cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrea von Habsburg
Iako je najstarije dijete austrijskog pretendenta, nadvojvotkinja Andrea nema prava na krune. Naime, po salijskom zakonu koji prati dinastija Habsburg ženska djeca nemaju pravo na krunu osim ako izumre cijela muška linija.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1998 - grupa A
Grupa A svjetskog prvenstva 1998. je igrana između 10. i 23. juna 1998. godine. Brazil i Norveška su se kvalificirali u osminu finala. Maroko i Škotska su svoje takmičenje na SP 1998 završili u grupnoj fazi.
Sve utakmice su bile igrane po Srednjoevropskom ljetnom vremenu (UTC +2)
Vis
Vis je ostrvo u Jadranskom moru, na hrvatskom dijelu Jadrana.
Položaj
Ostrvo Vis je najudaljenije veće ostrvo u grupi srednjodalmatinskih ostrva. Od dalmatinske obale Vis je udaljen 45 do 55 km, u zavisnosti od koje se njegove tačke mjeri ova udaljenost. Najbliže veće ostrvo Hvar udaljen je od Visa 18 km, a do najbliže italijanske obale iz grada Visa ima oko 147 km. Površina ostrva je 90,3 km2, dok je površina viškog arhipelaga (Palagruža, Biševo, Sv. Andrija, Budihovac, Jabuka, Brusnik i dr.) oko 103 km2. Dužina obale Visa je oko 77 km. Ostrvo Vis je povezano redovnim trajektnim linijama sa Splitom te u ljetnim mjesecima s Anconom i Pescarom na italijanskoj obali.
Klima
Ostrvo Vis pripada jadranskom tipu sredozemne klime vrućih i suhih ljeta te blagih i vlažnih zima. Srednja godišnja temperatura je iznad 16 °C. Prosječna temperatura je ljeti za stepen do dva niža nego na kopnu, a zimi za stepen do dva viša. Prosječna godišnja količina padavina je oko 800 mm po m2, što je nešto manje nego na susjednim ostrvima i kopnu, dok zbog svoje geološke građe ostrvo ima više izvora pitke vode nego susjedna ostrva.
Ekonomija
U 19. vijeku i prvoj polovini 20. vijeka je naročito bilo razvijeno ribarstvo i prerada ribe (sedam tvornica u Komiži prije Drugog svjetskog rata). Gradić Vis i sela u unutrašnjosti ostrva su bili više orjentisani na vinogradarstvo. 1910. godine gotovo 1/3 površine ostrva je bila pod vinogradima, koji su opskrbljivali tržište čitave Habsburške monarhije.
Halis Özkahya
Halis Özkahya turski je nogometni sudija. Sudio je utakmicu grupne faze Evropske lige 2012/13. između Lyona i Ironi Kiryat Shmona.
Postao je sudija FIFA-e 2009. Sudio je u kvalifikacijama za Svjetsko prvenstvo 2014, počevši od utakmice grupe C između Njemačke i Kazahstana.
Laparoskopija
mini|desno|200px|Aparat za laparoskopiju Laparoskopija je minimalno invazivna procedura kojom se u trbušnu duplju ulazi sa rigidnim cjevima, troakarima, kroz koje se može u trbušnu duplju uvesti teleskop sa malom kamerom i specijalni laparoskopski hirurški instrumenti. Prethodno se u trbušnu šupljinu upumpava, sa posebnim uređajem, ugljik-dioksid i na taj način se formira šupljina u kojoj je moguće uraditi operacije na više intrabdominalnih organa. Hirurg proceduru ne vidi direktno nego na posebnom monitoru poput onoga na običnom kućnom kompjuteru. Najčešća operacija je laparoskopska holecistektomija. Ovom operacijom se uklanja žučna kesa zajedno sa njenim sadržajem i žučnim kamencima ako su prisutni.
NGC 342
NGC 342 (također poznat kao MCG -1-3-58 i PGC 3631) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 267 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 0,80 (62 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (31 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 27. septembra 1864. godine.
Bislett igre 2012.
Bislett igre 2012. bile su 88. izdanje godišnjeg atletskog mitinga Bislett igre u Oslu i 5. stanica Dijamantne lige 2012.
Müfide İlhan
Müfide İlhan (19. februar 1911 – 2. februar 1996) bila je gradonačelnica Mersina u Turskoj početkom 1950-ih. Poznata je kao prva žena gradonačelnik u Turskoj.
Privatni život
Rođena je 19. februara 1911. godine u Istanbulu. od roditelja Mustafa Nazif, vojnog oficira i majke Emine, domaćice. Imala je samo četiri godine kada je njen otac Nafiz poginuo tokom bitke kod Galipolja u Prvom svjetskom ratu. Nakon rata je poslana u Ankaru, gdje je završila osnovno obrazovanje. Nakon oslobođenja Istanbula, preselila se u Istanbul i završila srednje obrazovanje u srednjoj školi za djevojčice Kandilli. Godine 1928. završila je Učiteljski fakultet. Nakon završetka fakulteta počela je da radi kao nastavnica u Istanbulu.
Prvi brak
1928. godine udala se za vojnog oficira Nuri Çetinkaya. Pratila je svog muža u raznim turskim gradovima kao što su Erzurum i Kırklareli. Kada je njen suprug imenovan za turskog vojnog atašea u Berlinu, Njemačka, studirala je na Pestalozzi-Fröbel-Haus institutu. Međutim, 1936. godine par se razveo i Müfide se vratila u Ankaru.
Drugi brak
U Ankari je upoznala doktora Faruka İlhana, međutim Faruk je morao otputovati u Kabul u Afganistanu kako bi osnovao Medicinsku školu "Univerziteta u Kabulu", gdje su se vjenčali. 1945. godine pred kraj Drugog svjetskog rata, par odlučio vratiti u Tursku. Zbog ratnih poteškoća i nemira u Karačiju, nisu mogali da otplovi nazad, te su se vratili automobilom preko Irana, što se mnogima činilo nemogućim 1945. godine. 1946. su se nastanili u Mersinu, rodnom gradu Faruka İlhana.
Politički život
U Mersinu se zainteresovala za politiku. Demokratska partija (DP) pobijedila je Republikansku narodnu partiju (CHP) na općim izborima 1950. godine, čime je okončana 27-godišnja vladavina CHP-a, što je kasnije nazvano 'bijelom revolucijom'. İlhan je postala gradonačelnica Mersina kao kandidat DP-a na izborima 3. septembra 1950. i napravila je senzaciju kako u zemlji tako i u inostranstvu kao prva žena gradonačelnica Turske, u vrijeme kada je učešće Turkinja u politici bila značajno nisko. Pozvana je u Veliku Britaniju.
İlhan je, kao većina reformista tog vremena, bila protiv autoritarne uprave CHP vlade prije 1950. godine. Međutim, nije bila protiv ideologije CHP-a, tzv. kemalizma. Tako su je razočarali neki rani potezi vlasti DP-a, za koje se činilo da su protiv kemalizma. Na primjer, bilo joj je teško prihvatiti da DP vlada ukine zabranu arapskog ezana. Bila je to CHP vlada, koja je 1932. pokrenula ezan na turskom umjesto na tradicionalnom arapskom.
