cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ante Marković
Ekonomske reforme
Marković je smatrao da je potrebno 4-5 godina za realizaciju. Ohrabrivao je političare da se odreknu nacionalizma, pokazujući nekadašnje ratove na tlu Evrope gdje su nekadašnji neprijatelji uložili vlastitu energiju u ekonomski razvoj:
Posljedice reformi
Do marta 1990. nastalo je oko 292000 privatnih preduzeća. Sivo devizno tržište je uklonjeno, dinar denomiran 10000:1, suzbijena inflacija. Uvedena je konvertibilnost s njemačkom markom u odnosu 7:1. Za samo 3 sedmice devizne rezerve SFRJ su narasle za 800 miliona dolara.
Marković je svoju popularnost dugovao svom imidžu novog, modernog političara zapadnoga stila. Također je održavao popularnost time što je ostajao po strani sve većih sukoba unutar Saveza komunista Jugoslavije i što je pokušavao da posreduje u sukobima između pojedinih jugoslavenskih republika.
Kada se SKJ raspao januara 1990. godine, Marković se mogao osloniti samo na vlastitu popularnost i uspjeh svojih ekonomskih reformi. Jula 1990. godine osnovao je Savez reformskih snaga Jugoslavije, političku partiju koja ja podržavala njegove ekonomske reforme i zalagala se za evolutivnu reformu cjelokupnog društvenog i državnog uređenja SFRJ.
Markovićev program reformi, međutim, ubrzo je sabotirala vlada Slobodana Miloševića, a savezna vlada je bila dodatno oslabljena pokretima za nezavisnost u Sloveniji i Hrvatskoj. Tokom posljednjih mjeseci svoga mandata Marković je pokušavao da pronađe kompromis između ove dvije republike s jedne strane, i Srbije i Crne Gore s druge strane, koje su tražile da Jugoslavija opstane kao centralizirana država. Međutim, njegovi napori nisu urodili plodom, iako su ih podržavale nove demokratske vlasti u Bosni i Hercegovini i Makedoniji, prije svega zato što se Jugoslavenska narodna armija (JNA), za koju bi se očekivalo da bude njegov najveći saveznik, svrstala uz Miloševića i srpsko nacionalističko vodstvo.
TV-Stanica YUTEL
Ante Marković je od osnivača tv-stanice YUTEL koje je služila kao ravnoteža tadašnjim nacionalistički orijentisanim medijima.
Raspad Jugoslavije
Marković je ostao na dužnosti i poslije izbijanja rata, premda je već ranije izgubio kontrolu nad JNA i nad svim drugim polugama vlasti u federaciji. Dana 19. decembra 1991. na konferenciji za štampu Ante Marković je "vratio mandat" građanima Jugoslavije, rekavši da ne postoji više nijedan državni organ u Jugoslaviji kome bi se mogla podnijeti ostavka.
Poslijeratni period
Umro je 28. novembra 2011. godine.
Ezop
Ezop (Αίσωπος; 620. p. n. e. - 560. p. n. e.) je živio u Grčkoj šest stotina godina prije Kristova rođenja. Sve što se zna o njemu je nesigurno. Priča se da je bio ružan i grbav pa su se ljudi smijali njegovoj pojavi,ali još i više pričama koje je pričao. A te priče su bile kratke, najčešće o životinjama. Životinje u njegovim pričama imaju ljudske osobine i zapravo predstavljaju određene tipove ljudi. Na primjer: marljive ljude, lijene ljude, pametne ljude, glupe ljude, hrabre ljude, kukavice itd. Iz priče uvijek možemo da izvučemo pouku. Takve priče danas nazivamo Ezopove basne. Ezop nije znao pisati pa su njegove basne kasnije prema narodnom pripovijedanju zapisivali mnogi drugi pisci.Ezopove basne pisane su u prozi jednostavnim i jasnim stilom.
Ešref Kovačević
Ešref Kovačević (1. septembar 1924 - 2. mart 1996.), Kovačevcima blizu Glamoča, Bosna i Hercegovina, bio je istaknuti bošnjački historičar, prevodilac i kaligraf.
Biografija
Nakon završetka Gazi Husrev-begove medrese, 1944. godine, upisuje Višu islamsku školu (VIŠT). VIŠT je zatvoren 1945. godine, pa je morao prekinuti studije. Filozofski fakultet u Sarajevu, Odsjek Orijentalne filologije i historije naroda Jugoslavije upisuje 1952. godine, a diplomira 1958. godine. Posdiplomski studij historije, na Filozofskom fakultetu u Beogradu, upisao je 1967. godine koji je završio odbranom magistarskog rada ''Granice bosanskog pašaluka prema Austriji i Mletačkoj republici po odredbama Karlovačkog mira, 1971. godine''. Od 1946-1952. godine radio je kao imam i muallim.
M35
Astronomija:
Automobili:
Elektronika:
Vojska:
Bijela (Višegrad)
Bijela je naseljeno mjesto u općini Višegrad, Bosna i Hercegovina.
Glušca (Foča, RS)
Glušca je naseljeno mjesto u općini Foča, Bosna i Hercegovina.
Grb Pakistana
mini|desno|200px|Grb Pakistana
Grb Pakistana je usvojen 1954. Cijeli grb je zelene boje. Na vrhu grba se nalazi polumjesec i zvijezda, simbol Islama. U centru grba se nalazi štit na kojem se nalazi pamuk, juta, čaj i pšenica. Oko grba se nalazi cvijetni vijenac, a ispod traka sa natpisom "ایمان ، اتحاد ، نظم" (Vjera, Jedinstvo, Disciplina).
Instrukcijski ciklus
Instrukcijski ciklus jest osnovna operacija ciklusa računara. To je proces putem kojeg računar preuzima instrukcije programa iz svoje memorije, određuje koje radnje instrukcija zahtjeva, te izvršava te radnje. Ovaj ciklus se stalno ponavlja pomoću procesora (CPU), iz pokretača operativnog sistema kada je računar isključen. mini|Dijagram donesi i izvrši ciklusa.
Upotreba ciklusa
Ciklusi koji se koriste u procesoru tokom procesorskog ciklusa su:
Svaki procesor može da ima različite cikluse zasnovane na različitom skupu instrukcija, ali će biti slični sljedećem ciklusu:
Sljedeća instrukcija je preuzeta iz memorijske adrese koja se trenutno čuva u programskom brojaču, i čuva se u registru za instrukcije (IR). Na kraju operacije preuzimanja, PC ukazuje na sljedeće instrukcije koje će biti pročitane u sljedećem ciklusu.
Dekoder tumači instrukciju. Tokom ovog ciklusa instrukcija unutar instrukcijskog registra je dekodirana.
