cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kiseljak
Ilirsko i Rimsko doba
Arheolog Mandić 1923. godine je na njivi Povratnica pronašao temelje rimske zgrade i odlomak kamene ploče s natpisom. Iz Podastinja potiče i jedan depo rimskog novca (više od 100 komada), pronaden 1884. godine na brežuljku Humac. Dijelovi tog nalaza čuvaju se u Zemaljskom muzeju u Sarajevu, Arheološkom muzeju u Zagrebu, te u Franjevačkom samostanu u Fojnici. Novci potiču od raznih rimskih careva iz dinastije Antonina, počevši od Septimija Severa (193-211. n. e.) do Galijena (253-268. n. e.).
Srednji vijek
Srednjovjekovnih nalaza je također mnogo, a najbrojniji su stećci. Ima ih na stotine, a samo na području Lepenice postoji 35 nekropola sa oko 700 stećaka. Najljepši je stećak Radoja Radosalica u Zabrđu. Među nekoliko stotina stećaka nalazi se i jedan kojeg narod naziva "Biskupov grob".
U Srednjem vijeku područje Kiseljaka je pripadalo župi Lepenica, koja se prvi put spominje 1244. godine, kad se spominje i crkva sv. Mihovila u Rotilju.
Prije gotovo pet i po vijekova sultan Mehmed el Fatih osvojio je Bosnu. Da će pokorena kršćanska raja moći nastaviti ispovijedati svoju vjeru, odlučio je na Milodražu, lokalitetu izmedu Kiseljaka i Fojnice, nakon što je s obližnjeg brda Kaštela pred njega sišao fra Anđeo Zvizdović i isposlovao čuvenu Ahdnamu, carski ferman o slobodi ispovijedanja katoličke vjere, koji se danas čuva u muzeju Franjevačkog samostana u Fojnici.
Osmansko doba
Nakon dolaska Osmanlija, župe se zamijenjuju nahijama, a već sredinom 16. vijeka spominje se nahija Lepenica i u njoj sela Duhre i Gojakovac.
Sam Kiseljak prvi put se spominje 1531. godine, u putopisu Slovenca Benedikta Kuripešića. Početkom tog vijeka izvjesni Hadži-Uvejs sagradio je na mjestu današnjeg Kiseljaka džamiju, karavan-saraj (han) i kuću za azape (stražare). O popravku tih zgrada govori jedna bilješka u Sarajevskom sidžilu od 5. jula 1565. godine, kad je pred šerijatski sud pristupio upravitelj ovog vakufa, Isabalija sin Ejnehanov, te zatražio dozvolu za popravku zgrada.
Do sljedećeg spomena Kiseljaka prošlo je više od stotinu godina. Naime, 1659. godine, turski putopisac Evlija Čelebija opisao je sve pogodnosti koje nude izvori kisele vode, te spomenuo da je trgovci "pune i raznose od vilajeta do vilajeta". Već sam spomen hana i trgovine kiselom vodom jasno nam govori da je Kiseljak prolazno mjesto. Pored toga, putopisac kaže da Kiseljak ima tri stotine kuća.
Novo doba
Današnji Kiseljak je relativno mlado naselje, koje se razvilo zahvaljujući mnogim izvorištima mineralne vode (kiseljaka) duž cijele kotline, a koji uvjetuju razvoj mjesta kao turističkog i banjskog centra. Nakon austrougarske okupacije, Kiseljak se jače razvija kao banjsko mjesto, te središte trgovine i obrta. Neposredno iza Prvog svjetskog rata nastupila je stagnacija u razvoju, da bi tridesetih godina Kiseljak kao banjsko mjesto ponovo oživio. Poslije Drugog svjetskog rata Kiseljak izrasta u uređeniju varošicu i postaje središte jedne relativno velike regije.
Privreda
Pored mineralne i termalne vode, radioaktivnog blata i radioaktivnog plina, Kiseljak raspolaže i sa velikim šumskim i rudnim bogatstvima, prvenstveno sa ležištima crvene i bijele gline (kaolina) i dolomitnog pijeska. Najpoznatiji proizvod sa područja općine Kiseljak je mineralna voda – Kiseljak.
Godine 1659. turski je putopisac Evlija Čelebija prvi upozorio na ljekovitost kisele vode:
Kiselu vodu 1864. godine, u pismu velikom veziru Fuad-paši, opisuje i turski pisac i državnik Ahmet Dževdet:
U selu Zabrđe je izvor termo-mineralne vode Toplica, kapaciteta 30 dm3/s, čija je izlazna temperatura 25 – 30 °C.
Na području Kiseljaka su kaptirana četiri mineralna izvora izdašnosti od oko 5 dm3/s : Park, Kiseljačić, Podgaj i Bio-han. Izvore Park i Kiseljačić eksploatira Sarajevski kiseljak sa godišnjom produkcijom od 35 miliona litara mineralne vode.
Kiseljak je jedan od rijetkih gradova srednjobosanskog kantona koji se može pohvaliti tradicijom koju je sačuvao do danas. Jedan od primjera su poznate Kiseljačke pogačice po kojima je Kiseljak pored mineralne vode jednako prepoznatljiv.
Kiseljak se poslije ratova brzo privredno razvijao. Tako su prije sukoba u BiH-a na području općine postojala sljedeća državna proizvodna poduzeća: tvornica konfekcije Globus, tvornica mineralne vode Sarajevski kiseljak, tvornica Zrak-auto-elektro oprema, preduzeće za proizvodnju svih elektromehaničkih prekidača u automobilskoj industriji, tvornica Tehnoplin.
Klima
Srednja godišnja temperatura zraka u Kiseljaku je 9,1 °C, pri čemu je najtoplije u julu, kad je prosječna temperatura 18,5 °C, a najhladnije u januaru - 1,8 °C. Najviše padavina bilježi se u julu i oktobru i one su u skladu s planinskom klimom srednje Bosne. S obzirom na izneseno, Kiseljak je, s klimatskog aspekta, pogodna destinacija za razlicite turističke aktivnosti.
Kultura
Glavna kulturna manifestacija nekada su bile Kiseljačke večeri kulture (KVEK).
Danas su nosioci glavnog dijela kulturnih manifestacija podružnica HKD "Napredak" i podružnica Bošnjačke zajednice kulture "Preporod", čiji rad je obnovljen odmah nakon što je obnovljen rad Društva u BiH. Veće kulturne manifestacije su likovne kolonije, Dani kruha, te organizaciju umjetničkih izložbi u Umjetničkom paviljonu Srednje škole "Kiseljak", Bajramske svečanosti, izložbe slika u hotelu Dalmacija, Preporodove likovne i fotografske radionioce i dr.
Narodno sveučilište također je aktivno: okuplja mažoretkinje, omogućuje prikazivanje kino-predstava, a u njegovom sastavu djeluje i gradska knjižnica.