Dana 17. decembra 1951. godine, nakon godinu dana opsežnog rada, dala je ostavku na svoju funkciju. Nakon nekog vremena i dala je ostavku i u stranci. Osnovala je ligu pod nazivom 'Liga za podršku nezavisnim kandidatima' u Mersinu. Objavljivala je i kratkotrajni bilten pod nazivom "Mücadele" (Borba). Međutim, nakon što je njen muž imenovan za glavnog doktora u u Izmitu, napustila je Mersin 1955. godine.
Red Bull RB5
Red Bull RB5 je Formula 1 automobil dizajnirao Adrian Newey i Geoff Willis, izgrađen od strane Red Bull Racing za 2009. prvenstvu.
Potpuni spisak rezultata u Formuli 1
(key) (Utrke u boldu označavaju najbolju startnu poziciju, dok utrke u italicu označavaju najbrži krug utrke) † Pola boda za utrke koje su prekinute prije prelaska 75% dužine utrke. * Vozači moraju odvesti najmanje 90% utrke.
Hunkovići
Hunkovići su naseljeno mjesto u općini Čajniče, Bosna i Hercegovina.
NGC 2053
NGC 2053 (također poznat kao ESO 86-SC17) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 2. januara 1837. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 5047
NGC 5047 (također poznat kao MCG -3-34-36 i PGC 46150) jeste spiralna galaksija koja je udaljena oko 86 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 2,70 (68 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (13 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 7. maja 1787. godine.
Toro Rosso STR4
Toro Rosso STR4 je bolid Formule 1 koji je koristila ekipa Toro Rosso u sezoni 2009. Vozili su ga Sébastien Bourdais, Sébastien Buemi i Jaime Alguersuari. Gotovo je identičan bolidu Red Bull RB5 – razlika je samo u motorima.
Predstavljen je 8. marta 2009. na stazi Catalunya.
Potpuni spisak rezultata u Formuli 1
(Legenda) (Utrke u boldu označavaju najbolju startnu poziciju, dok utrke u italicu označavaju najbrži krug utrke)
* Vozač je odvezao barem 90% dužine utrke.
NGC 6479
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Viswanathan Anand
Viswanathan Anand (tam. விசுவநாதன் ஆனந்த், izg. indijski je velemajstor i bivši svjetski prvak u šahu. Prvi je igrač iz Azije koji je to ostvario. Od jula 2007. godine, pa sve do 1. 1. 2010. bio je broj 1 na FIDE listi (pretekao ga je mladi Norvežanin Magnus Carlsen). Isti rejting dostigao je na FIDE rejting listi tačno 2 godine potom. "Vishy, tigar iz Madrasa", kako su ga prozvali navijači, sigurno je jedan od najboljih šahista današnjice. Njegov analitički pristup partijama, kao računar brz i tačan u analizama niza šahovskih varijanti, doprinio je nazivu najboljeg igrača ubrzanog šaha današnjice. Ni protiv najboljih igrača ne mijenja svoj stil igre.
Biografija
Anand je počeo igrati šah od svoje šeste godine. Učio ga je od svoje majke Susheele. Roditelji su ga učlanili u šahovski klub, gdje je pokazao sav svoj talenat i snagu svog uma.
Čime sam to zaslužila?
Čime sam to zaslužila? španski je dramsko-komični film iz 1984. u režiji Pedra Almodóvara. U naslovu se umjesto upitnika nekad koristi uzvičnik.
Viswanathan Anand
Biografija
Primio je mnogo priznanja: nagradu Arjuna kao istaknutom sportisti Indije, "Padma šri" (nagradu koju dodjeljuje vlada Indije), nagradu zaslužnom građaninu, nagradu "Nehru" 1987, nagradu "Rajeev Gandhi", "Šahovski Oskar" i druge.
Napisao je knjigu "Moje najbolje partije", za koju je od Britanske šahovske federacije dobio nagradu 1998. za knjigu godine.
Njegova supruga Aruna podržava ga u pripremi za turnire. Živi u mjestu Collado Mediano, Španija, u blizini Madrida. Hobiji su mu čitanje, plivanje i slušanje muzike. Voli voziti bicikl, duge šetnje i jogu. Govori španski, francuski i njemački jezik.
Šahovska karijera
Imao je mnogo titula još kao mlad. Bio je najmlađi Azijat koji je dobio međunarodnu majstorsku titulu sa svojih 15 godina, u 16-oj je postao nacionalni prvak, a s 18 prvi indijski velemajstor. 1987. bio je prvi Azijat juniorski prvak svijeta u šahu na turniru na Filipinima. 1992. pobijedio je na prestižnom šahovskom turniru u Reggio Emiliji. Bio je plasiran odmah iza Kasparova na svjetskom prvenstvu 1995. Pobijedio je Kasparova u ubrzanom šahu na turniru u septembru 1996, a u junu 1997. Karpova na turniru u Hamburgu. Anand je nadigrao i veoma popularni šahovski program Fritz u julu 1999.
Promoter je šahovske igre u Indiji, gdje nastoji pomoći mladim talentiranim šahistima.
Igrao je na najjačim turnirima koji su se igrali u svijetu i ostvarivao zadivljujuće rezultate. Pobjeđivao je igrače koji su bili neki od najboljih na svijetu. Na turniru u Wijk aan Zeeu pobijedio je peti put (pobijedio je 1989, 1998, 2002, 2004 i 2006) i premašio neke velikane koji su po 4 puta pobjeđivali na ovom turniru: Maxa Euwea, Lajosa Portischa i Viktora Korčnoja.
Pobijedio je na turniru u Linaresu, Frankfurtu, Las Palmasu. To su sve bili turniri sa skupom najboljih šahista na svijetu i važili su za najjače turnire odigrane do tog vremena.
Čime sam to zaslužila?
Radnja
Film je presjek života jedne domaćice u postfrankovskom Madridu 1980-ih. Gloria živi u malom i jeftinom stanu s mužem i dva sina tinejdžera: deklariranim homoseksualcem Miguelom, koga prodaje zubaru, i Tonijem, koji je diler droge. Njen muž Antonio čezne za Njemicom kojoj je bio vozač u Njemačkoj prije nego što se oženio Glorijom.
Viswanathan Anand
Prvak svijeta u šahu
Vrhunac njegove karijere je ostvaren 24. 12. 2000. kada postaje 15. svjetski prvak u šahu na Svjetskom prvenstvu u Teheranu. Turnir je završio neporažen. Pobijedio je Alekseja Širova 3.5 : 0.5. Postao je prvi igrač iz Azije koji je prekinuo dominaciju igrača iz SSSR-a.
Čime sam to zaslužila?
