cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kraljevska bolnica Betlehem
Historija Betlehema
Bedlam je 1815. premješten na Polja Sv. Đorđa (St George's Fields) u Lambethu (u zgrade koje je dizajnirao Sydney Smirke i u kojima je danas smješten Muzej imperijalnog rata (Imperial War Museum)) gdje su bolesnike nazivali ,,nesretnici". Ove zgrade su imale poznatu biblioteku. Iako su polovi bili razdvojeni, uveče, oni koji su mogli da primijete muziku, plesali su zajedno u veliko sali za balove. U kapeli su polovi bili razdvojeni zavjesom. Konačno, 1930. je bolnica premještena u predgrađe Londona, na mjestu Monks Orchard Housea, izmedju Eden Parka, Beckenhama i Shirleyja.
U ranom modernom dobu, bilo je široko rasprostranjeno uvjerenje da je pacijentima otpuštenim iz Bolnice Betlehem dozvoljeno da prose. Bili su poznati kao Abraham-ljudi (Abraham-men) ili Tom o' Bedlam. Obično su nosili limeni tanjir na ramenu kao značku i bili su poznati kao Bedlameri, Bedlamiti ili Bedlamski prosjaci. U Šekspirovom Kralju Liru sin erla od Gločestera se pretvara da je Bedlamski prosjak da bi ostao u Engleskoj neprimijećeno nakon protjerivanja. Kako god bilo netačno je da je ikad postojala dozvola. Puno je više onih koji tvrde da su bili pacijenti nego onih koji su ikad usli u bolnicu.
Kraljevska bolnica Betlehem danas
Kraljevska bolnica Betlehem je danas dio fonda South London & Maudsley NHS ("SLaM"), zajedno sa Bolnicom Maudsley (Maudsley Hospital) u Camberwell-u.
SLaM je pružalac najvisč usluga u domenu mentalnog zdravlja u UK, svjetski lider u istraživanju i radi u saradnji sa Institutom za psihijatriju na Kraljevoj višoj školi u Londonu (Institute of Psychiatry, King’s College London).
SLaM pruža usluge iz oblasti mentalng zdravlja i zloupotrebe hemijskih supstanci ljudima u Croydon-u, Lambeth-u, Southwark-u i Lewisham-u, usluge iz zloupotrebe hemijskih supstanci Bexley-u, Greenwich-u i Bromley-ju. Bolnica pruža i specijalističke usluge na državnom nivou (National Psychosis Unit). Puno je usluga u Bolnici, od zloupotrebe hemijskih supstanci i poremećaja u prehrani do jedinica za djecu i adolescente.
U bolnici se nalazi i privremeno odjeljenje za terapiju poznato po odzvanjajućem enterijeru i fokusiranju na umjetnost. Odjeljenje ima svoju galeriju gdje se prikazuju djela sadašnjih pacijenata, a puno poznatih umjetnika je bilo u Bolnici kao pacijent. Nekoliko njihovih radova se nalazi i u Betlehemovom muzeju.
Do 1990-ih, bolnica je bila u Croydonu, ali je zamijenila zemlju i sad je smještena u South Norwood Country Parku u Bromley-ju.
Muzej i arhive
Od 1970. se u Kraljevskoj bolnici Betlehem nalazi mali muzej. Otvoren je tokom sedmice. Muzej se uglavnom koristi za prikazivanje djela iz muzejske kolekcije koja je specijalizovana za radove umjetnika koji su patili od mentalnih problema kao sto su bivsi betlehemovi pacijenti Richard Dadd i Louis Wain. Drugi eksponati su par statua Caius-a Gabriel-a Cibber-a poznate kao ,,Raving and Melancholy Madness", kapije bolnice iz 17. vijeka, namještaj iz 18. i 19. vijeka i dokumenta iz arhive. Zbog veličine muzeja samo mali dio kolekcije moze biti izložen pa se eksponati rotiraju periodično.
Krljevska bolnica Betlehem posjeduje arhive Bolnice Betlehem, Bolnice Maudsley (Maudsley Hospital), Bolnice Warlingham Park (Warlingham Park Hospital) i neke arive Bolnice Bridewell (Bridewell Hospital). Postoje dokumenti iz 16. vijeka kao i moderni dosijei pacijenata.
Betlehemskom arhivom i muzejem upravlja registrovana dobrotvorna ustanova Bethlem Art and History Collections Trust. Muzej je član London Museums of Health & Medicine.
Vanjski linkovi
Muzej i arhive Kraljevske bolnice Betlehem :
Grudna kost
mini|desno|200px|Položaj grudne kosti i rebara kod čovjeka
Grudna kost ili prsna kost je neparna pločasta kost, koja se nalazi u medijalnoj liniji grudnog koša.
Na njoj se razlikuju:
Sa strana sternuma nalaze se usjeci - Incisuarae costalis koji služe kao mjesto gdje se hvata rebarna hrskavica - Cartilago costalis. Na gornjem kraju manubrijuma nalazi se usjek - incisura jugularis
Grudna kost povezuje se sa rebrima preko hrskavice, formirane  ispred rebara i na taj način pomaže u zaštiti srca, pluća, i velikih krvnih sudova  od povrede.
Riječ sternum  potiče od grčke στέρνον – sternos = grudi.