Ako instrukcija ima indirektni pristup, efektivna adresa se čita iz glavne memorije, i bilo koji zahtjevani podaci su preuzeti iz glavne memorije da bi se obradili i onda stavili u registre podataka (Takt: T3). Ako je instrukcija direktna, ništa nije učinjeno na tom taktu. Ako je u pitanju U/I instrukcija ili instrukcija registra, operacija se odvija (izvršava) na taktu.
Generisani rezultat je sačuvan u glavnoj memoriji, ili poslat na neki izlazni uređaj. Na osnovu stanja bilo kakve povratne informacije od ALU, programski brojač može da se ažurira na drugu adresu od koje će sledeća instrukcija biti preuzeta.
Ciklus se zatim ponavlja.
Grb Nepala
Grb Nepala je usvojen 30. decembra 2006. Sastoji se od zastave Nepala, Mont Everesta, zelenih polja, muške i ženske ruke što se rukuju i vijenca rododendrona. Ispod grba je traka s natpisom "जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपी गरीयसी" (Majka i domovina su veći od neba).
NGC 375
NGC 375 (također poznat kao Arp 331 i PGC 3953) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 269 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 0,50 (39 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (39 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lawrence, 4. Earl of Rosse Parsons 1. decembra 1874. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Manastir Donja Bišnja
Manastir Donja Bišnja je manastir Srpske pravoslavne crkve posvećen Pokrovu Presvete Bogorodice. Nalazi se u Donjoj Bišnji pored Dervente u Bosni i Hercegovini. Pripada Eparhiji zvorničko-tuzlanskoj Srpske pravoslavne crkve. Manastir posjeduje voćnjak od 1800 stabala jabuka i krušaka od čijih plodova monasi proizvode rakiju.
Historija
Izgrađen je uz finansijsku podršku svog ktitora Ratka Đekića iz San Diega, Kalifornija. Izgradnja manastira je počela 2002. godine na zemljištu koje je Đekić poklonio Srpskoj pravoslavnoj crkvi, a osvećen je 18. juna 2006. godine. Prvi stanovnici su mu bila dva monaha porijeklom iz Manastira Ozren i Manastir Svetog Vasilija Ostroškog. Freske u crkvi manastira Bišnja završene su 2011. godine.
Hasan Kikić
Hasan Kikić (20. august 1905. Gradačac - 6. maj 1942. Čemernica), bosanskohercegovački književnik koji je pisao i poeziju i prozu. Zajedno sa Skenderom Kulenovićem i Safetom Krupićem osnovao je časopis Putokaz, u osvit kulturalnog i političkog uzdizanja Bošnjaka. Časopis je izlazio u periodu od 1937. do 1939. godine.
Poginuo je kao partizan 6. maja 1942. u četničkoj zasjedi kod sela Rapta, na planini Čemernici.
Biografija
Rođen u osiromašenoj begovskoj porodici, kao jedan od sedam sinova roditelja Hase i Munire (rođene Đulbegović). Po završetku osnovne škole u Gradačcu, Kikić odlazi u Derventu, gdje nastavlja školovanje. U Derventi završava Višu dječačku školu i, zahvaljujući ujakovoj potpori, upisuje se u Učiteljsku školu. Iz Dervente, ne završivši školu, odlazi u Zagreb, gdje završava Učiteljsku školu - maturirao je 19. juna 1926. godine. Prve literarne radove objavljuje iste godine u zagrebačkom časopisu Vijenac. Medu prvima, Kikića je zapazio književni kritičar Jovan Kršić.
Nakon završene škole zaposlio se kao učitelj. Najprije je učiteljevao u Hajdarevićima kod Zavidovića, a potom u Rogatici i Ustiprači. Oženio se kolegicom Ankom Jovanović, a zbog nerazumijevanja ženine, ali i vlastite familije odlazi u Hrvatsku. Najprije kao učitelj radi u Gornjem Sjeničaku kraj Vrginmosta, a potom u Pisarevini. 1937. godine zajedno sa Skenderom Kulenovićem i Safetom Krupićem u Zagrebu pokrenuo je bošnjački časopis Putokaz. U vrijeme učiteljevanja privatno je položio gimnaziju, a zatim vanredno upisao Pravni fakultet u Beogradu, na kojem je diplomirao 31. oktobara 1938. godine.
Sa početkom Drugog svjetskog rata odlazi u partizane u februaru [1942. i kao komesar I krajiškog proleterkskog bataljona bataljona gine tri mjeseca kasnije - 6. maja 1942. u četničkoj zasjedi kod sela Rapta na planini Čemernici.
Po njemu je nazvana Nagrada za prosvjetne radnike u Socijalističkoj republici Bosni i Hercegovini.
NGC 2085
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
İstiklâl Marşı
İstiklâl Marşı turska je nacionalna himna. Zvanično je usvojena 12. marta 1921, dvije godine prije usvajanja Dana Republike Turske (29. oktobra 1923), kao motivaciona muzička saga jedinicama koje su se borile u Turskom ratu za nezavisnost, ali i kao herojska himna Republike koja je bila uspostavljena nakon izvojevane pobjede.
Autor stihova jeste poznati pjesnik Mehmet Akif Ersoy, dok je dirigent Osman Zeki Üngör napisao muziku. Bitno je naznačiti da se pjevaju samo prve 2 strofe 10-strofne himne, dok se ostale obično spominju tokom recitiranja.
Himna se redovno izvodi tokom državnih i vojnih događaja, nacionalnih festivala, bajrama, sportskih događaja i školskih ceremonija. Tekst himne se može vidjeti na raznim oglašivačima, displejima a prve dvije strofe su se nalazile i na novčanici od 100 turskih lira koja je bila u opticaju u periodu od 1983. do 1989. godine.
Himna je 1983. godine usvojena i kao nacionalna himna Turske Republike Sjeverni Kipar.
Godijeno
Godijeno je naseljeno mjesto u općini Foča, Bosna i Hercegovina.
Pendredov sindrom
Pendredov sindrom je genetički poremećaj koji dovodi do kongenitalnog bilateralnog (obostranog) senzorinervnog gubitka sluha i gušavosti, sa eutireoidnim ili blagim hipotireozama (smanjenom funkcijom štitnjače). Ne postoji poseban tretman, osim mjera podrške za gubitak sluha i suplementacije hormona štitnjače u slučaju hipotireoze. Ime je dobio po dr. Vaughanu Pendredu (1869–1946), doktoru Britancu koji je prvi opisao stanje u irskoj porodici koja živi u Durhamu 1896. To čini 7,5% do 15% svih slučajeva kongenitalnih gluhoća.
Znakovi i simptomi
Gubitak sluha kod Pendredovog sindroma je često, iako ne uvijek, prisutan od rođenja, a usvajanje [jezik]]a može biti značajan problem ako je gluhoća teška u djetinjstvu. Gubitak sluha se obično pogoršava tokom godina, a napredovanje može biti postupno i povezano sa manjom traumom glave. U nekim slučajevima, razvoj jezika se pogoršava nakon povreda glave, što pokazuje da je unutrašnje uho osjetljivo na traumu kod Pendredovog sindroma; ovo je posljedica proširenih vestibulskih akvadukta uobičajenih za ovaj sindrom. Funkcija vestibuluma varira u Pendredovom sindromu i vrtoglavica može biti karakteristika manje traume glave. Gušavost je prisutna u 75% svih slučajeva.