Radnja
Glorijina ekscentrična svekrva, pretjerano štedljiva i nesretna žena koja skriva svoje kolačiće, također je član Glorijinog domaćinstva. Cristal, prostitutka i prva susjeda, najbolja je Glorijina prijateljica. Juani, šivačica koja također živi u istom bloku, ima kćerku s telekinetičkim moćima.
Viswanathan Anand
Prvak svijeta u ubrzanom šahu
Prvak svijeta u šahu postaje pobjedom protiv Kramnika (1.5 : 0.5) u oktobru 2003. godine. Pobijedio je na mnogim turnirima ovog tipa i pokazao izuzetnu igru koja je graničila s igrom računara. Pobjeđuje na turnirima u Monaku, Dortmundu.
Čime sam to zaslužila?
Radnja
Antonio u svom taksiju upoznaje pisca Lucasa. Oni smišljaju plan da napišu knjigu s krivotvorenim pismima Adolfa Hitlera. Lucas putuje u Berlin kako bi se susreo s Ingrid Müller, Antoniovom nekadašnjom djevojkom, koja im može pomoći u vezi s knjigom. Suicidalna Ingrid nazove Antonija telefonom. To dovodi do svađe s Glorijom. Kad je on napadne u kuhinji, ona ga udari svinjskom nogom (šunkom), a Antonio padne mrtav. Kućni ljubimac njene svekrve, gušter Dinero ("Novac"), jedini je svjedok ubistva. Gloria lukavošću uspijeva izbjeći istražiocima i nikad ne bude povezana s ubistvom.
Njena svekrva vraća se u rodno selo i odvodi Tonija sa sobom. Gloria, ostavljena sama i u depresiji, želi se baciti s balkona. No, predomisli se kad se Miguel vrati i rekne da se želi brinuti o njoj.
Stari grad Čakovec
Stari grad Čakovec ili Stari grad Zrinskih je utvrda u centru grada Čakovca, sjedišta Međimurske županije, Republika Hrvatska. Prvi puta se spominje kao utvrda u 13. vijeku. Njen osnivač je grof Dimitrije Čak, po kojem je i grad Čakovec dobio ime.
Vlasnici utvrde, istovremeno gospodari Čakovca i međimurskog vlastelinstva, često su se mijenjali, a ona se tokom vijekova u više navrata nadograđivala, osobito u periodu vladavine plemićkih porodica Zrinski i Althan. Osim njih, utvrdom su gospodarili članovi aristokratskih porodica Lacković, Kanižaj, grofova Celjskih, Ernušt, Čikulin, i na kraju Feštetić.
Čakovečki se Stari grad sastoji od spoljnih odbrambenih zidina, bastiona, tlocrtno u obliku peterougla, koje su u današnjoj formi sagrađene pretežno u 16. i 17. vijeku. Unutrašnja četverougaona palača podignuta je vjerovatno u periodu porodice Ernušt (15. vijek), pregrađena za vrijeme Zrinskih (16. i 17. v.), a današnji oblik dobila u doba češko-austrijske porodice Althan oko 1743 godine, koja je staru renesansnu palaču pretvorila u monumentalni barokni dvorac. Taj je unutrašnji objekt kompleksa čakovečke utvrde projektovao bečki dvorski arhitekt Anton Erhard Martinelli. Oko utvrde nalazi se prostrani park, koji nosi ime Perivoj Zrinskih.
Stari grad u Čakovcu danas je simbol identiteta i tradicije Međimurske županije. U njemu se nalazi Muzej Međimurja, sa nekoliko odsjeka (arheološki, etnografski, kulturno-historijski, historijski, te likovna galerija) u kojima je sadržano ukupno oko 19.000 eksponata.
NGC 3541
NGC 3541 (također poznat kao MCG -2-29-3 i PGC 33759) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 288 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pehar. Najveći prečnik je 1,40 (117 hiljada sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (109 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Ernst Wilhelm Leberecht Tempel 7. februara 1878. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Live Koševo 2008 (Dino Merlin)
Live Koševo 2008 je 3. live album bosanskohercegovačkog pop-pjevača Dine Merlina. Album je snimljen na koncertu održanom 2008. godine na sarajevskom stadionu Koševu. Album je izdat u DVD formatu i sadrži ukupno 22 pjesme. Na albumu su gostovali mnogi poznati pjevači: Tony Cetinski (pjesma Drama), Eldin Huseinbegović (Da šutiš), Hari Varešanović (Dabogda) i Vesna Zmijanac (Kad zamirišu jorgovani).
Trapezoidna kost
Trapezoidna kost ili mala višeugaona kost (lat. os trapezoideum, os multangulum minus) je kost korijena šake tetrapoda, uključujući i čovjeka. To je najmanja kost u distalnom redu ovog zgloba. Može biti klinasta, sa širokim krajem na leđnoj  i uskim na dlanskoj površini. Ima četiri zglobne površine koje su odvojene  oštrim rubovima. To je homologna kost sa "drugom distalnom kosti korijena stopala" kod gmizavaca i vodozemaca.
Struktura
Trapezoidna kost je četverostrana kost korijena šake  u njenom  zglobu. Nalazi se u distalnom redu karpusnih  kostiju.
Površine
Trapezoidna kost ima četiri površine: gornja, četverostrana, glatka i blago konkavna,  koje se zglobljavaju sa čunastom kosti. Donja površina se zglobljava proksimalnim krajem sa drugom kosti grane šake Ona je postranice konveksna, a uzdužno konkavna i podijeljena  uzdignutim grebenom u dvije nejednake površine.
Leđna i dkanska strana su hrapave za privezivanje ligamenata koje su veće od dvije prethodne. Bočna površina je konveksana i glatla, a zglobljava se sa trapezastom kosti. Medijalna površina je konkavna i glatka, za zglobljavanje sa glavičastom kosti; pozadi je hrapava, za prikopčavanje međukostnog ligamenta.
Funkcija
Kosti korijena šake funkcioniraju kao cjelina koja omogućava koštanu superstrukturu šake
Klinički značaj
Izolirni prelomi trapezoidne kosti su rijetki,  sa oko  0,4% od ukupnog broja, pa je najmanje uobičajen od svih karpusnih  preloma. To je zato što je u prilično zaštićenom položaju. Distalno, formira stabilan, relativno nepokretan zglob sa drugim kostima grane šake, radijalno i proksimalno ima jake ligamente s trapezastom i  lakatnom kosti, odnosno čunastom kosti. Međutim, ozljede mogu nastati djelovanjem osovinskih sila na drugu bazu grane šake. Takva su poluiščašenja, kao što su one uzrokovane nerijetkim udarcima. Direktna trauma do kosti može uzrokovati frakturu.
Zbog toga što je rijetkost; standardni tretman nije utvrđen, ali je raspoloživ  širok spektar mogućih tretmana, uključujući i odmor, operacije i namještanje.
