cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Finski zaliv
Prije 1700. godine
U 12. i 13. stoljeću finska plemena na sjeveru zaliva pala su pod naletom Šveđana, koji su nastavili dalje, prema Slavenima. Prvi sukob veže se za 1142. godinu kad je 60 švedskih brodova napalo 3 ruska trgovačka jedrenjaka. Nakon švedskog napada 1256, ruska vojska pod vodstvom Aleksandra Nevskog prešla je zaleđeni zaliv i napala švedske teritorije u današnjoj Finskoj. 1293. godine švedski maršal Torkel Knutsson osnovao je grad Viborg i podigao Viborški dvorac. Za dvorac su se decenijama borile vojske Švedske i Novgorodske republike. Orehovskim mirom iz 1323. Viborg je konačno priznat kao dio Švedske. Viborg je izdržao produženu opsadu pod vodstvom Danila Ščenje tokom Švedsko-ruskog rata od 1496. do 1499. Trgovačke privilegije Viborga bile su zagarantirane poveljom koju je izdao kralj Erik Pomeranski 1403. Viborg je ostao u švedskim rukama sve dok ga 1710. nije osvojio Petar Veliki u Velikom sjevernom ratu.
Orehovski mir uspostavio je granicu između Švedske i Rusije duž rijeke Sestre. U 15. stoljeću ižorske zemlje u Novgorodskoj republici pripojene su Velikoj moskovskoj kneževini. 1550. godine Gustav I Vasa osnovao je grad na području današnjeg Helsinkija. Kao rezultat ruskog poraza u Ingrijskom ratu (1610-1617) i Stolbovskog mira (1617) zemlje uz Finski zaliv i Nevu postale su dio tzv. Švedske Ingrije. Njen glavni grad Nyen nalazio se u delti Neve.
Ruski period
Rusija je vratila u svoj posjed istočni dio zaliva kao rezultat pobjede u Velikom sjevernom ratu (1700-1721). 16. maja 1703. na ušću Neve osnovan je St. Peterburg, nedaleko od Nyena, a 1712. postao je glavni grad Rusije. Kako bi se grad zaštitio od švedske flote, u maju 1704. podignuta je tvrđava Kronshlot, na umjetnom otoku izgrađenom blizu otoka Kotlina. Do 1705. izgrađeno je još 5 sličnih tvrđava u njenoj blizini i tako je nastao grad Kronštat. Ove tvrđave, koje su savremenici nazivali "ruskim Dardanelima", podignute su kako bi se kontrolirao vodeni put u zalivu.
1710. godine na južnoj obali zaliva osnovani su gradovi Petergof i Oranienbaum (ovaj drugi se od 1948. zove Lomonosov). 27. jula 1714. blizu rta Gangut (na poluotoku Hanko) ruska flota prvi je put u historiji porazila švedsku. Švedsko-ruski rat okončan je 1721. Nystadskim mirom na osnovu kojeg je Rusija dobila sve zemlje uz Nevu i Finski zaliv, kao i Estoniju, Švedsku Livoniju i zapadni dio Karelske prevlake, uključujući Viborg. Ipak, Finska je vraćena Švedskoj. Rat je, međutim, nastavljen od 1788. do 1790, a glavna bitka desila se 6. jula 1788. u blizini otoka Hoglanda. Ni rat ni bitka nisu bili veliki ni presudni, a ishod je bio da je Rusija zadržala svoje teritorije.
Sljedeći sukob Rusije i Švedske, poznat kao Finski rat, trajao je 1808. i 1809, a Završen je Mirom u Fredrikshamnu, koji je Rusiji dao pravo na teritoriju Finske i Olandske otoke. Novoosnovana Velika finska kneževina dobila je široku autonomiju u okviru Ruskog carstva, a Zapadna Karelija vraćena je Finskoj. 6. decembra 1917. finski parlament objavio je Deklaraciju o nezavisnosti Finske. Zapadnu Kareliju anektirao je Sovjetski Savez nakon Zimskog rata 1940.
Estonija je proglasila nezavisnost 24. februara 1918. i nakon toga vodila rat za nju. Republika je postojala do 1940. kad ju je anektirao SSSR. Estonija je ponovo stekla nezavisnost nakon raspada SSSR-a 1991.
U Finskom zalivu vodile su se velike pomorske operacije tokom Drugog svjetskog rata. U augustu 1941, tokom evakuacije Baltičke flote iz Tallinna u Kronštat, Nijemci su potopili 15 ruskih vojnih brodova (5 razarača, 2 podmornice, 3 stražarska broda, 2 minolovca, 2 topnička broda i 1 motorni torpedni čamac), kao i 43 broda za transport i podršku. Nekoliko desetaka brodova još uvijek se nalaze na dnu zaliva blizu rta Juminda i tu je podignut spomenik u znak sjećanja na ove događaje.
Godine 1978. počela je izgradnja petersburške brane s ciljem odbrane St. Peterburga od čestih poplava. Radovi su zbog finansijskih problema nastalih zbog raspada SSSR-a obustavljeni krajem 1980-ih (dotad je bilo urađeno 60% planiranog posla); nastavljeni su 2001. i još uvijek traju.
Ekonomija
Na južnoj obali zaliva nalazi se nuklearna elektrana Lenjingrad, kao i mreža luka te jedinstvene prirodne i historijske lokacije. Moreplovstvo je dugo vremena bilo dominantna aktivnost u zalivu. Glavni lučki gradovi i njihove funkcije jesu: Finski zaliv također je dio vodenog puta Volga-Baltik i Bjelomorsko-baltičkog kanala. U važnu robu spadaju apatit s poluotoka Kole, karelski granit, drvo iz Arhangelske i Vologodske oblasti, metale s tragovima željeza iz Čerepoveca, ugalj iz Donjecka i Kuznjeckog basena, pirit s Urala, kalijev hlorid iz Solikamska, nafta iz regija uz Volgu i žitarice iz mnogih dijelova Rusije.
Putnički saobraćaj u zalivu uključuje brojne trajektne linije koje povezuju sljedeće luke: Helsinki i Hanko (Finska), Mariehamn (Ålandski otoci), Stockholm i Kappelsher (Švedska), Tallinn i Paldiski (Estonija), Rostock (Njemačka), St. Peterburg i Kalinjingrad (Rusija), kao i mnoge druge gradove.
Još jedna važna i historijska aktivnost u zalivu jeste ribolov, naročito na sjevernim obalama u blizini Viborga i Primorska, a na južnoj obali blizu Ust-Luge. Komercijalne riblje vrste jesu haringa, papalina, gavun, zatim Coregonus lavaretus, deverika, bodorka, grgeč, jegulja, zmijuljice i dr. 2005. godine samo ulov brodova iz St. Peterburga i Lenjingradske oblasti iznosio je 2000 tona.
