cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pećine Aggteleka i Slovačkog krša
Kraški procesi su proizveli bogatu raznolikost struktura i staništa važnih s biološkog, geološkog i paleontološkog gledišta. Dok se krš nastavlja razvijati u planinama srednje visine i u umjerenim klimatskim uvjetima, sedimenti i fosilni oblici reljefa pružaju dovoljno dokaza o procesima u kasnoj kredi i ranim tercijarnim suptropskim i tropskim klimatskim uslovima, kao i periglacijalnim denudacijskim aktivnostima tokom kvartara.
Poznatije pećine
U velikom broju, nekoliko pećina se izdvaja.
Baradla-Domica je prekogranična mreža (pećinski kompleks), bogato ukrašena stalagmitima i stalaktitima, duga 21 km, od čega je otprilike jedna četvrtina na slovačkoj strani, a ostatak u Mađarskoj. Prvi pisani spomen Baradle, mađarskog dijela, datira iz 1549, a od 1920. služi kao turistička atrakcija. Slovački dio kompleksa - pećina Domica otkrivena je 1926. Pećinski kompleks u dužini 1700 metara otvoren je za javnost 1932. Pećina je bila naseljena još 5000 godina prije nove ere i važno je arheološko nalazište neolitske Buk Buk kulture. Temperatura u slovačkom dijelu varira između 10 i 12,3 °C sa vlažnošću iznad 95%. Pećina je važna aktivna potočna pećina u umjerenoj klimatskoj zoni i Ramsarsko područje.
Pećina Gombasek otkrivena je 1951. godine sa 530 od njenih 1525 m otvorenih za javnost od 1955. Pećina se također eksperimentalno koristi za "speleoterapiju" kao sanatorij, fokusiran na bolesti disajnih puteva zahvaljujući konstantnoj temperaturi od 9 °C, visokoj vlažnosti od 98% i povoljnoj mikroklimi. Geomorfološki je jedna od najmlađih, ali ipak i jedna od najupečatljivijih pećina u Slovačkoj sa izvanrednom dekoracijom koja joj je dala nadimak "Pećina iz bajke".
Dobšina (Ledena pećina) dodana je na listu svjetske baštine 2000. Otkrivena je 1870. iako je ulaz bio poznat mnogo prije. Otvorena je za javnost samo godinu dana nakon otkrića, a 1887. postala je prva pećina s električnim osvjetljenjem u Evropi. Debljina leda na podu se približava 25 m, sa površinom od 11.200 m2 i procijenjenom zapreminom od 145.000 m3 leda. Prosječna temperatura je -1 °C (30 °F), a relativna vlažnost između 96 i 99%. Ova pećina spada među najljepše i najbogatije ukrašene ledene pećine na svijetu.
Nacionalni parkovi
Nacionalni park Aggtelek je nacionalni park u sjevernoj Mađarskoj, u regiji Aggtelek krš. Najveća vrijednost parka su navedene brojne pećine u ovom pograničnom području. Ima ih oko 280, različitih veličina. Park zauzima površinu 198.92 km2 od kojih su 39.22 km2 pod strogom zaštitom. Više od 100.000 turista posjeti park godišnje, za koje su na raspolaganju obilasci i studijske staze, kao i hoteli i kampovi. Ekološki, park je ugrožen zagađenjem otpadnim vodama i kućnim otpadom.
Nacionalni park Slovački krš je nacionalni park u jugoistočnoj Slovačkoj na istoimenoj planini, u području distrikta Košice. Pokriva površinu od 346.11 km² a njegova zaštitna zona je 117.41 km². Od 1. marta 1977. je i prvi slovački rezervat biosfere, kada je uključen u UNESCO-ov Program čovjek i biosfera.
Svjetska baština
Pećine u Aggtelek i Slovačkom kršu upisane su 1995. godine na UNESCO-ovu listu svetske baštine. Tada je registrovano 712 pećina, ali se smatra da ih ima i do 1.000. Obuhvataju površinu od 56.651 ha i većom tampon zonom.
Vazda - Gazda
Vazda - Gazda je prvi studijski album grupe Nervozni poštar iz 1985. godine u izdanju diskografske kuće Jugoton. Album je snimljen u studiju "Vedran" na Ilidži u Sarajevu.
NGC 7544
NGC 7544 (također poznat kao PGC 70811) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 325 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 0,80 (76 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (19 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 18. novembra 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kremlj
Kremlj (ruski: кремль) je ruska riječ za dvorac, tvđu, kaštil, kaštel, citadelu i odnosi se na mnoštvo utvrđenih središnjih građevinskih objekata u historijskim ruskim gradovima.
Sam izraz "Kremlj" se uglavnom koristi za najpoznatiji Moskovski Kremlj.
1710.
Godina 1710. (MDCCX) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 1710 za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Tekstil
mini|Tržište tekstila nedjeljom na trotoarima kod [[Karachija, Pakistan]] mini|Jednostavni tekstil – uvećan mini|desno|Mala trgovina tkanininama u [[Al-Mukalla|Al-Mukalli, Yemen]]
Tekstil je elastični materijal sastavljen od sitnih vlakana koje čine predivo. Predivo se proizvodi tako što se sirova vuna, svila, pamuk, lan, ili drugi prirodni ili vještački materijal obrađuje na vretenu da bi se proizvele velike kanape prediva. Tekstil se proizvodi miješanjem, sjeckanjem i presovanjem vlakna zajedno.
Porijeklo riječi
Riječ "tekstil", dolazi od latinskog pridjeva textilis, što znači 'utkano', od prošlog participa glagola textus, texere, što znači tkati. Riječ 'fabric' (platno) također potiče od latinskog, i francuskog: Fabrique, što znači 'izgraditi stvar', i ranije od latinskog Fabrica što znači radionica; umjetnost, trgovina; spretna proizvodnja, struktura, koje dolazi iz latinskog Faber, ili zanatlija koji radi sa tvrdim materijalima.
Osredek pri Krmelju
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Osredek pri Krmelju je imao 130 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Osredek.''
Patuljasta galaksija
Patuljasta galaksija je vrsta galaksije koju odlikuje mala razmjera (nekoliko 1.000 svjetlosnih godina) i slaba sjajnost. Zbog tih karakeristika teže ih je otkriti. Pretežno se nalaze u galaksijskim jatima. Označavaju se engleskim prefiksom "d" (en. dwarf; bs. "patuljak"). Dijele se na kuglaste odnosno sferoidne (dSph); eliptične (dE); nepravilne (dIrr).
Patuljasta eliptična galaksija
Posjeduje sve osobine eliptičnih galaksija s tim da je manja. Veličina iznosi 1000-10.000 pc a masa se kreće 1-10 milijardi Sunčevih masa.
