cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geharkunik
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine u Pokrajini je živjelo 235.075 stanovnika što je udio od oko 7,8% armenskog stanovništva. U urbanim sredinama bilo je 71.423 (30,4%) a u ruralnim 163.652 (69,6%) stanovnika. Urbane zajednice su: Gavar (sa 20.765 stanovnika), Sevan, Martuni, Vardenis i Čambarak. Ukupno postoji i 87 ruralnih lokalnih zajednica od kojih je najveća Vardenik sa 9.880 stanovnika. To je ujedno i najmnogoljudnija ruralna zajednica u Armeniji.
Historija Bugarske
Historija Bugarske počinje izgradnjom prvih naselja na teritoriji današnje Bugarske i njenog formiranja kao nacionalne države i obuhvata historiju bugarskog naroda i njihovo porijeklo. Najraniji dokazi ljudske civilizacije u Bugarskoj su stari više od 1,4 miliona godina. Oko 5.000. godine p.n.e. postojala je sofistirana civilizacija koja je proizvodila neke od prvih keramika i nakita u svijetu. Nakon 3.000. godine p.n.e. na teritoriju današnje Bugarske su se pojavili Tračani. Krajem 6. stoljeća p.n.e. većina teritorija današnje Bugarske je bila pod vlašću Perzijskog carstva. Godine 470. p.n.e., Tračani su formirali moćnu Odrijsku kraljevinu nakon perzijskog poraza u Grčkoj. Nakon toga tračka plemena su pala pod makedonsku, keltsku i rimsku dominaciju. Ova mješavina antičkih naroda je asimilirana od strane Slavena, koji su se stalno nastanili na Balkanskom poluostrvu nakon 500. godine.
U međuvremenu, Prabugari, porijeklom iz srednje Azije, su 632. godine formirali nezavisnu državu sjeverno od Crnog mora koja je poznata kao Stara Velika Bugarska pod vodstvom Kubrata. Pritisak Hazara je doveo do raspada Stare Velike Bugarske u drugoj polovini 7. stoljeća. Jedan od Kubratovih nasljednika, Asparuh, je migrirao sa nekoliko prabugarskih plemena na područje oko delte Dunava, osvajajući Malu Skitiju i Meziju. Iskoristivši slabost Bizantijskog carstva, proširili su svoje novo carstvo na Balkanskom poluostrvu. Mirovnim sporazumom sa Bizantijom 681. godine uspostavili su stalni bugarski glavni grad Plisku i označili početak Prvog Bugarskog carstva. Nova država je okupila Tračane i Slavene pod prabugarskim vladavinu započevši proces međusobne asimilacije. U slijedećim stoljećima Bugarska se nametnula kao moćno carstvo koje je dominiralo Balkanom preko svoje agresivne vojne tradicije, što je dovelo do razvoja različitih etničkih identiteta. Njeno etničko i kulturno različito stanovništvo se ujedinilo pod zajedničkom religijom, jezikom i pismom koje je očuvalo i formiralo bugarsku nacionalnu svijest uprkos stranoj invaziji i uticaju.
Opadanjem moći Osmanlijskog carstva nakon 1700. godine, započelo je oživljavanje bugarskog plemstva ostavljajući egalitarne seljake sa malom rastućom urbanom srednjom. klasom. Do 19. stoljeća, Bugarski narodni preporod je postao ključni element borbe za nezavisnost koja će kulminirati neuspješnim ustankom u aprilu 1876. godine, što je izazvalo Rusko-turski rat (1877. - 1878.) i kasnije oslobođenje Bugarske. Prvobitni sporazum u San Stefanu je odbijen od strane zapadnih velikih sila, a slijedeći Berlinski sporazum je ograničio teritoriju Bugarske na Meziju i region Sofiju. Ovaj sporazum je ostavio mnoge Bugare van granica nove države, koja je definisala militaristički pristup regionalnim pitanjima i svoju odanost Njemačkoj u oba svjetska rata.
Nakon Drugog svjetskog rata, Bugarska je postala komunistička država na čelu sa Todorom Živkovom. Ekonomski napredak Bugarske je došao krajem 1980.-ih, a kolaps komunističkog sistema u istočnoj Evropi je označio prekretnicu za razvoj zemlje. Nakon niza kriza 1990.-ih u kojoj su Bugarska industrija i poljoprivreda bile u rasulu, započeo je period relativne stabilizacije dolaskom Simeona Saxe-Coburg-Gotha za premijera 2001. godine. Bugarska se priključila NATO-u 2004. godine i Evropskoj uniji 2007. godine.
Prahistorija
Najstariji ljudski posmrtni ostaci su pronađeni u Bugarskoj na iskopinama u pećini Kozarnika, približne starosti 1,6 miliona godina. Ova pećina možda čuva najranije dokaze ljudskog postojanja. Ljudski ostaci koju su pronađeni u pećini Bacho Kiro su stari 44.000 godina i sastoje se od par fragmentisanih ljudskih čeljusti, ali je sporno da li su ovi rani ljudi bili Homo sapiensi ili neandertalci.
Eneolitska Varna civilizacija predstavlja prvu civilizaciju sa sofisticiranom društvenom hijerarhijom u Evropi. Centralni element ove kulture je Varna nekropola koja je otkrivena ranih 1970.-ih. Ona je služila kao alat u razumijevanju kako su najranija evropska društva funkcionirala. Zlatni nakit, narukvice i oružje su otkriveni u jednoj grobnici koja je nastala između 4.600. i 4.200. godine p.n.e., što je najstariji zlatni artefakt otkriven u svijetu.
Ahemenidska vladavina
Nakon što je makedonski kralj Amintas I predao svoju zemlju Perzijancima 511. godine p.n.e., Makedonija je došla pod vlast Ahemenidskog carstva. Potčinjavanje Makedonije je bio dio perzijskih vojnih planova koje je inicirao Darije Veliki (521. - 486. p.n.e.). Nakon ogromnih priprema, velika Ahemenidska vojska je izvršila invaziju na Balkan kako bi pobijedila evropske Skite koji su naseljavali teritoriju sjeverno od Dunava. Darijeva vojska je pokorila nekoliko trakijskih naroda i zauzela svu teritoriju na evropskom dijelu Crnog mora (dijelovi današnje Bugarske, Rumunije, Ukrajine i Rusije). Nakon osvajanja ovih teritorija, Darije je napustio Evropu ostavivši svog komandanta Megabazusa koji je imao zadatak da zauzme cijeli Balkan. Perzijske trupe su zatim pokorili zlatom bogatu Trakiju, primorske grčke gradove i moćnu Peoniju. Na kraju je Megabazus poslao izaslanike Amintasu zahtijevajući prihvatanje perzijske dominacije, koju je on prihvatio.
