cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chicago Bulls
Era poslije Jordana
Na draftu 2006. Chicago je dobio drugi pik prvog kruga LaMarcusa Aldridgea, koga su odmah razmijenili u Portland Trail Blazerse za dvojicu krilnih igrača, Tyrusa Thomasa i Viktora Hrjapu. Kasnije su kupili i četverostrukog najboljeg odbrambenog igrača lige Bena Wallacea od Pistonsa te razmijenili Tysona Chandlera, posljednjeg preostalog iz Krauseove ere, za P. J. Browna i J. R. Smitha iz New Orleans / Oklahoma City Hornetsa, čime se u budžetu otvorio dodatni prostor, koji su iskoristili da dovedu svog nekadašnjeg ko-kapitena Adrian Griffina. Sezona je bila uspješna jer su završili s omjerom 49–33 na trećem mjestu u diviziji i petim na Istoku. Na početku doigravanja opet su naišli na Heat, ali su ga ovog puta Bullsi "pomeli" 4–0 i prošli u drugi krug, gdje su ih dočekali Pistonsi, koji su isto tako bez problema savladali Orlando Magic sa 4–0. To je bio njihov prvi okršaj u doigravanju nakon 1991, a Pistonsi su bili bolji nakon šest utakmica.
Sezona 2007/08. počela je tako što su kao deveti pik na draftu odabrali centra Joakima Noaha te Aarona Graya i JamesOna Curryja u drugom krugu. Otpisali su Sweetneyja i Malika Allena.
Južnoamerička mitologija
Spisak božanstava i duhova (osim Quechua), južnoameričke mitologije. Abe-mango | Aimon-kondi | Aiomum-kondi | Aiomun-kondi | Aluberi | Amana | Anatina | Anatiwa | Ariconte | Aroteh | Auchimalgen | Aunyaina | Bachue | Bochica | Boraro | Ceucy | Cherruves | Chibchachum | Chiminigagua | Chimizapagna | Chiá | Chonti-chonti | Chuchaviva | Colo-colo | El-dorado | El-lal | Guecufu | Guienapun | Guinechen | Huaillepenyi | Huallallo | Huallallo-carhuincho | Huallallo-caruincho | Huallipenyi | Huecuva | Huecuvas | Huecuve | Huecuvus | Huitaca | Iae | Jurupari | Kanasa | Kanassa | Kasagonaga | Kasogonaga | Kononatoo | Kuat | Kulimina | Kurubumany | Kururumany | Makonaima | Makunaima | Mani | Marerewana | Meuler | Nemterequeteba | Ngurvilu | Nyami-abeOculate-being | Oman | Oculate-being | Page-abe | Pamuri-mahse | Pariacaca | Periboriwa | Pihuechenyi | Pilan | Pillan | Saracura | Sigu | Sinaa | Sugumonxe | Tamendonare | Tamula | Tamusi | Tonopod | Uaica | Ugwvu-cuengo | Urubutsin |
602.
Godina 602. (DCII) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. Oznaka 602. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Paul Cézanne
Paul Cézanne (Aix-en-Provence, 19. januar 1839. - Aix-en-Provence, 22. oktobar 1906.), francuski slikar
Učio je pravo i radio u očevoj banci. U početku u slikarstvu samouk, a potom je studirao u Parizu. U ranoj fazi je pod uticajima baroka i romantizma, a kasnije Moneta i impresionizma. Ostavivši opus od 1634 djela, od toga 805 slika, može se reći da, osim nadrealista, nema u prvoj polovini 19. vijeka nijednog slikara koji nije neki dužnik tom samotniku iz Aixa. Često je nazivan ocem modernog slikarstva ili praocem nove umjetnosti. Težeći sintezi oblika i tonova, oblik je sveo na prvobitne plošnine koje svojim odnosima i tonskim skalama ostvaruju prostorni raspon i volumen oblika. Pri tom se držao vlastite premise da je u prirodi sve oblikovano prema geometrijskim likovima kugle, valjka i stošca i da ju je stoga jedino tako moguće objektivno prikazati. Pod utjecajem Monetovog impresionizma dolazi do spozanje da je bit slikarstva u ostvarivanju plastične egzistencije objekta, pa modificirajući impresionizam nalazi nove metode likovnog izraza. Ostavio je veliki opus u crtežu, akvarelu i ulju, a najčešće teme su pjezaži, mrtve prirode i portreti. Ostao je neshvaćen, a tek oko 1900. spoznata je veličina i značenje njegovog djela.
Stepen istezanja
Stepen istezanja, u nauci o materijalima, je promjena istezanja u toku nekog vremena, a označava se sa έ.
έ = δε/δt stepen istezanja je stepen deformacije
Imamo da je gdje je \ell_0 originalna dužina i v brzina deformacije.
Kod newtonovskih fluida, odnos između tangencijalnog napona i omjera istezanja (deformacije fluida) je linearan, gdje je konstanta proporcionalnosti koeficijent viskoznosti.
Herculis 2011.
Herculis 2011. bio je 24. izdanje godišnjeg atletskog mitinga u Monaku i 10. stanica Dijamantne lige 2011.
Zanimljivost
Nakon utrke na 1500 m za muškarce došlo je do rasprave između francuskih trkača Mehdija Baale i Mahiedinea Mekhissi-Benabbada (koji su zauzeli 9. i 11. mjesto). Rasprava se ubrzo pretvorila u fizički obračun, pa su sudije morale intervenirati i rastaviti trkače.
Imperijalizam
mini|249x249piksel|Mapa britanske imperije Imperijalizam je politika proširenja kontrole ili dominacije nad stranim entitetima u cilju pripajanja i/ili održanja imperije bilo kroz direktno teritorijalno osvajanje ili preko indirektnih metoda nametanja kontrola na politiku i/ili ekonomiju drugih zemalja. Termin je često korišten da opiše politiku jedne zemlje koja održava kolonijalnu zavisnost i dominaciju nad drugom udaljenom zemljom, bez obzira na činjenicu da li dominantna zemlja sebe naziva imperijom. Imperijalizam se smatra vidom fašizma nakon Drugog svjetskog rata.
Etimiologija i upotreba
Riječ imperijalizam potiče od latinske riječi imperium što znači vrhovna vlast, "suverenitet" ili samo "vlast". Termin je postao čest u upotrebi u Velikoj Britaniji tokom 1870-ih i imao je negativnu konotaciju. Imperijalizam se većinom koristi kako bi označio zapadnu ili japansku političku i ekonomsku dominaciju u Aziji i Africi tokom 19. i 20. vijeka. Neki pisci, kao što je Edward Said, koriste ovaj termin u širem smislu kako bi opisali sistem dominacije i potčinjenosti između imperijalnog centra i periferije.