Patuljasta sferoidna galaksija
Također eliptična ali više sferoidnog oblika. Veličina im iznosi 100-500 pc s masom 100 miliona puta većom od našeg Sunca.
Patuljasta nepravilna galaksija
Ima slične osobine kao nepravilne galaksije. To uključuje prisustvo prašine i zvijezda koje se rađaju. Postoji jedna posebna vrsta koja sadrži dosta plavih patuljaka.
Patuljasta kompaktna galakija
Odlikuje ih velika gustina zvijezda. Dijele se još na ultra kompaktne i plave kompaktne.
ISO/IEC 17025
ISO/IEC 17025 je standard koji daje opće zahtjeve za kompetentnost ispitnih i kalibracionih laboratorija. Nastao je iz ISO/IEC Vodiča 25 (ISO Guide 25), koji je izdala Međunarodna organizacija za standardizaciju 1999. godine. Standard ISO/IEC 17025 se diektno odnosi na laboratorije koje izdaju rezultate ispitivanja ili kalibracija.
Akreditiranje prema ISO/IEC 17025
Tijela koja vrše akreditiranje po ovom standardu moraju ispuniti zahtjeve standarda ISO/IEC 17011. U većini zemalja postoji samo jedno akreditaciono tijelo koje vrši akreditaciju prema ISO/IEC 17025.
Marko Martinović
Marko Martinović - Car (Polje kod Travnika, 8. marta 1933. - 23. oktobra 2003.) bio je hrvatski i bosanskohercegovački pjesnik, novinar i pisac. Radio je kao poštanski službenik u Vitezu.
Književno djelo
Uvršten je u antologiju Hrvatska proza u BiH od Matije Divkovića do danas" (1995.) priređivača Veselka Koromana. Prema riječima kritičara Željka Grahovca:
Smatra ga se predvodnikom "Viteškog novog književnog naraštaja" (kamo se ubrajaju Ivo Totić, Željko Kocaj, Ivica Maros, Đurđica Čilić-Škeljo, Anto Zirdum i drugi). Po njemu se zove i književna nagrada "Marko Martinović Car", utemeljena 2007. koja se dodjeljuje u Vitezu
Super Victor
Maskota je prvi put predstavljena na prijateljskoj utakmici između Francuske i Švedske koja se odigrala 18. novembra 2014. na stadionu Vélodrome u Marseilleu. Ime maskote (Super Victor) je otkriveno 30. novembra 2014. godine, nakon primanja oko 50.000 glasova od javnosti na zvaničnoj web stranici UEFA-e, gdje su u konkurenciji dodijeljivanja imena maskote bila još "Driblou" i "Goalix".
Plin
mini|desno|250px|Slobodan smjer kretanja čestica plina Plin ili gas je jedno od četri agregatna stanja tvari, sastavljene od čestica bez određenog oblika ili zapremine koje su manje ili više u nepravilnom kretanju. U takvom stanju, molekule tvari imaju dovoljnu unutrašnju energiju da se oslobode iz stabilne strukture. Temperatura pri kojoj tvar prelazi u plinovito stanje naziva se vrelište. Osnovna osobina supstance u plinovitom agregatnom stanju je slobodno kretanje čestica supstance (atomi, molekule) u prostoru koji supstanca zauzima. Taj prostor ima mnogo veću zapreminu nego što je ukupna zapremina čestica plina, zbog čega plinovi pokazuju osobinu stišljivosti - lakog smanjenja zapremine. Slobodno kretanje čestica gasa ukazuje na odsustvo privlačnih sila među česticama plina. Sudari čestica gasa sa zidovima prostora u kojem se gas nalazi stvaraju pritisak plina.
Čisti plin može se sastojati od pojedinačnih atoma (npr. plemeniti plin poput neona), elementarnih molekula napravljenih od jedne vrste atoma (npr. kisik) ili složenih molekula napravljenih od različitih atoma (npr. ugljen dioksid). Mješavina plinova, kao što je zrak, sadrži razne čiste plinove. Ono što razlikuje gas od tečnosti i čvrstih materija je velika odvojenost pojedinačnih gasnih čestica. Ovo razdvajanje obično čini bezbojni gas nevidljivim ljudskom posmatraču.
Gasovito stanje materije javlja se između stanja tečnosti i plazme, od kojih potonje predstavlja gornju temperaturnu granicu za gasove. Na donjem kraju temperaturne skale leže degenerativni kvantni gasovi koji dobijaju sve veću pažnju. Atomski gasovi visoke gustine superohlađeni na veoma niske temperature klasifikuju se prema svom statističkom ponašanju ili kao Bose gasovi ili Fermi gasovi.
Fizičke karakteristike
Obzirom da je većinu gasova teško direktno posmatrati, oni su opisani korištenjem četiri fizička svojstva ili makroskopske karakteristike: pritisak, zapremina, broj čestica (hemičari ih grupišu po molovima) i temperatura. Ove četiri karakteristike su više puta promatrali naučnici kao što su Robert Boyle, Jacques Charles, John Dalton, Joseph Gay-Lussac i Amedeo Avogadro za razne plinove u različitim okruženjima. Njihove detaljne studije su na kraju dovele do matematičke veze između ovih svojstava izraženih zakonom idealnog gasa.
Čestice plina su široko odvojene jedna od druge, te stoga imaju slabije međumolekularne veze od tekućina ili čvrstih tvari. Ove intermolekularne sile su rezultat elektrostatičkih interakcija između čestica plina. Jednako naelektrisane oblasti različitih gasnih čestica se odbijaju, dok suprotno naelektrisane oblasti različitih gasnih čestica privlače jedna drugu; plinovi koji sadrže trajno nabijene jone poznati su kao plazme. Gasovita jedinjenja sa polarnim kovalentnim vezama posjeduju trajne neravnoteže naboja i tako doživljavaju relativno jake intermolekularne sile, iako molekulrni neto naboj jedinjenja ostaje neutralan. Prolazni, nasumično inducirani naboji postoje preko nepolarnih kovalentnih veza molekula i elektrostatičke interakcije uzrokovane njima nazivaju se Van der Waalsovim silama. Interakcija ovih intermolekularnih sila varira unutar supstance koja određuje mnoga fizička svojstva jedinstvena za svaki gas.[ Poređenje tačaka ključanja jedinjenja formiranih ionskom i kovalentnom vezom dovodi nas do ovog zaključka. Lebdeće čestice dima na slici pružaju uvid u ponašanje gasa niskog pritiska.
