cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Televizija Kantona Sarajevo
Historija
Poznata imena TV-novinarstva Bosne i Hercegovine učestvuju ili su učestvovala u radu TVSA, među njima Rinko Golubović, Mufid Memija, Aldin Arnautović, Ajdin Čolić, Nikolina Veljović, Enisa Skenderagić, Jasminka Šipka, Predrag Bošnjakovski, Amra Butković, Vanja Semić i drugi.
Uprava
Kao javna televizija, TVSA podnosi izvještaj o radu, koji razmatra Skupština Kantona Sarajevo.
Poslove generalnog direktora obavljali su Nedim Đuherić (1998–2007), Emir Zlatar (2007–2011), Konstantin Jovanović, Zlatko Topčić...
Na mjestu izvršnog direktora bili su Nermina Mujagić Šačić (1998) te Bakir Makarević (1998-2007) u vrijeme kada je ta funkcija nosila naziv "glavni i odgovorni urednik", zatim Amir Zukić, Amra Zolj i drugi...
Emitiranje
TVSA trenutno emituje 18 sati programa (7:00 – 1:00). Program se emitira putem IPTV platformi i sistema kablovskih operatera u Bosni i Hercegovini.
Emisije
Vlastitom produkcijom TVSA pokriva različite oblasti života sa posebnim osvrtom na teme vezane za Sarajevo. TVSA priprema i emituje specijalne programe sa posebnim akcentom na dokumentarne filmove koji podsjećaju na dešavanja tokom Opsade Sarajeva. Emisije TVSA promoviraju multikulturalnost i specifičnu kulturu, tradiciju i običaje vezane za Sarajevo i Bosnu i Hercegovinu.
Informativni program TVSA:
Emisije posvećene Sarajevu:
Zabavni program i TV-magazini
Dječiji program
Sportski program
Posebni programi
Los Angeles Lakers
Los Angeles Lakers profesionalni je košarkaški klub iz Los Angelesa. Takmiči se u NBA-ligi od njenog osnivanja i osvajač je 17 titula prvaka, po čemu dijele prvo mjesto u historiji (s Boston Celticsma), a prvi su po broju nastupa u [[NBA finale|finalima) (32).
Historija
Historija kluba počinje 1946. pod imenom Detroit Gems, a takmičili su se u National Basketball League (NBL) ligi, gdje su odigrali samo jednu sezonu i imali najgori omjer: 4 pobjede - 40 poraza. Osnivač i prvi vlasnik kluba bio je C. King Boring.
U klub dolaze, novi trener John Kundla i kao prvi izbor drafta, prvi dominantni centar kluba George Mikan. Također u ekipu dolaze brojni univerzitetski igrači iz Minnesote. Sve to dovodi do osvajanja titule prvaka NBL lige, u prvoj sezoni Lakersa, a već naredne sezone klub prelazi u Basketball Association of America (BAA) ligu. U sezoni 1948-49 osvajaju i BAA šampionat, nakon čega, spajanjem NBL i BAA nastaje National Basketball Association (NBA). Pošto NBA ligu smatraju za nasljednika BAA lige ekipi je priznata titula iz 1949. godine u BAA ligi, ali se rezultati iz NBL lige ne zbrajaju u ukupnu statistiku.
Početak u NBA
U prvoj sezoni lige, pod sadašnjim imenom ekipa osvaja novu titulu, dok 1951. godine gube u finalu lige. Nakon tog poraza ekipa osvaja tri uzastopne titule 1952, 1953 i 1954. godine, i tako postaju prva NBA dinastija. Sljedeće sezone, povredama pritisnuti Mikan odlazi u penziju, a liga uvodi nova pravila, (kao što je ogrničenje napada na 24 sekunde), što je prisililo ekipu na sasvim novi stil igre. Nenaviknuti na novi stil, sezonu završavaju neuspjehom, te za iduću aktiviraju Mikana koji nije imao snage za čitavu sezonu, tako da se ovaj put penzioniše zauvjek.
Iako su tu sezonu, kao i sezonu 1957 ušli u doigravanje, nisu ostvarili značajniji uspjeh.
Sezonu 1958 završavaju katastrofalno uz omjer 19-53, i kao zadnjeplasirana ekipa dobijaju pravo prvog izbora na NBA draftu. To pravo koriste da u svoje redove dovedu Elgin Baylora, koji 1959. godine osvaja nagradu NBA Ruki godine. Te sezone Lakersi idu do NBA finala, ali gube od Boston Celticsa.
1960. godine i pored lošeg omjera od 25-50, ulaze u završnicu, ali gube u ranoj fazi.
Preseljenje u Los Angeles
Od odlaska Mikana, drastično je smanjen broj gledalaca i zbog teške finansijske situacije, klub je zamalo prodat i preseljen u Kansas City 1957. Do toga nije došlo jer je lokalni privrednik  Bob Short kupio ekipu, ali nije uspio popraviti tešku finansijsku situaciju.
Poučeni pozitivnim iskustvom bejzbol ekipe ( u Major League Baseball ligi), koji su preseljenjem u Los Angeles, ostvarili značajan finansijski uspjeh, Lakersi se 1960. godine sele u grad u kojem i danas igraju domaće utakmice.
Bilo je još velikih promjena, kao što je novi plej, Jerry West, novi trener Fred Schaus i tokom sezone doveden je komentator i službeni spiker Chik Hearn.
U sezoni 1961, gube konferencijsko finale, ali dvojac Baylor-West plasira se među prvih 10 strijelaca lige, što su ponovili sljedeće 4 godine.
1965. godine klub, za 5 miliona dolara, kupuje Jack Kent Cooke, čime postaju najskuplja ekipa lige.
Od preseljenja u Los Angeles, pa sve do 1972, i pored vrhunskih igrača, klub ne uspijeva osvojiti NBA-titulu, iako su u tom periodu gubili, frustrirajućih, 7 finala, jedno od New York Knicksa, a čak 6 od Boston Celticsa. To je dovelo do najvećeg rivalstva u NBA-ligi (Lakers-Celtics).
Kraj frustracija
U sezoni 1971-72. u klub dolazi novi trener, Bill Sharman, te nakon samo 9 utakmica, legndarni Elgin Baylor, pritisnut brojnim povredama se oprašta od aktivnog igranja košarke. Iste noći Lakersi bilježe prvu pobjedu, u onome, što će kasnije postati rekordni niz od 33 uzastopne pobjede. Pobjednički niz je prekinula ekipa Milwaukee Bucksa, čiji su rekord, od 20 uzastopnih pobjeda, Lakersi i oborili.