Integro-diferencijalna jednačina
Opšta linearna integro-diferencijalna jednačina prvog reda ima oblik
Kao što je tipično kod diferencijalnih jednačina, dobijanje rješenja zatvorenog oblika može često biti teško. U relativno malo slučajeva gdje se rješenje može naći, često se koristi neka vrsta integralne transformacije, gdje se problem prvo transformiše u algebarski. U takvim situacijama, rješenje problema može se dobiti primjenom inverzne transformacije na tu algebarsku jednačinu.
Primjer
Razmotrimo sljedeći problem prvog reda,
Laplaceova transformacija je definisana preko,
Nakon Laplaceova transformacije član po član i korištenja pravila za derivaciju i integraciju, integro-diferencijalna jednačina se prebacuje u sljedeću algebarsku jednačinu,
Time je,
Inverznom Laplaceovom transformacijom korištenjem metoda konturne integracije dobijamo
Braunit
Braunit (heteroklas, heteroklin ili pesilit) jeste veoma rijetki mineral mangana iz mineralne klase "silikata i germanata". Kristalizira se u tetragonalnom kristalnom sistemu a po hemijskom sastavu je Mn2+Mn3+6[O8|SiO4]. Razvija se bilo kao dipiramidalni, prema {001} i {201} prošarani, kristali ili zrnasti do masivni agregati smeđe-crne boje. Najčešće nečistoće u njemu su željezo, kalcij, bor, barij, titanij, aluminij i magnezij.
Historija
Braunit je prvi put pronađen 1826. kod Friedrichroda u Tiringiškoj šumi, a opisao ga je Wilhelm Ritter von Haidinger, koji je mineral nazvao u čast člana vijeća dvorske komore Gothe, Wilhelma von Brauna.
Klasifikacija
U, danas već zastarijeloj, sistematici minerala po Strunzu (8. izdanje) braunit je spadao još u općenito poglavlje "nezosilikata sa tetraedarno-stranim anionima (subsilikati)", gdje je zajedno sa mineralima poput abswurmbahita, franciskanita, katoptrita, långbanita, neltnerita, örebroita, welinita i yeatmanita, sačinjavao zasebnu grupu.
Nakon prerađivanja Strunzove sistematike minerala, u 9. izdanju sistematike, ovaj odjeljak je dosta tačnije podijeljen prema koordinacijskim brojevima prisutnih kationa te danas braunit stoji, zajedno sa abswurmbahitom, neltneritom i trakvilitiitom u zasebnoj grupi, u pododjeljku "nezosilikati sa dodatnim anionima i kationima sa većinskim [6] i > [6] koordinacijskim brojevima".
U engleskom govornom području, gdje se koristi sistematika po Danau, braunit (po Danau: braunit-I ) ne spada u silikatne minerale nego u okside. Tamo on, zajedno sa mineralima neltneritom, braunitom-II i abswurmbahitom sačinjava "humit grupu (tetragonalni: I41/acd) sa silicijem" u sklopu pododjeljka "višestruki oksidi sa općom formulom ABX2".
Rasprostranjenost
Dosad je braunit pronađen na preko 300 mjesta (stanje: 2009) u svijetu, između ostalog u Australiji, Austriji, Belgiji, Čileu, Kini, Njemačkoj, Francuskoj, Grčkoj, Indiji, Indoneziji, Irskoj, Italiji, Japanu, Kanadi, Maroku, Makedoniji, Meksiku, Norveškoj, Omanu, Rusiji, Švicarskoj, Španiji, Turskoj, Ukrajini i SAD-u
IC 2034
IC 2034 (također poznat kao ESO 117-22 i PGC 14469) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 385 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Mreža. Najveći prečnik je 1,20 (135 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (22 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 8. decembra 1899. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Moje pjesme, moji snovi
Moje pjesme, moji snovi američki je mjuzikl iz 1965, koji je režirao Robert Wise. Film se temelji na istinitoj priči o Mariji von Trapp i grupi koja je u Americi djelovala pod nazivom Trapp Family Singers.
Film je zaradio 158,7 miliona dolara u američkim kinima (1.14 milijarde prilagođeno po inflaciji ) te je tako postao najkomercijalniji film 1960-ih.
Aleksandar Karađorđević (princ)
Aleksandar Karađorđević (rođen 17. jula 1945) je trenutni pretendent za tron Srbije. U vrijeme njegovog rođenja, njegov otac, Petar II Karađorđević, je bio kralj Jugoslavije, što ga čini posljednjim princom prijestolonasljednikom od Jugoslavije. Princ Aleksandar i njegova porodica danas se nazivaju srpskom kraljevskom porodicom.
Porijeklo
Rođen je u hotelu Claridges u Londonu, kao prvo i jedino dijete kralja Petra II i Aleksandre od Grčke i Danske. Tadašnji predsjednik britanske vlade, Winston Churchill, privremeno je proglasio hotelski apartman broj 212. teritorijom Kraljevine Jugoslavije, kako bi dijete bilo rođeno u Jugoslaviji. Odmah po rođenju Aleksandar je dobio titulu princa, budući da je kralj Petar II tada još uvijek bio kralj Jugoslavije.
Moje pjesme, moji snovi
Radnja
"Zlatne" tridesete godine 20. stoljeća u Austriji bliže se kraju. Rane Prvog svjetskog rata tek su zaliječene, a nad zemlju se već nadvila prijetnja njemačke okupacije. Međutim, porodicu imućnog umirovljenog oficira nekadašnje carske mornarice, kapetana Von Trappa (C. Plummer), muče drugi problemi. Nakon prerane smrti supruge bivši profesionalni vojnik pokušava svoje sedmero djece u dobi od 4 do 16 godina podići na neprimjeren način - uvođenjem vojne discipline. Jasno da je mala "postrojba" lukavija i od svog "vrhovnog zapovjednika" i od njegovih namjesnika, guvernanti koje "padaju" jedna za drugom, sve dok se jednog dana u toj nezahvalnoj ulozi ne pojavi lijepa Maria (J. Andrews), novakinja obližnjeg samostana, koja svojom životnom radošću prijeti strogim pravilima reda, pa je poglavarica (P. Wood) rado šalje u "čistilište" Von Trappovih. Njen je boravak u porodici trebao biti privremen, jer bi očevim vjenčanjem s ispraznom, ali vanjštinom blistavom baronicom Else (E. Parker) djeca uskoro trebala dobiti novu "majku". No, Marijina predivna i nesebična priroda ne ostavlja u dvorcu nikoga ravnodušnim i priča se okreće u neplaniranom smjeru. Nacisti se strogo pridržavaju planova i Austrija postaje njemačka pokrajina. Von Trapp, kao častan vojnik i domoljub, ne može prihvatiti takvo nešto...
Aleksandar Karađorđević (princ)
Porijeklo
Princ je kršten u Westminsterskoj opatiji. Kumovi su mu bili tadašnji kralj Ujedinjenog Kraljevstva, George VI, i njegova kćerka, princeza Elizabeta, danas kraljica Elizabeta II.