U poređenju sa drugim agregatnim stanjima, gasovi imaju nisku gustinu i viskoznost. Pritisak i temperatura utiču na čestice unutar određene zapremine. Ova varijacija u razdvajanju čestica i brzini se naziva kompresibilnost. Ovo razdvajanje i veličina čestica utječu na optička svojstva plinova kao što se može naći u sljedećoj listi indeksa prelamanja. Konačno, čestice plina se šire ili difundiraju kako bi se homogeno rasporedile po bilo kojem spremniku.
Makroskopski pogled na gasove
Kada se posmatra gas, potrebno je prvo odrediti referentni okvir ili skalu dužine. Veća skala dužine odgovara makroskopskoj ili globalnoj tački gledišta gasa. Ovo područje (koji se naziva volumen) mora biti dovoljne veličine da sadrži veliki uzorak čestica plina. Rezultirajuća stqatistička analiza ove veličine uzorka daje "prosječno" ponašanje (tj. brzinu, temperaturu ili pritisak) svih čestica plina unutar regije. Nasuprot tome, manja skala dužine odgovara mikroskopskoj ili tački gledišta čestica.
Makroskopski, mjerene karakteristike gasa su u smislu samih čestica gasa (brzina, pritisak ili temperatura) ili njihove okoline (zapremina). Na primjer, Robert Boyle je studirao pneumatsku hemiju u malom dijelu svoje karijere. Jedan od njegovih eksperimenata odnosio se na makroskopska svojstva pritiska i zapremine gasa. U svom eksperimentu koristio je manometar s J-cijevi koji izgleda kao epruveta u obliku slova J. Boyle je zarobio inertni plin u zatvoreni kraj epruvete sa stupcem žive, čime je napravio broj čestica i temperaturu konstantnim. On je primjetio da kada se poveća pritisak u gasu, dodavanjem više žive u kolonu, zapremina zarobljenog gasa se smanjuje (ovo je poznato kao inverzna veza). Nadalje, kada je Boyle pomnožio pritisak i zapreminu svakog posmatranja, proizvod je bio konstantan. Ovaj odnos važi za svaki gas koji je Boyle uočio da vodi ka zakonu, (PV=k), nazvan u čast njegovog rada na ovom polju.
Postoje mnogi matematički alati dostupni za analizu svojstava gasa. Kako su gasovi podvrgnuti ekstremnim uslovima, ovi alati postaju složeniji, od Eulerovih jednačina za neviscidno strujanje do Navier-Stokesovih jednačina koje u potpunosti uzimaju u obzir viskozne efekte. Ove jednačine su prilagođene uslovima datog gasnog sistema. Boyleova laboratorijska oprema omogućila je korištenje algebre za dobijanje rezultata. Njegovi rezultati su bili mogući jer je proučavao gasove u situacijama relativno niskog pritiska gde su se ponašali na "idealan" način. Ovi idealni odnosi se primjenjuju na sigurnosne proračune za različite uslove leta na materijalima koji se koriste. Oprema visoke tehnologije koja se danas koristi dizajnirana je da nam pomogne bezbjedno istražiti egzotičnija radna okruženja u kojima se gasovi više ne ponašaju na "idealan" način. Ova napredna matematika, uključujući statistiku i multivarijabilni račun, omogućava rješenje za tako složene dinamičke situacije poput ponovnog ulaska svemirskog vozila. Primjer je analiza ponovnog ulaska spejs šatla kako bi se osiguralo da su svojstva materijala pod ovim uslovima opterećenja odgovarajuća. U ovom režimu leta, gas se više ne ponaša idealno.
Grupa za filogeniju angiospermi
mini|350px|desno|Klasifikacija APG III (2009) ili treća verzija filogenetske klasifikacije cvjetnica koju utvrđuje međunarodna Angiosperm Phyilogeny Group. To je najvažnija botanička klasifikacija danas, koja počiva na promjenjenom APG II sistemu klasifikacije ([[2003.) i dopunama filogenetske klasifikacije APG IV (2016.).]] Grupa za filogeniju angiospermi (APG) je neformalna međunarodna grupe sistematskih botaničara koji su se okupili da pokušaju uspostaviti konsenzus u taksonomiji cvjetnica (angiospermi) da bi se nova znanja srodnosti biljaka i njihovim odnosima otkrivala putem filogenetičke studije.
Do 2016., pojavile su se četiri verzije klasifikacijskog sistema, koje su rezultat ove suradnje, a objavljene su 1998., 2003., 2009. i 2016. godine. Važan motiv za grupu je bilo ono što su oni smatrali da postoje nedostaci u prethodnim klasifikacijama koje se nisu zasnivale na monofiletskom grupiranju (tj. grupama koje uključuju sve potomke zajedničkog pretka).
APG publikacije su sve uticajnije, s nizom velikih herbarija mijenjajući raspored svojih kolekcija prema najnovijim APG sistemima.
Klasifikacija angiospermi i APG
U prošlosti, sisteme klasifikacije su obično sastavljali pojedi botaničari ili male grupe. Rezultat je bio veliki broj sistema (vidi Spisak sistema taksonomije biljaka). U različitim zemljama, favorizirani sz različiti sistemi i njihova ažuriranja. Primjeri su Engler sistem u kontinentalnoj Evropi, Bentham i Hooker sistem u Britaniji (posebno uticajan jer je koristio Kew) i Takhtajanov sistem u bivšem Sovjetskom Savezu i zemljama u okviru njegove sfere uticaja i Cronquist sistem u Sjedinjenim Državama.
Prije dostupnostI genetičkih dokaza, klasifikacija cvjetnica (Angiospermae, Anthophyta ili Magnoliophyta) bila je na osnovu njihove  'morfologije'  (posebno cvijeta) i  'biohemije'  (vrsta hemijskih spojeva u biljci).
Nakon 1980-ih, detaljni genetički dokazi analizirani su putem filogenetičkih metoda i uz potvrdu ili razjašnjavanje nekih odnosa u postojećem sistemu klasifikacije, dolazilo se i do radikalnih izmjena. Genetički dokazi omogućili su brzi priliv znanja koja su dovela do mnogih prijedloga izmjena i dopuna; dotadašnja stabilnost se "grubo razbila". Ovo je postavilo probleme za sve korisnike sistema klasifikacije (uključujući i enciklopediste). Podsticaj je došao iz širokih molekulskogenetičkih studija objavljenih tokom 1993. godine. Zasnivale su se na proučavanju 5000 cvjetnica i fotosintetskih gena (rbcL). Ovo proizveo niz iznenađujuće rezultate u smislu odnosa između grupa biljaka; naprimjer, dikodiledone nisu podržane kao posebna grupa. U početku je postojala nespremnost da se razvije novi sistem koji je u potpunosti zasnovan na jednom genu. Međutim, kasniji rad i dalje je podržavao ove nalaze. Istraživanja uključivala su suradnjom bez presedana između vrlo velikog broja znanstvenika. Stoga, umjesto da se imenuju svi pojedinačni doprinosi, donesena je odluka da sew usvoji ime Grupa za filogeniju angiospermi (Angiosperm Phylogeny Group) ili skraćeno APG. Prva publikacija pod ovim imenom izašla je 1998. godine i privukla veliku medijsku pažnju, a namjera je bila da se pruži široko prihvaćena i stabilnija referentna tačka za klasifikaciju angiospermi.