Nakon Jonskog ustanka, perzijska vladavina na Balkanu je popustila, ali je snažno obnovljena 492. godine p.n.e. tokom vojne kampanje Mardonija. U Bugarskoj je pronađeno tračansko blago koje datira iz perioda Ahemenidske vladavine. Teritorija današnje Bugarske je ostala u sastavu Ahemenidskog carstva do 479. godine p.n.e. Nakon Perzijskog poraza od Grčke, perzijanci su se povukli sa prostora današnje Bugarske, osim malog perzijskog garnizona u Doriscusu koji je ostao posljednje perzijsko uporište u Evropi.
Tračani
Prvi narodi koji su ostavili trajne tragove i kulturno naslijeđe na cijelom prostoru Balkana su bili Tračani. Njihovo porijeklo je i dalje nejasno. Smatra se da imaju porijeklo od pra-trakijskog naroda koji je nastao mješavinom autohtonih naroda i Indo-evropljana tokom perioda pra-indo-evropske ekspanzije u ranom bronzanom dobu oko 1.500. godine p.n.e. Trakijske zanatlije su naslijedile vještinu autohtonih civilizacija, posebno izgradnju zlatnog nakita.
Tračani su uglavnom bili neorganizovani, ali su imali naprednu kulturu uprkos nedostatku vlastitog pisma. Pod pritiskom vanjske prijetnje, njihova podijeljena plemena su se ujedinjavala stvarajući moćne vojne snage. Smatra se da je većina Tračana, kao Gali i Kelti, jednostavno živjela u malim utvrđenim selima smještenim na brdima. Iako se njihovi urbani centri nisu razvili do rimskog perioda, postojala su razna utvrđenja koja su služila kao regionalni centri. Ipak, uprkos blizini grčkih kolonija i gradova kao što su Bizantijum i Apolonija, Tračani su izbjegavali urbani život. Prve grčke kolonije u Trakiji su osnovane u 8. stoljeću p.n.e.
Tračanska plemena su i dalje bila podijeljena, ali je većina njih pala pod perzijsku vladavinu od kraja 6. stoljeća do prve polovine 5. stoljeća. Nakon perzijskog poraza u Grčkoj, kralj Teres I ih je ujedinio u Odrijsku kraljevinu 470. godine p.n.e. Ova kraljevina je doživjela vrhunac tokom vladavine Sitalka (431. - 424. p.n.e.) i Kotisa I (383. - 359. p.n.e.). Na početku Peloponeskog rata, Sitalk je ušao u savez sa Atinom izvršivši invaziju na Makedoniju i njenog vladara Perdikasa II sa ogromnom vojskom koja je brojala 150.000 ratnika iz nezavisnih tračkih plemena kako bi zauzeo Herson. Nakon toga, Makedonsko carstvo je zauzelo cijelu Odrijsku kraljevinu i Tračani su postali dio velikog Makedonskog carstva tokom vladavine Filipa II i Aleksandra III.
Kelti
Keltska plemena su 298. godine p.n.e. stigla na teritoriju današnje Bugarske sukobivši se sa snagama makedonskog kralja Kasandra na planini Haemos (Stara planina). Makedonci su dobili bitku, ali to nije zaustavilo keltsko prodiranje. Tada su mnoge tračanske zajednice, oslabljene makedonskom okupacijom, pale pod Keltsku dominaciju. Nakon zauzimanja teritorije današnje Bugarske, Keltska vojska predvođena Komontorijusom je 279. godine p.n.e. izvršila napad na Trakiju i zauzela je. Nakon zauzimanja Trakije, Komontorijus je uspostavio grad Tilis koji je trajao do 212. godine p.n.e., kada su Tračani uspjeli da povrate svoju samostalnost. Iako su Kelti bili na Balkanu više od jednog stoljeća, njihov uticaj na Balkanskom poluostrvu je bio skroman. Do kraja 3. stoljeća, pojavila se nova prijetnja u vidu Rimskog carstva.
Rimski period
Rimljani su 188. godine p.n.e. napali Trakiju i nastavili ratovati do konačnog osvajanja cijele regije 46. godine. Do 4. stoljeća, Tračani su u novoosnovanoj rimskoj pokrajini Trakiji imali kompozitni autohtoni identitet, kao hrišćanski rimljani koji su očuvali neke njihove drevne paganske rituale. Postali su dominantna grupa u regiji koja je dala nekoliko vojnih komandanata i careva kao što su Galerije i Konstantin I. Došlo je do razvoja mnogih urbanih centara, posebno teritorije današnje Sofije zbog bogatstva mineralnih izvora. Priliv doseljenika iz cijelog carstva je obogatio lokalni kulturni krajolik; u blizini obale Crnog mora otkriveni su hramovi Ozirisa i Izide.
Dioklecijan je 300. godine podijelio Trakiju na četiri manje provincije. Kasnije su se u sjevernim provincijama naselila razna gotska plemena koja su stvorila gotičko pismo. U tom periodu je gotski biskup Ulfilas preveo Bibliju sa grčkog na gotski jezik čime je postao "otac germanske književnosti". Zahvaljujući ruralnom karakteru lokalnog stanovništva, rimska kontrola cijele pokrajine je bila slaba. U 5. stoljeću, Huni predvođeni Atilom su napali teritoriju današnje Bugarske i opljačkali mnoga rimska naselja. Do kraja 6. stoljeća, Avari su izvršili prodor u sjevernu Bugarsku što je bio samo uvod u masovni dolazak Slavena. Tokom 6. stoljeća, tradicionalna grčko-rimska kultura je gubila svoj uticaj, da bi na njeno mjesto došla hrišćanska filozofija i kultura.
Slaveni
Slaveni su početkom 6. stoljeća naselili veći dio istočne Evrope, srednje Evrope i Balkanskog poluostrva, čime su formirali tri glavne skupine - zapadne Slavene, istočne Slavene i južne Slavene. Najistočniji južni Slaveni su tokom 6. stoljeća naselili teritoriju današnje Bugarske. Tu su se stopili sa romaniziranim Tračanima koji su se kasnije asimilirali u bugarsku elitu tokom Prvog Bugarskog carstva.
Prabugari
Prabugari su bili polu-nomadski narod turkijskog porijekla koji su živjeli na prostorima srednje Azije. Oni su tokom 2. stoljeća nastanjivali stepe sjevernog  Kavkaza i obale rijeke Volge. Nakon dolaska na Balkan, stvorili su Prvo Bugarsko carstvo kojim su upravljali nasljedni kanovi. Osim njih, bilo je i nekoliko aristokratskih porodica čiji su članovi formirali vladajuću klasu. Vjerovali su u više bogova, ali su uglavnom obožavali vrhovno božanstvo Tangru.
