cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koncentracijski logori u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj
Pozadina
Ustaške vlasti NDH-a su koristile Starčevićeve teorije za opravdanje pripajanja Bosne i Hercegovine Hrvatskoj, a Hrvatsku su smatrali kao spoj dvije glavne etnokulturne komponente: Hrvata katolika i Hrvata muslimana, jer su ustaše bosanske muslimane odnosno Bošnjake doživljavali kao religiju koja istinski čuva krv Hrvata. Ustaše su veličali oružanu borbu, genocid i terorizam.
Povodeći se tom ideologijom tokom Drugog svjetskog rata na prostoru tadašnje NDH osnovani su mnogi koncentracijski logori.
Logori pod upravom Nacističke Njemačke
Osim koncentracijskih logora koji su se nalazili na teritoriji NDH-a a kojima su upravljale hrvatske vlasti tokom drugog svjetskog rata postojali su i logori koji su bili pod upravom Trećeg Rajha a to su sljedeći logori:
Logori pod kontrolom Italijana
Vlasti Fašističke Italije logore na teritoriji NDH-a su uglavnom osnivali na nekim od ostrva koji su se nalazili pod italijanskom sferom uticaja. Ti logori su bili:
Dom Armije u Sarajevu
mini|desno|300px|Dom Armije u Sarajevu Dom Oružanih snaga Bosne i Hercegovine (ranije Oficirska kasina, Dom Jugoslovenske narodne armije, Dom Armije Republike Bosne i Hercegovine, Dom Vojske Federacije Bosne i Hercegovine; neformalno Dom Armije), u Sarajevu je sagrađen 1881. godine. Prvobitno objekat je sagrađen kao oficirski kasino. Za vrijeme Jugoslavije nosio je naziv Dom JNA. Nacionalni spomenik se sastoji od objekta Oficirske kasine i pokretnog naslijeđa – 4 slike autora Ismeta Mujezinovića.
Objekat se podiže na neizgrađenom prostoru na kome je bilo manje groblje. Još 1870. godine ta površina je otkupljena od austrougarskog generalnog konzulata za gradnju katoličke crkve, ali po naređenju poglavara vojvode Württenberga, 1880. počinje izgradnja oficirskog kasina, dovršenog i svečano otvorenog već naredne godine. To je bilo središte društvenog života grada Sarajeva sve do kasnije izgradnje Društvenog doma. Ovdje su se održavale izložbe, javna predavanja, a prvi koncert vojničke muzike održan je već 1881. godine. Štampa ovo navodi kao prvorazredan kulturni događaj Sarajeva, kome su prisustvovali Njihove Preuzvišenosti podmaršali baron Dahlen i Stransky i drugi vrhunski činovnici, potom daje informaciju o izvedenim djelima Mendelsohna, Bethovena, Mozarta, Schuberta, Delibesa i Halevya. Uskoro je održan i drugi koncert na kome su nastupili solisti na klaviru i violini uz pratnju orkestra, a potom su filharmonijski i drugi koncerti uvedeni kao redovni, što se do novijeg vremena održalo kao tradicija u istom objektu i istoj sali. Zanimljivo je i to da je nekoliko godina orkestrom 50. pješačke pukovnije dirigovao vojni kapelnik Franz Lehar, vrlo vjerovatno otac čuvenog kompozitora Franza Lehara (1870.-1948.), neko vrijeme građanina Sarajeva.
Opis
Prvobitna zgrada Oficirske kasine bila je jednospratnica koja se sastojala iz središnjeg kubusa i bočnih krila. Današnji izgled i veličina objekta potiču iz 1912. godine, kada je objekat produžen i zgradi kasine dograđen sprat sa velikom svečanom salom, prema projektu Karla Paržika. Cijela kompozicija današnjeg objekta izvedena je po principu stroge simetrije sa naročito naglašenom sjevernom fasadom i isturenim centralnim rizalitom i nešto manje akcentiranim bočnim krilima. Dimenzije centralnog dijela objekta iznose 16,50 x 31 metara, dok bočna krila imaju dimenzije 10,50 x 27 metara.
U svečanoj dvorani Doma Armije izložena su četiri velika platna akademskog slikara Ismeta Mujezinovića s tematikom NOB-a, velikih dimenzija: Ustanak 1941. - Prelaz preko Neretve - U slavu boraca Sutjeske - Oslobođenje Jajca 1943.
Spisak zelenih površina u Parizu
Ovaj članak navodi listu zelenih površina u Parizu, Francuska.
Statistika
U maju 2008. godine Pariz je imao ukupno 450 zelenih površina:
Podjela zelenih površina po arondismanima:
Outre les bois, le plus grand espace vert parisien est le parc de la Villette (55 ha). Le plus petit est le jardin de la rue Visconti (80 m2).
Liste
mini|Le [[bois de Vincennes.]]
Parkovi
mini|Une serre du [[parc André-Citroën.]] mini|Les « prairies » au [[parc de Bercy.]]
Vrtovi
mini|La grande roue au [[Tuileries|jardin des Tuileries.]]
Square
mini|Le [[square du Vert-Galant.]] mini|Le [[square du Temple.]] mini|Le [[square Montholon.]]
Ostalo
mini|L'[[allée des Cygnes.]] mini|L'[[esplanade des Invalides.]]
Paraf
Paraf je pank-rok i kasnije post-pank grupa iz Rijeke, Hrvatska. Važi za jednu od prvih pank grupa u Evropi. Prvi koncert su održali samo mjesec dana nakon što su Sex Pistolsi izdali svoj prvi singl "Anarchy in the UK" u novembru 1976. Grupa je tokom svoje karijere imala 3 različite postave.
Početci
Paraf je kao trio počeo raditi 1976, a krajem te godine održali su svoj prvi koncert u nekadašnjem Parku Vladimira Nazora u Rijeci, danas Parku Nikole Hoste. Ovaj nastup je bio nenajavljen, a njihova publika bili su prolaznici. Prvi službeni koncert imali su 22. marta 1978, kada je uz njih nastupilo nekoliko muzičkih grupa, a važi i za prvi pankerski nastup u Jugoslaviji. Mnogi koji su prisustvovali koncertu počeli su osnivati ​​svoje pank bendove.
Njihov prvi singl "Rijeka / Moj život je novi val" objavljen je 6. septembra 1979. Objavljen je pod izdavačkom kućom RTV Ljubljana, jer je Jugoton odbio snimiti ploču s njima zbog provokativnih tekstova. Članove ne samo da su obožavatelji opsjedali zbog razboritih tekstova i melodija, već su često bili na meti u očima policije jer su se isticali i kritikovali vladu.
Prvi album i razpad prve postave
Ubrzo nakon objave prvog albuma, pjevač i gitarista Valter Kocijančić, koji je bio među osnivačima tinejdžerskog tria, napustio je grupu u oktobru 1980. zbog raznih zapleta i nesporazuma.
