cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1938.
Grupa 12
*  Reprezentacija Indonezije nastupila je pod imenom Holandska Indija, kao tadašnja kolonija Holandije.
Ekipe sa brojem učestvovanja na svjetskim prvenstvima
3 prvenstva
2 prvenstva
1 prvenstvo
Parker Pyne
Parker Pyne je izmišljeni detektiv Agathe Christie koji se pojavljuje u zbirkama priča Parker Pyne istražuje i Regata misterij i druge priče.
Pyne ima svoj način rješavanja slučajeva. On ne riješava uobičajane slučajeve, nego nagovara klijente da nađu sreću. Za to koristi znanje dobiveno od 35 godina radnog staža u uredu za statistike kojeg sada vodi privatno u 17 Richmond St.
Iako je, naizgled, limitiran na jedan način istrage Pyne nerijetko ulazi i u suobičajene slučajeve. Kakav god bio slučaj Pyne uvijek ima potporu svoje družine.
Kovači (Sarajevo)
Kovači je naselje u Sarajevu, smješteno na desnoj obali Miljacke između Baščaršije i Vratnika.
Naselje Kovači administrativno pripada sarajevskoj općini Stari Grad.
U naselju Kovači se nalazi Šehidsko mezarje Kovači gdje su sahranjeni borci Armije BiH poginuli u ratu u Bosni i Hercegovini. U istom groblju je sahranjen i prvi predsjednik Bosne i Hercegovine Alija Izetbegović.
NGC 6582-1
NGC 6582-1 (također poznat kao MCG 8-33-29, PGC 61510 i UGC 11146) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 663 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Herkul. Najveći prečnik je 0,60 (116 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (116 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 951
IC 951 (također poznat kao MCG 9-23-12, PGC 49215 i UGC 8775) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 186 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 1,20 (65 hiljada sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (65 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 6. maja 1888. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 441
NGC 441 (također poznat kao ESO 412-19, MCG -5-4-16 i PGC 4429) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 259 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kipar. Najveći prečnik je 1,40 (106 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (83 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 27. septembra 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 3631
NGC 3631 (također poznat kao Arp 27, IRAS 11181+5326, MCG 9-19-47, PGC 34767 i UGC 6360) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 53 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 5,00 (77 hiljada sg) a najmanji 3,7 uglovnih minuta (57 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 14. aprila 1789. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Rogač (Šolta)
mini|280px|Rogač, trajekt u pristaništu Rogač je naseljeno mjesto u sastavu općine Šolta, na ostrvu Šolti, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
IC 362
IC 362 (također poznat kao MCG -2-11-31 i PGC 14782) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 412 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 1,70 (204 hiljade sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (132 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 14. oktobra 1891. godine.
Rogač (Šolta)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Split. Kao samostalno naseljeno mjesto, Rogač postoji od popisa 2001. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Grohote.
IC 362
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Rogač (Šolta)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Rogač je imao 134 stanovnika. Za narodnosni sastav 1991. godine pogledati pod Grohote.
MTV Adria
MTV Adria je muzička TV stanica, 101. po redu u franšizi MTV-a, a obuhvata prostor Bosne i Hercegovine, Crne Gore, Hrvatske, Makedonije, Srbije i Slovenije.
Popis emisija
Zasad poznate emisije su:
Dan MTV Adria
Početak emitiranja obilježen je 10. septembra 2005. godine, simultanim koncertima u Ljubljani i Zagrebu, sa švedskim sastavom The Hives i hrvatskim Let3 kao glavnim atrakcijama; ta dva sastava nastupila su iste večeri u oba grada, utrkujući se međusobno koji će brže stići od Ljubljane do Zagreba i obratno između nastupa. Spisak izvođača:
U Zagrebu:
Budućnost
Smjer u kojem će se razvijati program MTV Adrie vjerovatno će usko slijediti globalnu evoluciju MTV-ja iz muzičkog u lifestyle program, sa sve manje video spotova i sve više neglazbenih programa.
Šehidsko mezarje Kovači
mini|300px|Pogled na groblje Šehidsko mezarje Kovači je groblje koje se nalazi u sarajevskom naselju Kovači.
U ovom groblju su sahranjeni borci Armije BiH, poginuli u ratu u Bosni i Hercegovini, kao i prvi predsjednik Bosne i Hercegovine Alija Izetbegović.
U sklopu ovog groblja u izgradnji je i Šehidski spomen centar Kovači. Radi se o izgradnji muntimedijalne dvorane, amfiteatra te zida sjećanja na kojem će se nalaziti imena svih šehida/poginulih boraca iz rata 1992-1995.
Gavrilo Princip
mini|Gavrilo Princip mini|Sa suđenja pripadnicima Mlade Bosne. Princip sjedi u sredini u prvom redu. mini|desno|Gavrilo Princip izobličenog izgleda u austrougarskoj tamnici Terezin. Gavrilo Princip (25. juli 1894 – 28. april 1918) bio je srpski i jugoslavenski student i pripadnik organizacije Mlada Bosna, koji je 28. juna 1914. izvršio atentat na austrougarskog prijestolonasljednika Franju Ferdinanda u Sarajevu.
Atentat
Na Vidovdan, 28. juna 1914. godine austrougarski prijestolonasljednik Franc Ferdinand posjetio je Sarajevo. Gavrilo Princip, Nedeljko Čabrinović, Trifko Grabež i drugi Mladobosanci rasporedili su se duž puta kuda se kretala svječana povorka. Poslje neuspjelog pokušaja Nedeljka Čabrinovića da ubaci bombu u automobil prijestolonasljednika, Gavrilo Princip je hicima iz pištolja usmrtio Franca Ferdinanda, a mecima namijenjenim generalu Oskaru Potioreku usmrtio je njegovu suprugu nadvojvotkinju Sofiju Hotek.
Po izvršenju atentata, Gavrilo Princip pokušava samoubistvo sa bezdjelotvornim cijankalijem, ali biva uhapšen pri pokušaju da pored cijankalija sebi puca u glavu. Oružje koje je Princip koristio, bilo je – Browning M 1910 poluautomatski pištolj, kalibra 9x17mm. Na suđenju izgovara rečenicu koja ulazi u historiju "Mi smo voljeli svoj narod".
