cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Potiljačna kost
Uglovi
Gornji ugao potiljačne kosti zglobljava se sa potiljačnim uglom tjemene kostikosti što, u fetusnoj lobanji, odgovara položaju s zadnje fontanele. Donji ugao je spojen s tijelom klinaste kosti. Bočni uglovi nalaze se na suprotnim krajevima u žlijebu za poprečne sinuse: svaki se nalazi u intervalu između sisastog (mastoidnog) i tjemenog dijela sljepoočne kosti.
Granice – Rubovi
Gornje granice protežu se od gornjeg do bočnog ugla: oni su duboko nazubljeni za artikulaciju s potiljačnim rubom tjemene kosti i sjedinjenjen s njim oblikuje lambdoidni šav.
Donje granice protežu se od bočnih uglova u odnosu na donji ugao; gornja polovina svake, zglobljava se sa sisastim dijelom odgovarajuće sljepoočne kosti, donja polovina s petroznim dijelom iste kosti.
Ta dva dijela donjeg ruba su međusobno odvojena vratnim nastavkom prednje površine koja tvori stražnji dio vratnog otvora (foramena).
Razvoj
Potiljačna ploha ljuske potiljačne kosti se razvija u membrani, a može ostati odvojena tokom života, kada se konstituiraju međutjemene kost, a razvija se u hrskavici.
Broj jezgara za potiljačnu ravan obično je četiri, od kojih se dvije pojavljuju, u blizini središnje linije, oko drugog mjeseca razvića, a dvije na nešto manjoj udaljenosti od središnje linije, oko trećeg mjeseca fetusog života.
Potiljačna površina ljuske koštava iz dva središta, koje se pojavljuju oko sedme sedmice fetusnog života, a uskoro se ujedini u jedan komad.
Spajanje gornjih i donjih dijelova ljuske odvija u trećem mjesecu fetusnog života.
Ponekad se centar (okoštavanja) pojavljuje u stražnjem rubu velikog otvora, tokom petog mjeseca preenatalnog perioda i čini zasebnu koščica (ponekad dvojnu), koja se ujedinjuje s ostatkom ljuske, prije rođenja.
Svaki od bočnih dijelova počinje se pretvarati u kost iz jednog centra tokom osme sedmice fetusnog života. Basilarni dio okoštava iz dva centra, jednog ispred drugog, što se ispoljava oko šeste sedmice fetusnog života i brzo spaja.
Prolazno stanje navodi da potiljačna ravan koštava iz dva centra i jednog bazilarnog dijela.
O četvrtoj godini ljuska i dva bočna dijela se ujedine, a oko šeste godine kost se sastoji od jednog komada. Između 18. i 25. godine, potiljačna i klinasta kost postalju spojene, tvoreći jednu kost.
Ostale životinje
Kod mnogih životinja ovi krajevi ostaju odvojene kroz cioživot; naprimjer, pas ima četiri dijela: natpotiljačna kost (=ljuska); lijeva i desna egzopotiljačne (= bočni dijelovi) i bazipotiljačna (=bazilarni dio).
Potiljačna kost je dio endokranijuma, najvećeg baznog dijela lobanje. Kod Chondrichthyes i Agnatha, potiljačna kost se ne čini kao zaseban element, ali su i dalje dio hrskavičave lobanje, do kraja života. U većini viših kičmenjaka, veliku otvor (foramen magnum) je okružen prstenom od četiri kosti.
Baziokcipitalna leži ispred otvora, dva vanjskopotiljačna kondila leže sa obje strane, a veći natpotiljačni iza i formira barem dio zadnje strane lobanje. U mnogih košljoriba i vodozemaca, na natpotiljačna kost nikada nije okoštala i ostaje kao hrskavica do kraja života. U primitivnih oblika, bazipotiljačna i vanpotiljačna kost pomalo podsjećaju na centrum i neuronske lukove od pršljena, a formira se na sličan način u embrionskom razvoju. Zajedno, ove potonje kosti obično čine jedinstven konkavni kružni kondil za zglobljavanje prvog kičmenog pršljena.
Giuseppe Farina
Emilio Giuseppe "Nino" Farina (Torino, 30. oktobar 1906 - Aiguebelle, 30. juni 1966) bio je italijanski vozač i prvi svjetski prvak u Formuli 1 (1950).
Potpuni spisak rezultata u F1
(Utrke u boldu označuju najbolju startnu poziciju) (Utrke u italiku označavaju najbrži krug utrke) * Zajednički pogon.
Michel Foucault
Michel Foucault (Mišel Fuko; Poitiers, Francuska, 15. oktobar 1926 – Pariz, Francuska, 25. juni 1984) bio je francuski filozof, sociolog i historičar. Vodio je katedru "Historija sistema misli" na Koledžu Francuske (fr: Collège de France), a predavao je i na Kalifornijskom univerzitetu u Berkeleyju.
Foucault je najpoznatiji po svojim kritičkim studijama društvenih institucija, ponajprije psihijatrije, medicine, nauka o čovjeku (ili: antropoloških nauka) i zatvorskog sistema, kao i po svom radu na historiji ljudske seksualnosti. O Foucaultovim teorijama o moći i odnosima između moći, znanja i diskursa naširoko se raspravljalo. U 1960-im Foucault je često povezivan s strukturalističkim pokretom, da bi se kasnije sam Foucault distancirao od strukturalizma. Iako se obično Foucault opisuje kao poststrukturalist i postmodernist, on sam je odbacio postmodernističke i poststrukturalističke oznake, preferirajući klasificiranje svojih teorija kao kritičke historije moderniteta zasnovanog u Kantu.
Rani život
Foucault, punim imenom Paul-Michel Foucault, rođen je u Poitiersu 15. oktobra 1926. u uglednoj provincijskoj porodici. Njegovo rano obrazovanje bilo je mješavina uspjeha i mediokriteta, sve dok nije počeo pohađati jezuitski koledž Saint-Stanislas, gdje je briljirao. Nakon Drugog svjetskog rata, tokom kojeg je Poitiers bio pod njemačkom okupacijom, Foucault se upisuje u prestižnu školu École normale supérieure (rue d'Ulm), koja je predstavljala tradicionalnu odskočnu dasku za akademsku karijeru u humanističkim naukama u Francuskoj.
École Normale Supérieure
Tokom školovanja na École normale supérieure Foucault je imao težak privatni život te je patio od akutne depresije. Tokom posjeta psihijatru Foucault je postao fasciniran psihologijom. Uz diplomu iz filozofije 1952. godine dobio je i diplomu iz psihologije. Bio je uključen u kliničku granu psihologije, što ga je dovelo do mislioca poput Ludwiga Binswangera. Foucault je bio član Francuske komunističke stranke od 1950. do 1953. godine. Uskoro je postao razočaran kako politikom tako i filozofijom stranke.
