cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Psorijaza
Psorijaza se može pojaviti u bilo kojoj životnoj dobi i kod oba spola, ali najčešće se uočava kod mladih i to u dobi do 25. godine života. Psorijaza nije zarazna.
425. p. n. e.
Godina '''425. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina tribunata Atratina, Medulina, Cincinata i Barbata (ili, rjeđe, godina 329. Ab urbe condita). Oznaka 425. pne. za ovu godinu koristila se od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Vedad Hadžiabdić
Vedad Hadžiabdić jeste bosanskohercegovački rok i pop gitarist i prateći pjevač. Zajedno sa Gaborom Lenđelom jedan je od utemeljitelja sarajevske progresivne rok grupe Teška industrija. Nastupao je sa ovim muzičkim sastavom tokom njihovog prvog i najznačajnijeg perioda do 1978. godine, kada dolazi do prestanka njihovog zajedničkog muzičkog djelovanja. Vedad Hadžiabdić je kao jedini preostali originalni član Teške industrije, pokušao oživiti rad grupe 1984. godine s novim članovima: bubnjarem Munibom Zoranićem, pjevačem Narcisom Lalićem, basistom Seadom Trnkom i klavijaturistom Zoranom Krgom. Zajedno su snimili i objavili album pod nazivom "Ponovo sa vama", koji nije naišao na dobar odziv kod slušalačke publike. Ubrzo zatim, dolazi do drugog razlaza grupe Teška industrija. Na inicijativu Vedada Hadžiavdića, koji je okupio grupu mlađih muzičara dolazi do ponovnog početka djelovanja Teške industrije 1996. godine. Sa njima nastupa i do danas, ali muzika koju izvode komponirana je u pop muzičkom stilu.
Stadion Poljud
Stadion Poljud je stadion u Splitu, u Hrvatskoj. Ime je dobio po splitskoj gradskoj četvrti, u kojoj se nalazi.
Ahmet-pašin sporazum
Ahmet-pašin sporazum bio je mirovni ugovor potpisan 10. januara 1732. između Osmanlijskog Carstva i Safavidske Perzije.
Historijska pozadina
U 17. vijeku, zastoj između Osmanlijskog i Safavidskog Carstva postignut je Serapskim i ZUhapskim mirovnim sporazumima. Međutim, tokom kratke vladavine afganistanske dinastije Hotakijsko Carstvo, haos u Iranu rezultirao je sukobima duž granica, posebno na Kavkazu. U međuvremenu, ruski car Petar I počeo je da okupira iranske teritorije na Sjevernom Kavkazu i Zakavkazju, što je potvrđeno Petrogradskim sporazumom (1723). Bojeći se da će područje Kavkaza pasti pod pod kontrolom Rusije, Osmanlije su odlučile zauzeti Tbilisi kako bi uravnotežili rusko napredovanje. Ali, ova operacija je rezultirala dugim Osmanlijsko-Safavidskim ratom.
Rat
Između 1723. i 1730. godine, Osmanlije su uspjele kontrolirati Južni Kavkaz tako što su uz Tbilisi zauzeli Jerevan i Gandžu. Na južnim frontovima (tj. Zapadni Iran), Osmanlije su zauzele Tabriz, Urmiju, Horamabad, Kermanšah i Hamadan. Godine 1724., Osmanlije i Rusi su se Carigradskim sporazumom (1724) dogovorili da dalje međusobno podijele pomenute iranske teritorije. Ali, nakon što je Safavidski vladar Tahmasp II počeo kontrolirati Iran, osmanlijsko napredovanje je zaustavljeno. Umorni od rata, obje strane su ga odlučile prekinuti rat, a Ahmet-paša (Osmanlija) i Mehmet Riza Kulu (Perzijanac) potpisali su sporazum.
Uslovi ugovora
Uslovi ugovora bili su:
Maranhão
Maranhão je jedna od 27 saveznih država Brazila. Nalazi se na sjeveroistoku države i pripada sjeveroistočnoj geografskoj regiji. Na sjeveru izlazi na obale Atlantskog okeana i graniči sa sljedećim saveznim državama: na istoku i jugoistoku sa Piauí, jugu i jugozapadu sa Tocantins i na zapadu sa državom Pará.
Glavni i najveći grad države je São Luís.
Prostire se na površini od 331.983,293 km2 a prema podacima iz 2012. godine u ovoj državi je živjelo 6.714.314 stanovnika. Gustina naseljenosti iznosi 20 stanovnika/km2. Osma je savezna država po veličini i 10. po broju stanovnika.
Neaktivirana B-ćelija
Neaktivirane ili nekorištene, poznate i kao nevine B-ćelije su one B-ćelije koje nisu bile izložene antigenu.
Maranhão
Geografija
thumb|lijevo|Rijeka Preguiça Sjevernim dijelom države dominiraju ravnice prekrivene gustim šumama, ispresjecane brojnim rijekama. Ove šume predstavljaju istočni produžetak Amazonije. Područje vlažnih šuma Tocantins-Araguaia-Maranhãoa zauzima sjeverozapadni dio države i proteže se od rijeke Pindaré pa sve do susjedne države Pará na zapadu. U sjevernom centralnom i sjeveroistočnom dijelu države nalazi se Maranhão Babaçu šume, uništena tropska vlažna šuma. Veći dio šume je očišćen za ispašu stoke i za poljoprivredne namjene.
Neaktivirana B-ćelija
Jednom kada je izložena antigenu, naivna B-ćelija ili postaje memorijska B-ćelija ili plazma-ćelija koja izlučuje antitijela specifična za antigen koji je bio prvobitno vezana. Plazma-ćelije ne traju dugo u cirkulaciji, za razliku od memorijskih ćelija koje traju veoma dugo. Memorijske ćelije ne izlučuju antitijela sve dok se ne aktiviraju njihovim specifičnim antigenom.
Truba
Nakon što se truba afirmisala u klasičnoj muzici, postaje naročito popularna u džez muzici 20. vijeka, gdje je jedan od vodećih imuzičkih nstrumenata. Značajniji trubači danas su Reinhold Friedrich, Hakan Hardenberger, Jouko Harjanne, Eric Aubier, Gabriel Cassone, Ole Edvard Antonsen.
Spisak parmskih vojvoda
Parmsko vojvodstvo je bila mala italijanska država koja je postojala između 1545. i 1802, te ponovo između 1814. i 1860. godine. Nastalo je od Papinske države kada je dio te države papa Pavao III dao na upravljanje svom vanbračnom sinu Petru Ludoviku.
Brezno (Podvelka)
mini|280px|Brezno, rimokatolička crkva "Marijino vnebovzetje" Brezno je naseljeno mjesto u sastavu općine Podvelka, regija Koruška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Radlje ob Dravi.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Brezno je imalo 466 stanovnika.