Genetika
Pendredov sindrom se nasljeđuje na autosomno recesivni način, što znači da je potrebno naslijediti abnormalni gen od svakog (heterozigotnog) roditelja da bi se razvilo stanje. To također znači da brat ili sestra pacijenta sa Pendredovim sindromom ima 25% šanse da će također imati to stanje ako su roditelji nepromijenjeni genetički nositelji.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1998 - grupa E
Grupa E svjetskog prvenstva 1998. je igrana između 13. i 25. juna 1998. godine. Holandija i Meksiko su se kvalificirali u osminu finala. Belgija i Južna Koreja su svoje takmičenje na SP 1998 završili u grupnoj fazi.
Pendredov sindrom
Genetika
Povezan je sa mutacijom u genu PDS, koji kodira protein pendrin (porodica rastvornih nosača 26, član 4, SLC26A4 ). Gen se nalazi na dugom kraku hromosoma 7 (7q31). Mutacije u istom genu također uzrokuju sindrom uvećanog vestibulskog kanala (EVA ili EVAS), još jedan urođeni uzrok gluhoće; specifične mutacije češće uzrokuju EVAS, dok su druge više povezane s Pendredovim sindromom.
Patofiziologija
SLC26A4 se može naći u kohleji (dio unutrašnjeg uha), štitnjači i bubrezima. U bubrezima učestvuje u lučenju bikarbonata. Međutim, nije poznato da Pendredov sindrom dovodi do problema s bubrezima. It functions as an iodide/chloride transporter. U štitnoj žlijezdi to dovodi do smanjene organizacije usvajanja joda (tj. njegove inkorporacije u hormon štitnjače).
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1998 - grupa E
Sve utakmice su bile igrane po Srednjoevropskom ljetnom vremenu (UTC +2)
NGC 3563
NGC 3563 (također poznat kao MCG 5-27-14, NGC 3563A, PGC 34025 i UGC 6234) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 495 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 1,10 (158 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (115 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Otto Wilhelm von Struve 18. marta 1869. godine.
Pendredov sindrom
Dijagnoza
Osobe s Pendredovim sindromom imaju gubitak sluha, bilo pri rođenju ili tokom djetinjstva. Gubitak sluha je obično progresivan. U ranim fazama obično se radi o mješovitom gubitku sluha (konduktivni i senzornervni gubitak sluha) zbog efekta trećeg prozora izazvanog malformacijama unutrašnjeg uha (prošireni vestibulski akvadukti). Gušavost štitaste žlezde može biti prisutna u prvoj deceniji i uobičajena je krajem druge decenije. MRI skeniranje unutrašnjeg uha obično pokazuje proširene ili velike vestibulske akvedukte sa uvećanim endolimfnim vrećama i može pokazati abnormalnosti pužnice koje su poznate kao Mondinijeva displazija. Genetičko testiranje za identifikaciju gena za kodiranje pendrina obično postavlja dijagnozu. Ako se sumnja na stanje, ponekad se izvodi "test pražnjenja perhlorata". Ovaj test je visoko osjetljiv, ali može biti i abnormalan u drugim stanjima štitnjače. Ako je prisutna gušavost, izvode se testovi funkcije štitne žlijezde, kako bi se identificirali blagi slučajevi disfunkcije štitnjače čak i ako još ne izazivaju simptome.
Liječenje
Ne postoji specifičan tretman za Pendredov sindrom. Ako su nivoi hormona štitnjače smanjeni, mogu biti potrebni suplementi hormona štitnjače. Pacijentima se savjetuje da preduzmu mjere opreza protiv povreda glave.
NGC 3563
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Crkva svetog Ivana Nepomuka u Putincima
mini|desno|300px|Crkva svetog Ivana Nepomuka u Putincima Crkva svetog Ivana Nepomuka je zapuštena njemačka rimokatolička crkva u selu Putinci, općina Ruma, Srijem, Vojvodina, Srbija. Sveti Ivan Nepomuk je češki svetac iz 14. vijeka.
Historija
Župa Putinci je osnovana 1845. godine, a crkva je podignuta krajem 19. vijeka. 1900. godine je završena. Najvećim dijelom su ovdje živjeli Njemci, a ne postoje podaci da su tada ovdje živjeli Hrvati. Protjerivanjem Njemaca nakon Drugog svjetskog rata doselili su se kolonisti, najvećim dijelom s Korduna, koji su sebi sagradili pravoslavnu crkvu, odmah preko puta katoličke. Podaci iz 1875. godine, čija je pouzdanost nesigurna, govore da je ovdje tada živjelo 350 katolika. Moguće je da su u taj broj uključeni i vjernici iz Žarkovca, susjednog sela, u kojem i danas živi 17 katoličkih obitelji kod kojih svećenik redovito odlazi u blagoslov kuća, a u čijem mjestu ni danas ne postoji crkva. Ova crkva je danas devastirana. Neogotičkog je stila, s malo romaničkog, mada po povijesnoj vrijednosti nije prava gotika. 1952. godine obnovljena je fasada. Od tada do danas ništa nije rađeno na njoj. 2017. godine u Putincima je 7 katolika, a u susjednim Žarkovcima je oko 50. Crkva čeka svoju obnovu, a u novembru 2019. godine vrata dvorišta i crkve su bila otvorena. U crkvi su stakla vremenom uništena, a danas služi kao sklonište pticama. Freske u crkvi su sačuvane.
Grb Saudijske Arabije
Grb Saudijske Arabije je usvojen 1950. godine. According to the Saudi Basic Law, Prema Temeljnom zakonu Saudijske Arabije grb se sastoji se od dva ukrštena mača i palminog drveta koje se nalazi na prostoru iznad i između mačeva. Mačevi predstavljaju Kraljevinu Hidžaz i Sultanat Nedžd koje su se 1926. godine, za vrijeme Ibn Sauda, ujedinile u Kraljevstvo Hidžaz i Nedžd a potom i 1932. godine u Kraljevinu Saudijsku Arabiju.
Značenje i upotreba
Palmino drvo predstavlja imovinu Kraljevine a koja je definirana kroz njen narod, baštinu, historiju i prirodne i svake druge resurse. Prema tome, Palmino drvo je predstavljeno kao simbol koji čuvaju dva mača i koji predstavljaju sila koja se koristi u odbrani nacije.
Grb se pojavljuje na vladinim dokumentima, u diplomatskim misijama kao i u slučaju nekoliko saudijskih zastava. Grb je ukrašen zlatom na zastavi Oružanih snaga Saudijske Arabije.