Rana karijera
Foucault nije bio uspješan na državnom ispitu za viša mjesta u obrazovnom sistemu (fr: agrégation) 1950. godine, ali sljedeće godine je ispit uspješno položio. Nakon kratkog perioda kada je predavao na École Normale Supérieure, Foucault je preuzeo mjesto predavača na Univerzitetu u Lille (fr: Université Lille Nord de France), gdje je od 1953. do 1954. podučavao psihologiju. Svoju prvu knjigu Mentalna bolest i ličnost (fr: Maladie mentale et personnalité), djelo kojeg se kasnije odrekao, Foucault je objavio 1954. godine. U tom periodu svoga života Foucault nije bio zainteresiran za predavanje, te je duže vrijeme izbivao iz Francuske: prvo je od 1954. do 1958. služio Francuskoj kao izaslanik za kulturu na Univerzitetu u Uppsali u Švedskoj, da bi nakon toga u kraćim periodima predavao na Univerzitetu u Varšavi i na Univerzitetu u Hamburgu.
Foucault se vratio u Francusku 1960. godine kako bi završio svoj doktorat i preuzeo mjesto profesora filozofije na Univerzitetu u Clermont-Ferrandu. Tu je upoznao filozofa Daniela Deferta s kojim je bio u ljubavnoj vezi 20 godina. Doktorat je odbranio podnošenjem dvaju doktorskih radova (kao što je uobičajeno u Francuskoj): glavni rad pod naslovom Folie et déraison: Histoire de la folie à l'âge classique i sekundarni rad koji je sadržavao prijevod i komentare Kantovog eseja iz 1798. Antropologija u pragmatičnom pogledu. Knjiga Folie et déraison (na našem govornom području prevedena kao sr: Istorija ludila u doba klasicizma, doslovan prijevod s francuskog jezika: Ludilo i bezumlje: Historija ludila u doba klasicizma) je bila izuzetno dobro primljena, a Foucault je nastavio izdavati knjige užurbanim tempom. Godine 1963. objavio je knjige Naissance de la Clinique (Rađanje klinike) i Raymond Russel, kao i reizdanje svoje prve knjige sada s promijenjenim naslovom Maladie mentale et psychologie (Mentalna bolest i psihologija), koje se zatim ponovo odrekao.
Nakon što je Defertu dodijeljeno odsluženje vojnog roka u Tunisu, Foucault je 1965. preuzeo profesorsko mjesto na Univerzitetu u Tunisu. Kada je objavio svoju knjigu Les Mots et les choses (Riječi i stvari) za vrijeme vrhunca interesiranja za strukturalizam 1966. godine, Foucault je ubrzo svrstan u grupu mislilaca poput Jacquesa Lacana, Claudea Lévi-Straussa i Rolanda Barthesa koji su predstavljali najnoviji val mislilaca odlučan da svrgnu s trona egzistencijalizam populariziran od strane Jean-Paula Sartrea. Foucault je izrekao brojne skeptične primjedbe o marksizmu, što je razbjesnilo velik broj ljevičarskih kritičara, ali kasnije je Foucault čvrsto odbacio ideju da ga se označi kao 'strukturalista'. Boravio je u Tunisu i u maju 1968. za vrijeme studentskih protesta, gdje je na njega snažan uticaj ostavio lokalni studentski protest koji se desio ranije iste godine. Najesen 1968. godine vraća se u Francusku, gdje 1969. godine objavljuje L'archéologie du savoir (Arheologija znanja), metodološki odgovor svojim kritičarima.
Poslije 1968.
Foucaultova profesura na Univerzitetu u Vincennesu bila je kratkog vijeka, budući da je 1970. izabran za profesora historije sistema misli na Koledžu Francuske, najprestižnijoj akademskoj instituciji u Francuskoj. Njegov politički angažman se povećaoa njegov partner Defert se pridružio ultramaoističkoj Proleterskoj ljevici (fr: Gauche Proletarienne). Foucault je pomogao pri osnivanju Grupe za zatvorsko informiranje (fr: Groupe d'Information sur les Prisons) kako bi se zatvorenicima obezbijedio način da izražavaju svoje probleme. Ovo se podudara s Foucaultovim povratkom proučavanju kaznenih institucija i s objavljivanjem knjige Nadzor i kazna (fr: Surveiller et Punir), koja "pripovijeda" o strukturama mikromoći koje su se od 18. stoljeća razvijale u društvima Zapada uz poseban fokus na zatvorima i školama.
Kasniji život
U kasnim 70-im politički aktivizam u Francuskoj je postepeno gubio na važnosti ostavljajući mnoge ljevičarske intelektualce razočaranim. Određeni broj mladih maoista napustio je svoja uvjerenja kako bi postali takozvani Novi filozofi, često citirajući Foucaulta kao svoj glavni uticaj, status o kojem je Foucault imao pomiješane osjećaje. Foucault je u ovom periodu započeo s radom na svom projektu od šest tomova Historija seksualnosti, koji nikad nije završen. Prvi tom je u Francuskoj objavljen 1976. godine pod naslovom La Volonté de Savoir (prevođeno kao Volja za znanjem i kao O znanju i moći). Drugi i treći tom su se pojavili tek nakon osam godina i iznenadili su čitaoce svojom temom (antički grčki i latinski tekstovi), svojim pristupom i stilom, naročito Foucaultovim fokusom na subjektu, koncept za koji su mnogi pogrešno vjerovali da je Foucault prije zanemarivao.
Foucault je počeo više svog vremena provoditi u Sjedinjenim Američkim Državama na Univerzitetu u Buffalu (gdje je predavao tokom svoje prve posjete SAD-u) te naročito na Kalifornijskom univerzitetu u Berkeleyju. U Zabriskie Pointu u Nacionalnom parku Dolina smrti koristio je LSD, što je poslije nazvao najboljim iskustvom u svom životu.
Foucault je umro od bolesti povezane sa AIDS-om u Parizu 25. juna 1984. Bio je prva visokoprofilna osoba u Francuskoj za koju se objavilo da ima AIDS. Malo je bilo poznato o toj bolesti u to vrijeme i otada se pojavio izvjestan broj kontroverzi. U članku s naslovnice Le Monde je objavio njegovu smrt, nije bilo spominjanja AIDS-a, iako je implicirano da je umro od velike infekcije. Neposredno pred svoju smrt Foucault je uništio većinu svojih rukopisa i svojim testamentom zabranio objavljivanje onog što je možda izostavio.
Ludilo i bezumlje: Historija ludila u doba klasicizma
Ovo je bila prva Foucaultova velika knjiga, napisana uglavnom za vrijeme dok je bio direktor "Francuske kuće" ("Maison de France") u Švedskoj. Knjiga proispituje ideje, prakse i ustanove, likovnu umjetnost i književnost u odnosu na ludilo u historiji Zapada.