Nogometne utakmice Francuska – Južnoafrička Republika
Vanjski linkovi
Afrique du Sud-France en football
Rakija
mini|desno|200px|Različite vrste šljivovice 200px|mini|Tradicionalno pečenje rakije u [[Međimurska županija|Međimurju, Hrvatska]] mini|200px|Kazan za pečenje rakije ([[Bugarska)]] mini|200px|Rakija kruškovača sa plodom kruške vilijams proizvedena u [[Međimurska županija|Međimurju na sjeveru Hrvatske]] Rakija (albanski: raki, hrvatski: rakija, makedonski: ракија, srpski: ракија, rumunski: rachiu, bugarski: ракия) je žestoko piće slično brandyju i votki, izrađeno destilacijom ili fermentacijom voća, popularno među narodima Balkana. Sadržaj alkohola obično iznosi oko 40%, ali domaća rakija može biti i dosta jača i da sadrži između 50 i 60% alkohola.
Rakija se smatra nacionalnim pićem južnih Slavena: u Bosni i Hercegovini, Bugarskoj, Hrvatskoj, Crnoj Gori, Makedoniji i Srbiji. Najpoznatiji oblik rakije je šljivovica i proizvodi se od šljiva. Druga često korištena voća su grožđe (najčešće u Bugarskoj i Crnoj Gori), kajsije, jabuke, smokve i dunje. Rakija od šljiva i grožđa se katkad miješa poslije destilacije s drugim sastojcima, kao što su trave, med, višnje i lješnjaci.
Prepečenica je dvostruko destilirana rakija, gdje sadržaj alkohola nekad prelazi čak i 60%. Brlja je popularni naziv za jeftinu rakiju lošeg kvaliteta.
Inače je rakija bez boje, osim kad se u nju dodaju drugi sastojci. Neke vrste rakija se drže u drvenim bačvama (od hrasta) zbog dodatne arome i zlatne boje. Rakiju se posluzuje iz posebnih čašica kapaciteta od 0,3 do 0,5 dl.
Postoji mnogo vrsta rakije, ovisno o vrstu voća:
Challenger 2
FV4034 Challenger 2 je britanski glavni borbeni tenk (MBT) kojeg trenutno koriste vojske Velike Britanije i Omana. Projektovala ga je britanska kompanija Vickers Defence Systems, a proizvodila kompanija Alvis Vickers. Proizvođač ga reklamira kao "najpouzdaniji svjetski glavni borbeni tenk" U januaru 2008. službeno je izneseno da su samo dva Challengera 2 oštećena u borbi, dok je jedan uništen u "friendly-fire" incidentu.
Challenger 2 je napravljen na temelju opsežne rekonstrukcije Challengera 1, prethodnog glavnog borbenog tenka. Nasljednik koristi osnovni trup i auto dijelove svojeg prethodnika, dok su sve ostale komponente nove. Manje od 5% komponenti je izmjenjivo. Tenk je korišen u operacijama u BiH, na Kosovu i Iraku. Tokom invazije na Irak 2003. godine, britanski Challenger 2 tenkovi nisu pretrpjeli gubitke.
Historija
Challenger 2 je treći britanski tenk koji koristi to ime. Prvi je bio A30 Challenger, tenk iz 2. svjetskog rata s Ordnance QF 17 topom. Drugi je Challenger 1 koji je poznat po operacijama tokom Zalivskog rata, dok Challenger 2 predstavlja treći tenk s tim imenom.
Komapnija Vickers Defence Systems (kasnije Alvis Vickers, danas BAE Systems) je 1986. započela s razvojem nasljednika Challengera 1, kao privatnim projektom kompanije. Kasnije je Vickers britanskom ministarstvu obrane formalno prenio svoje planove za razvoj Challengera 2. Ministar obrane George Younger najavio je da će s Vickersom potpisati ugovor vrijedan 90 milijona GBP kako bi kompanija razvila demonstracijsko vozilo. Dogovor je sklopljen u januaru 1989. godine. Razvoj demonstracijskog vozila je podijeljen u tri vremenska perioda: septembar 1989., mart 1990. i septembar 1990. U zadnjem periodu Vickers je razvio 11 ključnih kriterija za projekt tenka.
U junu 1991. britansko ministarstvo obrane je Vickersu ponudilo 520 miliona GBP za 127 glavnih borbenih tenkova i 13 tenkovskih vozila za obuku posade. U drugom konkursu iz 1994. godine ministarstvo nudi 800 miliona GBP za 259 glavnih borbenih tenkova i 9 tenkovskih vozila za obuku vozača. 1993. godine Oman je zatražio 18 Challengera 2 te još 20 tenkova u novembru 1997. godine.
Proizvodnja je započela 1993. u dvije primarne fabrike u Elswicku i Barnbowu, iako je u projekt proizvodnje uključeno preko 250 kooperanata. Prvi tenkovi isporučeni su u julu 1994.
Tenk Challenger 2 uspješno je položio ispit pouzdanosti proveden 1994. Tri tenka su testirana na 285 simulacijskih dana na bojnom polju. Tenk se provjeravalo tako da je svaki od tih dana tenk morao izvesti:
Jednako važna bila je i demonstracija pouzdanosti tenka provedena 1999. godine. 12 tenkova sa sva četiri člana posade testirani su na testnoj stazi Bovington. Tenkovi su premašili sve očekivane zahtjeve.
Challenger 2 ušao je u britansku službu 1998. godine (Royal Scots Dragoon Guards raspoređen u Njemačkoj), dok je posljednji tenk isporučen 2002. godine. Očekuje se da će ovi tenkovi ostati u službi do 2035. Isporuka tenkova Omanu je završena 2001.
Pojedinačna cijena tenka Challenger 2 iznosi 4,217 miliona GBP, odnosno oko 5,590 miliona eura.
Vozila Titan i Trojan koja su razvijena na temelju Challengera 2 prikazana su javnosti u novembru 2006. Sa 66 takvih vozila opskrbljeni su Kraljevski inžinjerci, a ukupna vrijednost je iznosila 250 miliona GBP.
Naoružanje
Challenger 2 je opremljen najsavremenijim SUP-om koji mu omogućava pucanje iz pokreta uz veliku vjerojatnost pogađanja cilja prvom granatom. SUP sadrži sve najvažnije dijelove: termoviziju, laserski daljinomjer, balistički računar i elektroničke panoramske sprave s termovizijom koja omogućuje otkrivanje mete noću i u teškim vremenskim uvjetima.
SUP i nišan
Digitalno upravljanje sistemom paljbe putem računara razvila je kanadska kompanija General Dynamics. Sistem se sastoji od dva 32-bitna procesora s MIL STD1553B podatkovnom sabirnicom te ima kapacitet da upravlja još jednim sistemom, npr. informacijskim sistemom kontrole na bojnom polju.