Te sezone postigli su omjer 69-13, što je bio rekordan broj pobjeda, sve do 1996. godine (Chicago Bulls 72 -10). Klub je predvodio u ligi po broju postignutih poena, skokova i asistencija, a Sharman je dobio nagradu NBA Trener godine. U finalu lige su pobjedili Knickse, i obezbjedili prvu titulu u Los Angelesu.
1973 Lakersi gube finale lige, a Chamberlain se oprašta od košarke. Sezonu poslije to čini i West, a 1975. godine, uz omjer 30-52 propuštaju prvo doigravanje nakon 17 sezona.
Dolazak "magije"
Iako je u Lakerse došao izvanredni centar, Kareem Abdul-Jabbar, i iste sezone osvojio nagradu, NBA Najkorisniji igrač, klub neuspjeva ući u doigravanje drugu sezonu u nizu.
Pred početak sezone 1979-80, ekipu kupuje Jerry Buss, a spletom sretnih okolnosti Lakersi imaju pravo prvog izbora na draftu, gdje biraju talentovanog pleja Earvin "Magic" Johnsona. Tokom sezone u klub dolazi novi pomoćni trener, Pat Riley, dotadašnji TV-komentator.
Sljedeće sezone Pat Riley postaje glavni trener, a Lakersi obezbjeđuju novu titulu NBA prvaka. Zahvaljujući razmjeni igrača, od prije dvije sezone Lakersi ponovo biraju prvi na draftu, što je bilo prvi put da aktuelni šampion ima pravo da prvi bira. Izabran je James Worthy.
Showtime
Showtime, ili u slobodnom prevodu vrijeme za zabavu, bio je često korišten naziv za dopadljivu igru Lakersa, sa brojnim brzim kontrama i atraktivnim asistencijama Johnsona i uz mnoštvo poena.
Lakersi su sljadeću sezonu ponovo prvi u diviziji, ovaj put sa 22 utakmice prednosti, međutim gube konferencijsko finale od Houston Rocketsa.
Sa 40 godina Abdul-Jabbara, Riley prebacuje fokus napada na Johnsona. Ova taktika je obezbjedila novu titulu NBA prvaka 1987, ponovo protiv Celticsa Ovaj put odlučujuća utakmica je odigrana u Los Angelesu.
1988. godine uspjevaju odbraniti titulu, pobjedom u NBA finalu protv Detroit Pistonsa, sa tripl dabl učinkom Magic Johnsona u 7-oj utakmici finala.
Kraj jedne ere
Novi trener usporava igru, napuštajući šoutajm taktiku, ali ipak vodi klub u NBA finale 1991, gdje gube od novonastale dinastije, Chicago Bullsa i velikog Michael Jordana, kojima ja to bila prva titula u nizu.
Početkom sljedeće sezone, Magic Johnson objavljuje da je HIV pozitivan i napušta aktivno bavljenje košarkom. Iste sezone, kao i sezonu 1992-93, gube u prvom krugu doigravanja.
Sezonu 1993-94 završavaju omjerom 33-49, i propuštaju doigravanje.
Naredne dvije sezone gube u prvom krugu doigravanja, iako je Johnson odigrao drugu polovinu sezone 1996, što je poremetilo mladi sastav Lakersa. Poslije te sezone Magic se konačno penzioniše.
Novi početak
Sljedeće sezone Lakersi su jedina ekipa bez igrača starijeg od 30 godina, u ligi, i gube u konferencijskom finalu.
Nova razmjena igrača i u ekipu dolazi, izvanradni šuter Glen Rice, ipak 1999. godine, gube u drugom krugu završnice.
Nova sezona 1999-2000, nova dvorana Staples Center, novi trener Phil Jackson, i nova taktika. Na kraju sezone najbolji omjer lige 67-15, i nova titula NBA prvaka.
Sljedeće sezone omjer 56-26, a u doigravanju rekordan omjer (15-1), i druga NBA titula u nizu.
Nova sezona, i nada Lakersa za trećom titulom u nizu. U, po mnogima, najinteresantnijem konferencijskom finalu igraju protiv super jakih Sacramento Kingsa. U 7oj, odlučujučoj utakmici je čak odigran produžetak, koji su Lakersi dobili. U finalu lige su savladali New Jersey Netse sa 4-0, i obezbjedili treću titulu u nizu.
Četvrta titula u nizu je izmakla u drugom krugu doigravanja, porazom od San Antonio Spursa.
Početak kraja
Za sezonu 2003-04, u ekipu su dovedeni, kao slobodni igrači Karl Malone i Gary Payton, te su Lakersi smatrani za najveće favorite za titulu. Ipak su izgubili NBA finale od Pitonsa.
Dugotrajne nesuglasice na relaciji O'Neal-Bryant-Jackson, dovele su do rasipanja ekipe, gdje je u klubu, od ključnih igrača ostao samo Bryant. Jackson je otišao u penziju, a O'Neal mijenjan za Lamara Odoma.
2005. godine Lakersi ponovo propuštaju završnicu uz omjer 34-48.
Poslije ovog neuspjeha uprava ponovo dovodi Jacksona, ali ispadaju u prvom krugu završnice 2006.
Penzionisani brojevi
Zaslužni pojedinci dok je tim bio stacioniran u Minneapolisu (njihovi brojevi nisu penzionisani):
Awk
Awk je programski jezik za obradu tekstualnih datoteka, uobičajen na Unix/Linux operativnim sistemima.
Zarazni goveđi keratokonjunktivitis
Zarazni keratokonjuktivitis goveda (IBK) je infekcija oka kod goveda uzrokovana najčešće bakterijom Moraxella bovis. Bolest je veoma zarazna i pojavljuje se u cijelom svijetu. Najčešće se pojavljuje u uslovima aglomeriranog držanja i intenzivne proizvodnje mesa i mlijeka. Bolest napada pretežno mlade jedinke, a morbidnost iznosi 10-70%. Osim goveda mogu oboliti koze, ovce i neka divljač.
Uzročnik
Najčešći uzročnik ove bolesti je Moraxella bovis, a osim nje uzročnici mogu biti bakterije i rikecije iz rodova Mycoplasma i Neisseria.
Kod ovaca uzročnici ove bolesti su Chlamydophila pecorum, Colesiota conjuctivae, Mycoplasma spp., Neisseria ovis, a kod koza Mycoplasma agalactiae i Mycoplasma conjuctivae.
Bolest se prenosi direktnim putem ili indirektno pomoću muha.
Simptomi
Bolest je pretežno akutnog toka i brzo se širi. Mogu biti zahvaćeni jedno ili oba oka. Najčešći simptomi koji se javljaju su fotofobija, blefarospazam i epifora, praćeni u početku seroznim, a kasnije mukopurulentnim konjuktivitisom. Bolest je praćena i karakterističnim keratitisom i pojavom centralno postavljenog ožiljka na sredini rožnjače oko koje se počinje razvijati panus. Mogu se javiti i blefaritis i depigmentacija limbusa.
