cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brazil
Prirodna okolina
Smatra se da Brazil ima najveći broj kopnenih kičmenjaka i beskičmenjaka u odnosu na druge zemlje svijeta. Također, Brazil ima najveću raznolikost primata, najveći broj sisara, drugi po broju vodozemaca i leptira, treći po broju ptica, i peti po broju reptila. Postoji veliki broj ugroženih vrsta, mnogi od njih žive u ugroženim staništima kao što je atlantska šuma.
Nevesinjsko polje
Geografija
U građi Nevesinjskog polja i njegovog oboda učestvuju krečnjaci i dolomiti jure i krede, prominski konglomerati, laporci i gline sa ugljem eocen-oligocena. Dno polja ispunjavaju aluvijalni nanosi, a na njegovim sjeveroistočnim stranama su impresivni sipari čija je dužina mjestimično veća od 2 km.
Brazil
Zakonodavna vlast
thumb|left|Nacionalni kongres Brazila, sjedište zakonodavne vlasti. Zakonodavnu vlast vrši dvodomni nacionalni kongres (Congresso Nacional), koji se sastoji od Zastupničkog doma (Câmara dos Deputados) i Saveznog senata (Senado Federal). Kongres se sastaje svake godine u dvije sesije od četiri i pol mjeseca. Ustav daje Kongresu moć da odlučuje o pitanjima koja se odnose na saveznu vladu, posebno onih koji se odnose na fiskalnu politiku i administraciju sindikata. Kongres također potpisuje međunarodne ugovore po dogovoru od strane izvršne vlasti, ovlašćuje predsjednika da proglasi rat i odlučuje da li ili ne savezna vlada može intervenisati u poslovima države. Ako je predsjednik stavio veto na kongresnu odluku ili bilo koju od njegovih odredbi, Kongres ima 30 dana da nadvlada veto apsolutnom većinom glasova. Savezni Senat sa 81 sjedišta se sastoji od tri predstavnika iz svake države i saveznog okruga, koji služe osmogodišnje mandate. Senatorski izbori se održavaju svake četiri godine, a senatori se neposredno biraju od strane svakog stanovnika ove države.
Nevesinjsko polje
Geografija
Nevesinjskim poljem teče jedna veća rijeka, ponornica Zalomka, gdje je zovu i Kolješka rijeka, s pritokama Zovidolska rijeka, Bukovik, Vučine i dr. Ponire u mnogobrojnim ponorima od kojih je najveći u Biogradu, gdje je i najniže mjesto polja - 799 m n.v. S kapacitetom gutanja od 110 m3/s jedan je od najvećih ponora u dinarskom kršu. Direktno je povezan s izvorom Bunice (37 m n.v.), pa se ta silna razlika u visini ogleda u brzini tečenja podzemne vode. Fiktivna brzina iznosi do 33,67 cm/s, što je čini najbržim podzemnim tokom u dinarskom kršu. Polje je periodično plavljeno. Plavni perid traje od novembra do maja. Najveće jezero u polju je vještačko polje Alagovac (Aligovac, Nevesinjsko jezero), izgrađeno za potrebe snabdijevanja Nevesinja pitkom vodom.
Brazil
Izvršna vlast
thumb|upright|[[Luiz Inácio Lula da Silva, predsjednik Brazila.]] Izvršnu vlast vrši predsjednik, koji je šef države i vlade. Neposredno je izabran na četvorogodišnji mandat (i ima pravo na jedan reizbor), a imenuje kabinet raznih ministara državnih i nekoliko drugih šefova na nivou ministarskih odjela. Izvršna vlast ima široka ovlaštenja, posebno u ekonomskoj i vanjskoj politici, finansijama i unutrašnjoj sigurnosti. Predsjednik može podnijeti zakonske prijedloge Kongresu i tražiti zakonodavno odobrenja u roku od 30 dana. Ako Kongres ne postupi u ovom periodu, zakonski prijedlozi se smatraju odobrenim. Predsjednik može djelimično ili potpuno staviti veto na bilo koji zakonski prijedlog koji podnosi Kongres uz izdavanje privremenih mjera koje ostaju na snazi do ​​30 dana. On je također vrhovni komandant oružanih snaga.
Nevesinjsko polje
Projekat Gornji horizonti
Gornji horizonti predstavljaju hidroenergetski megaprojekat kompleksnih i velikih zahvata u slivu rijeke Trebišnjice. U Nevesinjskom polju su predviđeni radovi:
Brazil
Sudstvo
thumb|Savezni ustavni sud Brazila. Brazilski pravosudni sistem je podijeljen u dvije grane: obični sudovi, sastavljeni od državnih i saveznih sudova, i posebnih sudova, sastavljenih od radničkih, izbornih i vojnih sudova.
Nevesinjsko polje
Pećina Provalija (Mala Vjetrenica)
Nalazi se u Gaju, zaselku Kifina Sela, oko 500 m od ceste Nevesinje - Gacko. Zbog svojih prirodnih vrijednosti 1954. godine, rješenjem Zemaljskog zavoda za zaštitu spomenika kulture i prirodnih rijetkosti, stavljena je pod zaštitu države kao spomenik prirode. Nekada je bila jedan od izvora potoka Surdup, a i danas su sedreni bazeni (bigrene kade) u pećini ispunjene vodom i u najsušnijem periodu. Iznad se nalazi stijena Vjetrača, te selo Koleško. Ulaz u pećinu je malih dimenzija, širine 0,73 m x 0,30 m. s vertikalnim zidom od 1,7 m.
Brazil
Sudstvo
Vrhovni Savezni sud (Supremo Tribunal Federal) je najviši sud u Brazilu. On se sastoji od 11 članova koje imenuje predsjednik uz odobrenje Saveznog senata. Sud daje konačne odluke o ustavnim pitanjima i razmatra predmete koji se odnose na predsjednika, potpredsjednika, Kongres, sudstvo, glavnog tužioca, ministre, diplomate, strane zemlje, kao i političke ili administrativne podjele Unije. Viši sud pravde (Superior Tribunal de Justiça) sastoji se od 33 sudija koje imenuje predsjednik uz odobrenje Senata. To je najviši sud u zemlji koji razmatra nekonstitucionalna pitanja i razmatraju slučajeve u koje su uključeni guverneri država i saveznog okruga. Obična sudska grana također uključuje žalbe saveznim sudovima poznatim kao Regionalni savezni sudovi. Svaka država ima državne i savezne sudovima sa kojima ostvaruje prvostepenu nadležnost.
Nevesinjsko polje
Pećina Provalija (Mala Vjetrenica)
Godine 2017. i 2018. održane su međunarodne speleološke ekspedicije, s ciljem istraživanja i topografskog snimanja. Zbog svoje dužine i velikog broja kanalanije do kraja istražena. Sa do sada izmjerenih i ucrtanih 2674 m kanala zauzela četvrto mjesto po dužini u BiH (podatak iz 2018.). Po konfiguraciji terena i pravcu pružanja kanala ima ogromni potencijal za dalje istraživanje. Po ljepoti pećinskog nakita (helektiti i pećinski biseri), Provalija spada među najljepše u Bosni i Hercegovini.