Stara Velika Bugarska
Kan Kubrat je 632. godine ujedinio tri najveća bugarska plemena: Kutrigur, Utugur i Onogonduri, čime je formirao državu koju historičari nazivaju Stara Velika Bugarska (također poznata i kao Onogurija). Ova država je bila smještena između donjeg toka rijeke Dunav na zapadu, Crnog i Azovskog mora na jugu, rijeke Kuban na istoku i rijeke Donjec na sjeveru. Glavni grad ove države je bio Fanagorija.
Nakon potpisivanja mirovnog sporazuma sa bizantijskim carem Heraklijem 635. godine, Kubrat je proširio Bugarsko carstvo na Balkan. Međutim, nakon Kubratove smrti Bugarsko carstvo je nestalo. Nakon nekoliko ratova sa Hazarima, Prabugari su konačno poraženi i protjerani na istok Balkanskog poluostrva (teritorija današnje Bugarske), gdje su postali vazali Bizantijskog carstva.
Kotrag, jedan od Kubratovih nasljednika, je predvodio devet prabugarskih plemena do sjevernih obala rijeke Volge u današnjoj Rusiji stvarajući Povolšku Bugarsku krajem 7. stoljeća. Ovo kraljevstvo je kasnije postalo trgovinski i kulturnih centar, jer se nalazilo na strateškoj raskrsnici trgovačkih puteva trgujući sa Arapima, nordijcima i Avarima. Povolški Prabugari su bili prvi narod koji je pobijedio mongolsku hordu čime su decenijama štitili Evropu, ali nakon bezbrojnih mongolskih invazija Povolška Bugarska je uništena a većina njenih građana zaklana ili prodana u roblje u Aziji.
Asparuh, Kotragov brat, je predvodio bugarska plemena na zapad, zauzimajući teritoriju današnje južne Besarabije. Nakon uspješnog rata sa Bizantijskim carstvom 680. godine, Asparuhov kanat Mala Skitija je bila priznata kao nezavisna država nakon potpisivanja mirovnog sporazuma sa Bizantijskim carstvom 681. godine. Ova godina se smatra godinom osnivanja današnje Bugarske, a Asparuh se smatra prvim bugarskim vladarem. Druga prabugarska horda, koju je predvodio Asparuhov brat Kuber, se prvo naselila u Panoniji, a kasnije u Makedoniji.
Lupoglav (Žepče)
Lupoglav je naseljeno mjesto u općini Žepče, Bosna i Hercegovina.
MIR4640
mikroRNK (miRNA) su kratke (20-24 nukleotida) nekodirajuće RNK koje su uključene u posttranskripcijsku regulaciju ekspresije gena u višećelijskim organizmima utičući i na stabilnost i na translaciju iRNK. miRNK se transkribira RNK-polimerazom II, kao dio kapiranih i poliadeniliranih primarnih transkripata (pri-miRNK) koji mogu biti protein-kodirajuča ili nekodirajuća.
Primarni transkript cijepa se enzimom Drosha ribonukleaze III, kako bi se proizvela približno 70-nt prekursorska miRNK prekursora matične petlje (pre-miRNK), koji se dalje cijepa citoplazmatskom Dicer ribonukleazom kako bi nastali proizvodi zrela miRNK i antisensna miRNK zvijezdica (miRNA* ). Zrela miRNA je ugrađena u kompleks za utišavanja induciran putem RNK (RISC), koji prepoznaje ciljane iRNK putem nesavršenog uparivanje baza s miRNK i najčešće rezultira translacijskom inhibicijom ili destabilizacijom ciljane iRNK. RefSeq predstavlja predviđenu matičnu petlju mikroRNK (prema RefSeq, septembarm, 2009).
Temljine
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Tolmin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Temljine su imale 41 stanovnika.
Napomena: ''U 2005. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Kneža i Temljine.''
Kuršinci
Kuršinci su naseljeno mjesto u sastavu općine Ljutomer, regija Pomurska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazili su se u sastavu stare općine Ljutomer.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kuršinci su imali 162 stanovnika.
Šentviška Gora
mini|280px|Šentviška Gora, spomen-bista slovenskom kompozitoru Jacobusu Gallusu Šentviška Gora je naseljeno mjesto u sastavu općine Tolmin, regija Goriška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Tolmin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Šentviška Gora je imala 101 stanovnika.
Sead Kolašinac
Sead Kolašinac (rođen 20. juna 1993) je bosanskohercegovački nogometaš i reprezentativac BIH. Trenutno nastupa za engleski Arsenal, na poziciji lijevog beka.
Početak karijere
Kolašinac je započeo svoju fudbalsku karijeru u Karlsruher SC, gdje je osam godina igrao za juniorsku ekipu. Kasnije je bio član TSG 1899 Hoffenheima i VfB Stuttgarta, te je u januaru 2011. godine prešao u FC Schalke 04.
Schalke 04
Prelaskom u Schalke 04, Kolašinac nastupa jednu sezonu za omladinski tim, a onda biva premješten u Schalke 04 II, odnosno rezervni tim Schalkea koji nastupa u nižoj regionalnoj ligi. Sa Schalkeom je 2012. godine osvojio Prvenstvo Njemačke za juniore. Nakon odigranih svega 7 mečeva za rezervni tim i 2 postignuta gola, Kolašinac seli u prvi tim Schalkea. U junu 2012. godine potpisuje profesionalni ugovor, kojim se obavezao na ostanak u klubu do 30. juna 2015. godine. Njegov debitantski nastup u Bundesligi desio se 15. septembra 2012. godine pobjedom od 2:0 u Fürthu, kada je neposredno prije kraja utakmice zamijenio Christiana Fuchsa. U decembru 2012. godine, Kolašinac bilježi svoj prvi nastup u UEFA takmičenjima, kada Schalke remizira sa Montpellierom rezultatom 1-1 u Ligi prvaka. U junu 2013. godine, Kolašinac ponovo produžuje svoj ugovor sa Schalkeom do juna 2017. godine.
U sezoni 2013/14., Kolašinac doživljava tešku povredu križnih ligamenata i odsustvuje sa terena skoro šest mjeseci. Nakon oporavka od ove povrede, veoma teško dolazi do prave forme i mogućnosti da se izbori za mjesto prvotimca u ekipi Schalkea. U sezoni 2015/16., Kolašinac se uspijeva izboriti za mjesto u prvom sastavu tokom čitave sezone, a iako je fudbaler na štoperskoj poziciji ipak uspijeva krunisati sezonu sa jednim pogodkom za svoj tim.
Arsenal FC
Dana 6. juna 2017. Kolašinac je potpisao za londonski Arsenal.