U septembru iste godine potpisan je dogovor o izgradnji podvodnog plinovoda Nord Stream u Baltičkom moru, od Viborga do Greifswalda u Njemačkoj. Prva linija trebala bi postati operativna 2011.
Arheologija
Dno Finskog zaliva jedno je od najvećih groblja brodova u svijetu. Zbog niskog saliniteta i hladne vode brodovi su relativno dobro očuvani. Od 6. vijeka kroz zaliv su prolazili glavni vodeni putevi, a samo je u periodu od 8. do 10. vijeka ovuda transportirano preko 3000 tona srebra. Kasnije su zaliv koristile Rusija i Švedska za transport robe. Svake godine potonulo bi tuce brodova. U jesen 1743. 17 ruskih bojnih brodova koji su se vraćali iz Finske potonulo je za samo 7 sati, a u ljeto 1746. za 4 sata potonulo je 26 trgovačkih jedrenjaka blizu Narve. Rekord je postavljen 1721. kad je tokom evakuacije ruskih trupa iz Finske potonulo više od 100 jedrenjaka za 3 mjeseca, uključujući 64 za jednu jedinu noć.
Do kraja 1996. identificirano je oko 5.000 potopljenih objekata u ruskom dijelu zaliva, uključujući 2500 brodova, 1.500 aviona, te manje objekte poput čamaca, sidra, traktora, automobila, topova, te čak i podmorskih mina, avionskih bombi, torpeda i drugih vrsta municije. Brodovi su pripadali Rusiji (25%), Njemačkoj (19%), Ujedinjenom Kraljevstvu (17%), Švedskoj (15%), Holandiji (8%) i Finskoj (7%). Ostalih 9% bili su iz Norveške, Danske, Francuske, SAD-a, Italije, Estonije i Latvije. Ovi objekti predstavljaju potencijalnu opasnost za plovidbu, ribolov, građevinske radove na obali, polaganje podmorskih cjevovoda i kablova, kao i za okolinu. Mine su u zalivu postavljene tokom Prvog svjetskog rata (38.932 komada), Ruskog građanskog rata i Sovjetsko-finskog rata (1939-1940), a ukupni broj procjenjuje se na 60.000; još 85.000 mina postavljeno je tokom Drugog svjetskog rata i tek je mali dio svih njih uklonjen nakon ratova.
Bilalići (Teočak)
Bilalići su naseljeno mjesto u općini Teočak, Bosna i Hercegovina.
Historija
Naselje Bilalići se do rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) u cjelini nalazilo u sastavu općine Ugljevik.
NGC 7070
NGC 7070 (također poznat kao ESO 287-28, IRAS 21272-4318, MCG -7-44-16 i PGC 66869) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 109 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ždral. Najveći prečnik je 2,40 (76 hiljada sg) a najmanji 1,9 uglovnih minuta (60 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 5. septembra 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 836
IC 836 (također poznat kao IRAS 12538+6352, MCG 11-16-7, PGC 44092 i UGC 8059) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 127 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 1,30 (48 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (7 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 1. juna 1888. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 2492
IC 2492 (također poznat kao ESO 315-13 i PGC 27129) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 119 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zračna pumpa. Najveći prečnik je 0,70 (24 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (10 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 1900. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sherlock Holmes (1922)
mini|Scena iz filma Sherlock Holmes (u Britaniji poznat kao Moriarty) naslov je američkog kriminalističko-dramskog nijemog filma iz 1922. sa Johnom Barrymoreom u ulozi Sherlocka Holmesa i Rolandom Youngom u ulozi dr. Watsona.
Film, u kojem su svoj debi na velikom ekranu imali William Powell (potpisan kao William H. Powell) i Roland Young, režirao je Albert Parker, a autori scenarija bili su Earle Browne i Marion Fairfax. Scenarij je zasnovan na istoimenoj drami Williama Gillettea iz 1899, a koja je sama zasnovana na likovima iz pera Arthura Conana Doylea. Film je snimljen u produkciji kompanije Goldwyn Pictures Corporation.
Film je decenijama smatran izgubljenim, ali je ponovo pronađen sredinom 1970-ih, a restauriran je u George Eastman Houseu.
Radnja
Student Cambridgea, princ Alexis, optužen je da je ukrao novac namijenjen za sportske aktivnosti. Njegov prijatelj i kolega Watson preporučuje mu da potraži pomoć od kolege s predavanja, Sherlocka Holmesa. U međuvremenu, dok je vježbao svoje sposobnosti opažanja, Holmes pada i onesvješćuje se. Djevojka koja je tuda prolazila, Alice Faulkner, prilazi mu u pomoć, na Holmesovo zadovoljstvo.
Holmes prihvata slučaj i uskoro ima osumnjičenog, Formana Wellsa, koji poslije priznaje da je uzeo novac kako bi pokušao pobjeći od Moriartyja. Wells je zapravo sin kriminalca koga Moriarty, glavni zločinački um, priprema za neke kasnije planove. Fasciniran, Holmes se susreće s Moriartyjem licem u lice, drsko ga pitajući za dozvolu da ga proučava, ali Moriarty, naravno odbija sarađivati. Holmes obavještava Watsona da je pronašao svoju misiju u životu: zaustaviti Moriartyja.
U međuvremenu, Alexisov stric, grof Von Stalburg, stiže s važnom viješću: oba njegova brata poginula su u "motociklističkoj nesreći", što znači da je on sada prestolonasljednik i, kao takav, ne može se vjenčati s Rose Faulkner, Aliceinom sestrom. Slomljenog srca, Rose izvršava samoubistvo.
Prošlo je nekoliko godina. Novine hvale Holmesa za rješavanje misterije koja je zbunjivala Scotland Yard. Ipak, njegove sposobnosti opažanja nisu mu pomogle da locira Alice, ali se njihovi putevi ponovo ukrštaju. Moriarty se pokušava domoći ljubavnih pisama koja je princ pisao Rose kako bi ga ucijenio. Stoga je sredio da se sada siromašna Alice zaposli kao sekretarica kod "G. Nevillea Chetwooda", koji je ustvari Moriartyjev čovjek po imenu James Larrabee. Kad princ zamoli Holmesa da uzme slučaj, on u početku odbija pošto princa smatra odgovornim za Roseinu smrt, ali mijenja mišljenje kad sazna da je u njega umiješana Alice.