Smrt
Gavrilo Princip je preminuo 28. aprila 1918. godine, u zatvorskoj bolnici u Theresienstadtu, od posljedica teških zatvorskih uslova koji su prouzrokovali tuberkuloze. Posmrtni ostataci Gavrila Principa i ostalih učesnika atentata su nakon Prvog svjetskog rata, 7. jula 1920. godine preneseni u zajedničku grobnicu u Sarajevu da bi 1939. godine nakon što je završena namjenska kapela Svetog Arhanđela, "Kapela Vidovdanskih heroja", bili sahranjeni u Starom srpskom pravoslavnom groblju Sv. Mihajlo na Koševu. Kapela Vidovdanskih heroja je podignuta po projektu Aleksandra Deroka. Na ploči ugrađenoj u kapelu na kojoj se nalazi natpis "Vidovdanski heroji" sa imenima Vidovdanskih heroja stoje i Njegoševi stihovi: "Blago tome ko dovijek živi, imao se rašta i roditi".
Kapela "Vidovdanskih heroja" koja se i danas nalazi u Sarajevu je oštećena u vandalskom napadu 1996. godine.
Historijske ocjene
Historijske ocjene Gavrila Principa su raznolike, tako da je u srpskoj historiografiji zabilježen kao nacionalni heroj, dok ga austrijska historiografija preispituje kritički. Neutralne historiografije ga obilježavaju kao srpskog i jugoslavenskog nacionalistu i izvršioca atentata, bez jasnijeg određenja o prirodi atentata.
Ufa
Ufa jest glavni grad republike Baškortostan u Rusiji. Nalazi se na ušću rijeka Ufa i Dojma. Udaljen je oko 100 km od planine Ural i ima 1,038 miliona stanovnika. Od toga su 54,2% Rusi, 27% Tatari, 11,3% Baškiri, 2,6% Ukrajinci, 1% Mari i ostala manjine.
Ufa je duga 50 km, a zauzima površinu od 753,7 km2.
Klima
Ufa se nalazi u zoni sjevernih šumskih stepa. Ljeta na ovom području su topla, a zime oštre i hladne. Prosječna godišnja temperatura iznosi 2,5 °C, temperature za vrijeme zime kreću se od –14,6 do –40 °C, a ljeti od 19 do 40 °C.
Zujevina
Zujevina je rijeka u Bosni i Hercegovini.
Rijeka Zujevina je najveći riječni tok u bosanskohercegovačkoj općini Hadžići. Nastaje spajanjem potoka Kradenik koji izvire ispod sjeverozapadnih obronaka Bjelašnice, i Resnik u Pazariću. Ovo je plahovita rijeka koja se neprestano izlijeva.
Desne pritoke Zujevine su Ljubovčica, Krupa i Žunovnica, a lijeve Pazarićki potok, Vihrica i Rakovica (rijeka). Ulijeva se u rijeku Bosnu, u općini Ilidža, na lokaciji Sastavci, gdje se u Bosnu ulijevaju i Željeznica, Dobrinja i Miljacka. Zbog toga je to područje, u kišnim periodima, gotovo uvijek izloženo poplavama.
Ribolovci iz Hadžića očistili su od otpada i smeća svoje rijeke, Zujevinu i Tarčinku. Istovremeno su i poribljene, a briga oko njih postala je stalna zadaća, kako ribočuvarske službe, tako i ostalih ribolovaca i mještana. Cijeli teren je obilježen tablama, dnevno se može uloviti 5 pastrmki dužine više od 24 cm.
Bogoslužje
Bogoslužje, ili Liturgija, naziv je za bilo koji čin slavljenja božanstva kojim se obilježava neki važan trenutak u životu čovjeka.
Vrši se unutar grupe ljudi, pripadnika neke religije. Dio je gotovo svih svjetskih religija. Bogoslužja obično uključuju početnu inicijaciju, manje ili više redovno obilježavanje praznika, često sklapanje braka i gotovo uvijek neke obrede vezane uz bolest i smrt.
Kolokvijalno se ovaj izraz koristi za neka posebna bogoslužja, kao što je to slučaj s sedmičnim i prazničnim sastankom kod nekih Crkava proizašlih iz Reformacije.
Srednje Selo
Hrvatska:
Srednje Selo (Šolta)
mini|280px|Srednje Selo, spomenik palim borcima u [[Narodnooslobodilačka borba Jugoslavije|NOB-u]] Srednje Selo je naseljeno mjesto u sastavu općine Šolta, na ostrvu Šolti, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Split.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Srednje Selo je imalo 102 stanovnika.
Napomena: ''U 1948. iskazano pod imenom Srednje Selo na Šolti.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Srednje Selo je imalo 150 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Sarajevsko polje
Sarajevsko polje se nalazi u unutargorskoj depresiji, okruženoj planinama Bjelašnicom i Igmanom na jugozapadu, Trebevićem na jugoistoku i srednjim planinama i međudolinskim rtovima na sjeveru i sjeverozapadu.
Prosječna nadmorska visina Sarajevskog polja je oko 500 mmv. Najmanja nadmorska visina je na prostoru sarajevskog naselja Reljevo, dok se prema jugoistoku nadmorska visina povećava.
Najzapadnija tačka polja je na 18 16' istočne geografske dužine, što odgovara položaju naselja Blažuj. Krajnja istočna je na 18 27' istočne geografske dužine (Bentbaša), a najsjevernija tačka je u naselju Reljevo na 43 53' sjeverne geografske širine. Najjužnija tačka se nalazi južno od naselja Vojkovića na 43 47' sjeverne geografske širine.
Prema geološkim i geomorfološkim karakteristikama, ovaj prostor karakterišu dvije cjeline i to planinski obod i zaravnjena depresija sa Sarajevskim poljem.
Sa svih strana Sarajevsko polje je oivičeno brdima, nekim vrlo strmim, bez naselja, i drugih blagih strana, na kojima je veći broj sela. Ova brda su većinom ogranci obližnjih planina Bjelašnice i Jahorine. Od mjesta gdje rijeka Željeznica silazi u Sarajevsko polje pa do doline rijeke Zujevine.
Sa južne i zapadne strane, Sarajevsko polje graniči sa planinom Igman, ogrankom Bjelašnice koja se odmah za leđima Igmana uzdiže do visine od 2067 m. Greben Igmana se pruža od doline rijeke Željeznice do vrela Bosne u pravcu od jugoistoka ka sjeverozapadu, a od vrela Bosne ide pravo na sjever do doline rijeke Zujevine, odakle opet ide na sjeverozapad.
Sarajevsko polje administrativno je podijeljeno između bosanskohercegovačkih entiteta Federacija BiH (Grad Sarajevo i Kanton Sarajevo), i Republika Srpska (Istočno Sarajevo).