Nacionalni spomenici
Na listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine za općinu Kiseljak nalaze se sljedeći spomenici:
Mjesne zajednice
U općini Kiseljak formirano je devet mjesnih zajednica i to: Obuhvata naselja: Bukovica, Zabrđe, Toplica i Solakovići. Ukupan broj stanovnika 1.101. Predsjednik mjesne zajednice: Bašić Nermin iz Bukovice.
Obuhvata naselja: Kuliješ, Azapovići, Tulica, Homolj, Boljkovići, Gojakovac, D.Žeželovo, G. Žeželovo, Čubren i Ivica. Ukupan broj stanovnika je 2.640.
Obuhvata naselja: Draževići, Radanovići, Buzuci, D. Kovači, G. Kovači, Han Ploča i Grahovci. Ukupan broj stanovnika ove mjesne zajednice je 1.576.
Obuhvata naselja: Brnjaci, Čalikovac, Paretak i Ljetovik. Ukupan broj stanovnika 1.414. Predsjednik mjesne zajednice je: Kapetanović Miroslav sa Brnjaka.
Obuhvata naselja: Duhri i Potkraj. Ukupan broj stanovnika je 900. Predsjednik mjesne zajednice je: Mujić Sead iz Duhra.
Obuhvata naselja: Čizma, Kiseljak, Parževići, Podastinje, Završje, G. Palež, D. Palež, Borina, Rotilj i Podastinjsko Brdo. Ukupan broj stanovnika je: 6.119.
Obuhvata naselja: Gromiljak, Višnjica, Jehovac, Višnjica Polje, Višnjica Mahala, Višnjica Gaj, Svinjarevo, Behrići, Bliznice, Kotačala, Gomionica, Gomionica Mahala, Lug, Križići, Hercezi, Doci, Mrakovi, Dubrave, Katunište, Stojkovići. Ukupan broj stanovnika ove mjesne zajednice je 4.870.
Obuhvata naselja: Datići, Pobrđe Milodraž, Maslinovići, Bilalovac, Brizje, Radeljevići, Markovići, Šahinovići, Miroševići. Ukupan broj stanovnika je 1.943.
Jack Lemmon
mini|desno|Jack Lemmon John Uhler Lemmon III (8. februara 1925. - 27. juna 2001.), poznatiji kao Jack Lemmon, je bio američki glumac i muzičar koji je dobitnik dva Oscara. Glumio je u preko 60 filmova, poput Gospodina Robertsa (1955, za koji je osvojio nagradu Akademije za najboljeg sporednog glumca), Neki to vole vruće (1959), Apartman (1960), Dani vina i ruža (1962), Slatka Irma (1963), Velika utrka (1965), Neobičan par (1968) i njegov nastavak Neobičan par II (1998, sa čestim saradnikom Walterom Matthauom), Spasite tigra (1973, za koji je osvojio nagradu Akademije za najboljeg glumca), Kineski sindrom (1979), Nestao (1982), Dugotrajno putovanje u noć (1987., za koji je osvojio Zlatni globus) i Glengarry Glen Ross (1992).
Zvjezdana asocijacija
Zvjezdana asocijacija jest gravitacijski slabo vezano zvijezdano jato, slabije od otvorenih zvjezdanih jata i kuglastih zvjezdanih jata. Zvjezdane asocijacije obično sadrže od 10 do 100 ili više zvijezda. Zvijezde imaju zajedničko porijeklo, ali su postale gravitacijski nepovezane, dok se istovremeno i dalje kreću zajedno kroz svemir. Asocijacije se prvenstveno identificiraju po njihovim zajedničkim vektorima kretanja i starosnim dobima.
Zvjezdane asocijacije prvi je otkrio sovjetsko armenski astronom Victor Ambartsumian 1947. O asocijacije i OB asocijacije se sastoje od masivnih O- i B-zvijezda raspršenih na području od nekoliko stotina svjetlosnih godina. T asocijacije sadrže veliki broj lakših T-Tauri zvijezda.
Iz sve snage
Iz sve snage je kompilacijski album rok sastava Bijelo dugme. Objavile ga je prvo na kaseti izdavačka kuća Jugoton 1976. godine, a reizdanje ista kompanija sa novim nazivom Croatia Records u CD izdanju 1994. godine. Jedan je od ranih kompilacijskih albuma ovog sarajevskog rok sastava. Sastoji se od 11 pjesama snimljenih u periodu između 1974. i 1976. godine i preuzetih sa prvih singl i LP ploča Bijelog dugmeta. Objavljen je iste godine kao i studijski album "Eto! Baš hoću!", koji je snimljen u Londonu 1976. godine.
Fakultet
Fakultet je visokoškolska ustanova i obično član nekog univerziteta. Predstavlja posebnu školsku ustanovu za izučavanje različitih oblasti određene naučne discipline. Polaznici fakulteta se zovu studenti. Studenti na prvoj godini studija se nazivaju brucoši, a na završnoj godini apsolventi. Student na kraju svog školovanja dobija diplomu kojom se garantuje određeno zvanje u izučavanoj oblasti nauke, kao što su: diplomirani inženjer elektrotehnike, diplomirani matematičar, diplomirani ekonomista itd. Često se fakultet u službenim dokumentima označava kao visokoškolska ustanova.
Historija
Srednjovjekovni Univerzitet u Parizu, je poslužio kao model za većinu kasnijih srednjovjekovnih univerziteta. Imao je četiri fakulteta: teološki fakultet, pravo, medicinu i fakultet umjetnosti.
Zürich (kanton)
Kanton Zürich je kanton na sjeveroistoku Švicarske sa 1,3 miliona stanovnika (2007). Službeni jezik u kantonu je njemački, ali se govori lokalni švicarsko-njemački dijalekt züritüütsch. Stanovništvo je uglavnom protestantsko (43%).
.pt
.pt je najviši Internet domen za Portugal. Centar za istraživanje i mrežu Portugala je zadužen za ovu domenu.
Dragi Šestić
Dragi Šestić (rođen 14. maja 1966.u Mostaru, Bosna i Hercegovina) je bosanskohercegovački muzički producent. 1998.godine osnovao je prvi bosanski World Music bend Mostar Sevdah Reunion. Radio je i sa skoro zaboravljenim legendama romske muzike sa prostora bivše Jugoslavije - Šaban Bajramović i Ljiljana Buttler - Petrovic i doveo ih u centar pažnje međunarodne World Music scene. Takodjer je uradio i debitantski album Amira Medunjanin te posljednji album Ljubise Stojanovica Louisa.
Radio je sa mnogim balkanskim zvijezdama poput Esme Redžepove, Bobana Markovića, Naat Veliova, Fulgerica, Ljubiše Stojanovića Luisa i mnogi drugi.
