cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spomenik borcima NOR-a u Ilidži
Opis
Podrazumijeva dva vizuelno jednaka upečatljiva elementa: kubus sa imenima nastradalih i kvadar koji nosi friz. Oba elementa su na platformi koja pokriva kosturnicu. Pripada modernoj arhitekturi i podrazumijeva kombinovanje čistih, pravolinijskih formi. Autor je stvorio iluziju lebdeće, pravougaone, horizontalno postavljene plohe iz koje izbija vertikalna, vizuelno monolitna ploha.
Mustafa Dovadžija
Mustafa Dovadžija (Sarajevo, 8. oktobar 1921 — okolina Sarajeva, početak maja 1942), bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 8. oktobra 1921. godine u Sarajevu. Do Drugog svjetskog rata radio je kao bravar u željezničkoj radionici u Sarajevu. Godine 1938, priključio se sarajevskom radničkom pokretu. Godine 1940, postao je član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ), a 1941. član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ).
Na početku oružanog ustanka, bio je kurir Pokrajinskog komiteta KPJ za Bosnu i Hercegovinu. Održavao je vezu između ilegalne partijske organizacije u Sarajevu i Pokrajinskog komiteta na slobodnoj teritoriji. Više je puta kao kurir odlazio do Užica u sjedište Vrhovnog štaba NOVJ. Boraveći s vremena na vrijeme na slobodnoj teritoriji na Romaniji, učestvovao je u više borbi.
Iako je njegova kuća u Sarajevu bila pod policijskim nadzorom, uspio je da potajno montira radio-stanicu u njenom podrumu. Ilegalci su u početku u njegovom podrumu uvježbavali rukovanje oružjem. Jednom je Mustafinu kuću opkolilo osam ustaških agenata, ali je on uspio da se probije, pritom teško ranivši jednog agenta. Jednom prilikom je u samom centru grada usred dana ušao u Direkciju željeznica i pištoljem prisilio službenika da mu preda šapirograf sa matricama, koji je bio potreban ilegalcima, a zatim se mirno udaljio.
Zbog njegove ilegalne aktivnosti, policija je pojačala potragu za Mustafom. Početkom maja 1942, dok je išao iz Sarajeva prema oslobođenoj teritoriji kako bi podnio izvještaj o stanju partijske organizacije u gradu, Mustafu su uhvatili četnici. Nakon okrutnog mučenja i ispitivanja, ubili su ga.
Naslijeđe
Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 5. jula 1951. godine, proglašen je za narodnog heroja. Danas jedna ulica u naselju Vratnik, u starom dijelu Sarajeva, nosi njegovo ime.
Dolenje Selce
mini|280px|Dolenje Selce, ostaci starog grada Kozjaka Dolenje Selce (njem. Unterselze) su naseljeno mjesto u sastavu općine Trebnje, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Trebnje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Dolenje Selce su imale 56 stanovnika.
Napomena: ''U 1955. povećano za naselje Kozjak koje je ukinuto.''
Zablatje
Zablatje je naseljeno mjesto u sastavu općine Legrad, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Koprivnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zablatje je imalo 231 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Zablatje je imalo 326 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Almir Aganspahić
Almir Aganspahić (Sarajevo, 12. septembar 1996) bosanskohercegovački je nogometaš koji trenutno nastupa za Mladost Doboj Kakanj.
Nevlje
mini|280px|Nevlje, rimokatolička crkva "Sv. Jurij" Nevlje su naseljeno mjesto u sastavu općine Kamnik, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Cliftonville FC
Cliftonville F.C. je profesionalni nogometni klub iz Sjeverne Irske. Klub je osnovan 20. septembra 1879. godine. Takmiči se u prvoj ligi Sjeverne Irske. Domaće utakmice igra na stadionu Solitude, čiji je kapacitet 6.224 mjesta. Najveći rival kluba je Crusaders.
Nevlje
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Kamnik.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Nevlje su imale 251 stanovnika.
Bučje (Čelić)
Historija
Naselje Bučje se do rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) u cjelini nalazilo u sastavu općine Lopare.
Chagasova bolest
Chagasova bolest ili američka tripanozomijaza jest tropska parazitska bolest uzrokovana protozoom Trypanosoma cruzi. Uglavnom je prenose insekti poznati pod imenom tropske stjenice. Simptomi se mijenjaju tokom infekcije; obično u ranoj fazi ili nisu prisutni ili su blagi i mogu uključivati groznicu, otečene limfne čvorove, glavobolje ili lokalne otekline na mjestu ugriza. Nakon 8-12 sedmica pojedinci ulaze u hroničnu fazu bolesti, a u 60-70% slučajeva nikad se ne pojave dodatni simptomi. Preostalih 30 do 40% ljudi razvije daljnje simptome 10 do 30 godina nakon početne infekcije. Simptomi uključuju proširenje srčanih komora u 20 do 30% slučajeva, što dovodi do zatajenja srca. Kod 10% ljudi može se pojaviti i proširenje jednjaka ili debelog crijeva.
Uzrok i dijagnoza
T. cruzi obično se prenosi na ljude i druge sisare putem sisanja krvi, koje čine tropske stjenice iz potporodice Triatominae. Ovi insekti poznati su pod više domaćih imena, uključujući vinchuca u Argentini, Boliviji, Čileu i Paragvaju, barbeiro (berberin) u Brazilu, pito u Kolumbiji, chinche u Srednjoj Americi te chipo u Venecueli. Ova bolest također se može prenijeti i putem transfuzije krvi, transplantacije organa, konzumiranja hrane kontaminirane parazitima i s majke na fetus. Rani stadij bolesti dijagnosticira se pronalaženjem parazita u krvi pomoću mikroskopa. Hronična bolest dijagnosticira se pronalaženjem antitijela na T. cruzi u krvi.
Prevencija i liječenje
Prevencija uglavnom podrazumijeva eliminaciju tropskih stjenica i izbjegavanje njihovog ugriza. Ostale preventivne mjere uključuju skrining krvi koja se koristi za transfuziju. Do 2013. godine vakcina još uvijek nije bila napravljena. Rana infekcija može se liječiti benznidazolom ili nifurtimoksom. Uzimanje ovih lijekova u ranoj fazi bolesti skoro uvijek rezultira izlječenjem, ali se njihova efikasnost smanjuje s odmicanjem Chagasove bolesti. Kad se koriste kod hroničnog oblika bolesti, mogu odgoditi ili spriječiti razvoj simptoma krajnje faze. Benznidazol i nifurtimoks izazivaju privremene neželjene efekte kod oko 40% ljudi, uključujući poremećaje na koži, toksikaciju mozga i iritaciju probavnog sistema.