Brazil
Političke podjele
Brazil je savezna država koja se sastoji od 27 federalnih jedinica prvog nivoa: 26 saveznih država i federalnog (ili saveznog) distrikta, u kojem se nalazi glavni grad Brasília.
Nevesinjsko polje
Mesojedna biljka drosera
Lokalitet mesojedne biljke Drosera rotundifoliau u Nevesinjskom Polju nalazi se na sjeverozapadnom kraju, i to na rubu bare ispod naselja Srednje Vode na podnožju Veleža. Geološka podloga Nevesinjskog Polja u poređenju sa drugim kraškim poljima, u kojima se nalaze pretežno jednolični nanosi lapora, vrlo je šarolika.
Historija
U antičko vrijeme i tokom srednjeg vijeka, zbog nemogućnosti prolaska dolinom Neretve, polje je predstavljalo glavnu saobraćajnicu između jadranskog primorja i unutrašnjosti Bosne. Narona kod Metkovića bila je rimski centar iz koje su polazili putevi u raznim pravcima. Jedna njihova cesta počela se graditi za vrijeme cara Oktavijana Avgusta i išla je u Nevesinjsko polje i dalje prema Borcima, Konjicu i Sarajevskom polju. Put je prelazio Zalomku na mjestu današnjeg mosta Ovčiji brod, koji je podignut u osmanskom periodu, nakon čega se dijelio u dva pravca. Jedan pravac se odvajao prema Zalomu i dalje prema Gacku i istočnoj Bosni. Drugi pravac je išao prema Drenoviku gdje je bilo najveće rimsko naselje u Nevesinjskom polju, a zatim dalje prema Konjicu preko Borika. I početkom XXI vijeka, u dužini od preko 500 m. vidljivi su tragovi rimskog puta u blizini mosta preko Zalomke. Na području Nevesinja evidentiran je i 21 miljokaz (Donja Bijenja, Udrežnja, Luke), koje su Rimljani podizali uz puteve.
Brazil
Vanjska politika
Trenutna vanjska politika u Brazilu temelji se na poziciji ove zemlje kao regionalne sile u Latinskoj Americi, vodeća među zemljama u razvoju, i svjetska sila u nastajanju. Brazilska vanjska politika se uglavnom ogleda kroz multilateralizam, mirno rješavanje sporova, i nemiješanje u poslove drugih zemalja. Brazilski ustav također navodi da će ova zemlja težiti ka ekonomskoj, političkoj, socijalnoj i kulturnoj integraciji naroda Latinske Amerike.
Nevesinjsko polje
Historija
Iz srednjeg vijeka u polju su i dvije nekropole stećaka, nacionalni spomenici kulture Bosne i Hercegovine: Na području općine Nevesinje nalazi se 117 nekropola s ukupno 4109 stećaka.
Brazil
Privreda
mini|lijevo|180px|Brazil je treći svjetski proizvođač [[aviona: na slici je Embraer ERJ-135, brazilski komercijalni mlazni avion.]]
Brazil je država sa najrazvijenijom ekonomijom u latinskoj Americi, sedma po veličini u svijetu po berzovnoj razmjeni i sedma po paritetu kupovne moći, u skladu sa podacima Međunarodnog monetarnog fonda i Svjetske banke. Brazil ima miješanu ekonomiju sa velikim prirodnim bogastvima.
U Brazilu se nalazi prašuma Amazon. Razvijena je posebno industrija i privreda. Trenutni BDP po stanovniku iznosi 10.200 US$, stavljajući Brazil na 64. mjesto u svijetu.
Glavni izvozni proizvodi uključuju avione, električnu opremu, automobile, etanol, tekstilnu robu, obuću, željeznu rudu, čelik, kafu, narandžin sok, soju, i na kukuruzu uzgajanu govedinu. Brazil je deseti najveći potrošač energije u svijetu, važan proizvođač nafte i gasa, i drugi u svijetu proizvođač goriva iz etanola. Veliki udio imaju firme iz SAD, Švicarske, Japana, Francuske. U posljednje vrijeme zabilježen je veliki industrijski napredak. Svake godine se posijeku velike površine šume. Te se nove površine upotrebljavaju u poljoprivredi. Najveći dio plantaža je u vlasništvu velikih feudalaca. Veliki uticaj imaju i strane kompanije. Brazil i dalje nastavlja sa industrijskim i poljoprivrednim rastom kao i razvojem unutrašnjosti svoje teritorije. Koristeći ogromna prirodna bogatstva i veliku radnu snagu, ova zemlja danas ima najveću ekonomsku moć u Južnoj Americi i regionalni je lider, jedna je od prvih zemalja u ovom području koja je započela ekonomski oporavak. Visoka nejednakost u prihodima i kriminal i dalje predstavljaju goruće probleme, kao i usporeni ekonomski rast u proteklih nekoliko godina.
Stanovništvo
thumb|right|200px|Gustina naseljenosti po brazilskim općinama. Strukturu stanovništva u Brazilu čini mješavina bijelih doseljenika (uglavnom Portugalaca i Španaca koji su izvršili kolonizaciju "nove zemlje"), crnih potomaka bivših robova koje su bijeli doseljenici dovodili kako bi ih koristili za rad na plantažama, te indijanskih plemena koje su naseljavale Brazil prije dolaska bijelih doseljenika.
Jezik
Portugalski je službeni jezik, a jezik kojim Brazilci govore je dijalekt/vernakular kojeg lingvisti nazivaju brazilski portugalski. Razlike između razgovornog brazilskog portugalskog jezika i razgovornog evropskog portugalskog jezika slične su razlikama između razgovornog švicarskog njemačkog i službenog njemačkog. Portugalski je maternji jezik ogromne većine Brazilaca, ali je nacionalni leksikon proširen brojnim stranim riječima. Ovaj jezik je prošao kroz mnoge izmjene, kako u Portugaliji tako i u svojoj bivšoj koloniji, jer je prvi put uveden u Brazilu u 16. vijeku. Te dvije zemlje su u velikoj mjeri standardizovale svoje pravopise, ali izgovori, riječnik i značenja riječi odstupaju toliko da je sada možda lakše za neke Brazilce da shvate Španski jezik iz filmova iz drugih zemalja Latinske Amerike od filmova iz Portugala. Italijani, Nijemci, Japanci i imigranti iz španskog govornog područja uveli su nove riječi i izraze u brazilski portugalski, kao što su sveprisutni izraz "čau" (bosanski, zbogom), koji je usvojen od italijanske riječi "ciao". Strani proizvodi i tehnologija uveli su dodatne izraze. Brazilski starosjedilački narodi govore desetine jezika, a neki stručnjaci ukazuju da se najveća razlika između brazilskog i portugalskog jezika može pratiti sve do prvog kontakta sa Indijancima. Jezička grupa Tupi-Guarani naroda je posebno uticala na brazilska imena mjesta i dodala možda hiljade riječi i izraza brazilskom portugalskom jeziku. Tupian je bio glavni jezik starosjedilačkih naroda u Brazilu prije evropskog kontakta. Postao je jezik sporazumijevanja između Indijanaca i portugalskih trgovaca, misionara, avanturista i administratora. Naširoko se koristio u amazonskom području i zapadnom Brazilu do 19. vijeka.