Radio je i sa poznatom zvijezdom arapskog makama Faridom Ali iz Iraka na albumu Ishraqaat, kao i sa danskim klezmer bendom Klezmofobia. Njegov rad se može naći na mnogim kompilacijama World Music-a, ali većina se nalazi na njegovoj izdavačkoj kući Snail Records, osnovanoj 2002. godine u Nizozemskoj. Živi i radi u Nizozemskoj. mini|Dragi Šestić
Diskografija
mini|Mostar Sevdah Reunion i Dragi Šestić
NGC 4842A
NGC 4842A (također poznat kao MCG 5-31-30 i PGC 44337) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 338 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,40 (39 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (39 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1822
NGC 1822 (također poznat kao ESO 85-SC42) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 20. decembra 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Leopold I, kralj Belgijanaca
Leopold I (njemački: Leopold Coburg; 16. decembar 1790. - 10. decembar 1865.) je bio njemački princ koji je postao prvi kralj Belgije nakon Belgijske nezavisnosti 1830. godine. Vladao je Belgijom od 1831. do 1865. godine i osnovao je dinastiju Sachsen-Coburg-Gotha kojoj svi belgijski kraljevi pripadaju.
Nakon Grčkog rata za nezavisnost (1831. - 1832.), Leopoldu je ponuđena pozicija kralja Grčke ali je on odbio smatrajući da je to previše nesigurno. Umjesto toga, Leopold je 1831. godine prihvatio poziciju kralja novoosnovane Kraljevine Belgije. Belgijska vlada je prihvatila Leopolda za kralja zbog njegovih diplomatskih veza sa kraljevskim kućama cijele Evrope. Osim toga, podržavali su ga Britanci i nije bio povezan sa drugim silama kao što je Francuska, za koju se vjerovalo da ima teritorijalne ambicije prema Belgiji i koji bi mogao ugroziti evropski odnos snaga koji je stvoren na Bečkom kongresu 1815. godine.
Leopold je krunisan u Belgiji 21. jula 1831. godine. Taj dan se svake godine obilježava kao Dan državnosti Belgije. Njegova vladavina je bila u znaku pokušaja Holandije da povrati Belgiju, a kasnije, po internoj političkoj podjeli između liberala i katolika. Kao protestant, Leopold se smatrao liberalom koji je ohrabrivao ekonomsku modernizaciju koja je odigrala važnu ulogu u otvaranju Belgijske prve željeznice 1835. godine i kasnije industrijalizacije. Kao rezultat nejasnoće Belgijskog ustava, Leopold je bio u mogućnosti da proširi ovlasti monarha tokom vladavine. Također je odigrao važnu ulogu u zaustavljanju revolucije 1848. godine. Umro je 1865. godine a naslijedio ga je njegov sin Leopold II.
Mladost
Roditelji su mu bili Franjo, vojvoda Saskokoburg-Saafelda, i grofica Augusta Reuss od Ebersdorfa. Od ranog djetinjstva bio je obučavan u ruskoj vojsci, s kojom se kasnije borio protiv francuskog cara Napoleona I.
Brakovi
Godine 1816. oženio je britansku princezu Šarlotu Avgustu od Velsa, kćerku kralja Georgea IV za koju se očekivalo da će naslijediti britansku krunu. Njihovo jedino dijete bio je mrtvorođeni sin, nakon čijeg rođenja je Šarlota Avgusta umrla od komplikacija pri porodu, 1817. godine. Sljedeće godine mu je punac, uprkos tragičnom kraju braka, dao oslovljavanje kraljevska visost. Godine 1829. stupio je u nevažeći brak s njemačkom glumicom Karoline Bauer. Njihova veza se brzo raspala, a on je 1832. godine u dvije ceremonije (protestantskoj i katoličkoj) oženio princezu Ludoviku Orleansku, kćerku francuskog kralja Luja-Filipa. S njom je imao dva sina, kralja Leopolda II i princa Filipa, te kćerku, meksičku caricu Karlotu, koju je nazvao po prvoj supruzi.
Vladavina
Godine 1830, nakon osamostaljenja Belgije, Leopoldu je ponuđena kruna nove kraljevine. Leopold je prihvatio, a 4. juna 1831. godine je formalno izabran. Dana 21. jula položio je zakletvu, te započeo vladavinu kao kralj Belgijanaca. Samo dvije sedmice kasnije, Holandija je izvršila invaziju na Belgiju, te su započeli osam godina dugi sukobi. Dok se borio za nezavisnost Belgije, Leopold I je gradio prvu željeznicu na evropskom kontinentu, što je završio 1835. godine.
Leopold je bio značajan savjetnik britanske kraljice Viktorije, kćerke svoje sestre Viktorije i rodice svoje prve supruge, još od prije njenog dolaska na prijestolje. Aranžirao je njen brak sa njegovim bratićem (njenim rođakom) Albertom.
Leopold I je neuspješno pokušao 1842. godine donijeti zakon kojim bi regulisao rad žena i djece. Nakon svrgnuća njegovog punca s francuskog prijestolja 1848. godine, Leopold je uz velike napore uspio zadržati Belgiju van oluje revolucija koje su od tada pogađale Evropu. Dvije godine kasnije opet je izgubio suprugu; kraljica Ludovika umrla je u 38. godini od tuberkuloze. Sa ljubavnicom, Arcadiom Meyer (kasnije baronica od Eppinghovena), imao je dva sina, Georgea (r. 1849) i Arthura (r. 1852).
Drinska banovina
1941. godine, u Drugom svjetskom ratu, Sile osovine su okupirale Kraljevinu Jugoslaviju te Drinska banovina prestaje postojati. Njena teritorija zapadno od Drine je pripala Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, a teritorija istočno od Drine je pripojena Nedićevoj Srbiji. Nakon završetka Drugog svjetskog rata, teritorija bivše Banovine je podijeljena između Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine i Socijalističke Republike Srbije, u okviru Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije.
Spisak belgijskih kraljeva
Kraljevina Belgija je nasljedna i ustavna monarhija čiji je šef kralj Belgijanaca (holandski: Koning der Belgen, francuski: Roi des Belges, njemački: König der Belgier).
Nakon osamostaljenja Belgije, nacionalni kongres je uspostavio ustavnu monarhiju te počeo tražiti kandidata za tada prazno prijestolje nove kraljevine među evropskim prinčevima. Pošto im evropske sile nisu dozvolile da za kralja izaberu Luja Orleanskog, sina francuskog kralja Luja-Filipa. Konačno su, 4. juna 1830. godine, izabrali princa Leopolda od Saskokoburga i Gote, vojvodu u Saksoniji, za svog prvog kralja.
Titula belgijskog monarha nije "kralj Belgije", nego "kralj Belgijanca". Vezivanje titule za narod države umjesto za samu državu bilo je izuzetno često u monarhijama uspostavljenim u 19. vijeku, poput Francuske i Grčke. Belgija je danas jedina evropska monarhija u kojoj monarh ne nasljeđuje krunu u trenutku smrti ili abdikacije svoga prethodnika. Belgijski monarh nasljeđuje krunu tek onda kada položi zakletvu.