Eutifron
U tom Platonovom djelu glavni protagonisti su svećenik Eutifron i Sokrat. Raspravljaju o skorašnjem suđenju Sokratu i o tome što je to pobožno. Kao i u svim ostalim dijalozima Sokratov sugovornik je doveden u stanje nekonzistentnosti i protivrječja. Sokrat ovdje pita nešto veoma zanimljivo, a to je: "Da li je dobro ono što je bogovima milo ili je to bogovima milo zato što je dobro?" Na neki način sugerira misao; da li su bogovi kriterij dobra ili se oni nekako usmjeravaju k tom dobru? Sokrat je vjerovao više ovo drugo, on se bavio ljudskom mudrošću i bio je izraziti etičar i moralist, ali ne površno i unutar neosnovanih prodika vec logički i dosljedno što je pokazao kako svojim životom tako i kroz principe koje je sljedio vezano i za vlastitu smrt. Eutifron je zanimljivo djelo i kako tako približava nas Sokratu jer kao i većina Platonovih djela završava u aporiji, ali ovdje se čini da Sokrat uistinu ne hini neznanje već da ne zna. Baš nas to neznanje približava Sokratu. U Eutifronu je uistinu moguće da on ne zna sto je pobožno, jer tu se radi o božanskoj mudrosti(o spoznavanju cijeline), a ne o onoj kojoj je Sokrat posvetio svoj život: ljudskoj mudrosti tj. čudorednom životu.U sferi epistemologije koja je dokuciva ljudima, radi se zapravo o dosezima i pravilnom poimanju parcijalnih dijelova zbilje.Upravo u tim mikro dijelovima kristalizira se cijelina i bit pojedinacnog,ali ona kao "sveukupnost i sveprisutnost" pripada samo bogu."Jedino je bog mudar",a ljude koji se ne istraživsi ljudsko posvecuju nekoj speologiji božanskog Sokrat smatra sumanutima.Geslo koje je navodno bilo napisano na pročelju hrama u Delfima glasilo je:"Spoznaj sebe samog".Kod Heraklita je ta spoznaja imala jednu "egoističnu" dimenziju dok je samospoznaja kod Sokrata uvijek uključivala druge;on je propitkivao,ispitivao i sumnjičio one što tvrdiše da nešto znaju.I plod tih propitkivanja bio je uvid u to da ono što su njegovi sugovornici mislili da znaju postaje protivslovno nekim drugim "znanjima" do kojih dolaze u dijalektičkoj raspravi sa Sokratom.Naravno,tu se očekuje neka Sokratova objava,ali ona izostaje.On tvrdi da pita jer ne zna,a jedino što zna je upravo to da ne zna,to zna."Ja znam da ništa ne znam."
Očnjak
Očnjak je treći zub idući od medijalne linije u donjoj vilici. Anatomski je građen od krune zuba (Corona dentis), vrata zuba (Collum dentis) i od korjena zuba (Radix dentis). Na kruni razlikujemo 4 plohe i sjećnu ivicu: Vestibularna ili labijalna, oralna ili lingvalna, aproksimalna mezijana i aproksimalna distalna.
Osobine
Dužina zuba 25,5 mm Dužina krune 11,1 mm Širina krune 7,0 mm Labio-Lingualni peklop 7,5 mm
Facies vestibularis
U oblikuje pravougonika, ispupčen je a najveće ispupčenje je u cervikalnoj trećini. To ispupčenje je mezijalno veće a distalno manje, što nam ukazuje da ovaj zub ima pravilan znak luka ili krivine. Od vrha sječne ivice koja je pomjerena nešto mezijalno pruža se jedan greben koji dijeli labialnu plohu na dva dijela, od kojih je mezijalni dio duži, uži i ispupčeniji i u oštrom luku prelazi na mezio aproximalnu plohu, a distalni dio je kraći, širi i uvučeniji i u zaobljenom luku prelazi u disto mezijalnu plohu. Greben na ovom zubu je slabije izražen.
Facies oralis/lingualis
Uža je od vestibularne plohe, a udubljenija je u srednjoj i incizalnoj trećini i u obliku je trougla s bazom tog trougla u predjelu sječne ivice a vrhom u predjelu vrata zuba. Bočno od sječne ivice prema vratu zuba pružaju se dva grebena koji su slabije izraženi u odnosu na gornji očnjak i oni se spajaju u cingulum koji se nalzi nešto distalnije. Cingulum ne dozvoljava hrani da zapada pod gingivu.. Od cinguluma prema sječnoj ivici pruža se treći greben koji se gubi u srednjoj trećini i dijeli lingualnu plohu na dva dijela.
Facies aproximalis medials et distalis
U obliku trougla i skoro su paralelne sa blagom divergacijom prema sječnoj ivci. Facijes aproximalis medialis je ravnija, a facijes aproximalis distalis je ispupčenija i u kontaktu sa prvim donjim predkutnjakom ( Dens premolaris primus inferior)
Margo incisalis
Je prelomljena u dva dijela, mezijlni i distalini dio. Mezijalni dio je kraći, viši i u oštrom uglu prelazi u aproximalnu plohu dok je distalini duži,niži i u zaobljenom uglu prelazi u aproximalnu plohu što nam ukazuje da ova zub ima pravilan znak ugla.
Grb Kokosovih ostrva
Grb Kokosovih ostrva je nezvanični logo na kojem se nalazi palma oko koje je zvanični naziv teritorije.
Oscar za najbolju kostimografiju
Oscar za najbolji dizajn kostima (eng. Academy Award for Costume Design) dodjeljuje se od 1948. Od početka pa do 1967. (uz iznimku 1957. i 1958.) dodjeljivale su se nagrade za filmove u crno bijeloj tehnici i boji, što je označeno ispod godina oznakama CB i B.
El-Ma'ide
Sura El-Ma'ide (arapski: سورة المائدة; bosanski: Trpeza) je peta sura Kur'ana. Sadrži 120 ajeta i ubraja se u medinske sure (sure koje su objavljenje u Medini). Glavne teme ove sure su poslanici Isa i Musa, njihova misija, kao i tema iskrivljavanja poruke sa kojom su došli, od strane Jevreja i Kršćana.
Državna škola za slaboumne Belchertown
Državna škola za slaboumne Belchertown (Belchertown State School for the Feeble-Minded) je napravljena 1922., a nalazi se u gradu Belchertown-u, američkoj saveznoj državi Masačusets (Massachusetts).
El-Ma'ide
Ishrana
U prvom ajetu ove sure, se dozvoljava jedenje mesa životinja ali se naglašava osim one koja će vam se navesti. Zatim se u drugom ajetu govori o vrijednostima hadždža. Nakon toga se objašnjava šta od hrane je zabranjeno, pa se navode: krv, umrla životinja, svinjsko meso i meso životinja koje su ubijene u nečije drugo ime a ne u ime Allaha. U daljem tekstu se dozvoljavaju "lijepa jela" i "jela onih kojima je data Knjiga prije vas" (Jevreji i Kršćani).