Epidemiologija
Procjenjuje se da 7-8 miliona ljudi, uglavnom u Meksiku, Srednjoj i Južnoj Americi ima ovu bolest. To rezultira s oko 12.500 smrtnih slučajeva godišnje zaključno sa 2006. godinom. Većina ljudi s ovom bolešću su siromašni i većina ih ne shvata da su zaraženi. Velike seobe stanovništva proširile su područja u kojima se javljaju slučajevi Chagasove bolesti, koja danas uključuju i mnoge evropske zemlje i SAD. U ovim područjima također je došlo do povećanja broja slučajeva zaključno sa 2014. godinom. Bolest je 1909. prvi opisao Carlos Chagas, po kome je i dobila ime. Ona napada više od 150 životinjskih vrsta.
Hematoksilinsko-eozinska boja
Boja od hematoksilina i eozina (često skraćeno kao "'boja H&E ili HE boja) jedno je od glavnih tkivnih bojila koja se koristi u histologiji.  To je najčešće korištena boja u medicinskoj dijagnostici i često je zlatni standard. Naprimjer, kada patolog pogleda biopsiju sumnjivu na karcinom, histološki preparat će vjerovatno biti obojen H&E.
H&E je kombinacija dvije tkivne boje: hematoksilinom i eozinom. Hematoksilin boji ćelijsko jedro u plavo, a eozin vanćelijski matriks i citoplazmu u ružičastu boju, a druge strukture poprimaju različite nijanse, prelibe i kombinacije ovih boja. Otuda patolog može lahko razlikovati jedarni i citoplazmatski dio ćelije, a osim toga, ukupne obrasce obojenja od emisije boja, opći raspored i distribuciju ćelija i pruža općeniti pregled strukture uzorka tkiva. Dakle, prepoznavanje uzoraka, stručnjačko prepoznavanje uzorka i pomoću softvera koji pomaže stručnjacima, pruža histološke informacije. Ovu kombinaciju boja je prvi put predstavio u A. Wissowzky, 1876.
Upotreba
Postupak bojenja pomoću H&E glavno je bojenje u histologiji   dijelom i zato što se to može učiniti brzo, nije skupo i bojenje tkiva na takav način omogućava da se otkriva značajna količina mikroskopske anatomije     i može se koristiti za dijagnozu širokog spektra histopatoloških stanja. Rezultati bojanja pomoću H&E ne ovise pretjerano o hemikalijama koja se koristi za fiksiranje tkiva ili male nedosljednosti u laboratorijskom protokolu, i ovi faktori doprinose njegovoj rutinskoj upotrebi u histologiji.
H&E bojenje ne pruža uvijek dovoljan kontrast za razlikovanje svih tkiva, ćelijskih struktura ili distribuciju hemijskih supstanci,, a u tim slučajevima se koriste specifičnije boje i metodi.
Metod primjene
Postoji mnogo načina za pripremu rastvora hematoksilina (formulacija) koje se koriste u postupku H&E,  pored toga, postoji mnogo laboratorijski protokola za proizvodnju H&E obojenih preparata, od kojih neki mogu biti specifični za određenu laboratoriju. Iako ne postoji standardni postupak, rezultati po dogovoru su razumno dosljedni u tome što su ćelijska jedra obojene plavo, a citoplazma i vanćelijski matriks ružičasto. Histološke laboratorije mogu također prilagoditi količinu ili tip bojenja za određene patološka stanja.
Nakon što se tkiva prikupe (često kao biopsijama) i fiksiraju, obično se dehidriraju i ugrade u rastopljeni parafinski vosak, a rezultirajući blok se postavi na mikrotom i iseče na tanke kriške. Odsječci su pričvršćene na mikroskopsko stakalce, a zatim se vosak uklanja rastvaračem, a kriške tkiva pričvršćene za preparate su rehidrirane i spremne za bojenje. Alternativno, H&Eboja je najčešće korištena u Mohsovoj hirurgiji u kojoj se tkiva obično zamrzavaju, režu na kriostatu (mikrotom koji reže smrznuto tkivo), fiksirana u alkoholu, a zatim obojena.
Metod H&E bojenja uključuje primjenu hematoksilina pomiješanog sa metalnom solju ili mordantom, nakon čega slijedi ispiranje u rastvoru slabe kiseline, kako bi se uklonila suvišna boja (diferencijacija), nakon čega slijedi modrenje u blago alkalnoj vodi. Nakon nanošenja hematoksilina, tkivo se kontrastira dolijevanjem eozina (najčešće eozin Y).
Rezultati
Hematoksilin uglavnom boji ćelijska jedra plavo ili tamnoljubičasto,   zajedno s nekoliko drugih tkiva, poput keratohijalinskih granula i kalcificiranog materijala. Eozin boji citoplazmu i neke druge strukture uključujući vanćelijski matriks kao što je kolagen  u do pet nijansi ružičaste boje. eozinofili (supstance koje eozin boji) strukture se uglavnom sastoje od unutarćelijskih ili vanćelijskih proteina. Lewyjeva tijela i Malloryjeva tijela su primjeri eozinofilnih struktura. Većina citoplazme je eozinofilna i postaje ružičasta. Crvena krvna zrnca su obojena intenzivno crvenom bojom.
Način djelovanja
Iako hematein, oksidirani oblik hematoksilina,  je aktivno sredstvo za bojenje (kada se kombinira s lijekom), boja se i dalje naziva "hematoksilin". Hematoksilin, u kombinaciji sa metalom (najčešće aluminijumom, često se smatra da "nalikuje" osnovnoj, pozitivno nabijenoj ili kationskoj boji. Eozin je anionska (negativno nabijena) i kisela boja. Bojenje jedara hemalumom (kombinacija iona aluminija i hemateina) obično je složen zbog vezanja metala za bojenje DNK, ali jedarno bojenje može se dobiti nakon ekstrakcije DNK iz odsječka tkiva. Mehanizam se razlikuje od mehanizma nujedarnog bojenja osnovnim (kationskim) bojama, kao što je tionin ili toluidinsko plavo. Bojenje osnovnim bojama dolazi samo od rastvora koji su manje kiseli od hemaluma, a to se sprečava prethodnom hemijskom ili enzimskom ekstrakcijom nukleinskih kiselina. Postoje dokazi koji ukazuju na to da koordinatne veze, slične onima koje drže aluminij i hematein zajedno, vežu kompleks hemaluma za DNK i karboksi grupe proteina u jedarnom hromatinu. Strukture ne moraju biti kisele ili bazne da bi se nazivale bazofilne i eozinofilne; terminologija se zasniva na afinitetu ćelijskih komponenata prema bojama. Ostale boje, npr. žuta i smeđa, mogu biti prisutne u uzorku; uzrokuju ih unutrašnji pigmenti kao što je melanin. Baznu lamelu treba bojiti PAS ili nekib srebrenim bojama, ako moraju biti dobro vidljive. Mrežasta vlakna zahtijevaju i srebrnu boji. Hidrofobne strukture također ostaju jasne; to su obično bogate mastima, npr. adipociti, mijelin oko neuronskih aksona i Golgijev aparat membrana.