Niz nasljednika
Od uspostavljanja kraljevine do promjene ustava 1991. godine, belgijsku krunu su mogli naslijediti samo muški patrilinearni potomci Leopolda I. Od 1991. godine belgijsku krunu nasljeđuje najstarije dijete monarha bez obzira na spol, ali ova izmjena je imala učinak samo na potomstvo Alberta II - potomci kćerki prethodnik vladara nemaju nasljedna prava.
Dravska banovina
1941. godine, u Drugom svjetskom ratu, Sile Osovine su okupirale Dravsku banovinu i podijelile je između Nacističke Njemačke, fašističke Italije i Mađarske. Nakon završetka Drugog svjetskog rata, području je dodata prijeratna italijanska teritorija Julijska krajina, te su zajedno sačinjavali današnju Sloveniju. To područje je, kao Socijalistička Republika Slovenija pripalo Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji.
Administrativna podjela
Dravska banovina obuhvatala je 29 srezova:
Franz Schubert
Franz Schubert bio je austrijski kompozitor. Jedan je od prvih i glavnih predstavnika romantizma u muzičkom stvaralaštvu. U kratkom stvaralačkom razdoblju od 18 godina stvorio je bogat opus koji se odlikuje romantičarskim sadržajem i izrazom. Komponirao je oko 630 solo pjesama na stihove Goethea, Schillera i mnogih drugih pjesnika, zatim djela za vokalne sastave i zborove, te klavirske sonate, komorna djela i simfonije. Njegova scenska muzika i opere pale su u zaborav.
Veći dio života Schubert je proveo u Beču u materijalno skromnim prilikama, a izdržavao se kao učitelj muzike. Afirmirao se u umjetničkom krugu prijatelja koji su od 1823. priređivali privatne koncerte zvane "šubertijade", posvećene njegovoj muzici. Prvi javni koncert na kojem su izvedene isključivo Schubertove kompozicije održan je neposredno pred njegovu smrt 1828.
Luka kod Stublina
Luka kod Stublina je naseljeno mjesto u općini Ilijaš, Bosna i Hercegovina.
Gene Kelly
Brodvejsku karijeru započeo je 1938. nastupajući kao zborist u mjuziklu. Ubrzo je stekao ugled kao vrstan koreograf, a zaredale su i uloge u uspješnim predstavama. To mu je 1942. omogućilo i ulazak u svijet filma. Muzičke komedije Amerikanac u Parizu (u kojem pratimo sentimentalne peripetije američkog slikara) i muzički film Pjevajmo na kiši (o kraju ere nijemog filma i njegovih zvijezda) pružile su Kellyju idealnu priliku za demonstraciju talenta.
Dopadljivim izgledom i glasom, spontanom glumom i akrobatikom svog plesa osvojio je simpatije široke publike. Američka filmska akademija nagradila ga je 1951. Oscarom za doprinos filmskoj koreografiji, a od 1956. i samostalno se bavio režijom muzičkih filmova, od kojih su najuspješniji Poziv na ples i Hallo Dolly.
Umro je od posljedica moždanog udara.
David Albahari
David Albahari bio je srpski pisac jevrejskog porijekla. Uglavnom je pisao romane i kratke priče, često autobiografskog karaktera. Također je prevodio engleskog jezika.
Biografija
U Zagrebu je studirao englesku književnost i jezik. Prvu zbirku kratkih priča "Porodično vreme" je objavio 1973. Postao je popularan u književnim krugovima četvrtom knjigom "Opis smrti", za koju je dobio nagradu "Ivo Andrić".
Godine 1991. postao je predsjednik Federacije jevrejskih zajednica Jugoslavije, a radio je i na evakuaciji jevrejskog stanovništva iz Sarajeva za vrijeme opsade grada. Godine 1994. preselio se s porodicom u Calgary, gdje je živio do 2012. Dobitnik je NIN-ove nagrade za roman Mamac 1996. i Nagrade "Zlatni suncokret" za zbirku priča Svake noći u drugom gradu 2008. Bio je član Srpske akademije nauka i umjetnosti van radnog sastava od 2. novembra 2006.
Djelo
Kritika je od samog početka prihvatila Albaharijevo stvaralaštvo uz izuzetno pohvalne ocjene, Od najranijih prikaza prve zbirke, kada je Bogdan A. Popović zaključio u prikazu Porodičnog vremena da je pripovjedačka polazišna pozicija "za darovitog mladog pisca (...) od neprocenjive vrednosti", pa sve do skorašnjeg suda Vase Pavkovića da je samo pitanje vremena" kada će svet prepoznati velikog pisca srpskog jezika. Albaharijeva ostvarenja prevođena su na francuski, njemački, engleski, hebrejski, poljski, italijanski, makedonski, slovenski, albanski, slovački, mađarski.
Krajem 1980-ih Albahari je pokrenuo prvu formalnu peticiju za legalizaciju marihuane u Jugoslaviji.
Umro je nakon duže bolesti 30. jula 2023. u Beogradu.
NGC 3318B
NGC 3318B (također poznat kao ESO 317-53, IRAS 10353-4112, MCG -7-22-27 i PGC 31565) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 127 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Jedro. Najveći prečnik je 1,50 (55 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (41 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 6257
NGC 6257 (također poznat kao PGC 59274) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 216 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Herkul. Najveći prečnik je 0,80 (50 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (13 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 16. maja 1831. godine.
Podocarpaceae
Podocarpaceae je velika  porodica četinara pretežno Južne hemisfere. Uključuje oko 156 vrsta zimzelenih stablašica i  grmova. Ako se uključe i Phyllocladus Manoao i Sundacarpus obuhvata ukupno 19 rodova.
NGC 6257
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Podocarpaceae
Porodica je klasični pripadnik antarktičle flore, sa glavnim centrom biodiverziteta u Australaziji, posebno Novoj Kaledoniji, Tasmaniji i na Novom Zelandu, a u nešto manjoj mjeri i u Maleziji i Južnoj Americi (prvenstveno u planinama Ande). Nekoliko rodova se proteže sjeverno od ekvatora u Indokini i Filipinima. Rod Podocarpus seže sve do sjevera kao što je jug Japana i jug Kine u Aziji, i Mexico u Americi, te Nageia u južnoj Kini i južnoj Indiji. Dva roda se također javljaju u sahelskoj Africi, široko rasprostranjeni  Podokarpus i endemski Afrocarpus. Parasitaxus usta jedinstven je kao jedina poznata parazitska golosjemenjača. Javlja se na Novoj Kaledoniji, gdje parazitira na drugom članu porodice Podocarpaceae,  Falcatifolium taxoides. Rod Phyllocladus  je sestrinski za Podocarpaceae sensu stricto. It is treated by some botanists in its own family Phyllocladaceae.
Taksonomija
Podocarpaceae ispoljavaju veliku raznolikost i morfološki i ekološki. Članovi se javljaju uglavnom n Južnoj hemisferi, a većina generičkih taksona nalazi se u Novoj Kaledoniji, Novom Zelandu i Tasmaniji. Raznolikost vrsta Podocarpus je uglavnom u Južnoj Americi i indonezijskim otocima, a potonji su takođe bogati vrstama rodova Dacrydium i Dacrycarpus.