Državna škola za slaboumne Belchertown
Smještena je u Državnoj ulici br. 30, a prostire se na površini 3,55 km2. Kampus se sastoji od deset glavnih zgrada koje je napravila firma Kendall, Taylor, and Co u stilu Colonial-Revival arhitekture. Državne škole su se razlikovale od državnih bolnica. Škole su bile namijenjene za pomoć osobama sa mentalnim nedostacima i u njima nije postojao nikakv oblik obrazovanja.
Za prvih 40 godina ova ustanova je radila bez spoljašnje kontrole. Kasnije je otkriveno da su nakon dolaska pacijenata, neki proveli čitav život u odjeljenjima, bili maltretirani od strane osoblja. Benjamin Ricci opisuje uslove kao "užasne", "srednjovjekovne" i "varvarske".
El-Ma'ide
Sljedbenici knjige
desno|mini|250px|"Megribski" ispis dijela 12 i 13 ajeta sure El-Ma'ide, 13 vijek Od jedanaestog ajeta spominju se Sinovi Israilovi (Jevreji) i podsjećaju se na zavjet koji imaju sa Allahom, zatim se u slijedećem ajetu navodi da je većina njih prekršila taj zavjet i da su radi toga kažnjeni. U četrnaestom ajetu se spominje i zavjet koji je uzet od Kršćana i da su oni također izostavili dio onoga čime su opominjani pa je zato Allah među njih ubacio neprijateljstvo.
Državna škola za slaboumne Belchertown
Doktori u školi su imali malo obzira za mentalni kapacitet pacijenata, a pomoćnici na odjeljenjima su imali više posla nego sto je normalno sa gomilama pacijenata na svakom odjeljenju. Nije bilo dovoljno vremena za odgovarajući odlazak u WC. Pacijenti su ostavljani polugoli da se valjaju u svom izmetu.
El-Ma'ide
Sljedbenici knjige
Kazivanja o Poslaniku Musau se navodi od 20. do 26. ajeta dok se u 82. i 83. ajetu spominju kršćanski monasi, i njihova ljubav prema istini pa se dalje u 83. ajetu kaže kako ''Kada slušaju ono što se objavljuje Poslaniku, vidiš kako im liju suze iz očiju jer znaju da je to Istina, pa govore: ”Gospodaru naš, mi vjerujemo, pa upiši i nas među one koji su posvjedočili. Zašto da ne vjerujemo u Allaha i u Istinu koja nam dolazi, kad jedva čekamo da i nas Gospodar naš uvede sa ljudima dobrim.'' Sura El-Mai'de je Kur'anska sura u kojoj se izričito zabranjuje kockanje i alkohol. Pa se u 91. ajetu kaže da :Šejtan želi pomoću vina i kocke unese neprijateljstvo i mržnju među vama, i da vas odvrati od sjećanja na Allaha i obavljanja molitve.
Državna škola za slaboumne Belchertown
Pacijenti sa ozbiljnijim fizičkim ostećenjima su ostavljani u krevetima po cijeli dan bez ikakvih zabavnih aktivnosti. Pacijente koji nisu mogli da se hrane sami, pomoćnici su ih tjerali da jedu sami(Sienkewicz-Mercer, str. 42). Kad je bilo potrebno pomjeriti pacijenta, to su radili tako grubo da su uzrokovali povrede pacijenata. Kao rezultat maltretiranja, neki pacijenti su bili skloni da "stenju u hodniku", vršeći nuždu u pelene i ležeći svuda uokolo, te udarajući glavama u zid (Sienkewicz-Mercer, str. 50), ili su imali neke druge reakcije. Dodatno, u bolnici su postojale zaraze.
Gabrje
Slovenija:
El-Ma'ide
Sljedbenici knjige
Na samom kraju sure navodi se slučaj Isaovih havarijuna koji su tražili od Isaa trpezu s neba gdje se laže: "Isa, sin Merjemin, reče: O Allahu, Gospodaru naš, spusti nam s neba trpezu da nam bude blagdan, i prvima od nas i onima kasnijim, i čudo Tvoje, i nahrani nas, a Ti si hranitelj najbolji!
Državna škola za slaboumne Belchertown
Razlog za ovu situaciju je djelimično bio u perspektivi ljudi sa onim što je nazivano "mentalnim nedostatkom". Na početku 20. vijeka, većina ljudi sa nekim mentalnim nedostatkom je jednostavno držana u kućama. Ovo se promijenilo 1920-ih i 1930-ih, jer su vlasti razvile posebna odjeljenja da se brinu o njima. U Masačusetsu i drugdje glavnu ulogu u tome je imalo Ministarstvo za mentalnu retardaciju (Department of Mental Retardation). Kasnije je ekspertiza "nemoćnih" postala specijalnost u medicinskom svijetu, što je pomoglo oblikovanju socijalne politike. I dok su neki roditelji željeli da pošalju svoju djecu da žive u bijedi i patnji, većina njih nije imala drugog izbora za svoju djecu sa nekim mentalnim ograničenjima.
El-Ma'ide
Vanjski linkovi
✅
Državna škola za slaboumne Belchertown
Svijest o ljudima sa mentalnim ograničenjima se popravila, početkom vladavine državne administracije tadašnjeg američkog predsjednika Johna F. Kennedyja i djelimično zahvaljujući pokretu za ljudska prava američkih crnaca. Masačusets je 1966. donio Zakon o službi za mentalno zdravlje i retardaciju (Mental Health and Retardation Services Act) po kome nekoliko državnih institucija postepeno postaju lokalne. Grozni uslovi u Belchertown-u su otkriveni 1971. u članku "Tragedija u Belchertown-u" (The Tragedy of Belchertown). Roditelji su tada tužili školu, a kad je vrhovni tužilac obišao ustanovu opisao ju je kao "predvorje pakla."
Ovo je bilo prvo suđenje državnoj školi, a ostala suđenja u Masačusetsu su slijedila narednih nekoliko godina. Belchertown je tužen 1975. za zabranjivanje pacijentima da glasaju (ovo je bilo jedno od prvih suđenja za prava ljudi sa ograničenjima da glasaju u SAD). Godine 1977. škola je bila tužena zbog toga što 67-godišnjem retardiranom čovjeku nije dozvolila hemoterapiju.