IC 258
IC 258 (također poznat kao PGC 10730 i UGC 2306) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 281 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Perzej. Najveći prečnik je 1,00 (82 hiljade sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (49 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Sherbourne Wesley Burnham 3. septembra 1891. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Alfred Sisley
Alfred Sisley (Pariz, 30. oktobar 1839. – Moret-sur-Loing, 29. januar 1899.) bio je britanski impresionistički slikar pejzaža koji je živio i slikao u Francuskoj.
Život i djelo
Sisley je rođen u Parizu od engleskih roditelja, Williama Sisleya i Felicije Sel. Sisleyevi studentski radovi su nažalost svi izgubljeni, a za njegov trenutno najraniji rad, Lane near a Small Town veruje se da je naslikan oko 1864. god. Ranih 1860-ih studira slikarstvo u ateljeu Charlesa Glera, gdje se upoznaje sa slikarima kao što su Frédéric Bazille, Claude Monet i Auguste Renoir. Zajedno su slikali pejzaže na otvorenom kako bi što bolje realizirali pad sunčeve svjetlosti na ostale objekte u prirodi. Zahvaljujući ovom pristupu sa življim tonovima i jačim bojama, koja je tada bila inovativna, Sisleyova platna su pružala nešto što je tadašnja publika prvi put vidjela. Za razliku od njegovih impresionističkih kolega kojima je loše išlo, Sisleyu je otac pomagao i slao mu je novaca kad god bi mu zatrebalo.
Kasnijih 1860-ih ulazi u vezu sa Eugenie Lescouezec, s kojom će imati dvoje dece. Ta veza će potrajati 30 godina sve do njene smrti, tri mjeseca pre samog Sisleya 1899. godine. Sisley se nalazio u Londonu s Claudeom Monetom 1871. godine, kad je otkrio slike Williama Turnera i najverovatnije Johna Constablea. Ovo otkriće veoma je utjealo na njega kao impresionističkog slikara, i na sljedećim slikama se može vidjeti utjecaj ovih engleskih slikara. Među impresionistima Sisley je bio u sjeni Moneta, čiji su radovi bili mnogo traženiji. Do kraja života živio je u siromaštvu i preminuo je u Moret-sur-Loing napunivši 59 godina.
Georg von Habsburg
Njegova Carska i Kraljevska Visost Nadvojvoda Georg od Austrije (puno ime: Paul Georg Maria Joseph Dominikus; rođen 16. decembra 1964) je drugi sin i sedmo, najmlađe dijete Otta von Habsburg i Regine od Sasko-Meiningena. Pored nadvojvodske titule, nosi titule princa od Mađarske, Češke, Hrvatske, Slavonije i Dalmacije.
Oženio je vojvotkinju Eiliku od Oldenburga (rođena 22. augusta 1972), stariju kćerku vojvode Oldenburga i grofice Ildike od Ortenburga, 18. oktobra 1997. godine u Budimpešti u Mađarskoj. Ona je time postala Njena Carska i Kraljevska Visost nadvojvotkinja Eilika od Austrije. On je jedino dijete svojih roditelja koje je sklopilo dinastički brak u skladu sa pravilima habsburške dinastije. Da njegov otac nije dao saglasnost braku njegovog starijeg brata, nadvojvode Karla, i baronice Francesce von Thyssen-Bornemisza de Kászon et Impérfalva, Georg bi bio drugi u nasljednom nizu za titule svoga djeda. Pošto je brak priznat i nije morganatski, Georg je treći, poslije bratovog sina. Nadvojvoda Georg i nadvojvotkinja Eilika imaju sina i dvije kćeri.
Nadvojvoda Georg aktivno podržava proširenje Evropske unije i vrši dužnosti ambasadora Mađarske. Georg je također predsjednik Crvenog krsta.
Teorija autohtonosti geneze Ilira
Teorija o etnogenezi Ilira je teza o Ilirima kao autohtonom elementu na teritoriji Balkanskog poluostrva.
Stariju tezu zasnovao je Gustav Kosine i po njoj su preci Ilira stigli iz njemačke Lužice, oko 1300. g.p.n.e. kao formirana narodnosna skupina. Uvažavajući mišljenje albanskih i jugoslavenskih arheologa (Borivoj Čović), Alojz Benac iznio je teoriju autohtonosti, kojom opovrgava teoriju dolaska Ilira kao gotovog narodnosnog elementa i njihovo stvaranje objašnjava etnogenezom kulturnih elemenata na Balkanskom poluostrvu. Ova teorija se oslanja i na Kurgansku hipotezu Marije Gumbitas iz 1950. god.
Stvaranje osnovnog substrata
Stvaranje osnovnog substrata za kasniju etnogenezu ilirskih plemena na prostoru Balkana, odvijalo se u dvije oblasti: jedna je područje od rijeke Vojuše do rijeke Mati u Albaniji, a druga je područje istočne obale Jadranskog mora i njegovog zaleđa. U stvaranju ilirskog substrata prve (uže) oblasti učestvovali su elementi neolitske i eneolitske grupe Maliq, elementi badenske i kostolačke grupe pristigli preko centralnog Balkana i Pelagonije, vjerovatno i neki elementi Vučedolske kulture i vrpčaste keramike i neki elementi iz epirsko-makedonsko-egejske oblasti.
U stvaranju ilirskog substrata druge (šire) oblasti učestvovali su elementi hvarsko-lisičićke grupe i jadranske komponente Vučedolske ili Ljubljanske kulture (sa elementine kulture zvonastih pehara). Prava indoeuropeizacija u drugoj oblasti se osjeća u prisustvu vrpčaste keramike (Ljubomir kod Trebinja, Rumin-Bitelić kod Sinja), a možda i u elementima prave Kurgan IV kulture sa istoka. Lisičićki elementi imali su jasnu prevagu u kasnijoj Butmirskoj kulturi pa je onda hvarsko-lisičićka komponenta imala vidnu ulogu u formiranju substrata srednjebosanskih plemenskih skupina (Desidijati, Autarijati, Taulanti...).
Kod razmatranja kontinuiteta i prelaza iz predilirskog u protoilirsku, odnosno prailirsku fazu, jasno se uočava slijed: vučedolska kultura – Cetinska kultura – Posuška kultura - prailirski geometrijski stil. Ovaj stil označava kulturnu srodnost, ako ne i jedinstvo na teritoriji na kojoj su kasnije živjele ilirske plemenske skupine.
Neprekidnost kulturnog razvoja
Pravilna identifikacija ilirskog identiteta može se potvrditi neprekidnošću arheoloških nalaza iz slojeva bronzanog doba i slojeva iz kasnijeg ilirskog vremena (Korošec, Benac). Neprekidnost kulturnog razvoja potvrđena je i na glasinačkom području (Glasinačka kultura) od ranog bronzanog do helenističkog doba. Glasinačka visoravan je eminentno ilirsko područje koje su naseljavali Autarijati, i pošto nema prekida u kulturnom razvoju i kulturnim običajima, zaključak je da se radi o autohtonoj evoluciji. Ista takva evolucija utvrđena je i u naseljima Maliq, Tren i nekropolama u Albaniji (Mati kultura) pa je i to dokaz da se Iliri nisu doselili u svoju kasniju domovinu sa sjevera, nego su se razvili na domaćem substratu. A i taj substrat doseže do ranog bronzanog doba.