Lutalice
Lutalice je nekadašnja sarajevska rokenrol i beat grupa iz prve polovine 1960-ih, koju su sačinjavali: gitarist Slobodan "Bodo" Kovačević, ritam-gitarist Slobodan M. Kovačević, bas-gitarist Fadil Redžić i bubnjar Miroslav Šaranović. Povremeno su se u muzičkoj postavi izmjenjivali pjevači Zoran Vidović, Selma Koluder i Gordana Magaš, bas-gitarist Duško Čorlija i Vojislav Šimšić na bubnjevima. Njihov muzički repertoar sastojao se od instrumentalnih i vokalnih kompozicija, a svirali su tada popularne kompozicije koje su dolazile sa Zapada kao i vlastite kompozicije. Neke od instrumentalnih kompozicija bile su "Taj dan doći mora", "Dr. preporod", kao i prva autorska instrumentalna pjesma Slobodana "Bode" Kovačevića "Snježni kristali", koja je u studiju Radio Sarajeva snimljena 16. aprila 1965. Tokom njihovog kratkotrajnog (1963 - 1965) aktivnog djelovanja grupa Lutalice nastupala je po tadašnjim sarajevskim domovima kulture i mjesnim zajednicama koje na svom području nisu imali dom kulture. U ljeto 1965. grupu napuštaju Slobodan "Bodo" Kovačević i Fadil Redžić i prelaze u Indexe. Iste godine nastavlja se osipanje prvobitne postave, tako da do kraja iste godine ovaj muzički sastav prestaje s aktivnim koncertnim nastupima. Zajedno s grupama Plavi dijamanti, Pauci, Indexi i Sabahudinom Kurtom predstavljaju pionire sarajevske škole pop roka. Neki od muzičara iz ovih već navedenih rokenrol sastava pridružiće se Indexima, koji će u to vrijeme postati glavni događaj na sarajevskoj pop rok sceni.
Ministarstvo finansija Federacije Bosne i Hercegovine
Ministarstvo finansija Federacije Bosne i Hercegovine ili Federalno ministarstvo finansija (skraćeno FMF) jedno je od 16 ministarstava u sastavu Vlade Federacije Bosne i Hercegovine, nadležno za upravljanje finansijama tog entiteta. Službeno sjedište ministarstva se nalazi u ulici Mehmeda Spahe u Sarajevu, dok se na njegovom čelu trenutno nalazi Toni Kraljević (HDZ BiH).
Historija
1992. godine, nakon sticanja nezavisnosti Republike Bosne i Hercegovine od Socijalističke federativne republike Jugoslavije (SFRJ), osnovano je Ministarstvo finansija Republike Bosne i Hercegovine, a za ministra je tada imenovan Žarko Primorac.
Stvaranjem entiteta u Bosni i Hercegovini nakon potpisivanja dejtonskog mirovnog sporazuma 1995. godine, stvorila je se potreba za upravljanje njihovim finansijama, pa su nakon toga formirani ministarstvo finansija Federacije Bosne i Hercegovine i ministarstvo finansija Republike Srpske.
Nadležnosti
Glavna osoba u ministarstvu finansija Federacije Bosne i Hercegovine je ministar ili ministrica finansija Federacije Bosne i Hercegovine, koji/koja ima pravo na jednog sekretara i devet pomoćnika.
U sastavu Federalnog ministarstva finansija se nalaze Porezna uprava i Finansijska policija Federacije Bosne i Hercegovine.
Organizacija
Federalno ministarstvo finansija se sastoji od sljedećih organizacijskih jedinica:
NGC 5123
NGC 5123 (također poznat kao IRAS 13209+4320, MCG 7-28-5, PGC 46767 i UGC 8415) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 380 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lovački psi. Najveći prečnik je 1,30 (144 hiljade sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (122 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 9. aprila 1787. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 2142
NGC 2142 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Jednorog. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 6. januara 1831. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Spolni organi
mini|Ženski i muški spolni organi Spolni organi su dijelovi anatomije čovjeka i drugih živih bića koji su uključeni i koji se koriste pri razmnožavanju i time sačinjavaju reproduktivni sistem kompleksnih organizama: Termin genitalije se koristi za vanjski, vidljivi dio spolnih organa: penis i mošnje kod muškaraca, velike, male usne i klitoris u žena. Svi ostali označavaju se kao sekundarni spolni organi i pripadajuće sekundarne spolne oznake, podeljene na vanjske spolne organe – genitalije ili genitale, vidljive pri rođenju u oba spola – i unutrašnje spolne organe. thumb|right|Spolni organi [[zelene alge Chara su muškkr antheridije (crveno) i ženske arhegonije (smeđe).]] Mahovine, paprati i neke slične biljke, kao reproduktivne organe, imaju gametangije, koje su dio gametofita. Cvjetovi cvjetnica proizvode polen i jajne ćelije, ali sami spolni organi nalaze se unutar gametofita u polenu i ovulama. Crnogorične biljke takođe proizvode svoje reproduktivne strukture unutar gametofita sadržane u šišarkama i polenu. Šišarke i polen nisu sami seksualni organi.
Apertov sindrom
Apertov sindrom je oblik akrocefalosindaktilije, urođeni poremećaj karakteriziran malformacijama lobanja, lica, šaka i stopala. Klasifikovan je kao sindrom lukova, koji zahvata prvi branhijalni (ili farinksni) luk, prekursor maksile i mandibule. Poremećaji u razvoju grančica u razvoju fetusa stvaraju trajne i rasprostranjene efekte.
Spolni organi
Terminologija
Primarni spolni organi su gonade, spolni organi, tačnije testisi u mužjaka ili jajnici u ženki. Kao primarni spolni organi, gonade stvaraju reproduktivne gamete koji sadrže nasljedne molekule DNK. Oni također proizvode većinu primarnih hormona koji utiču na seksualni razvoj, te reguliraju druge spolne organe i seksualno diferencirano ponašanje. Sekundarni spolni organi odnose se na ostatak reproduktivnog sistema, bilo da je unutrašnji ili vanjski. Latinski izraz "genitalije", ponekad skraćen kao "genitali", koristi se za opisivanje spoljašnjih spolnih organa: kod muških sisara, penis i skrotum; a kod ženki sisara vulva i njeni organi.
Apertov sindrom
U 1906. Eugène Apert, francuski ljekar, opisao je devet osoba koje dijele slične atribute i karakteristike. Jezički, u terminu "akrocefalosindaktilija",  acro je grčki za "vrh", koji se odnosi na "vrhnu" glavu koja je uobičajena u sindromu; cefalo, takođe iz grčkog, je kombinovani oblik što znači "glava"; sindaktilija se odnosi na sraslost prstiju na rukama i nogama.
Spolni organi
Terminologija
Općenito u zoologiji, s obzirom na veliku raznolikost organa, fiziologija ponašanja uključenih u kopulaciju, muški genitalije su strože definirane kao "sve muške strukture koje se umeću u ženku ili koje se drže u blizini njenog gonopora tokom prenosa sperme "; ženske genitalije definiraju se kao "oni dijelovi ženskog reproduktivnog trakta koji ostvaruju izravan kontakt s muškim genitalijama ili muškim proizvodima (spermatozoidi, spermatofore)" tokom ili neposredno nakon kopulacije ".