Holmes šalje Wellsa da se infiltrira u Larrabeejevo domaćinstvo kao novi batler. Pomoću varke Holmes navodi Alice da otkrije gdje je sakrila pisma, ali, što je čudno, kad mu ih ona preda, vraća joj ih čak i pored toga što ih ona namjerava objaviti kako bi osvetila svoju sestru. On obavještava Watsona da će pisma biti mamac koji će izvući Moriartyja iz njegovog skrovišta.
Moriarty je postao frustriran činjenicom da ga Holmesova neumorna potjera za njim tjera u podzemlje sve dublje i dublje. Naredio je da Alice dovedu u "plinsku komoru" (u kojoj se rješavao drugih koji su mu smetali). Holmes svjesno ulazi u zamku, ali svejedno uspijeva spasiti Alice.
Moriarty tad pokreće čitavu svoju organizaciju kako bi pokušao ubiti svog smrtnog neprijatelja. Međutim, Holmes je dorastao izazovu. Policija hvata većinu Moriartyjevih ljudi, a kad Moriarty, prerušen, lično dođe da završi posao, Holmes hvata i njega. Holmes zatim planira svoj medeni mjesec s Alice.
Restauracija
mini|desno|John Barrymore i Roland Young Materijal u posjedu Eastman Housea bio je osnova za rekonstrukciju filma čiji su producenti bili Kevin Brownlow i William K. Everson (u ranim fazama posla pomogao im je i sam režiser Parker, tada već u 80-im godinama života), a drugu rekonstrukciju (koja je uključila novopronađene elemente) izveo je sam Eastman House 2001. Opisujući prvi pokušaj rekonstrukcije 1975, Everson je objasnio da je ponovno sastavljanje dostupnog materijala u gledljivu formu bilo daleko od trivijalnog zadatka: "Prije nekoliko godina sve što je postojalo od ovog filma bile su rolne i rolne sekcija negativa, u kojima je svaka klapa – ne svaka sekvenca, nego svaka klapa – bila razbacana, sa samo malo brzih titlova kao vodič (...) i scenarijem koji se u mnogočemu razlikovao od predstave, što je samo bio dodatak na herkulovski posao da se sve to sastavi."
Rekonstrukciju iz 2001. na DVD-u je objavio Kino International 2009. godine s još uvijek nedostajućih oko 26 minuta. U decembru 2011. objavljen je i na Blu-rayu.
Spisak naseljenih mjesta u gradu Konjicu
Opći podaci
Općina Konjic se nalazi u Hercegovačko-neretvanskom kantonu, Bosna i Hercegovina. Naseljena mjesta u općini Konjic, po popisu stanovništva iz 2013. (ukupno 168) su:
NGC 4091
NGC 4091 (također poznat kao MCG 4-29-19, PGC 38308 i UGC 7083) je galaksija koja je udaljena oko 353 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,90 (93 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (31 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 2. maja 1864. godine.
NGC 5571
NGC 5571 je četverostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Volar. Prvo otkriće je napravio Guillaume Bigourdan 27. maja 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 2666
NGC 2666 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Ris. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 19. marta 1828. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Jasenje (Teočak)
Historija
Naselje Jasenje se do rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) u cjelini nalazilo u sastavu općine Ugljevik.
Marokanski dirhem
Dirhem (arapski: درهم, množina: دراهم‎) je službena valuta Maroka. U množini se izgovara darahim, iako se u francuskom i engleskom jeziku koristi i riječ "dirhams", odnosno "dirhemi" na bosanskom jeziku. Njegov ISO 4217 kod je "MAD". Jedan dirhem se dijeli na 100 santima (arapski jednina: سنتيم, množina: سنتيما ili سنتيمات). Dirhem izdaje Al-Magrib banka, centralna banka Maroka. Ova valuta se također koristi i u Zapadnoj Sahari.
Historija
Prije predstavljanja modernih novčanica u 1882. godini, Maroko je izdavao bronzano-bakarne novčiće imena falus, srebrene novčiće imena dirhem i zlatne novčiće imena benduqi. Od 1882. godine dirhem je postao dio marokanskog riala u odnosu 10 dirhema = 1 rial,
Dirhem je ponovo uveden 1960. godine, kada je zamijenio franak važeću jedinicu valute, ali je i franak sve do 1974. godine kružio u opticaju i mogao se zamijeniti u odnosu 1 dirhem = 100 franaka. 1974. godine santim je zamijenio franak.
Novčanice
Prve novčanice imena dirhem su se printale preko ranijih novčanica franka, u denominaciji od 50 dirhema (za novčanice od 5.000 franaka), i 100 dirhema (za novčanice od 10.000 franaka). Godine 1965. nove novčanice su bile izdate za denominacije od 5, 10 i 50 dirhema. Novčanica od 100 dirhema je predstavljena 1970. godine, i slijedila ju je novčanica od 100 dirhema iz 1991. godine i novčanica od 20 dirhema iz 1996. godine. Novčanica od 5 dirhema je zamijenjena kovanicom 1980. godine, a isto se desilo i novčanici od 10 dirhema 1995. godine.
Kovanice
Srebrena kovanica denominacije jednog dirhema je predstavljena 1960. godine. Potom su, 1965. godine, uslijedili niklovani novčić denominacije 1 dirhema i srebreni novčić denominacije 5 dirhema. Godine 1974, uz predstvaljanje santima, predstavljeni su i novi novčići denominacija 1, 5, 10, 20 i 50 santima, te jednog dirhema. Kovanica od 1 santima je bila livena od aluminija, kovanice od 5 i 20 santima od mesinga, a kovanice od 50 santima i 1 dirhema od niklove bronze (legure bakra sa niklom). Novčići od niklove bronze denominacije 5 dirhema su predstavljeni 1980. godine, a od 1987. godine počele su se liti i kao bimetalni novčići.
Novčić od 1 santima se proizvodio do 1987. godine, kada je predstavljen novi dizajn kojim je ½ dirhema zamijenila 50 santima, bez promjene veličine ili sastava novčića. Novi novčić od 5 dirhema je bio bimetalni, kao i novčić od 10 dirhema (predstavljen 1995. godine). Novčići od niklove bronze denominacije 2 dirhema su naposljetku predstavljeni 2002. godine.
Republikanska narodna stranka (Turska)
Republikanska narodna stranka (turski: Cumhuriyet Halk Partisi, skraćeno CHP) kemalistička je i socijaldemokratska stranka u Turskoj. Najstarija je turska politička stranka i trenutno je najveća opoziciona stranka u Velikoj narodnoj skupštini. CHP sebe naziva "savremenom socijaldemokratskom strankom, odanoj osnivačkim principima i vrijednostima Republike Turske". Smatra se "osnivačkom strankom savremene Turske". Na grbu stranke nalazi se šest strijela koje predstavljaju osnovne principe kemalizma: republikanizam, nacionalizam, etatizam, populizam, sekularizam i reformizam.