Kasniji period
Na vokalu ga je zamijenila Pavica Mijatović, poznata pod umjetničkim imenom Vim Cola, a na gitari Mladen Vičić i izdali su drugi studijski album Izleti 1981. Na drugom albumu je Paraf napravio korak od panka ka post-panku odnosno riječkoj različici novog vala. Za treći album uzeli su si više vremena i izdali Zastave 1984. Sva tri albuma su snimljena u Ljubljani.
U trećoj postavi je Vičićevo mjesto zamijenio Robert Tičić koji im se pridružio nakon raspada još jedne riječke pank grupe - Termita, a nakon njegove prerane smrti zamijenio ga je Mladen Ilić iz benda Konjak. Na konkretan prelaz između druge i treće postave utjecao je dolazak Raoula Varlena na sintisajzerima, što je posljedično dovelo do bogatije zvučne slike.
NGC 57
NGC 57 (također poznat kao MCG 3-1-31, PGC 1037 i UGC 145) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 250 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 2,20 (160 hiljada sg) a najmanji 1,9 uglovnih minuta (138 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 8. oktobra 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Evropsko prvenstvo u atletici 2016 – 400 m s preponama (žene)
Takmičenja na 400 m s preponama za žene na Evropskom prvenstvu u atletici 2016. održana su 8, 9. i 10. jula na Olimpijskom stadionu u Amsterdamu. Takmičenje je bilo podijeljeno u tri faze: kvalifikacije, polufinale i finale. Najboljih 10 takmičarki imalo je osigurano direktno učešće u polufinalu. Sara Slott Petersen iz Danske s najbržim vremenom u finalu 55.12 sek. osvojila je zlatnu medalju. Joanna Linkiewicz iz Poljske osvojila je srebro, dok je Lea Sprunger iz Švicarske osvojila bronzanu medalju.
Raspored
Sva vremena prikazana su po lokalnom vremenu (CEST/UTC +2).
Zemlje učesnice
Učestvovalo je 35 takmičarki iz 23 države.
Kvalifikacije
Kvalifikacijska utrka održana je 8. jula 2016. u 14:15 (CEST).
Prve dvije takmičarke u svakoj grupi (Q) i sljedećih šest najbržih (q) plasirale su se u polufinale. Prema propozicijama takmičenja najboljih 10 takmičarki nije učestvovalo u kvalifikacijama.
Polufinale
Polufinalna utrka održana je 9. jula 2016. u 20:20 (CEST).
Prve dvije takmičarke u svakoj grupi (Q) i sljedeće dvije najbrže (q) plasirale su se u finale.
* Atletičarka nije učestvovala u kvalifikacijama.
Finale
mini|desno|200px|[[Sara Slott Petersen]] Finalna utrka održana je 10. jula 2016. u 17:05 (CEST).
Mortonov broj
U dinamici fluida, Mortonov broj (Mo) je bezdimenzionalni broj koji se, zajedno sa Eötvösovim brojem, koristi da se opiše oblik mjehurića ili kapljica koje sekreću u okolnom fluidu.
Mortonov broj je definisan kao
Za slučaj mjehurića sa zanemarivom unutrašnjom gustoćom, Mortonov broj može se pojednostaviti na
Mortonov broj se, također, može izraziti korištenjem kombinacije Weberovog, Freudeovog i Reynoldsovog broja,
gdje je V referentna brzina, a d je ekvivalentni dijametar kapi ili mjehurića.
Reference
R. Clift, J. R. Grace, and M. E. Weber, Bubbles Drops and Particles, Academic Press New York, 1979.
Slatina (Oštra Luka)
Slatina je naseljeno mjesto u općini Oštra Luka, Bosna i Hercegovina.
Historija
Naselje Slatina se do 1963. nalazilo u sastavu općine Ljubija.
Nafta
mini|200px|Naftna platforma Nafta, kao vrsta fosilnog goriva, je tamna i viskozna tekućina koja se obično pronalazi ispod površine Zemlje ili morskog dna. To je vrlo složena smjesa različitih spojeva, pretežno ugljikovodika alkanskog, cikloalkanskog i aromatskog reda čiji se sastav mijenja od nalazišta do nalazišta. Nagla potrošnja naftnih derivata je ubrzala razvoj metoda prerade nafte (frakciona destilacija, kreking, itd.). Danas nafta predstavlja sirovinu za proizvodnju pogonskog goriva motora, a također i kao sirovina u hemijskoj industriji. Hemijskom preradom nafte dobija se niz produkata koji se koriste u drugim oblastima industrije (sirovine za proizvodnju boja i lakova, rastvarači, itd.). Ova oblast se naziva petrohemijska industrija.
Porijeklo nafte
Od mnoštva teorija koje su se bavile porijeklom nafte, izdvajaju se dvije grupe teorija: biogena i nebiogena teorija. Prema biogenoj teoriji se smatra da je nafta nastala razgradnjom biljnih i životinjskih organizama u anaerobnim uslovima. Prema nebiogenoj teoriji, nafta je nastala od anorganskih spojeva ugljika u Zemljinom plaštu (metan, elementarni ugljik, ugljik dioksid, karbonati). Smatra se da su od ovih spojeva nebiogenim putem nastali ugljikovodici, koji napuštaju plašt i dolaze do površine ili se skupljaju kao rezervoari.
Osobine nafte
Nafta je viskozna tečnost čija se gustoća kreće od 0,72 - 1,0 g/cm3. Miris nafte zavisi od prisustva lahko isparljivih komponenata, a može biti neprijatan ukoliko je visok sadržaj sumporovih spojeva. Gustoća nafte zavisi od sastava: ako je prisutno više alifatskih ugljikovodika u odnosu na aromatske, gustoća je manja.
Hemijski sastav
Sastav sirove nafte se razlikuje u zavisnosti od nalazišta. Glavne komponenete su alkani, cikloalkani i aromatski ugljikovodici. Osim ugljikovodika u nafti mogu biti prisutni organski spojevi sa sumporom, kisikom i dušikom. Sirova nafta može sadržavati male količine vode (kao emulzija) i male količine metala. Zbog velikog broja ugljikovodika i mogućnosti izomerije, nafta može sadržavati na desetine hiljada različitih spojeva.
Nusseltov broj
U prijenosu toplote na granici (površini) unutar fluida, Nusseltov broj je bezdimenzionalni broj koji predstavlja omjer konvektivnog i konduktivnog prijenosa toplote preko te granice (normalno na tu granicu). Naziv je dobio po Wilhelmu Nusseltu. Komponenta provodljivosti mjeri se pod istim uslovima kao i toplotna konvekcija, ali sa (hipotetički) stagnantivnim (ili mirujućim) fluidom.
Nusseltov broj blizu ravnoteže, prvenstveno konvekcije i kondukcije manjih intenziteta, je karakteristika laminarnog strujanja. Veći Nusseltov broj odgovara aktivnijom konvekciji, sa turbulentnim strujanjem, najčešće u rangu od 100 do 1000.