Foucault započinje svoj historijski osvrt u srednjem vijeku, komentirajući društvenu i fizičku isključenost gubavaca Tvrdi da je tokom postepenog iščezavanja gube (ili lepre) ludilo zauzimalo ovo izolovano mjesto. Alegorija broda luđaka u 15. stoljeću jeste književna verzija takve jedne isključivačke prakse, to jest, prakse slanja ludih ljudi brodovima u nepovrat. U 17. stoljeću u Evropi, tokom pokreta koji Foucault slavno naziva Velikim pritvorom, "nerazumni" članovi stanovništva zaključavani su i institucionalizirani. U osamnaestom stoljeću na ludilo se počelo gledati kao na oprečnost Razumu i, konačno, a u devetnaestom stoljeću kao na mentalnu bolest.
Foucault također tvrdi da je ludilo ugušeno Razumom, te tako izgubilo moć da označi granice društvenog reda i ukaže na istinu. Preispituje porast naučnih i "humanitarnih" tretmana ludih, naročito od strane Philippea Pinela i Samuela Tukea, koji su, prema Foucaultu, započeli konceptualizaciju ludila kao 'mentalne bolesti'. Tvrdi da ovi novi tretmani, zapravo, nisu bili manje kontrolirajući od prethodne metode. Pinelovo liječenje ludih dosezalo je do proširene averzivne terapije, koja je uključivala i tretmane kao što su tuširanje ledenom vodom i korištenje luđačke košulje. Po Foucaultu, ovaj tretman je doprinosio opetovanoj brutalnosti sve dok pacijent ne internalizira obrazac osuđivanja i kazne.
Rađanje klinike
Foucaultova druga velika knjiga Rađanje klinike: Arheologija medicinske percepcije objavljena je 1963. godine. Nastavljajući ono što je tvrdio u knjizi Ludilo i bezumlje, u Rađanju klinike Foucault prati razvoj medicinske struke, a posebno institucije klinike (termin klinika se u ovom djelu uglavnom odnosi univerzitetske klinike). Motiv je medicinska percepcija (fr: regard, prevođeno i kao "pogled", Arheologija medicinskog pogleda, i izrazom "iz medicinskog ugla", Arheologija iz medicinskog ugla), koju Foucault proispituje kao onu percepciju medicine koja podređuje šire društvene krugove, te vlada populacijom en masse.
Raymond Roussel
Raymond Roussel je objavljena 1963. godine i jedinstvena je knjiga u opusu Michela Foucaulta po tome što je jedino njegovo djelo o književnosti. Za Foucaulta je to bila knjiga, kako je sam rekao, koju je "najlakše i s najvećim uživanjem napisao". U ovoj knjizi Foucault se bavi teorijom, kritikom i psihologijom kroz tekstove Raymonda Roussela, jednog od kreatora eksperimentalnog pisanja, čiji rad su slavili umjetnici poput Jeana Cocteaua, Marcela Duchampa, Andréa Bretona, Alaina Robbe-Grilleta, Andréa Gidea i Alberta Giacomettija.
Riječi i stvari
Foucaultova knjiga ''Riječi i stvari. Arheologija nauka o čovjeku'' (fr: Les Mots et les choses. Une archéologie des sciences humaines) je objavljena 1966. godine. Foucault je ovo djelo prvobitno htio nasloviti "Red riječi" ("L'Ordre des Choses"), ali je promijenio naslov budući da je već postojala knjiga s tim naslovom. Knjiga započinje širokom raspravom o slici Diega Velázqueza Las Meninas i njenom složenom rasporedu linija gledišta, skrivenosti i izgleda. Potom se razvija centralna tvrdnja u knjizi: da su svi periodi historije posjedovali specifične inherentne uslove istine koji su kreirali šta je prihvatljivo, naprimjer, naučni diskurs. Foucault tvrdi da su se ovi uslovi diskursa mijenjali tokom vremena i to u velikim i iznenadnim pomacima, iz episteme jednog perioda u drugu. Foucaultova ničeanska kritika vrijednosti prosvjetiteljstva u Riječima i stvarima imala je ogroman uticaj na historiju kulture. Foucaultove slavne tvrdnje da je čovjek "tek noviji izum" i da je "kraj čovjeka" blizu se nalaze u ovoj knjizi. Ova knjiga je od Foucaulta stvorila prominentnu intelektualnu ličnost u Francuskoj.
Arheologija znanja
Objavljena 1969. godine, ova knjiga predstavlja Foucaultov glavni izlet u metodologiju, napisana je kao svojevrstan dodatak knjizi Riječi i stvari. Ovo djelo se poziva na anglo-američku analitičku filozofiju, naročito teoriju govornog čina.
Foucault svoju analizu fokusira na "iskaz" (énoncé), osnovnu jedinicu diskursa. "Iskaz" ima veoma posebno značenje u Arheologiji: označava ono što daje značenje stavovima, govornim iskazima ili govornim činovima. U suprotnosti s klasičnim strukturalistima Foucault ne vjeruje da je značenje semantičkih elemenata određeno prije njihove artikulacije. Prema ovo shvatanju, sami iskazi nisu stavovi, govorni iskazi ili govorni činovi. Stavovi sačinjavaju mrežu pravila koja uspostavljaju šta ima značenje, a ova pravila su preduslovi da stavovi, govorni iskazi ili govorni činovi imaju značenje. Međutim, iskazi su također i 'događaji', jer se, kao i druga pravila, pojavljuju u određeno vrijeme. Zavisno od toga je li usklađena s ovim pravilima značenja, gramatički ispravna rečenica i dalje može biti bez značenja i obrnuto - gramatički neispravna rečenica može imati značenje. Iskazi zavise od uslova u kojima se pojavljuju i postoje unutar polja diskursa; značenje iskaza i dalje zavisi od niza iskaza koji mu prethode i koji se nastavljaju na njega. Foucault svoju analizu usmjerava na ogromno organizirano raspršivanje iskaza zvano diskursivne formacije. Foucault ponavlja da je analiza koju on iznosi samo jedan mogući postupak i da on ne želi istisnuti druge načine analiziranja diskursa niti ih prikazati kao nevažeće.
Umjesto da traći dublje značenje ispod površine diskursa ili da traži izvor značenja u nekom transcendentalnom subjektu, Foucault analizira diskursivne i praktične uslove za postojanje istine i značenja. Kako bi prikazao principe proizvodnje značenja i istine u različitim diskursivnim formacijama, opisuje na osnovi onog što je zaista rečeno i napisano za vrijeme tih vremenskih perioda kako se tvrdnje o istini pojavljuju u različitim epohama. Posebno opisuje renesansu, prosvjetiteljstvo i 20. stoljeće. Teži ka tome da izbjegne bilo kakvo tumačenje i da se odvoji od ciljeva hermeneutike. Ovo ne znači da Foucault odbacuje istinu i značenje, već samo da istina i značenje zavise od historijskih diskursivnih i praktičnih sredstava proizvodnje istine i značenja. Naprimjer, iako su bili radikalno različiti u prosvjetiteljstvu u odnosu na moderno doba, tokom oba perioda postoje značenje, istina i ispravan tretman ludila (Ludilo i bezumlje). Ovaj stav Foucaultu dopušta da odbaci a priori koncepte prirode ljudskog subjekta i da se fokusira na ulogu diskursivnih praksi u kreiranju subjektiviteta.