Poslije nekoliko godina posrtanja, ova mentalna ustanova je zatvorena 1992. godine. Dvije godine kasnije je dodata u Nacionalni registar historijskih mjesta (National Register of Historic Places). Foley Field je preuzeo lokalni bejzbol tim koji igra u Little League. Groblje je obnovljeno, a gradske vlasti su 2001. planirale da školsko imanje u narednih 20. godina pretvori u ekonomsku zonu (Economic Opportunity Area).
Knjige o Belchertownu
Benjamin Ricci
Ruth Sienkiewicz-Mercer
Benjamin Ricci je poslao šestogodisnjeg sina u bolnicu ne znajući kakvi su uslovi u bolnici i učestvovao je tokom prvog suđenja 1972.
Ruth Sienkiewicz-Mercer je bila pacijent škole 1960-ih i 1970-ih. Njena knjiga govori o medicinskom tehničaru koji kasnije postaje senator u Masačusetsu. Njegovo ime je John Kerry.
417.
Godina 417. (CDXVII) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Honorija i Konstancija (ili, rjeđe, godina 1170. Ab urbe condita). Oznaka 417. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Vladar (Machiavelli)
Vladar (orginalni italijanski naslov Il Principe) je knjiga autora Niccolòe Machiavellia, koja je prvi put štampana 1532. u Firenci (današnja Italija).
Sadržaj
U ovoj knizi, Machiavelli tvrdi da su etika i politika dvije sasvim različite (i donekle suprotne) stvari, te da se etika treba zanemariti da bi vladavina bila uspješna, tj. da bi se stvorio uspješan politički sistem.
Iz ovoga se može izvesti zaključak, da su u političkoj sferi sredstva u sukobu, sa humanim ciljevima. Ovo stajalište u političkoj teoriji, da su sva sredstva dopuštena u realizaciji datog cilja se definira kao Makijavelizam.
Iz ovakve političke anatomije gdje su sva sredstva, dozvoljena za realizaciju zadatog cilja proizilazi jedno novo stajalište: ''„Tko stoji na putu u realizaciji cilja, taj je naš neprijatelj! Dakle, ko nije sa nama, taj je protiv nas! Jer sfera politike svojom imanentnom, logičkom nužnošću uvijek kod svojih podanika traži priznanje, legalitet, legitimitet, samoafirmaciju, te ako je u društvu sve harmonično, onda politika nema određeno značenje, važnost. To njeno priznanje nema težinu, te ona imanentnom nužnošću proizvodi neprijatelje, kako bi se afirmirala.“'' Ovakvo određenje politike o kojem je pisao Machiavelli početkom 16. vijeka predstavlja našu suvremenost. Da cilj opravdava sredstvo, da ko nije sa nama taj je protiv nas, predstavlja jednu bitnu odliku totalitarnih sistema, nacizma na zapadu, staljinizma na istoku u 20. vijeka.
Kup Kremlja
Kup Kremlja profesionalni je teniski turnir za muškarce i žene koji se do 2018. svake godine krajem oktobra održavao u dvorani Olimpijski stadion u Moskvi na tvrdoj podlozi, a od 2019. premješten je u Ledenu dvoranu Krilacko. Muški turnir spada u kategoriju ATP 250 (pobjednik dobija 250 bodova na ATP-listi), a ženski u 1. kategoriju.
Historija
Prvo izdanje organizirano je 1990. i to je bio prvi međunarodni profesionalni teniski turnir koji je održan u Rusiji. U početku je bio samo za muškarce, ali je od 1996. zajednički za muškarce i žene. Do 2007. igralo se na tepihu, a zatim je postavljena tvrda podloga nazvana RuKortHard.
George Boleyn
George Boleyn (fonol. Džordž Bolen; 1504 - 17. maj 1536) bio je brat engleske kraljice Anne Boleyn. Kao najstariji sin grofa od Wiltshirea nosio je njegovu sporednu titulu vikonta Rochforda kao titre de courtoisie.
Kao i njegov otac, obavljao je diplomatske poslove za kralja Henrika VIII. Godine 1524. ili 1525. oženio je Jane Parker, kćerku Henrya Parkera, lorda Morleya.
George i Jane nisu imali djece, i nakon Georgeovog pogubljenja Jane se nije preudala, te je na kraju i sama bila pogubljena zajedno sa muževom rodicom, Katherine Howard, koja je bila Henrikova peta supruga.
Sancta Crux
Sancta Crux – Časopis opatije Heiligenkreuz jest godišnjak opatije Heiligenkreuz, čiji je prvi primjerak objavljen 1926. godine.
Historija
Izdavanje časopisa Sancta Crux pokrenuli su 1926. godine mladi redovnici-cisterciti opatije Heiligenkreuz. U početku su godišnje izlazila četiri izdanja od osamnaest stranica: otac Karl Braunstorfer je bio odgovoran za uređivanje, a za štampanje časopisa brinuo je juniorat samostana Heiligenkreuz. Teme pojedinih članaka bile su uglavnom o životu u samostanu, članci o historiji opatije Heiligenkreuz, vijesti iz crkvenih redova, vjerska hagiografija i pjesme, poneke slike ili fotografije uz opis nekih zanimljivih iskustava, a ponekad i neka zagonetka. U prvim izdanjima prilozi su uglavnom bili namijenjeni mladima i školarcima. Vremenom je sve više dolazila do izražaja ozbiljnost saradnika koji su se bavili sadržajem različitih tema i njihovim grafičkim dizajnom, kao što je dizajn korica iz 1929. godine sa prikazom Davidove zvijezde iznad Kristovog monograma kao uzorka na krovu samostanske crkve. Davidova zvijezda se također pojavljuje i u kasnijim izdanjima, posljednji put 1933. godine.
Primjerci godišnjaka koji su objavljeni od 1926. do 1933. nalaze se u arhivi i biblioteci opatije Heiligenkreuz i nikada nisu bili u javnoj prodaji: ova izdanja sadrže vrijedne podatke o mnogim događajima u samostanu, Bečkoj nadbiskupiji i cistercitskom redu. Osim toga, ove publikacije svjedoče o izraženom interesu samostanske omladine za redovništvo, pobožnost i štovanje Svetog Krsta u međuratnom periodu, a sve uz veliki trud i zasluge tadašnjeg opata Gregora Pöcka i učitelja novaka oca Karla Braunstorfera.