. Konvektivna i konduktivna strujanja toplote su paralelna jedna sa drugim, kao i sa površinskom normalom graničnom površinom, a svi su okomiti na srednje strujanje fluida u jednostavnom slučaju.
Arheološko nalazište Boyne
Arheološki lokalitet Boyne je najveći i jedan od najvažnijih megalitskih prahistorijskih arheoloških lokaliteta u Evropi. Čini ga skupina neolitskih spomenika u okrugu Meath, pokrajina Leinster, 50 km sjevernood Dublina, u Irskoj. Nalazište okružuje rijeka Boyne s tri strane, a sa sjeverne strane je njena pritoka, rijeka Mattock. Nalazi potiču iz perioda 3.500 – 3.200 p.n.e.
Arheolozi i historičari lokalitet su detaljno istraživali više od sto godina, a iskopavanja su otkrila mnoge karakteristike. Arheološko nalazište je kompleks nekoliko grupa spomenika. Izdvajaju se tri tumulusa: središnji i najveći je Newgrange, u neposrednoj blizini su Knowth i Dowth, druge dvije velike humke. Ostali spomenici su Cloghalea kromleh, Townleyhall, Monknewtown, ritualno jezero i dr. Svi su izgrađeni u skladu s poravnanjem ravnodnevice (poput Stonehengea u Engleskoj), i jasno astronomski određenom topografijom. Imali su društvenu, ekonomsku, vjersku i pogrebnu funkciju.
Na lokalitetu su pronađeni nalazi i iz željeznog doba, ranokršćanskog i srednjovjekovnog perioda.
Lokalitet je vidljivi simbol dostignuća ranih naroda sa neuobičajeno finom izradom za ono vrijeme, bez obzira što je udaljen od tradicionalnih središta civilizacije. Zbog toga je upisan 1993. godine na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine
Harlem Globetrotters
Harlem Globetrotters je nezavisni košarkaški klub čiji igrači utakmici kombinuju komične i sportske scene, i čije su utakmice, prvenstveno, zabavnog karaktera. Klub je osnovao Abe Saperstein, 1927. godine u Čikagu. Ime Harlem su dobili zbog asocijacija na vodeću afroameričku zajednicu u SAD-u. Tokom postojanja odigrali su više od 20 000 utakmica u preko 100 zemalja.
Neki od članova Harlemovaca su Wilt Chamberlain i Bill Cosby, koji je, u mladosti, imao ugovor sa ekipom. Vlasnik kluba je Mannie Jackson, a sjedište im je u Feniksu, SAD. Često se pojavljuju kao animirani likovi u crtanim filmovima Hanna-Barbera kompanije. 2002. godine su primljeni u Kuću slavnih košarke.
Bjelašnica
Reljef
Prostorno se masiv Bjelašnice može podijeliti na tri dijela. Prvi je centralni masiv sa najvišim istoimenim vrhom (lokalni naziv Opservatorij) (2067 m) na kojem se nalazi i meteorološka stanica izgrađena 1894, prva u Bosni i Hercegovini. To je i najviša stalno nastanjena tačka u Bosni i Hercegovini. Sa tog mjest počinjao je i start olimpijskog spusta. U neposrednoj blizini je vrh Vlahinja (2057 m). Na južnom dijelu je Krvavac (2061 m). Na zapadu je Hranisava (1964 m).
Visoravan omeđena planinama, Bjelašnicom sa sjevera, Treskavicom sa istoka, Visočicom sa juga i planinom Obalj sa zapada, naziva se bjelašnički plato.
Najveći dio Bjelašnice građen je od srednjih i gornjih trijaskih krečnjaka i dolomita. Krečnjačko dolomitske mase ispucale su brojnim pukotinama, koje su predisponirale jake kraške procese, zbog kojih se padavine brzo gube u podzemlju, pa je planina skoro bezvodna. Za vrijeme diluvijalne glacijacije na Bjelašnici su bili glečeri, najviše razvijeni na njenoj sjevernoj strani. I danas ima trgova djelovanja tih glečera.
Pećina Megara, poznata još i pod nazivom Kuvija, nalazi se u zapadnom dijelu planinskog sklopa Bjelašnice (Preslici planina, na sjeverozapadnoj padini brda Orlovca). Pećina Klokočevica ili Klokotnica nalazi se na istočnim padinama Bjelašnice, u blizini Babinog dola.
Klima
Ljepotu planine povećava čudljivost njene klime. Ona je rezultat geografskog položaja Bjelašnice u Dinarskim planinama, geološkog sastava i nadmorske visine. Najviši dio dinarskih planina predstavlja granicu utjecaja dvije klima - mediteranske i kontinentalne. Tako se na Bjelašnici sukobljavaju vazdušne mase sa mora i planine. Takvo sukobljavanje rezultira jakim vjetrovima i izlučivanjem kišnih i sniježnih padavina u jesenjem periodu, a u zimskom periodu do padanja velikih količina snijega, koji se u proljeće dugo zadržava. Ove klimatske specifičnosti su pogodne za razvoj zimskih sportova.
Srednja godišnja temperatura iznosi samo 0,7 °C, zbog izrazito niskih zimskih temperatura. Najviša temperatura dostiže 24 °C, a najniža -41 °C. Ljeti je prekrivena gustom zelenom travom, a zimi i do 3m visokim snijegom.
Hidrografija
Rijeka Rakitnica (Neretva), sa svojim čuvenim kanjonom, razdvaja planine Bjelašnicu i Visočicu i odvodi druge potoke kao što su Tušiočki potok u Neretvu.
Turizam
Zbog svoje surove klime u 20-om vijeku ovu planinu pohodili su jedino planinari. Poznat je i slučaj iz 1962 kada su smrtno stradala sedmorica planinara. Na zapadnoj strani izgrađeno je 5 planinarskih domova: Šavnik, Podgradina, Stanari Hranisava i Sitnik. Pristup je sa željezničke stanice Pazarić.
Historija i stanovništvo
Na ovom platou ukliješteno je desetak planinskih sela gdje je prije rata živjelo oko 2.500 stanovnika. Stanovništvo se bavi uglavnom zemljoradnjom i stočarstvom. Do danas ovo područje nije ozbiljnije obrađeno kako arheološki tako ni historijski pa je teško preciznije govoriti o vremenu naseljavanja ovog područja, porijeklu i strukturi stanovništva.
Dugo je vladalo uvjerenje da je područje bjelašničkih sela bilo ustvari bastion bogumilstva, područje gdje se ovo učenje najduže zadržalo. U naučnoj literaturi ubicirano je selo Milišići kao posljednje mjesto gdje su njegovi stanovnici u 18. vijeku primili Islam.