Stranka je osnovana tokom Sivaskog kongresa, održanog u septembru 1919, kao savez oružanih grupa koje su pružale otpor grčkoj invaziji Anadolije. Savez je u obliku ujedinjenog fronta predstavljao turski narod tokom Rata za nezavisnost. Narodna stranka proglašena je političkom organizacijom 9. septembra 1923, a 29. oktobra iste godine uspostavljena je Republika Turska. Sadašnje ime stranka je dobila 10. novembra 1924. čime je u Turskoj nastupio jednopartijski period.
Tokom jednopartijskog perioda, CHP je postao vodeća politička organizacija jednopartijske države. U ovom su periodu, zahtjevom Mustafe Kemala Atatürka, vođe CHP-a i osnivača Republike, osnovane dvije opozicione stranke u cilju uspostave višestranačke demokratije. To su bile Napredna republikanska stranka, osnovana 1924. od strane grupe generala iz Rata za nezavisnost, i Liberalna republikanska stranka koju je 1930. osnovao Fethi Okyar. Međutim, obje stranke su ugašene svega nekoliko mjeseci nakon svoga osnivanja zbog navodnih veza s islamizmom.
Trenutna struktura stranke uspostavljena je pri tranziciji u višestranački sistem. Prvi demokratski izbori održani su 1946. Prvi poraz stranka je doživjela već na izborima 1950. Nakon toga uslijedio je period državnih udara, koji su izvršeni 1960, 1971. i 1980.
Vojna hunta je nakon državnog udara 1980. ugasila sve političke stranke, uključujući i CHP. Bülent Ecevit, bivši vođa CHP-a, uspostavio je 1985. Demokratsku ljevičarsku stranku koja i danas postoji. CHP je ponovo formiran 9. septembra 1992. uz učešće većine članova stranke iz perioda prije državnog udara.
Trenutno stanje
mini|lijevo|Rezultati CHP-a na [[Lokalni izbori u Turskoj 2019.|lokalnim izborima 2019. po pokrajinama.]] mini|lijevo|Sjedište stranke u Ankari s plakatom na kojem se urgira za glasanje protiv uspostave predsjedničkog sistema na [[Ustavni referendum u Turskoj 2017.|referendumu 2017.]] CHP je stranka lijevog centra s tradicionalnim vezama sa srednjim i višim slojevima srednje klase poput radnika bijelog ovratnika, penzioniranih generala, državnih službenika, akademika, studenata, ljevičarskih intelektualaca i sindikata poput DİSK-a. Distanca između stranačke uprave i glasača, posebno lijevo orijentiranih Kurda, doprinijela je pomjeranju stranke od ljevice.
CHP je član Socijalističke internacionale i Progresivnog saveza, kao i saradnik Partije evropskih socijalista. Stranka je 2014. urgirala Socijalističkoj internacionali da prihvati sjevernokiparsku Republikansku tursku stranku (turski: Cumhuriyetçi Türk Partisi) kao punopravnog člana.
Na općim izborima 2007. CHP je nastupio u koaliciji s Demokratskom ljevičarskom strankom (turski: Demokratik Sol Parti), te je doživjeo težak poraz, dobivši 7.300.234 glasa (20,85%). Stranka je pobijedila samo u trima tračkim (Edirne, Tekirdağ i Kırklareli) i dvjema egejskim pokrajinama (İzmir i Muğla). Svega 112 kandidata sa CHP-ove liste ušlo je u Skupštinu (od toga 13 iz DSP-a), u poređenju sa 178 osvojenih mandata 2002. kada je koalicija CHP–DSP–YTP dobila 21,77% glasova.
Na lokalnim izborima 2009. CHP je dobio 23,1% glasova, pobijedivši u Antaliji, Giresunu, Zonguldaku, Sinopu, Tekirdağu i Aydınu. Ipak, u čak 20 pokrajina stranka je dobila manje od 3% glasova, a poražena je i u Trabzonu.
Na općim izborima održanim u junu 2011, CHP je dobio 11.155.972 glasa (25,98%). Na lokalnim izborima 2014, broj glasova CHP-a pao je na 10.835.876, ali se procenat povećao na 26,34%. Pet mjeseci kasnije, Ekmeleddin İhsanoğlu, zajednički kandidat CHP-a i Stranke nacionalističkog pokreta (turski: Milliyetçi Hareket Partisi) na predsjedničkim izborima, dobio je samo 38,44% glasova, te je poražen od Recepa Tayyipa Erdoğana, kandidata Stranke pravde i razvoja (turski: Adalet ve Kalkınma Partisi). Na općim izborima u junu 2015, AKP je po prvi put izgubila parlamentarnu većinu, a CHP je dobio 11.518.139 glasova (24,95%). Kako koaliciona vlada nije formirana, u novembru 2015. održani su prijevremeni izbori na kojima je CHP dobio 12.111.812 glasova (25,32%).
Atatürkov period (1923–1938)
Tokom Rata za nezavisnost, u sastav parlamenta u Ankari ulazili su zastupnici raznih političkih uvjerenja. Mustafa Kemal je sa saradnicima formirao Grupu za odbranu prava (turski: Müdafaa-ı Hukuk grubu), dok se opozicija ujedinila u "drugu grupu" (sljedbenici Mustafe Kemala nazivani su "prvom grupom"). U januaru 1923. Mustafa Kemal je saopćio da će se "prva grupa" transformisati u Narodnu stranku (turski: Halk Fırkası). U maju 1923. parlament je sazvao izbore, vjerovatno zbog želje Mustafe Kemala i saradnika da garantiraju podršku Lozanskom sporazumu od strane jednodušnog parlamenta. Izbori su okončani potpunom pobjedom Kemalove grupe, prije svega zbog njegovog ugleda nakon ratnih pobjeda, koja je dobila sva 333 mandata. Ubrzo je proglašena Republika, Lozanski sporazum je ratificiran, a hilafet je ukinut.