Okrog
Slovenija:
Dolenje Zabukovje
Dolenje Zabukovje je naseljeno mjesto u sastavu općine Mokronog–Trebelno, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Trebnje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Dolenje Zabukovje je imalo 22 stanovnika.
Edis Mulalić
Edis Mulalić (Sarajevo, 23. oktobar 1975.) je bosanskohercegovački bivši nogometaš i trenutno trener.
Klupska karijera
Mulalić je svoju karijeru počeo u omladinskom timu FK Željezničara Sarajevo. Za prvi tim kluba sa Grbavice potpisuje 1994. godine. Većinu karijere provodi u Željezničaru uz neki broj sezona provedenih u Njemačkoj, te jedna u NK TOŠK-u Tešanj. 2010. godine okončava svoju igračku karijeru.
Najviše uspjeha imao je upravo sa Željezničarom gdje je osvojio tri titule prvaka Bosne i Hercegovine, dva trofeja kupa, te jedan Superkup. Također je osvojio i jednu titulu osvajača 2. Bundeslige sa Eintracht Frankfurtom 1998. godine.
Reprezentativna karijera
U periodu od 1999. do 2000. godine, Mulalić je upisao dva nastupa za nogometnu reprezentaciju Bosne i Hercegovine.
Trenerska karijera
Po završetku svoga igranja, Mulalić postaje trener. Svoju trenersku karijeru počinje upravo u Željezničaru u septembru 2015 godine. sa kojim ima dosta uspjeha. Nakon Željezničara, odlazi u Crnu Goru gdje vodi FK Dečić, a zatim se vraća u Bosnu gdje preuzima FK Mladost Doboj Kakanj.
Opatovac (Cernik)
Opatovac je naseljeno mjesto u sastavu općine Cernik, Brodsko-posavska županija, Republika Hrvatska.
Edis Mulalić
Trenerska karijera
Nakon Mladosti, ponovo odlazi u Crnu Goru, te preuzima ekipu FK Rudar Pljevlja. Nakon Rudara, trenirao je još i OFK Titograd prije nego što se ponovo vraća u Rudar u julu 2019. godine. Dana 21. jula 2020. godine, vraća se u Dečić. U septembru 2021, Mulalić napušta Dečić.
Dana 7. januara 2022. godine, Mulalić ponovo postaje trener Željezničara. Nakon dva uzastopna poraza, i to u prvenstvu od Leotara, te u kupu od Veleža, Mulalić je 6. aprila 2023. godine pristao na sporazumni raskid saradnje sa Željezničarom.
Opatovac (Cernik)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Opatovac je imao 332 stanovnika.
Edis Mulalić
Kao igrač
Eintracht Frankfurt
Opatovac (Cernik)
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Opatovac je imalo 385 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Edis Mulalić
Kao igrač
Željezničar
Vukmanovići
Vukmanovići su naseljeno mjesto u općini Zavidovići, Bosna i Hercegovina.
IC 3766
IC 3766 (također poznat kao PGC 3090099) je kompaktna galaksija i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 27. januara 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Okroglo
Slovenija:
Jablanica (Čelić)
Jablanica je naselje u općini Čelić, Bosna i Hercegovina.
Marek Grechuta
Marek Michał Grechuta (fonetski: Marek Mihal Grehuta, 10. decembar 1945. – 9. septembar 2006.) bio je poljski pjevač, tekstopisac, kompozitor i tekstopisac.
Jablanica (Čelić)
Historija
Naselje Jablanica se do rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) u cjelini nalazilo u sastavu općine Lopare.
Marek Grechuta
Biografija
Rođen je u Zamość, studirao arhitekturu u Krakovu. Godine 1966 je osnovao grupu Anawa, koja je trajala do 1971. Njegove najpoznatije pjesme iz ovog perioda su: "Niepewność", "Korowód", "Dni których nie znamy". Iste godine je osnovao novu grupu WIEM. Njegove pjesme su inspirisane poljskom poezijom 19. i 20. stoljeća. Umro je 2006. godine u Krakovu.
Okrog pri Motniku
mini|280px|Okrog pri Motniku, ulaz u naselje Okrog pri Motniku je naseljeno mjesto u sastavu općine Kamnik, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Slavko Rodić
Slavko Rodić (Sredice pored Ključa, 7. juli 1914 - Beograd, 29. april 1949), bio je jugoslavenski partizan, general Jugoslavenske Narodne armije i Narodni heroj Jugoslavije.
Okrog pri Motniku
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Kamnik.
Slavko Rodić
Poslije Aprilskog rata 1941. godine, vratio se u rodni kraj. Aktivno je učestvovao u organizovanju ustanka u Bosanskoj Krajini protiv oružanih formacija Nezavisne Države Hrvatske (NDH) i okupatorskih Sila Osovine. U napadu na Drvar 27. jula 1941. predvodio je dio ustaničkih jedinica.
Okrog pri Motniku
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Okrog pri Motniku je imao 64 stanovnika.
Napomena: ''Do 1955. iskazivano pod imenom Spodnji Okrog. U 1952. povećano za naselja Peteržilje i Zgornji Okrog koja su ukinuta.''
Slavko Rodić
Vojna karijera
Krajem augusta 1941, Rodić je komandovao odbranom Drvara na položajima kod Oštrelja. Kada je izgledalo da će položaj ustanika biti razbijen, Slavko Rodić je prvi put pokazao svoj vojni talenat. Na iznenađenje ustaško-domobranskih snaga, izveo je sa svojim saborcima iznenadni protivnapad, razbio neprijatelja i do kraja septembra osigurao bezbjednost Drvara sa ove strane ratišta. Nakon toga nadmoćne italijanske snage preuzele su kontolu na komunikacijama i gradovima Bosanske Krajine.
Uz to, došlo je do oseke ustanka i osipanja boraca, što je bio jedan od razloga da se jedinice, kako bi se očuvale, pomjere dalje od Petrovca i Drvara, prije svega, na područje Podgrmeča. Početkom novembra 1941.god formiran je Prvi krajiški partizanski odred. U tom odredu Rodić je postavljen za komandanta trećeg Petrovačko-bihaćkog bataljona, koji je držao položaje oko blokiranog Bosanskog Petrovca i položaje prema Bihaću na liniji Ripač - Pritoka - Grabež. Januara 1942. godine formiran je Peti krajiški partizanski odred, a za njegovog komandanta postavljen je Slavko Rodić.