Naučna nepoznanica je da li je predosmanlijsko stanovništvo ovog područja bilo bogumilsko koje se usljed progona katoličke crkve sklonilo u ova planinska područja i zahvaljujući geografskoj izoliranosti i teškoj prohodnosti uspjelo zadržati sve do 18. vijeka. Nije isključena opcija da su pripadnici Crkve bosanske i, naseljavali ovo područje prije dolaska osmanlijske vlasti u ove krajeve.
Treća hipoteza koju zagovara historičar Jusuf Mulić u svojim nedavno objavljenim monografijama Konjica, a posebno u nedavno štampanim knjigama da su ovo područje nastanjivali Vlasi koji su tu stigli iz stare Hercegovine u njihovom nomadskom kretanju duž Balkanskog poluostrva od vremena kada su stigli zajedno sa rimskim legijama i tu ostali nakon propasti Rimskog carstva u 4. vijeku.
Ovo područje je bilo naseljeno još u predhistorijskom dobu. Iz tog perioda datira lokalitet Gradine utvrđenje blizu sela Umoljani. Tu su još lokaliteti Crkvina koji se nalaze nedaleko od rijeke Rakitnice na jednom brežuljku iznad srednjovjekovnog groblja. Ovi Iliro-Rimljani su dolaskom Slavena u Bosnu postepeno slavizirani i potiskivani iz svojih starih naselja sa plodnih predjela u planinske krajeve.
Stanovništvo slaviziranih Iliro-romana se bavilo pretežno stočarstvom i kiridžijskim poslovima. Stupili su u vezu sa dalmatinskim gradovima koji su trgovali sa slavenskom pozadinom. Robu su prevozili konjima, mulama i magarcima.
Među bjelašničkim selima nalaze se i Donji i Gornji Kramari čije ime potiče od vlaških starješina karavana koje su zvali kramarima. Naselje Vlahinja koje je poznato na dva lokaliteta također svjedoči u prilog ovoj tvrdnji. Hipoteza da su ovo područje u predosmanlijskom periodu nastanjivali nomadi Vlasi može biti najbliža historijskim činjenicama s obzirom na običaje, način odijevanja i druge elemente koje je zapamtila i naša generacija a koji su najsličniji, ponegdje i identični sa onima u Staroj Hercegovini. Također mnoga prezimena ovog područja kao što su Bandići, Aljovići, Fajići doselila su se na ovo područje iz Hercegovine.
I na kraju i do danas su neki lokalitet sačuvali nazive koji bi mogli potvrditi ovu teoriju kao što su „vlahinja“ itd.
Od spomenika materijalne kulture koji bi eventualno mogli pomoći u rješavanju porijekla i strukture stanovništva bjelašničkih sela predosmanlijskog perioda teško nam mogu od neke vitalne pomoći biti nadgrobni spomenici - stećci kojih na ovom području ima na nekoliko lokaliteta. Naime, ovi nadgrobni spomenici ne mogu se vezati ni sa patarenstvom ni sa crkvom bosanskom, jer su ih dizali i pravoslavci i katolici, već sa običajima onovremenog naroda bilo koje vjeroispovijesti.
Već u prvom popisu vilajeta Hercegovina iz 1477. godine, petnaestak godina poslije pada Bosne pod osmanlijsku vlast, spominje se bjelašničko selo Tušila koje pripada timaru Zagorje sa stavke Grgura vojvode. Na tom timaru zabilježena je jedna kuća koju nastanjuje Radovan sin Miroslava. Od prihoda spominju se pšenica, zob, i nešto povrća sa veoma skomnim prihodom od 214 akči dok selo Drežica naprimjer ima prihod od 1992 akče.
Deset godina kasnije u popisu iz 1488. godine spominje se selo Umoljani kao timar Sinana Čelebija sina Abdus-selama. Ovom popisu se javljaju muslimanska imena u prvoj generaciji kao naprimjer Hamza sin Radina, Hamza sin Vukčina, Ahmed sin Tvrtka. Umoljani su imali 20 kuća i ukupni prihod od 1572 akče. Ovo navodi na zaključak da je Islam veoma rano došao do stanovnika ovih sela i da su nakon 20 godina počeli primati Islam.
U popisu iz 1604. godine spominju se sela Umoljani, Lukomir, Bobovica i Brda. I u ovome popisu određena se imanja vode na precima koji su bili nemuslimani, ali sada su posjednici svi muslimani njih 69 sa prihodom od 13.500 akči.
Ovim područjem prošao je i Evlija Čelebija polovinom 17. vijeka gdje spominje sela Tušila i Rakitnicu te još neke lokalitete koji danas nisu nastanjeni i za njih kaže da je to čudan zelenilom obrastao i naselje planinski kraj.
Na vrhu planine je podignut opservatorij 1884, za koga se 1937. kaže da su ostale samo zidine, u kojima je živio jedan čovjek.
Stećci u Trebinju
Nekropole stećaka u Trebinju iz srednjeg vijeka, predstavljaju značajne dokumente za proučavanje istorije i umjetnosti Bosne i Hercegovine od XII do XV vijeka.
Nekropole stećaka
U srednjem vijeku Trebinje sa okolinom nalazilo se u oblasti Travunije, Huma, zatim u sastavu srpske države do polovine XIV vijeka, kada je Tvrtko I pripojio Bosni. Nikolići su bili feudalni gospodari, nekada kao neposredni vazali bosanskog kralja, ali češće su bili vazali Sankovića i Kosača. Stećak župana Grda je najstariji datirani stećak na području rasprostiranja. Potiče iz sredine XII vijeka. Pronađen je tokom obnove crkve svetog Jovana u Poljicama i bio je ugrađen u ogradu crkve. Stećak je sa natpisom koji je jedan je od najstarijih ćiriličnih natpisa na području Bosne i Hercegovine.
Nekropola stećaka u Aranđelovu, proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Selo Aranđelovo nalazi se udaljeno 25 kilometara istočno od Trebinja. Krajem pedesetih godina 20. stoljeća na nekropoli je evidentirano 76 spomenika, a u oktobru 2005. godine 52 stećka, od toga 20 ploča i 56 sanduka, od kojih je 5 ukrašenih motivima mača, luka i strijele i bordurama od tordirane trake i povijene lozice.
Nekropola stećaka u Veličanima, proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Selo Veličani je smješteno u centralnom dijelu Popovog polja – istočna strana, uz put Mostar-Ljubinje-Trebinje. Od ukupnog broja stećaka (62) na ploče je otpadalo 31, sanduke 20, 1 sljemenjak, 2 krstače i 8 stubaca. Ukrašeno je ukupno 18 primjeraka: 1 sljemenjak, 7 sanduka, 6 ploča, 2 krstače i 2 stupca.
Najbrojniji motivi ukrasa na stećcima su bordure i frizovi od kosih paralelnih crta, povijene lozice sa trolistovima, tordirana traka, rozete i krstovi. Na nekim stećcima javljaju se štitovi sa mačevima, polujabuke, polumjesec, mač, ljiljan i kvadrat.
