cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wolframov sindrom
Wolframov sindrom, također zvani DIDMOAD (skr. od engleskog Diabetes Insipidus, Diabetes Mellitus, Optic Atrophy, and Deafness = šećerna bolest tipa insipidus i mellitus sa očnom atrofijom i gluhoćom), je rijedak autosomno-recesivan [[genetički poremećaj koji uzrokuje pojavu djetinjstvenog diabetes mellitus, atrofiju vida i gluhost, kao i razne druge moguće poremećaje.
Prvi put ga je opisao dr Don J. Wolfram, MD, kod četvero braće i sestara 1938. Bolest pogađa centralni nervni sistem (posebno moždano stablo).
Uzroci
U početku se smatralo da je Wolframov sindrom uzrokovan disfunkcijom mitohondrija, zbog svojih simptoma i nekoliko izvještaja o mitohondrijskim mutacijama. Međutim, do sada je utvrđeno da je Wolframov sindrom uzrokovan disfunkcijom endoplazmatskog retikuluma.
Opisana su dva genetička oblika: Wolframov sindrom 1 (WFS1), i Wolframov sindrome 2 (WFS2).
WFS1
WFS1 ili gen za volframin daje uputstva za sintezu proteina volframina. WFS1 gen je aktivan u ćelijama u celom organizmu, sa snažnom aktivnošću u srcu, mozgu, plućima, unutrašnjem uhu i gušterači. Gušterača osigurava enzime koji pomažu u varenju hrane, a također proizvodi hormon insulin. Insulin kontrolira koliko se glukoze (monosaharidnog šećera) prenosi iz krvi u ćelije radi pretvaranja u energiju.
Unutar ćelija, volframin nalazi se u strukturi koja se zove endoplazmatski retikulum. Među svojim brojnim aktivnostima, endoplazmatski retikulum savija i modificira novoformirane proteine, tako da imaju ispravan trodimenzijski oblik za pravilno funkcioniranje. Endoplazmatski retikulum također pomaže u transportu proteina, masti i drugih materijala do određenih mjesta unutar ćelije ili do njene površine. Funkcija volframina je nepoznata. Međutim, na osnovu lokacije u endoplazmatskom retikulumu, može imati ulogu u savijanju proteina ili ćelijskom transportu. U pankreasu, volframin može pomoći da se proteinski prekursor insulina (zvani proinsulin) pretvori u zreli hormon koji kontrolira nivo glukoze u krvi. Nalazi istraživanja također sugeriraju da volframin može pomoći u održavanju ispravnog ćelijskog nivoa nabijenih atoma kalcija (ionskog kalcija) kontroliranjem količine pohranjene u endoplazmatskom retikulumu. U unutrašnjem uhu, volframin može pomoći u održavanju odgovarajućeg nivoa kalcijevih iona ili drugih nabijenih čestica koje su neophodne za sluh.
Identificirano je više od 30 mutacija WFS1 kod osoba s oblikom nesindromske gluhoće (gubitak sluha bez povezanih znakova i simptoma koji utiču na druge dijelove tijela) koji se naziva DFNA6. Osobe sa gluhoćom DFNA6 ne mogu čuti niske tonove (zvukove niske frekvencije), kao što su tuba ili "m" u mjesecu. Za razliku od većine oblika nesindromske gluhoće koji utiču na visoke tonove (visokofrekventne zvukove), DFNA6 gubitak sluha je kao što je cvrkut ptica ili sve frekvencije zvuka. Većina mutacija WFS1 zamjenjuje jedan od proteinskih gradivnih blokova (aminokiselina) koji se koriste za pravljenje volframina pogrešnom aminokiselinom (tačkasta mutacija). Jedna mutacija deletira aminokiselinu iz volframina. Mutacije WFS1 vjerovatno mijenjaju 3-dimenzijski oblik volframina, što bi moglo uticati na njegovu funkciju. Međutim, budući da je funkcija volframina nepoznata, nejasno je kako mutacije WFS1 uzrokuju gubitak sluha. Neki istraživači sugeriraju da izmijenjeni volframin remeti ravnotežu nabijenih čestica u unutrašnjem uhu, što ometa proces funkcionitanja sluha.
Ostali poremećaji – uzrokovani mutacijama gena WFS1
Mutacije gena WFS1 uzrokuju Wolframov sindrom, koji je također poznat pod akronimom DIDMOAD. Ovaj sindrom karakterizira dijabetes melitus (DM) u djetinjstvu, koji je rezultat nepravilne kontrole glukoze zbog nedostatka insulina; postupni gubitak vida uzrokovan očnom atrofijom (OA), u kojoj se gubi živac koji povezuje oko s mozgom, i gluhoća (D). Ovaj sindrom ponekad može uzrokovati dijabetes insipidus (DI), stanje u kojem bubrezi ne mogu sačuvati vodu. Mogu se javiti i druge komplikacije koje utiču na bešiku i nervni sistem. Istraživanja su identificirala više od 100 WFS1 mutacija koje uzrokuju Wolframov sindrom. Neke mutacije deletitaju ili ubacuju DNK iz/u gen(a) WFS1. Kao posljedica toga, malo ili nimalo volframina prisutno je u ćelijamama. Druge mutacije zamjenjuju jedan od proteinskih gradivnih blokova (aminokiselina) koji se koriste za proizvodnju volframina s pogrešnom aminokiselinom. Čini se da ove mutacije dramatično smanjuju aktivnost volframina. Sugerirano je da gubitak volframina remeti proizvodnju insulina, što dovodi do loše kontrole glukoze i diabetes mellitus. Nije jasno kako WFS1 mutacije dovode do drugih obilježja Wolframovog sindroma.
WFS2
Disfunkcija gena CISD2 može uzrokovati WFS2.
Dijagnoza
Pacijenti koji su prošli anamnezu mogu pomoći u postavljanju dijagnoze jer mogu ukazivati na simptome kao što su diabetes melitus i gubitak vida. Krvni testovi mogu pomoći u dijagnozi jer utvrđuju da li su sistemi u tijelu pogođeni. MRI- skeniranje također može pomoći u dijagnosticiranju i određivanju nivoa oštećenja mozga i tjelesnih sistema.
Liječenje
Ne postoji poznati direktni tretman. Dosadašnji napori u liječenju usmjereni su na upravljanje komplikacijama Wolframovog sindroma, kao što su diabetes melitus i diabetes insipidus. Međutim, brojni simptomi mogu se kontrolirati, kako bi se poboljšao kvalitet života. To uključuje: insulin za dijabetes, zajedno s drugim lijekovima. Desmopresin za liječenje diabetesa insipidus, antibiotici za UTI, slušni aparati pužbničnih implantata za gubitak sluha i pomoćni uređaji za gubitak vida, kao što su povećala. Novi napredak u liječenju uključuje istraživanja koja procjenjuju stabilizatore kalcija u ER i prenamijenjene lijekova/malih molekula, kako bi se smanjio stres ER i smanjila apoptoza, čime se usporava napredovanje Wolframovog sindroma.