Odbacivanje potrage za dubljim značenjima iza diskursa izgleda da vodi Foucaulta prema strukturalizmu. Međutim, dok strukturalisti tragaju za homogenosti u diskursivnoj jedinici, Foucault se fokusira na različitosti. Umjesto da pita šta je specifičnost evropske misli on pita koje su različitosti razvijene unutar evropske misli tokom vremena. Stoga, koristeći kao svoju historijsku metodu, on odbija razmatrati iskaze izvan njihovog historijskog konteksta: diskurzivnih formacija. Značenje iskaza zavisi od općih pravila koji karakteriziraju diskurzivnu formaciju kojoj pripada. Diskurzivna formacija stalno stvara nove iskaze, a neki od ovih iskaza prestrojavaju promjene u diskursivnoj formaciji koje mogu biti usvojene ili ne. Dakle, da bi opisao diskursivnu formaciju Foucault se također fokusira na odbačene i zaboravljene diskurse za koje se čini da nikad ne uspiju promijeniti diskursivnu formaciju. Ono po čemu se razlikuju od dominantnih diskurssa jeste ono što ih i opisuje. Na ovaj način se mogu opisati specifični sistemi koji određuju koje vrste iskaza će se pojaviti. U svom djelu Foucault (1896.) Gilles Deleuze opisuje Arheologiju znanja kao "najodlučniji korak poduzet u praksi i teoriji multipliciteta."
Nadzor i kazna
Nadzor i kazna: Rađanje zatvora (fr: Surveiller et punir: Naissance de la prison) objavljena je 1975. godine. Knjiga započinje slikovitim opisom brutalnog javnog smaknuća iz 1757. godine Robert-Françoisa Damiensa, koji je pokušao ubiti Luja XV. Ovo se stavlja u kontrast s bezbojnim zatvorskim rasporedom 80 godina kasnije. Foucault potom ispituje kako se takva promjena u kažnjavanju osuđenika od strane francuskog društva mogla razviti u tako kratkom vremenskom periodu. Ovo su kratki prikazi dva suprotstavljena tipa Foucultovih "tehnologija kažnjavanja". Prvi tip, "monarško kažnjavanje", uključuje represiju svjetine kroz brutalna javna prikazivanja smaknuća i mučenja. Drugi, "disciplinsko kažnjavanje", je onaj tip za koji Foucault kaže da se upražnjava u modernoj eri. Disciplinsko kažnjavanje daje "stručnjacima" (psiholozima, službenicima za programe, za uslovne kazne itd.) moć nad zatvorenicima, naročito u tome što dužina ostanka zatvorenika zavisi od procjene stručnjakā.
Vanjski linkovi
Opće stranice:
Drugo o Foucaultu:
Bibliografije:
Klif
mini|250px|[[Konavle|Konavoski klifovi iznad plaže Pasjača u Popovićima, Konavle]]
Michel Foucault
Vanjski linkovi
Razno:
Klif
Klifovi su poglavito strme obale nastale djelovanjem abrazije. Klifovi mogu biti i tektonskog postanka.
Procesi abrazije se ponavljanju, i klif postupno uzmiče, usporedno s tim razrušena stjenovita građa se taloži, stvarajući strmu vanjsku obalu.
Crveni Kmeri
mini|desno|250px|Lobanje žrtava režima Crvenih Kmera Komunistički pokret koji je vladao Kambodžom od 1975. do 1979. godine.Crveni khmeri su osnovani 1967. kao naoružano krilo komunističke partije Kambodže,a 1970. oni su stvorili koaliciju sa princem Sihanoukom kojeg je svrgnuo pokret Lona Nola,kojeg su podupirali amerikanci.U ranim 1970-ima Crveni Khmeri su primili pomoć od Sjevernog Vijetnama i stekli veliku potporu seljaka,ćemu su i pridonijela američka bombardovanja Kambodže. Nakon pet godina građanskog rata Khmeri su 1975. osvojili glavni grad Phnom Penh. Pod vodstvom Pol Pota likvidirana je gotovo čitava profesionalna elita, budistički svećenici, i drugi. Većina gradskog stanovništva je premještena na prisilni rad u provinciju. Režim Crvenih khmera je odgovoran za više od 2 miliona mrtvih u Kambodži. Pol Pot je srušen sa vlasti 1979. ali je nastavio gerilski rat protiv novog režima iz svojih baza u Tajlandu.
Skok u vis
Skok u vis je atletska disciplina u kojoj takmičari skaču preko horizontalno postavljene prepreke - letvice postavljene na određenu visinu. To je olimpijski sport i do danas je takmičenje u skoku u vis održano na svakim ljetnim Olimpijskim igrama. Kroz historiju, takmičari su uveli veći broj tehnika koje se koriste u skoku u vis, pri čemu se tehnika američkog atletičara Dicka Fosburyja pokazala najuspješnijom.
Aktuelni svjetski rekord u skoku u vis za muškarce (na otvorenom) iznosi 2,43 m, a vlasnik je Kubanac Javier Sotomayor.
Pravila
Pred početak svakog takmičenja komisija određuje na kojoj će visini biti postavljena letvica. To je obično relativno mala visina, a svakom atletičaru je dozvoljeno da počne na bilo kojoj visini dokle god je ta visina jednaka ili veća od početne visine. Obično se letvica diže za 3 do 5 cm iako nije neobično da se pri pokušajima obaranja rekorda letvica diže i za 1 cm.
Svaki takmičar ima 3 pokušaja da preskoči visinu koju je sebi zadao. Takmičar koji triput zaredom sruši letvicu ispada iz takmičenja, a za njegov rezultat uzima se najviša visina koju je preskočio. Ako takmičar jednom ili dvaput ruši letvicu na visini koju je odabrao, može prenijeti pokušaj(e) na narednu visinu. Na toj visini takmičar može skakati onoliko puta koliko je pokušaja prenio s prethodne visine.
Ako 2 ili više takmičara imaju identične rezultate, uključujući visinu i broj pokušaja, pobjednika odlučuje nadskakivanje. Letvica se postavlja na visinu za 1 cm višu od najviše preskočene tokom takmičenja. Ako takmičari preskoče ovu visinu, letvica se opet diže za 1 cm. Ako svi takmičari sruše letvicu, ona se spušta za 1 cm sve dok jedan od takmičara ne preskoči, a drugi sruše letvicu.