Godine 1963. ekipa Zavičajnog muzeja iz Trebinja izvršila je iskopavanje tri groba. Predmeti iz grobova nalaze se u Muzeju Hercegovine u Trebinju. Dva stećka su sa natpisima starobosanskom ćirilicom majuskulom. U trećoj grobnici ispod sljemenaka, nađeni su odjevni predmeti i kupasta čaša od tankog bijelog stakla iz XV vijeka. U grobu je bio i jedan dubrovački novčić emisije od polovine XIV do polovine XV vijeka.
Nekropola stećaka u Mesarima, proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Mesari su od Trebinja udaljeni 17 kilometara vazdušne linije prema sjeverozapadu. U nekropoli je 8 stećaka u jednoj i 9 u drugoj grupi. Među njima je i stećak sa uklesanim raspećem, a na nekim se još primjećuju ostaci ukrasa. Osim ovih stećaka uočavaju se tri uzidana u zid platoa sa zapadne strane.
Nekropola stećaka Kličanj u Krajkovićima, proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Nacionalni spomenik čine ostaci praistorijskog naselja, ostaci crkve, nekropola sa osamdeset stećaka i pokretno nasljeđe pronađeno na arheološkom području koje se nalazi u Zavičajnom muzeju Trebinje. Crkva i nekropola sa stećcima Kličanj mogu okvirno da se datiraju u drugu polovinu XIV. vijeka, XV. vijeka i početak XVI. vijeka.
Oko crkve se prostire nekropola od osamdeset stećaka, od čega je pedeset ploča i trideset sanduka. Obrada je različita, a veći broj primjeraka je dobro obrađen. Pet primjeraka je ukrašeno. Nekropola stećaka u Strujićima sastoji se od 4 stećka, od kojih je samo jedan stećak ukrašen. Orijentirani su u smjeru istok-zapad. Materijal od kojeg su klesani je krečnjak. Nekropola je proglašena za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Stećci Popova po oblicima, ukrasima, natpisima i svim drugim osobinama ni po čemu ne izlaze iz vremenskog okvira stećaka Bosne i Hercegovine. Za datiranje stećaka u Strujićima može pomoći jedini ukras -„kamenice“ okružene rozetom (na stećku br. 1), kakav je nađen i u Ljubinju. Kako su stećci u okolini Ljubinja s dosta sigurnosti datirani u XIV i XV stoljeće, nema razloga da se i stećci iz Strujića analogijom ne smjeste u ovaj period.
Nekropola stećaka u Drijenjanima sastoji se od 8 stećka, od čega 6 sanduka i 2 ploče. Orijentirani su u smjeru istok-zapad. Nekropola je proglašena za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Simon Wiesenthal
Simon Wiesenthal bio je austrijski arhitekt, publicist i pisac, osnivač Centra za historijsku dokumentaciju progona Židova u Linzu, koji je kasnije prerastao u Savezni centar progonjenih od nacističkog režima u Beču. Zbog pripadnosti židovskoj vjeri, bio je zatvoren za vrijeme drugog svjetskog rata u koncentracionom logoru Mauthausen. Autor je mnogobrojnih knjiga o progonu Židova i drugih naroda za vrijeme Drugog svjetskog rata. Poznat pod nadimkom Lovac na naciste, Wiesenthal je sebe vidio, više kao istraživača, koji je htio one, koji imaju odgovornost i učešće u nacional-socijalističkom projektu nazvanom Konačno rješenje židovskog pitanja, dovesti pred sud. Odbijao je tezu o kolektivnoj odgovornosti.
Školovanje
Simon Wiesenthal rođen je 1908. godine, u Bučaču u austro-ugarskoj Galiciji, današnjoj Ukrajini. Otac Simona Wiesenthala, Hans Wiesenthal, bio je trgovac i oficir u austro-ugarskoj vojsci. Poginuo je 1915. godine u prvom svjetskom ratu. Nakon mature 1928. godine upisuje studij arhitekture na Tehničkom fakultetu u Pragu, koji završava 1932. godine. Ženi se sa školskom drugaricom Cyla Müller, daljom rođakinjom Sigmunda Freuda i otvara svoj ured u Lavovu. Nakon sovjetske okupacije istočne Poljske 1939. godine, njegov očuh umire u sovjetskom zatvoru, a Wisenthal zatvara svoj ured, te radi kao tehničar.
Drugi svjetski rat
Nakon napada nacističke Njemačke na SSSR, 1941. godine, Wiesenthala hapsi ukrajinska policija i izručuju ga njemačkim trupama SS. Od tada, pa do kraja rata Wiesenthal boravi u dvanaest koncentracionih logora, a američki ga vojnici oslobađaju 1945. godine iz logora Mauthausen u Austriji.
Poslijeratno vrijeme
desno|Mauzolej na Židovskom trgu u Beču|mini Nakon završetka drugog svjetskog rata, Wiesenthal 20. maja 1945. godine američkim vojnim vlastima, isporučuje listu sa imenima 91-og nacističkog zločinca. U julu iste godine, američke ga vlasti ovlašćuju u potrazi za Adolfom Eichmannom. Krajem 1945. godine susreće se ponovo sa svojom ženom, koja je rat provela, pod imenom Irena Kowalska u Varšavi i kasnije, na prisilnom radu u Njemačkoj. 1946. godine rada im se jedina kćerka Pauline. Osniva 1947. godine Centra za historijsku dokumentaciju progona Židova u Linzu, koji je imao za cilj sakupljanje podataka preživjelih svjedoka o progonima, kao i stvaranje kartoteke sa podacima o zločincima i njihovim djelima. Ured u Linzu zatvara 1954. godine, zbog ukidanja financijske pomoći od strane austrijskih organizacija. Jedno vrijeme radi na obrazovanju židovskih izbjeglica, a 1961. godine osniva u Beču Židovski dokumentacioni centar. Poznata je izjava njegove, tada devetogodišnje kćerke, nakon što je došla kući, pitajući roditelje:
Baveći se svojim hobijem, filatelijom, kontaktira s mnogim kolekcionarima, te već 1953. godine dobija informaciju o Adolfu Eichmannu, ali zbog nedostatka novca ne odlazi u Argentinu. Zahtijeva od tadašnjeg predsjednika Židovskog kongresa Nahuma Goldmanna, da organizira njegovo hapšenje i izručenje, što ovaj odbija. Njegov biograf Tom Segev, potvrdio je postojanje dokumenata, sa kojima je Židovskom kongresu javljeno od strane Wiesenthala, mjesto boravka Eichmanna u Argentini. Osim Eichmanna, Wiesenthal je otkrio još i Karla Silberbauera, policajca koji je uhapsio Anne Frank; Zapovjednike koncentracionog logora Treblinka Franza Stangla i Franza Murera; Klausa Barbiea šefa Gestapoa u Lyonu; objavio je podatke o Friedrichu Peteru, austrijskom poslijeratnom političaru, članu austrijske skupštine i pripadniku Waffen-SS. U aferi oko austrijskog predsjednika Kurta Waldheima o njegovoj prošlosti u SS-u, Wiesenthal se založio protiv tvrdnji Svjetskog židovskog kongresa o njegovom učešću u deportaciji 40.000 Židova iz Grčke, kao i učestvovanju Waldheima u zločinima na Kozari, za vrijeme ratnih operacija u Jugoslaviji.