Moje pjesme, moji snovi
Nagrade
Film je doživio izuzetno dobre reakcije kritike i publike. Dobitnik je 5 Oscara, uključujući i onog za najbolji film i režiju, 2 Zlatna globusa, uključujući onaj za najbolji film (komedija/mjuzikl). Sve zajedno 5 Oscara, još 10 nagrada i 9 nominacija.
Aleksandar Karađorđević (princ)
Porijeklo
Po završetku Drugog svjetskog rata, komunistički režim je spriječio kralja Petra II i ostale članove dinastije Karađorđević da se vrate u Jugoslaviju. Kralj Petar nije nikada abdicirao. Princ je u egzilu živio u Ujedinjenom Kraljevstvu, Sjedinjenim Američkim Državama, Francuskoj, i Italiji.
Obrazovanje
Princ Aleksandar školovao se na institutu Le Rosey u Švicarskoj, Vojnoj akademiji Culver Military Academy u Sjedinjenim Američkim Državama, Školi Gordonston u Škotskoj, i Millfieldu u Engleskoj. Potom je stupio u Kraljevsku vojnu akademiju Ujedinjenog Kraljevstva. Od 1966. godine, kao oficir britanske vojske u kojoj je napredovao do čina kapetana, služio je u 16/5. puku Kraljevskih Kopljanika na Bliskom Istoku, u Italiji i Zapadnoj Njemačkoj. Pošto je napustio vojnu službu 1972. godine, posvetio se poslovnoj karijeri.
Pretenzije
Aleksandar Karađorđević se 1999. godine aktivno pridružio u kampanju protiv vladavine Slobodana Miloševića. Držao je sastanke i bio u stalnom kontaktu sa srpskom opozicijom i ljudima širom bivše Jugoslavije. U novembru 1999. godine Aleksandar je sazvao u Budimpešti veliku konferenciju demokratske opozicije. Nakon Budimpešte uslijedio je sastanak u Banjoj Luci u januaru 2000. godine. U aprilu iste godine sazvao je veliki ključni skup u prijestolnici Grčke, Atini.
Princ Aleksandar i njegova porodica žive na Belom dvoru u Beogradu od ljeta 2001. godine. Princ se zalaže za uspostavljanje ustavne monarhije.
NGC 518
NGC 518 (također poznat kao MCG 1-4-49, PGC 5161 i UGC 952) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 125 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 1,60 (58 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (22 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 17. decembra 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
604.
Godina 604. (DCIV) bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. Oznaka 604. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Edgar Degas
Edgar Germain Hilaire Degas (Pariz, 19. juni 1834. - Pariz, 26. septembar 1917.), francuski slikar, grafičar, kipar i fotograf.
Biografija
Isprva je slikao historijske teme i portrete u ulju, a 70-ih godina počeo je raditi u pastelu i temperi. Zanima ga prije svega pokret tijela, koji je prikazivao tačno i realistički, a pritom su na njega uticali japanski drvoresci (Utamaro i Hokusai). Motive je tražio na konjskim trkalištima i u pozorištu, a oko 1872. počeo je crtati i slikati plesačice. Izlagao je s impresionistima, a poslije u salonu. Izradio je niz bakropisa, litografija, a bavio se i sitnom plastikom.
Citati
"Želio bih biti slavan i nepoznat"
Perspektiva (vizualno)
mini|Linearna perspektiva u crtežu Henricusa Hondiusa (1597.-1651.) Perspektiva u optici označava pojavu prividnog smanjenja likova i predmeta razmjerno njihovoj udaljenosti od gledalaca.
Pojam perspektiva se koristi u nebrojene svrhe, te u mnogim umjetničkim i naučnim granama. Najčešće se koristi u Likovnoj umjetnosti, Filmskoj industriji, književnosti, Filozofiji, Retorici i dr.
Vrste perspektiva
U likovnoj umjetnosti perspektiva označava način prikazivanja volumena i prostora na plohi slike, stvaranje utiska o dubini prostora. Postoji više načina prikazivanja perspektive kroz historiju:
Okomita perspektiva
mini|lijevo|Okomita perspektiva na [[Romanika|romaničkoj iluminaciji iz 10. vijeka]] Okomita (ikonografska) perspektiva je način prikazivanja prostora po kojemu se 3D prostor prikazuje na 2D plohi tako da se ono što je u stvarnosti drugo (iza prvog), slaže po visini, drugo iznad prvog, okomito, odnosno vertikalno. Umjesto nizanja planova preklapanjem u dubinu (kako i stoje u stvarnosti), prostorni planovi se redaju okomito jedan iznad drugoga, tako da se nigdje ne preklapaju. Okomita perspektiva se pojavljuje u starom Drevni Egipatskom slikarstvu, na asirskim reljefima ili arhajskim grčkim vazama, u evropskom romaničkom slikarstvu, i jedna je od karakteristika dječijeg crteža. Svi oblici prikazani ovom perspektivom poštuju zakon plohe, tj. najširom stranom su prikazani na plohi, jer tako najbolje opisuju svoj oblik. U prikazu okomitom perspektivom, uvijek je onaj lik koji je iznad drugog zapravo dalji. Tako se egipatski reljefi trebaju čitati od dole prema gore i to sa desna na lijevo, pa s lijeva na desno, pa opet naopako … tj. cik-cak, upravo suprotno od načina na koji čitamo strip. U romaničkom slikarstvu 11. i 12. vijeka, iza plošno oslikanih likova i prizora, pozadina je obično podijeljena na više vodoravnih pojasa koji su različite boje i predstavljaju pejzaž.
Obrnuta perspektiva
Obrnuta perspektiva je način prikazivanja volumena u kojemu se predmeti i likovi na slici ne smanjuju razmjerno s udaljenošću, niti se usporedne crte približavaju – nego se, obratno, usporedne crte razmiču, a veličina predmeta, umjesto da se smanjuje, povećava se prema dubini prostora. Ova perspektiva je karakteristična gotičkom slikarstvu 13. i 14. vijeka.
Linearna perspektiva
mini|250px|[[Drvorez Albrechta Dürera koja pokazuje kako pravilno crtati predmete u linearnoj perspektivi]] Linearna (geometrijska ili pravilna) perspektiva se temelji na prirodnom zakonu da se udaljavanjem od promatrača likovi smanjuju razmjerno udaljenosti pravocrtno, linearno – i svi nestaju u jednoj te istoj točki – nedogledu (vanishing point, punto di fuga). To su otkrili renesansni umjetnici oko 1420. god. I postala je osobinom renesansne umjetnosti 15. i 16. vijeka. Ova perspektiva se naziva i matematička i iluzionistička jer stvara autentičan utisak 3D prostora (primjeri: Masaccio "Sveto trojstvo", Piero della Francesca "Bičevanje Krista" itd.). Ova perspektiva se koristila i u kiparstvu (reljef) i arhitekturi (lažne niše).