Minivan
Prvi minivan bio je Chrysler Voyager proizveden 1984, a već iste godine Renault je modelom Espace proizveo i prvo evropsko vozilo tog oblika. Danas su minivanovi izuzetno popularna vrsta vozila i čest odabir većih obitelji, budući da pružaju veću prostranost i praktičnost nego karavani, a manje su glomazni od terenaca. U početku su se proizvodili isključivo na nivou više srednje klase, ali danas su dostupni i u nižoj srednjoj (kompaktnoj) i niskoj klasi, gdje se nazivaju microvan. Renault je 1993. modelom Twingo predstavio prvi gradski automobil jednovolumenskog oblika, a ista je marka 1996. predstavila i Scénic, prvi jednovolumen u kompaktnoj klasi.
Riječ je nastala od kombinacije engleskih pojmova "mini" i "van", koji znače "mali kombi".
Mauri
mini|desno|300px|Maurska nošnja
Antičko doba
U antičko doba, Mauri je bilo ime jednog od berberskih plemena, koje je nastanjivalo, približno, područja današnjeg Maroka i Alžira. Prema njima je dobila ime rimska provincija Mauritanija.
Srednji vijek
U Srednjem vijeku, naziv "Mauri" ili Mori primjenjuje se na narod koji je nastao miješanjem antičkih Maura s Kartažanima, Rimljanima, Vandalima i Arapima. U doba arapskih osvajanja, krajem 7. vijeka p. n. e., brzo prelaze na islam. Većina tog historijskog naroda u toku sljedećih vijeka apsorbirani su u arapsku naciju.
Danas
Imenom Mauri danas se nazivaju islamizirani stanovnici sjeverozapadne Afrike, većinom nomadski stočari. Od njih potiče ime države Mauritanije, čije sjeverne dijelove nastanjuju. Dijele se na niz plemena: Trarza, Brakna, Adrar, Abakak i dr.
Historija
Početkom 8. vijeka Mauri prelaze na Pirinejsko poluostrvo i ruše državu Vizigota. Osvajaju gotovo cijelo poluostrvo i zasnivaju visoku kulturu, koja opstaje tokom sljedećih osam vijekova. Hrišćani sve islamske doseljenike nazivaju moriski (španski: morisco).
Nakon uspjeha hrišćanske rekonkviste, koja završava osvajanjem Granade godine 1492, većina moriska protjerana je u sjevernu Afriku. Ostali pod pritiskom prihvaćaju hrišćanstvo, ali potajno često zadržavaju svoju vjeru i običaje. Zbog toga su izloženi bijesu naroda i progonu španske inkvizicije. Na njih se, kao i na pokrštene Židove, primjenjivao pogrdan naziv Marani (možda prema španskom marranos: gadovi, svinje).
Placebo
Placebo je supstanca ili procedura sa potpuno neutralnim dejstvom koja se daje prilikom ispitivanja nekog novog farmakološkog preparata eksperimentalnoj grupi i istovremeno drugoj, kontrolnoj grupi. Efekat poboljšanja zdravstvenog stanja kod kontrolne grupe (placebo efekat), koji je često bolji od efekta primjene pravog lijeka, rezultat je autosugestije i umnogome zavisi od ličnosti učesnika u proceduri.
IC 215
IC 215 (također poznat kao IRAS 02116-0702, MCG -1-6-76 i PGC 8566) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 99 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,10 (32 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (8 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 28. januara 1892. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 1906
IC 1906 (također poznat kao ESO 357-11, IRAS 03141-3432, MCG -6-8-1 i PGC 12138) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 227 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Hemijska peć. Najveći prečnik je 1,20 (79 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (26 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 1899. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bling-blinge-blinge-bling / Julija
Bling-blinge-blinge-bling / Julija je singl ploča Zdravka Čolića, bosanskohercegovačkog i jugoslavenskog pop pjevača. Snimljena je u studiju nekadašnje zagrebačke izdavačke kuće Jugoton, koja ga je i objavila 1973. godine. Muziku i tekst za obje pjesme napisao je Zdenko Runjić, a muzički aranžman Stipica Kalogjera. Naslovnu pjesmu na singl ploči "Bling-blinge-blinge-bling" prvi put je na festivalu Vaš šlager sezone 1973. otpjevao Zdravko Čolić uz pratnju Revijskog orkestra Radiotelevizije Sarajevo, pod dirigentskom palicom Ismeta Arnautalića. Ova lagana ljubavna pjesma komponirana je u stilu italijanskih canzona, što se može čuti na samom početku pjesme sa melodijskim uvodom na mandolini kao i u refrenu pjesme.
Na B strani singl ploče je pjesma "Julija", koju je Zdravko Čolić otpjevao uz instrumentalnu pratnju Zabavnog orkestra, pod dirigentskom palicom Stipice Kalogjere. Komponirana je u tipičnom pop stilu pogodnom za festivalske nastupe uz prateće pjevače i malo bržem tempu. U obje pjesme Zdravko Čolić pokazao je visoke pjevačke kvalitete, čime je samo potvrdio da je pripadao samom vrhu tadašnje jugoslavenske estradne scene.
Ilirska kultura
Ilirska kultura se formirala sa svojim karakterističnim osobinama koje je razlikuju od kultura susjednih naroda u razvijenom periodu željeznog doba. Bila je to autohtona kultura koja je nastala u istorijskoj zemlji Ilira, u procesu formiranja samog ilirskog etnosa, na osnovu unutrašnjeg društveno-ekonomskog razvoja ilirskog društva, a nesumnjivo i odnosa sa susjednim narodima. Njegove osnovne odlike izražene su u najvažnijim dostignućima Ilira na polju njihovog ekonomskog i društvenog razvoja, u načinu življenja i razumijevanja svijeta oko sebe, u načinu odraza ovoga svijeta u umjetnosti i svjetonazoru svojih.
Sažetak
Ilirska kultura ima neke karakteristike koje je razlikuju od susjednih kultura bronzanog doba. Bila je to jedinstvena kultura porijeklom iz historijske zemlje starih Ilira, koju je snažno karakterizirao društveno-ekonomski razvoj ovog naroda i, nesumnjivo, njegovi odnosi sa susjedima.
Glavni aspekti ove kulture se u velikoj mjeri očituju u dostignućima Ilira na polju društveno-ekonomskog razvoja, u njihovom načinu života i u percepciji svijeta oko sebe, kao i u njihovim promišljanjima o tom svijetu u umjetnosti i u kreativnosti uopšte. Teritorija s brojnim regionalnim socio-ekonomskim nejednakostima, rimska okupacija doprinijela je smanjenju razlika u etnografskim karakteristikama ilirskih plemena. Jedan od argumenata koji je potkrijepio ovu romanizaciju je usvajanje latinskog kao službenog jezika u to vrijeme. Međutim, latinski nikada nije uspio zamijeniti ilirski jezik, posebno kao najizrazitiji instrument u porodičnim i društvenim odnosima, čak ni u naseljima i gradovima u kojima su Iliri živjeli uz rimsko stanovništvo. Prisustvo ilirskog jezika na nekim teritorijama južnog dijela Apeninskog Poluostrva jasno dokazuje neefikasnu prirodu romanizacije velikog dela ove populacije.