Ostali simptomi koji mogu pratiti ovo oboljenje su poliartritis, infekcija vimena i materice, smanjen apetit, povećana tjelesna temperatura do 41°C, smanjenje lučenja mlijeka.
Predisponirajući faktori
Od predisponirajućih faktora za pojavu bolesti izdvajaju se pretjerano izlaganje suncu (UV zracima), povećana koncentracija prašine, suhe biljke i velika vegetacija koje mogu mehanički oštetiti oko, prisutnost neke infekcije kao što je infektivni rinotraheitis ili telazioza, nedostatak vitamina A.
Dijagnoza
Dijagnoza se bazira na karakterističnim promjenama na oku i sistemskim poremećajima, nakon čega se izoluje uzročnik i vrši detekcija PCR metodom.
Terapija
Terapija se vrši antibioticima, i to u zavisnosti od uzročnika mogu se koristiti tetraciklin, ampicilin, penicilin, gentamicin i kanamicin.
Elbert Hubbard
Elbert Green Hubbard (19. juni 1856 – 7. maj 1915), američki filozof i pisac.
NGC 210
NGC 210 (također poznat kao IRAS 00380-1408, MCG -2-2-81 i PGC 2437) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 75 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 5,00 (109 hiljada sg) a najmanji 3,3 uglovnih minuta (72 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 3. oktobra 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sasi
Sasa je bilo relativno malo, iščezli su sa ovih prostora prije dolaska Osmanlija, ali su ostavili značajnog traga. Na prisustvo Sasa ukazuju izvori raznoga porijekla. Pored arhivskih izvora značajno ih spominje toponomastika (Sase, Saška rijeka, Saški put, Saška rupa, Sasina, Saš, Saško polje), kao i osmanska rudarska terminologija koja je preuzela niz stručnih rudarskih termina njemačkog porijekla (hutman, urbar, valturk). Osim u rudarstvu, djelovanje Sasa prati se i u zanatstvu (šuster, šnajder), i u razvoju gradova preko njihovog vijeće purgara. Najpoznatiji među Sasima u Bosni je Hans Sasinović koji je djelovao na području Ostružnice i Fojnice u drugoj polovini 14. vijeka.
Bosanci su zahvaljujući razvoju rudarstva kao rudari postali cijenjeni izvan svoje domovine. Alfons Aragonski (kralj Napulja i Aragona) 1452. tražio je od bosanskog kralja Stjepana Tomaša i hercega Stjepana Vukčića da mu pošalju bosanske rudare.
Abdulhafid, sultan Maroka
Abdulhafid (1873 - 1937) (arapski: عبد الحفيظ) je bio sultan Maroka od 1908. do 1912. godine. Pripadao je dinastiji Alida, a bio je stariji brat marokanskog sultana Abdulaziza. Odrekao se trona na ime svoga brata Jusufa nakon što je potpisao Fezov Sporazum 30. marta 1912, kojim je Maroko postao francuski protektorat.
Jelovec pri Makolah
Jelovec pri Makolah je naseljeno mjesto u sastavu općine Makole, regija Podravska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Slovenska Bistrica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Jelovec pri Makolah je imao 203 stanovnika.
Napomena: ''Do 1998. iskazivano pod imenom Jelovec. U 2017. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Jelovec pri Makolah i Makole. U 2018. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Jelovec pri Makolah i Stari Grad.''
NGC 4934
NGC 4934 (također poznat kao MCG 5-31-115, PGC 45082 i UGC 8160) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 278 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,00 (81 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (16 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 20. aprila 1865. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zastava Armenije
mini|250px|[[Datoteka:FIAV 111000.svg|20px Proporcije zastave: 1:2]] Zastava Armenije sastoji se od tri vodoravna polja crvene, plave i narandžaste boje. Postoje mnoga objašnjenja značenja boja, ali je šire prihvaćeno da crvena simbolizira krv koju su Armenci prolili u odbrani svoje zemlje, narandžasta predstavlja plodno tlo, a plava nebo. Ovo je bila službena zastava Armenije tokom kratkog perioda nezavisnosti nakon Prvog svjetskog rata, a vraćena je nakon što se zemlja odvojila od Sovjetskog Saveza.
Polibije
Polibije (oko 203-120. godine p. n. e. grčki: Πολύβιος) je bio grčki historičar iz helenističkog perioda. Njegovo najznačajnije djelo je Historije, impozantno djelo u preko četrdeset tomova koje detaljno obuhvata period historije od 220-146. godine p. n. e. Također je poznat po svojim idejama o političkim odnosima u vlasti koje su kasnije iskoristili Montesquieu za svoj rad O duhu zakona i tvorci nacrta Ustava Sjedinjenih Američkih Država.
Biografija
mini| Ranjeni Filipomen, skulptura, čuva se u muzeju Luvr, Pariz
Polibije je rođen oko 203. godine p. n. e. u Megalopolisu u Arkadiji. Likortas, njegov otac, bio je zemljoposjednik, važan političar i član vladajuće klase. Zahvaljujući svom ocu Polibije je još od svojih mlađih dana imao direktna iskustva i detaljan uvid u vojna i politička pitanja. Polibije je imao i sklonost ka jahanju i lovu, vještinama koje su mu pomogle nakon što su ga zarobili Rimljani. 182. godine p. n. e. Polibije je bio izabran za nosioca urne sa posmrtnim ostacima Filipomena. Ovo je bila posebna čast jer je Filipomen bio jedan od najeminentnijih Ahajskih vojskovođa i političara svog vremena. Oko 170. godine p. n. e. Polibije je izabran za hiparha – komandanta konjice. Ovo je bilo prestižna titula koja je otvarala vrata daljem napredovanju u karijeri. Svoju ranu političku karijeru Polibije je uglavnom posvetio radu na održavanju nezavisnoti Ahajskog saveza (konfederacija grčkih gradova na teritoriji sjeverne obale Peloponeza).