Atmosferska perspektiva
mini|lijevo|Detalj slike "Atenska škola" od [[Rafaela gdje su lukovi u linearnoj, ali i atmosferskoj perspektivi]] Atmosferska (vazdušna) perspektiva je, poput geometrijske, prirodna pojava koja predstavlja promjenu tonova i boja zbog udaljavanja oblika od gledišta gledalaca. Dakle, što su predmeti dalji oni su bljeđi, mekši i gube se sa daljinom u plavetnilo; a što su bliži to su oštriji, jačih lokalnih boja. Atmosferska perspektiva jedna je od temeljnih oznaka baroknog slikarstva 17. i 18. vijeka, ali otkrili su je već slikari visoke renesanse – Leonardo da Vinci i Rafael.
Koloristička perspektiva
Koloristička perspektiva se temelji na činjenici da nam se neke boje, u sudjelovanju sa drugim bojama, čine prostorno "bližima", a druge "udaljenijima". To se temelji na iskustvu sa atmosferskom perspektivom gdje je plava boja u daljini jer plava ima vrlo nisku frekvenciju i plavi zraci putuju najdalje, a tople boje gube svoj intenzitet kako se udaljavaju. Umjetnici 20. vijeka, prvenstveno fovisti, uzeli su to kao zakon prostornosti i prikazivali bliže oblike toplim bojama, a dalje hladnijim bojama.
Poliperspektiva
U modernoj i savremenoj umjetnosti česta je primjena različitih perspektiva – tj. poliperspektiva (Pablo Picasso, Henri Matisse itd.).
Hektar
Hektar je mjerna jedinica za površinu, koja se označava sa ha. Najčešće se koristi za izražavanje površine poljoprivrednog zemljišta i šuma. Ne spada u međunarodni sistem mjera (SI), ali nije ni zabranjena za upotrebu.
Historija
Riječ hektar je izvedena iz grčkog hekto (stotinu) i ar, te je njeno značenje zapravo 100 ari. Godine 1879. CIPM (Comité International des Poids et Mesures) je uzeo jedinicu hektar kao preporučenu. Čak i prije tog vremena, hektar je bila dio mjernih jedinica Sjevernonjemačkog saveza od 1868. godine. Od kasnog 19. vijeka u Njemačkom carstvu hektar je iznosio tačno 4 jutra (stara mjera za površinu zemljišta), koja se tradicionalno koristila. Stoga se mjera jutro naziva još i četvrtina hektara.
Mjera
1 ha iznosi:
Za usporedbu sa drugim veličinama, može se reći otprilike da su približne veličine prosječnog nogometnog igrališta 68 x 105 metara odnosno 0,714 ha.
Kultura Cucuteni
mini|desno|Keramika kulture Cucuteni
Kultura Cucuteni je neolitska arheološka kultura na istoku Evrope od 4800. do 3000 pne, smještena u današnjoj Rumuniji, Moldaviji i Ukrajini, u regiji Dnjepra i Dnjestra, na površini od oko 350,000 km2.
Ime je dobila po selu Cucuteni u rumunskom okrugu Iaşi. Poznata je i kao Tripiljska po selu Tripilja (Трипiлля) u Ukrajini) ili Tripoljska kultura po ruskom izrazu Триполье. U literaturi se najčešće naziva Cucuteni-tripilijska kultura
Periodizacija
Podijeljena je u rani, srednji i kasni period, u zavisnosti od radiokarbonske analize.
Naselja
Većina naselja u početnoj fazi su male veličine, na razmaku 3–4 km, koncentrisana u aluvijalnim dolinama rijeka Siret, Prut i Dnjestra. Kuće su bile kružno raspoređene oko jedne centralne. Bilo ih je oko desetak, izgrađene od pletera, zagrijavane su pećnicama i imale su jedan okrugli prozor. U posebnim prostorijama se proizvodila keramika. Jedna od najvažnijih karakteristika ove kulture bila je periodična destrukcija naselja. Prilikom istraživanja nalazižta uočeno je obnavljenje naselja na temeljima predhodnih, svakih 60 - 80 god.
Za vrijeme srednje faze (4000 - 3500 pne), stanovništvo gradi najveća naselja u neolitskoj Evropi. Razlozi su:
Neka od velikih naselja su:
Ovakva naselja bila su administrativni, vojni i religiozni centri šireg prostora na kojem su se nalazila i manja naselja. Postojali su hijerarhijski nivoi što govori o državnom karakteru tadašnjeg društva. Najnovija istraživanja potvržuju i postojanje javnih zgrada za okupljanje i ceremonije. Sve se to dešavalo 500 godina prije nastanka Sumerskih gradova država. Oko 3200. god. pne došlo je do velikih klimatskih promjena, a onda je uslijedio dramatični kraj širenjem eneolita i navalom Praindoevroplana.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 2002 - grupa E
Grupa E svjetskog prvenstva 2002. je igrana između 1. i 11. juna 2002. godine. Njemačka i Irska su se kvalificirali u osminu finala. Kamerun i Saudijska Arabija su svoje takmičenje na SP 2002 završili u grupnoj fazi.
Kultura Cucuteni
Ekonomija
Proizvodnja se odvijala u slijedećim okvirima:
Religija
Figurine koje predstavljaju životije su rađene radi zaštite i napredka.
Literatura
J. P. Mallory, "Tripolye Culture", Enciklopedija indoevropske kulture, Fitzroy Dearborn, 1997.
Osmanlijski turski jezik
Osmanlijski turski je varijanta turskog jezika, koja se upotrebljavala kao upravni književni jezik Osmanlijskog carstva, sadržavajući velike pozajmice iz farsi jezika, koji je zauzvrat sam bio prepun pozajmica iz arapskog jezika. Poput ostalih jezika islamskih naroda, osmanlijski turski se piše na arapskom pismu. Uprkos činjenici da je osmanlijski turski, koji se govorio u prijestolnici, u suštini bio isti kao i obični turski, kojim su govorili zemljoradnici i seljaci u unutrašnjosti zemlje, veliki dio arapsko-persijskih pozajmica postao je nerazumljiv za one koji su bili manje obrazovani. Godine 1928, nakon reformi koje je sproveo Mustafa Kemal Atatürk, pojavio se homogeniziraniji turski, s manje uticaja iz arapskog i persijskog i koristeći latinično pismo. Razlog ovim promjenama bio je navodno u tome da narod koji nije bio obrazovan u tom jeziku nije bio u stanju da ga razumije, budući da je maternji jezik naroda bio homogeniziraniji turski. Mnogi danas smatraju da se osmanlijski turski sasvim razlikuje od današnjeg turskog. No, taj stav izgleda da je politički motivisan i da nije u stanju da odgovori ispitu lingvistike.