Tokom i u godinama neposredno nakon Drugoga svjetskoga rata, od 1939. do 1949. godine, časopis Sancta Crux nije objavljivan. Nakon što su 1949. godine cisterciti opatije Heiligenkreuz nastavili s njegovim izdavanjem, časopis je nešto drugačije profilisan, a otac Karl Braunstorfer − prvi urednik časopisa − postao je opat opatije Heiligenkreuz. Opat Braunstorfer je imao na umu tri čitateljske grupe, kojima je nastojao ponuditi i omogućiti dugoročnu pretplatu na časopis: priče iz života redovnika trebale su religiozno ohrabriti i formirati mlađu konventualsku braću u skladu s idealima cistercitskog reda, a izvještaji o događajima u susjednim župama pod upravom opatije Heiligenkreuz trebali su poticati saradnju i zajedništvo redovnika-svećenika (paroha) sa braćom konventualcima. Osim toga, časopis je bio namijenjen molitvenoj zajednici "Prijatelji Svetog krsta" kao izvor stalne duhovne inspiracije. Sve tri grupe su bile veoma zainteresovane za članke o historiji opatije Heiligenkreuz, koji su bili posebno važan deo sadržaja i tema časopisa.
Prilozi i pisana svjedočanstava mnogih vrlo značajnih autora i teologa čine časopis Sancta Crux jednom od najvrednijih publikacija o historiji i značaju opatije Heiligenkreuz.
418.
Godina 418. (CDXVIII) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Honorija i Konstancija (ili, rjeđe, godina 1171. Ab urbe condita). Oznaka 418. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Marija Gimbutas
mini|desno|Marija Gimbutas mini|desno|Mapa Indoevropskih migracija od oko 4000 do 1000 p. n. e. u skladu sa Kurganskim modelom Marija Gimbutas (23. januar 1921 – 2. februar 1994) bila je litvansko-američki arheolog, poznata po izučavanju neolita i bronzanog doba Evrope. Roditelji su joj pripadali litvanskoj inteligenciji. Majka je bila doktorica medicinskih nauka (oftalmolog), a otac univerzitetski profesor.
Biografija
Rođena je 23. januara 1921. u Vilniusu. Završila je tamošnji univerzitet 1942, a doktorirala je arheologiju u Njemačkoj 1946. godine. Od 1947. do 1949. radila je postdiplomske studije na univerzitetima Heidelberg i München. Godine 1949. odlazi u SAD, gdje radi na Harvardu. Bila je profesor arheologije od 1963. do 1989. na Univerzitetu u Los Angelesu (UCLA).
Tokom 1950-ih i ranih 1960-ih stekla je svjetsku reputaciju poznavaoca Bronzanog doba Evrope, proučavajući litvansku narodnu umjetnost i prahistoriju baltičkih i slavenskih naroda. O tome je 1965. napisala knjigu Bronze Age Cultures of Central and Eastern Europe (1965) (Kulture Bronzanog doba u srednjoj i istočnoj Evropi), u kojoj je evropsku prahistoriju reinpretirala u svjetlu lingvistike, etnologije i historije religije, mijenjajući mnoge ranije postavke o početku evropske civilizacije.
Kurgansku hipotezu, koristeći sintezu arheologije i lingvistike, predstavila je 1956. godine. Ta teorija postaće jedan od najraširenijih prijedloga za identifikaciju praindoevropske domovine iz koje su se raširili indoevropski jezici u Evropu i dijelove Azije. Ova hipoteza, i pripadajući metod povezivanja različitih disciplina imala je značajan uticaj na mnogobrojne indoevropske studije.
U djelima Boginje i bogovi stare Evrope (The Goddesses and Gods of Old Europe: 6500–3500 B.C. /1982/), Civilizacija boginje (The Civilization of the Goddess) i Jezik boginje (The Language of the Goddess /1991/), u arheologiju je uvela pojam Stara Evropa, kojim je nazvala dio Evrope od Egeja i Jadrana sa ostrvima na jugu, do Češke, Slovačke i južne Poljske na sjeveru i Moldavije i Ukrajine na istoku. Istovremeno pojam označava i skupinu neolitskih kultura iz vremena od 6.500 do 3.500 p. n. e. To su kulture matrijarhata, zemljoradnje i sjedilačkog načina života, jednakosti i mira, što je u suprotnosti sa kulturom koju su u 4. i 3. mileniju p. n. e, u skladu s njenom teorijom Kurganska hipoteza, iz azijskih stepa donijeli Praindoevropljani i koja je bila patrijarhalna, stočarska, mobilna i ratnički orijentisana.
Gimbutas je direktno vodila istraživanja na neolitskim nalazištima u jugoistočnoj Evropi između 1967. i 1980, uključujući Anzabegovo, pored Štipa (Sjeverna Makedonija) i Sitagroi i Achilleion u Tesaliji (Grčka). Tada je u Bosni i Hercegovini, na osnovu radiokarbonske analize, izvršila novu periodizaciju i dataciju butmirske kulture. Umrla je 2. februara 1994. u Los Angelesu.
Pierre Alechinsky
Pierre Alechinsky (Pjer Alešinski), (Brisel, 19. oktobar 1927.) je belgijski slikar, crtač i grafičar.
Stekao je široko umjetničko obrazovanje studirajući slikarstvo, grafičke tehnike (tipografija, ilustracija) kao i fotografiju. U periodu od 1949. do 1951. bio je član umjetničke grupe Kobra.
U njegovim djelima su primjetni utjecaji nadrealističkog automatizma kao i japanske litografije. Njegova umjetnost je tako spoj zapadne sa istočnom tradicijom umjetnosti.
Od 1951. živi u Parizu. Slikao je velike zidne slike na spontan i ekspresivan način. Učestvovao je u izgradnji željezničke pruge Šamac-Sarajevo.