Poslije velike akcije na Koluniću, maja 1942. godine, postavljen je za zamjenika komandanta Operativnog štaba NOP-a za Bosansku krajinu. Tokom ljeta 1941. godine, kao operativni oficir, rukovodio je pojedinim frontovima Drvarske brigade.
Maja 1943. postavljen je za komandanta Drugog bosanskog korpusa, koji je od oktobra 1943. godine nosio naziv Peti bosanski (krajiški) udarni korpus. Krajem 1943. godine, sa samo 27. godina dobio je čin general-majora NOVJ. Jedna od najboljih Slavkovih operacija bio je napad na Banju Luku, decembra 1943. uoči Nove godine, koju je branio dobro utvrđeni nemačko-ustaški garnizon. Pored komandantske vještine, Slavko je bio poznat kao izuzetno hrabar borac. U višednevnim uličnim borbama u Banjoj Luci, u uniformi generala, pojavljivao se među borcima u prvom streljačkom stroju. Tu je bio i ranjen.
Poslije rata
Poslije oslobođenja Jugoslavije, Slavko je bio komandant Pete armije JA i načelnik Prve uprave Generalštaba. Godine 1948. godine, imenovan je za zamenika Načelnika Generalštaba JA, u činu general-potpukovnika JA. Umro je od upale pluća, 29. aprila 1949, sahranjen uz visoke vojne i državne svečanosti u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu. Nakon njegove smrti proglašena je dvodnevna žalost u cijeloj zemlji.
U Bugojnu je 1951. godine otvorena vojna fabrika - Slavko Rodić Bugojno.
Bristol
Bristol jest grad i luka u engleskoj regiji Jugozapad. Prostire se na površini od 110 km2. Nalazi se 169 kilometara zapadno od Londona i 71 kilometar istočno od Cardiffa. Kroz grad protječe rijeka Avon. Po veličini je osmi grad u Engleskoj, a jedanaesti u cijelom Ujedinjenom Kraljevstvu.
Bristol se prvi put spominje 1051. godine. U 14. vijeku je proširio svoju teritoriju i postao grofovija. U srednjem vijeku je trgovao sa Baltikom, Irskom i Francuskom, a poslije i sa Španijom, Levantom, Indijom i Amerikom. U 17. vijeku u gradu je izbilo nekoliko radničkih pobuna. Za vrijeme Prvog i Drugog svjetskog rata je bio važna ratna luka i vojna baza. U II. svjetskom ratu bombardiranjem su razoreni gotovo svi historijski spomenici Bristola.
Od kulturnih znamenitosti ističu se katedrala i crkva St. Mary Redcliffe koje se nalaze u starom dijelu grada, te ostale crkve i srednjovjekovni spomenici. U gradu se nalazi univerzitet osnovan 1909. godine, biblioteka, te druge škole. Također, Bristol posjeduje muzej i pozorište.
Bristo je važna luka s predlukom Avonmouth za promet s Irskom, Srednjom i Južnom Amerikom. Željezničkim tunelom ispod i cestovnim mostovima preko Severna povezan s južnim Velsom.
Vukovine
Vukovine su naseljeno mjesto u općini Zavidovići, Bosna i Hercegovina.
Krivaja (Cazin)
Krivaja je naseljeno mjesto u gradu Cazinu, Bosna i Hercegovina.
Okroglo (Kamnik)
Okroglo je naseljeno mjesto u sastavu općine Kamnik, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Kamnik.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Okroglo je imalo 62 stanovnika.
Serin-proteaza
Serin-peptidaze ili serinske proteaze ili serinske endopeptidaze su enzimi koji cijepaju peptidnu vezu u proteinima, u kojima serin služi kao nukleofilna aminokiselina na enzimskim aktivnom mjestu. Sveprisutne su i u eukariotima i u prokariotima. Serinske proteaze se prema svojoj strukturi svrstavaju u dvije široke kategorije: himotripsinolike (slične tripsinu) ili subtilizinolike.
Klasifikacija
MEROPS sistem klasifikacije proteaza broji 16 natporodice (od 2013.), od kojih svaka sadrži mnogo porodica. Svaka superporodica koristi katalitsku trijadu ili dijadu u različitim proteinskim savijanjima i tako ilustrira konvergentnu evoluciju katalitiskog mehanizma. Većina pripada porodici S1 PA-klan (natporodice) proteaza.
Za superporodice, P = natporodica, koja sadrži mješavinu porodica nukleofilnih klasa, S = čisto serinske proteaze. Unutar svake nadporodice porodice označene su njihovim katalitskim nukleofilom (S = serinske proteaze).
Specifičnost podloge
Serinske proteaze karakterizira obilježavajuća struktura, koja se sastoji od dva beta-barelska domena koji konvergiraju na katalitski aktivnom mjestu. Ovi enzimi mogu se dalje kategorizirati na osnovu specifičnosti podloge, kao tripsinolike, himotripsinolike  ili slične elastazi.
Tripsinolike
Tripsinolike proteaze cijepaju peptidne veze nakon pozitivno nabijene aminokiseline (lizin ili arginin). Ova specifičnost je uzrokovana ostatkom koji se nalazi u bazi enzimskog džepa S1 (općenito negativno nabijena asparaginska ili glutaminska kiselina).
Himotripsinolike
S1 džep enzima sličnih himotripsinu hidrofobniji je nego u proteazama sličnim tripsinu. Ovo rezultira specifičnošću za hidrofobne ostatke srednje do velike veličine, kao što su tirozin, fenilalanin i triptofan.
Trombinolike
Ove ključuju trombin, tkivno aktivirajući plazminogen i plazmin. Utvrđeno je da imaju ulogu u zgrušavanju i probavi, kao i u patofiziologiji neurodegenerativnih poremećaja poput Alzheimerove i Parkinsonove demencije.
Elastazolike
Proteaze slične elastazi imaju mnogo manji rascjep S1 nego proteaze slične tripsinu ili himotripsinu. Shodno tome, poželjni suostaci kao što su alaninski, glicinski i valinski.
Subtilizinolike
Subtilizin je serinska proteaza u prokariotima. Subtilisin nije evolucijski povezan s klanom himotripsina, ali dijeli isti katalitski mehanizam koji koristi katalitsku trijadu za stvaranje nukleofilnih serina. Ovo je klasični primjer koji se koristi za ilustraciju konvergentne evolucije, budući da se isti mehanizam razvijao dva puta neovisno tokom evolucije.