Najveći rodovi su  Podocarpus (sa 82 do 100 vrsta) i Dacrydium (21 vrsta). Nekoliko rodova zajedničko je Novom Zelandu i Južnoj Americi, podupirući mišljenje da su podokarpusi imali široku rasprostranjenost po južnoj Gondvani. Raspad Gondvane doveo je do opsežne divergentne specijacije Podocarpaceae. Do 1970, bilo je prepoznato samo sedam rodova porodice Podocarpaceae: Podocarpus, Dacrydium, Phyllocladus, Acmopyle, Microcachrys, Saxegothaea, and Pherosphaera. Sve (četiri) afričke vrste pripadaju rodu Podocarpus – P. falcatus, P. elongatus, P. henkelii i P. latifolius. Na osnovu anatomije listova, rod  Podocarpus podijeljen je u osam vrsta vrsta: Afrocarpus J.Buchholz & N.E.Gray, Dacrycarpus Endl., Eupodocarpus Endl., Microcarpus Pilg., Nageia (Gaertn.) Endl., Polypodiopsis C.E.Bertrand (non Polypodiopsis Carriére nom. rej. prop. 6), Stachycarpus Endl. i Sundacarpus J.Buchholz i N.E.Gray.
Rezultati istraživanja embriologeneze, razvoja gametofita, strukture ženske šišarke i citologije dovele su do uvjerenja da je osam kategorija vjerovatno zaslužilo taksonomski rang roda. Istraživači su se složili o potrebi prepoznavanja "prilično prirodnih grupacija za koje se pokazalo da imaju dobru geografsku i, vjerovatno, evolucijsku koheziju" i poduzeli su potrebne korake da svaka sekcija podignu na rang roda.
U 1990, reklasifikacija Podocarpaceae prepoznaje 17 rodova, isključijući iz porodice rod Phyllocladus, dok uključuje Sundacarpus, ali ne i Manoao. Zazim, 1995, Manoao je, na osnovu fenotip morfoloških svojstava,  izdvojen  iz  Lagarostrobus. U 2002, molekulskofilogenetčka studija pokazuje da je Sundacarpus  ugrađen u  Prumnopitys , a  monofiletsko porijeklo Lagarostrobos je dvojbeno ako je u njega uključen i Manoao. Više ddanašnjih pristupa porodici, prepoznaju pripadnjost roda Manoao, ali ne i Sundacarpus.
IC 1675
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Lješevo
Lješevo je naseljeno mjesto u općini Ilijaš, Bosna i Hercegovina.
NGC 7770
NGC 7770 (također poznat kao MCG 3-60-34, PGC 72635 i UGC 12813) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 189 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Najveći prečnik je 0,70 (39 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (22 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Bindon Blood Stoney 5. novembra 1850. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Impresionizam
mini|[[Édouard Manet, Veliki kanal u Veneciji, 1874. ulje na platnu]] Impresionizam je umjetnički pokret u književnosti, muzici i slikarstvu nastao krajem 19. vijeku u težnji da u umjetničko stvaranje unese osobna raspoloženja i dojmove s obzirom na formu izlaganja i izražaja. Zasniva se na realističkom i naturalističkom posmatranju prirode.
Polazeći od takvog tretiranja boje, koji se iz početka nije dogmatski primjenjivao, neoimpresionisti, čiji su glavni predstavnici Georges Seurat i Paul Signac, su evolucionisali ka pointillisme, koristeći naučnu analizu boje.
Cilj impresionizma je stvaranje perfekcionisane iluzije izgleda prirode, gdje sve, pa čak i prolazni efekat atmosfere nad svjetlošću može biti predstavljen. Prikazivanje atmosfere i predstavljanje subjektivne impresije kao duhovni podsticaj, određuju stilistički karakter ovog smjera.
Kevin Garnett
Kevin Maurice Garnett bivši je američki košarkaš koji je najveći dio karijere igrao u NBA-ligi za ekipu Minnesota Timberwolves. Visok je 211 cm i igrao je na poziciji krilnog centra.
Kao 5. pik na draftu 1995. izabrali su ga Minnesota Timberwolvesi i tako je postao prvi igrač koji je izabran direktno iz srednje škole još od 1975. U sezoni 2003/04. proglašen je najkorisnijim igračem. Četiri puta predvodio je NBA-ligu po prosjeku skokova po utakmici: 2003/04 (13,9), 2004/05 (13,5), 2005/06 (12,7), 2006/07 (12,8).
Mojamojska bolest
Mojamojska bolest je stenje u kojoj su određene arterije u mozgu sužene. Protok krvi je blokiran stezanjem i krvnim ugrušcima (tromboza). Oko blokiranih krvnih sudova razvija se kolateralna cirkulacija, kako bi se nadoknadila blokada, ali kolateralne žile su male, slabe i sklone krvarenju, aneurizmama i trombozi. Na uobičajenoj angiografiji, ovi kolateralni krvni sudovi imaju izgled "oblačića dima" (opisano kao もやもや (mojamoja) na japanskom).
Kada bolest dijagnosticira sama po sebi, bez osnovnih korelacijskih stanja, dijagnosticira se kao mojamoja bolest. To je također slučaj kada su arterijska konstrikcija i kolateralna cirkulacija bilateralni. Mojamojski sindrom javlja se zbog unilateralne arterijske konstrikcije ili kada je prisutno i jedno od nekoliko navedenih stanja. Također se može smatrati da je mojamoja sekundarna u odnosu na primarno stanje. Uglavnom dolazi do okluzije distalne unutrašnje karotidne arterije. Na angiografiji se uočava pojava "oblačića dima", a tretman izbora je hirurški bajpas.
Prezentacija
Pacijenti obično imaju TIA, ishemijski/hemoragijski moždani udar ili epilepsijski napad. The age distribution is bimodal being either young adolescence or mid-forties.
Uzroci
U Japanu je sveukupna incidencija viša (0,35/100.000 ljudi) nego drugdje. U Severnoj Americi najčešće obolevaju žene u trećoj ili četvrtoj deceniji života, ali se ovo stanje može javiti i u dojenaštvu ili u detinjstvu. Ove žene često doživljavaju tranzicijski ishemijski napad (TIA), cerebralno krvarenje ili možda uopće nejaju nikakve simptome. Imaju veći rizik od ponovnog moždanog udara i mogu imati različite osnovne patofiziološke promjene u poređenju s pacijentima iz Japana.
Moyamoya bolest može biti urođena ili stečena. Pacijenti sa Downovim sindromom, anemijom srpastih ćelija, neurofibromatozom tip 1, kongenitalnom srčanom bolešću, fibromuskularnom displazijom, aktiviranom rezistencijom na protein C ili traumom glave mogu razviti mojamojske malformacije. Češća je kod žena nego kod muškaraca, iako su oko trećine oboljelih muškarci.