Obrazovanje i zdravstvo
Savezna vlada, država, savezni distrikt, i opštine svaki upravljaju svojim obrazovnim sistemom. Prema novom ustavu 25 posto od državnih i općinskih poreza i 18 posto od saveznih poreza se usmjerava za obrazovanje. Privatni školski programi su dostupni kao dopuna javnom školstvu. U 2003. godini stopa pismenosti je iznosila 88 posto stanovništva, a stopa pismenosti mladih (uzrasta 15-19 godina) bila je 93,2 posto. Međutim, prema UNESCO-u obrazovanje u Brazilu i dalje pokazuje vrlo nizak nivo efikasnosti za 15-godišnjeg učenika, posebno u javnoj školskoj mreži. thumb|Bolnica Albert Einstein u São Paulo-u je jedna od najpoznatijih zdravstvenih ustanova u Brazilu. Visoko obrazovanje počinje sa osnovnim ili obaveznim predmetima, koji mogu ponuditi različite izbore kao što su akademska ili stručna specijalizacija. Zavisno o izboru, studenti mogu poboljšati svoje obrazovanje s postdiplomskim kursevima.
Religija
Oko dvije trećine Brazilaca se pridržavaju katoličanstva, koja je prestala da bude zvanična religija nakon proglašenja republike 1889. godine. Brazilska biskupija je osnovana 1551. godine. Da bi Indijance "pripitomio" i preveo na hrišćanstvo kralj je poslao jezuite samo devet godina nakon osnivanja ovog katoličkog reda 1540. godine. Međutim, prvi biskup se pokazao previše krut (protivio se jezuitskoj praksi učenja hrišćanstva bez nasilnog nametanja), i kao rezultat toga jezuiti su se preselili u unutrašnjost dalje od biskupove nadležnosti. Kada je vijest o biskupovom svadljivom ponašanju stigla u Lisabon, bio je opozvan 1556. godine. Međutim njegov brod se na putu za Portugal zbog nevremena slupao duž obale Brazila. On je zarobljen i živ pojeden "od strane Caeté Indijanaca koje je on tako strasno prezirao".
Nakon nezavisnosti dolazi do popuštanja ranijih bliskih veza između crkve i države. Dominacija katolika među imigrantima u 19. i 20. vijeku doprinijela je trajnoj prisutnosti ove religije. Veći dio ostatka stanovništva su protestanti, uključujući fundamentalističke i pentekostalske grupe. Evangeličke grupe su okupile veliku podršku tokom 1990-ih prelaskom nekih članova iz katoličkih redova. Kao odgovor na ovo katolička grupa je pokrenula niz harizmatičnih misa i skupova.
Brazil ima sve veći broj pristalica pravoslavlja, budizma, šintoizma, islama i drugih religija. Sve one zajedno su brojčano skoro jednake onima koji obavljaju oblik duhovnosti ili spiritizam, koji se temelji na učenjima francuskog duhovnog učitelja Allana Kardeca iz 19. vijeka. Mnogi Brazilci također praktikuju sinkretističke religije, kao što su Macumba, Candomble, Xangô i Umbanda koje su spoj hrišćanskog vjerovanja sa obredima uvezenim iz Afrike ili spiritističkoj praksi. Candomble dominira u državi Bahia. Nago Candomble sekta, nastala iz vjere Joruba robova, posebno je raširena i utiče na obrede drugih sekti. Macumba i Umbanda imaju mnogo pristalica u državi Rio de Janeiro, dok je Xangô najuticajniji u Pernambuco-u. Sljedbenici ovih religijskih pravaca uglavnom identifikuju svoja božanstva sa rimokatoličkim svecima i vjeruju da će ova božanstva posredovati za njih kod vrhovnog bića. Sveštenici i sveštenice su uglavnom afričkog porijekla, ali pristalice se mogu naći iz svake etničke grupe i društvene klase, posebno u urbanim centrima. Možda desetine miliona brazilskih katolika povremeno učestvuju u ovim sinkretskim ili spiritualističkim gozbama i svečanostima.
Kultura
Srž brazilske kulture je izvedena iz portugalske kulture, zbog jakih kolonijalnih veza sa portugalskom imperijom. Između ostalih uticaja, portugalci su donijeli portugalski jezik, rimokatoličanstvo i kolonijalne arhitektonske stilove. Kultura je, također pod jakim uticajem afričkih naroda, starosjedilaca i neportugalskih evropskih kultura i tradicija.
Brazilski karneval je godišnja proslava koja se održava 40 dana prije Uskrsa koji obilježava početak posta. Brazilski karneval ima različite regionalne karakteristike. Drugi regionalni festivali su Boi Bumba i Festa Junina (junski festivali).
Muzika
desno|200px| Brazilski kompozitor Antônio Carlos Gomes Brazilac Antônio Carlos Gomes (desno na slici) bio je prvi kompozitor iz "Novog svijeta" čije muzičko djelo je bilo prihvaćeno u Evropi. Jedini neevropljanin koji je bio uspješan kao operski kompozitor u Italiji, u vrijeme "zlatnog doba opere," savremenik Verdija i Puccinija. Njegova opera Il Guarany izvedena je premijerno u milanskoj La Scala-i 1870. godine, a kasnije iste godine i u Rio de Janeiro-u za rođendan brazilskog cara. Sa ovim djelom je ostvario međunarodnu slavu, a Verdi je ovu operu nazvao djelom genija i izvedena je u većini evropskih muzičkih centara. Neke od njegovih opera pokazuju brazilski osjećaj sa elementima narodne polifonije.