Naučnici koristili su razne arheološke i vanarheološke dokaze da tvrde da čak i nakon rimskog osvajanja Iliri nisu nestali niti se asimilirali, već su sačuvali mnoge elemente svoje materijalne i duhovne kulture, čuvajući kompaktnu i stabilnu demografsku cijelinu, te da Ilirsko kraljevstvo se efikasnije odupiralo romanizaciji, posebno u južnoj Iliriji, i nakon rimske okupacije ovog regiona.
Ilirsko naslijeđe u današnjem dobu
Sarajevski etnolog Cvjetko Rihtman u svojoj studiji o muzičkom folkloru Bosne i Hercegovine zaključuje da izvjesne polifonijske forme ne postoje među drugim slavenskim narodima.
Tradicionalna vokalna muzika u Bosni i Hercegovini, poznata kao ganga, nema paralelu sa slavenskim tradicijama i mogući je ostatak ilirskog vremena. Albanska riječ za zvuk je - kënga‟ (izgovara se u sjevernoj Albaniji – kanga). Gluha kola, kao što je Glamočko kolo, svoju formu i sadržaj vuku iz ilirskih vremena. Takođe se ne nalazi u slavenskoj tradiciji.
Poseban kulturni element u Bosni i Hercegovini je tetoviranje dijela katoličkog stanovništva (dolina Lašve). Ista tradicija je i kod katoličkog i muslimanskog stanovništva Albanije. Grčki historičar Strabon u opisima Ilira govori da su obično tetovirani. Njegov opis ima potvrdu u tačkastim bronzanim iglama, neđenim na Glasincu i Donjoj Dolini. Motivi tetovaža su jednaki brojnim detaljima nađenim na spomenicima iz bronzanog i željeznog doba.
Neki uzorci sa ilirske odjeće (cik-cak linije i koncentrični krugovi) nalaze se i na tradicionalnim uzorcima narodne nošnje.
Poznato je da su Iliri djeci brijali glavu, a ovaj običaj se na Balkanu zadržao sve do 20. vijeka.
Spisak naseljenih mjesta u općini Novo Goražde
Opći podaci
Novo Goražde (prije Ustiprača) nalazi se u istočnom dijelu Bosne i Hercegovine. Poslije potpisivanja Dejtonskog sporazuma općina Novo Goražde je nastala od jednog dijela općine Goražde. Naseljena mjesta u općini Novo Goražde, po popisu stanovništva iz 2013. (ukupno 68) su:
Velika džamija u Damasku
desno|mini|200px|Velika džamija u Damasku
Velika džamija u Damasku, također poznata kao Umejadska ili Emevijska džamija (arapski: جامع بني أمية الكبير), je jedna od najvećih i najstarijih džamija na svijetu. Locirana na najvažnijem dijelu starog dijela grada. Ima veliku arhitektonsku i arheološku vrijednost.
Džamija u svojoj unutrašnjosti ima grobnicu, poštovan i od muslimana i od kršćana. Glava je pronađena u iskopavanjima prilikom pravljenja džamije. Veliku važnost džamiji pripisuju i šitski muslimani radi toga što se u njoj nalaze glave Hasana i Husejna, koji su unuci Poslanika Muhammeda s.a.v.s. U Džamiji se nalazi i grob Salahudina Ejubije, slavnog islamskog vojskovođe.
Historija
lijevo|mini|desno|170px|Grobnica Ivana krstitelja (Jahja a.s), unutar džamije Na mjestu gdje se sada nalazi džamija, nalazio se drevni aramejski hram božanstvu Hadadu. Nakon toga postao je hram rimskog božanstva Jupiter. Zatim je tu bila kršćanska crkva posvećena Ivanu krstitelju u bizantijsko doba.
Isprva, nakon osvojenja Damaska od strane muslimana 636. godine, bizantijska crkva je stajala još neko vrijeme i građevina je korištena za molitvu i od strane kršćana i od muslimana. Nakon toga su muslimani izgradili manje mjesto za obavljanje molitvi na sjevernoj strani zida. Pod Omejadskim halifatom za vrijeme halife Velida I Crkva je kupljena od tadašnje vlasti i porušena. Negdje između 706. i 715. počela je gradnja džamije. U to vrijeme je Damask bio jedan od najvažnijih gradova Bliskog istoka, a kasnije će postati i glavni grad Emevijskog halifata.
U 14. vijeku, jedan od najpoznatijih islamskih astronoma Ibn al-Shatir, je tu radio kao muvekit (arapski: موقت, službenik koji pravi kalendar), odakle je obavljao mnoga svoj astronomska osmatranja.
Konstrukcija i arhitektura
Konstrukcija džamije je bazirana na kući Poslanika Muhammeda u Medina, koja je također imala mnogo funkcija: bila je mjesto za zajedničku molitvu, religioznu edukaciju, političke skupove, sudske procese, i prihvatni centar za beskućnike i materijalno ugrožene. Halifa je unajmio oko 200 najpoznatijih bizanstijskih arhitekata i radnika za uređivanje džamije, pa je to prepoznatljivo i u eksterijeru i u enterijeru džamije.
Nova džamija je bila najipresivnija građevina u to vrijeme, unutrašnji zidovi su bili dekorisani sa prelijepim mozaicima.
Zgrada se smatrala jednim od čuda svijeta jer je bila jedna od najvećih građevina na svijetu. Spoljašnji zidovi su bazirani na starome hramu jupitera i kreću se od 100 do 157,5 metara. Minaret na sjeveroistočnom dijelu se naziva jos i Isusov (Isaov) minaret, jer muslimani smatraju da će se Isus pojaviti na njemu pred Sudnji dan.
Stormtroopers of Death
Stormtroopers of Death, poznati i kao S.O.D. je bio američki crossover thrash bend, jedan od prvih koji je spojio hardcore punk i thrash metal muziku.
Epifizna multipla recesivna displazija
Epifizna multipla autosomno recesivna displazija (ARMED), također zvana epifizna multipla displazija 4 (EDM4), epifizna multipla  displazija s klinastim stopalom ili Epifizna displazija sa dvoslojnim patelama, je autosomno recesivni kongenitalni poremećaj koji utiče na razvoj hrskavica i kostiju. Poremećaj ima relativno blage znakove i simptome, uključujući bolove u zglobovima, skoliozu i malformacije šaka, stopala i koljena.
Uzrok
Uzrok ARMED-a su mutacije u genu SLC26A2 (DTDST), lociranom na ljudskom hromosomskoj poziciji 5q32-33.1. Smatra se blažim poremećajem unutar spektra skeletnih poremećaja uzrokovanih mutacijama u genu, koji kodira protein koji je neophodan za normalan razvoj hrskavice i njenu konverziju u kost. Mutacije u genu SLC26A2 mijenjaju strukturu hrskavice u razvoju, sprečavajući kosti da se pravilno formiraju i rezultiraju povezanim malformacijama skeleta.