Burne godine
Polibijev otac Likortas bio je najglasniji zagovornik politike neutralnosti u vrijeme rata između Rimljana i Perzeja Makedonskog. To je izazvalo snažnu sumnju kod Rimljana koji su zato Polibija i još hiljadu Ahajskih plemića 168. godine p. n. e. odveli u Rim kao taoce. Polibije je bio talac Rima punih 17 godina, no zahvaljujući svom visokom obrazovanju i kulturi bio je dobrodošao kod mnogih velikodostojnika. Emilijus Paulus mu je čak povjerio svoje sinove kao učenike. Kao bivši tutor Scipiona Emilijanusa, Polibije je ostao s njim u veoma srdačnom prijateljstvu i njegov savjetnik u pobjedi nad Kartaginjanima u 3. punskom ratu. Scipion mlađi je razorio Kartagu 146. godine p. n. e. a ahajski taoci su pošteni na slobodu nešto ranije, 150. godine p. n. e., i tada je i Polibije dobio priliku da se vrati kući. No, već slijedeće godine Polibije ponovo odlazi svom prijatelju u Afriku tako da je čak bio u prilici biti na licu mjesta kada je Kartaga osvojena što je i opisao. Vjerovatno je da je Polibije nakon razaranja Kartage nastavio svoje putešestvije do afričke obale Atlantika i Španije.
Nakon razaranja rimskog Korinta, Polibije se ipak vraća u Grčku gdje pokušava ublažiti trenutno loše stanje uz pomoć svojih rimskih poznanstava i utjecaja. Tako je i dobio težak zadatak organizovanja nove vlasti u Grčkim gradovima. Na ovoj dužnosti Polibije je postigao veliki uspjeh i zaslužio veliko priznanje za svoje napore; Ahajci su mu podigli spomenike u Tegei, Palantiumu, Mantineji i Likosuri sa natpisom: “Za Grčku nikada ne bi bilo tuge da je samo poslušala Polibija u svim stvarima, al' ipak i sad u tuzi Grčka nađe utjehu baš u Polibiju." a u Megalopolisu: “on je obišao sva mora i sve zemlje, bio je saveznik rimljanima i ugasio njihov bijes protiv Grčke."
Polibijeva putovanja
mini|Rekonstrukcija zida Numancije
Naredni period Polibije je izgleda proveo u Rimu gdje se posvetio radu na svojem historijskom djelu a povremeno je išao na duga putovanja po mediteranskim zemljama gdje je iz prve ruke sakupljao historijsku građu. Polibije je razgovarao i sa brojnim veteranima koji su mu pomogli u razjašnjenju događaja o kojima je pisao a imao je i pristup arhivskoj građi. Ostatak Polibijevog života nam nije poznat; moguće je da je putovao sa Scipionom do Španije i bio njegov vojni savjetnik tokom rata protiv Numancije (Ovaj grad na Iberijskom poluostrvu i njegovi stanovnici pružili su herojski otpor Rimljanima, bila im je draža smrt nego ropstvo pod Rimom. Iako opkoljen i mučen glađu, grad se nije predavao. Kada je Scipion Emilijan napokon ušao uovaj grad 133. godine p. n. e. zatekao je stravičan prizor: Numantinci su izvršili masovno samoubistvo.) Polibijevi zapisi o ovom događaju su nažalost izgubljeni. (Kasnije je Migel de Servantes Saavedra opisao ovaj rat u svojoj tragediji Opsada Numancije /El cerco de Numancia/). Pri kraju života, Polibije se napokon skrasio u Grčkoj gdje još i danas postoje mnogi natpisi sa njegovim imenom i statue sa njegovim likom.
Polibije historičar
Polibije je napisao veliki broj djela od kojih je do danas sačuvan samo manji broj. Među njegovim ranim radovima ubraja se biografija velikog grčkog vojskovođe i državnika Filipomena. Ovom biografijom kasnije se poslužio Plutarh, još jedan od velikih historičara antičkog vremena, te preko njega znamo za ovaj Polibijev rad jer je original izgubljen. Dalje, Polibiju se pripisuje i obiman traktat pod naslovom Taktika u kojoj je dao detaljan opis grčke i rimske vojne taktike. Ni Taktika nije preživjela stoljeća ali neke njene dijelove Polibije je iskoristio za Historiju, njegov najznačajniji i najobimniji rad u 40 knjiga (tomova).
Prvih pet tomova Historija su sačuvani u potpunosti, tu je i veći dio šestog a nažalost samo fragmenti ostalih tomova. Prva dva toma opisuju događaje na području Mediterana od Galske opsade i pljačke Rima 390. godine p. n. e. pa sve do Prvog Punskog rata, s fokusom na uspon rimske hegemonije. U prvim dijelovima Historija Polibije jasno pokazuje namjeru da objasni kako je i zašto Rim u razdoblju od nepune 53 godine postao dominantna sila u cijelom tada poznatom civiliziranom svijetu.
Možda se tvrdnja iz prethodne rečenice čini pretjerana, no tadašnji je Rim od sile ograničene samo na Apeninsko poluostrvo za pola stoljeća uspio postati imperij koji je eliminirao Kartagu i osvojio sredozemni dio Afričke obale od Egipta do Alžira, pa zatim Iberijsko poluostrvo, južnu francusku obalu, Iliriju, Grčku, Makedoniju i Malu Aziju. Polibije tu možda nije uračunao prethodna stoljeća "priprema" za ovakvu ekspanziju ali mi moramo imati u vidu da je on bio Grk, i da je "svijet" za Grke tada bio samo grčki Mediteran, njihova matična zemlja i njihove kolonije; sve ostalo su bila barbarska područja. (Uistinu, stari Grci su često bili arogantni u svom odnosu prema neciviliziranom ostatku svijeta, doduše s određenim pravom; lutajuće barbarska plemena u ostatku tadašnje Evrope bila su tek na nivou neolita, nisu imali pismenost, državu ni ostale atribute "civilizacije".)
mini|120px|Tit Livije
Oko stotinu godina nakon Polibija, rimski historičar Livije (59. p. n. e.-17. godine) se u svojim djelima uveliko oslanjao na Polibijeve radove. Smatra se da je Polibije bio prvi historičar koji je pokušao predstaviti historiju kao slijed događaja potaknutih određenim uzrocima i sa odgovarajućim posljedicama. Polibije je bio veoma pažljiv i kritičan istraživač koji se oslanjao na sopstvena iskustva i svjedočenja direktnih učesnika u historijskim događajima.
Očito je Polibije bio svjestan opasnosti od prihvatanja priča i predanja kao historije: tražio je istinu umjesto praznih i nekorisnih bajki. Njegov poseban interes za već pomenutu sposobnost Rima da se organizuje i stavi pod kontrolu cijelo područje Mediterana dovela ga je do analize nekoliko vrsta ustavnih rješenja i prijedloga teorije o promjenama ustava kroz neizbježan ciklus promjena društvenog i državnog uređenja: od monarhije preko tiranije, aristokratije, oligarhije, demokratije, anarhije natrag i opet do tiranije. Polibije je imao visoko mišljenje o Ustavu Rima ali je, čini se, smatrao da će i "vječni Rim" vidjeti svoju propast, možda ne zbog djelovanja moćnijeg vanjskog neprijatelja, već zbog propadanja iznutra.