K2 Black Panther
K2 Black Panther je južno korejski glavni borbeni tenk 4. generacije. Njegovim uvođenjem u operativnu upotrebu planirana je zamijena starijih M48A5K Patton tenk i dopuna K1 serije glavnih borbenih tenkovih. Masovna proizodnja započela je 2013. godine, a prvi primjerci uvedeni su u operativnu upotrebu u junu 2014. godine. Cijena K2 tenka iznosi 8.5 miliona američkih dolara što ga predstavlja jednim od najskupljih glavnih borbenih tenkova u upotrebi.
Razvoj
1995. godine južno korejska agencija za razvoj odbrane dobila je za zadatak razvoj novog glavnog borbenog tenka na osnovu najsavremenijih domaćih tehnologija u Južnoj Koreji. Taj razvojni program je bio namijenjen daljnjoj modernizaciji vojske Južne Koreje, unatoč superiornosti K1 i K1A1 tenkova nad sjeverno korejskim tenkovima od kojih su većina zastarijeli T-55 i Type 59 tenkovi. Naglasak na domaćim tehnologijama omogućio bi izlazak na inostrano tržište bez problema licenciranja.
Rane verzije tenka uključivale su besposadnu kupolu, ali je ta ideja odbačena u korist kupole sa posadomm. Bilo je planirano da se tenk opremi sa Rheinmetallovim eksperimentalnim glatkocijevnim topom kalibra 140 mm, ali se i od toga odustalo jer je Rheinmetall obustavio razvoj ovog topa. Nakon toga je K2 koncipiran da se naoruža sa 120 mm/L55 topom.
U poređenju sa K1A1 tenkom, top K2 se brže puni i brže postavlja ciljeve. Iako su oba topa u kalibru 120 mm, top K2 je duži za 1.3 m (6.6 metara ukupne dužine) pa tako i ima bržu brzinu zrna od 1400 m/s i veću preciznost i penetraciju. Ostale karakteristike tenka uključuju sposobnosti tenka da forsira rijeku dubine 4 metra, mogućnost spuštanja za 40 cm, sistem upozorenja laserskog zračenja koji okreće kupolu prema izvoru neprijateljskog zračenja i mođe vršiti gotovo istodbno paljbu.
Opis tenka
250px|mini|lijevo|K2 prilikom paljbe iz topa
Naoružanje
Glavno naoružanje tenka predstvalja glatkocijevni top 120 mm kojeg je razvila domaća kompanija Hyundai Wia. Opremljen je automatskim punjačem topa sličnom koji je ugrađen kod frab+cuskog tenka Leclerc. Brzina paljbe topa izosi do 10 projektila u minuti. Streljivo tenka se nalazi u spremniku od 16 projektila, ukupni kapacitet spremnika tenka iznosi 40 projektila. Tenk je također naoružan teškim mitraljezom kalibra 12.7 mm K6 i jednim suspregnutim mitraljezom 7. 62 mm.
K2 je opremljen modernim SUP-om koji je povezan sa radarom visoke frekvencije koji je postavljen na prednjem dijelu kupole zajedno sa laserskim daljinometrom i senzorom vjetra. Koristeći termografsku kameru tenk može zahvatiti i pratiti mete na udaljenosti do 9.8 km. Na osnovu ovoga posada može vršiti paljbu u pokretu i može vršiti gađanje niskoletećih letjelica. SUP je povezan sa sistemom stabilizacije topa i mehanizmom odlaganja paljbe kako bi se optimizirala preciznost za vrijeme kretanja po neravnom terenu.
Tenk je opremljen primarnim vizirom nišandžije KGPS i panormaskom vizijom komandira tenka KCPS koji se također nalaze i kod K1A1 tenkova. Komandir tenka ima mogućnost da preuzme upravljanje kupolom i topom tenka od nišandžije. U nepotvrđeni navodima stoji da u slučaju nužde mogu upravljati dva člana posade.
Municija
mini|K2 sa izlođenom municijom. Top 120 mm tenka K2 može vršiti ispaljivanja širokog spektra municije po NATO standardu. Koristi poboljšane APFSDS projektile s penetratorom od volframove slitine čije su karakteristike slične njemačkom DM-63, a probojnost mu se procijenjuje na oko 800 mm na 2000 m. Tenk koristi i višenamjensko streljivo slično američkom M830A1 HEAT-MP-T, koje ima kumulativno-rasprskavajući projektil opremljen višenamjenskim upaljačem. U saradnji sa njemačkom kompanijom Diehl napravljeno je specijalno streljivo sa senzorskim upaljačem KSTAM (Korean Smart Top-Attack Munition) koje ima mogućnost ispali i zaboravi (fire and forget) te napad odozgo (top attack). KSTAM ima vlastiti sistem navođenja čemu pridonose četiri stabilizatora s krilcima. Projektil se ispaljuje indirektno, s velikom elevacijom topa (usporediva s minobacačem), nakon čega se na najvišem dijelu putanje aktivira padobran. Projektil se orijentira prema dolje i tad počinje skeniranje terena kombiniranjem milimetarskog radarskog i IC senzora. Kad se cilj otkrije, ispaljuje se probojni projektil koji djeluje na krov tenka. Učinkoviti domet iznosi od dva do osam kilometara.
Pokretljivost
U poređenju sa zapadnim tenkovima masa K2 znatno je manja, ali ipak je odlučeno da se ugradi vrlo snažan pogonski motor snage koja je postala standard od 1500 KS (1103 kW). Specifična snaga iznosi 27,3 KS/t što tenk stavlja u sam vrh tenkova. Sličan odnos snage i mase ima kineski Type 99A2 i francuski Leclerc. Motor i transmisija spojeni su u kinematičku cjelinu radi brže zamjene u terenskim uvjetima. Motor za K2 razvile su i proizvele domaće kompanije Doosan Infracore i STX Engine i vrlo je sličan najnovijem njemačkom motoru MTU 890 koji je poznat po kompaktnosti. Ugrađen je ipak njemački motor jer je domaći prilikom testiranja imao nedostatke i nije bio spreman za upotrebu. Na osnovu uštede u zapremini u tenk je građen i vrlo koristan pomoćni motor od 100 KS (75 kW), odnosno plinska turbina kompanije Samsung Techwin. Turbina se koristi za napajanje brojnih električnih i elektronskih uređaja dok tenk miruje, uz manju potrošnju goriva, toplinski i akustički odraz. Pogonski blok omogućuje postizanje najveće brzine od 70 km/h i ubrzanja do 32 km/h za sedam sekundi što je nešto manje nego kod drugih savremenih tenkova.