Poremećaj se nasljeđuje po autosomno recesivnom obrascu. To znači da je defektni gen odgovoran za poremećaj lociran na autosom u (hromosom 5 je autosom) i dvije kopije defektnog gena (po jedan naslijeđen od svakog roditelja) potrebne su da bi potomci bili s poremećajem. Roditelji osobe sa autosomno recesivnim poremećajem nose jednu kopiju defektnog gena, ali obično ne doživljavaju nikakve znakove ili simptome poremećaja.
Volkswagen Golf
Volkswagen Golf je kompaktni automobil dosad proizveden u osam generacija (plus električna varijanta), a ujedno i najprodavaniji model u historiji marke Volkswagen s više od 25 miliona prodanih primjeraka do 2007. godine. Na Ženevskom sajmu automobila 2013. proglašen je za "Evropski automobil godine", a istu nagradu je osvojio i 1992.
Najviše Golfova proizvedeno je u hatchback izvedbi, a od ostalih izvedbi na tržištu je bio i kabriolet koji se prestao proizvoditi 2002., te karavan koji se proizvodio samo u trećoj i četvrtoj generaciji. U aktuelnoj petoj generaciji Golf je dostupan i kao minivan nazvan Golf Plus.
Helena (mitologija)
mini|[[Evelyn de Morgan: Helena Trojanska, 1898. ]]
Helena (grč. Ἑλένη, Helénē) bila je žena spartanskog kralja Menelaja, Zeusova i Ledina kći; smatrana najljepšom ženom onog doba. Oteo ju je Paris, sin trojanskog kralja, i tako započeo Trojanski rat.
Etimologija
Helenino ime praindoevropskog je porijekla. Moguće je da potječe od *wel- = okrenuti, pokriti, zatvoriti ili od *sel- = teći, trčati. Potonja bi mogućnost mogla biti paralela za vedsku Saraṇyū koja je također bila oteta. Ime je narodnom etimologijom povezivano s Helenima.
Volkswagen Golf
Na Golfovoj se osnovi proizvode brojni modeli proizvođača pod okriljem Volkswagenovog koncerna, te kućni modeli koji uključuju minivan Touran i limuzinu Jettu, koja se neko vrijeme prodavala i pod nazivima Bora i Vento.
Helena (mitologija)
Rođenje
mini|lijevo|Helenino rođenje iz [[jajeta, 5. vijek p. n. e. ]]
Volkswagen Golf
Golf I
mini|250p|Golf I Prva generacija Golfa počela se prodavati 1974., a dvije godine kasnije dobila je i sportsku GTI izvedbu koja je bila opremljena 1.6-litrenim benzinskim motorom snage 110 KS. Kabriolet se prodavao od 1979. do 1993. i s nešto manje od 390 hiljada prodanih primjeraka bio najprodavaniji kabriolet na svijetu. Iako se u Evropi ta generacija prestala proizvoditi 1983., u Južnoj Africi još i danas postoji model Citi Golf, koji izgleda kao kombinacija prve i druge generacije nama znanih Golfova.
Helena (mitologija)
Rođenje
Prema mitu, Leda je rodila Helenu i Polideuksa (Poluksa) Zeusu istovremeno noseći Kastora i Klitemnestru, djecu svoga muža Tindareja, spartanskog kralja. Zeus je poprimio oblik labuda i spavao s Ledom iste noći kad i njen muž. U drugoj verziji mita, izlegla je dva jaja iz kojih su izašla djeca.
Volkswagen Golf
Golf II
mini|250p|Golf II Druga generacija hatchbacka, popularno zvana "dvojka", predstavljena je 1983., a bila je također dostupna u GTI izvedbi, kao i još sportskijoj Rally G60 sa 160 KS i Limited s 210 KS (proizvedeno samo 72 komada, koji su za razliku od ostalih modela proizvedeni u Hannoveru, a ne u Wolfsburgu). 1990. na tržištu je bio i posebni model s pogonom na sve kotače i "terenskim" izgledom nazvan Golf Country. Golf 2 sa pogonom na četiri točka, nazvan "syncro" mogao se nabaviti i u klasičnom odijelu "dvojke" sa 1.8 benzinskim agregatima. Druga generacija prestala se proizvoditi 1992., a tokom njene proizvodnje, 1979. uveden kabriolet prve generacije prodavao se bez značajnijih dizajnerskih promjena.
Helena (mitologija)
Rođenje
Drugi mit o Heleninu porijeklu govori da je Nemezidina kći. Nju je dok je bila u obliku guske silovao Zeus u obliku labuda. Nemezida je izlegla plavo i srebrno jaje, a ona su nekako došla u Ledino posjed. Kad su se jaja izlegla, rodila se Helena, a Leda ju je odgojila kao da je njena kći.
Volkswagen Golf
Golf II
Ovaj model je posebno omiljen u Bosni i Hercegovini. Po podacima iz 2006., procjenjuje se da gotovo 21% svih automobila na bosanskohercegovačkim putevima otpada na Golf II.
Golf III
mini|250p|Golf III Treća generacija predstavljena je 1991., a u top model se ugrađivao VR6 motor koji je u početku razvijao 174, a kasnije 190 KS. 1993. Golf je po prvi put predstavljen u karavanskoj verziji, a iste godine novi izgled su dobile i kabrioletska i GTI izvedba. Zračni jastuk za vozača i suvozača postao je dio serijske opreme 1995., a bočni zračni jastuci postali su dodatna oprema 1996., kada je dio serijske opreme postao i ABS. Iste godine na tržištu je bio i posebni model GTI-ja, kojim se obilježavalo 20 godina od uvođenja prvog modela tog naziva. "Trojka" se prestala proizvoditi 1997., kada je predstavljena i četvrta generacija. Karavan verzija "trojke" proizvodila se do 2000. godine.
Golf IV
mini|250p|Golf IV Od jeseni 1997. prodavan Golf "četvorka" bio je osim u standardnoj hatchback izvedbi dostupan i kao kabriolet i karavan, a 1998. u njega se počeo ugrađivati i pogon na sva četiri kotača nazvan 4motion. ESP je u serijsku opremu uvršten 1999., a bočne zračne zavjese tri godine kasnije. 2000. GTI se prodavao i u posebnoj izvedbi u povodu 25. godišnjice uvođenja prvog tako nazvanog modela na tržište, a 2002. predstavljen je i benzinski motor FSI s direktnim ubrizgavanjem goriva, kao i sportska izvedba R32 opremljena 3.2-litrenim šesterocilindarskim motorom s 241 KS. Prije nego što je zamijenjen novom generacijom, Golf četvrte generacije se prodavao i s posebnim paketima opreme "Ocean" i "Pacific". Kabriolet se prestao proizvoditi u jesen 2002., a karavan je još uvijek moguće kupiti.
Golf V
mini|250p|Golf V GTI Peta generacija predstavljena 2003. se počela prodavati paralelno s početkom 2004., a od početka 2005. dostupna je i u GTI izvedbi s 2-litrenim FSI motorom koji uz pomoć turbo punjača razvija 200 KS, te je s njime Golf u mogućnosti ubrzati od 0 do 100 km/h za 7,2 sekunde i postići maksimalnih 235 km/h. Još sportskija izvedba R32 predstavljena je u septembru 2005. na salonu automobila IAA, a opremljena je 3.2-litrenim šesterocilindarskim motorom s 250 KS koji omogućuje Golfu da od 0 do 100 km/h ubrza za 6,2 sekunde i postigne maksimalnu brzinu od 250 km/h. Od 2005. "petica" je također dostupna i u jednovolumenskoj izvedbi Golf Plus, koju karakterizira drugačiji izgled svjetala i desetak centimetara viša karoserija. Golf pete generacije u serijskoj opremi ima između ostalog ABS, ESP, BAS sigurnosne sisteme, kao i šest zračnih jastuka, a uz dizelske TDI motore i GTI izvedbu moguće je naručiti novi automatizirani mjenjač DSG.
Golf VI
mini|250p|Golf VI Volkswagen baziran na Golf-u Mk6 na postojećoj PQ35 platformi sa Golf-a Mk5. Ovo je vozilo debitovalo 2008-e na sajmu "Paris Motor Show".
Golf VII
mini|250p|Golf VII Sedma generacija, koja je trenutno u proizvodnji, predstavljena je 2012. godine na sajmu "Paris Motor Show". Bazirana je na MQB platformi.
Helena (mitologija)
Rođenje
Još jedna verzija potonjeg mita govori da je Nemezida bila u ljudskome obliku. Afrodita je bila u obliku orla i slijedila Zeusa koji je bio u obliku labuda. Zeus je potražio zaštitu u Nemezidinim rukama. Kad je ona zaspala, Zeus ju je silovao, a ona je poslije izlegla jaja te se mit nastavlja kao i prethodni.
U Katalogu žena, djelu koje se smatra da ga je napisao Heziod, govori se da je Helena bila kći neimenovane Okeanide, kćeri boga Okeana, koju je obljubio Zeus.
Brak s Menelajem
Tezej i Pirit zavjetovali su se da će oženiti Zeusove kćeri, a Tezej je izabrao Helenu. On i Pirit oteli su je i zadržali sve dok nije bila dovoljno zrela za udaju. Pirit je izabrao Perzefonu, Hadovu ženu. S Tezejevom majkom, Etrom, otišli su u Had oteti Perzefonu. Had se pravio gostoljubiv, ali čim su sjeli za gozbeni stol, zmije su ih prikovale za mjesta. Helenu su spasila njena braća, Kastor i Polideuk i vratila je u Spartu.
Kad je došlo vrijeme za Heleninu udaju, mnogi su prosci došli po njenu ruku iz cijeloga svijeta. Među proscima bili su Odisej, Menest, Ajant, Patroklo, Idomen, ali je favorit bio Menelaj, koji nije došao osobno - predstavljao ga je njegov brat Agamemnon. Helenin otac Tindarej nije znao kako će otpraviti preostale prosce, a da ne započne svađu. Odisej je obećao da će on to riješiti ako ga zauzvrat podrži u njegovu udvaranju Penelopi. Tindarej se složio, a Odisej je rekao da svi prosci moraju položiti zakletvu da će prihvatiti i poslije braniti izabranog muža. Naposljetku se Helena udala za Menelaja. Nakon Tindarejeve smrti, Menelaj je postao kralj Sparte, jer Tindarejevi sinovi Kastor i Polideuk bili su već mrtvi i uzneseni na Olimp.
Otmica
mini|lijevo|250p|[[Francesco Primaticcio: Otmica Helene, 1530. - 1539. ]]
Nekoliko godina kasnije, Paris, trojanski princ, došao je u Spartu da bi oženio Helenu. Afrodita mu ju je obećala nakon što ju je proglasio najljepšom među božicama, što je izazvalo bijes Here i Atene. Helena se zaljubila u Parisa i svojevoljno napustila Menelaja i njihovu devetogodišnju kćer Hermionu.
Brojni izvori opisuju različite odnose između Helene i Parisa. Neki tvrde da su se jako voljeli (možda pod uticajem Afrodite). Drugi pak tvrde da nije svojevoljno napustila Troju, a treći da je bila okrutna i sebična žena koja je nosila katastrofu te da ga je mrzila.
Novu verziju je iskoristio i Euripid u svojoj drami Helena. Tamo se Hermes zaljubio u prekrasnu Helenu koja je cijeli rat provela u Egiptu, a ne u Troji.
Slično prethodnoj verziji, Helena, prema Herodotu nikad nije stigla u Troju. Paris je bio prisiljen stati u Egiptu na putu kući. Dok je bila tamo, njegove su sluge rekle Egipćanima da je oteo Menelajevu ženu, a oni su ga odbili ugostiti i rekli mu da ima tri dana da ode.
Prijevor
Bosna i Hercegovina:
Helena (mitologija)
Otmica
Herodot također tvrdi da je Homer bio svjestan te priče, ali ju je odlučio ignorirati zbog pjesničkih razloga. Herodot također govori da su na početku rata Trojanci rekli Grcima da nemaju Helenu, ali im oni nisu vjerovali sve dok nisu uništili grad. Potom je Menelaj otišao u Egipat po Helenu.
Prijevor
Crna Gora:
Hrvatska:
Helena (mitologija)
Trojanski rat
mini|[[Menelaj želi ubiti Helenu, ali ne uspijeva jer je osupnut njenom ljepotom, 5. vijek p. n. e. ]]
Prijevor
Srbija:
Helena (mitologija)
Trojanski rat
Kad je Menelaj doznao da mu je žena oteta, pozvao je bivše Helenine prosce da ispune danu zakletvu. Tako je započeo Trojanski rat u kojem su učestvovali svi Grci, bilo na Menelajevoj, bilo na strani Trojanaca.
Poslije je Filoktet ubio Parisa. Nakon što je Paris umro, njegova braća Helen i Difob svađali su se oko toga ko će je oženiti. Pobijedio je Difob i oženio Helenu. Naposljetku ga je ubio Menelaj.
Helena se potom vratila u Spartu gdje je sretno živjela s Menelajem. Tamo ju je u Homerovoj Odiseji susreo i Telemah.
Helenina smrt
Prema Pauzaniju, nakon Menelajeve smrti, njegovi su je sinovi Megapent i Nikostrat prognali iz Sparte. Otišla je na ostrvo Rod tražiti pomoć od Polukse, Tlepolemove udovice. Tlepolem se borio i poginuo u Troji, a ubio ga je likijski vođa Sarpedon. Poluksa se pretvarala da je Helenina prijateljica, ali ju je uz pomoć svojih sluškinja objesila o drvo i tako osvetila smrt svoga muža.