Polibije je vidjeo i zabilježio sve: nacionalizam, ksenofobiju, političku demagogiju, strašne bitke i okrutnost, lojalnost, hrabrost i vrlinu, inteligenciju, razum i visprenost. Njegovo djelo nije samo puko nabrajanje događaja u vremenu već kritičko i sveobuhvatno promišljanje o historiji.
Kritički osvrt
Međutim, u skorije vrijeme se Polibijeve zasluge interpretiraju nešto drugačije. Historičar Peter Green smatra da je Polibijev rad zapravo subjektivan pokušaj opravdanja sopstvene političke karijere i karijere njegovog oca. Čini se tako da se Polibije veoma potrudio opisati Kalikrata u prilično negativnom svjetlu jer je on bio odgovoran za Polibijevo talaštvo u Rimu. Stvar je i slobodnog logičkog zaključka činjenica da Polibije kao talac ipak nije mogao slobodno i objektivno izraziti svoje mišljenje. Green dalje navodi da trebamo imati na umu da je Polibije pisao o Rimu za Grke i pokušao ih ubijediti u neminovnost prihvatanja vladavine Rima. No, Green također ocjenjuje Polibijev rad kao neprocjenjiv i možda najbolji izvor podataka o vremenu o kojem je pisao.
Kriptografija
Polibije je stvorio i koristan metod slanja signala na daljinu putem pretvaranja slovnih simbola u brojeve. Ova ideja je dalje prerasla u kriptografsku manipulaciju i steganografiju (poseban način slanja skrivenih poruka čija je prednost u odnosu na kriptografiju u tome što niko osim upućenih čak ne može ni posumnjati da se radi o nekoj poruci ili skrivenom značenju).
Gornji primjer je poznat kao Polibijev kvadrat. Ukrštanjem brojeva po vertikali i horizontali dobijalo se određeno slovo.
Utjecaj
Savremenici nisu mnogo cijenili Polibija. Tek su kasniji rimski historičari poput Livija i Diodorusa iskoristili Polibijeve radove za svoja djela.
mini|120px|Ciceron
Izdanja
W. R. Paton: Polybius, The Histories (Grčki tekst sa prevodom na engleski jezik), Loeb Classical Library.
I (L128) Books I-II (1922) ISBN 99142-7
II (L137) Books III-IV (1922) ISBN 99152-4
III (L138) Books V-VIII (1923) ISBN 99153-2
IV (L159) Books IX-XV (1925) ISBN 99175-3
V (L160) Books XVI-XXVII (1926) ISBN 99176-1
VI (L161) Books XXVIII-XXXIX (1927) ISBN 99178-8
Zastava Antigve i Barbude
mini|desno|200px|[[Datoteka:FIAV 111100.svg|20px Državna zastava. Omjer: 2:3]] mini|desno|200px|[[Datoteka:FIAV 000010.svg|20px Pomorska zastava, koju koristi obalna straža. Omjer: 2:3]] mini|desno|200px|Kolonijalna zastava
Ellis–Van Creveldov sindrom
Ellis–Van Creveldov sindrom (također zvani mezoektodermna displazija (pogledajte odjeljak Nomenklatura ispod) je rijedak genetički poremećaj tipa skeletne displazije.
NGC 6360
NGC 6360 (također poznat kao ESO 454-**20) je grupa zvijezda i nalazi se u sazviježđu Zmijonosac. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 3. augusta 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ellis–Van Creveldov sindrom
Znaci i simptomi
thumb|uspravno|Prikaz usta EVC pacijenta sa prednje strane pokazuje odsustvo gornjih i konusnih donjih sjekutića Uključuje brojne anomalije uključujući:
Zastava Antigve i Barbude
Zastava Antigve i Barbude prihvaćena je 27. februara 1967. Dizajnirao ju je učitelj Reginald Samuels. Sunce simbolizira dolazak novog doba. Boje imaju različita značenja: crna predstavlja afričke pretke ovog naroda, plava nadu, a crvena energiju. Žuta, plava i bijela boja također simboliziraju sunce, more i pjesak.
Ellis–Van Creveldov sindrom
Genetika
Ellis–Van Creveldov sindrom često je posljedica efekata osnivača kod izolovanih ljudskih populacija, kao što su Amiši i neki maloostrvski stanovnici. Iako je relativno rijedak, ovaj poremećaj se javlja s većom incidencom unutar populacija s efektom osnivača zbog nedostatka genetičke varijabilnosti. Promatranje obrasca nasljeđivanja je ilustrovalo da je bolest autosomno recesivna, što znači da oba roditelja moraju nositi gen kako bi potomak bio pogođen poremećajem.
Zastava Antigve i Barbude
Pomorska zastava, koji koristi samo obalna straža, sastoji se od bijelog polja, crvenog križa i državne zastave u gornjem lijevom uglu.
Ellis–Van Creveldov sindrom
Genetika
Ellis–Van Creveldov sindrom uzrokovan je mutacijom u genu EVC, kao i mutacijom nehomolognog gena, EVC2 , koji se nalazi blizu EVC gena u konfiguraciji glava-glava. Gen je identificiran pozicijskm kloniranjem. EVC gen mapiran je u hromosomu 4 kratki krak (4p16). Funkcija zdravog EVC gena još uvijek nije dobro shvaćena.
Odnos prema drugim rijetkim poremećajima: nasljedna ciliopatija
Do nedavno, medicinska literatura nije ukazivala na povezanost mnogih genetičkih poremećaja, sindroma i nasljednih bolesti, za koje se sada otkriva da su povezane. Kao rezultat novih genetičkih istraživanja, neki od njih su, u stvari, veoma povezani u svom osnovnom uzroku uprkos širokom rasponu medicinskih simptoma koji su klinički vidljivi u poremećajima. Ellis–Van Creveldov sindrom je jedna takva bolest, dio klase iznenadnopojavnih bolesti koje se nazivaju ciliopatije. Osnovni uzrok može biti disfunkcionalni molekulski mehanizam u primarnim strukturama ćelijskih, organelskih cilija u mnogim tipovima ćelija širom ljuskog organizma. Defekti cilija negativno utiču na "brojne kritične razvojne signalne puteve" bitne za ćelijski razvoj i stoga nude uvjerljivu hipotezu za često više simptomsku prirodu velikog skupa sindroma i bolesti. Poznate ciliopatije uključuju primarnu cilijski diskineziju, Bardet-Biedlov sindrom, bolest policistastih bubrega i bolest jetre, nefronoftizu, Alströmov sindrom, Meckel-Gruberov sindrom i neke oblike degeneracija mrežnjače.