Apertov sindrom
U embriologiji, ruke i stopala imaju selektivne ćelije koje umiru u procesu koji se naziva selektivna ćelijska smrt ili apoptoza, uzrokujući razdvajanje prstiju. U slučaju akrocefalosindaktilije ne dolazi do selektivne ćelijske smrti i stapa se koža, a rijetko kost između prstiju na rukama i nogama.
Spolni organi
Vanjski i unutrašnji organi
Vidljivi dio genitalija sisavaca kod muškaraca sastoji se od skrotum i penis a kod žena se sastoji od vulva (labia, klitoris itd.) i vagina.
Apertov sindrom
Zahvaćene su i kosti glave, slično Crouzonovom i  Pfeifferovom sindromu. Kraniosinostoza se javlja kada se lobanja fetusa i kosti lica prerano spoje in utero, ometajući normalan rast kostiju. Spajanje različitih šavova dovodi do različitih obrazaca rasta na lobanji. Primjeri uključuju oblike kao što su: trigonocefalija (fuzija metopsog šava), brahicefalija (bilateralna fuzija koronskog šava i lambdoidnog šava), dolihocefalija (fuzija sagitalnog šava), plagiocefalija (jednostrana fuzija koronskog i lambdoidnog šava) i oksicefalija ili turicefalija (fuzija koronskih i lambdoidnih šavova).
Spolni organi
Vanjski i unutrašnji organi
U placentnih sisara, ženke imaju dva genitalna otvora, vaginu i uretru, dok mužjaci imaju samo jedan, uretre.. Muške i ženske genitalije imaju mnogo nervnih završetaka, što rezultira ugodnim i vrlo osjetljivim dodirom. U većini ljudskih društava, posebno u konzervativnim, izlaganje genitalija smatra se javnom nepristojnošću. Kod sisara, spolni organi uključuju:
Apertov sindrom
Nalazi o učestalosti sindroma u populaciji variraju, sa procjenama od samo 1/ 200.000 rođenja i 1/160.000 datih kao prosjek u starijim studijama. Studija sprovedena 1997. godine Kalifornijskog programa za praćenje urođenih defekata otkrila je stopu incidencije od 1 na 80.645 od skoro 2,5 miliona živorođenih. Druga studija koju je 2002. godine izveo Kraniofacijalni centar, Bolnica za djecu Sjevernog Teksasa, otkrila je veću incidenciju od oko 1 na 65.000 živorođenih.
Kraniosinostoza
Kranijalne malformacije su najočigledniji efekti akrocefalosindaktilije. Pojavljuje se kraniosinostoza, u kojoj se kranijalni šavovi zatvaraju prerano, iako dječiji mozak još uvijek raste i širi se. Brahicefalija je uobičajen obrazac rasta, gdje se koronski šav prerano zatvara, sprečavajući lobanju da se širi naprijed ili nazad i uzrokujući da mozak širi lobanju na strane i prema gore. Ovo rezultira još jednom uobičajenom karakteristikom, visokim, istaknutim čelom sa ravnim stražnjim dijelom lobanje. Zbog preranog zatvaranja koronskih šavova može doći do povećanja kranijalnog pritiska, što dovodi do mentalnog nedostatka. Ravno ili konkavno lice može se razviti kao rezultat nedovoljnog rasta srednjih kostiju lica, što dovodi do stanja poznatog kao pseudomandibulski prognatizam. Ostale karakteristike akrocefalosindaktilije mogu uključivati plitke koštane orbite i široko razmaknute oči. Nisko postavljene uši su također tipska karakteristika ovog sindroma.
Sindaktilija
Deformacija prostora između kažiprsta i palca može biti promjenjiva. Na osnovu ovog prvog takvog prostora, razlikuju se tri različita tipa deformacije šaka:
Zubi
Uobičajene relevantne karakteristike akrocefalosindaktilije su visoko zakrivljeno nepce, pseudomandibulski prognatizam (pojavljuje se kao mandibulski prognatizam), usko nepce i zgužvanost zuba.
Ostali znakovi
Omfalokelu opisao je Herman T.E. kod dva pacijenta sa Apertovim sindromom (SAD, 2010) i Ercoli G. et al. (Argentina, 2014). Omfalokela je urođena mana kod koje se crijevo ili drugi trbušni organi nalaze izvan tijela djeteta zbog rupe u području pupka. Međutim, veza između omfalokele i Apertovog sindroma još nije potvrđena, pa su neophodna dodatna istraživanja.
Uzroci
Akrocefalosindaktilija može biti autosomno dominantni poremećaj. Muškarci i žene su podjednako pogođeni; međutim istraživanje tek treba da utvrdi tačan uzrok. Bez obzira na to, skoro svi slučajevi su sporadični, što označava nove mutacije ili ekološki uticaj na genom. Potomci roditelja s Apertovim sindromom imaju 50% šanse da naslijede ovo stanje. Godine 1995. A.O.M. Wilkie je objavio rad koji pokazuje dokaze da je akrocefalosindaktilija uzrokovana defektom na genu za receptoru faktora rasta fibroblasta 2 na hromosomu 10.
Apertov sindrom je autosomno dominantni poremećaj; otprilike dvije trećine slučajeva uzrokovano je mutacijom C → G na poziciji 755 u genu FGFR2, što u proteinu uzrokuje promjenu Ser → Trp. Ovo je muško-specifična žarišta mutacija: u studiji od 57 slučajeva, mutacija se uvijek događala na alelu porijeklom od oca. Na osnovu uočene prevalencije bolesti pri rođenju (1/70.000), očigledna stopa mutacijskih promjena C → G na ovom mjestu je oko 0,00005, što je 200 do 800 puta više od uobičajene stope za mutacije na CG dinukleotidima. Štaviše, incidencija naglo raste sa dobima oca. Goriely et al. (2003) analizirali su distribuciju alelnih mutacija u uzorcima spermatozoida muškaraca različite dobi i zaključili da je najjednostavnije objašnjenje za podatke da mutacija C > G daje ćeliji prednost u muškoj zametnoj liniji.