Jedan od najvažnijih elemenata za etničko opredijeljenje je jezik. Ovaj element kod Ilira nedostaje, što je ogroman nedostatak prilikom etničkih razmatranja. To ne znači da ove grupe nisu imale neki zajednički jezik, ali one nisu ostavile dokumentaciju o oblicima riječi i sintaksi.
Zbog veličine ilirskog prostora, Aleksandar Stipčević smatra da se ne može zanemariti uticaj prodora Kulture polja sa urnama i uticaj mediteranskog svijeta na ilirsku etnogezu na području Slovenije i zapadne Hrvatske (Histri, Liburni). Arheolog Zdravko Marić, nakon analize arheološkog materijala iz Panonije i japodskog područja, takođe smatra da tamošnja plemena imaju jedan drugi kulturni razvoj. Zbog toga se danas smatra da se teorija o etnogenezi Ilira odnosi na ilirski razvoj u Bosni i Hercegovini, zapadnoj Srbiji, Crnoj Gori i sjevernoj Albaniji.
Širenje ilirskog imena
Širenje ilirskog imena išlo je u skladu sa širenjem interesa antičkog svijeta za pojedine plemenske skupine na sjeverozapadnom Balkanu i prošlo je kroz nekoliko faza.
Ilirsko ime se zatim širilo do Neretve, pa preko Cetine do Istre.
Proces formiranja plemena u najvećem dijelu sjeverozapadnog Balkana tekao je na sličan način i zato se mora računati sa određenim stepenom bliskosti (jezičke i kulturne) među plemenskim skupinama ovog prostora. Samo tako može se objasniti zajedničko ime i osjećaj pripadnosti tih plemenskih skupina jednoj široj ilirskoj zajednici. To ime do Dunava će prošriti Rimljani tokom svojih imperijalističkih osvajanja.
Altheim (Gornja Austrija)
Altheim jeste austrijska gradska općina u pokrajini Gornja Austrija s  stanovnika (stanje:). Nalazi se u okrugu Braunau na Innu 15-ak kilometara istočno od Braunaua u regiji Innviertel.
Geografija
Gradić se nalazi oko 100 kilometara zapadno od Linza u zapadnom dijelu Gornje Austrije i istočnom kraju okruga Braunau na Innu. Površina općine iznosi 22,6km². Altheim se dijeli na tri katastarske općine : Općini Altheim pripadaju još 12 naseljenih mjesta a to su:
Historija
Altheim se prvi put spominje u jednoj povelji 903. godine. 6. jula 1581. bavarski vojvoda Wilhelm V. dobija status kao Markt. 1779. Altheim kao i cijeli Innviertel pripaja se Austriji. Nakon njemačke okupacije Austrije 1938. godine, u Austriji se spajaju manje općine u veće. Tako se i Sankt Laurenz i Altheim spajaju u veću općinu. 2003. godine Altheim dobija status grada.
Stanovništvo
U samom gradu je 2001. živjelo oko 4146 ljudi. U čitavoj općini danas živi oko 4900 osoba.
Nagrada "Miloš Crnjanski"
Nagrada "Miloš Crnjanski" je jugoslovenska i srbijanska književna nagrada domaćem piscu za najbolju prvu knjigu iz svih oblasti. Dodjeljuje je Zadužbina Miloša Crnjanskog svake druge godine od 1981. godine.
Dobitnici
Borislav Pekić, Borislav Mihajlović Mihiz, Radoslav Petković, Milosav Tešić, Dušan Kovačević, Dejan Medaković, Miroslav Popović, Judita Šalgo, Aleksandar Gatalica, Gordana Ćirjanić, Miloš Komadina, Radomir D. Mitrić.
Honoré de Balzac
Život
Honoré de Balzac je francuski književnik i pisac koji je rođen u Toursu, Francuska, 1799. godine. Balzac je odrastao u malograđanskoj porodici i završio je pravo u Parizu, ali se posvetio književnosti. Počeo je pisati u dvanaestoj godini, želeći da postane poznat i uspješan u Parizu. Međutim, njegovi roditelji su se protivili književničkom zanatu, misleći da će Balzac biti materijalno neosiguran. Njegovi prvi radovi nisu postigli uspjeh i Balzac se opterećuje dugovima. Međutim, nije klonuo duhom te se uspješno bavi književnošću. Balzac je postao prvi moderni profesionalni pisac, utemeljivši tzv. kritički ili društveni realizam. Svojim djelima je ispoljio svoju pripovjedačku snagu i postao poznat i cijenjen književnik.
Napisane romane, priče i novele je svojevoljno uvrstio u ciklus nazvan Ljudska komedija dalje podijeljen u Studije iz društvenog života (privatni, provincijski, pariski, politički, vojni i seoski), Filozofske studije i Analitičke studije. Ciklus je ostao nedovršen, sa tim da se većina djela nalaze pod Studijom iz društvenog života, 22 završena djela iz Filozofskih studija, i jedno završeno od pet planiranih djela iz Analitičkih studija. Balzac je Ljudskom komedijom namjeravao prikazati tipove ličnosti prisutne u društvu njegovog doba, a to podrazumijeva doba Bourbonske restauracije (1815-1830) i doba Julske monarhije (1830-1848).
Balzac je bio poznat po svojoj neumornoj energiji, provedenoj radeći 12 sati dnevno. Sedmice je proveo u svojoj sobi, baveći se pisanjem. Njegov život je bio pun životnih borbi, a on se borio s povjeriocima i izdavačima koji su tražili da se ispune obećanja o napisanom romanu. Balzac se oženio 1850. godine, nekoliko mjeseci prije svoje smrti. Njegovo ime je postalo slavno još za njegovog života, ali je njegova plodna karijera bila prekinuta iste godine u velikoj borbi između života i smrti.
== Djela ==
Von Neumannova arhitektura
alt=|mini|Šematski prikaz Von Neumannove arhitekture Von Neumannova arhitektura, poznata i kao von Neumannov model ili Princeton arhitektura je računarska arhitektura zasnovana na opisu matematičara i fizičara Johna von Neumanna iz 1945. godine u Prvom nacrtu izvještaja o EDVAC-u. Taj dokument opisuje dizajn arhitekture za elektronski digitalni kompjuter sa ovim komponentama:
Izraz "von Neumannova arhitektura" se danas odnosi na svaki računar koji sprema programske instrukcije u elektronsku memoriju u kojoj se instrukcijski ciklus i podatkovna operacija ne mogu desiti u istom momentu jer dijele zajedničku sabirnicu. To se naziva Von Neumannovo usko grlo i često ograničava performanse sistema.