IC 35
IC 35 (također poznat kao MCG 2-2-24, PGC 2246 i UGC 374) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 211 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 1,00 (61 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (49 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 6. januara 1894. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Polimorfizam (mineralogija)
mini|Jedinična ćelija rutila mini|Jedinična ćelija anatasa Polimorfija je sposobnost supstance da kristalizira u više od jedne kristalne strukture. Naprimjer, titanij-dioksid (TiO2) ima tri kristalne strukture: rutil, anatas i brukit. Ove tri strukture imaju isti hemijski sastav, ali različitu strukturu. Polimorfija kod hemijskih elemenata naziva se alotropija.
NGC 549
NGC 549 (također poznat kao ESO 296-22 i PGC 5243) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 279 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kipar. Najveći prečnik je 0,50 (41 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (32 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 29. novembra 1837. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
419.
Godina 419. (CDXIX) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Monaksija i Plinte (ili, rjeđe, godina 1172. Ab urbe condita). Oznaka 419. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
NGC 5224
NGC 5224 (također poznat kao MCG 1-35-9 i PGC 47884) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 313 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,70 (64 hiljade sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (64 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 12. maja 1793. godine.
NGC 3725
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 5224
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Gabrje (Novo Mesto)
mini|280px|ostaci crkve "Sv. Jere/Gere", na vrhu [[Sveta Gera|Sveta Gera (Trdinovom vrhu) iznad Gabrja, u pozadini RTV-odašiljač Trdinov vrh]] Gabrje su naseljeno mjesto u sastavu gradske općine Novo Mesto, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Novo Mesto.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Gabrje su imale 626 stanovnika.
NGC 2251
NGC 2251 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Jednorog. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 26. decembra 1783. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Rekordi Premijer lige Engleske
Nagrade
† označava više dobitnika nagrada u istoj sezoni
Nastupi
Igrači trenutno nastupaju u Premier ligi su bold.
Golovi
Igrači trenutno nastupaju u Premier ligi su bold.
Asistencije
Igrači trenutno nastupaju u Premier ligi su bold.
Golmani
Igrači trenutno nastupaju u Premier ligi su bold.
Vječna tabela Premijer lige Engleske
Klubovi koji su bold se trenutno takmiče u Premier ligi 2022-23.
Liga ili status u 2022–23:
Reference
Opće
Specifične
John William Strutt Rayleigh
Dobitnik je Nobelove nagrade za fiziku 1904. godine. Najpoznatiji je po tome što je zajedno sa Williamom Ramsayem otkrio hemijski element argon, za šta je dobio Nobelovu nagradu za fiziku 1904. Poznat je i po Rayleighovom raspršenju, koje objašnjava zašto je nebo plave boje.
Kao dječak bio je slabašan i krhkog zdravlja. Studirao je matematiku na Univerzitetu Cambridge od 1861. Oženio se sa Evelyn Balfour 1871. i imali su tri dječaka. Bio je drugi profesor fizike na Univerzitetu Cambridge, nakon Jamesa Maxwella, a držao je katedru od 1879. do 1884. 1883. je objasnio dinamičko jedrenje, koje je primijetio kod morskih ptica. Od 1887. do 1905. bio je profesor prirodne filozofije. .
420.
Godina 420. (CDXX) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Teodozija i Konstancija (ili, rjeđe, godina 1173. Ab urbe condita). Oznaka 420. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Philipp Lenard
mini|Philipp Lenard Philipp Eduard Anton von Lenard (Požun, Kraljevina Ugarska, 7. juni 1862 - Messenhausen, 20. maj 1947), bio je njemački fizičar.
Dobitnik je Nobelove nagrade za fiziku 1905. za svoja istraživanja katodnih zraka.
Bio je aktivni predlagač nacističke ideologije, podržavao je Hitlera i imao značajan udio u pokretu poznatom kao "Njemačka fizika" tokom nacističkog perioda.
Karolina Gočeva
Karolina Gočeva, rođena 28. aprila 1980. u Bitolju jest sjevernomakedonska pjevačica. Predstavljala je dva puta Sjevernu Makedoniju na takmičenju za pjesmu Evrovizije 2002. i 2007.
Lima
Lima je glavni i najveći grad Perua. Nalazi se u dolini rijeka Chillón, Rímac i Lurín, iznad pacifičke obale u središnjem dijelu države. Zajedno sa susjednim gradom Callao čini jedinstveno metropolitansko područje (Lima Metropolitana) sa populacijom od 9.200.000 stanovnika. Poslije São Paula, drugi je najveći grad Latinske i općenito Amerike.
Grad je osnovao španski konkvistador Francisco Pizarro 18. januara 1535. Tada se grad zvao la Ciudad de los Reyes, odnosno Grad kraljeva. Ubrzo je postao glavni i najveći grad Peruanskog Vicekraljevstva. Nakon Rata za nezavisnost, Lima je postala prijestolnica novoosnovane republike. Danas u njoj živi gotovo jedna trećina peruanskog stanovništva koje živi u njenoj metropolitskoj oblasti.
Lima je jedan od najvećih finansijskih centara Latinske Amerike. Organizacija za međunarodno rangiranje GaWC je svrstala grad u Beta kategoriju. mini|lijevo|Trg od oružja u Limi mini|lijevo|Manastir sv. Franciska
Historija
Limu je osnivao konkvistador Francisco Pizarro 18. januar 1535. godine kao Ciudad de los Reyes (Grad kraljeva). Današnje ime grada, koje je postalo službeno u 17. vijeku, potiče od Quechua naziva za rijeku Rimac, Lima što na kečuanskom znači "Govornik".
God. 1821., kada je Peru stekao nezavisnost, Lima je postala glavni grad države. Tokom rata Čilea, Bolivije i Perua od 1879.-1883., čileanska vojska je zauzela grad tokom čega je poginulo oko 175.000 stanovnika. Na trgu sv. Martina je 28. jula 1921. godine proslavljena stogodišnjica nezavisnosti Perua postavljanjem skulpture oslobodioca, generala Mariana Beulliurea.
Početkom 20. vijeka Lima je imala oko 140.000 stanovnika, a u 1960. godini grad je imao preko milion stanovnika, a danas grad ima preko 7 miliona stanovnika.
Gradovi prijatelji
Lima ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima:
Elizabeth Howard
Elizabeth Howard (kasnije Elizabeth Boleyn; 1480 - 3. april 1538), grofica od Wiltshirea i Ormonda, vikontica Rochford, bila je engleska plemkinja poznata kao majka engleske kraljice Anne Boleyn i nana engleske monarhinje Elizabete I.
Elizabeth je bila kćerka Thomasa Howarda, 2. vojvode od Norfolka, i Elizabeth Tilney. Rođena je u najmoćnijoj aristokratkskoj porodici u Engleskoj. Njena porodica je u Ratovima dviju ruža podržavala kralja Rikarda III, ali je ostala u kraljevskoj milosti i nakon što je Rikarda svrgnuo i ubio Henrik Tudor, koji je vladao kao Henrik VII. Elizabeth je kao dvorjanka Elizabeti od Yorka, supruzi Henrika VII (i kasnije Katarini Aragonskoj, supruzi Henrika VIII), živjela na kraljevom dvoru, gdje je upoznala Thomasa Boleyna, za kojeg se udala prije 1500. godine. Thomasu su kasnije date titule grofa od Wiltshirea i Ormonda, te titulu vikonta Rochforda.
Thomas i Elizabeth su imali petero djece, od kojih je troje preživjelo do punoljetnosti:
Elizabeth je bila u boljem odnosu sa mlađom kćerkom, Anne, nego sa starijom, Mary. Elizabeth se posvetila Anninom ranom obrazovanju i podučavala ju je muzici, čitanju, i pisanju. Anne se udala za kralja Henrika VIII 1533. godine i bila okrunjena za kraljicu 1. juna iste godine. Elizabeth je ostala na dvoru svoje kćerke za vrijeme njenog braka sa kraljem.
Godine 1536. Elizabethina kćerka i sin, George Boleyn, pogubljeni su na osnovu optužbi za preljub, incest, vještičarenje i veleizdaju. Očito je da je Anne zapravo pogubljena zato što Henriku nije uspjela roditi sina, a on je želio oženiti svoju ljubavnicu Jane Seymour. Nakon ovoga skandala Elizabeth je protjerana sa dvora i povukla se na seosoko imanje svoje porodice. Umrla je dvije godine kasnije.
421.
Godina 421. (CDXXI) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Agrikole i Eustatija (ili, rjeđe, godina 1174. Ab urbe condita). Oznaka 420. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
422.
Godina 422. (CDXXII) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Honorija i Teodozija (ili, rjeđe, godina 1175. Ab urbe condita). Oznaka 422. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
René Descartes
René Descartes (Rene Dekart) bio je francuski matematičar i filozof. U matematici je poznat po koordinatnom sistemu i po tome što je dao temelje modernoj geometriji (analitičkoj geometriji). U svojoj filozofiji traga za najboljom naučnom metodom. Po njegovom mišljenju, ta metoda mora se pridržavati četiri pravila:
Dekart je tvrdio da se čovjek rađa sa idejama i da nije tabula rasa (kritikovao je Johna Lockea, koji je govorio da se ljudi rađaju kao tabula rasa).
Puračić
Puračić je naseljeno mjesto u općini Lukavac, Bosna i Hercegovina.
Historija
Puračić je u svojoj dalekoj prošlosti, zbog geografskog položaja, bio stanica na takozvanom Carskom putu od Tuzle preko Visokog do Istanbula. Kao takav, važio je za centar gdje se odvija trgovina, a posebno se razvija, kao rijetko gdje, direktna i zanatska proizvodnja.
Puračić za vrijeme Austrougarske
Austrougarska je na područje Bosne i Hercegovine djelimično donijela svoje običaje i način življenja. Kao daleko industrijski razvijena zemlja, Austrougarska je prvo počela graditi puteve, željezničke pruge, mostove, fabrike i ostale prateće objekte, kako bi se što bolje iskoristilo bogastvo Bosne i Hercegovine.
Tako je 1878. godine izgrađena Pilana u Puračiću. Lokalitet Pilane je bio na periferiji Puračića, pored Spreče. Pored Pilane, austrijanci su u to vrijeme podigli mnoge barake u kojima su živjeli u velikom broju Austrijanci i Slovenci. Vlasnik Pilane, izvjesni Tuponja, mislio je o svemu pa i o rekreaciji radnika. Tako je pored pilane napravljena i kuglana. U Pilani su, pored Austrijanaca i Slovenaca, radili u velikom broju maladići iz Puračića, koji su radoznalo počeli svraćati i u kuglanu. U početku su mladići iz Puračića bili posmatrači a poslije kuglanje je, kao zarazna bolest, osvojilo čaršiju. U realizaciji svojih ciljeva Austrougarska je paralelno sa fabrikama gradila puteve i željezničke pruge.
Na prostorima oko Tuzle su prvih godina izgradili željezničku prugu Doboj – Simin Han. Na svečanosti otvaranja pruge 28. aprila 1886. godine, na željezničkoj stanici u Puračiću prisustvovao je veliki broj ljudi. Za vrijeme Austrougarske 1886. godine u Puračiću je otvorena osnovna škola koja je pored škole u Tuzli najstarija škola u ovom dijelu Bosne i Hercegovine.
Godine 1893. godine Austrougarska je formirala Općinu Puračić koja je obuhvatala za današnje vrijeme nevjerovatno veliko zemljišno područje. Općini Puračić pripadala su naselja: Poljice, Treštenica Gornja, Treštenica Donja, Tulovići, Banovići, Ribnica, Orahovica, Turija, Babice, Prokosovići, Bikodže, Tabaci, Modrac, Devetak i Puračić. Radi nejasnoća treba pojasniti podatak vezan za Banoviće. U to vrijeme kada je Puračić bio općina, Banovići, ovakvi kakvi su danas, nisu ni postojali. Postojali su Banovići selo, od koga je kasnije izgrađen grad Banovići. Općina Puračić je prestala postojati nakon 62 godine svog postojanja, ili bolje rečeno, do 31. augusta 1955. godine. Od tada Puračić pripada općini Lukavac.
Puračićka pijaca
Jedna od najstarijih tradicija, koja se zadržala i dan-danas, je pazarni dan četvrtkom ili pijaca, kako joj je neko u dalekoj prošlosti nadjenuo ime. Interesantno je napomenuti da o pijaci postoji samo jedna priča bez alternative, što znači da je istinita. Pijacu je ustalila turska vlast, jednog četvrtka, sredinom mjeseca oktobra 1824. godine, a otvorio ju je lično Husein-kapetan Gradaščević.