Trostepeni pristup liječenju Wolframovog sindroma uključuje zaustavljanje progresije bolesti, zaštitu i ponovni rast preostalog tkiva, te zamjenu i popravak patogenih gena.
Prognoza
Prvi tipski simptom je diabetes mellitus, koji se obično dijagnosticira oko 6. godine. Sljedeći simptom koji se često pojavljuje je atrofija vida, trošenje optičkih živaca, oko 11. godine. Prvi znakovi toga su gubitak vida u boji i perifernog vida. Stanje se vremenom pogoršava, a ljudi s očnom atrofijom obično su slijepi u roku od osam godina od prvih simptoma. Očekivana dužina života pogođenih ovim sindromom je oko 30 godina.
NGC 1958
NGC 1958 (također poznat kao ESO 56-SC119) je kuglasto zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio James Dunlop 24. septembra 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Konjevići
Srbija:
NGC 6390
NGC 6390 (također poznat kao MCG 10-25-47, PGC 60356 i UGC 10881) je galaksija koja je udaljena oko 144 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 1,60 (67 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (17 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 7. jula 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Stuttgart
Stuttgart (fonet. Štutgart) je grad u južnoj Njemačkoj i glavni grad savezne pokrajine Baden-Württemberg. Sa 600.068 stanovnika, Stuttgart je šesti grad po veličini i jedan od značajnijih centara bosanske dijaspore na teritoriji SR Njemačke. U metro području živi oko 3,46 miliona stanovnika (stanje februar 2007).
Grad leži u središtu veoma gusto naseljenog područja, okružen brojnim manjim gradovima i naseljima. Uže urbano područje ima oko 2,63 miliona stanovnika što čini Stuttgart trećom aglomeracijom po broju stanovništva u Njemačkoj, poslije Rurske oblasti i Berlina.
Stuttgart leži na brojnim brdima, dolinama i parkovima, što nije karakteristično za druge velike njemačke gradove. Mnogi turisti koji posjete grad su iznenađeni okolinom, pošto se grad često veže za razvijenu automobilsku industriju. Često ga zovu i kolijevkom automobila.
Grad ima status Stadtkreisa, jedne vrste autonomnog urbanog okruga. U njemu se nalazi sjedište regionalnog parlamenta, lokalnog vijeća i sjedište protestantske crkve pokrajine Württemberg, kao i jedno od dva sjedišta biskupa katoličke biskupije Rottenburg-Stuttgart.
Zvanični moto grada Stuttgarta je "Stuttgart je više..." (za turiste, za privredu itd.). Često se opisuje i kao grad budućnosti (njem. Standort Zukunft) ili mjesto gdje se posao susreće sa budućnosti. Na inicijativu gradonačelnika, 2007 se počelo sa promocijom Stuttgarta stranim investitorima pod sloganom kreativna moć Njemačke. Planira se da se time poboljšaju transportni putevi do međunarodnih centara. U sklopu projekta Stuttgart 21, od marta 2008 grad je prihvatio i novi logo i slogan opisujući se kao novo srce Evrope (Das neue Herz Europas).
Izabela II, kraljica Španije
Izabela II (španski: Isabel II; 10. oktobar 1830. - 10. april 1904.) je bila kraljica Španije od 1833. do 1868. godine. Došla je na prijestolje kao dijete, ali su joj špansko prijestolje osporili Karlisti, koji su je odbacili kao ženskog vladara što je dovelo do Karlističkih ratova. Nakon problematične vladavine, svrgnuta je u Slavnoj revoluciji 1868. godine, a formalno je abdicirala 1870. godine. Njen sin Alfons XII je postao kralj 1874. godine.
Stuttgart
Stuttgart nosi nadimak švapska metropola, kao aluziju na švapski dijalekt njemačkog jezika koji se govori u tom dijelu Njemačke.
Izabela II, kraljica Španije
Djetinjstvo
Rođena je u Madridu kao plod još jednog incesta uobičajenog u španskoj kraljevskoj porodici. Otac joj je bio španski kralj kralj Ferdinand VII, a majka Marija Kristina od Dvije Sicilije, kćerka Ferdinandove sestre. Njena majka je bila četvrta supruga njenog oca, a jedina sestra joj je bila infanta Luiza Ferdinanda.
Stuttgart
Geografija
Stuttgart se nalazi oko sat vremena udaljenosti od Schwarzwalda i Švapske Jure. Središte grada se nalazi u plodnoj dolini, ugniježđeno između vinograda i guste šume u blizini rijeke Neckar. U vrućim ljetnim danima, lokalno stanovništvo ovo područje opisuje kao "štutgartski kazan"
Izabela II, kraljica Španije
Djetinjstvo
Kako Ferdinand VII nije imao sinova, a nije želio ni da ga naslijedi brat Karlo, uz odobrenje parlamenta ukinuo je salski zakon. Salski zakon je onemogućivao ženama dolazak na vladarsko prijestolje, a u Španiju, koja je kroz historiju imala nekoliko vladarica, uveo ga je prvi Burbonac na španskom prijestolju, Filip V. Parlament je izglasao vraćanje starom zakonu o nasljedivanju španskog trona, prema kojem je krunu mogla naslijediti kćerka monarha ukoliko monarh nema sinova. Ferdinandov brat se protivio ukidanju salskog zakona, koji mu je, kao Ferdinandovom najbližem muškom srodniku, mogao donijeti krunu.
Stuttgart
Geografija
Stuttgart se rasprostire na površini od 207 km2, sa nadmorskom visinom od 207 m u dolini Neckara do 549 m na brdu Bernhartshöhe. Kao rezultat ogromne visinske razlike, u i oko grada se nalazi oko 400 stepeništa (Stäffele na lokalnom dijalektu), što približno čini oko 20 km stepeništa. Mnogi vode porijeklo iz vremena kada su vinogradi okruživali cijelu dolinu. Čak i danas, postoje vinogradi koji su udaljeni manje od 500 m od glavne željezničke stanice (Hauptbahnhof)
Izabela II, kraljica Španije
Vladavina
Izabelin otac je umro 29. septembra 1833. godine, pa je Izabela postala novi španski monarh kao Izabela II. Kako je kraljica Izabela II u trenutku ustoličenja imala samo tri godine, njena majka je proglašena regentom. Zahtjevi Izabelinog amidže i osporavanje krune Izabeli prouzročili su Karlističke ratove već početkom njene vladavine. Sukobi su trajali sedam godina, tokom Izabeline maloljetnosti i regentstva kraljice majke Marije Kristine. Kako su Izbelu podržavali vojska i parlament, infant Karlo nije nikada sjeo na špansko prijestolje.
Stuttgart
Geografija
mini|800px|Panorama Stuttgarta prema jugoistoku. Od doline rijeke [[Neckar lijevo se uzdižu se neboderi u centru grada. Južni i zapadni dio grada prikazani su desno.]]
Izabela II, kraljica Španije
Vladavina
U prvim godinama Izabeline vladavine uspostavljena je ustavna i parlamentarna vlada, raspušteni crkevni redovi, između ostalih i jezuiti, a njihova imovina je ponovo bila konsificirana. Po završetku Karlističkih ratova, kraljica majka Marija Kristina je dala ostavku na mjesto regenta i tu poziciju prepustila generalu Baldomerou Esparterou. Baldomero Espartero je bio najuspješniji i najsposobniji general kraljičine armije, ali je regent ostao samo dvije godine.