Komandir ima mogućnost panoramskog pogleda pomoću ugrađenog SAGEM VS 580-10 s laserskim daljinomjerom. Raspon elevacije iznosi od +35° do -35°. Komandir tenka je opremljen i s osam periskopa s pogledom od 360°.
Termovizija i optika za artiljeriju imaju mogućnost rada po noći, a slika se prikazuje na monitoru. Laserski daljinometar ima domet od 200 m do 10 km. Vozač je opremljen s pasivnim periskopom za noćnu vožnju.
Zaštita
Challenger 2 jedan je od najboljih oklopom zaštićenih tenkova na svijetu. Kupola i trup su zaštićeni s drugom generacijom Chobham oklopa (poznat kao Dorchester ili sendvić oklop) dok su detalji oklopa tajni. Javnosti da je Chobham oklop jak kao dva čelična oklopa. Kao dodatnu zaštitu, tenk koristi ERA (eksplozivno-reaktivni) oklop. U kupoli se nalazi sistem atomsko-biološko-hemijske (ABH) zaštite, dok se na obje strane kupole nalazi po pet L8 izbacivača dimnih zavjesa. Također, tenk može napraviti dim ubrizgavanjem dizelskog goriva u ispušni sistem.
NGC 6721
NGC 6721 (također poznat kao ESO 141-19 i PGC 62680) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 203 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Paun. Najveći prečnik je 1,60 (95 hiljada sg) a najmanji 1,4 uglovnih minuta (83 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 12. jula 1834. godine.
Challenger 2
Posada i smještaj
Britanska vojska je prilikom projektovanja tenka zadržala vlastiti zahtjev za četiri člana posade (komandir, nišandžija, punjač i vozač) nakon analize rizika od ugradnje automatskog punjača. Analiza je pokazala da je u slučaju mehaničkog kvara potrebno mnogo vremena za njegov popravak. Kao i svaki britanski tenk (počevši od Centuriona), i Challenger 2 ima ugrađen kotlić za kuhanje vruće vode koja se koristi za pripremu čaja, drugih toplih napitaka ili toplih jela u vrećici. To je jedna od jedinstvenih značajki britanskih vozila.
NGC 6721
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Challenger 2
Operativna upotreba
mini|250px|desno|Manevri Challengera 2 u britanskoj vojnoj bazi Salisbury Plain Challenger 2 korišten je u mirovnim misijama u BiH i na Kosovu prije nego što je 2003. tokom invazije na Irak prvi puta korišten i u borbenim svrhama. Britanska 7. oklopna bridaga, dio 1. oklopne divizije je sa 120 Challengera 2 sudjelovala u operacijama oko iračkog grada Basre. Tenkovi su pružali vatrenu podršku britanskim snagama te su se pokazali odličnima. Mnogo prije početka invazije na Irak, na vježbama su uočeni problemi začepljenja filtera zraka s pijeskom, ali ti problemi su riješeni te nisu predstavljali problem u iračkoj pustinji.
U jednom slučaju tenk je napadnut s mitraljezima i bacačima granata. Vozačeva optika je oštećena dok su ostale optike oštećene prilikom komandirove naredbe za kretanje unatrag, kada je tenk upao u jarak. Challenger je direktno pogođen s osam sovjetskih RPG-7 i jednim francuskim protivtenkovskim projektilom MILAN. Posada je preživjela napad, tenk je dan na popravak, dok su najteža oštećenja bila na optici. Nakon svega šest sati popravka, tenk je ponovo stavljen u upotrebu. Drugi Challenger 2 uspio je "preživjeti" napad 70 sovjetskih RPG-7 projektila u incidentu pokraj Basre.
Britanska vojska je u Iraku pretrpjela još dva oštećenja Challengera te jedno uništenje tog tenka:
Kako bi se spriječila mogućnost ponavljanja ovakvih incidenata, Challenger 2 je nadograđen s novim pasivnim oklopnim paketom koji uključuje niz izmjena.
Challenger LIP
Challenger LIP (eng. Challenger Lethality Improvement Programme) je program poboljšanja kojime se postojeći top L30A1 na Challenger tenkovima zamijenjuje sa 120 mm glatkocijevnim topom Rheinmetall L55 kojeg trenutno koristi njemački tenk Leopard 2A6. Upotreba ove cijevi omogućava tenku da koristi streljivo NATO standarda razvijeno u Njemačkoj i SAD-u. To streljivo omogućuje više smrtonosne kinetičke energije prilikom penetracije u oklop. S druge strane to streljivo nije toliko politički kontroverzno i ekološki neprihvatljivo kao streljivo sa osiromašenimn uranom. Proizvodne linije takvog 120 mm streljiva u Velikoj Britaniji bit će zatvorene za nekoliko godina, tako da se danas koristi streljivo namijenjeno starijoj cijevi L30A1.
Jedan Challenger 2 tenk bio je opremljen s L55 topom te je podvrgnut testiranju u januaru 2006. Testiranja su potvrdila da je njemačko streljivo DM53 učinkovitije od CHARM 3 streljiva s osiromašenim uranom.
Na temelju LIP programa promijenjeno je skladištenje streljiva i rukovanje njime. Od ostalih poboljšanja, to je i regenerirani sistem ABH zaštite.
Challenger 2E
Challenger 2E je izvozna verzija tenka. Dodan mu je novi SUP koji uključuje dnevnu SAGEM MVS 580 termalnu optiku za komadira i sličnu SAGEM SAVAN 15 optiku za topnika, oboje s ugrađenim laserskim daljinometrom. Postoji servo upravljanje postojećim arsenalom tenka koje se može namjestiti na komandirovu optiku, čineći ga tako neovisnim od kupole.
BAE Systems je 2005. najavio da će se zaustaviti daljnji razvoj i izvoz Challengera 2E. Razlog tome bio je britanski neuspjeh da se taj tenk 2002. godine proda grčkoj vojsci. Na javnom konkursu je pobijedio njemački tenk Leopard 2.
CRARRV
mini|200px|desno|CRARRV oklopno inžinjersko vozilo CRARRV (eng. Challenger Armoured Repair and Recovery Vehicle) je oklopno vozilo projektovano za popravak oštećenih tenkova na terenu. Koristi Challengerov trup te ima pet mjesta, iako obično prevozi tročlanu posadu sastavljenu od Kraljevskih elektro-mehaničkih inžinjeraca. Preostala dva mjesta u vozilu namijenjena su privremenim putnicima (npr. onima iz oštećenog tenka).