Reprezentacija
Na početku svoje profesionalne karijere, Kolašinac je nastupao za mlađe selekcije Njemačke. U 2013. godini, dobiva poziv da nastupi za seniorsku reprezentaciju Bosne i Hercegovine. Njegov otac izjavljuje da njegov sin je oduvijek imao namjeru da nastupa samo za seniorski tim BIH. U novembru 2013. godine, tadašnji selektor nogometne reprezentacije BIH, Safet Sušić, pozvao je Kolašinca u sastav za utakmicu protiv reprezentacije Argentine 18. novembra u St. Louisu, koju BIH gubi rezultatom 2-0.
U junu 2014. godine, Kolašinac putuje sa reprezentacijom BIH na Svjetsko prvenstvo u Brazilu. Već u 3. minuti prve utakmice Svjetskog prvenstva protiv Argentine, Kolašinac postiže autogol, a utakmica završava pobijedom reprezentacije Argentine rezultatom 2-1. Autogol Kolašinca je bio najbrži autogol u historiji Svjetskih prvenstava.
Klubovi
''Ažurirano: 18. august 2016.''
Reprezentacija
Nastupi za reprezentaciju BIH
''Ažurirano: 25. decembra 2017.''
Klubovi
Arsenal
Planina pod Golico
mini|280px|Planina pod Golico, rimokatolička crkva "Sv. Križ" Planina pod Golico je naseljeno mjesto u sastavu općine Jesenice, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Jesenice.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Planina pod Golico je imala 289 stanovnika.
Zelina (Osmaci)
Zelina je naseljeno mjesto u općini Osmaci, Bosna i Hercegovina.
Križevci pri Ljutomeru
mini|280px|Križevci pri Ljutomeru, rimokatolička crkva "Sv. Križ" Križevci pri Ljutomeru su naseljeno mjesto i sjedište općine Križevci, regija Pomurska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazili su se u sastavu stare općine Ljutomer.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Križevci pri Ljutomeru su imali 490 stanovnika.
Napomena: ''U 1986. povećano za dio naselja Boreci.''
Bukovica (Rožaje)
Bukovica (ćir. Буковица) je naseljeno mjesto u sastavu općine Rožaje, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazila se u sastavu stare općine Rožaje.
Mjesna zajednica
Naselje Bukovica sjedište je istoimene mjesne zajednice koja se prostire u sjevernom dijelu općine Rožaje, uz granicu sa Srbijom, i obuhvata naselja: Blace, Kačare i Razdolje. Od grada Rožaja udaljeno je 31 km, a povezano je asfaltnim putem. Stanovništvo se bavi stočarstvom i poljoprivredom. Od javnih objekata djeluju ambulanta i osnovna škola, a od vjerskih dvije džamije i jedna pravoslavna crkva.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Bukovica je imala 529 stanovnika.
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
Osmanlijska minijatura
mini|300x300piksel|Osmanlijski minijatursti Osmanlijska minijatura ili Turska minijatura bila je umjetnost u Osmanlijskom Carstvu, nastala pod uticajem Perzijskih minijatura uz značajan uticaj i kineske umjetnosti. Često je korištena u osmanlijskim knjigama, zajedno s oslikavanjem (tezhip), kaligrafijom (hat), ebruom i uvezivanjem (cilt). Osmanlijske turske riječi taswir ili nakish koristile su se za ovu vrstu umjetnosti.
Historija
Za vrijeme sultana Mehmeda II, osnovana je radionica koja je služila i kao akademija na carskom dvoru Topkapi saraj gdje su stvarani osvijetljeni rukopisi za sultana i njegove pomoćnike. Ova radionica uglavnom se specijalizirala na dokumentarne knjige, javne događaje, portrete i historijske događaje. link=https://en.wikipedia.org/wiki/Datoteka:Topkapi_Sarayi_in_time_of_Selim_I_-_left.jpg|mini|[[Topkapi saraj za vrijeme Selima I]] Na početku 16. vijeka radionica u Heratu gdje su radili perzijski minijatursti zatvorena je, i njen poznati učitelj Behzad otišao je u Tabriz. Nakon što je Selim I zauzeo taj grad 1514, mnogi rukopisi odneseni su nazad u Istanbul te je ubrzo osnovana i Perzijska akademija slikarstva za novopridošle perzijske umjetnike. U ovoj radionici stvarana su klasična perzijska poetska djela kao što su Šahname, Hamsa u kojoj se nalazi i Lejla i Medžnun, bajke i antologije, ali i naučne knjige o botanici, životinjama, hemiji, medicini.
Vrijeme vladavine sultana Sulejmana Veličanstvenog (1520 – 1566) i Selima II (1566 – 1574) smatra se za zlatno doba ove vrste umjetnosti. Nakkaş Osman bio je jedan od značajnih minijaturista tog vremena, dok je Nigari razvijao umjetnost slikanja portreta.
Nasuh Matrakčija bio je poznati minijaturist koji je razvio topografsko slikanje gdje je slikao gradove, luke, dvorce bez ljudskih figura. Uz njih, značajni minijatursti bili su i Ali Çelebi, Molla Kasım, Hasan Pasha, i Lütfi Abdullah.
Krajem 16. i početkom 17. vijeka za vrijeme Ahmeda I jednostranične minijature postale su popularne među kolekcionarima koji su ih skupljali u albume (murakkas). U 17. vijeku bile su popularne među stanovnicima Isstanbula, pa su tako umjetnici poznati kao "bazarski slikari" radili na zahtjev stanovnika.
Novi kulturni žanr u eri Tulipana pojavio se za vrijeme Ahmeda III pod uticajem francuskog baroka, koji neki historičari nazivaju i Osmanlijskim barokom, gdje su minijaturisti tog vremena bili slobodniji u korištenju boja. Vremenom, pod dodatnim uticajem umjetnosti sa Zapada i uvođenjem štamparija i kasnije fotografije, oslikani rukopisi nisu se više pravili. Minijature su tako izgubile svoju funkciju, a primat su preuzele zidne slike i slikarstvo uljanim bojama.
Nakon kriznog perioda na početku 20. vijeka, intelektualci u novoformiranoj Turskoj Republici prihvatili su minijature kao "dekorativnu umjetnost" te je 1936. osnovan odjel "Turske dekorativne umjetnost" na Univerzitetu likovnih umjetnosti u Istanbulu koji je uz minijature uključivao i druge umjetnosti vezane za knjige za vrijeme Osmanlijskog Carstva. Neki od modernih minijaturista su Ömer Faruk Atabek, Sahin Inaloz, Cahide Keskiner, Gülbün Mesara, Nur Nevin Akyazıcı, Ahmet Yakupoğlu, Nusret Çolpan, Orhan Dağlı, i mnogi drugi. Oni uglavnom ne ilustruju knjige kao što su to radili njihovi prethodnici, već svoje radove izlažu u umjetničkim galerijama.