Arhegonija
right|thumb|240px|Dijagram arhegonijske anatomije Arhegonija ili arhegonij (od stgrč. ἀρχή - arhi = početak + γόνος – gonos = potomstvo), je višećelijska struktura ili organ gametofitne faze određenih biljaka, koji proizvodi i sadrži ovume ili ženske gamete. Odgovarajući muški organ naziva se anteridija. Arhegonija ima dug vratni kanal ili šupljinu i zadebljalu bazu. Arhegonije se obično nalaze na površini biljnog talusa, mada su u papratima ugrađene u njega.
Bryophyte
Kod briofita i ostalih skrivenosjemenjača spermatozoidi do arhegonija dopiru plivanjem u vodenim površinskim filmovima, dok u Pinophyta i Angiospermae, polen raznose vjetrovi ili životinjski vektori, a sperma se prenosi pomoću polenove cijevi. thumb|Obrazac ekspresije gena određen histohemijskim GUS analizama u [[Physcomitrella patens]] Kod mahovine Physcomitrella patens, arhegonije nisu ugrađene, ali se nalaze na vrhu lisnatih gametofora (slika). Polikombni protein FIE izražava se u neplodnoj jajnoj ćeliji (desno, plava boja), nakon što ga otkriva GUS obojenje. Ubrzo nakon oplodnje FIE gen se u mladom embrionu inaktivira (plava boja se više ne vidi, lijevo).
Gimnosperme
Kod gimnospermi, arhegonije su mnogo smanjene i ugrađene u megagametofite. Izraz se ne koristi za angiosperma ili gnetofite Gnetum i Welwitschia, jer se megagametofit svodi na samo nekoliko ćelija, od kojih se jedna razvija u jajnu ćeliju. Funkciju okruženja gameta velikim dijelom preuzimaju diploidne ćelije megasporangija (nukelus) unutar ovule. Gymnospermae imaju arhegonije formirane nakon oprašivanja unutar ženkskih šišarki četinjača (megastrobili).
Josef Strauss
Josef Strauss (ponegdje i Strauß) (Beč 20. august 1827 – Beč 22. juli 1870.) bio je austrijski kompozitor iz vremena romantizma.
Biografija i muzička karijera
Josef Strauss rođen je u Mariahilfu (danas dio Beča) kao sin Johanna Straussa starijeg i Marije Anne Streim u jednoj od najpoznatijih bečkih muzičkih porodica. Njegov otac bio je violinist u popularnom plesnom orkestru Josefa Lannera kada se oženio Marijom Annom Streim, a zatim je osnovao vlastiti orkestar i pretekao Lannera po popularnosti. Johan Strauss stariji protivio se tome da se njegova djeca profesionalno bave muzikom, ali se pobrinuo da njegovi sinovi postanu iskusni pijanisti. Iako je njegov otac želio da odabere karijeru u austrijskoj habsburškoj vojsci, Josef je studirao poeziju, umjetnost i inženjerstvo. Studirao je muziku kod Franza Doleschala, a sviranje violine kod Franza Antona Riesa. Upisao je Tehnički univerzitet u Beču, ​​gdje je dobio diplome iz građevinarstva i arhitekture. Školovao se za inženjera, a radio je za grad Beč kao inženjer i projektant. Dizajnirao je vozilo za metenje ulica s okretnom četkom s konjskom vučom i objavio dva udžbenika iz matematičkih predmeta. Bio je talentiran kao umjetnik, slikar, pjesnik, dramaturg, pjevač, kompozitor i pronalazač.
Majka mu je predlagala da preuzme mjesto u u orkestru njegovog brata Johanna Straussa mlađeg, ali je on tu ideju odbio, šaleći se da je previše ružan za karijeru na muzičkoj sceni. Bio je slabog zdravlja, a imao je nesvjestice i jake glavobolje. Međutim, kada se kralj valcera Johann Strauss mlađi teško razbolio u decembru 1852. godine, a ljekari sugerirali da je njegova iscrpljenost opasna po život, Josefu je rečeno da prekine svoju tehničku karijeru i pridruži se porodičnom poslu komponiranja valcera. On je nevoljko pristao i prvi put se pojavio kao "privremeni direktor" sa Strauss orkestrom 1853. godine. Neko je vrijeme vodio orkestar sa bratom Eduardom Straussom kada je objavio djelo u Ländler stilu pod nazivom "Die Ersten und Letzten". Publika i muzički kritičari bili su oduševljeni, a renomirane lokalne novine napisale su o njegovim prvim nastupima:
thumb|200px|lijevo|Grobnica Josefa Straussa u Beču. Do 1856. godine Josef Strauss bio je spreman da se punopravno pridruži Straussovoj muzičkoj organizaciji. Istovremeno, da bi poboljšao muzičko obrazovanje pohađao je časove violine kod Franza Amona, starog učitelja Johanna Straussa starijeg. Braċa Josef i Johann su uglavnom dijelili vodstvo orkestra i njegovo poslovanje sve do 1862. godine, kada im se pridružio mlađi brat Eduard Strauss. Godine 1857. Josef se oženio Carolinom Pruckmayer sa kojom je imao jednu kćer, Karolinu Annu. Sve svoje slobodno vrijeme provodio je pišući poeziju, slikajući i komponirajući muziku, slabo spavajući i neprestano pušeći cigare. Njegovi valceri su posebno zanimljivi, a očigledno je da je imao poetski pogled na umjetnost, koji nije dijelio njegov samo na muziku usredsređeni brat. Bečlije su voljeli njegove valcere, pri čemu mnogi od njih imaju najveću muzičku vrijednost u odnosu na druga ostvarenja porodice Strauss. U njegovim djelima uočljiv je utjecaj kompozitora od Franza Schuberta i Frederica Chopina pa sve do Franza Liszta i Richarda Wagnera. Sistematski je obogaćivao repertoar Strauss orkestra uvrštavajući aranžmane muzike Richarda Wagnera , kao šyo je muzika iz opera "Tannhäuser", "Lohengrin" i "Tristan i Izolda", kao i pretpregledom opera "Das Rheingold" i "Die Meistersinger von Nürnberg", čak i prije nego što su ova djela imala svjetsku premijeru. U sopstvenim kompozicijama, Josef Strauss je dokazao vrhunsku tehniku komponiranja, a mnoge njegove melodije zvuče melanholičnim šarmom koji ih razlikuje od muzike njegovog oca i braće. Neki od njegovih najpopularnijih valcera su: "Ljubav i život", "Glasovi vremena", "Muzika sfera" i "Seoske laste iz Austrije". Također je poznato da je Josef velikodušno dozvolio svom bratu Johannu Straussu mlađem da za svoje smatra neke valcere koje je Josef zapravo napisao. Jedno od takvih djela je i poznata Pizzicato polka, koja se i do danas izvodi na Novogodišnjem koncertu Bečke filharmonije. Čak je jednom prilikom Johann Strauss mlađi izjavio za svog brata: Napisao je ozbiljnu kompoziciju, tonsku pjesmu sa orkestrom pod nazivom "Oda noći". Dobio je veliko priznanje kritike za ovo djelo, ali je notni zapis izgubljen. Godine 1863. Johann Strauss mlađi imenovan je za Muzičkog direktora dvorskih balova, što je zahtijevalo od njega da uglavnom odsustvuje iz porodičnog orkestra. Ovo je ostavilo Josefa da preuzme neke od koncertnih turneja orkestra, koje se njemu nisu dopadale. Poduzeo je proširenu rusku turneju 1863. i 1864., te još jednom 1869. godine, sa svojim bratom Eduardom. Prihvatio je obavezu da u aprilu 1870. godine sa orkestrom održi seriju koncerata u Varšavi. Tamo je tokom jednog koncerta doživio nesvjesticu i pao sa koncertnog podijuma, pritom jako ozlijedivši glavu. Nikad se nije osvijestio. Odvezen je nazad u njegovu kuću u Beču, gdje je nakon pet dana i umro. }}
Baština
Muzičko naslijeđe Josefa Straussa objedinjuje otprilike 300 originalnih plesova i marševa, te više od 500 neobjavljenih aranžmana muzike drugih kompozitora. Njegov brat Eduard Strauß je potom spalio veliku većinu ovih aranžmana.