Veličina i karakteristike inžinjerskog vozila su identične glavnom borbenom tenku, ali je umjesto naoružanja opremljen sa sljedećom opremom:
mini|210px|desno|Pontonski most Titan
Titan
Titan je kombinacija oklopnog vozila i pontonskog mosta koji se temelji na podvozju Challengera 2 te će zamijeniti slično starije vozilo Chieftain Armoured Vehicle Launched Bridge (ChAVLB). Titan je uveden u službu 2006. s 33 vozila koja su dodijeljena Kraljevskim inžinjercima. Titan može prevoziti 26 metara dugi most ili dva mosta dužine 12 metara.
Trojan
Trojan je borbeno inžinjersko vozilo koje je projektovano da zamijeni postojeće vozilo Chieftain AVRE (ChAVRE). Koristi šasiju Challengera 2 te bagersku kašika. Vozilo je kao i Titan projektovano za obavljanje uslužnih poslova.
Mississippi
Mississippi (fonol.:Misisipi) je država u SAD na obali Meksičkog zaliva u kojoj preovladava plodna nizija. Mississipi je industrijska i poljoprivredna država površina oko 125.000 km2, sa oko 3,2 miliona stanovnika od kojih je 40% crnaca. Klima je suptropska. Rudno blago Misisipija je nafta, nemetali, prirodni gas i dr. Glavni privredni proizvodi su soja, pamuk, kukuruz, duhan i šećerna trska. Od stočarstva uzgajaju se svinje i ovce. Nalazi se u jugoistočnom dijelu SAD-a i savezna je država od 1817.
Egzonukleaza
thumb|200px|3' do 5' asociranost egzonuklease sa Pol I Egzonukleaze su enzimi koji razlažu jedan po jedan nukleotid od kraja (egzo)polinukleotidnog lanca. Tada dolazi do hidrolizne reakcije koja prekida fosfodiesterske veze bilo na kraju 3' ili na 5'. Njihov bliski srodnik je endonukleaza koji cijepa fosfodiesterske veze u sredini (endo)polinukleotidnog lanca. Eukarioti i prokarioti imaju tri vrste egzonukleza uključenih u normalan promet iRNK: 5 'do 3' egzonukleleza (Xrn1), koja je ovisna o proteinu za odmotavanje; 3 'do 5' egzonuklaza, nezavisni protein; i poli (A) -specifična 3 'do 5' egzonuklaza.
Značaj za polimeraze
Poznato je da RNK polimeraza II djeluje tokom prekida transkripcije; djeluje s 5 'egzonuklazom (ljudski gen Xrn2) kako bi razgradio novoformirani transkript nizvodno, napuštajući mjesto poliadenilacije i istovremeno snimajući polimerazu. Ovaj postupak uključuje dopremanje egzonuklaze do pol II i prekidanje transkripcije. Pol I tada sintetizira DNK nukleotide umjesto prajmera RNK koji je upravo uklonila. DNK polimeraza I ima 3 'do 5' i 5 'do 3' egzonuklezne aktivnosti, koje se koriste pri uređivanju i korekturi DNK za pogreške. 3 'do 5' može ukloniti samo jedan mononukleotid istovremeno, a aktivnost 5 'do 3' može ukloniti mononukleotide ili najviše 10 nukleotida odjednom.
Tipovi kod E. coli
thumb|250px|top right|Egzonukleaza WRN sa (žutim) aktivnim mjestom U 1971., Lehman I. R. otkrio je egzonukluzu I u E. coli. Od tada su slijedila brojna otkrića, uključujući enzime kao što su: egzonuklaza II, III, IV, V, VI, VII, i VIII. Svaki tip egzonuklaze ima određenu vrstu funkcije ili uvjeta.
Egzonukleaza I razdvaja jednolančane DNK u smjeru 3 '→ 5', oslobađajući dezoksiribonukleozid 5'-monofosfate jedan za drugim. Ne cijepa lance DNK bez 'terminalnih 3'-OH grupa jer su blokirani fosforilnim ili acetilnim grupama.
Egzokuleaza II povezana je sa DNK polimerazom I, koja sadrži 5' egzonuklelezu koja se odvaja od RNK prajmera koji se nalazi odmah uzvodno od mesta sinteze DNK na način 5' → 3 '.
Egzonukleaza III ima četiri katalitske aktivnosti:
Egzonukleaza IV dodaje molekulu vode, tako da može prekinuti vezu oligonukleotida s nukleozid 5' monofosfatom. Da bi funkcionirala i radila na višim temperaturama od egzonuklaze I, ova egzonuklaza zahtijeva Mg 2+.
Egzonukleaza V je 3' do 5'  hidrolizujući enzim koji katalizira linearnu dvolančanu DNK i jednolančanu DNK, za što je potreban  Ca2+. This enzyme is extremely important in the process of homologous recombination. Egzonukleaza VIII je 5' do 3' dimerni protein koji ne zahtijeva ATP ili bilo kakve gepove ili ureze u niti ali za obavljanje svoje funkcije zahtijeva slobodnu 5' OH grupu.
Otkrića kod ljudi
Za 3-do 5 'endonukleazu ljudskog tipa poznato je da je od presudne važnosti za pravilnu obradu histona pre-iRNK, pri čemu U7 snRNP usmjerava postupak pojedinačnog cijepanja. Nakon uklanjanja proizvoda cijepanja nizvodnog toka (DCP) Xrn1 nastavlja daljnju razgradnju proizvoda dok se potpuno ne razgradi. Ovo omogućava recikliranje nukleotida. Xrn1 povezan je s aktivnosti kotranskripcije cijepanja (CoTC) koja djeluje kao prekursor za razvoj nezaštićenog slobodnog 5' kraja, tako da egzonuklaza može nizvodno ukloniti i degradirati produkt cijepanja (DCP). Ovo pokreće raskid transkripcije jer nije potrebno stvaranje DNK ili RNK lanaca u njihovim tijelima.
Say Say Say
"Say Say Say" je pjesma koju su napisali i izveli engleski muzičar Paul McCartney i američki muzičar Michael Jackson, objavljena u oktobru 1983. kao glavni singl na McCartneyjevom albumu Pipes of Peace iz 1983. godine. U produkciji Georgea Martina, pjesma je snimljena tokom produkcije McCartneyjevog albuma Tug of War iz 1982. godine, otprilike godinu dana prije objavljivanja "The Girl Is Mine", njihovog prvog dueta sa Jacksonovog albuma Thriller (1982).
Nakon objavljivanja u oktobru 1983., "Say Say Say" je postao Jacksonov sedmi top deset hit u godini. Bio je to hit broj jedan u Sjedinjenim Državama (njegov šesti singl broj jedan tamo), Kanadi, Norveškoj, Švedskoj i nekoliko drugih zemalja, dostigao je drugo mjesto u Ujedinjenom Kraljevstvu i dostigao vrh među prvih deset u Australiji, Austriji, Novi Zeland, Holandija, Švajcarska i preko 20 drugih zemalja. 2013. Billboard magazin uvrstio je pjesmu kao 41. najveći hit svih vremena na Billboard Hot 100 top listama. Takođe je proglašena za devetu najbolju saradnju svih vremena u anketi čitalaca Rolling Stonea.