Klasični kompozitor Heitor Villa-Lobos je bio taj koji je napravio raskid sa tradicijom stvarajući izrazito brazilske kompozicije tkajući narodne teme i ritmove portugalskog, indijanskog i afričkog porijekla u njegovu muziku. U savremenoj muzici, João Gilberto i Antonio Carlos Jobim su predstavili svijetu bossa nova ritmove (uključujući poznatu pjesmu "Djevojka iz Ipaneme") miješajući samba ritmove sa jazz muzikom prijatnom uhu. Francisco Buarque de Hollanda komponovao je širok spektar popularne muzike, uključujući balade i društveno aktuelne lagahne opere. Pjesnik-tekstopisac Vinicius de Moraes obuhvatio je urbani brazilski duh u njegovim nezaboravnim tekstovima. Pjevač pop muzike Roberto Carlos Braga pridobio je značajan broj sljedbenika u cijeloj Latinskoj Americi u drugom dijelu 20. vijeka. Drugi interesantni muzički stilovi su Sertanejo veoma prisutni u južnom, središnjem i zapadnom dijelu Brazila. Tu su zatim Axé koja je spoj sambe i reggae muzike koja se često čuje u sjeveroistočnom Brazilu, i pagode koja je vrsta energične sambe razvijene u urbanim područjima. Muzički uticaji iz Brazila, Sjeverne Amerike i Evrope su pomiješani stvarajući tzv Tropicalia stil. Veći Brazilski gradovi povremeno su domaćini savremenih muzičkih događaja, i besplatnih koncerata klasične muzike na otvorenom koji privlače mnoštvo slušalaca u Rio de Janeiro-u, Sao Paulo-u, Belo Horizonteu i drugim gradovima. Brazil također ima dugu tradiciju narodne muzike, kao što je na sjeveroistoku Brazila tzv. cantoria (pjevana poezija) takmičenja u kojima muzičari improvizovanjem pokušavaju osvojiti muzičke "dvoboje."
Književnost
Brazilska književnost datira s kraja 16. vijeka, do radova prvih portugalskih istraživača u Brazilu, kao što je Pêro Vaz de Caminha, ispunjenih opisima faune i flore, i komentarima o autohtonom stanovništvu, što je očaravalo evropske čitaoce. Brazil je imao mnogo svjetski poznatih književnih ličnosti čiji ukupni broj književnih djela je po mnogima bogatiji od onih iz Portugala zbog raznih etničkih i regionalnih tema. Joaquim Machado de Assis, sin oslobođenog roba bio je vodeći glas tokom 19. vijeka sa svojim romantičnim romanima. U 20. vijeku na sjeveroistoku se stvara posebno širok spektar vrhunskog pisanja, uključujući i Gilberta Freyrea na temu života za vrijeme ropstva. Tu su i tragedije Graciliana Ramosa o velikoj suši, zatim João Guimarães Rosa sa pričama o preživljavanju i nasilju u unutrašnjosti, i Jorge Amado sa vedrim pričama postavljenim u području uzgajanja kakao-a, Bahia. Priče Érica Veríssima iz južnog Brazila su prevedena na mnoge jezike.
Filmska umjetnost
thumb|left|180px||Brazilska glumica [[Carmen Miranda bila je zapažena van svoje zemlje.]] U roku od godinu dana od prvog eksperimenta braće Lumiere u Parizu 1896. godine pojavljuju se prvi kinematografi u Rio de Janeiro-u. Deset godina kasnije glavni grad se mogao pohvaliti sa 22 kino kuće i sa prvim prikazanim brazilskim filmom "Davitelji" (portug. Os Estranguladores) od Antonia Leala. Od tada filmska industrija u Brazilu bilježi stalni napredak koji iako nikada nije bio veliki, svojim filmovima je tokom godina privukao međunarodnu pažnju. Zbog ogromne većine Brazilaca koji su u to vrijeme bili nepismeni, zvučni filmovi se pojavljuju već 1910. godine kao dio muzičkog kina. Prevodioci i glumci smješteni iza ekrana obezbjeđivali su glasove u filmu praćeni muzikom. Godine 1920. filmovi su bili sinhronizovani sa gramofonskim pločama tako da je "presnimavanje" bilo moguće. Tokom 1920-ih i 1930-ih godina Humbert Mauro je bio središnja ličnost u podizanju kvaliteta lokalnog filma na visoki nivo. U 1930. godine u doba nijemog filma u Brazilu, snimljen je film Maria Peixota Limite. Smatra se jednim od najznačajnijih filmova u historiji brazilske kinematografije. Velike sovjetski režiser Sergej Eisenstein naziva film. Krajem 1960-ih, tzv. tropski pokret je obuzeo umjetničku scenu u Brazilu, tako da je i filmska industrija potpala pod njene čari. Ovaj umjetnički pokret je naglašavao potrebu da se izmijene svih strani uticaji i pretope u brazilski nacionalni proizvod. Najbolji film koji predstavlja ovaj pokret bio je Macunaima od Joaquima Pedra de Andradea. Radeći u isto vrijeme kao i tropikalisti tu je i pokret marginalno kino (cinema marginal). Ovo je još jedna grupa režisera koji su se pojavili u Sao Paolo-u i Rio de Janeiro-u koji su također pravili filmove sa malo novca. Ova grupa je pravila filmove s temama koje su se odnosile na margine društva. Njihovi filmovi su smatrani "teškim". Godine 1969. nastala je vladina filmska agencija Embrafilme. Oni su bili odgovorni za koprodukciju, novčanu podršku i distribuciju velikog broja filmova 1970-ih i 1980-ih. Embrafilme je dodao komercijalnu dimenziju filmskoj industriji i omogućio joj je da pređe na više ambicioznih projekata.
Tokom 1980-ih kino dvorane nisu bile dobro posjećene. To je dijelom zbog popularnosti televizije. Mnoge kino dvorane su bile zatvorene, a posebno u unutrašnjosti zemlje. Pa ipak, neki važni filmovi su napravljeni koji su obrađivali politička pitanja. Danas se savremeni brazilski filmovi prikazuju na televiziji i u kinima širom svijeta. Brazil je danas više svjestan bogatstva njegove tri različite kulture koje obogaćuju njegovu filmsku industriju. Savršen primjer za to je film O Quatrilho snimljen 1996. godine. Bio je jedan od pet kandidata za najbolji film na stranom jeziku na dodjeli filmske nagrade Oscar 1996 godine. Saveznim zakonima za poticaj kulture federalna vlada potiče i podržava firme da doprinose sa postotkom poreza koji će se koristiti za podršku umjetnosti. Kao rezultat ovih zakona, imamo "oživljavanje brazilskog filma", sa povećanim prihodima od 80 miliona brazilskih reala (brazilska valuta) 1997 godine. Tokom 1990-ih Hector Babenco je postao prvi značajni brazilski režiser u Hollywoodu.
Sport
thumb|Brazilski pobjednički tim sa svjetskog prvenstva u nogometu 1970. godine. Nogomet je najpopularniji sport u Brazilu. Brazilska nogometna reprezentacija je prema službenom rangiranju FIFA-e među najboljima u svijetu, i s 5 osvojenih naslova svjetskih prvaka najtrofejnija. Košarka, odbojka, automobilizam, i borilačke vještine također privlače veliku publiku. Brazilska odbojkaška reprezentacija trenutno drži naslove prvaka Svjetske lige, Svjetskog Grand Champions kupa, svjetskog prvenstva i Svjetskog kupa. Drugi sportovi sa sve brojnijim poklonicima su tenis, rukomet, plivanje i gimnastika. Varijacije nekih sportova porijeklom su iz Brazila: nogomet na plaži, futsal (dvoranski nogomet) i "footvolley" pojavili su se kao varijacije nogometa. U borilačkim vještinama, brazilci su razvili capoeiru, vale tudo, i brazilski džiju-džicu. Brazil je jedna od najuspješnijih nacija u automobilizmu, te su brazilski vozači do sada osvojili 8 naslova svjetskih prvaka u Formuli 1, 6 pobjeda na 500 milja Indianapolisa te naslove i pobjede u brojnim drugim kategorijama i prvenstvima. Brazil je bio domaćim mnogim istaknutim međunarodnim sportskim događajima, uključujući Svjetsko prvenstvo u nogometu 1950. koje će se u Brazilu održati i 2014. Automobilistička staza u São Paulu, Autódromo José Carlos Pace, domaćin je godišnje Velike nagrade Brazila. São Paulo je organizovao IV. Pan Američke igre 1963., a Rio de Janeiro XV. Pan Američke igre 2007. Godine 2009., Rio de Janeiro je odabran kao domaćin Olimpijskih igara 2016., prvih koje će se održati u Južnoj Americi.
Brazilska nogomentna groznica
Mornari iz Velike Britanije (gdje je nogometna igra nastala) prvi su igrali nogomet na brazilskom tlu. Mladić po imenu Charles Miller je taj kome pripada zasluga za upoznavanje Brazilaca sa ovim sportom. Godine 1894. on je donio sa svog putovanja u Englesku dvije nogometne lopte i pravilnik ove igre. Igrao je nogomet tokom svog putovanja u inostranstvo, a po povratku pomogao je organizovati nekoliko timova u Sao Paulo-u. Nogometaši su isprva bili uglavnom britanski radnici u firmama u britanskom vlasništvu. Zatim je Mackenzie univerzitet organizovao tim sastavljen prvenstveno od Brazilaca, prvi takav nogometni klub.
Entuzijazam za ovu igru se proširio među imućnim mladim Brazilcima od kojih su mnogi bili izloženi nogometu prilikom njihovih posjeta Evropi, pa su počeli da organizuju svoje timove. Mnogi rani fudbalski timovi u Sao Paulo-u i Rio de Janeiro-u su bili pod pokroviteljstvom društava koja su bila za bogate, a igre su se igrale na poljima obezbijeđenim od strane ekskluzivnih klubova.
U drugoj deceniji 20. vijeka nogomet dobija još jedan poticaj s prilivom evropskih imigranata koji su počeli da osnivaju svoje timove. Za dugo vremena nogomet u Brazilu je ostao vrlo britanski. Siromašniji sloj Brazilaca ubrzo je razvio vlastitu fascinaciju nogometom. Za siromašne je to bio idealan sport koji je zahtijevao samo loptu i malo slobodnog prostora. Igra se pokazala idealnom za brazilski temperament i postala je savršen mehanizam za individualno i kolektivno samoizražavanje. Usvojili su ga kao svoj sport, identifikovali se s njim nastavljući mijenjati ga.
Ono što su Brazilci unijeli u ovaj sport je bilo njihovo jako oslanjanje na individualnost i improvizaciju, vjera u magiju (objašnjena uvjerenjem da je u odnosima između ljudskog tijela i nogometne lopte sve moguće) i iznad svega osjećaj velike radosti podjednako kod igrača i navijača.
Čini se da nogomet spaja sport i sambu. Tokom igre navijači često udaraju u bubnjeve od početka do kraja utakmice tako podstičući bolju igru kod igrača, koji preobražavaju driblinge na terenu u oblik plesa. Njihovi potezi uvijek zrače spontanost, jednu od karakteristika sambe.
Antropolog Roberto da Matta i drugi su razvili drugo objašnjenje za popularnost nogometa. Oni smatraju da je postojanje stalnih pravila koji se poštuju ključ popularnosti ovog sporta kod brazilskih masa. U društvu u kojem zakoni koji su neprijatni za bogate i moćne ili ih ignorišu i lahko mijenjaju, nogomet se izdvaja kao aktivnost koja je upravljana pravilima s kojima su svi upoznati, a koji garantuju da talent, a ne novac ili lične veze preovladavaju.
Ovaj sport tako pokazuje običnim ljudima u Brazilu da je socijalna pravda koju oni ne vide u svakodnevnom životu moguća, i njihova ljubav prema ovoj igri predstavlja njihovo prihvatanje te mogućnosti. Brazil ima više stadiona (pet) s kapacitetom od preko 100.000 sjedišta što je više od bilo koje druge zemlje. Nogometni tim ove zemlje je prvi koji je četiri puta osvojio svjetski kup i predstavlja predmet velikog nacionalnog ponosa. Osim toga, nogomet je proizveo trajnog i neprikosnovenog nacionalnog heroja Brazila, Peléa, kao i možda još većeg idola Manéa Garrinchu.
Kraško polje
mini|Duvanjsko polje Kraško polje ili polje u kršu je geološki fenomen, i predstavlja najveća udubljenja u krečnjačkim terenima. Termin kras dobio je naziv po geografskoj oblasti, koja se nalazi na granici između Italije i Slovenije. Oblast je ograničena potezom Monfalkone – Trst – Pivka – Postojna – Vipava – Gorica. U Italiji ta oblast se naziva Karso (Carso).
U Dinarskom kršu, u odnosu na ostale kraške regije, javlja se najveći broj klasičnih polja u kršu. Znameniti istraživač bio je Jovan Cvijić. Stoga su pojmovi polje, dolina i uvala iz jezika južnoslavenskih naroda prihvaćeni u međunarodnoj krškoj terminologiji. Tokom vremena riječ “polje” dobila je posebno značenje u nauci. Od prvobitnog pojma koji se odnosio na ravne prirodnom ili umjetnom vegetacijom pokrivene površine, danas on označava krški površinski oblik i svaku prostranu kršku ravnicu obrubljenu krečnjačkim brdovitim terenima. Kraška polja javljaju se širom svijeta, ali najčešće na području Sredozemlja u Grčkoj, Italiji, Francuskoj, Španiji, Maroku, Turskoj, Sloveniji, Hrvatskoj (tzv. Lička polja, grupa od pet kraških polja, te Gacko polje), Bosni i Hercegovini te Crnoj Gori. U Aziji su polja česta u Turskoj i Iranu, a nekoliko kraških polja postoji i u Kini. Polja u kršu brojna su na Jamajci, Kubi i u Portoriku te u Kanadi (u području Nahanni), dok se u SAD-u spominje samo jedno polje (Grassy Cove u državi Tennessee).
Način postanka
Postala su kombinovanim tektonskim djelovanjem u vrijeme mezozoika (rasjedi). Nakon toga, djelovanjem riječne erozije i kraškim procesom korozije, rjeđe samo spajanjem kraških uvala, nastao je današnji oblik polja. Pojedina kraška polja kao Popovo polje razvila su se iz riječnih dolina.
CaCO3 + H2O + CO2 ↔ Ca2+ + 2HCO32-
To znači da se kalcijev karbonat (CaCO3) u dodiru s vodom (H2O) i ugljen-dioksidom (CO2) raspada na jone kalcija (Ca2+) i hidrogen-karbonata (HCO32-). Tako se karbonatne stijene tope, i nestaju. Zbog korozije, u kršu ima vrlo mnogo šupljina. Prošupljenost je jedno od glavnih obilježja stijena kraških prostora, a rezultat su brojni različiti oblici reljefa.
Površinski oblici reljefa
Površinski oblici reljefa kraških polja su: polja, škrape, vrtače i uvale. Škrapa je nadzemna udubina u kršu, nastala otapanjem (korozijom) stijena uz vodu, žljebovitih, rebrastih i oštrih oblika. Vrtača je udubina sa plodnim tlom, promjera do 200 metara i dubine do 10 metara. Uvala je udubljenje ili veća zatvorena depresija, dužine i do 1000 metara, sa plodnim tlom na dnu (obično je to crvenica). Nastala je kroz duži vremenski period od više vrtača.
Podzemni oblici reljefa
Podzemni oblici reljefa su: jame, pećine i ponori.
Jama je prvenstveno vertikalno udubljenje do 1000 metara, ali ih ima i vodoravnih. Nastala je kao posljedica geoloških procesa, djelovanja vode (obično vodoravne jame) i drugih uticaja na krečnjačko tlo. U njoj se obično nalaze stalaktiti ((grčki jezik: stalaktites, (Σταλακτίτης) - kapanje)) i stalagmiti.
Pećina je horizontalna udubljenja. Može biti: prosta, razgranata sa više kanala i u grupi sa više pećina u grupi (Ledenica i okolne pećine u Grahovskom polju). Morfološki se sastoji od ulaza, kanala i dvorane. Ukrasi su joj: stalagmiti (sa dna), stalaktiti (sa vrha) i stalagnati (kombinovano). Reprezentativni primjer pećine u kraškom polju je Vjetrenica.
Ponor je udubina sa rijekama ponornicama, sa mnogo vode kroz stijene.
Tla kraških polja
Raznolika tla kraških polja nastala su uz utjecaj pedogenetičkih faktora iz različitih spoljnih sredina: geosfere, biosfere, atmosfere i naročito hidrosfere.
Crvenica
Ovo tlo je karakteristično po boji koju uzrokuje mineral hematit. Međunarodni naziv za je Terra rossa. U WRB sistemu se naziva Rhodic Cambisol. Gornji sloj je po teksturi ilovasta glinuša. Drugi sloj je nešto zbijeniji dok treći sloj prelazi u matični supstrat.Dubina mu varira u prostoru ovisno o matičnom supstratu i reljefskom položaju. Dosta se lako obrađuje, propušta vodu i prozračno je. Reakcija mu je neutralna do slabo kisela. Naročito je siromašno fosforom.
Močvarno glejno tlo
Močvarno glejno tlo ili euglej dobilo je naziv iz ruskog jezika od riječi glej što znači mulj. U WRB sistemu nazivaja se Gleysol. Zbog visokog nivo podzemnih voda zadržava se najčesće tokom cijele godine. Suha i mokra faza se naizmjenično mjenjaju. Gornji dio profila je zasićen vodom samo u jednom dijelu godine. Ima nepogodne fizičke osobine, po teksturi je glinuše. U kontaktu s vodom bubri i postaje nepropusno za vodu. Po hemijskom sastavu heterogeno je i moge biti karbonatno i kiselo tlo.
Aluvijalna tla
Nazivaju se još i fluviosoli a taj naziv im potiče iz latinskog jezika. U WRB sistemu se označavaju kao Fluviosoli. Aluvijalna tla nastaju nanošenjem i taloženjem nošenih materijala duž plavne terase rijeke, koja zaostaju nakon plavnog vala. Fluviosoli se redovno obnavljaju novim nanosima. Ovi nanosi imaju organomineralne komponente takoda je za ova tla karakteristična velika plodnost. U uslovima jačeg vlaženja ova tla prelaze u močvarno glejna. Ova tla se veoma razlikuju po teksturnom sastavu, počevši od ilovastih i pjeskovito-ilovastih, koja su veoma povoljna do jako glinovitih koja su nisu povoljna.
Smeđa tla
Smeđa tla nazivaju se i kalkokambisoli. Po WRB sistemu definišuse kao Calcic Cambisol. Nastaju dugotrajnim procesom iz crnice, oslobađanjem gline iz krečnjačkog supstrata. Sadržaj humusa u njemu jako varira. .
Kraška polja i voda
S vremenom, voda se povlači s površine, a ostaju biološki vrijedna vlažna staništa i močvarni dijelovi obrasli trskom i šašom. Ova pojava zanimljiva je zbog dvojnog načina života riba. Tokom sušnog perioda ribe odlaze u podzemlje, ali malo se zna o njihovu životu u to doba godine. Vrste koje naseljavaju takva staništa imaju mogućnost prilagođavanja koja im omogućuju dulje preživljavanje u podzemlju, pa tako mogu izdržati dulje vrijeme gladovanja i podnositi nisku koncentracĳu kiseonika. Vrlo se malo zna o njihovoj biologiji tokom boravka u podzemlju.
Poplave
Kraška polja Dinarida mogu biti suha, ali su uglavnom podložna periodskim redovnim dugotrajnim poplavama koje su karakteristične za uslove staništa ovih jedinstvenih krajolika.
Poplave u kraškim poljima igraju ključnu, ali nedovoljno izučenu ulogu u funkcioniranju i razvoju podzemnih i površinskih krških ekosistema. Opstanak brojnih endemskih i ugroženih vrsta u poljima u kršu i u podzemnim prostorima vezanima za njih značajno je ugrožen prirodnim (klimatskim varijacijama ili promjenama), ali sve više i negativnim uticajima izazvanim različitim ljudskim djelatnostima. U tom smislu uloga inženjerskih i agrotehničkih radova na smanjivanju trajanja poplava u poljima u kršu potpuno je neistražena, ali je očito da može imati značajne negativne posljedice.
Močvare
Močvare su važni oblici površinske vode u kraškim poljima, koja se u redovnim vremenskim intervalima, u periodu poplava, pune vodom i postaju ogromne močvare. Na taj način se može steći slika o njihovim podzemnim vodotocima, koji su veoma malo istraženi i o kojima se još uvijek ne zna mnogo. Kraške močvare su dobri primjeri na kojima se vidi kako močvare regulišu vodni režim nekog područja, tako što zadržavaju, regulišu i otpuštaju vodu, i na taj način predstavljaju dragocjene resurse za ljude i druga živa bića. Održivo upravljanje vodenim ekosistemima je veoma važno, posebno u podučjima kraških polja, gdje poljoprivreda, saobraćaj, energetska i urbana infrastruktura direktno zavise od njih. Bez odgovarajućeg upravljanja močvarama, nema ni dovoljno kvalitetne vode kada i gdje je potrebna. Preko močvara, vodeni resursi postaju dostupni društvu.
Močvare su važni regulatori vodenih sistema što zahtijeva poseban i održiv sistem upravljanja.
Najveća kraška polja u Bosni i Hercegovini leže u jugozapadnoj Bosni, te zapadnom i istočnom dijelu Hercegovine, a najznačajnija su: Livanjsko polje (405 km2), Nevesinjsko polje, Popovo polje, Gatačko polje, Glamočko polje, Duvanjsko polje, Mostarsko blato i druga.
Marš na Versailles
mini|Kraljeve odaje, soba gdje se porodica sakrila pred ruljom Marš na Versailles (francuski: La Marche des Femmes sur Versailles) bio je jedan od najranijih i najznačajnijih događaja Francuske revolucije. Marš je započeo među ženama na pariskim pijacama koje su se 5. oktobra 1789. godine pobunile zbog visoke cijene i nestašice hljeba. Njihove demonstracije su se ubrzo ispreplele sa aktivnostima revolucionara koji su tražili liberalne političke reforme i ustavnu monarhiju za Francusku. To je dovelo do velikog marša na Versajski dvorac u kojem su postavili svoje zahtjeve kralju Luju XVI. Sutradan je mnoštvo prisililo kralja, njegovu porodicu i veći dio francuske skupštine da se vrate sa njima u Pariz.
Ovi događaji su okončali kraljevu nezavisnost i označili promjenu moći i početak uspostavljanja reformi. Ovaj marš je simbolizirao novi odnos snaga koji je potisnuo drevni privilegirani poredak francuskog plemstva favorizirajući obični narod koji je pripadao Trećem staležu. Nakon okupljanja velikog broja ljudi koji su predstavljali uzrok izbijanja Francuske revolucije, marš na Versailles se pokazao presudnim trenutkom izbijanja Francuske revolucije.
Pozadina
Nakon slabe žetve, deregulacija tržišta žitarica koju je 1774. godine izvršio glavni kontrolor finansija Turgot, je bila glavni uzrok gladi koji je doveo do rata oko brašna 1775. godine. Na kraju starog poretka, strah od gladi je bio neprestano prisutan strah kod donjih slojeva Trećeg staleža pa su glasine o "Paktu gladi" razbjesnile siromašno stanovništvo. Puke glasine o nestašici hrane su dovele do Réveillonovih nereda u aprilu 1789. godine. Glasina o zavjeri koja je imala za cilj uništavanje usjeva pšenice kako bi se izgladnilo stanovništvo su izazvale Veliki strah u ljeto 1789. godine. Tokom izbijanja Francuske revolucije 1789. godine, revolucionarna sposobnost nije bila u potpunosti ostvarena. Nakon pada Bastilje obični građani su otkrili novostvorenu želju za sudjelovanjem u politici jer je zavladala inflacija cijena i velika nestašica, pa su se najsiromašniji građani isključivo bavili pitanjem hrane jer su trošili gotovo polovinu svojih prihoda na hljeb.
Ahmed-paša Hercegović Kosača
Ahmed-paša Hercegović Kosača (1455 - 21. juli 1517) bio je bosanski plemić iz porodice Kosača i osmanlijski veliki vezir. Sin je hercega Stjepana Vukčića Kosače i bavarske vojvotkinje Barbare de Payro. Rođen je u Herceg Novom i dobio je po ocu ime Stjepan. Njegova starija polusestra bila je pretposljednja bosanska kraljica, Katarina Kosača.
Djetinjstvo i rana mladost
Djetinjstvo provodi u Humskoj zemlji (današnja Hercegovina) i Dubrovniku gdje započinje školovanje. Nakon pada Kraljevine Bosne pod Osmanlije, otac ga šalje u Carigrad kao jamca za mir. Školovao se u čuvenom Enderun mektebu gdje je primjećen njegov talenat i njegova politička karijera počinje polahko rasti.
Napredovanje ka osmanlijskom dvoru
Pod imenom Ahmed prvi put se javlja 1477, u jednom fermanu sultana Mehmeda II, a već sljedeće godine bio je državni zastavnik, mirialam. U decembru 1481. ženi kćerku sultana Bajezida II, princezu Hundi-hatun, od tada njegova karijera još više napreduje. Tokom svog života obnašao je razne dužnosti, bio je sadžakbeg Burse, zatim beglerbeg Anadolije. 17. marta 1488. postao je kapudan-paša i komandovao je osmanskom mornaricom četiri godine i devet mjeseci. Nakon toga, ponovo biva imenovan na dužnost anadolskog beglerbega. U martu 1497. prvi put je imenovan za velikog vezira, što je poslije sultana najveća funkcija u Osmanskom carstvu. Ahmed-paša Hercegović će još četiri puta biti na ovom istaknutom položaju. Četrdeset godina je proveo u službi trojice sultana (Mehmed II, Bajazid II i Selim I) i pod njihovom zastavom učestvovao u mnogim bitkama, ovo vrijeme je u osmanskoj istoriji poznato kao "zlatno doba", a velike zasluge za to svakako pripadaju i Ahmed-paši.
Potomstvo i zadužbine
Bio je oženjen Fatimom, kćerkom sultana Bajezida II. Imao je četiri sina: Ali-bega, Mustafa-bega, Ahmeta, i Mehmed-bega, te jednu kćer kojoj je dao ime po svojoj domovini - Huma. Iza sebe je ostavio brojne zadužbine po čitavoj tadašnjoj carevini: džamije, medrese, hamame, mektebe, imarete, karavannsaraje itd. Ahmed-paša je umro 1517. godine, kada se vratio iz Egipta. Ukopan je na svom imanju na Mramornom moru, u selu Dil koje je kasnije njemu u čast preimenovano u Hersek (Hercegovina).
NGC 4800
NGC 4800 (također poznat kao IRAS 12523+4648, MCG 8-24-4, PGC 43931 i UGC 8035) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 41 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lovački psi. Najveći prečnik je 1,60 (19 hiljada sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (14 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 1. aprila 1788. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1783
NGC 1783 (također poznat kao ESO 85-SC29) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 13. decembra 1835. godine.
IC 868
IC 868 se može odnositi na jedan od sljedećih NGC/IC objekata:
Usmena književnost
Usmena književnost predstavlja najstariji oblik književnoumjetničkog rada. Na različitim prostorima razvijali su se različiti rodovi usmene književnosti. Osnovna podjela usmene književnosti na rodove i vrste može izgledati ovako:
-Poezija: lirska pjesma - sevdalinke,epska pjesma: - epovi i krajišnice; epsko-lirska pjesma: - balade i romanse.