Špigelski Breg
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Jastrebarsko.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Špigelski Breg nije imao stanovnika.
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Goli Vrh. Od 1971. bez stanovnika.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Špigelski Breg nije imalo stanovnika.
UBE3A
Ubikvitin-protein ligaza E3A (UBE3A), znana i kao E6AP ubikvitin-protein ligaza (E6AP) je enzim koji je kod ljudi kodiran genom UBE3A. Ovaj enzim je uključen u ciljanje proteina za razgradnju unutar ćelije.
Razgradnja proteina je normalan proces koji uklanja oštećene ili nepotrebne proteine i pomaže u održavanju normalnih funkcija ćelija. Ubikvitin proteinska ligaza E3A veže mali marker protein nazvan ubikvitin na proteine koji bi trebali biti razgrađeni. Ćelijske strukture zvane proteasomi prepoznaju i probavljaju proteine označene ubikvitinom.
Obje kopije gena UBE3A aktivne su u većini tjelesnih tkiva. U većini neurona, međutim, normalno je aktivna samo kopija naslijeđena od majke date osobe (majčina kopija); ovo je poznato kao očinsko utiskivanje. Noviji dokazi pokazuju da bar neke glijne ćelije i neuroni mogu ispoljavati bialelnu ekspresiju UBE3A. Zato je potreban dalji rad na ocrtavanju kompletne mape utiskivanja UBE3A kod ljudi i modelnih organizama, kao što su miševi.
Smatra se da se utišavanje Ube3a na očinskom alelu događa putem Ube3a-ATS dijela lincRNK zvan LNCAT (engleski: Large Non-Coding Antisense Transcript). Gen UBE3A nalazi se na dugom (q) kraku hromosoma 15, između položaja 11 i 13, od baznog para 23,133.488 do baznog para 23,235.220.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 875  aminokiselina, a molekulska težina   100.688 Da.
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Klinički značaj
Mutacije unutar gena UBE3A odgovorne su za neke slučajeve Angelmanovog i Prader-Willijevog sindroma. Većina ovih mutacija rezultira abnormalno kratkom, nefunkcionalnom verzijom ubikvitin proteinske ligaze E3A. Budući da je kopija gena naslijeđena od oca osobe (očinska kopija) obično je neaktivna u mozgu, a mutacija u preostaloj majčinskoj kopiji sprečava stvaranje bilo kojeg enzima u mozgu. Ovaj gubitak funkcije enzima vjerovatno uzrokuje karakteristična obilježja ova dva stanja.
Gen UBE3A bnalazi se unutar ljudskog hromosomskog područja 15q11-13. Ostale abnormalnosti u ovoj regiji hromosoma 15 također mogu izazvati Angelmanov sindrom. Te hromosomske promjene uključuju delecije, preuređivanje (translokacije) genetičkog materijala i druge abnormalnosti. Poput mutacija unutar gena, ove hromosomske promjene sprečavaju stvaranje bilo koje funkcionalne ubikvitin-proteinske ligaze E3A u mozgu.
Interakcije
Pokazano je da UBE3A komjunicira sa:
Egzokrina žlijezda
Egzokrine žlijezde su žlijezde koje luče tvari na površinu epitela, putem kanala. Primjeri egzokrinih žlijezda uključuju znojne, pljuvačne, sise, cerumenske,  suzne, lojne, prostatu i sluznice. Egzokrine žlijezde jedna su od dvija tipa žlijezda u ljudskom tijelu, a druge su endokrine žlijezde, koje svoje proizvode izlučuju direktno u krvotok. Jetra i gušterača su i egzokrine i endokrine žlijezde; one su egzokrine jer izlučuju proizvode – žuč i gušteračin sok –  u ljudski gastrointestinalni trakt kroz niz kanala, a endokrine jer izlučuju druge tvari izravno u krvotok.
Struktura
Egzokrine žlijezde sadrže žljezdani i kanalski dio čije se strukture mogu koristiti za klasifikaciju žlijezda.
Način lučenja
Na osnovu načina na koji se njihovi proizvodi luče, egzokrine žlijezde mogu biti apokrine, holokrine ili merokrine žlijezde.
Premier League 2003/2004.
Premijer liga Engleske 2003/2004. je bila dvanaesta sezona Premijer lige kao najvišeg ranga u engleskom nogometu. Pobjednik ove sezone je bio Arsenal. Bila je to treća titula tima iz Londona. Na dugom mjestu je bio Chelsea sa jedanaest bodova zaostatka. Iz lige su ispali Wolverhampton Wanderers, Leicester City i Leeds United.
Najbolji strijelac je bio Thierry Henry sa 30 postignutih golova, dok je najbolji asistent bio Muzzy Izzet sa 14 asistencija. Za najboljeg menadžera sezone je izabran Arsene Wenger, a za najboljeg igrača sezone je izabran Thierry Henry.
Plavški Rovt
Plavški Rovt je naseljeno mjesto u sastavu općine Jesenice, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Jesenice.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Plavški Rovt je imao 87 stanovnika.
Ljubna
Ljubna je naseljeno mjesto u općini Žepče, Bosna i Hercegovina.
One Year of Love
Pjesma je napisana u D-duru.
Sonneborn–Bergerov kriterij
Prednost ovog sistema je da u slučaju istog broja bodova, bolje mjesto na turniru dobija igrača koji je pobjedio igrače sa više pobjeda, odnosno bolje igrače.
Primjer
A B  C  D  E  F  G   Bodovi Igrači A   -  ½  ½  1  1  1  1     5 B  ½  -  ½  ½  1  1  1     4½ C  ½  ½  -  ½  ½  1  1     4 D  0  ½  ½  -  1  1  1     4 E  0  0  ½  0  -  1  1     2½ F  0  0  0  0  0  -  1     1 G  0  0  0  0  0  0  -     0
Remi    protiv A:   2½ boda  (polovina od 5 bodova igrača A) Remi    protiv B:   2¼ boda  (polovina od 4½ boda igrača B) Remi    protiv D:   2  boda  (polovina od 4 boda igrača D) Remi    protiv E:   1¼ boda  (polovina od 2½ boda igrača E) Pobjeda protiv F:   1  bod   (svi bodovi igrača F) Pobjeda protiv G:   0  bodova                            Zbir => SB bodovi = 9
Poraz   protiv A:   0  bodova Remi    protiv B:   2¼ boda  (polovina od 4½ boda igrača B) Remi    protiv C:   2  boda  (polovina od 4 boda igrača C) Pobjeda protiv E:   2½ boda  (svi bodovi igrača E) Pobjeda protiv F:   1  bod   (svi bodovi igrača F) Pobjeda protiv G:   0  bodova                             Zbir => SB bodovi = 7¾
U primjeru je bitno, da se pobjede protiv igrača G ne računaju, jer G ima 0 bodova. Nasuprot tome, remi igrača C protiv A donosi značajan broj bodova.