Digitalni računar pohranjenog programa čuva i programske upute i podatke u memoriji sa nasumičnim pristupom (RAM) za čitanje i pisanje. Računari sa pohranjenim programom bili su napredak nad računarima iz 1940-ih, poput Colossus-a i ENIAC-a. Oni su programirani postavljanjem prekidača i umetanjem kablova za usmjeravanje podataka i upravljačkih signala između različitih jedinica.
Sposobnosti
U velikoj mjeri, sposobnost tretiranja uputa kao podataka je omogućilo asemblere, kompajlere, linkere, loadere i druge alate za automatsko programiranje. Omogućava "programe koji pišu programe".
Neki programski jezici visokog nivoa utiču na von Neumannovu arhitekturu tako što pružaju apstraktni, mašinski nezavisan način manipulacije izvršnim kodom pri izvođenju (npr. LISP).
Evolucija
mini| Evolucija arhitekture sa jednom [[Sistemska sabirnica|sistemskom sabirnicom ]] Između 1960-ih i 1970-ih računari su uglavnom postali i manji i brži, što je dovelo do evolucije u njihovoj arhitekturi. Na primjer, memorijski mapirani ulazno/izlazni uređaji se mogu tretirati isto kao i memorija. Jedna sistemska sabirnica se može koristiti za pružanje modularnog sistema. To se ponekad naziva "moderniziranje" arhitekture. U sljedećim desetljećima, jednostavniji mikrokontroleri su često izostavljali neke mogućnosti zbog smanjivanja troškova ili veličine uređaja. S druge strane, veći računari dodavali mogućnosti za veće performanse.
Von Neumannovo usko grlo
Dijeljena sabirnica između programske memorije i podatkovne memorije dovodi do von Neumannova uskog grla, ograničene propusnosti (brzina prenosa podataka) između centralnog procesora (CPU) i memorije u odnosu na količinu memorije. Procesor je stalno prisiljen čekati da potrebni podaci pređu u memoriju ili iz nje.
Postoji nekoliko poznatih metoda za ublažavanje uskog grla. Na primjer, sljedeće stvari mogu poboljšati performanse:
Problem se može donekle zaobići i paralelnim sistemima, koristeći na primjer, NUMA arhitekturu ovaj pristup se obično koristi kod superračunara.
Williams FW31
Vozači
† Pola boda za utrke koje su prekinute prije prelaska 75% dužine utrke. * Vozači su izvoditi najmanje 90% utrka.
UEFA koeficijent 2013.
'''UEFA koeficijent 2013. godine''' je koeficijent kojim se određuje broj učesnika iz nacionalnih nogometnih saveza u sezoni 2014/15. godine u takmičenjima UEFA (UEFA Evropska liga 2014/15. i UEFA Liga prvaka 2014/15.).
Zadnji put aktualizirano 21. jula 2013. godine
Vanjski linkovi
Službena web stanica UEFA
Gmünd (okrug)
Okrug Gmünd nalazi se u sjeverozapadnom dijelu austrijske savezne pokrajine Donje Austrije.
Upravna podjela
mini|400px|Općine u okrugu Gmünd Okrug se sastoji od ukupno 21 općine. Od toga je pet gradova i 11 općina sa statusom Markt. Broj stanovnika u pojedinoj općini nalazi se u zagradi.
Matija Gubec
mini|desno|300p|Gupčeva bista u [[Zagrebu.]] mini|desno|300p|Prikaz smrti Matije Gubeca Ambroz Matija Gubec ( – 15. februar 1573) bio je hrvatski seljak i vođa seljačke bune u Hrvatskoj i Sloveniji.
Prije bune, Gubec je bio kmet na imanju Franje Tahija.
Kad je izbila buna, seljaci su izabrali Gubeca za vođu. U kratkom vremenu bune Gubec se pokazao kao sposoban organizator i nadahnuti vođa, pa je odmah nakon smrti ušao u legendu.
Vodio je seljačku vojsku u presudnoj bitki protiv plemića kod Stubičkih Toplica 9. februara 1573. Nakon što su seljaci poraženi, Gubec je uhvaćen i odveden u Zagreb. Smaknut je 15. februara, a prema legendi je javno mučen na Markovom trgu tako što je prisiljen da nosi krunu od usijanog željeza (kao "seljački kralj"), a zatim je raščetvoren.
Matija Gubec je do današnjeg vremena ostao najveći hrvatski narodni heroj. Posebno je slavljen zbog ideoloških razloga za vrijeme komunizma, pa je tada podignut i njegov spomenik u Gornjoj Stubici, čiji je autor Antun Augustinčić.
Fosfatidilinozitol
Fosfatidilinozitol (ili inozitol fosfolipid) sastoji se od porodice lipida kao što je ilustrovano na desnoj strani, gdje je crvena x, plava y, a crna z, u kontekstu nezavisne varijacije, klasa fosfatidilgliceridi. U takvim molekulama se pretpostavlja da je izomer grupe inozitol miokonformer osim ako nije drugačije navedeno. Tipski, fosfatidilinozitoli čine sporednu komponentu na citosolnoj strani eukariotske ćelijske membrane. Fosfatna grupa daje molekulama negativan naboj pri fiziološkom pH. Oblik fosfatidilinozitola koji sadrži izomer muko-inozitol deluje kao senzorni receptor u funkciji okusa senzornog sistema. U ovom kontekstu se često naziva PtdIni, ali to ne implicira nikakvu molekulsku razliku od fosfatidilinozitola koji sadrže miokonformere inozitola. Fosfatidilinozitol može biti fosforiliran da formira fosfatidilinozitol-fosfat (PI-4-P, u bliskom kontekstu ili neformalno nazvan PIP), fosfatidilinozitol-bisfosfat (PIP2) i fosfatidilinozitol-trifosfat (PIP3). Svi lipidi na bazi fosfatidilinozitola poznati su kao inozitidi, ili ponekad fosfoinozitidi.
Biosinteza
Sintezu fosfatidilinozitola u laboratoriji katalizira fosfatidilinozitol-sintaza i uključuje CDP-diacilglicerol i L-mio-inozitol.
Hemija
PI ima polarno i nepolarno područje, što lipid čini amfifilom. Fosfatidilinozitol je klasifikovan kao glicerofosfolipid koji sadrži glicerolsku okosnicu, dva nepolarna masnokiselinska repa, fosfatnu grupu zamijenjenu inozitolnom polarnom grupom glave. Najčešće masne kiseline fosfoinozitida su stearinska u SN1 poziciji i arahidonska kiselina, u SN2 poziciji. Hidroliza fosfoinozitida daje jedan mol glicerola, dva mola masnih kiselina, jedan mol inozitola i jedan, dva ili tri mola fosforne kiseline, u zavisnosti od broja fosfata na inozitolnim prstenovima. Fosfoinozitidi se smatraju najkiselijim fosfolipidima. Specifične masne kiseline ptdIna i njihova konformacija, korištene u senzornim neuronima, nisu razjašnjene.