Stuttgart
Gradski distrikti
Grad Stuttgart je podijeljen na ukupno 23 gradska distrikta, i to 5 unutrašnjih i 17 vanjskih distrikta. Unutrašnji distrikti su: centralni Stuttgart, sjeverni Stuttgart, istočni Stuttgart, južni Stuttgart i zapadni Stuttgart.
Izabela II, kraljica Španije
Vladavina
Izabela je, kao trinaestogodišnjakinja, proglašena punoljetnom i spremnom za preuzimanje de facto vlasti. Tri godine kasnije, za Izabelu je aranžiran brak sa njenim prvim rođakom, Franjom Asiškim i Burbonskim. Vjenčanje Izabele i Franje je održano 30. oktobra 1846. godine, a na isti dan je udata i Izabelina mlađa sestra. Franji je data titula kralja, ali nije proglašen monarhom i nije dobio nikakve kraljevske ovlasti.
Stuttgart
Gradski distrikti
Vanjski distrikti su: Bad Cannstatt, Degerloch, Stuttgart-Möhringen, Stammheim, Stuttgart-Untertürkheim, Vaihingen, Zuffenhausen (sjedište Porschea), Stuttgart-Feuerbach, Birkach, Botnang, Hedelfingen, Mühlhausen, Stuttgart-Münster, Obertürkheim, Plieningen, Sillenbuch, Stuttgart-Wangen i Weilimdorf
Izabela II, kraljica Španije
Vladavina
U braku sa Franjom rodila je dvanaestero djece, od kojih je samo četvero preživjelo do punoljetnosti. Ni danas nije sa sigurnošću poznato ko je otac njene djece, a Franjina homoseksualnost bila je javna tajna. Pošto su Izabela i Franjo bili dvostruki prvi rođaci (očevi su im bili braća, a majke sestre), DNK analiza ne bi dala odgovor na pitanje. Vjerovalo se da je Enrique Puig y Moltó, pripadnik kraljičine straže, bio otac njenog najstarijeg sina, Alfonsa XII, a jedan političar otac infante Marije de la Paz. mini|Izabela II u egzilu u Parizu Kao vladarica je bila vrlo nepopularna. Pažnju je pridavala ličnim potrebama generala, državnika i Crkve, ali ne i narodu i državnim pitanjima. Njena vladavina obilježena je dugačkim nizom dvorskih intriga i zavjera. Izabela je dugo vremena bila marioneta korumpiranim dvorjanima koji su njen dvor doveli do ozloglašenosti. Tokom Izabeline vladavine Španija je osvojila dio marakonskog teritorija, vodila rat sa Peruom i Čileom, te se suočila sa ustancima na Kubi i Porto Riku, a odnosi sa Sjedinjenim Američkim Državama su bili napeti.
Stuttgart
Gradski distrikti
mini|200px|Središte grada zimi Metro područje grada (odnosno Stadtkreis Stuttgart) je okruženo susjednim manjim gradovima kao što je Ludwigsburg gdje se nalazi veličanstvena barokna palača, zatim Böblingen, Esslingen am Neckar, Waiblingen, Göppingen i drugi manji gradovi.
Klima
Stuttgart ima pretežno kontinentalnu klimu. U ljetnim mjesecima, obližnji Schwarzwald i Švapske Alpe služe kao prirodni štit od oluja sa zapada i juga, ali grad često pogodi snažno nevrijeme uglavnom tokom ljeta te periodi dugotrajnih snježnih padavina zimi, koji nekad traju i sedmicama. Poznata je pojava kazana tj. u središtu grada izmjerene su značajno više temperature ljeti i mnogo manje snijega zimi u poređenju sa predgrađima. Pošto se nalazi relativno daleko od mora, razlike temperatura zimi i ljeti odnosno dnevne i noćne mogu biti ekstremne. Po statistikama, Stuttgart ima prosječno 1693 sata sunčevog sjaja godišnje.
Izabela II, kraljica Španije
Egzil, abdikacija i smrt
Izabela je protjerana u egzil krajem septembra 1868. godine, nakon što su njeni generali napravili malo da sačuvaju kraljicu na tronu. Francuski car, Napoleon III, nije želio da njemački princ sjedne na upražnjeni španski tron, pa je nedugo nakon protjerivanja Izabele II izbio Francusko-pruski rat.
Stuttgart
Klima
Zima prosječno traje od decembra do marta. Najhladniji mjesec je januar sa prosječnom temperaturom od 0 °C. Snježni pokrivač ne traje duže od nekoliko dana, iako u posljednje vrijeme ostaje sve duže, kao što je to bio slučaj 2004, kada je snijeg ostao nekoliko sedmica. Ljeta su dosta topla sa prosječnom temperaturom od 20 °C u najtoplijim mjesecima julu i augustu. Ljeto traje od maja do septembra.
Izabela II, kraljica Španije
Egzil, abdikacija i smrt
Izabela je konačno bila prisiljena abdicirati u Parizu 25. juna 1870. godine. Parlament je odlučio za monarha priznati Amadeja, vojvodu od Aoste. Amadej je proglašen kraljem, ali je abdicirao samo tri godine poslije. Nakon njegove abdikacije uspostavljena je republika koja je bila kratkog vijeka i nakon koje je na tron doveden Izabelin sin.
Stuttgart
Do 19. vijeka
Prva poznata naselja na području današnjeg Stuttgarta datiraju od kraja 1. vijeka, od osnivanja rimske tvrđave u dijelu današnjeg distrikta Bad Cannstatta, na obali rijeke Neckar. Rimljani se povlače oko 260 nakon čega slijedi invazija plemena Alemana sa sjevera. Iako nije ništa konkretno poznato o naselju Cannstatt za vrijeme barbarske invazije, vjeruje se da je područje ostalo naseljeno sve do godine 700.
Izabela II, kraljica Španije
Egzil, abdikacija i smrt
U martu 1870. godine Izabela se odvojila od supruga. Pokušala se vratiti u Španiju za vrijeme sinove vladavine, ali nije dočekana sa dobrodošlicom. Nakon nekoliko neuspjelih pokušaja povratka u domovinu, vratila se u Pariz i tu ostala do kraja života. Tokom egzila je ponovo uspostavila prijateljstvo sa suprugom. Umrla je 10. aprila 1904. godine.
Stuttgart
Do 19. vijeka
mini|250px|Stari dvorac u Stuttgartu datira od 950 godine
Tassos Papadopoulos
Tassos Papadopoulos (Nikozija, 7. januar 1934. - Nikozija, 12. decembar 2008) je bivši predsjednik Republike Kipar.
Stuttgart
Do 19. vijeka
Smatra se da je sam grad Stuttgart osnovan oko 950 godine, neposredno prije bitke kod Lechfelda. Osnovao ga je švapski vojvoda Liudolf, jedan od sinova cara Svetog Rimskog Carstva Otta I Velikog. Grad se koristio za uzgajanje konja u plodnim dolinama, u blizini današnjeg centra grada, iako su nedavna arheološka iskopavanja pokazala da je ovo područje već bilo u vlasništvu merovinških farmera.