Katalitski mehanizam
Glavni faktor mehanizma kataliza u serinskim proteazama je katalitska trijada. Trijada se nalazi na aktivnom mjestu enzima, gdje dolazi do katalize, a konzervirana je u svim natporodicama serinskih proteaznih enzima. Trijada je koordinirana struktura koja se sastoji od tri aminokiseline: His 57, Ser195 (otuda naziv "serin proteaza") i [[asparaginska kiselina|Asp] ] 102. Ove tri ključne aminokiseline igraju bitnu ulogu u sposobnosti cijepanja proteazama. Dok su aminokiselinski članovi trijade međusobno udaljeni j u nizu proteina, zbog nabora, oni će biti vrlo blizu jedan drugom u jezgru enzima. Posebna geometrija članova trijade vrlo je karakteristična za njihovu specifičnu funkciju: pokazano je da položaj samo četiri tačke trijade karakterizira funkciju enzima koji sadrži.
U slučaju katalize dolazi do uređenog mehanizma u kojem nastaje nekoliko međuprodukata. Kataliza cijepanja peptida može se promatrati kao ping-pong kataliza, u kojoj se supstrat veže (u ovom slučaju, polipeptid koji se cijepa), proizvod se oslobađa (N-kraj "polovine" peptida), veže se još jedan supstrat (u ovom slučaju voda), a oslobađa se još jedan proizvod (C-kraj "polovine" peptida).
Svaka aminokiselina u trijadi u ovom procesu obavlja određenu funkciju:
Cijela reakcija može se sažeti na sljedeći način:
Regulacija aktivnosti serinske proteaze
Organizmi domaćini moraju osigurati da je aktivnost serinskih proteaza adekvatno regulirana. To se postiže početnom aktivacijom proteaze i lučenjem inhibitora.
Aktivacija zimogena
Zimogeni su obično neaktivni prekursori enzima. Da su probavni enzimi bili aktivni pri sintezi, odmah bi počeli razlagati sintetizirajuće organe i tkiva. Akutni pankreatitis je takvo stanje, u kojem dolazi do preranog aktiviranja probavnih enzima u gušterači, što rezultira samo-probavom (autoliza). Također komplicira posmrtnu provjeru, jer gušterača često probavlja prije nego što se može vizualno procijeniti.
Zimogeni su velike, neaktivne strukture koje se mogu raspasti ili promijeniti u manje aktivne enzime. Razlika između zimogena i aktiviranih enzima je u činjenici da je aktivno mjesto za katalizu zimogena iskrivljeno. Kao rezultat toga, polipeptid supstrata ne može se efikasno vezati i ne dolazi do proteolize. Tek nakon aktivacije, tokom koje se promijeni konformacija i struktura zimogena i otvori aktivno mjesto, može doći do proteolize.
Kao što se može vidjeti, bitna je aktivacija tripsinogena do tripsina, jer aktivira vlastitu reakciju, kao i reakciju himotripsina i elastaze. Stoga je važno da se ova aktivacija ne dogodi prije vremena. Postoji nekoliko zaštitnih mjera koje organizam poduzima kako bi spriječio samo probavu:
Dijagnostička upotreba
Određivanje nivoa serinske proteaze može biti korisno u kontekstu određenih bolesti.
Kenan Kamenjaš
Kenan Kamenjaš bosanskohercegovački je košarkaš koji igra za Budućnost VOLI u prvoj A ligi Crne Gore i ABA Ligi. S visinom 207 cm i težinom 103 kg igra na poziciji centra, Kamenjaš također nastupa za seniorsku reprezentaciju Bosne i Hercegovine u košarci.
Studentski centar
Kamenjaš je 7. jula 2021. godine zvanično prešao u ABA liga klub Studentski centar na četvorogodišnji ugovor. Kamenjaš je 25. aprila 2022. izabran za idealnu startnu petorku ABA lige 2022.
Ekranoplan
Ekranoplan je bio avion sovjetske vojske koji je letio od 1966-1991. Za razliku od klasičnih aviona, koji koriste uzgon, letio je nekoliko metara iznad Zemlje pomoću "efekta tla". Danas više nije u upotrebi.
Spisak redovnih akademika HAZU
Ovaj članak prikazuje redovne članove Hrvatske akademije nauka i umjetnosti, od njenog osnivanja.
Opršinac
Opršinac je naseljeno mjesto u sastavu općine Cernik, Brodsko-posavska županija, Republika Hrvatska.
Papa Urban III
Papa Urban III (rođen 1120. u Cuggionou kod Milana; umro 20. oktobra 1187. u Ferrari), rodnog imena Uberto Crivelli, bio je rimski papa u periodu od 25. novembra 1185. do svoje smrti 20. oktobra 1187.
Ekranoplan
Historija
Tokom Hladnog rata dvije supersile SAD i SSSR tražile su mogućnosti letenja ispod radar a. Sovjetski pronalazač Rostislav Aleksejev istraživao je efekat tla. Inače ovaj efekat poznaju piloti prilikom uzletanja i ateriranja, prilikom čega se gomila vazdušni jastuk ispod trupa aviona. Aleksejev je dizajnirao avion "KM" koji je imao 4 vertikalne turbine koje su dizale avion, dok su dvije dodatne turbine na repu služile kao pogon. Iznad površine mirne vode efekat tla je postajao efikasniji. Od 1963. počinje konstrukcija aviona, u industrijskoj zoni grada Groki, za vojne svrhe. Oko 7000 radnika učestvovalo je tokom planiranja i izgradnje "KM"-a. Brodovi su, u najvećoj tajnosti tokom noći, vozili dijelove aviona rijekom Volgo m.
Papa Urban III
Kao pripadnik milanske porodice, kao i većina Lombarda bio je protivnik cara Svetog rimskog carstva Fridrika I Barbarose. Godine 1168. postao je arhiđakon Bourgesa i Milana, te biskup nadbiskupije Vercelli. Dana 9. januara 1185. postavljen je za nadbiskupa nadbiskupije Milano. Dana 17. decembra 1182. papa Lucije III ga je kao kardinala primio u kardinalski kolegij. Dodijeljena mu je titularna crkva San Lorenzo in Damaso. (lat. Sancti Laurentii in Damaso). Nakon smrti pape Lucija III 25. novembra 1185. istog dana je u Veroni izabran za sljedećeg papu, a ujedno je zadržao svoj položaj nadbiskupa Milana.
Kako je utjecaj pape bio ograničen gotovo samo na Veronu i okolinu, jer je Henrik VI pokorio cijelu Lombardiju, Urban III je djelimično popustio u sporu sa svjetovnom vlašću, te se uputio u Veneciju gdje su se sakupljale križarske vojske za treći krstaški rat.
Umro je 20. oktobra 1187. u Ferrari, navodno zbog očaja kada je primio vijest da je sultan Salahudin 2. oktobra te godine osvojio Jerusalem.