Sistem se temelji na dva gena za hloroplaste i jedan gen koji kodira ribosome. Ovaj izbor gena iz ćelijskih organela je značajan; zoološka taksonomija slično koristi gene za mitohondrije. Genom ćelijskih organela je odvojen od jedarnog genoma, tako da hloroplasti i mitohondrije imaju svoju DNK– zapravo prokariotsku DNK. Stopa promjena nukleotida DNK organela je drugačija od one u jedarno DNK.
Klasifikacija predstavlja pogled u određenom trenutku, na osnovu određenih američkih istraživanja. Nezavisni istraživači, ukljucujuci članove APG, i dalje objavljuju svoje stavove iz oblasti taksonomije angiospermi. Klasifikacije se mijenjaju,što može biti delikatno za korisnike. Međutim, publikacije APG se sve više smatraju autoritativnom referentnom tačkom, a primjeri uticaja APG sistema su slijedeći:
Principi APG sistema
Pristupni principi APG klasifikacije su navedeni u prvom radu iz 1998. godine, a ostali su nepromijenjene u narednim revizijama. Ukratko, to su:
Iznad ili paralelno sa rangom reda i porodice, slobodnije koristi se termin kladus. (Neki kladusi kasnije su dobili formalna imena u vezi sa revizijom APG sistema 2009. Autori kažu da je to "nije moguće, a nije ni poželjno" nabrojati sve grane na filogenetskom stablu. Međutim, sistematičari treba da se dogovore o imenima za neke kladuse posebno redova i porodica, kako bi se olakšala komunikacija i diskusija.
Ažuriranje
Peter Stevens, jedan od autora sva četiri APG rada, održava web stranicu, Angiosperm Filogenija Web (APWeb), čiji je domaćin bila Botanička bašta u Misuriju (Missouri Botanical Garden), koja se redovno ažurira od 2001. godine, te je koristan izvor za najnovije istraživanje u filogeniji angiospermi koja prate APG pristup.
Navedeni kao "autor" jednog ili više radova
a = autor; c = suradnik
Navedeni kao "suradnici" u jednom ili više radova
c = Suradnik
Kinezi
Tokom japanske okupacije Kine u Drugom svjetskom ratu, među iseljenim Han Kinezima počinje rasti nacionalistički pokret. Članovi pokreta počinju Kini pružati snažnu potporu. Kada su komunisti 1949. zavladali zemljom, Kinezi i dalje pružaju svesrdnu pomoć domovini, ne zato što vole komuniste i njihovu ideologiju, nego jer je domovina ujedinjena.
Porodica
Kina ima 340 miliona porodica, s 3.63 osobe po domaćinstvu. Ona se sastoji od roditelja i djece i često je prisutno 3 ili više generacija. U prošlosti kineska porodica živjela je pod apsolutnim autoritetom muške glave porodice. Danas u najnovije doba kako je uvedeno 'planiranje porodice', kod mnogih porodice muž i žena počeli su zajednički voditi brigu o domaćinstvo, konsultirajući se sa ostalim članovima porodice. Kod njih je veoma važno reći da se sa poštovanjem odnose prema starijim članovima zajednice, i da posvećuju mnogo ljubavi prema svojoj djeci.
Jezik i lokalne grupe
Jezici Kineza, koji se često ne mogu međusobno razumjeti, pripadaju velikoj porodici sino-tibetskih jezika. Najbrojnija etnička grupa Han Kineza također govori nizom manje ili više razumljivih dijalekata.
1) Veoma brojna grupa Kantonskih Han Kineza (Cantonese) koji govore dijalektom (ili jezikom) yue raširena je u 45 država s ukupno 65,571,000 ljudi. Najviše ih je izvan Kine u Maleziji, gdje ih živi 1,297,000. Ovdje treba napomenuti da 20,000 Kineza u Gvatemali govori španskim, a ima ih i 1,100 u Portugalu koji se služe portugalskim jezikom. Također 21,000 kantonskih Kineza živi na Mauricijusu, a govore jezikom hakka.
2) Chaozhou Han Kinezi, nastanjeni u Francuskoj, tek 10,000 pripadnika, govore jezikom min nan.
3) Grupa Dan, koja govori jezikom yue, nastanjena je u zemlji matici, ima 4,414,000 pripadnika.
4) Fukienese (Fukienski) Han Kinezi, ova grupa nastanjena je na Brunejima i ima tek 3,400 članova. Govore jezikom yue.
5) Gan Kinezi (koji također pripadaju pravim Han Kinezima) broje 37,560,000 duša, žive u Kini i govore jezikom gan.
6) Hainanese (Hainanski) Kinezi žive u 5 država (najviše u Kini), svih skupa ima ih 5,578,000. Ostali žive u Kambodži (14,000), Maleziji (104,000), Singapuru (170,000) i Tajlandu (6,500). Govore jezikom min nan.
7) Etnička zajednica Hakka broji 37,310,000 duša, žive u dvadesetjednoj državi. Van Kine najviše ih je na Tajvanu (2,254,000) i Maleziji (1,764,000), svi govore jezikom hakka.
8) Hui'an Kinezi (160,000) živi u Kini i govore jezikom min dong.
9) Huizhou Kinezi iz Kine (3,913,000) govore istoimenim jezikom.
10) Jin Kinezi (57,315,000), svi iz Kine, govore jinyu.
12) Min Bei Kinezi žive u 6 država, najviše u Tajlandu (5,623,000) i u matici (2,632,000). Svi govore min bei kineski. Ima ih i na Brunejima, Singapuru, Indoneziji i Maleziji.
13) Min Dong Kinezi (9,313,000), koji govore istoimeni jezik živi u 6 država, najviše u Kini (9,040,000), te nešto u Indoneziji, Bruneju, Maleziji, Singapuru i Tajlandu.
14) Min Nan Kinezi (39,670,000), uglavnom u Kini (32,601,000) govore min nan. Žive ukupno u 13 država, izvan Kine najviše u Maleziji (2,021,000). Također u Singapuru, Tajlandu, Filipinima, Sjedinjenim Državama i drugdje.
15) Min Zhong Kinezi (820,000), govore min zhong, žive u Kini.