Weyersova akrofacijalna disostoza posljedica je druge mutacije u EVC genu i stoga je alelna s Ellis–Van Creveldovim sindromom.
Liječenje
Ne postoji uzročna/kurativna terapija. Simptomski medicinski tretmani se fokusiraju na simptome uzrokovane ortopedskim, stomatološkim ili srčanim problemima. Što se tiče perioperativnog / anesteziološkog upravljanja, preporuke za medicinske stručnjake objavljene su na OrphanAnesthesia.
Nomenklatura
'Šestoprsta patuljastost' ('digitalni nedostatak cijelog prsta') bila je alternativna oznaka koja se koristila za ovo stanje kada se proučavalo u amiškim zajednicama i možda je poslužilo kao korisna funkcija u definiranju ovog tada malog poznatog stanja, kako medicinskoj struci, tako i laičkoj javnosti. Međutim, neki su taj izraz smatrali uvredljivim zbog upućivanja na polidaktiliju, koja se smatra 'nakaznom' oznakom. Iz tog razloga, patuljastost sa šest prstiju je bila uklonjeno kao alternativni naziv za ovaj unos. Ovo ostavlja Ellis–Van Creveldov sindrom sa njegovim inicijalizmom, EVC, kao jedinu zadovoljavajuću oznaku. Hondroektodermna displazija i mezoektodermna displazija ne definiraju dobro entitet i nisu zadovoljavajuće za opću upotrebu, bilo medicinsku ili drugu.
Historija
Poremećaj su opisali Richard W. B. Ellis (1902–1966) iz Edinburga i Simon van Creveld (1895–1971) iz Amsterdama. Svaki je imao pacijenta sa ovim sindromom, što su otkrili kada su se sreli u istom kupeu voza na putu za pedijatrijsku konferenciju u Engleskoj kasnih 1930-ih. Trećeg pacijenta opisali su L. Emmett Holt, Jr. i Rustin McIntosh u udžbeniku pedijatrije (Holt i McIntosh, 1933.) i uključen je u cijelosti u rad od Ellisa i Van Crevelda (1940).
McCusick et al. (1964) doprinio je studijom o njegovoj učestalosti u populaciji Amiša. Posmatrao je najveći rososlov do sada, u inbridinškom religijskom izolatu, Amiši starog reda, u Lancaster County, Pennsylvania. U ovom rodu bilo je poznato skoro onoliko osoba koliko je bilo objavljeno u cjelokupnoj medicinskoj literaturi do tada.
Formula 1 – sezona 2003.
'''F1 2003. sezona''' je 54. po redu. Prva utrka je u Australija 9. mart 2003, a posljednja utrka je u Japan 12. oktobar 2003. Titulu brani Michael Schumacher i Scuderia Ferrari. U 2003. sezoni nalaze se 5 nova vozači.
Grb Britanskih Djevičanskih ostrva
mini|desno|200px|Grb Britanskih Djevičanskih ostrva Grb Britanskih Djevičanskih ostrva je objavljen 1960. Grb se sastoji od štita na kojem se nalazi žena u bijelom koja drži lampu, kao i jedanaest drugih lampi oko nje na zelenoj podlozi. Ona predstavlja svetu Ursulu koja je hodočastila po Evropi sa 11.000 djevica. Ispod grba je natpis "Vigilate".
Hamdo Lokvančić
Hamdo Lokvančić (Hrasnica kod Sarajeva, 26. januar 1931), bosanskohercegovački naučnik iz oblasti veterinarske medicine.
Biografija
Hamdo Lokvančić je rođen u Hrasnici kod Sarajeva. Osnovnu školu je završio u Hrasnici, Prvu mušku gimnaziju u Sarajevu, te Veterinarski fakultet također u Sarajevu. Diplomirao je [[
1955. godine i bio prvi student koji je diplomirao na ovom fakultetu. S obzirom da je tokom studija uvijek bio među najboljim studentima biran je za demonstratora na predmetima: fiziologija, biohemija i farmakologija. Odmah nakon odsluženja vojnog roka, 1957. godine, izabran je za asistenta na predmetu Porodiljstvo i bolesti vimena domaćih životinja. Doktorsku disertaciju pod nazivom "Spolni ritam domaće ovce - pramenke sa naročitim osvrtom na sezonsko odvijanje" odbranio je 1963. godinr. Zvanje docenta stekao je 1970. godine, vanrednog profesora 1976. godine, a redovnog profesora 1981. godine. Bio je šef Porodiljske klinike od 1983. do 1987. godine. Penzionisan je 1997. godine.
U toku rada na Veterinarskom fakultetu u Sarajevu u više navrata je boravio kao predavač na brojnim fakultetima i institucijama u inostranstvu. Kao stipendista Humboldtove fondacije boravio je na Visokoj veterinarskoj školi u Hanoveru 1964., 1965, 1967, 1974. i 1997. godine. Bio je jedan od utemeljivača i dugogodišnji predavač postdiplomskog studija na Veterinarskom fakultetu. Tokom dugogodišnjeg rada bio je mentor za dva magistarska rada i tri doktorske disertacije. Aktivno se je uključio u ulozi recenzenta i konsultanta kod pripreme sve četiri knjige čiji su autori Refik Telalbašić i Enver Žiga na temu Bosanski brdski konj i Borički arapski konj.
Naučni radovi
Hamdo Lokvančić ima 58 objavljenih naučnih i stručnih radova:
Svjetska historija
mini| [[Svjetsko stanovništvo|Svjetska populacija, 10.000 prije nove ere - 2000 nove ere ]] Svjetska historija ili historija čovječanstva jest zabilježena ljudska historija od izuma pisanja utvrđena pomoću arheologije, antropologije, genetike, lingvistike i drugih disciplina.
Pisanoj historiji čovječanstva prethodila je prahistorija, počevši od starog kamenog doba poslije čega dolazi neolit – mlađe kameno doba. Neolit je započeo poljoprivrednu revoluciju, između 8000. i 5000. godine prije nove ere, u plodnom polumjesecu Bliskog Istoka. Za vrijeme ovog razdoblja, ljudi su započeli sistemski uzgoj biljaka i životinja. Napretkom poljoprivrede, većina ljudi je prešla iz nomadskog u sjedilački način života, kao poljoprivrednici u stalnim naseljima. Relativna sigurnost i povećana produktivnost poljoprivrede omogućili su zajednicama da se šire.
Ljudi su od pamtivijeka uvijek trebali biti u blizini pouzdanih izvora pitke vode. Naselja su se razvijala na obalama rijeka već oko 3000 godina p. n. e. u Mezopotamiji, na obalama egipatske rijeke Nil, te u dolinama rijeke Ind, i duž više glavnih kineskih rijeka. Kako se ratarstvo razvijalo, žitarice su postale sve sofisticiranije, i i započela je podjela rada radi skladištenja hrane. Podjele rada dovele su do uspona slojevite više klase i razvoja gradova, što će doprinijeti nastanku više civilizacija. Rastuća složenost ljudskih društava zahtijevala je sisteme računovodstva i pisanja.