Još uvijek nije jasno zašto osobe s Apertovim sindromom imaju i kraniosinostozu i sindaktiliju. Bilo je jedno istraživanje koje sugerira da ima neke veze s ekspresijom tri izoforme FGFR2, gena sa tačkastim mutacijama koji uzrokuje sindrom kod 98% pacijenata. KGFR, receptor faktora rasta keratinocita, je izoforma aktivna u metafizama i interfalangnim zglobovima. FGFR1 je izoforma aktivna u dijafizama. FGFR2-Bek je aktivan u metafizi, kao iu dijafizi, ali i u interdigitalnom mezenhimu. Tačkasta mutacija povećava ligand]-zavisnu aktivaciju FGFR2, a time i njegovih izoformi. To znači da FGFR2 gubi svoju specifičnost, uzrokujući vezivanje FGF-ova koji se normalno ne vezuju za receptor. Pošto FGF potiskuje [[apoptoze, održava se interdigitalni mezenhim. FGF također povećava replikaciju i diferencijaciju osteoblasta, čime dolazi do rane fuzije nekoliko šavova lobanje. Ovo može objasniti zašto se u Apertovom sindromu oba simptoma uvijek nalaze.
Dijagnoza
Dijagnoza se obično postavlja na osnovu prividnih fizičkih karakteristika i može joj pomoći rentgensko snimanje ili CT-pregled glave. Molekulso genetičko testiranje može potvrditi dijagnozu.
Kraniosinostoza
Operacija je potrebna kako bi se spriječilo zatvaranje koronskih šavova od oštećenja razvoja mozga. Konkretno, izvode se operacije za LeFort III ili monoblok distrakcijska osteogeneza srednjeg diela lica koje odvajaju sredinu, odnosno cijelo gornje lice, od ostatka lobanje, kako bi se repozicionirali u ispravnan položaj. Ove operacije izvode i plastični i oralni i maksilofacijalni (OMS) hirurzi, često u međusaradnji.
Sindaktilija
Ne postoji standardni tretman za malformacije šake u Apertobvom sindromu zbog razlika i težine kliničkih manifestacija kod različitih pacijenata. Stoga svakom pacijentu treba individualno pristupiti i liječiti, s ciljem postizanja odgovarajuće ravnoteže između funkcionalnosti ruku i estetike. Međutim, mogu se dati neke smjernice ovisno o težini deformacija. Općenito se u početku preporučuje oslobađanje prvog i četvrtog međudigitalnog prostora, čime se oslobađaju granični zraci. To omogućava djetetu da hvata stvari rukom, što je vrlo važna funkcija za njegov razvoj. Kasnije se moraju osloboditi drugi i treći interdigitalni prostor. Budući da u ovom sindromu postoje tri tipa šaka, svi sa svojim deformacijama, svima im je potreban drugačiji pristup u pogledu liječenja:
Roselia
Ime "Roselia" dobiveno je kombinacijom engleskih riječi "rose" = ruža, i "rosalia", što je vrsta melodije. Azelija, vrsta cvijeta, mogla bi biti još jedan uticaj na njeno ime. Još jedan mogući korijen na njeno ime mogla bi biti "Bulgaria", englesko ime za Bugarsku, koja je poznata po svojoj Dolini ruža.
Roselia je jedna od malobrojnih Pokémona čije je ime jednako u svim jezicima.
Ken Sugimori, Pokémon crtač, otkrio je da će Roselia dobiti svoj evoluirani oblik u Pokémon Diamond i Pearl videoigrama. Kasnije je otkriveno da je to Roserade. Roselia je dobila i svoj prije-evoluirani oblik, koji se zove Budew.
Biološke karakteristike
Roselia izgleda kao živa biljka. Njeno tijelo zelene je boje, i ima tri šiljate izrasline na glavi. Nosi dvije ruže u svojim rukama koje se nalaze tamo gdje bi se trebale nalaziti šake; jedna je plava i jedna crvena (poput Jumpluffa). Fizički gledano, Roselia je veoma malena Pokémon-biljka sa sitnim, neznačajnim nogama prekrivenima jednim listom koji nalikuje na suknju (poput tijela Gardevoira).
Roselia je određena u većini slučajeva svojim cvjetovima. Cvjetovi otpuštaju opuštajući miris koji donosi mir u živa bića. Što je snažnija aroma, znak je da je Roselia zdrava, i Roseliji koja pije izvorsku vodu bogatu hranjivim tvarima cvjetaju posebno ljupki cvjetovi. Zato se Roseliju najčešće pronalazi u mjestima koja su daleko od svijeta, nedirnuta ljudskom rukom.
Cvjetovi, kao i ostatak Roselijina tijela, koriste se kao oružje u borbi. Roselia koristi aromu koju cvjetovi otpuštaju kako bi protivnike učinila nemarnima. No sama aroma može se upotrijebiti kao tehnika Aromaterapije (Aromatherapy), koja liječi Roseliju i njene članove grupe od status efekata kao što su to Spavanje i Paraliza. Pokémoni u divljini ponekad žele ukrasti cvjetove na Roselijinim rukama, pa Roselia ispaljuje oštre bodlje (skrivene u cvjetovima) poput projektila na protivnike. Ove bodlje koriste i treneri u borbama. Još jedan napad koji koristi ove cvjetove jest napad Plesa latica (Petal Dance). Doduše, ovo je riskantan napad; nakon što Roselia protivnika napadne Plesom latica po drugi ili treći put, postane veoma umorna, do te mjere da se zbuni. Još jedna metoda napada jest da Roselia upotrijebi Povećavanje (Growth) kako bi povećala svoj Special Attack status, i onda upotrijebi Ples latica, Čaroban list (Magical Leaf), koji uvijek pogodi protivnika bez promašaja, ili Giga isušivanje (Giga Drain), koji vraćaju Roselijine izgubljeno zdravlje.
U videoigrama
Roselia je relativno čest Pokémon u Ruby i Sapphire videoigrama, ali ne i u Emerald, FireRed i LeafGreen verzijama.
Uglavnom, Roselia je Pokémon kojeg se rijetko upotrebljava u borbama. Ima veoma dobre Special Attack i Special Defense statuse, ali jako nizak Defense i HP, što ga čini groznim Travnatim Pokémonom, koji su poznati po njihovom neizmjernom HP-u i snažnim napadima. Roselia ima široku paletu napada koje uči kroz sticanje iskustva, te uči novi napad nakon svake četvrtog nivoa.
Roselia je dvostruki tip Travnati/Otrovni Pokémon, pa uči nekoliko napada koji se koriste da bi dosađivali protivnika, kao što su Omamljujuća spora (Stun Spore), Travnati žvižduk (Grasswhistle), Toksin (Toxic) i Zametak pijavice (Leech Seed). Najbolje je naučiti Roseliju ovim napadima kako bi se uzgajanjem prenijeli na Pokémone koji imaju bolje borbene sposobnosti kao što je Blissey.