Stambolčić
Stambolčić je naseljeno mjesto u općini Pale, Bosna i Hercegovina.
VPS39
hVamp6/Vps39-liki protein je protein koji je kod ljudi kodiran genom VPS39. Gross (2017) je gen VPS39 mapirao na hromosomu 15, sekvenca q15.1 na osnovu porevnanja sekvence  VPS39 (GenBank AF281052) sa genomskom sekvencom (GRCh38). Ovaj gen kodira protein koji može pospješiti nakupljanje i spajanje kasnih endosoma i lizosoma. Protein takođe može djelovati kao protein-adapter koji modulira transformirajući faktor rasta–beta odgovor spajanjem receptora transformirajućeg kompleksa faktora rasta-beta sa putem Smad-a.
Druga Španska Republika
thumb|Zastava Druge španske republike Druga španska republika (La Segunda Repúblika Española) se odnosi na period u Španiji od 1931. do 1936. odnosno do 1939. godine, u kojoj je nastao novi demokratski oblik države tj. Republika, koja je bila okarakretisana oštrim političkim i ekonomskim sukobima u državi. Državni udar desničarskih dijelova vojske protiv izabrane ljevičarske vlade izazvao je 1936. godine  Španski građanski rat (1936 – 1939), u kojem je Republika prisilno svrgnuta sa vlasti od strane frankizma.
VPS39
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 886  aminokiselina, a molekulska težina   101.809 Da. .
Druga Španska Republika
Prethistorija
Nakon usporavanja ekonomskog napretka tokom Svjetske krize 1929. godine propala je i diktatura Prime de Riverasa, koja je sebi postavila kao cilj poboljšanje ili potpunu zamjenu režima iz perioda Restauracije. Nakon njegovog neuspjeha 1930. i kratkog intermezza pod nadzorom generala Berenguera monarhija je konačno bila pri kraju. Sa Paktom iz San Sebastíana, kojeg su promovisala dva bivša monarhistička političara – Miguel Maura i veleposjednik Niceto Alcalá Zamora – republikanski pokret je dobio zamah, dok je stari poredak izgubljao sve više ugleda. Nakon neuspjelog republičkog vojnog udara u decembru 1930., godinu dana nakon toga u aprilu su održani općinski izbori širom zemlje. Pristalice Monarhije su taj događaj uglavnom tumačili kao jasan glas protiv starog režima. U ukupnom rezultatu, prema pisanju historičara Javiera Tussella, republikanci su imali 48,8 % općinskih mandata i osvojili su 51 od 50 provincijskih prijestolnica (u Madridu su za trostruko više glasova nadmašili monarhiste, u Barceloni pa za četiri puta više glasova). Monarhistički političar Marqués de Hoyos komentirao je ishod izbora slijedećim riječima: „Vijesti, koje su prispjele iz važnih sela bile su jednako očajne kao i one iz pokrajinskih prijestolnica.“
VPS39
Aminokiselinska sekvenca
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Druga Španska Republika
Prethistorija
S obzirom na rezultate izbora, Alcalá Zamora je 14. aprila 1931. godine prooglasio novu Republiku.Većina stanovništva je bila zadovoljna sa tim proglašenjem, jer su polagali velike nade u razvoj demokratije. Nova Republika je bila nazvana imenom „la niña bonita“ – prelijepa djevojka.
VPS39
Kloniranje i ekspresija
Sekvenciranjem klonova dobijenih iz frakcionirane biblioteke,moždane cDNK Nagase et al. (1998) klonirali su VPS39, koji su nazvali KIAA0770. Izvedeni protein sadrži 731 aminokiselinu i dijeli značajnu homologiju sa Vps39 S. cerevisiae. RT-PCR ELISA pokazala je sveprisutnu ekspresiju VPS39, sa najvećom u jajnicima, pa u srcu, mozgu, plućima, sjemenicia i bubrezima. Ekspresija je bila umjerenija u jetri, skeletnim mišićima, gušterači i sezeni.
Druga Španska Republika
Prethistorija
Alfonso XIII. je također u rezultatima izbora uvidjeo zavjet protiv Monarhije i odlučio je da napusti državu, bez formalnog odricanja od prijestola. 17. aprila je u monarhističkom dnevniku ABC objavio svoj oproštajni manifest, u kojem navodi sljedeće:
VPS39
Kloniranje i ekspresija
Pretragom baza podataka za homologe Vam6 / Vps39 S. cerevisiae, nakon čega slijede 5-bazna RACE i PCR biblioteka cDNK srca i mozga, Caplan et al. (2001) klonirali su ljudskog VPS39, kojeg su nazvali VAM6. Izvedeni protein od 886 aminokiselina] ima izračunatu molekulsku masu veću od 100 kD. Dijeli 26% identiteta sa C-terminalnom polovinom Vam6 S. cerevisiae i 21% identiteta sa TRAP1 (TGFBRAP1), drugim ljudskim homologom Vam6 S. cerevisiae. Ljudski VAM6 ima N-terminalni domen homologije citrona (CNH) i domen homologije ponovljenog centralnog klatrina (CLTC). CNH i CLH domeni konzervirani su u ljudskom TRAP1 i u Drosophila, C. elegans i Vam6 S. pombe, ali u Vam6 S. cerevisiae nedostaje CNH domen. Northern blot analiza otkrila je sveprisutnu ekspresiju VAM6 u ljudskim tkivima. Pretragom baza podataka za homologe TRAP1, nakon čega slijedi 5-glavna RACE biblioteke cDNK ćelijske linije hepatoma, Felici et al. (2003) klonirali su VPS39, koji su nazvali TLP. Izvedeni TLP protein od 875 aminokiselina, identičan je proteinu VAM6 o kojem su izvijestili Caplan et al. (2001), osim za inserciju 11 aminokiselina nakon val46 u VAM6. Northern blotgg analizom otkriven je transkript od 5,5 kb u svim ispitivanim tkivima, s najvećom ekspresijom u mozgu, srcu, skeletnim mišićima, bubrezima i slezini. Drugi transkript od 5,8 kb bio je prisutan u [[leukocitima periferne krvi.