Tassos Papadopoulos
Rodio se u Nikoziji, a studij prava je završio u Londonu. Na izborima 2003. godine postaje predsjednik Kipra. Za vrijeme njegovog mandata je Republika Kipar postala članica Evropske unije.
Transilvanija
frame|Transilvanija na karti Rumunije mini|desno mini|desno Prostor Transilvanije nalazi se u srcu Rumunije i prostire se na preko 60 000 km kvadratnih. To je etnički najheterogeniji prostor Rumunije. Osnovu stanovništva čine Rumuni, Mađari i Sasi no broj nacionalnih manjina je velik. Razlog tomu je prirodna zatvorenost Transilvanije gorskim lancima koji je okružuju (Bihor, Karpati, Transilvanske alpe) pa je prostor često služio kao područje zbjegova stanovništva.
U hisoriji su se za Transilvaniju upotrebljavala još i imena Sedmogradska (njemački Siebenbürgen) i Erdelj (mađarski Erdély).
Historijski nazivi
Prvi dokument u kojem se Transilvanija pominje datira iz 1075. godine i poziva se na "Ultra Silvam" (lat: Ultra silvam) ili u prevodu preko šuma, kako je poznata ta teritorija. Također u istom vijeku za navedenu teritoriju su koristili i naziv "Partes Transilvana" (lat: Partes Transsylvana). Početkom 12. vijeka u "Legenda Sankti Gerhardi" (Legenda Sancti Gerhardi) se pozivaju na isti naziv koji znači krajevi preko šume, tako da se u tadašnjoj Kraljevini Mađarskoj to i odomaćilo kao službeni naziv. Međutim u svakodnevnom govoru se i dalje koristio Erdelj kao odrednica, a prvi dokument koji je to zabilježio je hronika iz XII vijeka "Gesta Hungarorum" (Gesta Hungarorum) koja spominje "Erdeelv" (Erdőelv).
Prevod mađarskog naziva su koristili i Nijemci u "Ibervald" (Über Walt) u XIII i XIV vijeku u dokumentima, a u kasnijem periodu su prešli na naziv "Zibenbirgen" (Siebenbürgen), što znači sedam gradova. Današnja imena tih sedam gradova, tadašnjih utvrđenja, su: Brašov (Braşov), Sigišoara (Sighişoara), Medijaš (Mediaş), Sibinj (Sibiu), Sebeš (Sebeş), Bistrica (Bistriţa) i Kluž-Napoka (Cluj-Napoca).
Prvi rumunski dokument koji bilježi ime Erdelja je iz 1432. godine i Ardeal („Ardeal”) se javlja kao Ardeliu („Ardeliu”).
Klima i reljef
Klima u Transilvaniji je opora s jakim vjetrovima, a snijeg se zadržava 3-5 mjeseci. Klima je relativno suha kao i u ostalim dijelovima zemlje no ovdje se nalaze i neki najkišovitiji djelovi zemlje. Reljef je raznolik: od zavala i ravnica pa do visokih planina. Tu se nalaze i najviši vrhovi Rumunije te turistički zimski centri (zbog hladne klime), no turizam još nije na onoj razini na kojoj bi trebao biti. Najveći zimski odmarališni centar je Brasov.
Privreda
U ovom je području razvijena poljoprivreda, uglavnom stočarstvo (pogotovo u višim djelovima), dok su glavne ratarske kulture krompir, kukuruz i pšenica. U komunizmu je razvijana i industrija no kao i u ostalim područjima zahvaćenim privatizacijom ona je pretrpila velike gubitke. Ovdje se nalazi i tvornica traktora u Brasovu. Pronađene su i zalihe nafte i zemnog plina. U nekim područjima sječe se i drvo, no intenzivno stočarstvo (ovdje je inače vrlo visoka mliječnost krava) i ratarstvo uticali su na smanjenje šumskog prostora još u davnini. Turizam sve više dobija na važnosti što zbog privlačnih i slikovitih planina, što zbog poznatog Grofa Drakule. Naime u gradu Sighisoari rodio se Vlad Drakula, poznati sadistički mučitelj hiljada ljudi u 15. vijeku. Ovaj je kraj dosta zaostao (kao u ostalom i većina Rumunije) pa mogućnosti za masovni razvoj turizma nema. Razlog tomu su nedostatak infrastrukture kao i zaostalost i praznovjerje stanovništva.
Stanovništvo
Ovaj je predio dugo bio pod stranim uticajima, pa rumunsko stanovništvo uglavnom živi u selima, dok Mađari i Sasi žive u gradovima. Nakon demokratskih promjena došlo je do sukoba između Rumuna i Mađara koji teže što većoj samostalnosti. Tenzije su smirene tek krajem devedesetih pa se ovaj prekrasan i slikovit kraj mogao početi razvijati s mirnim suživotom populacije koja ga nastanjuje.
Najveći gradovi su Cluj Napoca (centar Mađara) i Brasov (centar Sasa). Ostali značajni gradovi su: Turda, Sibiu (Sasi), Medias, Alba Julia (jedno vrijeme glavni grad Transilvanije), Sighisoara, Tigru Mures, Deva, Reghim i Hunedoara.
Oscar Straus
Postojalo je više osoba, čije je ime bilo Oscar Straus: mini|desno|180px|Oscar Straus (kompozitor) mini|desno|180px|Oscar Straus je bio treći ministar rada i trgovine SAD
Stuttgart
Do 19. vijeka
U registru poklona opatije Hirsau, koji je datiran oko 1160, spominje se Hugo de Stuokarten, što navodi na postojanje istoimenog naselja na mjestu današnjeg Stuttgarta.
Od ovog vremena pa sve do 14. vijeka, naselje je bilo u rukama markgofova Badena i virtemberških gradova Backnang i Besigheim. mini|lijevo|200px|Novi dvorac Stuttgart na Schlossplatzu koji je napravljen između 1746 i 1807
Oko 1300, Stuttgart je postao rezidencija grofova Württemberga, koji su nastavili izgrađivati i proširivati naselje u prijestolnicu svoje teritorije (Territorialstaat). Status grada Stuttgart je dobio 1321 kada je postao zvanična kraljevska prijestolnica. Teritorija oko Stuttgarta je bila poznata kao grofovija Württemberg, prije nego što su je podigli na stepen vojvodstva od strane cara Svetog Rimskog Carstva 1495, kada Stuttgart postaje glavni grad vojvodstva i rezidencija vojvode. Naziv Württemberg potječe od strmog brda u okolini Stuttgarta poznatog kao Wirtemberg.
U 18. vijeku, grad nakratko gubi status prijestolnice, pošto je Eberhard Ludwig osnovao grad Ludwigsburg sjeverno od Stuttgarta, gdje premješta svoju prijestolnicu. Godine 1775, Karl Eugen zahtjeva da se sjedište vrati u Stuttgart, dajući naređenje za izgradnju novog dvorca na Schlossplatzu.