Nakon što se oformilno nekoliko civilizacija, period starog vijeka (kasna antika, klasično doba, do otprilike 500 godine.) je doživio uspon i pad carstava. Postklasična historija ("srednji vijek", oko 500–1500) je doživjela rast kršćanstva, zlatnog islamskog doba (750 – 1258) te ranu italijansku renesansu (oko 1300). Izum štamparstva sredinom 15. vijeka u Evropi donio je revoluciju u komunikaciji i omogućilo sve brže šire širenje informacija, ubrzavši kraj srednjeg vijeka i započinjući naučnu revoluciju. Rani moderni period je trajao od približno 1500. do 1800, i uključuje period prosvjetiteljstva i period velikih istraživanja. Do 18. vijeka, gomilanje znanja i tehnologije doseglo je kritičnu masu koja je dovela do industrijske revolucije i započela kasni moderni period, koji je započeo oko 1800. i nastavlja sve do danas.
Ova historijska periodizacija (dijeljenje historije na antički, postklasični, rani moderni i kasni moderni period) razvijena je i najbolje se primjenjuje na historiju Starog svijeta, posebno Evropu i Sredozemlje. Izvan ove regije, u što spada drevna Kina i drevna Indija, historijski periodi se drukčije dijele. Međutim, do 18. vijeka, zbog rastuće međunarodne trgovine i kolonizacije, historije većine civilizacija znatno su se ispreplele, započevši proces globalizacije. U posljednjem četvrtom mileniju stope rasta stanovništva, znanja, tehnologije, komunikacije, trgovine, smrtnosti oružja i degradacije okoliša uvelike su se ubrzale.
Rani ljudi
mini| [[Venera iz Willendorfa, artefakt pronađen u današnjoj Austriji, 25.500 prije nove ere. |alt=|282x282piksel]] Anatomski moderni ljudi nastali su u Africi prije otprilike 300.000 godina, a bihevioralni modernitet su dostigli prije otprilike 50.000 godina.
Savremeni ljudi su se iz Afrike proširili i na druge kontinente, Evropu i Aziju prije oko 60.000 godina. Širenje čovječanstva na Sjevernu Ameriku i Okeaniju se desilo na vrhuncu posljednjeg ledenog doba. Ljudi su kolonizovali gotovo sve dijelove svijeta bez leda do kraja ledenog doba, prije nekih 12.000 godina.
Pretpostavlja se da su možda prije 1,8 miliona godina ljudi otkrili vatru, ali sa sigurnošću se može utvrditi da su je koristili prije 500.000 godina za grijanje i kuhanje. U paleolitu su također razvili jezik i niz koncepata kao što su sistemski ukop mrtvih i ukrašavanje živih. Rano umjetničko izražavanje se može naći u obliku pećinskih slika i skulptura izrađenih od bjelokosti, kamena i kostiju, pokazujući duhovnost koja se generalno tumači kao animizam, ili čak šamanizam. U tom su razdoblju ljudi su bili uglavnom nomadski lovci-sakupljači.
Victor Hugo
mini|Victor HugoVictor Hugo (26. februar 1802 – 22. maj 1885) bio je francuski književnik i političar. Tokom književne karijere koja je trajala više od šezdeset godina, pisao je u različitim žanrovima i formama. Smatra se jednim od najvećih francuskih pisaca svih vremena.
Njegova najpoznatija djela su romani Zvonar crkve Notre-Dame (Notre-Dame de Paris 1831) i Jadnici (Les Misérables 1862). U Francuskoj je poznat po svojim zbirkama poezije, kao što su Les Contemplations (Razmišljanja) i La Légende des siècles (Legenda vijekova). Bio je na čelu romantičarskog književnog pokreta sa svojim dramama Cromwell i Hernani. Mnoga njegova djela inspirisala su muziku, kako za života, tako i nakon njegove smrti, uključujući operu Rigoletto i mjuzikle Les Misérables i Notre-Dame de Paris. Napravio je više od 4.000 crteža tokom svog života i vodio kampanju za društvene ciljeve kao što je ukidanje smrtne kazne.
Iako je u mladosti bio predani rojalista, Hugoovi stavovi su se mijenjali kako su decenije prolazile, i postao je strastveni pristalica republikanizma, služeći u politici i kao zamjenik i kao senator. Njegov rad se dotakao većine političkih i društvenih pitanja i umjetničkih trendova njegovog vremena. Njegovo protivljenje apsolutizmu i njegov književni stas učvrstili su ga kao nacionalnog heroja.
Rano djetinjstvo
Victor-Marie Hugo je bio treći i posljednji sin Josepha Léopold Sigisbert Hugoa (1773–1828), generala Napoleonove vojske i Sophie Trébuchet (1772-1821); imao je dvojicu braće: Abel Joseph Hugo (1798–1855) i Eugène Hugo (1800–1837). Rođen je 1802. u Besancon (u području Franche-Comtéa) i većinu svog života je proveo Francuskoj.
Porodica Hugo je došla iz Nancy u Lorraine, gdje je njegov djed bio trgovac drvetoma. Léopold se prijavio u vojsku revolucionarne Francuske sa četrnaest godina. Bio je ateista i vatreni pristalica Republike. Viktorova majka Sophie bila je lojalna svrgnutoj dinastiji, ali je svoju djecu proglasila protestantima. Upoznali su se u Châteaubriantu 1796. godine i vjenčali se sljedeće godine.
Pošto je Hugov otac bio oficir u Napoleonovoj vojsci, porodica se često selila. Léopold Hugo je pisao svom sinu da je začet na jednom od najviših vrhova planine Vosges, na putovanju od Lunévillea do Besançona. „Ovo uzvišeno porjeklo“, nastavio je, "izgleda da je uticalo na tebe tako da je tvoja muza sada neprestano uzvišena." Hugo je vjerovao da je začet 24. juna 1801, što je porjeklo lika Jeana Valjeana, zatvorenika broj 24601.
Antonije Abramović
Antonije Abramović, rođen 1919. u Kotoru, tokom Drugog svjetskog rata bio iguman i duhovnik srpskog Manastira Visoki Dečani na Kosovu kojeg je spasio da ne bude razoren.