Ekranoplan
Prvi let
Prvi let aviona obavio je 1966. pilot Vladimir Loginov. Ostvarena je brzina od 500 km/h, uz startnu masu od 544 tona. Let iznad vode, tokom nevremena uz visoke talase, bio je nestabilan. Aleksejev nije uspio pronaći rješenje. 1980. dogodila se, prilikom bure, nesreća gdje je KM potonuo a posada se uspjela spasiti. Sličan model "Orljonok", koje je bio znatno manji, imao je trup za 200 vojnik a ili 2 tenk a. Orljonov je bio dug 60 metara uz brzinu 400 km/h s dometom 1500 km. Nakon nesreće u 1975. Aleksejev je morao podnijeti ostavku kao šef projekta. Zvanično projekat aviona s efektom tla obustavljen je 1991. Za civilnu upotrebu nije bio isplativ zbog velike potrošnje goriva. Efekat tla stvarao je, prilikom starta, veliki aerodinamični otpor. Prema tvrdnjama američkog obavještajca David R. Huff a postojalo je više verzija ekranoplana, jedna je čak mogla da leti i na 3000 m. Uz to smatra Huff ekranoplan je imao spremište za nuklearne bombe.
Spisak redovnih akademika HAZU
A
Ivan Aralica - Smiljko Ašperger -
C
Nenad Cambi - Slavko Cvetnić -
Č
Ivo Čikeš -
D
Žarko Dadić - Stjepan Damjanović - Dragan Dekaris - Pavle Dešpalj - Vladimir Devidé - Zvonimir Devidé - Adolf Dragičević - Dušan Džamonja -
F
Nedjeljko Fabrio - Dunja Fališevac - Božidar Finka - Igor Fisković - Aleksandar Flaker - Dragutin Fleš † -
Opršinac
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Nova Gradiška.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Opršinac nije imao stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Opršinac je imalo 73 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Spisak redovnih akademika HAZU
G
Stjepan Gamulin - Branimir Glavičić - Nikša Gligo - Vladimir Goldner - Aleksandar Goldštajn - Drago Grdenić - Ivan Gušić -
H
Milan Herak - Eduard Hercigonja - Vera Horvat-Pintarić - Marin Hraste -
I
Vladimir Ibler - Drago Ikić - Ksenofont Ilakovac - Stjepan Ivšić † -
J
Stjepan Jecić - Sibila Jelaska - Antun Dubravko Jelčić - Mislav Ježić - Ivan Jurković -
K
Boris Kamenar - Andrija Kaštelan - Radoslav Katičić - Nives Kavurić-Kurtović - Zlatko Keser - Branko Kincl - Leo Klasinc - Anđelko Klobučar - Nikica Kolumbić - Koraljka Kos - Krista Kostial-Šimonović - Ivica Kostović - August Kovačec - Dinko Kovačić - Ivan Kožarić - Jelena Krmpotić-Nemanić - Frano Kršinić - Željko Kućan - Elso Kuljanić - Ivan Kušan -
L
Božidar Liščić -
M
Boris Magaš - Vladimir Majer - Sibe Mardešić - Lujo Margetić - Vladimir Marković - Tonko Maroević - Slavko Matić - Antica Menac - Milan Meštrov - Milan Moguš - Zvonimir Mrkonjić - Andrija Mutnjaković -
N
Anica Nazor - Velimir Neidhardt - Slobodan Novak -
P
Vladimir Paar - Ivo Padovan - Luko Paljetak - Pavao Pavličić - Marko Pećina - Josip Pečarić - Ivo Perišin - Nikica Petrak - Ivo Petricioli - Vlasta Piližota - Stanko Popović - Zvonko Posavec - Velimir Pravdić - Ivan Prpić - Eugen Pusić -
S
Đuro Seder - Ivo Senjanović - Vlatko Silobrčić - Hodimir Sirotković - Dragutin Skoko - Branko Sokač - Šime Spaventi - Ante Stamač - Nikša Stančić - Vladimir Stipetić - Petar Strčić - Dionis Emerik Sunko - Ivan Supičić -
Š
Franjo Šanjek - Marko Šarić - Stjepan Šćavničar - Miroslav Šicel - Petar Šimunović - Zdenko Škrabalo - Ivo Šlaus -
T
Marko Tadić - Josip Tišljar - Mirko Tomasović - Eugen Topolnik - Nenad Trinajstić - Siniša Triva † -
U
Božo Udovičić - Marija Ujević-Galetović -
V
Josip Vaništa - Josip Vončina - Šime Vulas - Ante Vulin -
W
Alica Wertheimer-Baletić - Teodor Wikerhauser -
Z
Mirko Zelić
SYCP1
Sinaptonemski kompleksni protein 1 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom SYCP1 sa hromosoma 1. Uključen je u sinaptonemski kompleks tokom mejoze.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 976 aminokiselina, a molekulska težina 114.192 Da.
Unutarmišićna injekcija
Unutarmišićna injekcija ili intramuskularna injekcija, često skraćeno IM, jest injekcija supstance u mišić. U medicini je jedna od nekoliko metoda za parenteralnog davanja lijekova. Intramuskularna injekcija može biti poželjna jer mišići imaju veće i brojnije krvne sudove od potkožnog tkiva, što dovodi do brže apsorpcije od potkožne ili unutarkožnih injekcija. Lijekovi primijenjeni intramuskularnom injekcijom ne podliježu efektu zvanom metabolizam prvog prolaska, koji utječe na oralne lijekove.
Uobičajena mjesta za intramuskularne injekcije uključuju deltoidni mišić nadlaktice i glutealni mišić stražnjice. U novorođenčadi se obično koristimišić musculus wideus lateralis bedra. Mesto ubrizgavanja mora se očistiti prije davanja injekcije, a zatim se injekcija daje brzim strelovitim pokretima kako bi se smanjila nelagoda kod primatelja. Volumen koji se ubrizgava u mišić obično je ograničen na 2–5 mililitara, ovisno o mjestu injekcije. Ne bi trebalo odabrati mjesto koje ima znakove infekcije ili atrofiju mišića. Intramuskularne injekcije ne smiju se davati osobama sa miopatijom ili onima koji imaju problema sa zgrušavanjem.
Intramuskularne injekcije obično rezultiraju bolom, crvenilom i otokom ili upalom oko mjesta uboda. Ovi neželjeni efekti su uglavnom blagi i traju najviše nekoliko dana. Rijetko mogu nervi ili krvni sudovi oko mjesta ubrizgavanja biti oštećeni, što rezultira jakim bolom ili paralizom. Ako se ne poštuje odgovarajuća tehnika, intramuskularne injekcije mogu rezultirati lokaliziranim infekcijama kao što su apscesi i gangrena. Iako se u prošlosti preporučivala aspiracija ili povlačenje šprice prije injekcije kako bi se spriječilo nehotično davanje u venu, ona se više ne preporučuje za većinu mjesta injektiranja.