Singl je u decembru 1983. godine dobio zlatni certifikat od strane Udruženja izdavačke industrije Amerike, što predstavlja prodaju od 1.000.000 kopija. Singl je promovisan uticajnim muzičkim spotom koji je režirao Bob Giraldi. U središtu kratkog filma su dva prevaranta po imenu "Mac i Jack" (koje igraju McCartney i Jackson).
Sibiu (okrug)
Sibiu je jedan od 41 okruga Rumunije. Nalazi se u centralnom dijelu države, unutar historijske regije Transilvanije. Prostire se na površini od 5.432 km2 i okrug je srednje veličine. Prema podacima od 31. 10. 2011. godine u okrugu je živjelo 375.992 stanovnika. Prosječna gustina je 69 stanovnika po km2 i niža je u odnosu na nacionalni prosjek.
Glavni i najveći grad je Sibiu.
Geografija
Na jugu okruga nalazi se Karpatsko gorje (Južni Karpati) s planinom Făgăraș (s vrhom iznad 2500 m), Lotru i Cindrel koje čine do 30% površine okruga. Rijeka Olt protiče kroz planinske predjele okruga Sibiu, formirajući jednu od najfrekventnijih saobraćajnih veza između Transilvanije i Vlaške. Na sjevernoj strani se nalazi Transilvanijska visoravan.
Najvažnije rijeke koje protiču kroz okrug su Olt na jugu s glavnim pritokama Cibin i Târnava na sjeveru.
Graniči sa sljedećim rumunskim okruzima: Mureș na sjeveru, Brașov na istoku, Argeş na jugoistoku, Vâlcea na jugu i okrugom Alba na zapadu.
Demografija
Prema popisu stanovništva Rumunije zaključno sa 31. 10. 2011. u Okrugu je živjelo 375.992 stanovnika što je prosječna gustina od 69 stanovnika po km2.
Etnički sastav stanovništva bio je sljedeći:
Stara željeznička stanica u Lukavcu
Stara željeznička stanica u Lukavcu predstavlja najstariji očuvani infrastrukturni objekat u općini Lukavcu iz austrougarskog perioda. Stanica je podignuta 1894. godina, na uskotračnoj pruzi Doboj-Simin Han, čija je gradnja trajala do 29. aprila 1886. godine. Na 28. sjednici Komisije za očuvanje nacionalnih spomenika, održanoj 1. januara 2015. godine u Sarajevu, donesena je Odluka kojom je stanica proglašena za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Lokacija
Stara željeznička stanica se nalazi u Prvoj ulici broj 3, južno u odnosu na centralni dio Lukavca, u produžetku Milerove ulice, na čijem se istočnom kraju nalazi Vila Solvay. Objekat stanice se nalazi 220 m od Fabrike sode na zapadu. Sjeverno od objekta se nalazi park sa spomen-obilježjem palim borcima iz Drugog svjetskog rata i sportska dvorana.
Historija
Početkom druge polovine 20. vijeka, nakon ukidanja uskotračne pruge Doboj – Simin Han, mijenja namjenu i postaje Dom zdravlja Lukavac. Nakon rata u BiH sprat i dio prizemlja dobijaju stambenu funkciju. Godine 1997. u objekat je smješteno sjedište Crvenog krsta općine Lukavac. Tokom marta 2015. godine u prizemlje objekta uselio se Auto-moto klub Lukavac, i u istom prostoru je klubska kafana. Objekat Stare željezničke stanice predstavlja zapušten objekat, gdje se ne vrše zadovoljavajuće mjere redovnog održavanja.
Opis
Objekat je pravougaone osnove dimenzija 20,10 m x 10,04 m, a spratnost objekta iznosi P + 1 + potkrovlje. Zgrada se sastoji od većeg zapadnog dijela dimenzija 13,70 x 10,04 m pokrivenog dvovodnim krovom i prizemnog istočnog dijela dimenzija 6,40 x 10,04 m, čiji je sjeverni kraj pokriven ravnim krovom, a južni jednovodnim krovom.
Muhamed Enveri Kadić
Biografija
Tokom rada u arhivu prikupljao je i prepisao stotine različitih fermana, berata, bujruldija, hudžeta, ilama, vakufnama, knjiga i ostalih dokumenata vezanih za historiju Bosne. Njegovo poznato djelo "Historija Bosne" na osmanlijskom turskom jeziku sadrži oko 12.000 folija teksta u 28 svezaka u rukopisu, koji obuhvataju historiju Bosne od polovine 15. do početka 20. vijeka. Original se danas čuva u Gazi Husrev-begovoj biblioteci, a trenutno se prevodi njegovo djelo. Kadić je ovo djelo pisao preko 40 godina. Pored toga bavio se pjesništvom i epigrafikom.
Košarka na Olimpijskim igrama 2004.
Košarka na Olimpijskim igrama u Atini 2004. godine uključivala je takmičenja u muškoj i ženskoj konkurenciji. Prvo mjesto u muškoj konkurenciji je zauzela Argentina, koja je u fuinalu pobijedila Italiju rezultatom 84:69. Kod žena, prva je bila ekipa SAD, sa pobjedom u finalu protiv Australije od 74:63.
Kriptogame
Cryptogamae (grč. κρυπτός – kriptos = skriven + γαμέω -  gameein, spojiti, oženiti se) odomaćeno kao kriptogame, su biljke (u širem smislu riječi) koje se razmnožava sporama, bez cvjetova ili sjemena. Njihovo ime upućuje na skriveno razmnožavanje, što se odnosi na činjenicu da ne proizvede sjeme, pa na taj način kriptogama predstavljaju biljke koje nemaju sjeme. Povremeno se upotrebljavaju i druga imena, poput talofite, "niže biljke" i "biljke sa sporama".
Kao grupa, Cryptogamae su suprotnost grupi Phanerogamae (grčki φανερός - faeros = vidljiv) ili Spermatophyta (grčki σπέρμα - sperma = sjeme + φυτόν - fiton = biljka), sjemenjače. Najpoznatije gruše kriptogama su alge, lišaji, mahovine i paprati, ali uključuju i nefotosintetske organizme koji su uobičajeno klasifikovani kao biljke, poput gljiva, sluzastih plijesni i bakterija.
U prošlosti su kriptogame formalno prepoznate kao grupa unutar biljnog carstva. U svom sistemu za klasifikaciju svih poznatih biljaka i životinja, Carl Linnaeus (1707–1778) je biljno carstvo podijelio na 24 razreda, od kojih je jedan bio "Cryptogamia". To je obuhvatalo sve biljke sa skrivenim reproduktivnim organima. Podijelio je Cryptogamia u četiri reda: Alge, Musci (Bryophyta), Filices (Paprati) i Fungi.