Parlament Malte
Parlament Malte (malteški: Il-Parlament ta 'Malta) jest ustavno zakonodavno tijelo na Malti, smješteno u glavnom gradu Valletta. Parlament je jednodoman, sa demokratski izabranim Predstavničkim domom i predsjednikom Malte. Prema ustavnom zakonu, svi ministri vlade, uključujući premijera, moraju biti članovi Predstavničkog doma.
Osmanlijski turski jezik
Pismo
Slično arapskom, slova osmanlijskog pisma se razlikuju zavisno od njihovog položaja u riječi: samostalno slovo (tj. samo slovo izvan riječi), krajnje (slovo na kraju riječi), srednje (u sredini riječi), početno (na početku riječi):
1Ispravna osmanlijska varijanta slova gef imala bi "mali-kaf" ﻙ dok bi dvostruka kosa crtica bila iznad گ. No, ovo je prava rijetkost u trenutno korišćenim fontovima.
Parlament Malte
Između 1921. i 1933. godine parlament je bio dvodoman, a sastojao se od Senata (Senat) kao i zakonodavne skupštine (Assemblea Leġiżlattiva).
Predstavnički dom
Predstavnički dom (malteški: Kamra tad-Deputati) jest jednodomno zakonodavno tijelo Malte i sastavni dio Parlamenta Malte. Domom predsjedava predsjedavajući Doma. Predsjednik Malte se imenuje na petogodišnji mandat odlukom Doma.
Oscar za najbolju montažu
Oscar za najbolju montažu (eng. Academy Award for Film Editing) prvo je dodijeljen za filmove objavljene 1934. 2008. je u New York Timesu izašao članak Marka Harrisa o ovoj nagradi. Ovaj Oscar je posebno povezan s Oscarom za najbolji film; od 1981. je svaki film koji je dobio Oscara za najbolji film bio nominiran i za najbolju montažu, a dvije trećine njih su ga i osvojile. Harris naglašava da bi ova povezanost mogla iznenaditi filmsku publiku koja je obično ravnodušna prema ulozi montaže ("nevidljiva umjetnost") u stvaranju filma.
Parlament Malte
Sastav
Dom se sastoji od neparnog broja članova koji se biraju na jedan zakonodavni mandat od pet godina. Obično se pet članova vraća iz svakog od trinaest izbornih okruga koristeći izborni sistem jednog prenosivog glasa, ali se dodatni članovi biraju u slučajevima nerazmjernosti (gdje stranka sa apsolutnom većinom glasova ne dobije apsolutnu većinu mjesta i gdje biraju se samo kandidati iz dvije stranke).
Štefan Sijarto
Štefan (Števan) Sijarto (mađ.: Szijjártó István (Vočeslavci, o. 1765. – Domanjševci, 10. septembar, 1833.) je bio slovenski pisac i evangelički učitelj u Mađarskoj.
Oscar za najbolju montažu
Na nagradi se svake godine navode samo imena glavnih montažera. Nominacije za ovog Oscara određuju rezultati glasovanja članova Odsjeka montaže Akademije filmskih umjetnosti i znanosti, njih 233 tokom 2008. Svaki član predlaže do pet filmova poredanih po vlastitom izboru, a njih pet s najvećim ukupnim zbrojem glasova se obznanjuju kao nominirani. Dobitnika Oscara u ovoj kategoriji zatim između nominiranih filmova biraju svi aktivni i počasni članovi Akademije.
Štefan Sijarto
Rođen u današnjim mjestu Večaslavci, koji je prekomurska mjesta uz Štajersku. Njegov otac Ivan Sijarto je bio slovenski seljak. Školavo u Čobinu (Nemescsó), zatim pohađao gimnaziju u Sopronu od 1783. godine. Učiteljsku službu isprva je obljavljao u Križevcima, 1787.-1806. godine u Puconcima uz Murskom Sobotu. Napokon radio u Domanjševcima.
U Puconcima pisao svoje djelo Mrtvecsne Peszmi (Pogrebni pjesmi) 1796. godine.
Parlament Malte
Odbori
Poslovnik Doma obezbjeđuje stvaranje osam parlamentarnih stalnih odbora kako bi se rad parlamenta učinio efikasnijim i poboljšale funkcije nadzora parlamenta.
Stalni odbore su:
Ostali stalni odbori konstituisani drugim statutima uključuju:
Također postoje i odabrani odbori i nezvanični odbori.
Zugspitze
mini|desno|230p|Pogled na Zugspitze sa zapadne strane mini|230p Zugspitze je sa 2.962 m nadmorske visine najviša planina Njemačke. Ta planina pripada sjevernom dijelu alpa i služi kao granično brdo između Njemačke i Austrije.
NGC 3697C
NGC 3697C (također poznat kao MCG 4-27-44 i PGC 35360) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 291 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 0,50 (42 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (34 hiljade sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 5198
NGC 5198 (također poznat kao MCG 8-25-15, PGC 47441 i UGC 8499) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 116 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lovački psi. Najveći prečnik je 2,00 (68 hiljada sg) a najmanji 1,7 uglovnih minuta (58 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 12. maja 1787. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Claudio Marchisio
Claudio Marchisio je bivši italijanski nogometaš i reprezentativac. Rođen je 19. januara 1986. godine u Torinu, Italija. Igrao je na više pozicija u veznom redu. Produkt je nogometne škole Juventusa i većinu karijere je igrao u matičnom klubu, izuzimajući jednu sezonu provedenu na posudbi i sezone 2018-19 koju je proveo u Zenitu.
Često ga uspoređuju sa bivšim igračem Juventusa, Marco Tardellijem zbog sličnog stila igranja. Izuzetna tehnika, ali i borbenost, odlično snalaženje i u defanzivi i ofanzivi mu omogućuju igranje na više pozicija na veznom redu. Većinu karijere je proveo na mjestu centralnog veznog, ali zahvaljujući dobrim služenjem objema nogama, bez problema može igrati na obje strane terena.
Djetinjstvo
Marchisio je rođen u Chieri, predgrađu Torina. Cijela porodica je navijala za Juventus, pa je tako Claudijev]] otac bio vlasnik sezonske ulaznice što mu je omugućilo da kao još mali dječak dohvaća lopte na Delle Alpiju. Od strane skauta je primijećen dok je igrao za lokalnu školu nogometa Sisport, tako da je sa sedam godina prešao u akademiju Juventusa.
Juventus
Do šesnaeste godine igrao je kao trekvarista (igrač iza dva napadača) te mu je tako uzor bio Alessandro Del Piero. Tada je prekomandovan u vezni red. Tokom sezone 2005/2006 je dobio poziv za prvi tim od tadašnjeg trenera Fabija Kapela. Dobio je i svoj broj u prvom timu, ali nije upisao nijedan nastup. Te iste sezone, je kao kapiten predvodio mladu ekipu Primaveru do prve titule nakon dvanaest godina i drugog mjesta na prestižnom turniru za mlade u Viaređiju.