Victor Hugo
Rano djetinjstvo
Godine 1810. Hugov otac je postao grof Hugo de Cogolludo y Sigüenza kojem je titulu dao kralj Španije Josepha Bonapartea, iako se čini da španska titula nije bila pravno priznata u Francuskoj. Hugo se kasnije titulio kao viskont, a kao "Viskont Viktor Hugo" imenovan je za pera (titula) Francuske 13. aprila 1845. godine.
Umorna od stalnih selidbi potrebnih vojnim životom, Sophie se privremeno odvojila od Leopolda i nastanila se u Parizu 1803. sa svojim sinovima. Tamo je povremeno viđala sa generalom Victor Fanneau de La Horie, Hugovog kuma, koji je bio drug generala Hugoa tokom kampanje u Vandee. U oktobru 1807, porodica se ponovo pridružila Leopoldu, sada pukovniku Hugu, guverneru provincije Avelino. Tamo je Viktor predavao matematiku Giuseppe de Samuele Cagnazzi, starijem bratu italijanskog naučnika Luca de Samuele Cagnazzi. Sophie je saznala da je Leopold živio u tajnosti sa Engleskinjom po imenu Catherine Thomas.
Antonije Abramović
Potom bio iguman Manastira Savina (Herceg Novi), zatim klirik u Atini, te arhimandrit i mitronosni episkop Ruske pravoslavne crkve u Kanadi.
Na Lučindan 1993. Antonije se odazvao pozivu pravoslavnih Crnogoraca, koji se nisu osjećali vjernicima eparhije koju u Crnoj Gori kontrolše Srpska pravoslavna crkva iz Beograda (pod nazivom Mitropolija crnogorsko-primorska), te se na crkveno-narodnom zboru stavio na čelo pokreta za obnavljanje do 1920. kanonski priznate i jedino postojeće pravoslavne crkve u Crnoj Gori pod nazivom Crnogorska pravoslavna crkva koja je imala autokefalnost.
Victor Hugo
Rano djetinjstvo
Ubrzo je Hugov otac pozvan u Španiju da se bori u ratu na poluostrvu. Madame Hugo i njena deca vraćeni su u Pariz 1808. godine, gde su se preselili u stari samostan, Impasse des Feuillantines br. 12, izolovanu vilu u napuštenom dijelu lijeve obale Sene. U kapeli iza vrta krio se de La Horie, koji je bio u zavjeri da obnovi Burbone i nekoliko godina ranije bio osuđen na smrt. Postao je mentor Viktoru i njegovoj braći.
Antonije Abramović
To je izazvalo bijes u srpskim crkvenim krugovima koji su žestokom medijskom paljbom pokušavali kompromitirati Antonija optuživši ga za raskol.
Victor Hugo
Rano djetinjstvo
Godine 1811. porodica se pridružila ocu u Španiji. Viktora i njegovu braću poslali su u školu u Madrid u Real Colegio de San Antonio de Abad, dok se Sophie sama vratila u Pariz, sada zvanično odvojena od svog muža. 1812 de La Horie je uhapšen i pogubljen. U februaru 1815. Viktora i Eugena su oduzeli od majke i smjestili ih u Pension Cordier, privatni internat u Parizu, gdje su Victor i Eugène ostali tri godine dok su također pohađali predavanja u Lycée Louis le Grand.
Antonije Abramović
Umro je novembra 1996. godine.
Sahranjen je u Cetinju.
Victor Hugo
Rano djetinjstvo
Bio je 1851. jedan od učesnika vojnog udara na Napoleona III. Poslije toga je pobjegao iz Francuske, živi na ostrvu Guernsey. Vraća se oko 1870 u Francusku. Umire 22. maja 1885 u Parizu. Priređena mu je državna sahrana u Panteonu u Parizu, kojoj je prisustvovalo preko 2 miliona ljudi, najveća u historiji Francuske.
NGC 3415
NGC 3415 (također poznat kao IRAS 10488+4358, MCG 7-22-72, PGC 32579 i UGC 5969) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 152 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 2,10 (93 hiljade sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (57 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 15. januara 1788. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zastava Australije
mini|Australijska zastava
Zastava Australije je kombinacija britanske zastave, Južnog križa (najsjajnije sazviježđe na južnoj hemisferi; sastoji se od: Alpha Crucis, Beta Crucis, Gamma Crucis, Delta Crucis, Epsilon Crucis), i zvijezde Commonwealtha koja ima 7 krakova. 6 od 7 krakova predstavlja 6 saveznih država Australije (Novi Južni Wales, Queensland, Victorija, Tasmanija, Južna Australija i Zapadna Australija), a sedmi krak predstavlja sve unutarnje i vanjske teritorije Australije.
Gornja Austrija
Gornja Austrija je jedna od devet saveznih pokrajina Republike Austrije. Glavni grad je Linz. Pokrajina ima 1.436.791 stanovnika (2015) i s time je treća po broju stanovnika u Austriji. Gornja Austrija ima teritoriju od 11.981,92 km2, te je četvrta je po veličini. Gornja Austrija se graniči sa austrijskim pokrajinama Donja Austrija, Štajerska i Salzburgom, te Njemačkom i Češkom na zapadu i sjeveru.
Teritorijalna podjela
1 Statutarni gradovi
Ješovec
Ješovec je naseljeno mjesto u sastavu općine Slovenska Bistrica, regija Podravska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Slovenska Bistrica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ješovec je imao 17 stanovnika.
Orden Kantakuzine Katarine Branković
mini|orden Kantakuzine Katarine Branković drugog reda
Orden Kantakuzine Katarine Branković je počast koju Mitropolija zagrebačko-ljubljanska dodjeljuje istaknutim članovima zajednice koji svojim radom promiču, štite i unapređuju položaj i vidljivost Srpske pravoslavne crkve. Počast je utemeljena 2007. godine povodom proslave 30. godišnjice ustoličenja zagrebačkog mitropolita gospodina Jovana Pavlovića. Tom je prilikom mitropolija naručila specijalnu ograničenu seriju kovanih medalja, diploma i popratnih certifikata koji su izrađeni u manastiru Sv. Roman u južnoj Srbiji, nedaleko od Niša. Orden nosi ime po Kantakuzini Katarini Branković, grofici iz 15. vijeka, kao jednoj od istaknutih članica pravoslavne zajednice na području današnje Hrvatske.
Nositelji ordena
lista nedostaje
Nanoelektronika
mini|desno|200px|Postizanje praga napona u nanožičnom MOSFET (simulacija) Nanoelektronika se odnosi na korištenje nanotehnologije kod izrade elektroničkih komponenti, posebno tranzistora. Iako se izraz nanotehnologija općenito odnosi na korištenje tehnologije na dijelovima ispod 100 nm veličine, nanoelektronika se često odnosi na tranzistorske uređaje, tako male, da među-atomske veze i osobine kvantne mehanike moraju biti obimno istražene.