Nisu sve kriptogame tretirani kao dio biljnog carstva; posebno se gljive smatraju zasebnim carstvom, uže povezanim sa životinjama nego biljkama, dok se plavo-zelene alge sada smatraju koljenom od bakterija. Stoga u suvremenoj biljnoj sistematici "Cryptogamae" nije taksonomsko koherentna skupina, već je kladistički polifiletka. Međutim, svi organizmi poznati kao kriptogame pripadaju polju koje tradicionalno proučavaju botaničari, a imena svih kriptogama regulirana su Međunarodnim kodeksom nomenklature za alge, gljive i biljke.
Borut Pahor
Borut Pahor (rođen 2. novembra 1963.) slovenski je političar i bivši predsjednik Slovenije.
U periodu od novembra 2008. do februara 2012. nalazio se na položaju premijera i na čelu stranke Socijademokrata.
Biografija
Rođen je u Postojni, tada SR Slovenija, SFRJ. Djetinjstvo je proveo u Šempetru pri Gorici na granici s Italijom. Srednju školu je završio u Novoj Gorici i 1983. upisao Univerzitet u Ljubljani gdje je 1987. diplomirao politologiju, a za diplomski rad dobio Prešernovu nagradu.
Za vrijeme studija je postao član SKJ, odnosno njene republičke organizacije ZKS. Tamo je postao zagovornik reformističkog krila pod Milanom Kučanom. Na prvim višestranačkim izborima je kao kandidat ZKS izabran u slovenski parlament gdje je ostao do 2004. godine. Godine 1997. je došao na čelo Združene liste socijaldemokrata zalažući se za platformu Trećeg puta.
Pahor je pred parlamentarne izbore 2008. godine sklopio savez sa Liberalnom demokracijom Slovenije i strankom Zares. Nakon izbora mu je formiranje vlade i poziciju premijera omogućila penzionerska stranka DeSuS. Pahorova vlada je na vlast došla nedugo nakon izbijanja globalne recesije koja je, pogotovo 2009. godine, teško pogodila Sloveniju. Pahor je u odnosu na svog prethodnika Janeza Janšu ostvario vrlo dobre odnose sa susjednom Hrvatskom, pristavši na arbitražu o spornoj granici, i za to stekao podršku na referendumu. Međutim, njegovi pokušaji da efekte krize riješi politikom rezova, uključujući smanjivanje penzija, učinile su njegovu vladu nepopularnom. U aprilu 2011. su ga formalno napustili penzioneri, a u julu 2011. i stranka Zares. 20. septembra 2011. mu je izglasano nepovjerenje. Premijer je bio do februara 2012. kada ga je naslijedio Janša.
U decembru 2012. postaje novi predsjednik Slovenije. U novembru 2017. na predsjedničkim izborima osvojio je drugi predsjednički mandat. U decembru 2022. odlazi sa pozicije predsjednika nakon dva odslužena mandata.
Krsto Bjeletić
Krsto Bjeletić "Krčun" (1917 – 2. januar 1942) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 1917. u selu Vukosavcima, kod Lopara. Poticao je iz siromašne seljačke porodice. Veoma rano se priključio revolucionarnom radničkom pokretu, koji je bio razvijen u Bijeljini i njenoj okolini, odakle su poticali i mnogi revolucionari – Rodoljub Čolaković, Dimitrije Lopandić i dr. Kada je krajem 1939. u Loparama formirana partijska ćelija, Krsto je postao njen član. Kao veoma povjerljiv, dobijao je zadatke da prenosi partijske materijale i poštu u Tuzlu, Lopare, Brčko i Bijeljinu.
Poslije okupacije Kraljevine Jugoslavije, 1941. učestvovao je u organizovanju ustanka na Majevici. Početkom augusta, sa grupom od sedam boraca učestvovao je u prvim diverzantskim akcijama na ovom području. Krajem augusta, bila je formirana i partizanska četa, koja je brojala 20 boraca. Početkom septembra, krenuo je u Birač sa još jednim drugom, da Oblasnom štabu NOP odreda za istočnu Bosnu podnese izvještaj i primi dalje direktive. Na tom putu, ga je u okolini Spreče, presrela grupa ustaša, koja ga je pretukla kundacima i misleći da je mrtav ostavila kraj puta. Uveče kada se smračilo, Krsto se uspio skloniti odatle i nastaviti dalje. Iako teško pretučen, uspio je nekako da stigne do Šekovića, gdje je zadržan sve do kraja septembra, dok se potpuno nije oporavio.
Po povratku na Majevicu, postao je komandir Prve čete Majevičkog partizanskog odreda. Pored vojnih aktivnosti, Krsto je aktivno radio na propagiranju Narodnooslobodilačkog pokreta (NOP), među narodom na Majevici. Ljudima je objašnjavao smisao politike bratstva i jedinstva i oštro se protivio vršenju međuetničkih zločina. Posebno je radio na razobličavanju četničke politike, čije su vođe i istočnoj Bosni, otvoreno sarađivale sa okupatorima.
U selu Piperi, kod Lopara, njegova četa je 2. januara 1942, pokušavala da zaustavi prodor dijelova Šestog pješadijskog puka Domobranstva NDH. Iako je bio komandir čete, Krsto se u borbama nije odvajao od svog puškomitraljeza. Prilikom pokušaja da se prebaci na bolje mjesto, za dejstvovanje po neprijatelju, bio je teško ranjen. Puzeći po snijegu i izloženi neprijateljskom vatrom, njegovi saborci su ga izvukli, ali je uslijed teških rana preminuo. Njegovo tijelo je potom preneseno u Vukosavce, gde je 5. januara sahranjeno na seoskom groblju.
Ukazom predsjednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 24. augusta 1953, proglašen je za narodnog heroja Jugoslavije.
Osnovna škola u selu Šibošnica, nosila je njegovo ime.
Sekunda
Sekunda (simbol s) je mjerna jedinica za vrijeme, jedna od 7 osnovnih jedinica SI sistema. Historijski, sekunda je definisana kao 1⁄86400 dana – ovaj faktor je izveden iz podjele dana na 24 sata, zatim 1 sata na 60 minuta i na kraju 1 minute na 60 sekundi (24 × 60 × 60 = 86400)
Sadašnja i formalna definicija u Međunarodnom sistemu jedinica (SI) je preciznija:
Ova trenutna definicija je usvojena 1967. godine kada je postalo izvodljivo definisati sekundu na osnovu osnovnih svojstava prirode sa cezijumskim satovima. Budući da brzina Zemljine rotacije varira i lagano se usporava, prestupna sekunda se dodaje u nepravilnim intervalima vremenu kako bi satovi bili sinhronizovani sa Zemljinom rotacijom.