16) Pinghu Kinezi iz Kine govore sjeverni zhuang. Ima ih 2,508,000.
18) Puxian Kinezi iz Kine (2,706,000) i nepoznatog broja u Maleziji govore pu-xian.
19) Shaojiang (895,000) iz Kine govore južni zhuang.
20) Shaozhou, iz Kine (961,000) govore min nan.
21) Taiwanese (Tajvanski Kinezi) 800 u Kostariki govore Jangshung i 1,000 u Francuskoj se služi mandarinskim.
22) Teochew žive u Maleziji (891,000), Singapuru (534,000) i Kambodži (174,000), svi govore min nan.
23) Waxiang iz Kine (328,000) govore Waxianghua.
24) Wenchow Kinezi u Francuskoj (20,000) govore jezikom wu.
25) Wu Kinezi u Kini (84,202,000) i još devet država govore wu.
26) Xiang (37,056,000) u Kini koji govore xiang, imaju i nepoznat broj pripadnika u Sjedinjenim Državama, Ujedinjenom Kraljevstvu i Kanadi.
27) Xunpu Kinezi iz Kine (1,100) govore min nan.
Arhitektura
mini|lijevo|[[Zabranjeni grad, mjesto gdje je proveo veći dio svoga života posljednji kineski car.]]
Staru kinesku arhitekturu karakteriše superiorna arhitektonska tehnika i umjetnički dizajn koju je čini jedinstvenom. Najpoznatije građevinsko čudo, jedino za koje se prije smatralo da se može vidjeti sa mjeseca, svakako je Veliki zid.
U građevinarstvu se upotrebljava drveni kostur i bojeni dizajn. U feudalno doba boja je u arhitekturi bila tačno ograničena na socijalni status. Žuta boja pripadala plemstvu, zelena ostalima. Vrlo česti zmaj ili feniks bojan je na zelenoj podlozi zlatnom bojom.
Kod Kineza stare Kine veoma je značajna vrtna arhitektura, kombinacija struktura i ručno urađenih slika, s prirodnim scenama. Slika, arhitektura i okolina, zajedno s čovjekom u vrtnoj arhitekturi čine punu harmoniju. Carski vrtovi, vrlo često grandiozni, građeni su za kraljevsku porodicu od strane hiljada ljudi. Privatni vrtovi česti su u urbanim sredinama, oni su malehni, lijepog izgleda i mnogostruko funkcionalni. Najpoznatiji privatni vrtovi nalaze se u Suzhou, u provinciji Jiangsu.
Postoje i manastirski vrtovi, po manastirima, prirodno lijepi, koji odišu svetom atmosferom i mirnoćom.
Pismo
Ovaj stari kulturni narod u mnogočemu poseban, ima i svoje posebno pismo (ideografsko ) kojim se služi preko milijardu ljudi. Već u periodu Qin (221-206. p. n. e.) postojalo je 3,300 znakova. Ono se neprekidno razvija pa se već 100. godine ne u dinastiji Istočni Han razvilo se 9,535 znakova, slijedi: dinastija Liang (16,917), Sjeverni Song (26,149), Ming (32,200), Qing ((47,043), i danas preko 56,000 pisanih znakova. U modernoj Kini u upotrebi je tek nekoliko hiljada znakova. Nekih 40% od 56,000 znakova tek su varijante drugih.
Čaj kod Kineza
Čaj je najpoznatiji kineski napitak. Prema legendi (2700 one) kineski car je sjedio ispod drveta, kada mu je u filžan vode koju je kuhao palo lišće (čaja). Kada je probao tu tekućinu iznenadio se koliko ga je revitalizirala. Ponovio je eksperiment, i otada je nastao običaj pijenja toga napitka u Kini.
Književnost
Književnost danas uglavnom znači grupa tekstova ali se također uže koristi za tekstove koji se posebno smatraju umjetničkim oblikom, posebno prozu, dramu i poeziju.
U zadnjim nekoliko stotina godina, definicija se proširila i uključila usmenu književnost, od koje je veliki dio zapisan. Književnost je metoda snimanja, čuvanja i prenošenja znanja i zabave, a može imati i društvenu, psihološku, duhovnu ili političku ulogu.
Književnost, kao umjetnička forma, može uključivati i djela u različitim žanrovima nefikcije, kao što su biografija, dnevnici, memoari, pisma i esej. U okviru svoje široke definicije, literatura uključuje nefiktivne knjige, članke ili druge štampane informacije o određenoj temi.
Književnost se klasifikuje prema tome da li je poezija, proza ili drama, a takva dela se često dalje kategorišu prema istorijskom periodu, pridržavanju određenih estetskih osobina ili žanru. Književnost se može podijeliti prema naciji, filozofiji, dobu pisanja, i raznim drugim kategorijama. Umjetnička književnost ima tri osnovne grane: drama, poezija i proza.
Uvod
Nacije i narodi mogu imati svoju književnost, kao i filozofije, i historijska doba. Primjeri nacionalne književnosti su Židovski Talmud i Grčka Odiseja i Ilijada.
Razna historijska doba su imala vrlo raličite vrste književnosti. Rana književnost je često bila vjerska, dok je romantična književnost postala popularna u srednjem vijeku (Šekspirov "Romeo i Julija" naprimjer). Doba prosvijetljenja u historiji nam je ipak ostavilo mnoge primjere nacionalističke i filozofske književnosti. Književnost dvadesetog vijeka je obično zahtjevala psihološki uvid u razvoj likova (J.D. Selinđerov "Lovac u žitu" je odličan primjer ovoga).
Usmena književnost
Usmena književnost predstavlja najstariji oblik književnoumjetničkog rada. Na različitim prostorima razvijali su se različiti rodovi usmene književnosti. Osnovna podjela usmene književnosti na rodove i vrste može izgledati ovako:
Poezija: lirska pjesma - sevdalinke, obredne, dodolske, kraljičke...; epska pjesma: - epovi i krajišnice; epsko-lirska pjesma: - balade i romanse.
Proza: bajke, pripovijetke, priče, legende, predaje: - predaje o građevinama, grobljima, turbetima; predaje o evlijama i kerameti-sahibijama; predaje o značajnim historijskim događajima; predaje o značajnim historijskim ličnostima...
Dramski radovi
Pisana ili umjetnička književnost
Umjetnička književnost, kao i usmena, ima tri osnovne grane: poeziju, prozu i dramu.
Poezija
Poezija je vrsta književnosti u kojoj se tekst piše u stihovima. Poezija obično sadrži niz stilskih figura uključujući rimu, metaforu, poređenje, gradaciju, hiperbolu, itd. Moguće je da je poezija najstarija vrsta književnost. Rani primjeri su Sumerski "Ep o Gilgamešu" (1700. p. n. e.), djelovi Biblije, i radovi Homera.
U različitim nacijama nalazimo raličite vrste poezije. U grčkoj poeziji stihovi se rijetko rimuju, dok je u Italijanskoj i Francuskoj poeziji suprotan slučaj. Generalno gledajući, u britanskoj i njemačkoj poeziji rima je podjednako i prisutna i odsutna. Neke jezike karakteriše prirodan afinitet za duže stihove, dok je kod drugih izražena tendencija ka kraćim stihovima. Neke od ovih karakteristika su uvjetovane razlikama u leksici i gramatici samih jezika. Na primjer, neki jezici imaju veći fond riječi koje se rimuju, ili više sinonima od drugih. Poezija je također ukomponovana u neke vrste drame, poput opere.
Proza
Proza je vrsta književnosti koja ne slijedi predodređen način pisanja. Proza jednostavno kaže nešto bez pokušaja da uljepša tj. koristi stilske figure. Proza naravno može biti lijepa, ali ne zbog načina na koji je pisana nego zbog onoga što je rečeno.
Romani pripadaju prozi. Roman je zapravo samo duža priča napisana u proznom stilu. Jedan od prvih primjera romana u Evropi je "Don Kihot". Puno ranije, na Bliskom Istoku se pojavljuju "Priče iz hiljadu i jedne noći", ili čak ranije, u Aziji, nastaje priča "Tri Kraljevstva". Danas se prozu nalazimo u različitim oblicima. Filozofski, historijski i novinarski radovi, su također primjeri proznog stila.
Drama
Drama je vrsta književnosti koja je nastala za vrijeme antičke Grčke i razvija se do dan danas. Drama se u glavnom ne piše da bi bila čitana već da bi bila prikazana u pozorištu. Tokom osamnestog i devetnestog vijeka, Opera je nastala kao kombinacija drame, poezije, i muzike.
Osnovne vrste drame su tragedija i komedija, koje se prvo pojavljuju nekoliko vijekova prije naše ere. Staro-Grčka drama je, po legendi, nastala za vrijeme vjerskog festivala, kada se jedan pjevač odvojio od hora i počeo pjevati sam. Grčka tragedija se u glavnom bavila sa poznatim historijskim i mitološkim temama. Tragedije su (kao što su to i danas) tipično bile ozbiljne i ticale su se se ljudske prirode. Za razliku od njih, komedije su većomom bile satirične i uvijek su imale sretan završetak. Grčki festivali bi obično imali tri tragedije i jednu komediju.
NGC 1595
NGC 1595 (također poznat kao ESO 202-25 i PGC 15195) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 221 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Dlijeto. Najveći prečnik je 1,30 (84 hiljade sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (58 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 3. decembra 1837. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Proton (čvor)
Proton može značiti:
Zapamti, ja sam gazda
Zapamti, ja sam gazda je drugi studijski album grupe Nervozni poštar iz 1986. godine u izdanju diskografske kuće Jugoton. Album je snimljen oktobra 1986. godine u studiju "Jadran Film" u Zagrebu.
Fotogrametrija
Fotogrametrija i daljinska istraživanja su vještina, nauka i tehnologija dobijanja pouzdanih kvantitativnih informacija o fizičkim objektima na Zemlji i okoline, procesom zabilježavanja, mjerenja, analiziranja i interpretacije fotografskih snimaka i scena elektromagnetnog zračenja dobivenih senzorskim sistemima.
Čatići
Čatići su naseljeno mjesto u općini Kakanj, Bosna i Hercegovina.
Muhamed Hadžijahić
Biografija
Rođen je 6. februara 1918. godine u Sarajevu. Osnovnu i srednju školu je završio u Sarajevu, a na Pravnom fakultetu u Zagrebu je diplomirao i 1965. godine doktorirao disertacijom ''Pravni položaj Sarajeva u Otomanskoj Carevini do 1850. godine.'' Poslije završenog fakulteta radio je kao cenzor u Glavnom ravnateljstvu za promičbu NDH. U toku Drugog svjetskog rata surađivao je sa NOP-om i zagrebačkim komunističkim pokretom. Nakon rata radio je u uredu za informacije Predsjedništva Vlade NRH, pravnik u Generalnoj direkciji ugljena u Zagrebu, zatim godinu dana je bio pravnik u Generalnoj direkciji ugljena u Zagrebu, pa kao pravni referent u istarskim ugljenokopima u Raši. Od 1951. je u BiH u kotarskom sudu i Državnom sekretarijatu za pravosudnu upravu NRBiH u Sarajevu, nakon čega je radio kao sudac u više bh. gradova. Od 1964. pravnik na fakultetskim ustanovama i institutima u Sarajevu. Od 1967. je u privredi u poduzeću »Tito« u Vogošći, no nakon godine dana je u Gradskom zavodu za zaštitu i uređenje spomenika kulture u Sarajevu. Zatim je sve do mirovine u Akademiji znanosti BiH gdje je obavljao dužnosti. Predsjedavao vijećem Gazi Husrev-begove biblioteke u Sarajevu 1971. godine. Napisao više stotina članaka, rasprava i studija. U svojim radovima bavio se alhamijado književnošću, bosansko-hercegovačkom historijom ranog srednjeg vijeka i perioda osmanlijske vladavine, položajem gradova u Osmanlijskom Carstvu, Crkvom bosanskom i širenjem islama u Bosni, hamzevijskim pokretom, a napisao je i više bibliografskih priloga.
U javnom životu javlja se još 1934. godine sa svojim radom o narodnim pjesmama o Aliji Đerzelezu u listu "Novi behar". Prve javne radove, nakon pauze od tridesetak godina, objavljuje polovinom 1970-ih (Od tradicije do identiteta; Geneza nacionalnog pitanja bosanskih Muslimana, 1974). Njegovi radovi su prevođeni na engleski, njemački, francuski,češki i italijanski jezik. Veliki broj njegovih članaka, kao i iscrpnijih radova se danas čuvaju u mnogim međunarodnim bibliotekama, Orientalističkom Muzeju Bosne i Hercegovine, Bošnjačkom Institutu u Sarajevu, kao i u UNESCO-ovoj zbirci Historije Jugoistočne Evrope.
Preminuo je 21. juna 1986. godine u Sarajevu.
Otavnik
Otavnik je naseljeno mjesto u sastavu općine Sevnica, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Sevnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Otavnik je imao 25 stanovnika.