Roselia ima visoku šansu da posjeduje sposobnost Oštrog vrška (Poison Point), koja može otrovati protivnika koji napadne Roseliu.
U animiranoj seriji
Jedan od Mayinih protivnika, Drew, ima Roseliu. Roselia se pojavljuje u većini epizoda u kojima se Drew pojavljuje.
Roselia se pojavila kao Pokémon Victorije Winstrate. Izgubila je u borbi protiv Mayinog Beautiflyja.
Línia evolutiva de Budew List of Pokémon (252–319) es:Anexo:Pokémon de la tercera generación Família de Budew
Nukleozid-trifosfataza
Strukturne studije
Od kraja 2007. godine, samo je jedna struktura riješena za ovu klasu enzima, sa PDB pristupnim kodom.
Trombska trombocitopenijska purpura
Trombocitna trombocitopenijska purpura ili trombotska trombocitopenija purpura (TTP) je genetički poremećaj krvi koji rezultira stvaranjem krvnih ugrušaka u malim krvnim sudovima u cijelom tijelu. To dovodi do niskog broja trombocita, niskog broja crvenih krvnih zrnaca zbog njihovog raspada, a često i disfunkcija bubrega, srce i mozga. Simptomi mogu uključivati velike modrice, groznicu, slabost, kratko disanje, zbunjenost i glavobolje. Mogu se pojaviti ponovljene epizode.
U otprilike polovini slučajeva okidač je identificiran, dok u ostatku uzrok ostaje nepoznat. Poznati okidači uključuju bakterijske infekcije, određene lijekove, autoimunske bolesti kao što su lupus i trudnoća. Osnovni mehanizam obično uključuje antitijela koja inhibiraju enzim ADAMTS13. Ovo rezultira smanjenom razgradnjom velikih multimera von Willebrandovog faktora (vWF) na manje jedinice. Manje često TTP je naslijeđen od roditelja] ], poznat kao [[Upshaw-Schulmanov sindrom, tako da je disfunkcija ADAMTS13 prisutna od rođenja. Diagnosis is typically based on symptoms and blood tests. It may be supported by measuring activity of or antibodies against ADAMTS13.
Sa izmjenom plazme rizik od smrti je smanjen sa više od 90% na manje od 20%. Imunosupresivi, kao što su glukokortikoidi, i rituksimab također se mogu koristiti. Transfuzija trombocita se općenito ne preporučuje.
Pogođeno je otprilike 1/100.000 ljudi. Početak je tipično u odrasloj dobi i češće su pogođene žene. Oko 10% slučajeva počinje u djetinjstvu. Stanje je prvi opisao Eli Moschcowitz 1924. Osnovni mehanizam određen je 1980-ih i 1990-ih.
Znakovi i simptomi
Znakovi i simptomi TTP-a mogu u početku biti suptilni i nespecifični. Mnogi ljudi dožive bolest sličnu gripi ili bolest dijareja, prije nego što razviju TTP. Neurološki simptomi su vrlo česti i jako variraju u težini. Često prijavljeni simptomi uključuju osećaj jakog umora, konfuziju i glavobolje. Također javljaju se i Napadi i simptomi slični onima kod moždanog udara. Ostali simptomi uključuju, ali nisu ograničeni na žuticu ili bljedilo kože, ubrzan rad srca ili kratak dah ili ljubičaste ili crvenkaste tačke na koži, poznate kao petehije.
Kako TTP napreduje, krvni ugrušci se formiraju unutar malih krvnih žila (mikrovaskularna struktura), a trombociti (ćelije za zgrušavanje) se troše. Kao posljedica, mogu se pojaviti modrice, a rijetko i krvarenje. Modrice često imaju oblik purpura, dok je najčešće mjesto krvarenja, ako se pojavi, iz nosa ili desni. Mogu se razviti i veće modrice (ekhimoze). Klasična prezentacija TTP-a, koja se javlja kod manje od 10% ljudi, uključuje pet medicinskih znakova. To su:
Uzroci
TTP, kao i kod drugih mikroangiopatskih hemolitskih anemija (MAHA), uzrokovan je spontanim agregacijama trombocita i aktivacijom koagulacije u malim krvnim sudovima. Trombociti se troše u procesu agregacije i vezuju vWF. Ovi kompleksi trombociti-vWF formiraju male krvne ugruške koji cirkuliraju u krvnim žilama i uzrokuju smicanje crvenih krvnih zrnaca, što rezultira njihovom rasprskavanjem i stvaranjem shistocita.
Autoimunski
ADAMTS13 je metaloproteinaza odgovorna za razgradnju von Willebrandovog faktora (vWF), proteina koji povezuje trombocite, krvni ugrušak i zid krvnih sudova, u procesu zgrušavanja krvi. Veoma veliki vWF multimeri skloniji su koagulaciji. Stoga, bez pravilnog cijepanja vWF putem ADAMTS13, koagulacija se događa višom brzinom, posebno u mikrovaskulaturi, dijelu sistema krvnih sudova, gdje je vWF najaktivniji zbog visokog naprezanja smicanja. Kod idiopatskog TTP-a, kod većine (80%) ljudi može se otkriti ozbiljno smanjena (<5% normalne) aktivnost ADAMTS13, a inhibitori se često nalaze u ovoj podgrupi (44–56%).
Genetički
Ovo svojstvo može biti priroeno (kongenitalno). Takvi slučajeviu uzrokovani su mutacijama gena ADAMTS13. Teški slučaj kongenitalne trombotske trombocitopenije purpure koja je posljedica heterozigotnosti spoja koji uključuje novu ADAMTS13 patogenu varijantu. Ovaj nasljedni oblik TTP-a naziva se Upshaw-Schulmanov sindrom. Ljudi s ovim naslijeđenim nedostatkom ADAMTS13 imaju iznenađujuće blag fenotip, ali razvijaju TTP u kliničkim situacijama s povećanim nivoima von Willebrandovog faktora, npr. infekcija. Navodno, manje od 1% svih slučajeva TTP-a uzrokovano je Upshaw-Schulmanovim sindromom. Osobe s ovim sindromom općenito imaju 5-10% normalne aktivnosti ADAMTS-13.
Sekundarni
Sekundarni TTP se dijagnosticira kada se u anamnezi osobe spominje jedna od poznatih karakteristika povezanih s TTP-om. On čini oko 40% svih slučajeva TTP-a. Predisponirajući faktori su:
Mehanizam sekundarnog TTP-a je slabo shvaćen, budući da aktivnost ADAMTS13 općenito nije tako depresivna kao kod idiopatskog TTP-a, a inhibitori se ne mogu otkriti. Vjerovatna etiologija može uključivati, barem u nekim slučajevima, oštećenje endotela, iako stvaranje tromba koji rezultira okluzijom krvnih sudova možda nije bitno u patogenezi sekundarnog TTP. Ovi faktori se također mogu smatrati oblikom sekundarnog aHUS-a; ljudi koji imaju ove karakteristike su, stoga, potencijalni kandidati za terapiju antikomplementom.