Upotreba
Analogni i ručni satovi često imaju šezdeset kvačica na licu koje predstavljaju sekunde (i minute) i "sekundnu kazaljku" koja označava protok vremena u sekundama. Digitalni satovi i ručni satovi često imaju dvocifreni brojač sekundi.
SI prefiksi se često kombinuju sa riječi sekunda da bi označili podjele sekunde: milisekunde (hiljaditi dio sekunde), mikrosekunde (milioniti dio sekunde), nanosekunde (milijarditi dio sekunde), a ponekad i manje jedinice sekunde. Višestruke sekunde se obično broje u satima i minutama. Iako se SI prefiksi također mogu koristiti za formiranje višekratnika sekunde, kao što su kilosekunde (hiljade sekundi), takve jedinice se rijetko koriste u praksi. Svakodnevno iskustvo sa malim djelićima sekunde je mikroprocesor od 1 gigaherca koji ima vrijeme ciklusa od 1 nanosekunde. Brzine zatvarača kamere se često izražavaju u dijelovima sekunde, kao što je 1⁄30 sekunde ili 1⁄1000 sekunde.
Seksagezimalne podjele dana iz kalendara zasnovane na astronomskim posmatranjima postoje od trećeg milenijuma prije nove ere, iako nisu bile sekunde kakve danas poznajemo. Tada se nisu mogle mjeriti male podjele vremena, pa su takve podjele matematički izvedene. Prvi mjerači vremena koji su mogli precizno brojati sekunde bili su satovi s klatnom izmišljeni u 17. vijeku. Počevši od 1950-ih, atomski satovi su postali bolji mjerači vremena od Zemljine rotacije, i nastavljaju da postavljaju standard i danas.
Satovi i solarno vrijeme
Mehanički sat, koji ne zavisi od mjerenja relativne rotacione pozicije Zemlje, održava jednoobrazno vrijeme koje se zove srednje vreme, bez obzira na preciznost koja mu je svojstvena. To znači da će svaka sekunda, minuta i svaka druga podjela vremena koju broji sat imati isto trajanje kao i svaka druga identična podjela vremena. Ali sunčani sat koji mjeri relativni položaj Sunca na nebu koji se zove prividno vrijeme, ne održava jednolično vrijeme. Vrijeme koje održava sunčani sat varira u zavisnosti od doba godine, što znači da sekunde, minute i svaka druga podjela vremena imaju različito trajanje u različito doba godine. Vrijeme dana mjereno srednjim vremenom u odnosu na prividno vrijeme može se razlikovati za čak 15 minuta, ali će se jedan dan razlikovati od sljedećeg samo za malu količinu; 15 minuta je kumulativna razlika u jednom dijelu godine. Efekat je uglavnom zbog iskošenosti Zemljine ose u odnosu na njenu orbitu oko Sunca.
Razliku između prividnog sunčevog vremena i srednjeg vremena astronomi su prepoznavali još od antike, ali prije pronalaska tačnih mehaničkih satova sredinom 17. vijeka, sunčani satovi su bili jedini pouzdani satovi, a prividno solarno vrijeme jedini opšteprihvaćeni standard.
Događaji i jedinice vremena u sekundama
Djelići sekunde obično se označavaju decimalnim zapisom, na primjer 2,01 sekunda. Višestruke sekunde se obično izražavaju kao minute i sekunde, ili sati, minute i sekunde vremena na satu, odvojene dvotačkama, kao što su 11:23:24 ili 45:23 (posljednja notacija može dovesti do nejasnoća, jer isto notacija se koristi za označavanje sati i minuta). Rijetko ima smisla izražavati duže vremenske periode kao što su sati ili dani u sekundama, jer su to nespretno veliki brojevi. Za metričku jedinicu sekunde, postoje decimalni prefiksi koji predstavljaju 10−30 do 1030 sekundi.
Neke uobičajene jedinice vremena u sekundama su: minuta je 60 sekundi; sat je 3.600 sekundi; dan je 86.400 sekundi; sedmica je 604.800 sekundi; godina (osim prijestupne) je 31,536,000 sekundi; i (gregorijanski) vijek u prosjeku iznosi 3,155,695,200 sekundi; sa svim gore navedenim isključujući sve moguće prestupne sekunde.
Neki uobičajeni događaji u sekundama su: kamen padne oko 4,9 metara od mirovanja u jednoj sekundi; klatno dužine oko jednog metra ima zamah od jedne sekunde, tako da satovi sa klatnom imaju klatna dugačka oko metar; najbrži ljudski sprinteri trče 10 metara u sekundi; okeanski talas u dubokoj vodi putuje oko 23 metra u jednoj sekundi; zvuk putuje oko 343 metra u jednoj sekundi u vazduhu; svjetlosti je potrebno 1,3 sekunde da stigne do Zemlje sa površine Mjeseca, na udaljenosti od 384.400 kilometara.
Standardi za mjerenje vremena
Skup atomskih satova širom svijeta drži vrijeme konsenzusom: satovi "glasaju" o tačnom vremenu, a svi satovi za glasanje se usmjeravaju tako da se slažu s konsenzusom, koji se naziva Međunarodno atomsko vrijeme (TAI). TAI "otkucava" atomske sekunde.
Civilno vrijeme je definisano tako da se slaže sa rotacijom Zemlje. Međunarodni standard za mjerenje vremena je univerzalno koordinirano vrijeme (UTC). Ova vremenska skala "otkucava" iste atomske sekunde kao TAI, ali umeće ili izostavlja preskočne sekunde po potrebi da bi se ispravile varijacije u stopi rotacije Zemlje.
Vremenska skala u kojoj sekunde nisu baš jednake atomskim sekundama je UT1, oblik univerzalnog vremena. UT1 je definisan rotacijom Zemlje u odnosu na Sunce i ne sadrži prestupne sekunde. UT1 se uvijek razlikuje od UTC za manje od sekunde.
Optički rešetkasti sat
Iako još uvijek nisu dio nijednog standarda za mjerenje vremena, optički rešetkasti satovi sa frekvencijama u spektru vidljive svjetlosti sada postoje i najprecizniji su od svih mjerača vremena. Stroncijumski sat sa frekvencijom 430 THz, u crvenom opsegu vidljive svjetlosti, sada drži rekord u preciznosti: dobiće ili izgubiti manje od sekunde za 15 milijardi godina, što je duže od procijenjene starosti svemira. Takav sat može mjeriti promjenu u visini od samo 2 cm promjenom brzine zbog gravitacijske vremenske dilatacije.
Električni orgazam (album)
Električni orgazam je prvi studijski album istoimene beogradske grupe. Album sadrži 11 pjesama, od kojih su hitovi "Nebo", "Krokodili dolaze", "Konobar" i "Vi". Objavljen je 1981. pod diskografskom kućom Jugoton.