Erwin Schrödinger
Puno ime - Erwin Rudolf Josef Alexander Schrödinger
Rođen je kao sin jedinac dobro obrazovanih roditelja. Do 11. godine obrazovao se kod kuće, a nakon toga je pohađao školu da se pripremi za Bečki univerzitet.
Tamo je diplomirao fiziku te je ostao na univerzitetu do Prvog svjetskog rata u kojem je učestvovao na talijanskoj fronti. Nakon rata vraća se u Beč gdje se ženi i 1921. dobija poziciju teorijskog fizičara na sveučilištu u Zürichu. Šest godina koje je tu proveo bile su među najproduktivnijima u njegovoj karijeri, iako je na mehanici valova počeo raditi tek 1925. Već 1926. objavio je svoj rad gdje kretanje elektrona u atomu opisuje kao valnu funkciju. Godine 1927. dobija veliko priznanje, jer ga pozivaju na Berlinski univerzitet gdje bi trebao zamijeniti Maxa Plancka. Tamo ostaje do 1933. kada zbog nacista odlazi na Oxford. Iste godine podijelio je Nobelovu nagradu za fiziku sa Paulom Diracom. Godine 1938. vraća se u Austriju, ali nakon što je Njemačka pripaja, emigrira u Dublin gdje se bavi filozofijom fizike. Godine 1960. vraća se u Beč i godinu dana kasnije umire.
Schrodingerova jednačina kretanja elektrona je osnovna jednačina u modernoj kvantnoj fizici. Potpuno odbacuje pokušaje da se kretanje elektrona odvija po određenim putanjama u atomu i nastoji opisati njihovo kretanje isključivo valnim svojstvima. U nekom trenutku ta vjerovatnoća da se elektron nađe u nekoj tački prostora jednaka je kvadratu apsolutne vrijednosti valne funkcije. Valna funkcija se mijenja ovisno o kvantizaciji elektrona. Pomoću te jednačine dobija se kvantofizikalni model svakog pojedinog atoma. Ipak, tu jednačinu je iznimno teško riješiti i očekuje se da će svoju punu upotebnu vrijednost dosegnuti daljnjim razvojem računara.
Vremenski zavisna jednačina
Forma Šredingerove jednačine zavisi od fizičke situacije. Najopštija forma je vremenski zavisna Šredingerova jednačina, koja opisuje promjene sistema u funkciji vremena: gde je i imaginarna jedinica, ħ je redukovana Plankova konstanta, Ψ je valna funkcija kvantnog sistema, i \hat{H} je Hamiltonijanski operator (koji karakteriše totalnu energiju svake date valne funkcije i poprima različite forme u zavisnosti od situacije). mini|200x200piksel|[[Talasna funkcija koja zadovoljava nerelativističku Šredingerovu jednačinu sa V=0. Drugim rečima, ona odgovara čestici koja se slobodno kreće kroz prazan prostor. Realni deo valne funkcije je prikazan.]] Najpoznatiji primjer je nerelativistička Šredingerova jednačina za jednu česticu, koja se kreće u električnom polju (ali ne u magnetnom polju; c.f. Paulijeva jednačina): gde je m masa čestice, V je njena potencijalna energija, ∇2 je Laplasijan, i Ψ je valna funkcija (preciznije, u ovom kontekstu, ona se naziva "poziciono prostorna valna funkcija"). Totalna energija jednaka zbiru kinetičke i potencijalne energije", mada sabirci poprimaju neuobičajene forme.
Pošto su specifični diferencijalni operatori zastupljeni, ovo je linearna parcijalna diferencijalna jednačina. Ona je takođe difuziona jednačina.
Tanka crvena linija
Tanka crvena linija američki je epski, ratni film snimljen 1998. godine koji je napisao i režirao Terrence Malick na osnovu istoimenog romana iz 1962. pisca Jamesa Jonesa. Film je izmišljena verzija Bitke za Mount Austen, koja je bila dio kampanje oko Guadalcanala u Pacifičkom ratu tokom Drugog svjetskog rata. Film prikazuje vojnike kompanije C, prvog bataljona, 27. pješadijskog puka, 25. pješadijske divizije, a glavne uloge igraju Sean Penn, Jim Caviezel, Nick Nolte, Elias Koteas, Ben Chaplin. Naziv filma dolazi iz romana koji je imenovan po stihu iz pjesme Tommy Ruyarda Kiplinga, iz zbirke "Barrack-Room Ballads", u kojoj on naziva vojnike "heroji tanke crvene linije." Film je takoder i adaptacija autobiografije iz 1962. pisca Jamesa Jonesa o njegovim iskustvima iz Drugog svjetskog rata.