Zaštita
Sistem zaštite tenka sastoji se od pasivne zaštite, koja podrazumijeva oklop, sistem za identifikaciju i gašenje požara, sustav NBH i aktivne zaštite. Oklopna je zaštita kombinacija pancirnog čelika i višeslojnog oklopa koji je najvjerojatnije baziran na iskustvima s Chobham oklopom (upotreba aluminij oksidne keramike u metalnoj osnovi) na tenkovima K1 i K1A1. Taj je oklop modularnog tipa, kao na Leclercu i izraelskom Merkava 4, tako da se u kasnijoj fazi može poboljšati novijim tipovima modula. Međutim, u konturu prednje kose ploče, na središnji dio krova iza masivnog štita topa i na krovne otvore nišandžije i komandira, ugrađene su i kutije ERO nepoznatog tipa, što je odgovor na sve širu upotrebu projektila koji djeluju na krov vozila. Spomenuta je tendencija primjetna i na drugim tenkovima, ruskim T-80U i T-90, te na Leclercu, Leopardu 2A6 i Merkavi 4. Zapažena je i upotreba aktivnih sistema zaštite što je utjecaj ruskih tenkova. Serijski primjerci imat će sistem detekcije nadolazećih projektila MAWS (Missile Approach Warning System) s pomoću milimetarskog RWR radara (Radar Warning Receiver) s dvama senzorima na čelu kupole. Imat će i sistem za detekciju laserske zrake (Laser warning receivers – LWR) s četirima senzorima za zaštitu u punom krugu. U slučaju detekcije određene prijetnje, na primjer protivoklopne vođene rakete, sistem zaštite automatski ispaljuje IC ili radarske mamce i aktivira dimnu zavjesu VIRSS (Visual and Infrared Screening Smoke), slično kao na ruskom sistemu Štora.
Gostičaj (Foča, RS)
Gostičaj je naseljeno mjesto u općini Foča, Bosna i Hercegovina.
Mastaba
Mastaba je bila pravougla građevina od nepečenih cigli sa ravnim krovom i zakošenim zidovima sagrađena kao grobnica mnogih znamenitih drevnih Egipćana. mini|upright=1.4|Mastaba Ptahchepsesa, 5. dinastija Mastaba dolazi od arapske riječi za klupu, jer izdaleka izgleda kao klupa od opeke. U mastabi bi se iskopala duboka komora, a njeni zidovi pokrili s kamenom, blatnim ciglama ili drvetom. Nad zemljom se blato nasipalo kako bi označilo grob, najčešće u razmjeru dužine i širine 4:1. Takvi grobovi su bili daleko veći, ali i hladniji. To je znalo uznemiriti rane svećenike, jer voda više nije isparavala što bi olakšalo raspadanje i spriječilo prirodno mumificiranje.
Mastaba je bila standarni tip groba u ranom Egiptu (u predinastiskoj i ranoj dinastijskoj dobi).
Kada se mastaba sagradila za Džosera, kralja Treće dinastije, arhitekt Imhotep je za osnovni oblik uzeo kvadrat, zatim na vrhu njega sagradio sličnu mastabu, pa dodao treću, četvrtu i petu mastabu nad njima. Tako je stvorena Stepenasta piramida.
Umri muški 4.0
Umri muški 4.0 režisera Lena Wisemana četvrti je nastavak filmskog serijala Umri muški iz 2007. s Bruceom Willisom u ulozi Johna McClanea, protagonista prva tri filma. Priča se odvija 19 godina poslije prvog filma, a McClane se ovog puta suočava s grupom kibernetičkih terorista.
Radnja
Na početku filma teroristi upadaju u FBI-ev kompjuterski sistem. Thomas Gabriel (Olyphant), mozak operacije, ubija hakere kako im ne bi morao platiti za doprinos. FBI, nesvjestan ubistava, otprema njujorškog policijskog detektiva Johna McClanea (Willis) da posjeti poznatog hakera, Matthewa Farrella (Long), kao dio njihove istrage o razbijanju sistema. Gabrielovi ljudi pokušavaju ubiti McClanea i Farrella, ali oni uspijevaju pobjeći. McClane šalje Farrella u sjedište FBI-a u Washington, čiji se šef, pomoćnik direktora Bowman (Curtis), nalazi usred prekida saobraćajnog sistema u gradu. Ubrzo se ruši i berza.
McClaneu je zapovijeđeno da odvede Farrella u program zaštite, a Gabriel šalje još ubica kako bi ubili dvojac. McClane i Farrell ponovo izbjegavaju ubistvo, a kako prijeti propast državne infrastrukture, Farrell kaže McClaneu kako će teroristi pokušati srušiti sve važne ustanove u zemlji. Detektiv i haker odlaze u elektranu u Zapadnu Virginiju, gdje otkrivaju da su teroristi već tamo. McClane se suprotstavlja teroristima dok Farrell popravlja štetu koju su teroristi nanijeli kompjuterskom sistemu. S njima kontaktira Gabriel, koji saznaje da je McClane ubio njegovu ljubavnicu Mai Linh (Maggie Q) i ljutito preusmjerava plinske cijevi kako bi uništio elektranu u eksploziji plina. McClane i Farrell opet bježe, a, na Farrellov savjet, posjećuju njegovog prijatelja, hakera Čarobnjaka (Smith) kako bi od njega zatražili pomoć. U Čarobnjakovom domu saznaju o Gabrielovoj pozadini i pokušavaju upasti u teroristički sistem. Gabriel nazove detektiva u Čarobnjakovom stanu preko web-kamere i pokazuje mu da drži njegovu kćer Lucy (Winstead) kao taokinju. Dok McClane razgovorom odvraća pažnju Gabrielu, Čarobnjak otkriva Gabrielovu lokaciju, otetu zgradu NSA (Agencije za nacionalnu sigurnost).
McClane i Farrell odlaze u zgradu NSA. Detektiv se sukobljava s teroristima, dok Farrell otkriva i pokušava poremetiti Gabrielov plan da ukrade finansijske informacije iz servera u zgradi. Farrell uspijeva odbiti teroriste u njihovom pokušaju, ostavljajući zadatak nedovršenim, ali ga teroristi uzimaju za taoca. S McClaneom koji ih prati, Gabriel i njegovi ljudi napuštaju zgradu sa svojim taocima. McClane uspijeva oteti jedan od kamiona za bijeg i daje se u potjeru za Gabrielom i njegovim taocima. Gabriel upada u avionski sistem kako bi naredio napad aviona F-35 na McClaneov kamion. Ovaj prati Gabriela do skladišta, gdje teroristi prisiljavaju Farrella da poništi kodiranu poruku koju je prethodno unio. McClane i Farrell ubijaju Gabriela i njegove ljude prije no što su prisilili Farrella da dešifrira kod, riješivši tako krizu. Ubrzo stiže FBI kako bi se pobrinuo za Farrellove i McClaneove rane, kao i rane njegove kćeri. Posljednja scena prikazuje McClanea i njegovu kćer kako odlaze u kolima hitne pomoći.
Produkcija
Radnja filma temeljena je na ranijem scenariju nazvanom WWW3.com Davida Marconija, scenarista Državnog neprijatelja. Koristeći se člankom Johna Carlina iz časopisa Wired nazvan "Zbogom, oružje", Marconi je napisao scenarij o kibernetičkom terorističkom napadu na SAD. Nakon napada 11. septembra 2001, projekt je stavljen na čekanje da bi oživio nekoliko godina poslije. Poslije su ga za film prilagodili Doug Richardson i Mark Bomback.
Willis je 2005. rekao da će se film zvati Umri muški 4.0 s obzirom na to da se radnja vrti oko računarstva. IGN je kasnije objavio da bi se film trebao zvati Umri muški: Reset. 20th Century Fox kasnije je najavio naslov Živi slobodno ili umri muški te odredio premijeru za 29. juni 2007. Naslov je temeljen na krilatici države New Hampshire "Živi slobodno ili umri". Međunarodni foršpani koriste naslov Umri muški 4.0 jer je film objavljen pod tim naslovom izvan Sjeverne Amerike.
Snimanje filma počelo je u centru Baltimorea 23. septembra 2006. Willis je povrijeđen 24. januara 2007. tokom snimanja scene tučnjave, kad je dobio udarac iznad desnog oka. Povreda nije bila ozbiljna, a Willis je posjetio ljekara i ostao kući do kraja dana.
Willisov dubler, kaskader Larry Rippenkroeger, bio je teško povrijeđen kad je s nekih 7 metara visine pao na asfalt. Slomio je nekoliko kostiju na licu i oba ručna zgloba. Produkcija je privremeno prekinuta. Willis je unajmio hotelske sobe za Rippenkroegerove roditelje i često ga posjećivao u bolnici.
McClaneova kćer trebala se pojaviti u Umri muški 3, a na kraju se pojavila u videoigri Die Hard: Vendetta. Spekuliralo se da je prava kćer Brucea Willisa, Rumer, koja je rođena iste godine kad je objavljen originalni Umri muški, prvi izbor za ulogu Lucy McClane. Na audiciji za ulogu bile su Jessica Simpson, Wafah Dufour i Britney Spears; jedna od kandidatkinja bila je i Paris Hilton, kao i Taylor Fry, koja je glumila Lucy u prvom filmu 1988. Ulogu Lucy na kraju je dobila Mary Elizabeth Winstead.
Kritike
Film je zaradio dobre kritike u Washington Postu i IGN-u (koji je filmu dao četiri od pet zvjezdica). Na stranici Ebert i Roeper filmski kritičar Richard Roeper i gošća kritičarka Katherine Tulich dali su filmu "dva palca gore", uz Roeperovu primjedbu da film "nije najbolji Umri muški, ali je dosta zabavan". Michael Medved dao je filmu 3,5 od četiri zvjezdice, dodavši: "Pametan scenarij i spektakularni specijalni efekti čine ovaj film najboljim u serijalu."
Spisak njemačkih kraljeva i careva Svetog Rimskog Carstva
Njemački vladari u početku su nosili titulu kralja Franaka (rex Francorum), a zatim kralja Rimljana (rex Romanorum), s tim da je upotrebljavana i titula kralja Teutonaca (rex Teutonicorum). Sve do vladavine Maksimilijana I osobu su prvo morali izabrati za kralja kneževi izbornici, a zatim je okruniti za kralja kako bi postala zakoniti kralj. Njemački kralj mogao je početi koristiti carsku titulu tek kad bi ga papa okrunio za cara. Međutim, Maksimilijan I dobio je od pape dozvolu da koristi carsku titulu bez krunisanja. Car se otad nije postajalo primanjem carske krune od pape nego su kneževi izbornici birali cara ili je njemački kralj okrunjen za vrijeme vladavine starijeg cara postajao car po smrti svog prethodnika.
Dafina Zeqiri
Dafina Zeqiri Nushi (1. april 1984) je kosovsko-albanska kompozitorica orkestarske, komorne i horske muzike koja je izvođena u Evropi i svijetu.
Biografija
2009. godine osnovala je organizaciju "Kosovske žene u muzici", NEO MUSICA, i postala član Međunarodnog odbora časti "Fondazione Adkins Chiti: Donne in Musica".
Njena djela su izvedena na festivalu "Dani makedonske muzike" 2011. i na festivalu "DAM" u Prištini 2010. Također 2010. u Londonu, djelo Dream za solo violinu, (2007).
Nagrade i priznanja
2009. godine Atmosfere za hor i orkestar osvojile su nagradu Theodore Front Međunarodne alijanse za žene u muzici. Početkom 2012. novo delo, Varijacije za klavir, osvojilo je drugu nagradu na takmičenju kompozitora Šopenovog kosovskog festivala. Na konkursu koji je organizovalo "Ministarstvo kulture Kosova" u aprilu 2012. godine njen rad Përreth ("Oko") osvojio je nagradu u kategoriji komorne muzike.
Albulena Kryeziu
Albulena Kryeziu (27. augusta 1986) je albanska glumica sa Kosova. U glumi je debitovala 2003. godine u "Debanti politik" (Politička debatia) u pozorištu. Najpoznatija je po ulozi Mimoze Ukaj u sapunici Stîne châriie i Tringe Belegu u sitkomu O sa milie.
Život i karijera
Rođena je u Đakovici, Kosovo (tada SFR Jugoslavija) 27. augusta 1986. Završila je srednju školu za glumu u "Školi umjetnosti Odhise Paskali" u Peći. 2008. godine diplomirala je glumu na "Univerzitetu u Prištini" na Fakultetu umjetnosti, a trenutno magistrira iz iste oblasti.
Igrala je mnoge uloge na filmu i u pozorištu. Bila je dio "Profesionalnog pozorišta Đakovica", "Dodona teatra" u Prištini, "Albanskog pozorišta u Skoplju" i "Act Productions".
U avgustu 2016. udala se za režisera Ilira Bokshija. 25. decembra 2017. rodila je sina Don Bokshija.
IC 1980
IC 1980 (također poznat kao ESO 117-2 i PGC 13345) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 67 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Mreža. Najveći prečnik je 1,10 (22 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (9 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 8. decembra 1899. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 6513
NGC 6513 (također poznat kao MCG 4-42-18, PGC 61235 i UGC 11078) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 273 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Herkul. Najveći prečnik je 1,20 (95 hiljada sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (71 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 7. augusta 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Jakov II, kralj Engleske
Jakov II i VII (14. oktobar 1633 – 16. septembar 1701) bio je posljednji katolički kralj Škota, Engleske, i Irske. Njegova vjera i težnja ka apsolutizmu učinile su ga nepopularnim među većinskim protestantskim stanovništvom, te na kraju dovela do njegovog zbacivanja sa trona.
Jakov VII i II je bio poznat po svojoj sklonosti apsolutizmu, te naporima da izgradi vjersku slobodu za svoje podanike. Obe njegove želje su, međutim, bile u suprotnosti sa željama engleskog parlamenta i većine njegovih podanika. Parlament je, zabrinut za rastući apsolutizam i opadajući autoritet Crkve Engleske, pronašao rješenje svojih problema u Jakovljevoj kćeri i zetu, Mariji i Vilimu, koji su pobijedivši Jakova u Slavnoj revoluciji sjeli na prijestolje kao jedini suvladari u historiji britanskih kraljevina.
Djetinjstvo i mladost
Jakov, mlađi sina kralja Karla I i i njegove supruge, Henrike Marije od Francuske, kćerke francuskog kralja Henrika IV i Marije de' Medici, rodio se u palači St. James, u ponoća 14. oktobra 1633. godine. Nešto kasnije iste godine kršten je kao protestant, te odgajan i obrazovan zajedno sa starijim bratom Karlom i dvojicom sinova vojvode od Buckinghama. Godine 1644. dobio je titulu vojvoda od Yorka.
Građanski rat
Tokom građanskog rata u Engleskoj ostao je u Oxfordu zajedno sa ocem i starijim bratom. Kada je Oxford pao u ruke parlamentarnim snagama 1646. godine, jedno vrijeme je bio zatvoren u palači u kojoj je i rođen, ali je prerušen uspio pobjeći 1648. godine i skloniti se u Haag kod svoje sestre Marije Henrike i njenog muža, oranskog kneza Vilima II. Nakon pogubljenja njihovog oca, Karlo je proglašen kraljem Škota od strane škotskog parlamenta i kraljem Irske od strane irskog parlamenta. Karlo II nije uspio osigurati svoju poziciju, te je uskoro bio primoran skloniti se u Francusku.
Egzil
Za vrijeme egzila u Francuskoj Jakov je stupio u francusku vojnu službu i kao njen član dobio prvo vojno iskustvo. 1656. godine, kada je njegov brat ušao u savez sa Španijom, neprijateljem Francuske, Jakov je izbačen iz francuske vojske i bio primljen u špansku vojnu službu. Jakov se, ipak, nije slagao sa svojim bratom oko izbora Španije kao saveznika umjesto Francuske. Protjerani i osiromašeni, ni Karlo ni Jakov nisu imali šireg izbora saveznika. Godine 1659. Francuska i Španija su potpisale mirovni sporazum, pa je Jakov, sumnjičav po pitanju bratovih šansi da ponovo zauzme tron, razmatrao ponudu Španaca da bude admiral njihove mornarice. Na kraju je odbio ponudu, a nedugo zatim situacija u Engleskoj i Škotskoj je postala povoljnija, te je Karlo proglašen kraljem.
Bratova vladavina
Godine 1660, nakon smrti Olivera Cromwella i događaja koji su uslijedili povratkom njegova brata na vlast, Jakov je postao presumirani nasljednik, ali u tom trenutku se činilo malo vjerovatnim da će on naslijediti krunu jer je Karlo još uvijek bio dovoljno mlad da bi imao zakonite djece. Po bratovom povratku na tron dobio je i škotsku plemićku titulu vojvode od Albanija.
Tokom drugog (1665 – 1667) i trećeg (1672 – 1674) rata sa Holandijom, Jakov je bio imenovan lordom visokim admiralom i zapovijedao je kraljevskom mornaricom. Nakon borbi sa Holanđanima na sjevernoameričkom kontinentu, grad New Amsterdam preimenovali su, njemu u čast kao vojvodi od Yorka, u New York. Jakov je predvodio i Kraljevsku afričku kompaniju koja je imala udjela u trgovini robljem.
Prvi brak
mini|lijevo|Anne Hyde, Jakovljeva prva supruga, umrla je prije nego što je on naslijedio krunu.
Odmah nakon povratka u Englesku izazvao je skandal kada je objavio svoje zaruke sa djevojkom iz građanske klase, ledi Anne Hyde, kćerkom Karlovog najdražeg ministra. Anne je bila trudna i Jakov je ožurio da je oženi, ali uprkos njenoj trudnoći niko na dvoru nije očekivao da će princ sklopiti brak sa njom, a ne stranom princezom. Jakov i Anne su se vjenčali tajno, bez obzira na obostrana upozorenja svoje rodbine. Sa blagoslovom kralja, Jakov i Anne su se vjenčali javno 3. septembra 1660. godine. Sin rođen iz prve trudnoće umro je kao dojenče, a istu sudbinu doživjelo je još petero djece. Samo dvije kćeri su doživjele punoljetnost: Marija (rođena 1662. godine) i Ana (rođena 1665. godine). Jakov je opisivan kao brižan i predan otac, za razliku od ostalih ljudi njegovog soja. Vojvotkinja od Yorka je bila vjerna, ali i uticajna supruga, pa se smatra da je odgovorna za mnoge Jakovljeve odluke, uključujući i njegovo kasnije preobraćenje. Umrla je 1671. godine.
Katoličanstvo
Jakov je došao pod uticaj katoličanstva za vrijeme svog boravka u Francuskoj, te su Jakov i Anne ubrzo bili zainteresirani za tu vjeru. Preobratio se 1668. ili 1669. godine, ali je jedno vrijeme to držao u tajnosti. Ne želeći izazvati bilo kakvu sumnju, prisustvovao je protestantskim vjerskim obredima i okruživao se isključivo protestantima.
Zbog rastućeg straha od katoličkog uticaha, parlament je donio zakon kojim svi civilni i vojni službenici moraju poreći neka od osnovnih katoličkih učenja i biti aktivni članovi Crkve Engleske. Jakov je ovo odbio i radije se odrekao kancelarije lorda visokog admirala, te je tako njegovo preobraćenje postalo javno.
Religijska kriza
mini|Kovanica sa likom Jakova II iz 1686. godine
Kako Jakovljev brat, kralj Karlo II, nije imao djece s Katarinom Portugalskom, sve izglednijom se činila mogućnost da će ga naslijediti baš Jakov. Karlo je u nastaloj situaciji zapovijedio da Jakovljeve kćerke treba odgajati kao protestantice. Karlo se ipak 1673. godine nije suprotstavljao Jakovljevu braku sa petnaestogodišnjom italijanskom katoličkom princezom, Marijom Modenskom. Taj brak je još više produbio sumnje u Jakova pošto je Marija bila nazivana papinom agenticom.
Godine 1677, u namjeri da odobrovolji protestante, Jakov je udao svoju kćerku Mariju za protestantskog princa, sina svoje sestre Marije Henrike, oranskog kneza Vilima III. Uprkos toj koncesiji protestantima, strah od mogućeg katoličkog vladara je i dalje ostao vrlo jak. Godine 1678. saznalo se za navodne planove atentata na Karla i postavljanje Jakova na tron, a posljedica je bilo smaknuće nekoliko optuženih ljudi.