Objavljen je 3 mjeseca nakon Paket aranžmana. Snimljen je tokom 1981. Prate ga muzički spotovi za pjesme "Krokodili dolaze" i "Vi".
Na novijim izdanjima, našla se i pjesma "Zlatni papagaj", također sa albuma Paket aranžman.
NGC 5257
NGC 5257 (također poznat kao Arp 240, IRAS 13373+0105, MCG 0-35-15, PGC 48330 i UGC 8641) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 312 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 1,60 (145 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (73 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 13. maja 1793. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Gortina
Gortina je naseljeno mjesto u sastavu općine Muta, regija Koruška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Radlje ob Dravi.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Gortina je imala 601 stanovnika.
Napomena: ''U 1953. nastalo spajanjem naselja Spodnja Gortina i Zgornja Gortina koja su ukinuta. U 1984. smanjeno za dio naselja koji je priključen naselju Muta.''
Nogometne utakmice SAD – Slovenija
Vanjski linkovi
Liste des matchs de l'équipe de Slovénie de football par adversaire
Najviši državni domeni
Državni internet domeni (eng. Country code top-level domain - ccTLD) su najviši Internet domeni koji se koriste ili su rezervisani za neku državu ili zavisnu teritoriju. Najviši internet domeni državnih kodova su sačinjeni od dva slova i većina njih se poklapa sa ISO 3166-1 standardom državnih kodova.
IC 49
IC 49 (također poznat kao MCG 0-3-3, PGC 2617 i UGC 468) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 210 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,50 (92 hiljade sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (79 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 18. septembra 1890. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 3748
NGC 3748 (također poznat kao Arp 320, MCG 4-28-7 i PGC 36007) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 405 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 0,70 (83 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (47 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Ralph Copeland 5. aprila 1874. godine.
Korlati
Korlati su naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Bosna i Hercegovina.
NGC 3748
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Brzo klizanje na Zimskim olimpijskim igrama 2014 – ekipna potjera (žene)
100p|desno
Četvrtfinale
OR = Olimpijski rekord, RS = rekord staze
Polufinale
Polufinala su održana 21 februara.
OR = Olimpijski rekord, RS = rekord staze
Finale
Finale je održano 22. februara.
OR = Olimpijski rekord RS = rekord staze
NGC 2283
NGC 2283 (također poznat kao ESO 557-13, IRAS 06436-1809, MCG -3-18-2 i PGC 19562) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 38 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki pas. Najveći prečnik je 3,60 (40 hiljada sg) a najmanji 2,7 uglovnih minuta (30 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 6. februara 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
.рф
.рф jest ćirilična internet domena za Rusiju.
Rusija trenutno koristi domenu .ru
Domena .рф se počela koristiti 13. maja 2010. i prve dvije adrese na koje se može pristupiti su http://президент.рф (predsjednik) and http://правительство.рф (vlada).
Stranka demokratske akcije
Stranka demokratske akcije (SDA) je bosanskohercegovačka politička stranka osnovana 26. maja 1990. godine u Sarajevu. Zalagala se za nezavisnu, suverenu i nedjeljivu Republiku Bosnu i Hercegovinu. Prvi predsjednik i osnivač je bio Alija Izetbegović. Poslije Alije Izetbegovića na mjesto predsjednika SDA dolazi Sulejman Tihić. Na 6. Kongresu SDA 2015. godine izabran je novi predsjednik stranke Bakir Izetbegović, sin Alije Izetbegovića.
Počevši svoj politički razvoj kao nacionalna stranka Bošnjaka desnog centra. Članica je grupacije Evropskih narodnih stranaka, a teži političkom centru. Iz ove stranke će nastati: Muslimanska bošnjačka organizacija (MBO), Stranka za BiH (SzBiH), Demokratska narodna zajednica (DNZ).
Historija
Osnivanje stranke počinje 1989. Rusmir Mahmutćehajić je u razgovorima s Alijom Izetbegovićem raspravljao o organizovanju muslimanskog naroda. Maid Omeragić, koji je zajedno s Muhamedom Jukićem namjeravao osnivati Muslimansku narodnu stranku Jugoslavije bio je pozvan da se uključi u već postojeću. Iste godine u Zagrebu se osniva Islamski institut gdje se organizuje Matični odbor stranke. U Matični odbor se uključeni: Alija Izetbegović, Alija Isaković, Munib Maglajlić, Mustafa Cerić, Osman Muftić itd. Prvi sastanak održan je u zagrebačkoj džamiji gdje je učestvovalo oko 30 ljudi. Mahmutćehajić odbija dalju saradnju i ide u Francusku nakon što je saznao da Izetbegović održava kontakte se Adilom Zulfikarpašićem. Zulfikarpašić je nakon Drugog svjetskog rata emigrirao u Švicarsku. Izetbegovićev sin Bakir je prema tvrdnjama Zulfikarpašića više puta dolazio u Zürich na razgovore. Prvo sjedište stranke nalazilo se u Tešanjskoj 4, u prostorijama preduzeća "Lesnina" gdje je radio Muhamed Čengić jedan od aktivista SDA. Čengić tvrdi da je oko 40 ljudi potpisalo dokument o osnivanju stranke, te da je naziv stranke SDA predložio Safet Isović. Kasnije dolazi u stranku i Fuad Muhić koji je također smatrao da se Muslimani trebaju politički organizovati. Lobiranje za stranku se odvijalo na nekoliko načina: uspostavljeni su kontakti sa Islamskom vjerskom zajednicom, uključuje se Fikret Abdić direktor PO SOUR Agrokomerc a koji je među Krajišnicima uživao veliki ugled kao i Sulejman Ugljanin iz Sandžaka. Funkciju predsjednika stranke obavlja Izetbegović, a za potpredsjedike su izabrani: Adil Zulfikarpašić, Salim Šabić i Mirsad Ćeman. Da bi se zadovoljila regionalna pripadnost stranci u predsjedništvo ulaze Mirsad Veladžić (prostor Krajin e) i Sulejman Ugljanin (prostor Sandžaka) pored njih tu su bili: Džemaludin Latić, Omer Behmen i Kenan Mazlami.
Prvi osnivački kongres
Prvi osnivački kongres održan je 26. maja 1990 u svečanoj sali hotela "Holiday Inn". Tu će Dalibor Brozović, koji je došao kao gost ispred HDZ-a, pomenuti teze velikohrvatskih zagovornika da će se "granica Hrvatske braniti na Drini" i "da je Bosna meki trbuh Hrvatske". Ovo je ostalo nezapaženo jer je vladala velika euforija među prisutnima, no nakon ovoga je bilo izvjesno da Brozović ne može računati na Izetbegovića. Alija Izetbegović je održao govor gdje je naveo da: