hegedušića "Gazi dragi, srce moje", to desetljeće obilježila je ličnom i profesionalnom vezom s Arsenom Dedićem. Njegove otpjevane pjesme Željka Sabola ("Pusti me da spavam", (70.), Drage Britvića ("Kuća za ptice", (73.) i Zvonimira Goloba ("Grlice u šumi", (76.) pritajenu su, ali uvjerljivu pjevačku emocionalnost Gabi Novak dijelom usmjerile šansoni. Na prijelazu iz 1970-ih u 1980-te svom klasičnom repertoaru dodala je naslove kao "Pamtim samo sretne dane" (79.), "On me voli na svoj način" (80.) i "Plava ruža zaborava" (81.), a postojanost četvrtog desetljeća rada potvrđuje pjesmama "Otok", "Nada" (86.), "Hrabri ljudi" (87.) i "Odlaze dječaci, a vraćaju se ljudi" (92.).
Kad se činilo da će pjevački opus Gabi Novak biti zaokružen antologijama "Retrospektiva" (1993.) i "Adrese moje mladosti" (1997.), ona se 2002. javila CD-om obrada kompozicija Arsena Dedića i standarda sa početka karijere u društvu dvostruko mlađih učesnika zagrebačke jazz scene predvođenih sinom Matijom Dedićem. Pod nazivom "Pjesma je moj život", 2003. dobio je četiri Porina, među njima i za album godine. Gabi Novak dobitnica je Vjesnikove nagrade za muziku Josip Slavenski, Nagrade Vlaho Paljetak i brojnih festivalskih priznanja.
Uspjesi
== Diskografija ==
Hematologija
thumb|400px|Dijagram razvoj različitih krvnih ćelija iz [[hemopoetska matična ćelija|hemopoetske matične ćelije do zrelih oblika ćelija]] 250px|thumb|right|Tri tipa krvnih ćelija pod elektronskom mikroskopom, S lijeva na desmo:[[eritrocit, trombocit i leukocit]]
Hematologija je biološko-medicinska nauka koja pručava krv i organe koji čine krvotvorni sistem. Hematologija istražuje uzroke, dijagnozu, liječenje, prognozu i prevenciju bolesti krvi. Poznavanje bolesti krvi je usko vezano za proučavanje malignih kliničkih oblika, kao što su leukemija i limfomi. Interdisciplinarni polje koje se bavi ovim kliničkim oblicima se zove onkohematologija.
Hematološka područja pokrivaju:
Etimologija
Riječ hematologij dolazi spajanjem  grčkih riječi: αιμα, αιματος - aima, aimatos = krv +  λόγος - logos = nauka, znanje.
NGC 4611
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kaplja vas (Sevnica)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Sevnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kaplja vas je imala 50 stanovnika.
Cryptomonada
Cryptomonada je predloženi superrazred Cryptista,  vezan za  Cryptophyceae i Goniomonadea, što je predložio  Cavalier-Smith,  2004. Prijedlog je utemeljio na tri zajedničke morfološke karakteristike: Genetičke studije, još iz 1994. godine također su podržale hipotezu da je Goniomonas sestrinska grupa za Cryptophyceae. Jedna studija iz 2018. pronašla je snažne dokaze da je zajednički predak Cryptomonada bio autotrofni protist.
Rukavac
mini|desno|300px|[[Zlatni rog, rukavac u Istanbulu]] Rukavac je uski vodeni prolaz između dva ostrva ili prolaz koji spaja veću vodenu površinu sa zatvorenom vodenom površinom kao što je zaliv, laguna ili močvara. Svi vodeni prolazi koji se odvajaju od jednog vodenog toka te se kasnije u njega ulijevaju također se nazivaju rukavci. Takvi rukavci najčešće opkoljavaju riječna ostrva (ade).
Posebna vrsta glacijalnog rukavca zove se fjord. Kompleksi velikih rukavaca ili fjordova mogu biti nazvani sund (prolaz koji povezuje dva mora), kao što su Puget Sound, Howe Sound, Karmsund. Neki rukavci fjordovskog tipa zovu se kanali.
Plimna amplituda te intenzitet i smjer talasa faktori su koji utječu na tok sedimenata u rukavcima.
Prvi svjetski rat
Prvi svjetski rat bio je globalni rat uglavnom vođen na teritoriji Evrope a koji je započeo 28. juna 1914. godine i trajao do 11. novembra 1918. godine. Od vremena izbijanja do početka Drugog svjetskog rata, nazivan je jednostavno svjetski rat ili Veliki rat, a nakon toga Prvi svjetski rat, termin koji se uglavnom i koristi. U Americi je prvobitno nazvan Evropski rat ali se i danas često naziva Veliki rat (eng. Great War). Sa 70 miliona mobilisanih vojnika, od čega njih 60 miliona u Evropi, rat se s pravom smatra kao jedan od najvećih ratova u historiji čovječanstva. Kao rezultat ratnih aktivnosti stradalo je 9 miliona vojnika i 7 miliona civilnih žrtava. Bio je to jedan od najsmrtonosnijih sukoba u historiji, koji je otvorio put velikim političkim promjenama, uključujući i revolucije u mnogim zemljama.