19. i 20. vijek
Godine 1803 Stuttgart je proglašen glavnim gradom kneževine Württemberg (kojom je vladao izborni knez - "princ elektor") sve dok Napoléon Bonaparte nije srušio Sveto Rimsko Carstvo 6. augusta 1806), kada Stuttgart postaje glavni grad kraljevine Württemberg. Kraljevsko sjedište je prošireno pod vlašću Frederika I Virtemberškog iako su mnoge važne zgrade u Stuttgartu izgrađene za vrijeme vladavine Williama I Virtemberškog, uključujući Wihelmovu palaču, bolnicu Katharina, gradsku galeriju, vilu Berg i Königsbau.
mini|200px|Wilhelmova palača 1840 godine, danas gradska biblioteka Tokom 19. vijeka, razvoj grada je bio sputavan zbog svoje specifične lokacije. Tek nakon prolaska željeznice i otvaranja glavne željezničke stanice 1846, grad doživljava snažan ekonomski razvoj. U to vrijeme broj stanovnika se kretao oko 50.000.
Za vrijeme revolucija 1848 i 1849 godine, formiran je demokratski pangermanski nacionalni parlament (Frankfurtski parlament) u Frankfurtu u svrhu prevazilaženja podjela unutar njemačkih država. Nakon dugih razgovora, parlament je odlučio da ponudi titulu njemačkog cara Fredericku Wilhelmu IV od Pruske. Kako je demokratski pokret slabio, njemački prinčevi su počeli uzimati kontrolu na svojim nezavisnim državama. Napokon, pruski kralj je odbacio ponudu revolucionara. Članovi parlamenta su izbačeni iz Frankfurta a najradikalniji članovi (koji su težili uspostavljanju republike) su pobjegli u Stuttgart. Nedugo zatim, zadnji ostaci ovog parlamenta su razbijeni od strane virtemberške vojske.
Već 1871 u Stuttgartu je bilo oko 91.000 stanovnika, a u vrijeme dok je Gottlieb Daimler konstruirao prvi automobil na svijetu u malehnoj radionici u Cannstattu, populacija grada je brzo narasla do 176.000 stanovnika.
Godine 1871, nezavisno kraljevstvo Württemberg se pridružuje Njemačkom carstvu koje je stvorio Otto von Bismarck, premijer Pruske tokom ujedinjenja njemačkih država. mini|lijevo|200px|Stuttgart oko 1900 godine Na kraju Prvog svjetskog rata, monarhija se raspala i formirana je slobodna država Württemberg u sklopu Weimarske Republike. Stuttgart je postao njegov glavni grad. Godine 1920 grad postaje sjedište njemačke nacionalne vlade (nakon što je administracija pobjegla iz Berlina, poslije puča)
Za vrijeme nacističke Njemačke, u Stuttgartu je otpočelo protjerivanje Jevreja već 1939 godine. Nakon što je stavljena zabrana kretanja Jevreja 1. oktobra 1941, svi Jevreji koji su živjeli na području Württemberga su prisiljeni da žive u tzv. jevrejskim apartmanima sve dok nisu poslani u koncentracioni kamp lociran na ranijem sajmištu u Killesbergu. 1. decembra 1941 organizirani su prvi deportacijski vozovi prema Rigi. Samo 180 Jevreja s područja Württemberga je preživjelo koncentracione logore.
Tokom Drugog svjetskog rata, središte Stuttgarta je gotovo potpuno uništeno zbog savezničkog bombardovanja. Najteža razaranja grada su se desila 1944 godine od strane angloameričkih bombardera. Vrhunac napada se desio 12. septembra 1944 kada su britanski avioni bacili oko 184.000 bombi na staro središte Stuttgarta. Stradalo je preko 1000 ljudi. Sveukupno za vrijeme Drugog svjetskog rata, bilo je 53 bombardovanja Stuttgarta pri čemu je uništeno oko 68% svih objekata a stradalo je 4.477 osoba.
Francuska armija, u sklopu savezničkog sloma nacističke Njemačke, 1945 ulazi u Stuttgart te nakon rata grad ulazi u američku okupacionu zonu. Nakon što su se ujedinile sve tri okupacione zone (američka, britanska i francuska) i proglašena Savezna republika Njemačka 7. oktobra 1949, Stuttgart je, pored Frankfurta, bio jedan od tri kandidata za glavni grad Zapadne Njemačke. Napokon, Bonn je proglašen prijestolnicom.
Dijelovi ranijih njemačkih država Baden i Württemberg su se spojili 1952 i formirali novu pokrajinu Baden-Württemberg, danas treća po veličini pokrajina u Njemačkoj.
Od 1945 do danas
Za vrijeme Hladnog rata, Stuttgart je postao sjedište zajedničke komande svih američkih vojnih snaga u Evropi, Africi i na Atlantiku (EUCOM). I danas EUCOM ima sjedište u Stuttgartu, a američka vojska je izgradila brojne vojne baze u okolini grada. .
mini|150px|Prvi grb grada Stuttgarta iz 1286 godine Kasnih 1970tih, u distriktu Stammheim desilo se jedan od poznatijih sudskih procesa kriminalnoj grupi nazvanoj Frakcija Crvene armije (Red Army Faction). Nakon suđenja, četiri člana ove bande su izvršila samoubistvo. Izvršeno je nekoliko nasilnih pokušaja da se oslobodi ova grupa za vrijeme Njemačke jeseni 1977, kulminirajući otmicom i ubistvom njemačkog industrijalca i predsjednika njemačke asocijacije poslodavaca Hanns Martin Schleyera, kao i otmicom aviona Lufthanse u Landshutu.
Demografija
Broj stanovnika Stuttgarta je opadao u periodu između 1960 (637.539 stanovnika) i 2000 (586.978 stanovnika). U posljednje vrijeme, zahvaljujući niskom stopom nezaposlenosti i atraktivnim mogućnostima obrazovanja mlađe populacije, doživjeo je nagli porast stanovništa, naročito mladih iz bivše Istočne Njemačke. . Po prvi put u ovoj deceniji, zabilježen je pozitivan prirodni priraštaj 2006 godine.
Prema statističkim podacima, 2000 godine u gradu je bilo 22,8% stanovnika koji nisu njemački državljani, dok se taj broj 2006 godine smanjio na 21,7%. Od najvećih nacionalnih manjina najbrojniji su Turci (22.025), Grci (14.341), Italijani (13.978), Hrvati, Srbi, Bošnjaci, Portugalci, Poljaci, Austrijanci i Francuzi. Od ukupnog broja stranaca u Stuttgartu, 39% su državljani Evropske Unije.