Patofiziologija
Mojamojska bolest (po japanskoj mimetskoj riječi), dobila je svoj karakterističan naziv zbog pojave dima na relevantnim angiografima koji je rezultat spleta sitnih krvnih suidova, kao odgovora na stenozu. Zbog toga krv curi iz arterija, uzrokujući pritisak na mozak i posljedične glavobolje. Tokom posljednjih šest decenija otkako je bolest prvi put opisana, patogeneza bolesti mojamoja ostala je neuhvatljiva, iako je bio uključen i gen za protein RING-ovog prsta 213 (RNF213). U septembru 2021., istraživači iz južne Indije predložili je novu teoriju o patogenezi moyamoya. Prema skovanoj "Mehano-biološkoj teoriji", bolest ima višefaktorsku patogenezu. Autori daju opipljivo objašnjenje pojave fenomena moyamoya u idiopatskoj i sindromskoj varijanti bolesti. Ukratko, navode da se mojamojska bolest vjerovatno javlja zbog brojnih faktora (npr. razlike u vaskularnoj anatomiji) koje u konačnici doprinose okluziji širokih moždanih krvnih sudova i posljedičnim pomacima u njihovim vezama, kako bi se pokušalo osigurati krv za ugroženi mozak. Kada jednom počne, vaskularna okluzija ima tendenciju da se nastavi uprkos poznatom medicinskom tretmanu. Kod nekih ljudi to dovodi do tranzijskih ishemijskih napada ili ponovljenih moždanih udara sa teškim funkcionalnim oštećenjem ili čak smrću. Kod drugih, blokada možda neće uzrokovati nikakve simptome.
Bolest uzrokuje suženja prvenstveno u unutrašnjoj karotidnoj arteriji, a često se proteže na srednju i prednju moždanu arteriju, grane unutrašnje karotidne arterije unutar lobanje. Kada se unutrašnja karotidna arterija postaje potpuno blokirana, fina kolateralna cirkulacija koju opskrbljuje biva izbrisana. Pacijenti često preživljavaju na kolateralnoj cirkulaciji sa stražnje (zadnje) strane Willisovog kruga, koja nastaje iz bazilarne arterije.
Arterijska suženja kod mojamojske bolesti služe za razlikovanje od stezanja kod ateroskleroze. Kod ateroskleroze, zidovi arterija su oštećeni, što dovodi do taloženja masti i imunskih ćelija, a na kraju do nakupljanja imunskih ćelija opterećenih mastima. Kod moyamoya, unutrašnji sloj karotidne arterije proliferira unutar arterijskog lumena. Arterija se također puni krvnim ugrušcima, što može uzrokovati moždani udar.
Mojamojska bolest obično pogađa odrasle osobe u trećoj do četvrtoj deceniji života. Kod djece ima tendenciju da izazove moždane udare ili napade. Kod odraslih ima tendenciju da izazove moždane udare ili krvarenje. Kliničke karakteristike su moždana ishemija, rekurentni tranzicijski ishemijski napadi (TIA), senzomotorna paraliza (utrnulost i paraliza ekstremiteta), konvulzije i/ili migrenaama slične glavobolje. Štaviše, nakon moždanog udara može doći do sekundarnog krvarenja. Takva krvarenja, koja se nazivaju hemoragijski moždani udar, mogu također biti posljedica rupture slabih zidova neovaskularnih krvnih sudova.
Dijagnoza
Cerebralna angiografija je zlatni standard za dijagnosticiranje mojamojske bolesti i njenog napredovanja. Prema Suzukijevom sistemu, može se podijeliti u šest stupnjeva:
Magnetna rezonantna angiografija (MRA) je također korisna u dijagnosticiranju bolesti uz dobru korelaciju sa Suzukijevim sistemom ocjenjivanja.
Gülşen Bayraktar
Gülşen Bayraktar, poznata i kao Gülşen (rođena 29. maja 1976) jeste turska pjevačica pop i dance muzike.
Mojamojska bolest
Dijagnoza
Utvrđeno je da je proliferacija čelija glatkih mišića u zidovima arterija zahvaćenih mojamojom reprezentativna za bolest. Studija šest autopsija šest pacijenata koji su umrli od te bolesti dovela je do nalaza da postoje dokazi koji podržavaju teoriju da izaziva zadebljanje ili proliferaciju, unutrašnjeg sloja zahvaćenih krvnih  sudova. Ove žile su ACA (prednja cerebralna arterija), MCA (srednja cerebralna arterija) i ICA (unutrašnja karotidna arterija). Okluzija ICA rezultira istovremenim smanjenjem kolaterala "dimnih oblačića", jer ih isporučuje ICA.
Gülşen Bayraktar
Biografija
Gülşen Bayraktar je rođena i odrasla u Istanbulu. Završila je srednju školu u "Şehremini". Nakon završetka srednje škole, Gülşen se upisala na "İstanbul Teknik Üniversitesi" (Tehnički univerzitet u Istanbulu), a istovremeno počela se baviti i muzikom. Zahvaljujući svojim pjevačkim sposobnostima otkrili su je kompozitori 1995. te je svoj prvi studijski album potpisala s izdavačkom kućom "Raks Müzik". Debitantski album Be Adam objavljen je 1996. godine. Nakon tri godine pauze od profesionalne karijere u muzici svoj drugi album Erkeksen Gülşen Bayraktar objavila je 1999. za izdavačku kuću "Prestij Müzik". Četvrti studijski album Of... Of... postao je najveći hit u Turskoj, a singl s istoimenim imenom osvojio je nagradu "Altın Kelebek Ödülleri" (Zlatni leptir). Ostali albumi imali su uspješnu prodaju dok je album Beni Durdursan mı? bio najprodavaniji album 2013. u Turskoj. Album Bangır Bangır postao je drugi najprodavaniji album u 2015. godini. Pojedinačni singlovi "Yurtta Aşk Cihanda Aşk", "Bi' An Gel", "Yeni Biri", "Sözde Ayrılık", "Yatcaz Kalkcaz Ordayım", "Kardan Adam", "İltimas" i "Bangır Bangır" postali su broj jedan na "Türkçe Top 20".
Mojamojska bolest
Dijagnoza
Darren B. Orbach objašnjava kako bolest napreduje, kao i ulogu koju angiografija igra u otkrivanju progresije moyamoya u kratkom videu. U 2019., autorka i umjetnica Sarah Lippett objavila je grafički roman o svojoj decenijskoj borbi da dobije dijagnozu i liječenje bolesti mojamoje, pod nazivom Oblačak dima (objavljen sa Jonathanom Capeom). Knjiga je hvaljena u novinama The Guardian kao "čudesno nacrtani memoari teške dječje bolesti."