Anđelko Vuletić
Anđelko Vuletić (Zagorac, Trebimlja, Trebinje, 6. februara 1933. Zagreb - 21 oktobra 2021.) bio je hrvatski i bosanskohercegovački pjesnik, romanopisac, dramski pisac, pisac za djecu, književni kritičar i polemičar, prevoditelj s francuskog jezika. Pučku školu završio u rodnom mjestu i Trebinju, Filozofski fakultet, (književnost) u Beogradu. Dobitnik je Godišnje nagrade Društva pisaca Bosne i Hercegovine 1965. godine za zbirku pjesama Sedam vječnih pitanja i brojnih drugih nagrada i priznanja.
Bibliografija
Neka njegova djela je u antologiji Zywe zradla iz 1996. sa hrvatskog na poljski prevela poljska književnica i prevoditeljica Łucja Danielewska.
Ništa više nije kao prije
Ništa više nije kao prije je treći studijski album grupe Nervozni poštar iz 1987. godine u izdanju diskografske kuće Jugoton.
Dževher ibn Abdulah "Sicilijanac"
Dževher ibn Abdulah "Sicilijanac", rođen oko 928-930, umro 992, također poznat kao El-Rumi, bio je jedan od najvažnijih vojskovođa u Fatimidskoj vladavini. Osnivač je grada Kairo i Univerziteta Al-Azhar.
Biografija
Dževher je bio sicilijanski Memluk (islamizirani, rob-vojnik, služili u Ejubijskoj dinastiji od 9 – 17. stoljeća), grčkog porijekla. Njegova porodica je porijeklom sa Sicilije po čemu je dobio nadimak الصقلي (Sicilijanac). Doveden je kao rob u Sjevernu Afriku. U službu kod halife Ismaila ibn Mensura je doveden kao posebno inteligentan i sposoban rob. Sin halife, Al-Mu'izz ga je oslobodio i imenovao svojim ličnim sekretarom. Uskoro je postao Vezir i visokorangiran vojni general, gdje je pokazao veliko vojno umjeće. Pod njegovim komandovanjem, granice Fatimidskog halifata su proširene. Osvojio je grad Fes u Maroku.
200px|mini|lijevo|[[Džamija Al-Azhar|Džamija i univerzitet Al-Azhar, kojega je Dževher osnovao 970. godine]] Nakon što su zapadne granice Fatimidskog carstva osigurane, Dževher "Sicilijanac je počeo osvajati teritorije prema Egiptu i osvojio je teritorije oko rijeke Nil nakon opsade Gize. Dževher je nakon toga vladao Egiptom do 972. kao namjesnik.
U tom periodu osnovao je grad Kairo kao novu prijestolnicu Fatimidskog halifata. 970. godine osniva džamiju Al-Azhar. Dževher je umro u februaru 992. godine.
Združena braća
Združena braća jest 10-dijelna mini serija iz 2001. o Drugom svjetskom ratu, zasnovana na istoimenoj knjizi koju je napisao historičar i biograf Stephen E. Ambrose. Izvršni filmski producenti su Steven Spielberg i Tom Hanks, koji su ranije sarađivali u filmu slične tematike Spašavanje vojnika Ryana (1998). Epizode su prvo prikazane na HBO-u, a još uvijek se često prikazuju na TV-mrežama širom svijeta.
Radnja serije prati iskustva "Lahke čete" 2. bataljona 506. padobranske pješadijske regimente dodijeljene 101. zračno-desantnoj diviziji Armije SAD-a. Serija pokriva četinu osnovnu obuku u kampu Toccoa (Georgia), američki padobranski desant u Normandiji, Operaciju "Market Garden", bitku za Bastogne te dalje prema kraju rata, uključujući i zauzimanje "Orlovog gnijezda".
Prikazani događaji zasnovani su na Ambroseovim istraživanjima i zabilježenim intervjuima s veteranima Lahke čete. U epizodama je korišteno dosta umjetničke slobode, uz nekoliko razlika između zabilježene historije i filmske verzije. Svi likovi zasnovani su na stvarnim članovima Lahke čete; neki od njih mogu se vidjeti u snimljenim intervjuima u uvodu svake epizode (međutim, njihova imena otkrivaju se tek na samom kraju čitave serije).
Naziv knjige i serije dolazi iz čuvenog ''Govora za dan sv. Krispina'', koji drži Henrik V prije bitke kod Azincourta u istoimenoj Shakespeareovoj drami (4. čin, 3. scena). Odlomak iz ovog govora citiran je na prvoj stranici knjige, a također ga citira Carwood Lipton u posljednjoj epizodi serije.
Razvoj
Za razvoj serije najviše zasluga imaju Tom Hanks i Erik Jendresen. Oni su mjesecima radili na detaljima radnje i pojedinačnim epizodama. Spielbergova uloga najvećim se dijelom sastojala u završnom pregledu serije te korištenju Spašavanja vojnika Ryana (u kojem su on i Hanks prethodno sarađivali) kao podloge za seriju. Izjave veterana Lahke čete, poput Donalda Malarkeya, kasnije su korištene u produkciji kako bi se dodalo što je više moguće detalja.
Radnja
Združena braća detaljno prati (ponekad preuveličano, a ponekad sažeto) stvarne pothvate Lahke čete tokom Drugog svjetskog rata kroz 10 epizoda, počevši od padobranske obuke u kampu Toccoa pa sve do kapitulacije Njemačke. U prvom su planu iskustva majora Richarda Wintersa kroz koja prolazi dok pokušava svoju četu održati sigurnom i na okupu. Iako u seriji glumi veoma brojna glumačka postava, svaka od 10 epizoda uglavnom se fokusira na jednog člana čete i na njihove akcije tokom određenih operacija (npr., u bitki za Bastogne ili Operaciji "Market Garden").
Pošto je serija zasnovana na stvarnim događajima, sudbina likova jednaka je sudbini stvarnih članova Lahke čete. Brojni likovi ili poginu ili budu ranjeni, zbog čega neki budu poslani kući, a neki napuste bolnicu kako bi se ponovo pridružili saborcima na frontu. Sva ova iskustva i moralne, psihičke i fizičke prepreke koje vojnici moraju savladati ključni su za seriju.
Budžet i promocija
mini|desno|200px|Promotivni poster za Združenu braću U vrijeme kad se pojavila Združena braća bila je najskuplja mini serija ikad snimljena od strane HBO-a ili bilo koje druge TV-mreže, ali njena sestrinska serija Pacifik (2010) pretekla ju je i postala najskuplja TV-serija ikad snimljena u historiji.
Budžet za Združenu braću iznosio je oko 125 miliona dolara ili u prosjeku 12,5 miliona po epizodi. Dodatnih 15 miliona izdvojeno je za promotivnu kampanju, koja je, između ostalog, uključivala i prikazivanja serije veteranima Drugog svjetskog rata.