Religija
Religijski sastav stanovništa u Stuttgartu se drastično promijenio 1534 godine kao direktan rezultat protestantske Reformacije. Od tog vremena, u Stuttgartu, kao i u cijelom Baden-Württembergu dominantna je protestantska većina. Međutim, od 1975 broj protestanata u Stuttgartu je opao sa oko 300.000 na 200.000. Godine 2000, u gradu je bilo 33,7% protestanata, a 27,4% su bili katolici. Čak 39% cjelokupnog stanovništva su se izjasnili kao ateisti ili nisu slijedili ni jednu zvaničnu religiju.
mini|200px|Stuttgartska vijećnica (Rathaus)
Stopa kriminala
Smatra se da je Stuttgart jedan od najsigurnijih gradova Njemačke. U 2004 godini, prema zvaničnim statistikama počinjeno je 8535 kriminalnih djela na 100.000 stanovnika, što je daleko manje od ukupnog prosjeka svih njemačkih gradova koji iznosi 12.751 kriminalno djelo na 100.000 stanovnika. . Po podacima iz 2006, Stuttgart je rangiran na drugom mjestu, odmah nakon Minhena. . Od ukupnih kriminalnih djela iz 2003 godine, 60% ih je riješeno što svrstava Stuttgart na drugo mjesto, nakon Nürnberga.
Politika
Trenutni gradonačelnik (njem. Bürgermeister) Stuttgarta je Wolfgang Schuster, član konzervativne CDU stranke.
Mehaničko tkivo
thumb|right|250px|Poprečni presjek stabljike [[lana: Srž Protoksilem Ksilem Floem Sklerenhim (korska vlakna) Kora Epiderma]] Potporno tkivo, ponegdje i mehaničko tkivo, kod biljaka uključuje sva tkiva koja nisu ni dermalna, niti vaskularna. Na temelju prirode ćelijskih zidova, može se podijeliti u tri oblika.
Parenhim
Parenhim (stgrč. παρέγχυμα parenhima, "visceralno meso", od παρεγχεῖν - parenhein = puniti, od παρα- para- = osim + ἐν  - en = u +  χεῖν - hein = puniti) je svestrano potporno tkivo koje u mehkim delovima biljaka uglavnom predstavlja tkivo "punila". Formira, između ostalog, korteks (vanjska regija) i srž (središnja regija) stabljika, korteks korijena, mezofil lišća, pulpu plodova i endosperm  sjemena. Ćelije parenhima su žive i mogu ostati meristemske i u zrelosti - što znači da su sposobne za ćelijsku deobu ako su stimulirane. Imaju tanke i fleksibilne celulozne ćelijske zidove i obično su poliedarne. kada su zatvorene, ali mogu biti grubo sferne kada su izolirane od svojih susjeda. Ćelije parenhima uglavnom su velike. Imaju velike centralne vakuole, koje ćelijama omogućuju skladištenje i regulaciju iona, otpadnih proizvoda i vode. Tkivo specijalizovano za skladištenje hrane obično se sastoji od ćelija parenhima. Poprečni presjek lista sa različitim tipovima potpornog tkiva|450px|right Ćelije parenhima imaju različite funkcije: Parenhim ima više funkcija, kao što su: Oblik parenhimskih ćelija varira ovisno o njihovoj funkciji. U spužvastom mezofilu lista, parenhimske ćelije se kreću od gotovo sfernih i slabo raspoređenih s velikim međućelijskim prostorima, do bogato razgranatih ili zvjezdastih, međusobno povezanih sa susjednim na krajevima, tvoreći trodimenzijsku mrežu, poput zrna crvenog bubrežastog  graha (Phaseolus vulgaris) i drugih mezofita. Ove ćelije, zajedno sa epidermnim zaštitnim ćelijama stoma, formiraju sistem vazdušnih prostora i komora koje reguliraju razmenu plinova. U nekim radovima ćelije lisne epiderme smatraju se specijalnim parenhimskim ćelijama, ali moderna terminologija odavno je epidermu počela klasificirati kao biljno pokrovno tkivo, a parenhim kao potporna tkiva. Oblici parenhima:
Kolenhim
Kolenhimsko tkivo sastoji se od izduženih ćelija, nepravilno zadebljanih ćelijskih zidova. Pružaju strukturnu potporu, posebno u rastu listova i listića. Kolenhimsko tkivo djeluje poput otpornih niti u stabljikama celer. Ćelije kolenhime obično su žive i imaju samo debeli primarni ćelijski zid od celuloze i pektina. Debljina ćelijskog zida snažno je pod utjecajem mehaničkog napora biljke. Zidovi kolenhima u potresenim biljkama (pri oponašaju uticaja vetra i sl.), mogu biti 40–100% deblji od onih koji nisu potreseni. Postoje četiri glavne struktur kolenhima: Ćelije kolenhime najčešće se nalaze pored vanjskih rastućih tkiva poput vaskularnog kambija i poznate su po povećavanju strukturne potpore i integriteta. Prva upotreba termina "kolenhim" potiče iz spisa  Johanna Linka (1837) koji ga je koristio za opisivanje ljepljive tvari na polenu buljaka roda Bletia (Orchidaceae). Žaleći se na Linkovu pretjeranu nomenklaturu, Schleiden (1839) šaljivo je ustvrdio da bi se izraz "kolenhim" mogao lakše upotrijebiti za opisivanje izduženih subepidermnih ćelija s neravnomjerno zadebljanim čelijskim zidovima.
Sklerenhim
thumb|Poprečni presjek sklerenhimskih vlakana Sklerenhim (stgrč. σκληρός - "sklērós" = teško) je tkivo koje biljke čini tvrdim i ukočenim. Sklerenhim je potporno tkivo biljaka. Postoje dvije vrste sklerenhimskih ćelija: vlaknaste i skleroidi. Njihov ćelijski zid sastoji se od celuloze, hemiceluloze i lignina. Ćelije sklerenhima glavne su potporne ćelije u biljnim tkivima koja su se prestala izduživati. Vlaknasti sklerenhimi imaju veliku ekonomsku važnost, jer predstavljaju izvorni materijal za mnoge tkanine (npr. Lan, konoplja, [juta] i ramija). Za razliku od kolenhima, zreli sklerenhim sačinjavaju mrtve ćelije, s izrazito debelim ćelijskim zidovima (sekundarni zidovi) koji čine do 90% ukupne ćelijske zapremine. To su čvrsti, debeli zidovi koji čine sklerenhim značajno jačim potpornim elementima u dijelovima biljke koji su se prestali izduživati. Razlika između vlakana i skleroida nije uvijek jasna: postoje prijelazi, ponekad čak i unutar iste biljke. Vlakna ili liko općenito su dugačke, vitke, prozenhimske ćelije, koje se obično javljaju u pramenovima ili snopovima. Takve snopove ili ukupne snopove stabljike kolokvijalno nazivamo vlaknima. Njihova velika nosivost i lahkoća kojom se mogu obrađivati, još od antike su pogodovali da budu izvorni materijal za brojne stvari, poput konopaca, tkanina i madraca. Vlakna lana ( Linum usitatissimum ) poznata su u Evropi i Egiptu više od 3.000 godina, a ona od konoplje (Cannabis sativa) u Kini isto toliko dugo. Ta vlakna, kao i ona od jute (Corchorus capsularis) i ramja (Boehmeria nivea i kopriva), izuzetno su mehka i elastična i posebno je prikladna za obradu u tekstila. Glavni materijal ćelijskih zidova je celuloza.