Upotreba
Intramuskularna injekcija se obično koristi za davanje lijekova. Lijekovi koji se daju u mišiću uglavnom se brzo apsorbiraju u krvotok i izbjegavaju metabolizam prvog prolaska koji se javlja oralnom primjenom. Lijek se možda neće smatrati 100% bioraspoloživim, jer se i dalje mora apsorbirati iz mišića, što se događa s vremenom. Intramuskularna injekcija je manje invazivna od intravenske i obično traje kraće, jer je mjesto injektiranja (mišić nasuprot veni) mnogo veće. Lijekovi koji se daju u mišić mogu se primijeniti i kao depo injekcija, koji omogućavaju polagano, kontinuirano otpuštanje lijeka tokom dužeg perioda. Certain substances, including ketamine, may be injected intramuscularly for recreational purposes. Nedostaci intramuskularne primjene uključuju vještine i potrebne tehnike, bol od injekcije, anksioznost ili strah (posebno kod djece) i poteškoće u samoprimjeni, što ograničava njegovu upotrebu u ambulantnoj medicini.
Vakcine, posebno inaktivirana, obično se daju intramuskularnom injekcijom. Međutim, procjenjuje se da se za svaku vakcinu ubrizganu intramuskularno daje 20 injekcija za primjenu lijekova ili druge terapije. To može uključivati lijekove kao što su antibiotik, imunoglobulin i hormone kao što su testosteron i medroksiprogesteron. U slučaju ozbiljne alergijske reakcije ili anafilakse, osoba može koristiti epinefrin autoinjektor za samoprimjenu epinefrina u mišiću.
Lopare Selo (Čelić)
Lopare Selo je naselje u općini Čelić, Bosna i Hercegovina.
Historija
Naselje Lopare Selo se do rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) u cjelini nalazilo u sastavu općine Lopare.
Steve Beshear
Clement Leroy Beshear je američki političar, član Demokratske stranke, koji je bio 61. po redu guverner američke savezne države Kentucky od 11. decembra 2007. do 8. decembra 2015. godine. Beshear je ranije bio član Predstavničkog doma Kentuckya od 1974. do 1979. godine, te državni pravobranilac te savezne države od 1980. do 1983. godine. Nakon toga bio je na funkciji zamjenika guvernera Kentuckya od 1983. do 1987. godine. Nakon što mu istekne trenutni mandat na poziciji guvernera 2015. godine, neće se moći ponovno kandidirati za guvernersku poziciju zbog ograničenja mandata ustanovljenog ustavom Kentuckya. Na guvernerskim izborima 2007. godine izabran je kao kandidat Demokratske stranke te je sa osvojenih 58,71% glasova pobijedio dotadašnjeg republikanskog guvernera Fletchera. Na sljedećim izborima 2011. godine ponovno je izabran, pobjedivši republikanskog protivkandidata Davida Williamsa.
Oševek
Oševek je naseljeno mjesto u sastavu općine Kamnik, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Kamnik.
STIL
SCL-ometajući proteinski lokus jest protein koji je kod ljudi kodiran genom STIL sa hromosoma 1.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 1.287 aminokiselina, a molekulska težina 142.955 Da.
Funkcija
Ovaj gen kodira citoplazmatski protein uključen u regulaciju kontrolne tačke mitotskog vretena, regulatorni put koji prati segregaciju hromozoma tokom ćelijske diobe kako bi se osigurala pravilna distribucija hromosoma u ćeliji kćeri. Protein je fosforiliran u mitozi i kao odgovor na aktivaciju kontrolne tačke vretena i nestaje kada ćelije pređu u G-fazu. Stupa u interakciju sa mitotskim regulatorom, a njegova ekspresija je potrebna za efikasno aktiviranje kontrolne tačke vretena.
Predlaže se da se regulira aktivnost Cdc2 kinaze tokom zaustavljanja kontrolne tačke vretena. Hromosomske delecije koje spajaju ovaj gen i susjedni lokus obično se javljaju u T-ćelijskoj leukemiji, a smatra se da nastaju nelegitimnim događajima rekombinacije. Za ovaj gen pronađene su višestruke varijante transkripta koje kodiraju različite izoforme.
Homozigotne mutacije u STIL genu uzrokuju primarnu mikrocefaliju (mali mozak) kod ljudi.
Dopunska literatura
encoding a pericentriolar and centrosomal protein, cause primary   microcephaly. American Journal of Human Genetics 84:286-290.
Šahovski turnir u Linaresu
thumb|350px|right|[[Magnus Carlsen (Norveška) i Levon Aronjan (Armenija) na turniru u Linaresu 2007.]] Međunarodni šahovski turnir u Linaresu (španski: Torneo Internacional de Ajedrez Ciudad de Linares) bio je tradicionalni pojedinačni šahovski turnir koji se održavao u Linaresu, u španskoj provinciji Jaén u španskoj autonomnoj zajednici Andaluziji. Pored Šahovskog turnir u Wijk aan Zeeu, M-Tel mastersa u Sofiji, Šahovskog turnira u Nanjingu i Grand Slam masters finala, jedan je od pet turnira Šahovskog Grand Slama. Prvi turnir organiziran je 1978. godine, a od 1988. godine (sa izuzetkom 1996.) održava se svake godine. Od 2006. prvi dio turnira održavao se u meksičkom gradu Moreliji. Od 2010. turnir se ne održava zbog finansijskih problema.
1998.
! !! Igrač !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! Ukupno
1999.
! !! Igrač !! Rejting !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! Ukupno !! TPR
2000.
! !! Igrač !! Rejting !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! Ukupno !! TPR
2001.
! !! Igrač !! Rejting !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! Ukupno !! TPR
2002.
! !! Igrač !! Rejting !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! Ukupno !! TPR
2003.
! !! Igrač !! Rejting !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! Ukupno !! TPR
2004.
! !! Igrač !! Rejting !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! Ukupno !! TPR
2005.
! !! Igrač !! Rejting !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! Ukupno !! TPR
2006.
! !! Igrač !! Rejting !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! Ukupno !! TPR
2007.
! !! Igrač !! Rejting !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! Ukupno !! TPR
2008.
! !! Igrač !! Rejting !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! Ukupno !! TPR
2009.
! !! Igrač !! Rejting !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! Ukupno !! TPR
2010.
! !! Igrač !! Rejting !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! Ukupno !! RP
Roger Zelazny
Roger Zelazny (bos. Rodžer Zelazni); Euclid, Ohio, 13. maj 1937. — Santa Fe, New Mexico, 14. juni 1995) je bio američki pisac epske i naučne fantastike.