Patofiziologija
Osnovni mehanizam obično uključuje inhibiciju enzima ADAMTS13, posredovanu autoantitijelima, metaloproteazama odgovornim za cijepanje velikih multimera von Willebrandovog faktora (vWF) na manje jedinice. Povećanje cirkulirajućih multimera vWF povećava adheziju trombocita na područja ozljede endotela, posebno gdje se spajaju arteriole i kapilari, što zauzvrat rezultira stvaranjem malih trombocitnih ugrušaka koji se nazivaju trombovi. Kako se trombociti troše u formiranju trombove, to dovodi do smanjenja ukupnog broja trombocita koji cirkuliraju, što onda može uzrokovati krvarenje opasno po život. Crvena krvna zrnca koja prolaze kroz e ugruške mikroskopskih dimenzija podvrgnuta su naprezanju smicanja, koje oštećuje njihove membrane, što dovodi do rupture crvenih krvnih zrnaca unutar krvnih sudova, što izaziva anemije i formiranje shistocita. Prisustvo ovih krvnih ugrušaka u malim krvnim sudovima smanjuje dotok krvi u organe što dovodi do oštećenja ćelija i krajnjeg oštećenja organa.
Diferencijalna dijagnoza
TTP karakterizira trombocitna mikroangiopatija (TMA), stvaranje krvnih ugrušaka u malim krvnim žilama u cijelom tijelu, što može dovesti do mikroangiopatske hemolitske anemije i trombocitopenije. Ovu karakteristiku dijele dva srodna sindroma, hemolitsko-uremijski sindrom (HUS) i atipski hemolitsko-uremijski sindrom (aHUS). Zbog toga je neophodna diferencijalna dijagnoza ovih bolesti koje uzrokuju TMA. Pored TMA, kod svake od ovih bolesti može biti prisutan jedan ili više od sljedećih simptoma: neurološki simptomi (npr., moždane konvulzije epilepsijski napadi, ); oštećenje bubrega (npr. povišen kreatinin, smanjena procijenjena brzina glomerulske filtracije [eGFR], abnormalna analiza urina ) i gastrointestinalni (GI) simptomi (npr. dijareja mučnina/povraćanje, bol u trbuhu, gastroenteritis.  Za razliku od HUS-a i aHUS-a, poznato je da je TTP uzrokovan stečenim defektom u proteinu ADAMTS13, tako da laboratorijski test koji pokazuje ≤5% normalnih nivoa ADAMTS13 ukazuje na TTP. Nivoi ADAMTS13 iznad 5%, zajedno sa pozitivnim testom na sjiga-toksin/enterohemoragijske E. coli (EHEC), vjerovatnije su indikativne za HUS, dok odsustvo shiga-toksina/EHEC može potvrditi dijagnozu aHUS-a.
Liječenje
Zbog visokog mortaliteta neliječenog TTP-a, pretpostavljena dijagnoza TTP-a se postavlja čak i kada se vide samo mikroangiopatska hemolitska anemija i trombocitopenija i započne terapija. Transfuzija krvi je kontraindicirana kod tromboznog TTP-a, jer podstiče koagulopatiju. Od ranih 1990-ih, plazmafereza je postala tretman izbora za TTP. Ovo je razmjenska transfuzija koja uključuje uklanjanje krvne plazme osobe pomoću afereze i zamjenu plazmom donora (svježe smrznuta plazma ili kriosupernatant); postupak se mora ponavljati svakodnevno, kako bi se eliminirao inhibitor i ublažili simptomi. Ako afereza nije dostupna, može se infundirati svježe smrznuta plazma, ali volumen koji se može sigurno dati je ograničen zbog opasnosti od preopterećenja tekućinom. Infuzija plazme sama po sebi nije toliko korisna kao izmjena plazme. Obično se daju kortikosteroidi (prednizon ili prednizolon). Rituksimab, monoklonsko antitijelo usmereno na molekulu CD20 na B limfocitima, može se koristiti u dijagnostici; Smatra se da ovo ubija B-ćelije i time smanjuje proizvodnju inhibitora. Postoji jača preporuka za rituksimab kada TTP ne reaguje na kortikosteroide i plazmaferezu.
Caplacizumab je alternativna opcija u liječenju TTP-a jer se pokazalo da brže rješava bolesti u usporedbi s onima koji su bili na placebu.
Djeca sa Upshaw-Schülmanovim sindromom primaju profilaksnu plazmu svake dvije do tri sedmice; ovo održava adekvatne nivoe funkcionisanja ADAMTS13. Neki tolerišu duže intervale između infuzija plazme. Dodatne infuzije plazme mogu biti potrebne za pokretanje aktivnosti, kao što je operacija; alternativno, broj trombocita može se pažljivo pratiti oko ovih događaja uz primjenu plazme ako broj opadne.
Mjerenja nivoa laktat-dehidrogenaze, trombocita i shistocita u krvi se koriste za praćenje progresije bolesti ili remisije. Aktivnost ADAMTS13 i nivoi inhibitora mogu se mjeriti tokom praćenja, ali kod onih bez simptoma upotreba rituksimaba se ne preporučuje.
Prognoza
Stopa mortaliteta je oko 95% za neliječene slučajeve, ali je prognoza prilično povoljna (80-90% preživljavanja) za osobe s idiopatskim TTP koji je dijagnosticiran i liječen rano plazmaferezom.
Epidemiologija
Incidencija TTP-a je oko 4–5 slučajeva na milion ljudi godišnje. Idiopatski TTP se češće javlja kod žena i ljudi afričkog porijekla, a TTP sekundarni autoimunski poremećaji kao što je sistemski eritemski lupus češće se javljaju kod ljudi afričkog porijekla, iako drugi sekundarni oblici ne pokazuju ovu distribuciju. Trudnice i žene u „postpartum“ periodu činile su značajan dio (12–31%) slučajeva u nekim studijama; TTP pogađa otprilike jednu od 25.000 trudnoća.
Historija
TTP je prvobitno opisao Eli Moschcowitz u Beth Israel Medical Center u New York City 1925. Moschcowitz je bolest (netačno, kako je sada poznato) pripisao toksični uzrok. Primijetio jemda je njegova pacijentica, 16-godišnja djevojka, imala anemiju, male i velike modrice, mikroskopskih dimenzija  hematuriju, i, na obdukciji, diseminirani mikrovaskularni trombi. U 1966., pregled 16 novih slučajeva i 255 ranije prijavljenih doveo je do formulacije klasične pentade simptoma i nalaza (tj. trombocitopenija, mikroangiopatska hemolitska anemija, neurološki simptomi, zatajenje bubrega, groznica); u ovoj seriji, utvrđeno je da su stope mortaliteta veoma visoke (90%).