Skleroidi
thumb|Svježe skleroidna struktura thumb|right|Dugi, konusni skleroidi koji podržavaju rub lista Dionysia kossinskyi Skleroidi su reducirani oblik sklerenhimskih ćelija, sa izrazito zadebljanim, lignificiranim zidovima. To su mali snopovi sklerenhimskog tkiva koji formiraju trajne slojeve, poput jezgara kod jabuke i krupne teksture kod krušaka (Pyrus communis). Skleroidi su različitih oblika. Ćelije mogu biti izodijametrijske, prozenhimske, viličaste ili bogato razgranate. Mogu grupirati u snopove, mogu formirati kompletne cijevi koje se nalaze na periferiji ili se mogu pojaviti kao pojedinačne ćelije ili male grupe ćelija unutar parenhimskog tkiva. Ali u usporedbi s većinom vlakana, skleroidi su relativno kratki. Karakteristični primjeri su brahiskleroidi ili kamene ćelije (koje se tako zovu zbog velike tvrdoće) kruške i dunja (Cydonia oblonga) i one kod izdanaka Hoya carnosa “ („voštana biljka“). Ćelijski zidovi popunjavaju gotovo svu njihovu zapreminu. Rasprostranjenost zidova i postojanje razgranatih koštica jasno su vidljivi. Razgranate koštice poput ovih nazivaju se jami ramiformni. Školjka mnogih sjemenki poput orašastih plodova, kao i okamenjene drupe kao kod trešnje i šljive sačinjene su od skleroida, ali moderna preferencija je dugo bila klasifikacija epiderme kao biljno dermalno tkivo), a parenhima kao potpornog tkiva.
Ove se strukture koriste za zaštitu drugih ćelija.
Stuttgart
Gradska vlada
Nakon Drugog svjetskog rata, francuska administracija u okupacionoj zoni je postavila nezavisnog političara Arnulf Klett kao prvog poslijeratnog gradonačelnika Stuttgarta. On je ovu funkciju obavljao sve do svoje smrti 1974 godine. Od tada na vlasti je redovno gradonačelnik iz stranke CDU. Raniji gradonačelnik bio je Manfred Rommel, sin čuvenog njemačkog maršala Erwina Rommela.
Kao glavni grad pokrajine Baden-Württemberg, Stuttgart je važan politički centar u Njemačkoj, te sjedište pokrajinskog parlamenta (Landtag). U gradu se također nalaze i gotovo sve pokrajinske institucije.
Znamenitosti, građevine i kultura
mini|250px|Zgrada opere (Staatsoper)
Jezgro grada
U središtu grada leži glavni trg Schlossplatz. Pored toga što je i najveći u Stuttgartu, na njemu se ukrštaju mnoge trgovačke ulice, nalazi se i park Schlossgarten, te dva dvorca, mnogi muzeji, dok se na jugozapadu nalazi stambeno područje.
Iako je središte grada dosta uništeno tokom Drugog svjetskog rata, mnoge historijske građevine su rekonstruisane, a izgrađene su i nove, moderne građevine. Neke od značajnijih građevina su: 250px|mini|Stari ured (Alte Kanzlei) na Schillerovom trgu u Stuttgartu
250px|mini|Haus der Wirtschaft (Kuća privrede)
Kulturni događaji
mini|300px|Glavna zgrada i barokni vrtovi palače Ludwigsburg Stuttgart je poznat po svom bogatom kulturnom nasljeđu. Naročito je poznato državno pozorište (Staatstheater) i gradska galerija (Staatsgallerie). U sklopu gradskog pozorišta djeluje i štutgartska opera, te tri manja pozorišta. U njima se redovno izvode opere, baleti i pozorišni komadi, kao i koncerti. Gradsko pozorište je proglašeno Pozorištem godine 2004 od svih pozorišta na njemačkom govornom području (Njemačka, Švicarska i Austrija). Štutgartska opera je proglašena Operom godine čak šest puta. Za štutgartski balet vežu se imena poput Johna Crankoa i Marcie Haydée
U gradu se nalaze i dva pozorišta gdje se prikazuju mjuzikli, slični onima na Broadwayu: pozorište Apollo i Palladium, svako od njih sa 1800 sjedišta. U palači Ludwigsburg su se također održavali mnogobrojni kulturni događaji i koncerti. Na sportskom stadionu Schleyerhalle se redovno održavaju pop i rock koncerti velikih internacionalnih zvijezda.
U štutgartskoj švapskoj kuhinji, dominantno mjesto zauzima vino i pivo. Vino se pravi u ovom području još od 17. vijeka, a danas je poznato u cijeloj Njemačkoj a i šire. . Na primjer, Gaisburger Marsch je kuhano meso koje je izmišljeno u području Gaisburga južno od Stuttgarta.
mini||lijevo|widthpx|Volksfest 2004 (Narodna proslava) u Cannstattu kod Stuttgarta Stuttgart je 1993 bio domaćin međunarodnog vrtnog sajma koji je održan u predgrađu Killesberg. Također, grad je bio jedan od domaćina Svjetskog nogometnog prvenstva 2006 godine.
U Stuttgartu se svake godine održavaju mnoge manifestacije, kao što su Volksfest u Cannstattu (prvobitno kao poljoprivredni sajam, slično kao Oktoberfest u Minhenu), Božični sajam (koji je 2007 posjetilo preko 3,6 miliona posjetilaca sa preko 200 izlagača ), hamburški riblji sajam (Hamburger Fischmarkt) na kojem se izlaže riba, pivo i ostala hrana iz Hamburga, ljetni festival (Stuttgart Sommerfest) koji se obično održava početkom augusta, Festival svjetla (Lichterfest), koji se održava početkom jula u Killesbergu, čuven po veličanstvenom vatrometu; vinsko selo (Weindorf), manifestacija koja se održava krajem augusta i početkom septembra na Karlsplatzu u Stuttgartu.
Muzeji
mini|Ulaz u staru državnu galeriju U gradu se nalazi pet od ukupno 11 državnih muzeja u pokrajini Baden-Württemberg. Jedna od najznačajnih je stara državna galerija (Staatsgalerie) koja je otvorena 1843 a proširena 1984 godine. U njoj se čuvaju umjetnička djela iz mnogih epoha, od 14. vijeka do moderne umjetnosti uključujući djela Rubensa, Rembrandta, Moneta, Renoira, Cézannea i Beuysa.
U neposrednoj blizini stare galerije nalazi se i nova galerija (Neue Staatsgalerie), izgrađena 1980, sa karakterističnom modernom, kontroverznom arhitekturom. Između ostalih, u njoj se mogu naći djela Max Beckmanna, Dalíja, Matissea, Miróa, Picassa, Kleea, Chagalla i Kandinskog.
mini|lijevo|Kraljevska kruna virtemberških kraljeva, izložena u državnom muzeju Württemberga u Staroj palači u Stuttgartu Stara palača u Stuttgartu je sjedište državnog muzeja Württemberga koji je osnovan 1862 godine od strane kralja Württemberga Williama I. Muzej čuva mnogobrojne predmete iz historije pokrajine Württemberg, koji su pripadali brojnim vojvodama, kneževima i kraljevima, kao i predmete koji su ovdje nađeni, a potječu iz kamenog doba. Na Karlovom trgu (Karlsplatz), u blizini stare palače nalazi se muzej posvećen Clausu von Stauffenbergu, nekad stanovniku Stuttgarta, poznatog po pokušaju atentata na Adolfa Hitlera 20. jula 1944.