Druga Španska Republika
Prethistorija
„Las elecciones celebradas el domingo me revelan claramente que no tengo hoy el amor de mi pueblo. Mi conciencia me dice que ese desvío no será definitivo […].“
VPS39
Funkcija gena
Caplan et al. (2001) otkrili su da je prekomjerna ekspresija VAM6 u HeLa ćelijama rezultirala masivnim nakupinama i fuzijom lizosoma i kasnih endosoma u velike jukstanuklearne strukture, što podsjeća na učinak izazvan ekspresijom konstitutivno aktivnog RAB7. Međutim, VAM6 je svoj učinak iskazao u prisustvu dominantno negativnog RAB7, što sugerira da funkcionira ili nizvodno ili nezavisno od RAB7. Analize gradijentne frakcionacije, 2-hibrida i koimunoprecipitacije pokazale su da je VAM6 formirao homooligomere. CLH domen VAM6 bio je potreban za homooligomerizaciju, a i CNH i CLH domeni bili su potrebni za indukciju grupisanja i fuzije lizosoma. Zaključili su da je VAM6 faktor vezanja/priključenja koji je uključen u fuziju lizosoma. Analizom imunoprecipitacije transficiranih COS-1 ćelija i endogenih proteina u ljudskim keratinocitima, Felici et al. (2003) otkrili su da je TLP povezan i sa aktivnim i sa nedostatkom kinaze TGF-beta receptorom-2 (TGFBR2) i aktivinskim receptorom-2B (ACVR2B). TLP je također komunicirao sa SMAD4, ali samo u prisustvu signalizacije TGFB/aktivin. TLP se kolokalizirao s kompleksom TGFB receptora na plazmsmembrani i podmembranskim vezikulskim domenima, neovisno o ligandu. U nekoliko ljudskih ćelijskih linija prekomjerna ekspresija TLP-a potisnula je TGFB-induciranu transkripciju iz SMAD3/SMAD4-specifičnog reportera, dok je potencirala TGFB-induciranu transkripciju iz SMAD2/ SMAD4-specifičnog reportera. TLP je inhibirao stvaranje kompleksa SMAD3/SMAD4, bez uticaja na fosforilaciju SMAD3 i nije imao efekta na fosforilaciju SMAD2 ili heterooligomerizaciju. Predložili su da TLP regulira ravnotežu signalizacije SMAD2 i SMAD3 unutarčelijskom lokalizacijom SMAD4, doprinoseći tako ćelijskoj specifičnosti transkripcijskih odgovora TGFB.
Druga Španska Republika
Prethistorija
„Izbori održani u nedjelju jasno mi otkrivaju da danas nemam ljubavi prema mom narodu. Moja. savijest mi govori, da ovaj zaobilazak neće biti konačan […].“  ''Alfonso XIII. iz Španije: Pismo od 17. aprila 1931 generalu Aznaru''
Tako je stvoren vladin savez između ljevičarskih partija i socijalista iz partije PSOE (Partido Socialista Obrero Español – Socijalistička radnička patrija). Za prvog predsjednika vlade  izabran je pisac Manuel Azaña, a mjesto predsjednika države je zauzeo Zamora.
Socioekonomska struktura
Španija je u vrijeme Druge Republike ostala država sa jakom agrarnom i polufeudalnom strukturom. Samo u sjevernim graničnim područjima Pirinejskog poluostrva, posebno nakon sve većih težnji Baskije i Katalonije ka automiji, razvijala se je industrija koja je bila uporediva sa zapadnoevropskim standardima.
Španska ekonomija nije bila direktno pogođena globalnom ekonomskom krizom iz 1929. godine, jer je bila snažno orijantisana ka domaćem tržištu. Orijentisanje ka evropskim i svjetskim tržištima je zavisilo od priliva stranih investicija, koji je nažalost opalo zbog krize i sigurne nenaklonjenosti prema Republici. Bilo je i slučajeva tzv. bijega kapitala, što je doprinjelo povećanju nezaposlenosti i siromaštva.
Nositelji starog poretka
Sektor poljoprivrede bio je okarakteristisan ekstremnom koncentracijom imovine u korist velikih zemljoposjednika, posebno u južnim dijelovima Andaluzije i Ekstremadure. Oni su djelovali u skladu sa idealom Hispanidad (cjelina koju sačinjava špansko govorno područje, ili pogled na svijet u španiji i Latinskog Americi), inspirisani imperijalom veličinom Španije nakon otkrivanja i osvanja Amerike, kada su Velikani neograničeno dominirali životom nacije. Industrijalci i bankari su bili pod sumnjom, da nisu „pravi Španci“.
Hispanidad su predstavljali prije svega oficiri koji su se poslije poraza u špansko – američkom ratu 1898. godine i pogubnih marokanskih ratova sve više posvećivali uslovima u domovini.
Treći stup tih tradicionalnih struktura moći predstavljala je španska katolička crkva. Članovi Visokog svećenstva su bili među najvećim zemljoposjednicima i najutjecajnijim ljudima u bankarskom sektoru.
Srednja klasa
Na rubu te hierarhijske triade je živjela srednja klasa, društveni nosilac moderne demokratske Republike. U njemu su bile jasno izražene liberalne i svjetske, ali i katoličko – konzervativne tendencije. Srednju klasu je sačinjavalo samo 20 % stanovništva, koje je bilo podijeljeno između autoritarnih sklonosti starih elita i ponekad nasilno izvedenih zahtjeva organiziranih radnih snaga.
Organizirana radna snaga
1869. godine izaslanici iz različitih grupa Prve Internacionale prešli su kratku udaljenost preko Pirineja kako bi proširili svoje ideje. Isprva su doživjeli veliko razočarenje jer su konkurirajući anarhisti brzo stekli pristalice među španskim poljoprivrednicima. Nakon raspada Prve Republike u decembru 1874, država je još uvijek u potpunosti i nasilno zastupala interese „gornjih deset hiljada“, dok je „društveno pitanje“ u ostatku zapadne Evrope prije Prije prvog svjetskog rata bilo ublaženo pravnim reformama koje su sadržavale društveno – političke povlastice.
Osim toga, članstvo u anarhističnim organizacijama bilo je besplatno za razliku od socijalističkih organizacija. Tokom godina, socijalistička zajednica UGT, osnovana 1888. godine, uspjela je zabilježiti stalno povećanje članstva. Ona je zadržala svoj reformističan smijer čak i nakon ruske revolucije 1917. Anarhisti, koji su imali vlastite ideje o revoluciji i komunitičnom društvu, razvili su novi organizacijski oblik prilagođen industrijskim uvjetima  20. vijeka. Inspirirani francuskim sindikalizmom, osnovali su sindikat CNT – a. U razvoju dvaju spomenutih sindikata formirani su regionalni prioriteti. Socijalisti su uglavnom bili zastupljeni u kastiljskim predjelima Leónu i La Manchi, Ekstremaduri i Asturiasu; anarhisti u Valencij i, Kataloniji, Andaluziji i Aragonu. Oba sindikata imala su članstvo koje je premašilo brojku od milijun.