Gülşen Bayraktar
Biografija
Gülşen Bayraktar, koja je dobila pozitivan prijem od muzičkih kritičara u Turskoj, uz svoju pjevačku karijeru istaknuta je i ličnost tekstopisca. Producirala je mnoge pjesme za svoje prijatelje s muzičke scene u Turskoj. Godine 2015. postala je prva turska pjevačica koja je na svom veb-sajtu imala preko 200 miliona pregleda. Tokom svoje karijere, osvojila je brojne nagrade, uključujući šest nagrada "zlatnog leptira" i devet ostalih turskih muzičkih nagrada.
Mojamojska bolest
Liječenje
Lijekovi kao što su antitrombocitni agensi (uključujući aspirin) obično se daju za sprječavanje ugrušaka, ali se obično preporučuje operacija. Budući da moyamoya ima tendenciju da zahvati samo unutrašnju karotidnu arteriju i obližnje dijelove susjednih prednjih i srednjih cerebralnih arterija, hirurzi mogu usmjeriti druge arterije, kao što su vanjska karotidna arterija ili površninska sljepoočnana arterija da zamjene poremećenu cirkulaciju. Arterije se ili ušivaju direktno u moždanu cirkulaciju, ili se postavljaju na površinu mozga kako bi se ponovo uspostavila nova cirkulacija nakon nekoliko sedmica.
Prognoza
Prirodna historija ovog poremećaja nije dobro poznata. Čini se da su dugoročni izgledi za pacijente sa liječenom mojamojom dobri kada se koristi direktna premosnica. Iako se čini da se simptomi mogu poboljšati skoro odmah nakon indirektnih EDAS, EMS i operacija višestrukih rupa, proći će vjerovatno šest do 12 mjeseci prije nego što se novi krvni sudovi mogu razviti kako bi dali dovoljnu opskrbu krvlju.
Petar Šain
Petar Šain (4. juli 1885 – 22. juni 1965) bio je bosanskohercegovački umjetnik. Jedan je od slikara iz prve generacije umjetnika koji su pohađali umjetničke škole, uključujući i Gabrijela Jurkića, Petra Tiješića, Karla Mijića, Špiru Bocarića, Đoku Mazalića, Romana Petrovića i Lazara Drljaču.
Učio je grafičke vještine u Zagrebu (1900–1903), dvije godine proveo u Grafičkom institutu u Beču, bio u Minhenu, u Parizu.
Kao član grupe "Medulić" izlagao je 1912. godine u okviru Četvrte Jugoslavenske izložbe. U Veneciji je boravio i radio 1917. godine, a u Firenci 1920. Nakon toga je živio i radio u Sarajevu. Bio je profesor Srednje tehničke škole i Škole za primjenjenu umjetnost u Sarajevu. U Prvom svjetskom ratu učestvuje kao ilustrator sa bojišta i sa takvim crtežima nastupio je na Izložbi umjetnika iz BiH 1917. godine. U periodu između dva rata slika motive sa sarajevske čaršije.
Kongenitalna mišićna distrofija
Znaci i simptomi
Većina novorođenčadi sa CMD će pokazati progresivnu slabost mišića ili gubitak mišića (atrofiju), iako mogu postojati različiti stepeni i simptomi ozbiljnosti progresije. Slabost se označava kao hipotonija, odnosno nedostatak mišićnog tonusa, zbog čega novorođenče može izgledati nestabilno. Djeca mogu biti spora sa svojim motornim vještinama; kao što je prevrtanje, sjedenje ili hodanje, ili možda neće ni dostići ove životne prekretnice. Neki od rjeđih oblika CMD-a mogu dovesti do značajnih poteškoća u učenju.
Mehanizam
U smislu mehanizma kongenitalne mišićne distrofije, otkriva se da, iako postoji mnogo tipova CMD-a, glikozilacija α-distroglikana i promjene u tim genima koji su uključeni predstavljaju važan dio patofiziologije ovog stanja.
Dijagnoza
Za dijagnozu kongenitalne mišićne distrofije rade se sljedeće pretrage/pregledi:
Vanjski linkovi
Šablon:Mišićna distrofija
NGC 4842B
NGC 4842B (također poznat kao MCG 5-31-31 i PGC 44338) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 333 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,30 (29 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (19 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Manastir Rmanj
mini|desno|250px| Manastir Rmanj Manastir Rmanj je manastir Srpske pravoslavne crkve u Martin Brodu, na području općine Bihać, Bosna i Hercegovina.
Lokacija
Nalazi se u mjestu Martin Brodu, na zračnoj udaljenosti od 43 km jugostočno od Bihaća, 19 km zapadno od Bosanskog Petrovca i 24 km sjeverozapadno od Drvara, u neposrednoj blizini granice Bosne i Hercegovine sa Republikom Hrvatskom. Manastir, izgrađen je 30 metara od lijeve obale Unca, i nalazi se na udaljenosti od 700 m jugoistočno od ušća Unca u Unu, na nadmorskoj visini od 324 m.n.v.
Historija
Nije poznat tačan datum osnivanja manastira, ali se njegov postanak može datirati u kraj 15. vijeka, odnosno početak 16. vijeka. U starijim dokumentima manastir Rmanj se naziva: Hrmanj, Ajerman, Chermlja, Szermil, Hermanya, Herman.
Spominjanje rmanjskih monaha u Kruševskom pomeniku (kraj 15. vijeka) predstavlja najstariji pisani trag o tom manastiru, kao i pominjanje manastira Rmanj iz 1498., kada su vojvode Petar, Petrašanin i Vukodrag platili izradu ikone Bogorodice sa Hristom, namijenjene rmanjskom manastiru. U ljeto 1515. u njemu je skovan srebrni kivot trudom starca Makarija, veliki srebrni putir, a velika srebrena kadionica je iz 1516. Pronađen je i jedan manastirski pečat iz 1553. godine. Manastir je bio zapaljen 1563. godine, a u njemu je od 1566. godine bilo sjedište Dabrobosanske episkopije. Svi crkveni predmeti iz rmanjskog manastira su poslije 1578. preneseni u manastir Marču. Početkom 17. vijeka manastir Rmanj postaje sjedište dabrobosanskih mitropolita, koji iz Rmnja stoluju punih 110 godina. Za vrijeme rata 1788-1791. godine, između Austrije i Turske, ponovo je izgorio manastir Rmanj, kaluđeri izbjegli u Liku i Dalmaciju, manastir ostao napušten narednih 78 godina (sve do 1863.). U periodu 1863.-1865. manastir je popravljen.
U vrijeme II svjetskog rata, na Veliki četvrtak, 23. aprila 1944. godine, manastir Rmanj su bombardovali Nijemci i porušili ga do temelja. Tom prilikom uništene su dragocjene freske kojima je manastir Rmanj bio oslikan.
Enver Šiljak
Enver Šiljak Bosanska Gradiška, 15. august 1919 — Tuzla, 5. septembar 1941, bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Mongolski monah
mini|Mongolski monasi Mongolski monasi su monaški praktičari budizma u Mongolija. Mongolski monasi rade i žive u budističkim manastirima i hramovima širom Mongolija iu drugim zemljama.