Dok je odgovor na transfuziju krvi već bio zabilježen i ranije, izvještaj iz 1978. i naknadne studije pokazali su da je krvna plazma bila vrlo efikasna u poboljšanju procesa saniranja bolesti. U 1991., izvješteno je da izmjena plazme daje bolje stope odgovora u poređenju sa njenom infuzijom. Godine 1982, bolest je bila povezana sa abnormalno velikim multimerima von Willebrandovog faktora. Identifikacija deficita proteaze kod ljudi sa TTP-om izvršena je 1998. godine. Lokacija ADAMTS13 u ljudskom genomu identifikovana je u 2001.
Dekolonizacija Afrike
300px|mini|Afrika [[1914. godine]] 300px|mini|Politička karta Afrike Dekolonizacija Afrike je historijski proces koji se odigrao u većem dijelu afričkog kontinenta nakon Drugog svjetskog rata. On podrazumijeva osamostaljivanje velikog broja evropskih posjeda (britanskih, portugalskih, francuskih i belgijskih) i formiranje afričkih država.
Osamostaljenje evropskih kolonija u prekomorskim zemljama nije bilo ograničeno na Afriku. Ono je obuhvatalo sve kontinente, baš kao što je i evropsko osvajanje prekomorskih posjeda obuhvatalo sve kontinente. Drugi svjetski rat bio je svakako katalizator, ali korijeni promjena sežu u dalju prošlost. Zakon o upravljanju Indijom, koji je donio Britanski parlament 1935, predviđao je nezavisnost Indijskog potkontinenta, mada ne u onom obliku u kojem je došlo do nezavisnosti. Međutim, posljedice rata utjecale su na to da evropske sile sagledaju novu perspektivu svijeta i svog mjesta u njemu, uključujući i njihove odnose prema Africi.
Politička pozadina
Kada su kolonijalne sile prevazišle šok pobjede i razaranja nakon 1945. godine, one su blagonaklono gledale na afričke kolonije zbog njihove podrške u ratu i doprinosa savezničkoj pobjedi. Željele su i dalje računati na stalnu lojalnost, kao i na afrička prirodna bogatstva u Hladnom ratu, koji su upravo preduzimale protiv Sovjetskog Saveza i njegovih saveznika. Evropsko javno mnijenje bilo je uveliko protiv kolonijalizma. Britanija je vrlo brzo, 1947. godine, prihvatila nezavisnost Indije i Pakistana. Francuska i Holandija u međuvremenu su se odlučile boriti za opstanak u Jugoistočnoj Aziji, ali bez uspjeha. Neuspjeh Holandije da ponovo osvoji Indoneziju bio je očigledan 1950, dok je francuska armija doživjela spektakularni poraz u Indokini kod Dien Bien Phua 1954. Novi raspored svjetskih sila postao je očigledan, mada je to bilo nagoviješteno još dvadesetih godina 20. stoljeća u Rifskom ratu. Čak i tada evropske sile nisu postale svjesne novog poretka. Francuzi su morali ponovo naučiti lekciju u Alžiru tokom pedesetih, a SAD su to ponovile u Vijetnamu (iako Južni Vijetnam nije bio američka kolonija) tokom šezdesetih godina.
Posmatrano iz duge historijske perspektive, evropsko osvajanje i dekolonizacija Afrike odigrali su se velikom brzinom. Samo u tri decenije (od 1880. do 1910) izvršena su glavna osvajanja, a samo su 2 decenije, od 1955. do 1975, trebale da se okonča evropski imperijalizam u Africi. Mnogi osnovni uzroci osvajanja sada su se preokrenuli. Poslije 1945. godine kolonijalna teritorija nije više imala značajnu ulogu u međusobnom evropskom suparništvu. Sovjetski Savez i SAD bacili su evropske sile u zasjenak, a oni nisu imale afričke kolonije. Ideološko opravdanje kolonijalne vladavine oslabilo je opadanjem rasizma i kulturnog šovinizma, koji su bili izuzetno jaki pokreti krajem 19. stoljeća. Više se nije smatralo moralnim činom da se "civilizuju primitivni narodi na drugim kontinentima". . Čak suprotno, držanje kolonija protiv njihove volje izazivalo je protivljenje u svjetskom javnom mnijenju. Također, broj članica Ujedinjenih nacija iz Afrike rastao je svake godine.
Ovo su, međutim, bili samo sporedni činioci u poređenju s pomjeranjem ravnoteže vojnih rashoda. Krajem 19. stoljeća poznata korist od afričke imperije koju je imala evropska sila nije bila tako velika, ali su troškovi osvajanja bili neuporedivo manji. U trećoj četvrtini 20. stoljeća korist od evropskih posjeda u Africi bila je bolje poznata, ali je i dalje bila mala, a troškovi borbe protiv organiziranog oslobodilačkog pokreta bili su veoma veliki. Evropske imperije i neevropske sekundarne imperije imale su ogromnu prednost od lokalnog monopola na savremeno naoružanje. Tokom pedesetih godina 20. stoljeća prednost se pomjerila u korist gerilskog ratovanja, u kojem se i mali broj gerilskih pobunjenika mogao boriti protiv mnogostruko jače konvencionalne vojske. Primjeri Indonezije, Indokine i Alžira uslijedili su kratko jedan za drugim. Nijedna evropska zemlja nije mogla dugo podnositi tolike rashode, mada je trebalo dosta vremena da se ta činjenica prizna.
Primarni otpor
Neki oblik afričkog otpora kolonijalnoj vladavini postojao je od samog početka. Taj otpor pružale su pretkolonijalne državne tvorevine i on je uglavnom bio slab i kratkotrajan. Primarni otpor obuhvatao je i jedan podtip otpora stvaranju države, gdje je vodstvo trebalo izgraditi novu političku strukturu. Očigledni primjeri ovih podtipova su Abd el-Kader u Alžiru, pobuna Madži-Madži u Tanganjiki i, u kasnijem periodu, pobune naroda Šona i Ndebele u Rodeziji. Konačna pobjeda u borbi za afričku nezavisnost imala je, svakako, korijene u savremenom nacionalizmu - obliku političke organizacije preuzetog sa Zapada ili prilagođenog drugim neevropskim zemljama (kao što je Indija), s ciljem da se preuzme kolonijalna država kao okvir za obnovljeni i nezavisni afrički politički život.