Od ostalih muzeja poznati su muzej historije, otvoren 1987, štutgartski muzej prirodnih nauka u parku Rosenstein, muzej Löwentor, koji je posvećen paleontologiji i geologiji, muzej Mercedes-Benz, osnovan 1923, premješten 2006, jedan od najposjećenijih muzeja u Stuttgartu (440.000 posjetilaca godišnje ), u koje su izloženi predmeti posvećeni 120-godišnjoj historiji proizvodnje automobila u Stuttgartu, počev od legendarne srebrene strijele do najnovijih modela Mercedesa. Pored Mercedesa, Stuttgart je sjedište i Porschea, a postoji i muzej Porschea, osnovan 1976, a trenutno je u fazi rekonstrukcije.
Crkve
Stuttgart je sjedište protestantskog biskupa i jedno od dva sjedišta katoličkog biskupa biskupije Rottenburg-Stuttgart. Postoji velika pentekostalna crkva Biblische Glaubens-Gemeinde (Zajednica Biblijskog vjerovanja), najveća bogomolja ove vrste u Njemačkoj.
Privreda
Područje Stuttgarta je poznato po industriji visoke tehnologije. Ovdje se nalaze neke svjetski poznate kompanije uključujući Daimler, Porsche, Bosch, Hewlett-Packard i IBM. Sve ove kompanije imaju u Stuttgartu ili glavno sjedište ili glavno predstavništvo za Njemačku.
mini|250px|Muzej Mercedes-Benz u distriktu Bad Cannstatt Stuttgart je mjesto u kojem se nalazi deveti po veličini sajamski centar u Njemačkoj. Sajam se održava u predgrađu u neposrednoj blizini štutgartskog aerodroma. Pored ovih međunarodnih kompanija, u gradu posluju stotine malih i srednjih preduzeća, a mnoga od njih su još uvijek porodična preduzeća, većinom se bave industrijskom proizvodnjom koja se usko veže za automobile, elektroniku, inžinjering i visoko-sofisticiranu tehnologiju.
Kolijevka automobila
Motocikl i automobil na četiri točka su izumljeni u Stuttgartu, po čemu su se proslavili Gottlieb Daimler i Karl Benz. Već 1887 godine Daimler i Wilhelm Maybach osnivaju kompaniju Daimler Motoren Gesellschaft i započinju industrijsku proizvodnju automobila. Iz tog razloga, Stuttgart s pravom zovu kolijevkom automobila u svjetskim razmjerama. Mercedes-Benz, Porsche i Maybach se i danas proizvode u Stuttgartu i njegovoj okolini. Ovdje je proizveden i prvi prototip VW Bube, koju je dizajnirao u Stuttgartu Ferdinand Porsche.
Nauka i istraživanje
Područje Stuttgarta danas ima najveći broj naučnih, akademskih i istraživačkih organizacija u okvirima Njemačke. Nigdje u Njemačkoj nije registrirano više patenata i dizajna od grada Stuttgarta. Gotovo 45% svih naučnika u pokrajini Baden-Württemberg je uključeno u istraživanja koja su direktno vezana za ovaj grad. Od svih ulaganja u istraživanje u okvirima Njemačke, samo na područje Stuttgarta otpada 11% ili oko 4,3 milijarde eura godišnje. Pored nekoliko univerziteta i koledža (Univerzitet Stuttgart, Univerzitet Hohenheim i nekoliko univerziteta primjenjenih nauka), u ovom području djeluje šest Frauenhofer instituta, četiri instituta kolaborativnih industrijskih istraživanja na lokalnim univerzitetima, dva instituta Max Plancka i značajna institucija Njemačkog centra za avio- i svemirska istraživanja (DLR).
mini|lijevo|270px|Königsbau na Schlossplatzu, bivše sjedište štutgartske berze
Financijske usluge
Stuttgart ima drugu po veličini berzu u Njemačkoj, odmah poslije Frankfurtske. Mnoge vodeće kompanije u sektoru financijskih usluga ima glavno sjedište u Stuttgartu sa oko 100 kreditnih instituta. (LBBW Bank, Wüstenrot i Württembergische, Allianz i drugi)
mini|250px|Vinogradi na rijeci [[Neckar u području Mühlhausena kraj Stuttgarta]]
Historija vina i piva
Tradicija uzgajanja vinove loze u području Stuttgarta, sudeći po podacima državne arhive, počinje oko 1108 godine, kada se spominje izvjesni svećenik Ulrich koji daje kao poklon vinograd opatiji Blaubeuren. U 17. vijeku, grad je treći po veličini njemački proizvođač vina u Svetom Rimskom Carstvu. Sve do 19. vijeka uzgoj vinove loze i proizvodnja vina ostaje jedan od osnovnih izvora prihoda područja Stuttgarta.
I danas je grad jedan od najvećih njemačkih proizvođača grožđa, prvenstveno zahvaljujući svom specifičnom položaju u centru Virtemberškog vinskog područja koje se prostire na oko 110,3 km2 i koje je zvanično proglašeno jednim od 13 područja obuhvaćenim njemačkim Zakonom o grožđu. Kontinuitet važnosti vina za lokalnu privredu je obilježen redovno svake godine, kroz godišnji festival posvećen vinu (Weindorf)
Stuttgart također ima i nekoliko čuvenih pivovara kao što su Stuttgarter Hofbräu, Dinkelacker i Schwaben Bräu.
Saobraćaj
U skladu sa zakonskom regulativom drugih njemačkih gradova poput Berlina, Kölna i Hanovera, i Stuttgart je od 1. marta 2008 uveo princip zona smanjene emisije štetnih plinova. Svrha ovog propisa je da se unaprijedi kvalitet zraka u gradu. Ovom regulativom je dosta restriktivno ograničeno kretanje vozila u takozvanoj ekološkoj zoni grada (Umweltzone), uključujući i vozila stranaca.
Od 1978 u Stuttgartu je počeo saobraćati i brzi voz (S-Bahn) koji povezuje većinu predgrađa.
Lokalni saobraćaj
mini|lijevo|Gradska podzemna željeznica Stuttgart ima izgrađen sistem gradske željeznice, poznat kao Stuttgart Stadtbahn. U središtu grada i u gusto izgrađenim područjima ova željeznica ide ispod zemlje. Sve stanice su označene slovom U, što predstavlja skraćenicu od unabhängig (nezavisna). Do 2007, u Stuttgartu su saobraćali i tramvaji. Postoji ogromna mreža autobusa. Cjelokupnu mrežu autobusa i gradske željeznice održava gradsko preduzeće Stuttgarter Straßenbahnen AG (SSB)
mini|desno|200px|Zahnradbahn (Zupčasti voz) 1917 godine Pored lokalne mreže željeznica, S-Bahn (brzi voz) koji povezuje grad sa predgrađima i okolnim manjim gradovima, koristi i linije državne Njemačke željeznice (Deutsche Bahn).