Godine reforme 1931 - 1933
Velika želja nove državne vlade je bila modernizacija Španije. U tom procesu, vlada je htjela riješiti 3 problematična područja: odgovornosti centralne madridske vlade trebale bi biti na novo definisane u korist historijskih regija, zatim bi trebala biti potisnuta dominacija tradicionalnih elita, kao što bi trebalo biti uspotavljeno pitanje vlasništva na velikim zemljišnim posjedima
Pored ovih temeljnih pitanja, od neposredne važnosti bio je i nastavak ekonomskog razvoja koji je započeo tokom diktature. Prvi put nakon Napoleonskih ratova, Španija je uspjela nadoknaditi svoj ekonomski izostanak za vodećim evropskim državama, međutim to je napravila na račun udvostručavanja javnog duga. Novom ministru za financije je uspjelo smanjiti dug za 50%, ali na račun zaoštravanja poreznog sistema.
Najveći izazov za Republiku je bilo tzv. „socijalno pitanje“. Najprije bi poboljšanje ekonomske sitaucije u ruralnim i  industrijskim područjima mogli stvoriti priliku za njegovo što šire prihvaćanje. Dok je program ekonomskog poticaja Prime de Riverasa bio usmjeren isključivo na industrijski sektor, zemljišna reforma imala je za cilj smanjiti nesigurnu socijalnu situaciju u ruralnim područjima. Agrarna odredba iz septembra, 1932. godine imala je cilj, južnu latifundiju razviti u korist društva. Iako je načelno dogovor o potrebi reforme bio jednoglasan sa svih strana,došlo je do spora izemđu republikanaca i socijalista. Španska socijalistička radnička stranka (PSOE – Partido Socialista Obrero Español) i Opći savez radnika (UGT – La Unión General de Trabajadores)  pozivali su kolektivno upravljanje sa zemljištem, dok su liberalci željeli zemljište dodijeliti seljacima. U pozadini za tim konfliktom su stajale strateške ideje: liberalci su tražili pojavu sitne buržoaske klase, dok su ih ljevičarske stranke htjele u tome spriječiti.
U političkoj praksi republikanci su izbjegavali da agrarno pitanje postave u centar reforme. Tako su u dvije godine prodali samo mali dio polja po nepovoljnim cijenama. Novi vlasnici morali su kupovati zemljište po punoj cijeni jer su prethodni vlasnici dobili naknadu. Osim toga, banke su odbijale davati kredite, što je povećalo zastoj u poljoprivredi. Dvije trećine nezaposlenih bili su iz poljoprivrednog sektora, gdje je zabilježen veliki broj protesta, čak 40%. Socijalistički ministar rada Francisco Largo Caballero, koji je već radio kao državni tajnik Prime de Riverasa, izdao je od decembra 1931. godine mnogobrojne zakone, kojima je bio cilj unapređenje pravne situacije zaposlenih u industrijskom sektoru kao i regulacija protesta, koji su bili u tom razdoblju veoma rašireni.
Kultura i obrazovanje
Politika nove vlade po pitanju kulture i obrazovanja pokazala se osobito kontroverznom. Republikanci su bili prvi vladajući poredak u Španiji koji su se brinuli o obrazovanju. Nakon proglašenja Republike, oko jedne trećine Španaca starijih od deset godina nije znalo ni čitati ni pisati. Vlada je željela povećati stopu upisa djece u škole, osnovati odbor za unapređenje stručnog obrazovanja, uvesti je večernje satove za odrasle i slati putujuće knjižnice na udaljena područja.
Ta odredba je neizbježno utjecala na položaj Katoličke crkve, koja je igrala značajnu ulogu u društvu. Liberlci kao i ljevičari su prezirali katolicizam. Nacrt ustava, koji je odobrio crkvi poseban status, ali u isto vrijeme i ograničio neke privilegije, je od strane većine glasača u španskom parlamentu (El Corte) proglašen nevažećim. Izdana je zabrana zapošljavanja za osoblje, koje je bilo vjerski opredjeljeno. To je izazvalo velike probleme, jer nije bilo moguće tako brzo zamijeniti pružatelje vjeronauka, pogotovo zato što su financijska sredstva bila rijetko dostupna. Utjecajni jezuitski red proglašen je nezakonitim. Promjene u zakonu bile su također popraćene nasiljem nad crkvenom imovinom. 11. maja, mjesec dana nakon proglašenja Republike, anti – crkveni krugovi počeli su paliti crkve nakon navodne monarhističke provokacije, koja je pokušala napasti  anarhističke dnevne novine A. B. C.
Vojska
Republikanska vlada je željela podrediti vojsku civilnoj vlasti. Pokušala je, da u časničkim činovima kažnjava one najutjecajnije, gdje je većina časnika protiv njihove volje stavljana kao rezerva, dok su oni koji su bili u aktivnoj službi sa nezadovoljsvom pratili smanjenje osoblja. Zapovjednici koji nisu željeli položiti zakletvu Republici, bili su primorani da se penzionišu.
Iz dana u dan raslo je sve veće nezadovoljstvo. Ukidanje priviligirane vojne nadležnosti i vojne akademije (Academia General Militar) smatrana je kao uvreda. U augustu 1932. godine u Sevilli se dogodio pokušaj državnog udara pod vodstvom generala Joséa Sanjurija, koji je prethodnih godina odbio poslušnost kralju. Zbog pretjerane odmazde protiv radničkog pokreta bio je smijenjen sa mjesta zapovjednika državne vojske.
Autonomni projekti za Kataloniju, Baskiju i Galiciju
Unatoč svim kritičnim događajima, država je tokom 1932. godine  uspjela da stekne određenu stabilnost. Septembra iste godine Kataloniji je bila dodijeljena autonomija (1931. godine je proglašena Republika prije u Barceloni nego u Madridu). Katalonija je dobila vlastitu vladu, generalitet i svoj vlastiti parlament. Najjača katalonska stranka bila je ljevičarsko – liberalna stranka  Esquerra (ERC), koja je za predsjednika Katalonije postavila odvjetnika Lluísa Companysa. Esquerra je bila povezana sa savezom katalonskih vinogradara, Unió de Rabassaires (UdR).
Status autonomije baskijske zemlje, u kojoj su dominirale katoličke stranke, u početku nije uspio zbog sekularizma vlade i sukoba sa susjednom pokrajinom Navarrom. Odgovarajući Status autonomije za Baskiju uslijedio je nakon dugotrajnih pregovora 6. oktobra 1936. godine.
Također za Galiciju je planiran odgovarajući Statut o autonomiji. Na referendumu 28. juna 1936. godine velika većina stanovnika Galicije dala je svoj glas je za autonomiju koja nažalost nije bila izvedena zbog izbijanja Građanskog rata.