Biografija
Rođen je u Euclidu, Ohio 1937. godine. Pisanjem se profesionalno počeo baviti 1969. godine. Jedan je od začetnika američkog novog talasa naučke fantastike. Počeo je objavljivati priče u časopisu „Amazing Stories“ 1962, iste godine kada je magistrirao engleski jezik na Columbia univerzitetu. Tokom narednih pet godina razvio se u zapaženog pisca, objavljujući ponekad i pod pseudonimom Harrison Denmark.
Već 1965. godine dobio je nagradu „Nebula“. Zatim je uslijedila prva nagrada Hugo 1966. godine za roman „Ovaj besmrtnik“, te ponovno nagrada Hugo 1968. za roman „Gospodar Svjetlosti“ (objavljen prvi put 1967. godine), što je po mnogima bilo njegovo najbolje djelo. Godine 1969. izlazi roman „Aleja prokletstva“, po kojem je 1977. i snimljen istoimeni film. Tokom 1970-ih sve se više okreće pisanju fantastike (Amberske hronike), premda nikada ne napušta naučnu fantastiku te za kraće novele i priče dobija nagrade Hugo i Nebula 1976. zatim Hugo 1982, 1986. i 1987. Umro je 1995. godine u 58. godini života.
Zaim Imamović (oficir)
Zaim Imamović (22. april 1961 – 9. oktobar 1995) bio je za vrijeme Rata u Bosni i Hercegovini borac i komandant 14. divizije 1. korpusa Armije Republike Bosne i Hercegovine.
mini|Komandant Zaim Imamović
Biografija
Rođen je 22. aprila 1961. u podrinjskom mjestu Poratak kod Ilovače, u općini Goražde. Nakon završetka osnovne škole u rodnom mjestu, upisao se na vojnu gimnaziju u Beogradu, koju je završio 1980. godine. Slijedom završene srednje škole upisao je Vojnu akademiju Kopnene vojske u istom gradu, koju je završio 1984. godine.
Prijeratni period
Početak raspada SFRJ dočekao je u kasarni Jugoslavenske narodne armije (JNA) u slovenačkom gradu Vipavi, s činom kapetana. Povlačenjem JNA iz Slovenije, došao je u Bihać. Nakratko je boravio u Travniku, Zenici i Lukavici kod Sarajeva.
Smrt
Poginuo je 9. oktobra 1995. godine u borbi vođenoj na Rogojskoj Gredi, na padinama Treskavice, u okviru završnih borbi koje je vodila Armija RBiH na deblokadi i povezivanju Sarajeva i Goražda. Ukopan je u haremu Alipašine džamije u Sarajevu.
IC 3767
IC 3767 (također poznat kao PGC 43119) je eliptična galaksija i nalazi se u sazviježđu Djevica. Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 10. maja 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ilija Antunović
Ilija Antunović (Drvenik, kod Makarske, 20. juni 1919 — Zagreb, 10. januar 2005), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, potpukovnik JNA, društveno-politički radnik SR Hrvatske i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 20. juna 1919. godine u Drveniku, kod Makarske, u siromašnoj seljačkoj porodici. Dok je pohađao osnovnu školu u Drveniku, pomagao je roditeljima u obradi zemlje. Kada je porastao, radio je i kao nadničar kod imućnih seljaka i bavio se ribolovom. Rano se uključio u radnički pokret u Makarskom primorju.
Drugi svjetski rat
Kapitulacija Jugoslavije zatekla ga je kao mornara na razaraču "Dubrovnik" u Boki kotorskoj. Tada se vratio u Drvenik, pridružio se organizatorima Narodnooslobodilačkog pokreta (NOP) i učestvovao u pripremama ustanka. Kada je, augusta 1941. godine, dobio poziv da stupi u domobransku vojsku, pobjegao je od kuće i prešao u ilegalnost. Uskoro su mu se pridružili i drugi dezerteri iz Drvenika, s kojima je prikupljao oružje i pripremao oružanu borbu. U septembru je primljen u Komunističku partiju Jugoslavije (KPJ), a u novembru prisustvovao sastanku komunista u Baćini kod Ploča, na kome je odlučeno da se počne oružani ustanak. Januara 1942. godine učestvovao je u razoružanju, a u februaru se pridružio biokovskim partizanima i učestvovao u svim borbama koje je vodila Prva južnodalmatinska (Biokovska) četa protiv Italijana i ustaša. Ubrzo je postao desetar i istakao se u borbama za Vrgorac, Staševicu i Grnčenik. Kada je, juna 1942. godine, formiran bataljon "Josip Jurčević", Ilija je bio postavljen za zamjenika komesara čete. U borbama koje je vodio njegov bataljon protiv Italijana, od 16. augusta do 2. septembra, istakao se u umješnom rukovođenju četom. Pri formiranju Četvrte dalmatinske brigade, januara 1943. godine, postao je komandir čete, a u martu zamjenik komandanta, pa komandant Prvog bataljona Biokovskog odreda. S bataljonom je Ilija vodio borbe protiv ustaša u Imotskoj krajini i nanosio im gubitke. Za postignute uspjehe bataljon je bio proglašen udarnim. Pod njegovom komandom bataljon je, početkom juna 1943. godine, napao Zagvozd u kome se branilo oko 150 ustaša. Poslije dvosatne ogorčene borbe ubijeno je 35, a zarobljeno 37 ustaša sa stožernikom. Početkom augusta 1943. godine, formirana je Grupa udarnih bataljona Dalmacije, pa je u njen sastav ušao i bataljon Ilije Antunovića. U septembru, Grupa udarnih bataljona je prerasla u Treću dalmatinsku brigadu, nakon čega je Ilija sa svojim bataljonom učestvovao u svim borbama koje je brigada vodila u dolini Cetine, od Sinja do Knina. Posebno se istakao kod Vrlike, vodeći borbu prsa o prsa protiv neprijatelja. Poslije kapitulacije Italije, njegov bataljon je ušao u sastav Prve dalmatinske brigade i istakao se u borbama na srednjodalmatinskim ostrvima. U borbi na Korčuli uništio je petnaest, a zarobio sedamdeset njemačkih vojnika. Na Mljetu je ubio devedeset, a zarobio više od sto Njemaca. Tokom rata je više puta bio ranjavan, ali se poslije ozdravljenja uvek vraćao u svoj bataljon. U maju 1944. godine teško je bio ranjen u borbama na Šolti, pa je prebačen na liječenje u Italiju. Poslije povratka u zemlju, decembra 1944. godine, bio je postavljen za komandanta grada Dubrovnika, a pred kraj rata za komandanta Dopunske brigade u Trogiru.