İnönüjev period (1938–1972)
mini|lijevo|İnönü na kongresu CHP-a u kasnim 1930-im. Ubrzo nakon što je izabran za predsjednika, İnönü je usvojio politiku neutralnosti uprkos pokušajima Saveznika i Sila Osovine da Tursku uvuku u Drugi svjetski rat. Prvi višestranački izbori u historiji Turske održani su 21. jula 1946. Okončani su pobjedom CHP-a koji je osvojio 395 od 465 mandata, mada je bilo kritika da izbori nisu ispunili demokratske standarde. Četiri godine kasnije, pobjedu na izborima ostvarila je Demokratska stranka (turski: Demokrat Parti) Celâla Bayara. İnönü je predsjedavao miroljubivom tranzicijom nakon koje je Bayar preuzeo funkciju predsjednika, a Adnan Menderes funkciju premijera. Izbori iz 1950. označili su kraj posljednje većinske vlade CHP-a, koji od tada nije uspio zadobiti parlamentarnu većinu.
Tokom 1940-ih, CHP-ova vlada uspostavila je seoske institute s ciljem smanjivanja razlika između urbanih i ruralnih područja. Taj program ugasila je Menderesova vlada.
26. novembra 1951, na 9. kongresu CHP-a, formirani su omladinski i ženski ogranci stranke. Na izborima 1954, CHP je doživjeo drugi uzastopni poraz dobivši samo 35,4% glasova i 31 mandat u Skupštini. DP je sa samo 57,6% glasova dobila 505 mandata zahvaljujući izbornom sistemu. Nakon ovog poraza, CHP je intenzivirao opozicionu djelatnost, te je na izborima 1957. ostvario znatno bolji rezultat dobivši 41% glasova i 178 mandata. Usljed rastuće zabrinutosti zbog autoritarnih tendencija DP-ove vlasti, ta stranka je dobila 47,9% glasova i 424 mandata.
Nakon državnog udara 1960, grupa visokorangiranih oficira, predvođena generalom Cemalom Gürselom, formirala je Komitet nacionalnog jedinstva (turski: Milli Birlik Komitesi). Komitet je obustavio rad DP-a, a vođe stranke poslate su na suđenje zbog navodnog diktatorskog režima. Premijer Menderes, ministar spoljašnjih poslova Fatin Rüştü Zorlu i ministar finansija Hasan Polatkan pogubljeni su vješanjem u zatvoru na İmralıju 16. i 17. septembra 1961. Bayar je zbog starosti osuđen samo na kaznu doživotnog zatvora. İnönü je poslao pismo Gürselu u kojem je izrazio zabrinutost u vezi pravnog procesa, te je pozvao na poništavanje smrtnih kazni kako bi se smirile društvene tenzije nastale nakon državnog udara. I pored toga, desničarske stranke od tada konstantno prozivaju CHP zbog percipirane umiješanosti u Menderesovu likvidaciju.
Stranka pravde (turski: Adalet Partisi) nastala je 1961. kao nasljednik DP-a. U međuvremenu, Komitet je formirao privremeni Zastupnički dom (umjesto skupštine) radi donošenja novog ustava. Donošenjem novog ustava nastao je Ustavni sud čija je svrha sprečavanje kršenja ustava od strane vlasti. Ustav iz 1961. smatra se najliberalnijim i najdemokratskijim ustavom u turskoj historiji. Njime je uveden izborni sistem proporcionalne zastupljenosti, a parlament je dobio dvodomni oblik, sa Senatom Republike kao gornjim domom i Narodnom skupštinom kao donjim. Četvrtim predsjednikom Republike postao je Cemal Gürsel.
CHP je postao najvećom strankom nakon izbora 1961, dobivši 36,7% glasova i 173 mandata. Nešto slabiji rezultat imao je AP sa 34,8% glasova i 158 mandata. Između ove dvije stranke formirana je koalicija, čime je İnönü postao premijer po treći i posljednji put. To je bila prva koaliciona vlada u historiji Turske i trajala je do 1962. kada se raspala usljed nesuglasica CHP-a i AP-a po pitanju amnestije za bivše članove DP-a. Novu vladu İnönü je formirao sa Strankom nove Turske (turski: Yeni Türkiye Partisi) i Republikanskom seljačkom nacionalnom strankom (turski: Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi), ali se i ona raspala poslije lokalnih izbora 1963. İnönü je potom bio prisiljen formirati fragilnu manjinsku vladu uz podršku nezavisnih zastupnika. Ta se vlada raspala u februaru 1965. kada su se opozicione stranke ujedinile u blokiranju CHP-ovog budžeta, što je primoralo İnönüja na ostavku. Novu vladu formirao je nezavisni zastupnik Suat Hayri Ürgüplü uz podršku AP-a, YTP-a, CKMP-a i Nacionalne stranke (turski: Millet Partisi). Na općim izborima 1965. parlamentarnu većinu dobio je AP. Od 1965. CHP djeluje s pozicija lijevog centra.
İnönü je ostao vođa opozicije i CHP-a sve do 8. maja 1972. i pored poraza od AP-a i na općim izborima 1969. Tada ga je na mjestu vođe stranke zamijenio Bülent Ecevit. İnönü je umro 25. decembra 1973. i do danas je posljednji političar iz redova CHP-a koji je obnašao funkciju predsjednika.
Ecevitov period (1972–1980)
mini|desno|Bülent Ecevit. U martu 1971. vojska je izvršila državni udar i oborila AP-ovu vladu Süleymana Demirela. Ecevit je, kao generalni sekretar CHP-a, protestirao protiv vojne intervencije i dao je ostavku na svoju funkciju u stranci. Također je kritizirao İnönüja koji nije osudio državni udar. Zahvaljujući brzoj i energetičnoj reakciji, Ecevit je zadobio podršku intelektualaca, te je 1972. naslijedio İnönüja kao novi vođa CHP-a. Na izborima 1973. CHP je osvojio 33% glasova i formirao je koalicionu vladu sa Strankom nacionalnog spasa (turski: Millî Selâmet Partisi) Necmettina Erbakana. U ovom je periodu Ecevit zauzeo izrazito ljevičarski stav, pokušavši implementirati socijalizam u ideologiju CHP-a. Popularnost CHP-a porasla je nakon vojne intervencije na Kipru.
Međutim, ideološke razlike između CHP-a i MSP-a bile su nepremostive, tako da je 1975. Demirel formirao novu vladu uz podršku četiriju stranaka. Na izborima 1977. CHP je ostao najveća stranka, osvojivši 41% glasova što predstavlja rekord za stranku i do današnjih dana. U narednim godinama CHP je bio vodeća stranka u dvjema kratkotrajnim koalicionim vladama, ali se 1980. na vlast vratio Demirelov AP. U septembru 1980. vojska je izvršila novi državni udar. Rad svih političkih stranaka obustavljen je nedugo nakon toga.
Glasačko tijelo
Stabilno glasačko tijelo CHP-a prisutno je u većim gradovima, obalskim područjima, srednjoj klasi i manjinama, poput alevija. Većina zastupnika u skupštini, kao i sam vođa stranke Kemal Kılıçdaroğlu, porijeklom su alevije.
Duške
Duške (ćir. Душке) su naseljeno mjesto u sastavu grada Podgorice, Crna Gora.
Republikanska narodna stranka (Turska)
Glasačko tijelo
Uporišta stranke su Egejska regija (Izmir, Aydın i Muğla), Istočna Trakija (Edirne, Kırklareli i Tekirdağ), sjeveroistok Turske (pokrajine Ardahan i Artvin) i Eskişehir, univerzitetski centar u Anadoliji.
Duške
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazile su se u sastavu stare općine Podgorica.
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
NGC 1316
NGC 1316 (također poznat kao Arp 154, ESO 357-22, IRAS 03208-3723, MCG -6-8-8 i PGC 12651) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 81 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Hemijska peć. Najveći prečnik je 11,00 (259 hiljada sg) a najmanji 7,2 uglovnih minuta (169 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio James Dunlop 2. septembra 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Aristotel
mini|desno|Aristotel
Aristotel (384 – 322. p. n. e) bio je grčki filozof i naučnik rođen u makedonskom gradu Stageira na Halkidikiju, na sjevernoj periferiji antičke Grčke. Njegov otac, Nicomachus, je umro kad je Aristotel bio dijete, nakon čega je Proxenus od Atarneusa postao njegov staratelj. U osamnaestoj godini pridružio se Platonovoj akademiji u Atini i ostao tamo do svoje trideset sedme godine života. Njegovi radovi obuhvataju mnoge teme - uključujući fiziku, biologiju, zoologiju, metafiziku, logiku, etiku, estetiku, poetiku, pozorište, muziku, retoriku, lingvistiku i politiku - i čine prvi sveobuhvatni sistem zapadne filozofije. Ubrzo nakon Platonove smrti, Aristotel je napustio Atinu i na zahtjev Filipa II Makedonskog, podučavao je Aleksandra Makedonskog od 343. godine p.n.e. Prema pisanju Encyclopedia Britannica, "Aristotel je bio prvi istinski naučnik u historiji... i svaki naučnik mu duguje."
Podučavanje Aleksandra Velikog je pružilo Aristotelu mnoge mogućnosti i obilje materijala. On je osnovao biblioteku u Lyceumu koja je odštampala mnoge njegove knjige. Činjenica da je Aristotel bio Platonov učenik je doprinijela njegovom stavu o platonizmu, međutim nakon Platonove smrti, Aristotel je uronio u empirijske studije i prebacio se iz platonizma u empirizam. On je vjerovao da se svi ljudski koncepti i svo njihovo znanje ultimativno baziraju na percepciji. Aristotelovi stavovi o prirodnim naukama predstavljaju temeljnu osnovu mnogih njegovih radova. Aristotelovi pogledi na fizičke nauke temeljno su oblikovali poglede srednjovjekovnih naučnika. Njegov uticaj produžio se i do doba renesanse i nije bio sistematski zamijenjen do prosvjetiteljstva i teorija kao što je klasična mehanika.
Neka od Aristotelovih zooloških opažanja, kao što su reproduktivni krak hobotnice, nisu potvrđene ili osporene sve do 19. stoljeća. Njegovi radovi sadrže najraniju poznatu studiju logike, koja je ugrađena u kasnom 19. stoljeću u modernu formalnu logiku. U metafizici, Aristotelijanizam je bio duboko pod uticajem jevrejsko-islamskih filozofskih i teoloških razmišljanja u srednjem vijeku i nastavio je da utiče na kršćansku teologiju, posebno skolastičku tradiciju Katoličke crkve. Aristotel je dobro poznat među srednjevjekovnim muslimanskim intelektualcima i poštovan je kao "prvi učitelj" (arapski: المعلم الأول). Njegova etika, je imala uticaja u modernoj pojavi etičke vrline. Svi aspekti Aristotelove filozofije i dalje su predmet aktivnih akademskih studija. Aristotel je napisao mnogo elegantnih rasprava i dijaloga - Ciceron je opisao njegov književni stil kao "rijeka zlata". Smatra se da je samo trećina njegovih originalnih knjiga preživjela.
Život
Kada se vratio u Atinu osnovao je školu u šetalištu Likeja koja je poznata kao "Peripatetička škola", po grčkoj riječi peripatos-šetnja.
Etika
Za Aristotela, najveće dobro je sreća. Ona zavisi od naših umnih sposobnosti. Tvrdio je da je najveća vrlina sredina između dvije krajnosti. Učenje o vrlini Aristotel je izložio u svom djelu Nikomahova etika gdje je polazio od onoga u čemu se svi ljudi slažu, a to je da je cilj ljudskog života ili blaženstvo, koje nije površni hedonizam, niti materijalno bogatstvo ili slava, već je sreća ili blaženstvo - dobro po sebi ili samovrijednost. Aristotel je tvrdio da je čovjek po prirodi političko biće (zoon politikon) i da svoju suštinu izražava tek u zajednici.
Aristotel, za razliku od Platona, cijeni umjetnost a naročito grčke tragedije jer etički djeluju na gledaoca (tvorac je termina katarza-pročišćenje putem straha i sažaljenja).
Aristotelovi državni oblici
Aristotel je podjelio državne oblike na osnovne dvije grupe: dobre i loše. Dobre oblike predstavljaju:
Loše oblike predstavljaju:
Razlika između Platonove i Aristotelove države
Platon je u svojoj "Državi" pokušao da formuliše apsolutno najbolju državu, dok je Aristotel uočio da ne postoji apsolutno najbolja država već samo relativno najbolja država u odnosu na postojeće stanje. Kako ne bi došlo do zabune i Aristotel je stvorio svoju sliku koja je predstavljala "Aristotelovu najbolju državu." Ona se zasnivala na realnim principima, a za razliku od Platonove, on svoju državu objašnjava kao onu koja stoji između Platonova komunizma i principa laissez-faire krajnjeg individualizma. Platonova idealna država ima tri staleža: filozofi, vojnici i robovi. Aristotelova država ima dva staleža i to upravljački stalež i stalež robova. Aristotel je pogrešno zamislio početnu pretpostavku o robovima, a to je da su oni takvi po svojoj prirodi, dok su u stvarnosti oni takvi zato što ih takvim čini društvo. U samoj toj tvrdnji Aristotel je osmislio i rasnu teoriju društva.
Aristotel je bio realniji od Platona iz razloga što se zalagao za državu po uzoru na Atinu. On je proučavao postojeće ustave grčkih država i iz njih izvlačio zaključke. Aristotel je, također, državu prikazivao u organicističkom obliku. On navodi tri razloga nastanka drzave: Ovo zajednička korist i supjeh znači i to "koliko svakom pojedincu pripada dio u dobrom življenju."
Više o Aristotelovom pogledu na državu pročitajte u članku o Aristotelovom djelu Politika.
Jedan od Aristotelovih paradoksa
Paradoks mjesta:
"...ako sve što postoji ima mjesto, i to mjesto će imati mjesto, i tako dalje do u beskonačnost". (Aristotelova Fizika IV:1, 209a25)
Također, pogledajte Zenonove paradokse koji su inspirisali Aristotela, i koje je on zabilježio u svojoj Fizici.
Značajna djela
mini|desno|Aristotelova bista
Sabrani spisi iz logike:
Spisi o etici:
Uopće:
NGC 7070A
NGC 7070A (također poznat kao ESO 287-34, MCG -7-44-21 i PGC 66909) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 110 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ždral. Najveći prečnik je 1,70 (54 hiljade sg) a najmanji 1,6 uglovnih minuta (51 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Wuhan
mini|Wuhan
Wuhan je glavni grad provincije Hubei, Narodna Republika Kina. To je najveći grad u Hubeiu i najnaseljeniji grad u centralnojKini, sa preko 11 miliona stanovnika, sedmi je najmnogoljudniji kineski grad i jedan od devet nacionalnih centralnih gradova Kine.
Nota
mini|desno|200px|Nota A u notnom sistemu Muzička nota, ili kraće nota, je grafički znak za bilježenje jednog tona. Njen položaj u notnom sistemu pokazuje visinu tona koju izražava notno ime. Vanjski izgled određuje tonsku dužinu, tj. notnu vrijednost.
NGC 4092
NGC 4092 (također poznat kao IRAS 12032+2045, MCG 4-29-20, PGC 38338 i UGC 7087) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 309 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,00 (90 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (90 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 26. aprila 1785. godine.
Nota
thumb|200px|lijevo|Notne vrijednosti. Jedna nota se obično sastoji iz okrugle ili ovalne notne glave sa postavljenim notnim vratom na desnoj strani u obliku crtice. Notna glava može (zavisno od tonske dužine/trajanja) biti prikazana crna (osmina, četvrtina itd.) ili bijela (cijela nota, polovinka).
NGC 4092
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Wuhan
Naziv "Wuhan" ima historijsko porijeklo grada iz konglomeracija Wuchang, Hankou i Hanyang, koji su u zajednici poznati kao "Tri grada 武汉三镇" (武汉三镇). Leži u istočnoj Jianganskoj nizini, na ušću rijeke Yangtze i njene najveće pritoke, rijeke Han, a poznata je kao "kineska raskrsnica" (九省通衢). mini|Institut za napredne studije na Univerzitetu Wuhan lijevo|mini|255x255piksel| Wuhan centar, najviša zgrada u Wuhanu od 2014. godine
Dvije škole pod jednim krovom
Pozadina
18. novembra 1991. godine, ekstremni elementi u hrvatskom rukovodstvu u BiH, predvođeni Matom Bobanom i Darijom Kordićem su proglasili postojanje Hrvatske zajednice Herceg-Bosna kao posebne "političke, kulturne, ekonomske i teritorijalne cjeline", na teritoriji Republike Bosne i Hercegovine. Nakon ustanovljenja Herceg-Bosne u novembru 1991, i posebno od maja 1992. pa nadalje, rukovodstvo Herceg-Bosne se upustilo u kontinuiranu i koordiniranu aktivnost dominiranja i kroatiziranja. Vlasti Herceg-Bosne su preuzele kontrolu nad medijima i nametnule hrvatske ideje i propagandu. Uvedeni su hrvatski simboli, hrvatski dinar, a u školama hrvatski curriculum i hrvatski jezik. Međutim, paralelne institucije Herceg-Bosne su i dalje nastavile da egzistiraju, uključujući i obrazovni sistem, što je za posljedicu imalo desetine škola podijeljenih po etničkim linijama u Srednjoj Bosni i Hercegovini. Kancelarija Visokog predstavnika u BiH (OHR), tijelo zaduženo za implementaciju mira, je pokušalo ujediniti obrazovni sistem u pomenutim regijama, ali sa malo uspjeha. Hrvati se protive ujedinjenju uz tvrdnju da će u nacionalno mješovitim školama izgubiti nacionalni identitet. Bošnjaci podržavaju ujedinjenje uz tvrdnju da će segregirane škole prouzrokovati mržnju među nacijama, što u konačnici može dovesti do raspada Bosne i Hercegovine. 12. juna 2003. godine Vijeće za implementaciju mira (PIC) je pozvalo federalno ministarstvo obrazovanja da implementira ujedinjenje dvaju škole pod jednim krovom do naredne školske godine. Međutim, HDZ BIH, najjača hrvatska politička stranka je stopirala implementaciju ujedinjenja u kantonima u kojima su imali značajan uticaj, posebno u Srednjobosanskom kantonu. 8. jula 2005. godine Paddy Ashdown je smijenio Nikolu Lovrinovića sa pozicije ministra obrazovanja u Srednjobosanskom kantonu zbog opstrukcija ujedinjenju škola.
Tok dešavanja
Uklanjanje HDZ-ovom ministra u Srednjoj Bosni 2005. godine od strane OHR-a još nije imalo značajnog efekta na progres vezan za ukidanje segregacije u školama. Greta Kuna je zamijenila Lovrinovića na poziciji ministra i nastavila sa opstrukcijama podržanim od strane HDZ-a. 2007. godine njena izjava je šokirala javnost kada je odgovarala na pitanje o dvije škole pod jednim krovom: "Sistem dviju škola pod jednim krovom je dobar, jer se njime ne miješaju kruške i jabuke" - poručila je Kuna.
Primjeri
Postoji mnogo primjera dvije škole pod jednim krovom u Prozoru, Čapljini, Mostaru, Gornjem Vakufu, Stocu itd. U ratu uništena zgrada Srednjoškolskog centra "Jura Mikulić" u Gornjem Vakufu obnovljena je nakon rata uz pomoć međunarodne zajednice u nadi da će to ubrzati ujedinjenje dvije etničke skupine. Međutim to se nije desilo. U obnovljenoj školskoj zgradi nastavu pohađaju učenici Bošnjaci i Hrvati, ali fizički odvojeni. Bošnjaci na spratu u "Mješovitoj školi Gornji Vakuf", a Hrvati u prizemlju u "Srednjoj školi Uskoplje".