Enver Šiljak
Rođen je 15. augusta 1919. godine u Bosanskoj Gradišci. Potiče iz siromašne porodice, njegov otac Salih je bio kafanski svirač sa neredovnim primanjima, pa se još od najmlađih dana morao sam snalaziti za život. Osnovnu školu je završio u rodnom mestu, a gimnaziju je pohađao u Banjoj Luci. Kao učenik šestog razreda gimnazije, zbog učešća u akcijama revolucionarne omladine, bio je isključen iz škole, pa je školovanje nastavio u Osijeku Obzirom da je bio dobar đak, zarađivao je za život, dajući privatne časove slabijim učenicima.
Po ugledu na Klub akademičara iz Banje Luke, studenti i đaci iz Bosanske Gradiške, formirali su zajednički klub radničke i studentske omladine, čija je aktivnost bila naročito aktivna tokom raspusta. Ovaj klub je bio pod direktnim uticajem Komunističke partije Jugoslavije. Pored aktivnosti u ovom klubu, Enver je bio aktivan i u Radničkom sportskom klubu "Sava" u Tuzli, gde je igrao fudbal i bio centarfor tima. Uporedo sa sportskim aktivnostima u klubu, bio je politički aktivan među omladinom šireći ideje KPJ-a, čiji je član bio od 1940. godine.
Mongolski monah
Istorija
Budizam je prvi put stigao u Mongoliju preko Himalaji i Tibet. Tibetanski budizam postao je zvanična religija dinastija Yuan koju je predvodio Kublaj-kan. Nakon pada dinastija Yuan 1368. godine, tengriizam je postao glavna religija u istočno-evroazijskim stepama do 16. vijeka. Tokom dinastija Qing, budizam je ponovo postao glavna religija, kako u Spoljnoj Mongolija tako iu Unutrašnja Mongolija.
Enver Šiljak
Zbog lošeg materijalnog stanja, Enver nije mogao da upiše studije, pa je 1938. godine došao u Tuzlu, gdje se zaposlio kao službenik u rudniku "Kreka". Tada je primljen u Savez komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ), a dvije godine kasnije i u Komunističku partiju Jugoslavije. Bio je sekretar Okružnog komiteta SKOJ-a u Tuzli.
Mongolski monah
Proganjanje
U 20. veku, Narodna Republika Mongolija je progonila mongolske monahe i druge budiste.
Enver Šiljak
Februara 1941. godine je bio uhapšen i poslije petnaestodnevnog držanja u zatvoru, protjeran u rodno mjesto. Nedugo potom se vratio u Tuzlu i živio ilegalno sve do kraja juna. Poslije Aprilskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije, izabran je za člana Oblasnog vojnog rukovodstva i povukao se u okolinu grada, gdje je počeo da radi na pripremanju oružanog ustanka. Zajedno sa Fridom Laufer, aktivistkinjom KPJ-a i svojom djevojkom, bio je zadužen da organizuje prelazak husinskih rudara u partizane. Zbog toga, 18. jula 1941. godine, krenuo je u Doboj, a zajedno sa njim su bili Frida Laufer, Rudolf Vikić i Memo Suljetović. Pošto je mjesto u kom su odsjeli bilo pod prismotrom ustaške policije, izdao ih je ustaški simpatizer Ivica Zlović. Ustaše su ih potom opkolile i tokom noći uhapsili.
Prilkom sprovođenja u otvorenom automobilu kroz Tuzlu, digao se na noge i otimajući se ustašama pjevao Internacionalu, klicao Komunističkoj partiji i pozivao narod na ustanak. Prijeki sud ga je, zajedno sa Rudolfom Vikićem i Memom Suljetovićem, 5. septembra 1941. godine, osudio na smrt i istog dana streljao. Prijedlog suda da traži pomilovanje odbio je rečima: ''Ja znam kakav je ovo sud. Zato ga i ne priznajem. Priznajem samo sud KPJ i jedino njoj sam spreman da odgovaram za svoje djela. Ovaj sud ne smatram legalnim, jer služi okupatoru i domaćim izdajnicima''. Pred samo strijeljanje skinuo je svoju bluzu od šatorskog krila i dao je kočijašu koji je čekao tu da odveze njegovo mrtvo tijelo. Prilikom strijeljanja nije bio dobro pogođen i ostao je ranjen na nogama, uhvatio se za krvave grudi i uzviknuo: ''Što vam drhte ruke, fašistički psi, pucajte! Možete ubiti Envera Šiljka, ali Komunističku partiju - nikada! Pucajte izdajnici! I u vas će pucati moji drugovi, komunisti i skojevci!''
Takvo njegovo držanje pred okupatorom, snažno je odjeknulo u tuzlanskom kraju. Desetine omladinaca iz Tuzle i okoline, oduševljene Enverovim primjerom, otišle su u partizane. Njegovu djevojku, Fridu Laufer, ustaše su krajem avgusta 1941. godine prebacile u logor u Gospiću, a odatle je u logor Loborgrad u Zagrebu. Potom je bila prebačena u logor Auschwitz, gde je ubijena. S druge strane, postoji i svedočanstvo da je odvedena u jasenovački logor i tamo pogubljena. Most u Tuzli koji je svečano otvoren 2. oktobra 2010. nosi naziv Most narodnog heroja Envera Šiljka i Fride Laufer mada ga popularno nazivaju i Most ljubavi.
Ordeni
Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine FNR Jugoslavije 18. maja 1946. posthumno je odlikovan Ordenom zasluga za narod prvog reda, 20. decembra 1951. proglašen je za narodnog heroja.
Petar Tiješić
Petar Tiješić (Sarajevo, 1888. - Sarajevo, 1978.) je bio bosanskohercegovački slikar. Jedan je od slikara iz prve generacije umjetnika koji su pohađali umjetničke škole, uključujući i Gabrijela Jurkića, Petra Šaina, Karla Mijića, Špiru Bocarića, Đoku Mazalića, Romana Petrovića i Lazara Drljaču.
Studirao je slikarstvo na Akademiji likovnih umjetnosti u Krakovu. Slikao je pejzaže i mrtvu prirodu. Format Tiješićevih slika često je malen, boja nanesena široko u plohama.
Heterogeno stanje
Heterogeno zdravstveno stanje ili heterogena bolest je medicinski termin koji se odnosi na medicinsko stanje s nekoliko etiologija (korijenskih uzroka), kao što je hepatitis ili dijabetes. Medicinska stanja se obično definiraju patološki (tj. na osnovu stanja pacijenta), kao kod "upale jetre" ili klinički (tj. na osnovu očiglednih simptoma pacijenta), kao kod "pretjeranog mokrenja", a ne etiološki (tj. na osnovu osnovnih uzroka simptoma), pa nije neobično da stanja imaju višestruku etiologiju. Heterogena stanja se ponekad suprotstavljaju homogenim stanjima, koja imaju isti osnovni uzrok za sve pacijente u datoj grupi. Na osnovu etiologije, heterogena stanja se često dijele na endotipove.