Film je obilježio Malickov povratak filmskoj snimanju nakon 20-godišnje odsutnosti. U sporednim ulogama pojavljuju se Nick Nolte, Adrien Brody, John Cusack, Woody Harrelson, Elias Koteas, Jared Leto, John C. Reilly, i John Travolta. Navodno, za prvu montažu filma bilo je potrebno sedam mjeseci a trajao je pet sati. Do konačnog reza, snimke u kojima su bili Bill Pullman, Lukas Haas i Mickey Rourke uklonjene su (iako je jedna od Rourkeovih scena bila uključena u odabrane snimke prilikom objavljivanja Blu-ray i DVD izdanja Criteriona). Filmsku muziku komponirao je Hans Zimmer, a snimatelj je bio John Toll. Glavno snimanje odvijalo se u državi Queensland i na Solomonskim otocima.
Film je zaradio 98 miliona dolara u odnosu na budžet od 52 miliona dolara. Osvrt kritičara je bio uglavnom pozitivan, a film je nominovan za sedam Oscara: Oscar za najbolji film, najbolju režiju, najbolji scenarij, najbolju fotografiju, najbolju montažu, najbolju originalnu muziku i najbolji zvuk. Osvojio je Zlatnog medvjeda 1999. na Berlinale-u. Martin Scorsese ga je ocijenio kao njegov drugi omiljeni film iz devedesetih. Na TV programu pod nazivom Na filmovima, Gene Siskel ga je nazvao "najvećim savremenim ratnim filmom koji je ikada vidio".
Prethodna filmska adaptacija romana snimljena je 1964. godine.
Radnja
Vojnik Witt pripadnik vojske Sjedinjenih Američkih Država dezertira iz svoje jedinice i živi među bezbrižnim stanovnicima Melanezije na Južnom Pacifiku. Ratni brod za prevoz trupa na kojem se nalazi narednik Welsh iz njegove jedinice, pronalazi ga i zatvara. Vojnici kompanije C, 1. bataljona, 27. pješadijskog puka, 25. pješadijske divizije dovedeni su u Guadalcanal kao pojačanje za napad kako bi se osigurala vazduhoplovna baza Henderson Field i preuzelo ostrvo od Japanaca. Dok čekaju na transport mornarice, razmišljaju o svom životu i invaziji. Komandant potpukovnik Tall razgovora sa brigadnim generalom Quintardom o invaziji i njenom značaju.
Kompanija C se iskrcava na Guadalcanal, ali ne nailaze ni na kakav otpor; potom marširaju u unutrašnjost ostrva, susreću se sa domorocima i dokazima japanskog prisustva. Ubrzo dolaze blizu brda 210, ključne japanske pozicije. Japanci su postavili bunkere na vrhu brda i ko god pokuša da se popne biće ubijen.
Mali odred vojnika odlazi u izviđačku misiju po naređenju Talla kako bi ispitali snagu japanskog bunkera. Vojnik Bell izvještava da u bunkeru ima pet mitraljeza. On se pridružuje još jednom manjem odredu vojnika (uključujući i Witta), na čelu sa kapetanom Johnom Gaffom, čiji je zadatak da zauzme bunker sa druge strane brda. Operacija je uspješna i kompanija C osvaja jedno od posljednjih japanskih uporišta na ostrvu. Japanci koje su zatekli i zarobili bili su u velikoj mjeri neuhranjeni i u agoniji, i bez imalo otpora.
Mutacijska stopa
U genetici, stopa mutacije ili stopa mutabilnosti je učestalost novih mutacija u jednom genu ili organizmu tokom datog vremena. Stope mutacija nisu konstantne i nisu ograničene na jedan način mutacije, stoga postoji mnogo različitih tipova mutacija. Stope mutacija su date za specifične klase mutacija. Tačkaste mutacije su klasa mutacija kod kojih su promjene na jednoj bazi. Misens i nonsens mutacija su dva podtipa tačkastih mutacija. Brzina ovih supstitucija može se dalje podijeliti na spektar mutacija koji opisuje utjecaj genetičkog konteksta na stopu mutacije.
Tanka crvena linija
Radnja
Za njihove napore, vojnici dobivaju jednosedmično odsustvo, ali njihov predah od borbi ne traje dugo: aerodrom na kojem su smješteni nalazi se pod neprestanim neprijateljskim artiljerijskim bombardovanjem; Bell dobiva pismo od svoje supruge saopštavajući mu da se zaljubila u nekog drugog i da želi da se razvede; Kapetan Staros biva razriješen od dužnosti po naređenju potpukovnika Tall-a, koji ga smatra previše mehkim zbog pritisaka u borbi i predlaže da podnese zahtjev za premještanje i da postane advokat u vojnom sudu u Vašingtonu. On predlaže Starosa za Orden srebrne zvijezde, kako bi se izbjeglo da se ne ukalja ime jedinice time što je oficir smijenjen sa dužnosti. Witt ponovo dolazi u dodir s lokalnim stanovništvom i primjećuje da su oni postali daleki i nepoverljivi prema njemu i stalno se svađaju jedni s drugima.
Mutacijska stopa
Postoji nekoliko prirodnih jedinica vremena za svaku od ovih stopa, pri čemu se stope karakterišu ili kao mutacije po paru baza po diobi ćelije, po genu po generaciji ili po genomu po generaciji. Stopa mutacije organizma je evoluirana karakteristika i na nju snažno utiče genetička osnova svakog organizma, pored snažnog uticaja iz okruženja. Gornje i donje granice do kojih mogu evoluirati stope mutacija su predmet tekućih istraživanja. Međutim, stopa mutacija varira u zavisnosti od genoma. Preko DNK, RNK ili jednog gena, stope mutacija se mijenjaju.
Tanka crvena linija
Radnja
Kompanija je zatim poslata u patroliranje rijekom, ali ovaj put sa neiskusnim poručnikom Georgeom Bandom na čelu. Pošto japanska artiljerijska vatra pada blizu njihovih položaja, Band naređuje nekim od vojnika da odu u izvidnicu uzvodno uz rijeku; Witt se javlja kao dobrovaljac da ide zajedno sa ostalima. Oni nailaze na japansku kolonu koja se kreće nizvodno i napada na Wittovu grupu. Da bi kupio vrijeme za kaplara Fifea koji bi trebao da se vrati i obavijesti ostatak jedinice, Witt odvlači pažnju Japanaca, ali ga je onda okružio jedan od japanskih odreda, koji zahtijevaju da se preda. On podiže pušku ali biva ubijen. Kompanija uspijeva da se povuče na sigurno. Witta je kasnije pokopao Welsh i pripadnici njegove jedinice. Kompanija C dobiva novog komandanta, kapetana Boschea i ukrcavaju se na desantni čamac koji ih odvozi sa ostrva.
Mutacijska stopa
Kada se stopa mutacija kod ljudi poveća, mogu se pojaviti određeni zdravstveni rizici, naprimjer, rak i druge nasljedne bolesti. Poznavanje stopa mutacija je od vitalnog značaja za razumijevanje budućnosti raka i mnogih nasljednih bolesti.