Nakon Calciopolia, Marchisio je prekomandovan u prvi tim i zadužuje broj 15. Debitovao je kao zamjena 19. augusta 2006. godine u trećoj rundi Kupa Italije protiv A.C. Martine. Narednog mjeseca je odigrao poslijednu utakmicu za Primaveru u visokoj pobjedi nad Interom (5-1). 28. oktobra je i debitovao u Seriji B u meču sa Frosinoneom kada je u igru ušao umjesto Davida Trezegea. Naredno kolo je prvi put počeo od prve minute u pobjedi nad Brešom (2-0). Tokom sezone je postao standardni član tima i jedan od ključnih igrača u ekipi koju je vodio Didier Dešamps. Ostao je upamćen i njegov crveni karton u pobjedi protiv Napolija, kada je ispraćen aplauzima publike na Olimpijskom stadionu. Nakon suspenzije je odigrao svih ostalih šest utakmica cijelih 90 minuta.
Posudba u Empoli
Marchisio je u julu 2007. poslan na posudbu u prvoligaški Empoli zajedno sa kolegom Sebastijanom Điovinkom. 26. augusta debituje u Seriji A protiv Fiorentine i nešto kasnije evropski debi u Kupu Uefa protiv FC Zuricha. Iako nije postigao nijedan gol, odigrao je bitnu ulogu te sezone u toskanskom klubu. Nakon ispadanje Empolija iz lige, vraćen je u Juventus.
Povratak u Juventus
U sezoni 2009/10 je također bio standardan i kod trenera Ćira Ferrare i Alberta Zaccheronia. Na početku je ušao u sjajnu formu pa je četiri puta prozvan za igrača utakmice. Navijači su ga izglasali i za igrača mjeseca septembra. Ipak, u oktobru je zadobio povredu koljena u meču sa Palermom i odsustvovao je mjesec i po sa terena. Vratio se kao zamjena u gostovanju kod Bordoa 25. novembra. Deset dana kasnije, u derbiju protiv Intera je postigao fantastičan pogodak za pobjedu (2-1). 8. decembra je asistirao Davidu Trezeguetu za 1-0 protiv Bayerna iz Minhena. Proglašen je igračem 2009. godine od strane navijača.
Prvi put je ponio i kapitensku traku u odsustvu Alessandra Del Piera, Gianluigi Buffona i Giorgio Chiellinija na utakmici UEFA Europa Lige protiv Fulhama. Jedan je od rijetkih igrača koji je izbjegao kritike medija i navijača nakon okončanja loše sezone kluba.
Uprkos lošem nastupu na Svjetskom prvenstvu u Južnoafričkoj Republici sezonu 2010/2011 je počeo kao prvi izbor novog trenera Luigi Delnerija. Uspio se dvaput upisati u strijelce. Postigao je prvi pogodak Juventusa u novoj sezoni u meču protiv Sampdorije.
Velimir Milošević
Velimir Milošević (15. februar 1937 – 2004) pjesnik je za djecu i nekadašnja zvijezda Jutarnjeg programa Radio-Sarajeva. Rođen je 1937. godine u Verićima kod Peći na Kosovu.
Biografija
Osnovnu školu završio je u zavičaju, a gimnaziju i Filozofski fakultet u Sarajevu. Djela su mu prevođena na ruski, francuski, italijanski, mađarski, poljski, češki, bugarski, albanski, turski, makedonski i slovenski jezik.
Kao član Društva pisaca BiH, zajedno sa Huseinom Tahmiščićem, Ahmetom Hromadžićem, Izetom Sarajlićem i Vladimirom Čerkezom, pokreće međunarodnu književnu manifestaciju "Sarajevski dani poezije" u organizaciji Društva pisaca BiH 1962. godine.
Masakr u Bleiburgu
Dana 3. maja 1945. vlada Nezavisne države Hrvatske (NDH), fašističke marionetske države osnovane u dijelovima okupirane Jugoslavije, odlučila je pobjeći u Austriju u nadi da će se predati okupacionim britanskim snagama. Ostacima vojnih snaga NDH, Hrvatskih oružanih snaga, naređeno je da urade isto. Vođe Slovenskog domobranstva su također izdale naredbu o povlačenju. Te snage, zajedno sa civilima, pridružili su se njemačkoj Armijskoj grupi E i drugim kolaboracionim jedinicama kao što su 15. SS kozački korpus, ostaci četnika, i drugih.
U sedmici nakon 8. maja 1945, kapitulacije nacističke Njemačke koja je označila formalni kraj Drugog svjetskog rata u Evropi, snage Osovine u Jugoslaviji nastavile su se boriti protiv jugoslavenskih partizana kako bi izbjegle opkoljavanje i držale otvorene rute za bijeg. Slovenske snage su se borile i do 14. maja probile do austrijske granice kod Klagenfurta. Njihovu predaju Britanci su prihvatili i oni su internirani u obližnji logor Viktring. Kada se 15. maja jedna od kolona snaga vojske NDH, zajedno sa civilima, približila gradu Bleiburg, njihovu predaju su Britanci odbili. Njima je naređeno da se predaju jugoslavenskim partizanima, što je rukovodstvo vojske NDH nakon pregovora i uradilo. Ostali zatvorenici u britanskom zarobljeništvu vraćeni su u Jugoslaviju sljedećih sedmica. Vraćanje zatvorenika je otkazano 31. maja nakon što su Britanci saznali o masakrima u Jugoslaviji.
Predati zatvorenici su prisilnim marširanjem razmješteni na razne lokacije širom Jugoslavije. Masovna pogubljenja su izvršena na nekim lokacijama, a najveća su bila u Teznu, Kočevskom Rogu i Barbarinom rovu.
Terminologija
U Hrvatskoj se obično koriste pojmovi kao što su Masakr u Bleiburgu, Blajburška tragedija, Blajburški zločin, slučaj Bleiburg, a nekada i samo Bleiburg.
Termin Križni put se koristi za događaje koji su se desili poslije vraćanja vojnika i civila. To se ponajviše odnosi na "marš smrti" koji je uslijedio nakon vraćanja zatvorenika sa blajburškog polja.
U Sloveniji, koristi se izraz Viktringska tragedija. Viktring je bio britanski logor, gdje je najveći broj slovenskih zatvorenika bio interniran prije repatrijacija.
Pozadina
link=https://bs.wikipedia.org/wiki/Datoteka:Corpses_in_the_Sava_river,_Jasenovac_camp,_1945.jpg|mini|[[Nezavisna Država Hrvatska|Nezavisna država Hrvatska vodila je sistemsku kampanju masovnih ubistava i istrebljenja Srba, Židova i Roma. Ova slika iz maja 1945. prikazuje žrtve koncetracijskog logora Jasenovac bačene u rijeku Savu, blizu Siska.]] Kraljevinu Jugoslaviju su 6. aprila 1941. napali nacistička Njemačka, Italija i Mađarska. Njemačka vojska je već 10. aprila ušla u Zagreb, a istog dana proglašena je Nezavisna Država Hrvatska (NDH) na čije čelo je postavljen Ante Pavelić, vođa fašističkog ultranacionalističkog pokreta Ustaše, koji je imenovan Poglavnikom. Jugoslavija je kapitulirala 17. aprila.