Fosfoinozitidi
Fosforilirani oblici fosfatidilinozitola (PI) nazivaju se fosfoinozitidi i imaju važnu ulogu u lipidnoj signalizaciji, ćelijskoj signalizaciji i membranskom prometu. Inozitolni prsten može biti fosforiliran raznim kinazama na tri, četiri i pet hidroksilnih grupa u sedam različitih kombinacija. Međutim, dvije i šest hidroksilnih grupa obično nisu fosforilirane zbog sterne smetnje. Svih sedam varijacija sljedećih fosfoinozitida pronađeno je kod životinja: Fosfatidilinozitol monofosfati: Fosfatidilinozitol bisfosfati: Fosfatidilinozitol trifosfat: Ovi fosfoinozitidi se također nalaze u biljnim ćelijama, sa izuzetkom PIP3.
Ifsar
Ifsar je naseljeno mjesto u općini Čajniče, Bosna i Hercegovina.
Vilim I de la Roche
Vilim I de la Roche (francuski Guillaume Ier de la Roche, grčki Γουλιέλμος ντε Λα Ρος) (? – 1287.) bio je grčki plemić francuskog porijekla, vojvoda Atine u srednjem vijeku.
Bio je sin Guya I de la Rochea, koji je bio drugi vojvoda Atine te lord Tebe, a oženio je ženu iz porodice de Bruyeres. Ona je bila majka Vilima i njegovog brata Ivana I de la Rochea, kojeg je Vilim naslijedio 1280.
Vilimova vladavina bila je kratka i mirna. Preuzeo je kontrolu nad Lamijom (Λαμία) i Gardikijem (Γαρδίκι) te dao sagraditi dvorac Dimatru.
1286. Vilim je odlučio da će nasljednik Izabele Pallavicini biti njen bratić Toma Pallavicini.
Normani
250px|desno|mini|Normanska osvajanja u Evropi
Normani odnosno Sjeverni ratnici su germanski narod koji je naselio Skandinaviju i od njega vode porijeklo današnji Norvežani, Šveđani i Danci.
Oni od kraja 8. vijeka počinju pljačkaške pohode širom Evrope pod imenom Vikinga.
Historija normanskih napredovanja
Neplodno zemljište i nepogodna skandinavska klima pokreću Normane na pravljenje gusarskih pohoda širom Evrope. Tokom vladavine Karla Velikog pljačkaju Franačku, a od 885. do 886. godine drže Pariz pod opsadom. Jedan dio Normana se 911. godine predvođen Rolonom naseljava oko ušća Sene i prihvata hrišćanstvo, a polahko usvaja francuski jezik. Francuski kralj Karlo III Prosti im 911. godine dodjeljuje oblasti koje su naselili, a 944. godine te oblasti dobijaju u trajni posjed. Tada se formira vojvodstvo Normandija koja će postati baza za dalja normanska napredovanja, a taj dio Francuske je do danas zadržao taj naziv.
Normanski posjedi u Evropi u 12. vijeku
Dio Normana naseljen na prostoru današnje Danske okreće se gusarenju Britanskih ostrva. Anglosaksonski kralj Etelred II 1002. godine naređuje pokolj svih Danaca na ostrvima (tzv. Dansko večernje), što izaziva veliku invaziju. Na njenom čelu je kralj Sven I i danski Normani iste godine osvajaju veći dio Engleske i primoravaju Anglosaksonce na plaćanje danka (tzv. Danengeld). Njegov nasljednik Knut Veliki proširuje svoju vlast koja obuhvata prostore današnje Danske, Norveške, Švedske i Engleske. Poslije njegove smrti 1035. godine Engleska ponovo stiče nezavisnost koja traje do 1066. godine kada normandijski vojvoda Vilijam Kopile pobjeđuje u bici kod Hejstingsa i osvaja Englesku zbog čega biva nazvan Osvajač. Nakon toga počinje stapanje Anglosaksonaca sa Normanima i nastanak današnjih Engleza.
Normani naseljeni na prostorima današnje Norveške plove na zapad i naseljavaju Island i Grenland. Predvođeni Erikom Crvenim stižu 1000. godine do obala Labradora na kome osnivaju koloniju Vinland čime je otkriven novi kontinent pola milenija prije Kolumba. Međutim, pomorske veze sa Vinlandom nisu dugo održavane, tako da je on pao u zaborav, a njegovi kolonisti su se vremenom stopili sa lokalnim urođenicima (tzv. Indijancima).
Dio Normana prodire u Sredozemlje i 1027. godine zauzima Avers na Apeninskom poluostrvu, a zatim osvajaju Apuliju od Saracena. Tokom godina Normani proširuju posjede i 1071. godine, pod vođstvom Roberta Gviskara, zauzećem bizantijskog Barija (vidi: Kobna 1071) ovladavaju jugom Apeninskog poluostrva. Robertov brat Rožer normanskim posjedima dodaje i Siciliju. Stvorivši jaku bazu na jugu Apenina okreću se Bizantiji odnosno Balkanskom poluostrvu i 1081. godine opsadom Drača otpočinju invaziju, koja će se i pored značajnih uspjeha okončati potpunim neuspjehom. Rožer II Sicilijanski 1130. godine normansku državu na Apeninskom poluostrvu uzdiže na rang kraljevine koja je u historiji poznata kao Napuljska kraljevina odnosno Kraljevina obiju Sicilija. Normani su njom vladali do 1189. godine, a vremenom su se utopili u lokalno stanovništvo.
Henry van de Velde
Henry Clemens van de Velde, je bio belgijski arhitekt, slikar i interijer dizajner. Zajedno sa svojim zemljacima Victorom Hortom i Paulom Hankarom, smatra se pokretačem Art Nouveau, stila kojem su karakteristike duge linije i prirodni oblici. Van de Velde je proveo najvažniji dio svoje umjetničke karijere u Njemačkoj i imao je odlučujući utjecaj na njemačku arhitekturu i dizajn početkom 20. vijeka.
Umjetničko stvaralaštvo
thumb|200px|lijevo|Henry van de Velde u svom ateljeu u Weimaru, Njemačka 1910.
Rana karijera
Van de Velde je studirao slikarstvo na Kraljevskoj Akademiji Lijepih Umjetosti u Antwerpenu pod vodstvom Charles Verlata i u Parizu i kod CCarlosa-Durana. Kao mladi slikar bio je pod utjecajem Paul Signaca i Georges Seurata i brzo je savladao stil neoimpresionizma. Godine 1889. postao je član briselske slikarske grupe Les XX. Otkako je Vincent van Gogh izlagao svoje radove sa ovom grupom, Van de Velde je postao jedan od prvih umjetnika na kojeg je utjecao ovaj holandski slikar. U to vrijeme je nadovezao trajno prijateljstvo sa slikarem Théo van Rysselbergheom i kiparem Constantin Meunierom.