-Proza: bajke, pripovijetke, priče, legende, predaje: - predaje o građevinama, grebljima, turbetima; predaje o evlijama i kerameti-sahibijama; predaje o značajnim historijskim događajima; predaje o značajnim historijskim ličnostima...
-Dramski radovi (djela)
NASTANAK NAŠE USMENE KNJIŽEVNOSTI:
-KOLEKTIVISTIČKA - ta teorija zastupa mišljenje da je naša usmena književnost plod kolektivnog(zajedničkog) stvaranja našeg naroda.
-INDIVIDUALISTIČKA - ta teorija zastupa stajalište po kojem je naša usmena književnost plod našeg(osobnog) stvaralačkog rada.
-KOMBINIRANA - ta teorija stoji između prve dvije. Istraživanja su pokazala da je naša usmena književnost nastala po principu "Najprije je bio događaj,pa oko njega je stvoren sažetak."
Papkari
Papkari (Artiodactyla) su red viših sisara (Placentalia). Obuhvataju oko 220 vrsta od kojih neke, a posebno porodica goveda, imaju vrlo velik privredni značaj.
Osobine
Srodnost među pojedinim grupama papkara uočio je zoolog Richard Owen u 19. vijeku i uveo nazive kopitari i papkari. Uzdužna os noge nalazi se kod papkara između trećeg i četvrtog prsta. Ta dva srednja prsta su najizraženija. Prvobitni prvi prst može se naći samo kod fosilnih predstavnika a kod današnjih papkara potpuno nedostaje. Drugi i peti prst su različito razvijeni: kod nilskog konja koje se smatra razvojno starijim, oni su još veliki i potpuno funkcionalni. Veliki broj papkara, kao npr. jeleni, gazele, goveda i koze su bitno smanjeni i više ne dodiruju podlogu. Kod nekih drugih porodica papkara, kao kod kamila i žirafa je povlačenje tih prstiju otišlo tako daleko, da drugi i peti prst više nemaju niti u rudimentarnom obliku.
Porijeklo
Kao i mnogi dugi sisari, papkari su se pojavili prije oko 54 miliona godina u vrijeme ranog eocena. Ti rani papkari su imali četiri ili pet razvijenih prstiju a hranili su se mekim dijelovima bilja kao i lišćem. U razdoblju kasnog eocena, prije oko 46 miliona godina razvila su se već sva tri i danas postojeća podreda: svinjolike životinje ili nepreživari (Suina), Tylopodi i preživari (Ruminantia).
Sistematika
Anatomija probavnog trakta papkari je podloga za njihovu podjelu. Svinje i nilski konji imaju želudac podijeljen na dva odnosno tri dijela, i probavljaju hranu direktno, bez preživanja. Radi toga su svrstani u nepreživare. Svi drugi papkari preživaju. Prema današnjim spoznajama, ta se sposobnost razvila dva puta, nezavisno jedna od druge. Radi toga se danas kamile ne ubrajaju prave preživare, nego u Tilopode.
I kitovi vode porijeklo od papkara. U vrijeme klasične sistematike, oni su tvorili zaseban red. Međutim, danas ih se ne uključuje papkare.
Oprašivač
thumb|250px| Sirfidna muha ([[Eristalinus taeniops ) oprašuje obični jastrebov korov]] thumb|250px|Rudarska pčela ([[Andrena lonicerae) oprašuje jednu vrstu koprive (Lonicera gracilipes.]]
Insekati oprašivači uključuju pčele, (pčele medarice, samotne vrste, bumbare); polenske ose (Masarinae); mrave, muhe, uključujući pčelinje muhe, leptirice i komarce, lepidoptera, i leptire  moljce  i cvijetne bube. Kičmenjaci, uglavnom šišmiši i ptice, ali i neki sisari koji nisu šišmiši (majmuni, lemuri, oposumi, glodari i neki gušter] ]i, oprašuju određene biljke. Među oprašujućim pticama su [[kolibri, medarice, s dugim kljunovima; oprašuju niz cvjetova dubokog grla. Ljudi takođe mogu vršiti umjetno oprašivanje. Oprašivači se razlikuju od polenizera, bilji koje su izvor polena za proces  oprašivanja.
Pčele
thumb|left|Pčela [[Lipotriches sp. oprašuje cvjetove]] Najprepoznatljiviji polinatotri su razme vrste pčela,, koji su adaptitani za oprašivanje. Pčele su obično neizrazite i nose elektrostatski naboj. Obje karakteristike pomažu da se zrncad polena pridržavaju za njihovih tijela, ali imaju i specijalizirane strukture za nošenje polena; kod većine pčela to ima oblik strukture poznate kao metlica, koja se nalazi na zadnjim nogama većine pčela, i / ili u donjem dijelu trbuha (naprimjer pčeče  Megachilidae), sačinjene od gustih, pljosnatih seta. Pčela medarica, bumbari i njihovi srodnici  nemaju metlica, ali zadnja noga je modificirana u strukturu zvanu corbicula  (poznata i kao "polenska korpa"). Većina pčela sakuplja nektar, koncentrirani izvor energije i polen, koji ima veliku količinu proteinske hrane, kako bi njegovali svoje mlade i nehotice ga neki radeći prenosili između cvjetova. Pčele ''Euglossini oprašuju orhideje, ali to su muške pčele koje sakupljaju cvjetne mirise, a ne ženke koje skupljaju nektar ili polen. Ženke orhidejskih pčela djeluju kao oprašivači, ali i cvjetova osim orhideja. Pravim pčelama, poput medonosnih, za umnožavanje potreban je obilan i postojan izvor polena.
Pčele medarice
thumb|upright|Medarica sa polenom: pčele su najefikasniji oprašivači među insektima Pčele medarice lete od cvijeta do cvijeta, skupljajući nektar (kasnije pretvoren u med) i polenova zrna. Pčela sakuplja polen trljanjem o antere. Polen se sakuplja na zadnjim nogama, u strukturi koja se naziva "polenska korpa". Dok pčela ide s cvijeta na cvijet, neka od polenovih zrna prenose se na stigme tučka drugih cvjetova. Netar pčelinjoj ishrani daje neophodnu energiju u obliku proteina. Kad pčele nakupe velike količine meda, pčelari namjerno skupljaju polen kako bi zadovoljili prehrambene potrebe uzgajanja. Dobro upravljanje oprašivanjem nastoji da pčele budu u „zgradama“ tokom perioda cvjetanja usjeva, pa im je potrebno da sakupljaju polen i čine ih efikasnijim oprašivačima. Dakle, tehnike upravljanja pčelarstvom koje pružaju usluge oprašivanja, razlikuju se u određenoj mjeri od napetosti onih pčelara koji pokušava proizvesti med.