U jeku invazije, ostaci Kraljevske jugoslovenske vojske nastavili su pružati otpor po vodstvom Draže Mihailovića, vođe srpskih četnika. Komunistička partija Jugoslavije suzdržala se od otvorenog sukoba sa silama Osovine dok je bio na snazi mirovni Molotov-Ribbentropov pakt između Njemačke i Sovjetskog Saveza. Nakon početka operacije "Barbarossa" 22. juna 1941. godine, nacističke invazije na Sovjetski Savez, jugoslovenski partizani objavili su poziv na ustanak.
Kraj rata
link=https://bs.wikipedia.org/wiki/Datoteka:1945-05-01GerWW2BattlefrontAtlas.jpg|mini|Situacija u Evropi 1. maja 1945. Beogradska ofanziva i dolazak Sovjetske armije, i sve veća saveznička logistička podrška, omogućila je partizanima da povećaju svoje ofanzivne akcije. Krajem 1944. godine uz pomoć sovjetske Crvene armije uspostavili su kontrolu u Srbiji, Makedoniji, Crnoj Gori i Dalmaciji. Njemačke snage povukle su se iz Srbije, zajedno s snagama Milana Nedića. Wehrmacht i vojne snage NDH stvorili su front u Sremu kako bi osigurali povlačenje njemačke Armijske grupe E s Balkana. Partizani su vršili masovna ubijanja ratnih zarobljenika i etničkih Njemaca nakon što su osigurali kontrolu nad Srbijom.
U maju 1944, Tito je osnovao obavještajnu službu poznatu kao Odjeljenje za Zaštitu Naroda (OZNA) po uzoru na sovjetski NKVD. Predstavljao je vojnu obaveštajnu službu i tajnu policiju jugoslavenske Komunističke partije. U augustu 1944. osnovao je vojnu jedinicu nazvanu Korpus narodne odbrane Jugoslavije (KNOJ), čiji je zadatak bio likvidacija kolaboracionih snaga, prije svega četnika i ustaša.
Kada je postalo izvjesno da sile Osovine neće dobiti rat dezerterstvo je uzelo maha u snagama NDH, posebno među pripadnicima hrvatskog domobranstva. Četnici su također napuštali svoje redove, a neki prelazili na stranu partizana. Suprotno tome, pripadnici ustaške vojnice rijetko su prelazili u partizane ili napuštai svoje redove. Dana 30. augusta 1944, Tito je ponudio amnestiju pripadnicima hrvatskog domobranstva, slovenskog domobranstva i četnicima ako odluče preći u partizane do 15. septembra. Nakon 15. septembra, svi koji nisu prešli trebali su biti izvedeni pred "narodne sudove". Slični pozivi ponovljeni su nekoliko puta nakon isteka roka.
Oružane snage Nezavisne Države Hrvatske reorganizirane su u novembru 1944. godine koje su spojile jedinice Ustaša i Hrvatske domobranske garde. Time je stvorena vojska za koju se procjenjuje da je brojala 280.000 ljudi. Do 1945. partizani koji su se organizovali u Jugoslovensku narodnu armiju brojili su više od 800.000 ljudi raspoređenih u pet armija. Progonili su ostatak poraženih njemačkih i NDH, i drugih kolaboracionih snaga.
U martu 1945. godine 4. jugoslavenska armija napredovala je kroz Liku, Hrvatsko primorje i Kvarnerski zaljev. Najveći dio Bosne i Hercegovine bio je u partizanskim rukama do kraja aprila. Dana 12. aprila probijen je Sremski front, što je omogućilo 1. i 3. armiji napredovanje zapadno preko Slavonije. Samo je sjeverozapadni dio NDH, s okolicom Zagreba, ostao pod nadzorom vlasti NDH, gdje su se okupljale brojne izbjeglice iz drugih dijelova NDH.
Povlačenje
mini| Slovenski domobrani i Njemci prolaze kroz grad [[Tržič ]] mini|Slovenske izbjeglice idu prema Austriji Poraz na sremskom frontu u aprilu 1945. ubrzao je povlačenje njemačkih snaga koje su se povlačile s Balkana od oktobra 1944. Kao i druge vojske sila Osovine, snage NDH nisu se htjele predati Crvenoj armiji ili Jugoslovenskoj Armiji. Povukli su se preko Slovenije pokušavajući doći do jugoslovensko-austrijske granice, kako bi se predali britanskim snagama koje su napredovale sjeverno od Italije. Vlast u NDH je isplanirala i organizovala veliki egzodus ljudi, a konačna odluka donesena je 3. maja. Istog dana i slovensko vodstvo je odlučilo da se povuče u Austriju.
Slovenski biskup Gregorij Rožman apelirao je na Saveznike da okupiraju Sloveniju i spriječe komuniste da preuzmu vlast. Rukovodstvo NDH ukinulo je rasne zakone i 6. maja poslalo zahtjev za suradnju sa Saveznicima, na što pozitivnog odgovora nije bilo. Tri JNA divizije su bile uključenje u protjerivanje preostale vojske sila Osovine. Neke jedinice 4. Jugoslovenske armije uspjele su stići do Koruške prije ili u isto vrijeme sa kolonama koje su se povlačile. Na područje su poslane dodatne divizije 3. i 4. armije kako bi zauzele južnu Korušku i spriječile povlačenje. Snage 1. i 2. armije su zaustavljene blizu Celja, dok je 3. armija napredovala dalje u potrazi za kolonama koje su se povlačile.
Dana 6. maja 1945. visoki dužnosnici Nezavisne Države Hrvatske pobjegli su iz Zagreba i 7. maja stigli do mjesta u blizini Klagenfurta u Austriji. Pavelić i vojno vodstvo napustili su Zaprešić uveče 7. maja, namjeravajući se pridružiti ostatku režima iz NDH u Austriji. U končanici, većina rukovodstava NDH je zajedno s Pavelićem operacijom Linija pacova pobjegla početkom maja, većinom u zapadnu Evropu i Latinsku Ameriku. Zagreb su ostali braniti dijelovi 1. divizije oružanih snaga NDH i njemačke 41. i 181. divizije, raspoređene duž nedovršene utvrđene "Zvonimirove linije" između Svetog Ivana Žabnog i Ivanić-Grada. Žestoka bitka sa jugoslavenskom 1. armijom trajala je tri dana od 5. do 8. maja. Posebno žestok dan za jugoslovenske partizane bio je 7. maj, gdje je 1. proleterska brigada imala svoj najkrvaviji dan u svojoj historiji, sa 158 poginulih i 358 ranjenih u borbama za Vrbovec.