Godine 1683. otkrivena je urota čiji je cilj bio atentat na kralja i vojvodu od Yorka, te restauracija republike. Zavjera nije uspjela, a urotnici su optuženi za veleizdaju i smaknuti. Posljedica urote bilo je jačanje popularnosti kralja i njegovog brata. U uroti je učestvovao i Karlov vanbračni sin, James Scott, koji je nakon ovog incidenta protjeran na kontinent. Jakov se 1684. godine, iskoristivši val popularnosti izazvan neuspjelim pokušajem atentata, vratio u London, ponovno se aktiviravši kao kraljevski visoki admiral.
Vladavina
Karlo II umro je bez zakonitog potomstva 6. februara 1685. godine, preobrativši se na samrtnoj postelji na katoličanstvo. Jakov ga je naslijedio, a za engleskog kralja je okrunjen u Westminsterskoj opatiji 23. aprila 1685. godine. Jakov se svojoj dužnosti kralja posvetio više nego njegov brat, ali se mnogo rjeđe konsultirao sa svojim savjetnicima.
Prvi ustanci
U samom početku vladavine Jakov nije naišao na veliku opoziciju. Novi parlament koji se okupio u maju 1685. bio je prilično naklonjen Jakovu, te je Jakov čak sa parlamentom postigao sporazum oko povećanja svojih prihoda. Ubrzo, već 20. juna 1685. godine, Jakov se suočio sa velikim izazovom. James Scott, vojvoda od Monmoutha, vanbračni sin prethodnog kralja digao je ustanak sa ciljem zbacivanja Jakova. Ubrzo je poražen u bici kod Sedgemoora. Jakov se sa ustanicima brutalno obračunao, a vođa ustanka, James Scott, je pogubljen, zajedno sa 250 svojih pristalica. Da bi se zaštitio od novih ustanaka Jakov je organizirao veliku stajaću vojsku na čije čelo je postavio katolike od kojih nije zahtjevao poštivanje zakona donesenog za vrijeme vladavine njegovog brata, zbog čega je ubrzo došao u sukob sa parlamentom čije je zasijedanje bilo u novembru 1685. odgođeno i nije se više dogodilo za vrijeme kratke Jakovljeve vladavine.
Uvođenje povlastica katolicima
Godine 1686. nove vjerske napetosti izazvalo je nekoliko kontroverznih Jakovljevih odluka. Prva je bila odluka koja je katolicima omogućavala rad u najvišim kraljevim uredima. Sliedeći postupak koji je iritirao protestante bio je primanje na dvor prvog papinskog nuncija još od doba Marije I. Nadalje, Jakov je kao svog vjerskog ispovjednika doveo isusovca, oca Edvarda Petra, a naročit izazov protestantima bila je suspenzija nekoliko anglikanaca iz Jakovljevog političkog ureda čime je bila izgubljena politička podrška sa samog početka vladavine.
Slavna revolucija
mini|230px|lijevo|Vilim III i II bio je muž Jakovljeve kćerke i sin Jakovljeve sestre.
U aprilu 1688. Jakov je izdao zapovjed da Deklaraciju o oprostu anglikanski svećenici moraju pročitati u crkvama. To je izazvalo reakciju canterburyjskog nadbiskupa i šest drugih biskupa koji su se Jakovu obratili sa zahtjevom za preispitivanje kraljevske vjerske politike, zbog čega su bili uhapšeni pod optužbom klevete. Opća uzbuna u protestantskim redovima odjeknula je kada je Jakovljeva supruga rodila sina, Jakova Franju Eduarda, u junu 1688. godine, katoličkog nasljednika engleske krune. U strahu od nastanka katoličke dinastije, nekoliko uticajnih protestanata stupilo je u kontakt i počelo pregovorati sa Jakovljevim zetom i protestantom, oranskim knezom Vilimom III, od kojeg su zahtijevali vojnu intervenciju protiv Jakova.
Do septembra 1688. godine Vilim se odlučio na intervenciju. Jakov je odbio pomoć francuskog kralja Luja XIV bojeći se reakcije naroda, te smatrajući da će se moći oduprijeti intervenciji sa vlastitom vojskom. Kada se Vilim 5. novembra 1688. godine iskrcao u Englesku, svi zapovjednici engleske vojske prešli su na Vilimovu stranu. Čak je i Jakovljeva kćer Ana sa suprugom napustila dvor i pismom izjavila podršku svom rođaku. Jakov je oklijevao napasti invadore uprkos brojčanoj prednosti svoje vojske.
Dana 11. decembra Vilim je sa vojskom ušao u London. Jakov je pokušao pobjeći u Francusku, nakon što je prethodno bacio kraljevski pečat u Temzu, ali je uhvaćen u Kentu. Ne želeći od Jakova napraviti mučenika, Vilim ga je 23. decembra pustio da ode u Francusku, gdje ga je Luj XIV primio davši mu palaču i visoku penziju.
Vilim je ubrzo sazvao parlament, koji je 12. februara 1689. proglasio da je Jakov, pobjegavši iz Engleske i bacivši kraljevski pečat u Temzu, u stvari abdicirao. Parlament je proglasio prijestolje upražnjenim i nije ga, po normalnom slijedu nasljeđivanja (prema kojem svi zakoniti suverenovi sinovi imaju prednost nad suverenovim kćerima), ponudio Jakovljevu sinu, nego njegovoj kćeri Mariji. Knez i knežica Oranje su proglašeni suvladarima Engleske, Irske i Škotske, kao Vilim III/II i Marija II. Parlament je sve to ozakonio posebnim zakonom (en. Bill of Rights). Istim zakonom Jakov je optužen za zloupotrebe vlasti tokom svoje vladavine, te su stavljeni izvan snage zakoni kojima su bila ukinuta ograničenja za katolike. Također je utvrđeno da niti jedan katolik ili protestant u braku sa katolikom više neće moći naslijediti englesko i škotsko prijestolje niti biti u nasljednom nizu, a propisana je i linija nasljeđivanja engleske krune prema kojoj bi krunu trebali naslijediti potomci Vilima i Marije, a ako oni ne budu imali potomaka krunu će naslijediti Jakovljeva mlađa kćerka Ana i njeni potomci.
Život u egzilu i smrt
mini|desno|200p|Statua Jakova II na [[Trafalgar Squareu u Londonu podignuta 1686. godine]]
Uz pomoć francuske vojske Jakov se u martu 1689. godine iskrcao u Irsku. Irski parlament nije u svojim odlukama slijedio odluke engleskog parlamenta, već je proglasio da Jakov ostaje kralj i sve propise koji se tiču vjerskih sloboda za katolike priznao kao važeće. Međutim, Vilim je pokrenuo i sam vodio vojsku kojom je 1. jula 1690. u bici kod Boynea porazio Jakova, koji je nakon toga opet otišao u Francusku posljednji put vidjevši svoja kraljevstva.