Art Nouveau
Godine 1892. napustio je slikarstvo, posvetivši svoje vrijeme umjetnosti dekoracije i dizajna interijera (trgovina srebrom i zlatom, porculan i pribor za jelo, modni dizajn, dizajn tepiha i tkanina). Njegova vlastita kuća, Bloemenwerf u Ukkelu, bio je njegov prvi arhitektonski pokušaj, a bio je nadahnut britanskim i američkim pokretom Art and Crafts (bos. Pokret umjetnosti i zanatstva). Također je dizajnirao interijere i namještaj za utjecajnu umjetničku galeriju "L'Art Nouveau" Samuela Siegfrieda Binga u Parizu 1895. godine. To je ovom umjetničkom pokretu dalo njegov prvi naziv Art Nouveau. Bingov paviljon na svjetskom sajmu u Parizu 1900. također je izložio rad Henry Van de Veldea. Van de Velde je bio pod snažnim utjecajem engleskog umjetničkog i zanatskog pokreta koji su predvodili John Ruskin i William Morris,  a bio je jedan od prvih arhitekata ili dizajnera namještaja koji su primijenili zakrivljene linije u apstraktnom stilu. Van de Velde se suočio sa kopiranjem historijskih stilova, odlučno se opredijelivši za originalni (tj. novi) dizajn, protiveći se banalnosti i ružnoći u umovima ljudi. Van de Veldeov rad na dizajnu je bio dobru primljen u Njemačkoj, kroz časopise kao što je Innen-Dekoration, a potom je dobio narudžbe za dizajn interijera u Berlinu. Na prijelazu u 20. vijek, dizajnirao je Villa Leuring u Holandiji, te Villa Esche u Chemnitzu, dva djela koja pokazuju njegov Art Nouveau]] stil u arhitekturi. Također je dizajnirao unutrašnjost Muzeja Folkwang u Hagenu (danas zgrada Muzeja Karla Ernsta Osthausa) i Nietzsche kuću u Weimaru.
Postigao je veliki uspjeh u Berlinu, 1900. svojim dizajnom interijera. Godine 1899. nastanio se u Weimaru, u Njemačkoj, gdje je 1905. osnovao Veliku vojvodsku školu za umjetnost i obrt, zajedno s Velikim vojvodom od Weimara. To je bila nova škola, novog tipa gdje su đaci poslije jednogodišnje pripreme bili razvrstani u specijalne ateljee i gdje su radili na konkretnim zadacima. Godine 1911. prijatelji su mu osigurali narudžbu zgrade pozorišta Champ-Elisées u Parizu koju je projektirao da bude izgrađena od armiranog betona. Ova umjetnička škola u Weimaru je kasnije nazvana Bauhaus, koja će, nakon Prvog Svjetskog Rata, na kraju zamijenio Školu za umjetnost i obrt, pod novim direktorom Walterom Gropiusom, kojeg je Van de Velde predložio za to mjesto. Iako Belgijanac, Van de Velde je odigrao važnu ulogu u umjetničkom udruženju Deutscher Werkbund koje se bavilo propagiranjem njemačkog dizajna i podržavanjem odnosa između industrije i dizajna. Godine 1914. na sastanku udruženja Deutscher Werkbund, bio je protiv mišljenja arhitekte Hermanna Muthesiusa koji je tražio standardizaciju u dizajnu dok je Van de Velde tražio izdizanje individualnosti pojedinih umjetnika. Njihova debata je obilježila historiju moderne arhitekture. Tokom Prvog Svjetskog Rata, Van de Velde je kao strani državljanin bio obavezan da napusti Weimar (iako u dobrim odnosima sa Weimarskom vladom) i vratio se u rodnu Belgiju. Kasnije je živio u Švicarskoj i Holandiji gdje je dizajnirao Kröller-Müller muzej u Otterlou. Tokom 1920-ih njegova ujetnička djela su bila okrenuta funkcionalizmu, pa je Henry van de Velde imao utjecaja i na mnoge druge moderne arhitekte. Van de Veldejeva arhitektura je prepoznatljiva po određenim plastičnim shvatanjima u kojima se daje prednost masivnom kamenu ili betonu pred čeličnim skeletom. Za ovo doba uobičajena biljna i figurativna motivacija je često zamijenjena zaobljavanjem formi koje u poređenju sa antičkim ili renesansnim pristupom daju dojam mehkoće i rastakanja. Godine 1925. postavljen je za profesora na Univerzitetskom institutu za historiju i arheologiju Univerziteta u Ghentu, gdje je predavao arhitekturu i primijenjenu umjetnost od 1926. do 1936. godine. pod nazivom "Institut supérieur des Arts décoratifs". Nastavio je svoju praksu u arhitekturi i dizajnu, koji se značajno razlikovao od faze Art Nouveau, čija je popularnost bila do 1910. u opadanju. Tokom ovog perioda bio je mentor velikom belgijskom arhitekti Victoru Bourgeois.
Godine 1933. dobio je zadatak da dizajnira novu zgradu univerzitetske biblioteke, poznatu kao Boekentoren (bosanski, kula knjiga). Izgradnja je počela 1936. godine, ali radovi nisu bili završeni do kraja Drugog Svjetskog Rata. Iz budžetskih razloga, eventualna konstrukcija nije u potpunosti odgovarala originalnom dizajnu. Na primjer, pod čitaonice je izveden u mermeru umjesto crne gume koju je Van de Velde prvobitno zamislio. Također je bio uključen u izgradnju Univerzitetske bolnice u Ghentu. Zadnjih 10 godina živio je u Švicarskoj, daleko od očiju javnosti. Umro je u 94. godini u Zürichu.
Psihijatrijska bolnica Royal Park
Psihijatrijska bolnica Royal Park (Royal Park Psychiatric Hospital), općepoznata kao Royal Park, je bivša prijemna kuća i psihijatrijska bolnica smještena u Parkville-u, dijelu  Melburna. Radeći preko 90 godina, Bolnica Royal Park je bila prva psihijatrijska bolnica osnovana u Viktoriji poslije Zakona o ludilu iz 1903. i bila je namijenjena pacijnetima sa lječivim poremećajima. Napravljena na sjeverozapadnoj ivici parka velikog 181 hektar poznatog kao Royal Park, Bolnica Royal Park je zajedno sa Kraljevskom bolnicom Melburn (Royal Melbourn Hospital), Kraljevskom dječijom bolnicom (Royal Children's Hospital) i Bolnicom Mount Royal (Mount Royal Hospital) formirala bolničko područje Parkville. Nakon zatvaranja bolnice 1990-ih, nekoliko originalnih bolničkih zgrada je uvršteno na spisak Registra naslijeđa Viktorije (Victorian Heritage Register) zbog njihovih historijskih i arhitektonskih vrijednosti.
Izgradnja i projektovanje
Bolničke zgrade je projektovao arhitekta S.E. Bindley iz ministartsva javnih radova u stilu Kraljice Anna-e. Izgrađene između 1906. i 1913, zgrade su uglavnom napravljene od crvene cigle i okružene su verandama. Posebne zgrade su napravljene za muške i ženske i za akutne i pacijente koji se oporavljaju.