Pored hrvatskih snaga, slovenske domobranske garde i njemačke Armijske grupe E, povlačile su se i ostale vojne jedinice. Među njima su bili ostaci Srpske državne straže, dva puka Srpskog dobrovoljačkog korpusa i grupa četnika koji su se predali Britancima blizu italijansko-jugoslovenske granice 5. maja. Te jedinice nisu bile vraćene u Jugoslaviju. Crnogorska narodna armija, koju je formirao Sekula Drljević u aprilu 1945. uz podršku vlade NDH, kako bi okupljala Crnogorce iz NDH, povlačila se zajedno s hrvatskim snagama. Hiljade ruskih kozaka koji su bili u Jugoslaviji od 1943, pripadnici 15. kozačkog konjičkog korpusa SS-a, su također prešli u Austriju.
Dana 8. maja 1945. Njemačka se bezuvjetno predala savezničkim silama, što je bio praktični kraj Drugog svjetskog rata u Evropi. Kapitulacija Trećeg Reicha primjenjivala se i na njemačke snage Wehrmachta u Jugoslaviji, kao i na ostale oružane snage pod njemačkom kontrolom, poput Hrvatskih oružanih snaga. Snage NDH su 8. maja morale prekinuti svoje aktivnosti i ostati tamo gdje su se našli. General Aleksandar Löhr, glavni komandir Armijske grupe E, predao je 8. maja komandu nad hrvatskim snagama Ante Paveliću. Pavelić je iz Rogaške Slatine izdao naredbu da se njegove trupe ne predaju partizanima, već pobjegnu u Austriju u nadi da će se predati zapadnim Saveznicima. Nakon kapitulacije Njemačke, Josip Broz Tito je 9. maja preko Radija Beograd prijetio "nemilosrdnim odgovorom" svim naoružanim kolaboracionistima ukoliko se ne predaju.
Put za bijeg do Klagenfurta
Slovenska domobranska straža i slovenski civili uglavnom su koristili put preko Ljubeljskog prelaza. Oko 30.000 vojnika, uključujući 10.000 do 12.000 slovenskih domobrana, 10.000 Njemaca, 4.000 Srba, 4.000 pripadnika ruskog zaštitnog korpusa i 6.000 slovenskih civila, povuklo se u Austriju. Put do Ljubelja bio je zakrčen natovarenim automobilima, kamionima, vagonima i konjskim kolicima. Bitke sa partizanima su dodatno usporile povlačenje.
Nakon prolaska Ljubelja, kolone su krenule prema mostu preko Drave u Hollenburgu. Britanci su bili smješteni sjeverno od mosta. Most su čuvali njemački vojnici i 7. maja su ga napali partizani. Partizanska pojačanja stigla su sutradan i postavila prepreku između Ferlacha i Hollenburga, dok su se jedinice četvrte motorizovane divizije i 26. divizije 4. armije približavale Ferlachu sa zapada. Osovinske snage i civili bili su opkoljeni i pokušali su se probiti kroz blokade. Neke njemačke trupe predale su se partizanima u dolini Feistritza, u skladu sa njemačkom kapitulacijom.
Dana 10. maja desio se glavni pokušaj proboja. Napad su izvršili Slovenska domobranska policija na čelu sa bojnikom Vukom Rupnikom i 7. SS brdska divizija "Prinz Eugen" i policijske jedinice SS-a. Uspostavljen je radio kontakt sa Britancima, koji su bili spremni da ih prihvate ako pređu rijeku Dravu. Slovenačka domobranska garda i SS trupe 11. maja pokrenule su pješački napad na grad Ferlach i uveče preuzele kontrolu nad njim. Partizani su imali 180 žrtava u toj bitci. Preostale partizanske jedinice u blizini su odbijene, a kolona trupa i izbjeglica počela je prelaziti rijeku Dravu. Britanci su ih odveli u logor Viktring u blizini Klagenfurta. Do 14. maja sve jedinice slovenske domobranske vojske bile su pod britanskim zatočeništvom.
Put za bijeg do Bleiburga
mini| Kolona izbjeglica blizu [[Celje|Celja ]] Hrvatske trupe i civili većinom su koristili puteve prema Mežici i Bleiburgu te put preko Kamniško-Savinjskih Alpa. Glavna hrvatska kolona kretala se kroz gradove Zidani Most, Celje, Šoštanj i Slovenj Gradec. Do 11. maja čitava kolona je stigla do Dravograda. Mostove preko Drave blokirale su bugarske jedinice koje su na to područje stigle 9. maja.
Između 11 i 12. maja, generali Vjekoslav Servatzy i Vladimir Metikoš stupili su u pregovore s bugarskim generalima kako bi omogućili hrvatskoj koloni da pređe u Austriju. Bugari su predložili da krenu u pravcu Prevalja i Bleiburga, što je kolona i uradila. Bleiburg se nalazio oko četiri kilometra sjeverozapadno od granice Austrije i Jugoslavije. Dijelovi kolone koji nisu imali jaku zaštitu su bili napadnuti 12. maja. Časopis Politika izvještavala je o 15.700 ratnih zarobljenika u Mariboru, i mjestima Zidani Most, Bled, Jesenice i drugim. Do 13. maja izvještavalo se o 40.000 zarobljenika u blizini Rogaške Slatine, Celja, Velenja, Šoštanja, Dravograda i drugih mjesta.
Glavni dio kolone je bio okružen u Dravogradu. Hrvatske oružane snage koristile su svoje pet kilometara udaljene artiljerijske položaje za gađanje po položajima JNA. U noći 13. maja, elitne pješadijske jedinice HOS-a, kojima je komandovao general Rafael Boban, uspjele su probiti partizansku blokadu, a kolona se kretala zapadno preko Ravne na Koroškem i Poljana prema Bleiburgu. Veliki broj hrvatskih vojnika i civila stigao 14. maja na Bleiburško polje. Prethodno, britanski štab su uspostavili pripadnici 38. irske pješadijske brigade, koji su 12. maja preuzeli grad, dok je ostatak 5. korpusa Britanske armije bio stacioniran u Klagenfurtu.
Predaja u Bleiburgu
mini| Kolona [[Hrvatske oružane snage|Hrvatske vojske koja je stigla u Bleiburg u maju 1945. godine ]] Glavna grupa vojnika HOS-a i hrvatskih civila stigla je do blajburškog polja 15. maja. Oni su bili prednjica kolone dugačke 45-65 kilometara, u kojima je bilo oko 25.000 do 30.000 ljudi. Većina ih se smjestila u blizini lokalnog željezničkog nasipa. Oko 175.000 ljudi još je bilo na teritoriji Jugoslavije i kretalo se prema Bleiburgu. Pregovori predstavnika HOS-a, Vojske Jugoslavije i Britanaca održani su istog dana.