Sjeverna Evropa
mini|desno|300px|Sjeverna Evropa označena tamno plavom bojom na karti Evrope Sjeverna Evropa je prostor koji obuhvata sjeverni dio Evrope. Sjeverna Evropa obuhvata dva velika poluostrva, Jutland i Skandinaviju, ostrva Island i Grenland te baltičke priobalne prostore. Geografski položaj na krajnjem sjeveru rezultirao je prirodno nepovoljnim uvjetima za život.
U sastav sjeverne Evrope kao geografske regije ulaze sljedeće države:
IC 837
IC 837 (također poznat kao IRAS 12551+2646, MCG 5-31-28 i PGC 44322) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 332 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,90 (87 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (19 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Rudolf Ferdinand Spitaler 24. februara 1892. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sniježnica (Teočak)
Sniježnica je naseljeno mjesto u općini Teočak, Bosna i Hercegovina. U naselju Sniježnica nalazi se i jezero Sniježnica koje općinu Teočak snadbjeva vodom.
Historija
Naselje Sniježnica se do rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) u cjelini nalazilo u sastavu općine Ugljevik.
IC 2493
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1316A
NGC 1316A (također poznat kao IRAS 03217-3704, MCG -6-8-8 i PGC 12688) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 562 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Hemijska peć. Najveći prečnik je 0,70 (114 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (49 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 7071
NGC 7071 je grupa zvijezda i nalazi se u sazviježđu Labud. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 19. septembra 1829. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 5572
NGC 5572 (također poznat kao IRAS 14174+3622, MCG 6-31-99, PGC 51195, PGC 51196 i UGC 9173) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 342 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 0,90 (90 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (70 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 13. maja 1883. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Đurkovići
Đurkovići (ćir. Ђурковићи) su naseljeno mjesto u sastavu grada Podgorice, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazili su se u sastavu stare općine Podgorica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Đurkovići su imali 91 stanovnika.
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
Kimi Räikkönen
Kimi-Matias Räikkönen (Espoo, 17. oktobar 1979) finski je sportski vozač i bivši svjetski prvak u Formuli 1. Karijeru je počeo u kartingu, a zatim, 1999. godine, prelazi u englesku Formula Renault, da bi nakon nekoliko odličnih testiranja u Formuli 1 potpisao ugovor sa švicarskim timom Sauber 2001. godine. Sezone 2002-2006 vozi u McLarenu, s kojim je osvojio 2. mjesto u ukupnom plasmanu 2003. i 2005. Od 2007. vozio je za Ferrari (drugi Finac poslije Mike Sala) s kojim je i osvojio jedini naslov svjetskog prvaka. Ugovor sa Ferrarijem istekao mu je 2009.
U svijetu Raikkonena odmilja zovu Iceman, zbog njegove hladnokrvnosti. On je i jedan od najpoznatijih Finaca na svijetu. Na listi sportista koji zarađuju najviše na svijetu u 2007. godini zauzeo je 20. mjesto sa 40 miliona dolara (28 miliona eura).
Sezona 2002.
Prije početka sezone vodio je pregovore s više timova, među kojima je bio i Ferrari, ali bez konačnog rezultata. Krajem 2001. McLaren je otkupio njegov ugovor od Saubera.
Potpuni spisak rezultata u Formuli 1
(Legenda)(Utrke u podebljanim slovima označavaju najbolju startnu poziciju) (Utrke u kurzivu označuju najbrži krug utrke) * Sezona u toku
Porodica i život
Kimijev otac je Matti Räikkönen. Sa suprugom Paulom živi u Espoou. Raikonen se vjenčao s modelom Jenni Dahlman u Hämeenlinni 31. 7. 2004. Kimijev stariji brat Rami vozi reli-utrke u Finskoj.
Jasikovac (Teočak)
Jasikovac je naseljeno mjesto u općini Teočak, Bosna i Hercegovina.
Historija
Naselje Jasikovac se do rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) u cjelini nalazilo u sastavu općine Ugljevik.
Biblija
mini|desno|300px|Biblija ručno pisana na latinskom jezikuBiblija (kasnolat. Biblia, od grč. βıβλία, deminutiv mn. [jed. βıβλίον] od βίβλος: knjiga), sveta knjiga židovstva i kršćanstva, zbirka raznovrsnih spisa koji su nastajali tijekom više od 1000 god. pr. Kr. (Deborin hvalospjev, Suci 5) pa do kraja I. st. (2 Pt). Naziva se i Sveto pismo, katkad Pismo ili Pisma. Kršćani je dijele na Stari zavjet (SZ) i Novi zavjet (NZ).
Biblijski spisi
Popis biblijskih knjiga iz kojih vjerska zajednica razumijeva svoj identitet i koje su za nju normativne naziva se kanon Svetog pisma, a to proizlazi iz shvaćanja da je Biblija istodobno i ljudska i Božja riječ. Tematska osovina koja ujedinjuje izbor djela različitih oblika (poetskih, mudrosnih, zakonskih...) iz židovske i ranokršćanske književnosti od kojih se sastoji Biblija povijest je spasenja. Kanonski popis u židovstvu i kršćanstvu nije sasvim istovjetan: među raznim kršćanskim zajednicama (katolici, protestanti, pravoslavni) postoje neke razlike u broju biblijskih spisa.
Biblijski kanon u židovstvu
Još u razdoblju između završetka formiranja SZ i nastanka NZ, ne može se govoriti o istovjetnom kanonu sveukupnog židovstva. Zajednica u Kumranu davala je velikom broju spisa određeni autoritet. Samarijanci su imali samo Petoknjižje. Židovi se u dijaspori služe grčkim prijevodom, tzv. Septuagintom. Krajem I. st., oko dva desetljeća nakon rušenja jeruzalemskog hrama, odlučeno je u Jamniji da u kanonu hebrejske Biblije bude 39 spisa. Uglavnom su na hebrejskome, malim dijelom na aramejskome. Svrstavaju se u tri skupine: Torah (Zakon, Petoknjižje ili Pentateuh), Nebī’īm (Proroci) i Ketūbīm (Spisi, Hagiografi). Skraćeni židovski naziv za Bibliju TaNaK dolazi od početnih slova svake skupine takve trodijelne podjele, a za hebrejsku Bibliju upotrebljava se i naziv Mikra (Pismo). Ako se katkad govori o manjem broju knjiga hebrejske Biblije, primjerice o 22 (J. Flavije), tada je riječ o drukčijem načinu brojanja tih spisa.