Jedno od tih prikazivanja bilo je na plaži Utah u Normandiji. 7. juna 2001. Četrdeset sedam veterana Lahke čete prevezeno je avionom do Pariza, a zatim vozom do plaže, gdje je održana premijera serije. Sponzor serije bila je i automobilska kompanija Chrysler, čiji su džipovi uveliko korišteni u seriji (ukupan broj vozila kreće se između 600 i 1.000). Chrysler je potrošio između 5 i 15 miliona dolara na svoju reklamnu kampanju zasnovanu na Združenoj braći, uz korištenje snimaka iz serije. Svaki pojedini reklamni spot pregledali su i odobrili Spielberg i Hanks.
BBC je platio sedam miliona funti (10,1 milion dolara) kao koprodukcijski partner, najviše što je ikad platio za ovakav program, ali je seriju prikazivao na manjem kanalu BBC Two. Pregovore je nadzirao tadašnji britanski premijer Tony Blair, koji je lično razgovarao sa Spielbergom. Jerome O'Connor, producent komedije Smiješni rat u Belfastu, u svojoj tužbi iz 2001. protiv DreamWorksa (Spielbergovog filmskog studija) naveo je da je Blair također posudio vojnu opremu i 2.000 vojnika, a da je Spielberg Blairovom sinu Euanu dao posao u produkciji. Prema O'Connorovim riječima, njegov je film bio "sabotiran" jer se DreamWorks bojao da će taj film imati utjecaja na dodjeljivanje britanske titule viteza Spielbergu, koju je dobio 2001.
Lokacije
Serija je snimana 10-ak mjeseci na aerodromu Hatfield u Hertfordshireu (Engleska), gdje su bili sagrađeni različiti setovi, uključujući i replike nekih evropskih gradova. Ista lokacija korištena je i za snimanje Spašavanja vojnika Ryana. Na velikom otvorenom polju izgrađeno je 12 različitih gradova, uključujući Bastogne (Belgija), Eindhoven (Holandija) i Carentan (Francuska).
Selo Hambleden u Buckinghamshireu mnogo je korišteno u prvim epizodama za prikazivanje mjesta obuke Lahke čete u Engleskoj, kao i za neke scene kasnije u seriji.
Scene smještene u Njemačkoj i Austriji snimane su u Švicarskoj, tačnije, u selu Brienz i njegovoj okolini te u obližnjem hotelu Giessbach.
Historijska tačnost
Kako bi se očuvala historijska tačnost, razni pisci uradili su dodatna istraživanja. Jedan od izvora bili su memoari člana Lahke čete, Davida Kenyona Webstera, pod nazivom Parachute Infantry: An American Paratrooper's Memoir of D-Day and the Fall of the Third Reich (Padobranska pješadija: Memoari američkog padobranca o Danu D i padu Trećeg rajha). Objavljeni su 1994. nakon Websterove smrti u nesreći sa čamcem. Ambroseova knjiga navodi citate iz tada još neobjavljenih Websterovih memoara. Websterovo izvježbano oko, iskrenost i spisateljsko umijeće pomogli su da knjiga i serija dobiju ton koji nije bio prisutan u dnevnicima drugih vojnika jer je detaljno opisan svakodnevni život jednog pješadinca dok sa saborcima prolazi razne peripetije širom Evrope.
Dale Dye, penzionirani kapetan američkih marinaca i konsultant u Spašavanju vojnika Ryana, te većina preživjelih veterana Lahke čete, kao što su Richard Winters, Bill Guarnere, Frank Perconte, Ed Heffron i Amos Taylor, također su zamoljeni da doprinesu seriji svojim prisjećanjima. Dye, koji je još tumačio ulogu Roberta Sinka, podvrgao je glumce 10-odnevnoj obuci. Velika pažnja posvećena je i oružju i uniformama. Simon Atherton, stručnjak za oružje, dopisivao se s veteranima kako bi uskladio oružje s prikazanim događajima, a pomoćnik kostimografa Joe Hobbs u velikoj se mjeri koristio fotografijama i prisjećanjima veterana.
Također, većina glumaca imala je kontakt (najčešće telefonom) s ljudima koje su trebali glumiti, a nekoliko veterana došlo je na mjesto produkcije. Ipak, Hanks je priznao da nisu mogli postići potpunu tačnost: "Uspjeli smo učiniti da historija stane u ekran. Morali smo značajno smanjiti broj likova, uklopiti iskustva ostalih ljudi u 10-15 likova, a neke riječi ili postupke jednih ljudi 'pripisati' drugima. Neki su skidali svoje šljemove kako bi ih mogli identificirati, iako to u borbi nikad ne bi uradili. Ali još uvijek mislim da je serija 3 ili 4 puta tačnija od većine sličnih filmova."
Kao posljednji ispit tačnosti, neki veterani pogledali su pregled serije i odobrili epizode prije no što su bile emitirane.
Ipak, neke su netačnosti završile u seriji, kao što je slučaj Alberta Blithea, koji je bio u fokusu 3. epizode, u kojoj se netačno navodi da je umro 1948. Ustvari, Blithe je živio do 1967, a smrt ga je zatekla u aktivnoj vojnoj službi.
Glumci i likovi
Pošto se serija u potpunosti fokusira na Lahku četu, u njoj učestvuje brojna glumačka ekipa, a likovi su zasnovani na stvarnim članovima Lahke čete. Glavni lik je major Richard Winters (Damian Lewis), koji je u prvom planu u većini epizoda, a naročito u "Day of Days", "Crossroads" i posljednjoj epizodi, "Points". Hanks je objasnio da je seriji bio potreban jedan centralni lik koji bi povezao čitavu priču i osjetio je da je Lewis najbolje rješenje za tu ulogu.
Ron Livingston tumači kapetana Lewisa Nixona, Wintersovog najboljeg prijatelja i osobu kojoj se Winters najčešće povjerava tokom serije. Epizoda "Why We Fight" velikim je dijelom fokusirana na njega, naročito na njegovu borbu protiv (vlastitog) alkoholizma. Kapetan Ronald Speirs (Matthew Settle) predvodi četu na terenu u drugoj polovini serije i predmet je glasina između drugih vojnika, počevši od 3. epizode ("Carentan").
Uz Wintersa i Nixona, u svih 10 epizoda pojavljuju se još i Carwood Lipton (Donnie Wahlberg), Donald Malarkey (Scott Grimes), Darrell "Shifty" Powers (Peter Youngblood Hills), Eugene "Doc" Roe (Shane Taylor), iako posljednja dvojica nisu bila potpisana u početnoj špici. Radnja epizode "The Breaking Point" najviše se vrti oko Liptona i njegovog značaja za moral čete, dok se "Bastogne" fokusira na Docova iskustva kao liječnika tokom bitke za Bastogne.