Biatlon na Zimskim olimpijskim igrama 2014 – potjera (muškarci)
Pravila takmičenja
Potjera je disciplina u biatlonu, koja se za muškarce održava na kružnoj stazi od 12,5 kilometara. Trči se 5 krugova po 2,5 km. Takmičari počinju trku pojedinačno u vremenskim razmacima, koje su postigli u trci u sprintu, održanoj 8. septembra. U toku trke gađa se četiri puta: poslije prvog i drugog kruga iz ležećeg, a poslije trećeg i četvrtog iz stojećeg položaja, ukupno 20 meta. Svaki promašaj donosi kazneni krug trčanja od 150 metara.
Zemlje učesnice
Učestvovalo je 60 takmičara iz 21 zemlje.
NGC 7530
NGC 7530 (također poznat kao MCG -1-59-4 i PGC 70759) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 161 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 0,90 (42 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (23 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 1. oktobra 1864. godine.
Prvi svjetski rat
Rat se vodio između velikih svjetskih ekonomskih sila koje su bile svrstane u dva suprotna saveza: Saveznici (Velika Britanija, Francuska i Rusija) i Centralne sile (Njemačka i Austro-Ugarska). Ovi savezi su se reorganizirali i uključili su više država u rat: Italija, Japan i SAD su se pridružile Saveznicima a Osmanlijsko carstvo i Bugarska Centralnim silama.
NGC 7530
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Prvi svjetski rat
Dana 28. jula, Austro-Ugarska je objavila rat i pokrenula invaziju na Srbiju. Rusija se mobilizirala, Njemačka je napala neutralnu Belgiju i Luksemburg prije polaska na Francusku, a Velika Britanija je objavila rat Njemačkoj. Francuska je zaustavila njemačku vojsku na svojoj granici, i ta granica će biti poznata kao zapadni front, koji će se vrlo malo promijeniti sve do 1917. godine. U međuvremenu, na istočnom frontu, ruska vojska je bila uspješna protiv Austro-Ugarske, ali je zaustavljena od strane Njemačke. U novembru 1914. godine Osmanlijsko carstvo se pridružilo ratu, otvorivši frontove na Kavkazu, Sinaju i Mezopotamiji. Italija i Bugarska su ušle u rat 1915. godine, Rumunija 1916. a SAD 1917. godine.
Rat je proizveo revoluciju u Rusiji u martu 1917. godine i naknadnu revoluciju u novembru, što je dovelo do primirja između Centralnih sila i Rusije. Dana 4. novembra 1918. godine Austro-Ugarska je pristala na primirje. Njemačka koja je imala problema sa revolucionarima pristala je na primirje 11. novembra 1918. godine čime je okončan rat pobjedom saveznika.
Do kraja rata, četiri glavne imperijalne sile - Njemačko carstvo, Ruska Imperija, Austro-Ugarska i Osmanlijsko carstvo - prestale su da postoje. Države nasljednice su izgubile značajnu teritoriju. Karta Evrope je ponovo nacrtana, s nekoliko obnovljenih ili stvorenih nezavisnih država. Liga naroda je formirana s ciljem sprečavanja ponavljanja ovakvih užasnih sukoba. Ovaj cilj nije uspio. U oslabljenim državama obnovio se evropski nacionalizam i njemački osjećaj poniženja doprinio je porastu fašizma i stvaranja uvjeta za Drugi svjetski rat.
Naziv
U Kanadi, Magazin Maclean je u oktobru 1914. godine rekao: "Neki ratovi imaju ime. Ovo je Veliki rat". Izraz "Prvi svjetski rat" je prvi put korišten u septembru 1914. godine od strane njemačkog filozofa Ernsta Haeckela, koji je tvrdio da "nema sumnje da će tok i karakter Evropskog rata postati Prvi svjetski rat u punom smislu te riječi". Nakon početka Drugog svjetskog rata 1939. godine, smisao Svjetski rat ili Prvi svjetski rat je postao standard.
Politički i vojni savezi
U 19. stoljeću, glavne evropske sile su željele da održe ravnotežu snaga u Evropi, što je rezultiralo postojanjem složenih mreža političkih i vojnih saveza širom kontinenta do 1900. godine. Ovo je započelo 1815. godine stvaranjem Svete alijanse između Pruske, Rusije i Austrije. Zatim je u oktobru 1873. njemački kancelar Otto von Bismarck dogovorio Ligu tri cara između careva Austro-Ugarske, Rusije i Njemačke. Ovaj sporazum nije uspio, jer se Austro-ugarska i Rusija nisu mogli složiti o politici na Balkanu, ostavljajući Njemačku i Austro-Ugarsku u savezu koji je formiran 1879. i nazvan Dvojna alijansa. Ovaj savez je viđen kao način suprostavljanja Ruskom interesu za Balkan u vrijeme kada je Osmansko carstvo počelo da slabi. Godine 1882. ovaj savez proširen je Italijom, tako da je postao Trojni savez. Bismarck je posebno radio na držanju Rusije na Njemačkoj strani kako bi izbjegao rat na dva fronta. Kada je Wilhelm II došao na tron njemačkog cara, Bismarck je bio primoran povući se. On je odbio obnoviti ugovor s Rusijom 1890. Dvije godine kasnije potpisan je francusko-ruski savez kako bi se suprostavili Trojnom savezu. Godine 1904. Velika Britanija potpisala je niz sporazuma s Francuskom, a 1907. Velika Britanija i Rusija potpisale su anglo-rusku konvenciju. Tako je Velika Britanija ušla u savez s Francuskom i Rusijom, koji je postao poznat kao Antanta. mini|[[Haut-Rhin, Francuska, 1917.]]