Od samog početka pijaca u Puračiću spada u red najboljih i najjeftinijih pijaca sjeveroistočne Bosne. Posebno je poznata bila po stočnoj pijaci, jer su često u Puračić na pijacu dolazili i sarajevski mesari.
Puračićki vašar
Slobodno se može konstatovati da je od prvih godina dolaska Austrougarske u Bosnu i Hercegovinu 1878–1879. godine vašar zvanično i dobio ovo ime. Tursko obilježje vašara postojalo je i prije Austrougarske. Otvaranjem pijace 1824. godine, tadašnja vlast je ubrzo uvidjela njen običaj, pa se neko sjetio, već prve godine, da na godišnjicu, sredinom oktobra 1825. godine, organizuje godišnje dane pijace, u znak sjećanja kada je Puračić posjetio Husein-kapetan Gradaščević, radi svečanog otvaranja pijace. Od te godine pa sve do danas, nastavljeno je sa organiziranjem godišnjih dana pijace. Te finalne pijace su se iz godine u godinu obogaćivale novom robom i načinom trgovine, pa su odmah ličile na vašar, ali se nisu zvale vašar.
U vašarskom obilježju i finalnim pijacama učestvovali karavani koji su donosili svilu, kadifu, nakite i raznorazne mirođije, da bi za tu prodatu robu na puračićkoj pijaci kupovali so u Tuzli. Takvi karavani su u velikom broju dolazili iz Carigrada u dane godišnjih pijaca u Puračiću da bi se do zime mogli vratiti nazad kući.
Tako je bilo sve do dolaska Austrougarske i vašara na njihov način. Pričali su ljudi, koji su zapamtili čudesa prvog vašara u Puračiću za vrijeme Austrougarske da je prvi dan bio petak.
Najbolja reklama za prvi dan vašara bila je na pijaci, preko telala koji je promukao vičući, da će prvi dan vašara u Puračiću biti nakon klanjanja džume-namaza u džamiji.
I tako je vašar u Puračiću počeo nakon džume, na istom mjestu gdje je bila pijaca, u samom centru i u neposrednoj blizini džamije. Starosjedioci kažu, da su ti prvi vašari, u vrijeme Austrougarske vlasti u Bosni i Hercegovini, bili mnogo bolji nego ovi u skorije vrijeme.
Vašar je u Puračiću trajao uvijek tri dana, i to 12, 13. i 14. oktobra, svake godine, i nikad mu se tradicija nije prekidala sve do rata u BiH od 1992. do 1995. godine. Vašar se u Puračiću održavao čak i za vrijeme Prvog i Drugog svjetskog rata. Vašar je za ljude sa Puračićkog kraja oduvjiek bio veoma važan, jer što nisu mogli nigdje na pijacama prodati ili kupiti, mogli su na vašaru u Puračiću. Po vašaru se čak i vrijeme odbrojavalo, na primjer tri sedmice prije vašara, ili sedam sedmica nakon vašara. Ljudi su tako pamtili važne datume.
Tradiciju vašara u Puračiću su prihvatili kao svoju svetinju sve koji žive u neposrednoj blizini i široj regiji. Iz tih razloga, za vrijeme Drugog svjetskog rata, u dane vašara rat je mirovao, jer su svi dolazili na vašar u Puračić. Nakon završetka zadnjeg rata tradicija vašera je nastavljena.
Islam
Prva drvena džamija u Puračiću sagrađena je 1672. godine i mogla je primiti više od 200 vjernika. Džamija je imala prostrano prizemlje, mahfil i potrkrovlje, a okolo se nalazila veranda. Ovako sagrađen služila je sve do 1921. godine, kada je odlučeno da se počne sa gradnjom nove, sadašnje džamije u Puračiću. Te iste godine oborena je stara džamija, a gradnja nove dovršena je 1923. godine, kada je bilo i svečano otvaranje.
Postoje podaci koji govore da je prvi mekteb bio izgrađen u zaseoku Hukići. Kada je tačno sagrađen taj mekteb nije poznato, ali je gotovo sigurno da je stariji od drvene džamije.
Do 1993. godine Medžlis islamske zajednice nalazio se u Puračiću, kada je premješten u Lukavac.
Hrišćanstvo
Pravoslavnu crkvu u Puračiću otvorio je 20. juna 1881. godine tuzlanski svećenik Dionisije. Godine 1890. počela je sa radom crkvena škola u Puračiću.
Arbanaška (Trebinje)
Arbanaška je naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Bosna i Hercegovina.
Puračić
Hrišćanstvo
Prvi učitelj ove škole bio je svećenik Stevan Vasijević, a prva učiteljica od 1906. do 1909. godine bila je gospođa Slavka Babunović.
U to vrijeme u ovoj čaršiji (1890. do 1911) postojale su samo dvije pravoslavne porodice, a kasnije su za vrijeme Kraljevine Jugoslavije, Srbi počeli doseljavati u Puračić. Veliki broj ovih porodica doselio se sa Ozrena. Crkvenu školu u Puračiću pohađala su djeca srpske nacionalnosti sa prostora Crkvene općine Puračić. Ovu školu pohađala su pedeset i dva učenika (1911. godine).
Priprema za izgradnju velike crkve u Puračiću počela je 1926. godine, koja je uspjela preživjeti Drugi svjetski rat, kao i Rat u BiH. Danas ova parohija nosi naziv "Crkva svetog Ilije". Od 2009. godine puračićka crkva uvrštena je i na spisak spomenika kulture od interesa za državu Bosnu i Hercegovinu.
Organizacija crkve ustrojena je po principu parohije, a u sastav parohije ulaze i crkvene općine Brijesnica Donja, Brijesnica Gornja i Krtova. Danas pravoslavna parohija Puračić zajedno sa crkvenim općinama Brijesnica Donja, Brijesnica Gornja i Krtova ima oko 400 porodica.
Serena (Pokémon)
Serena je izmišljeni lik koji se pojavljuje u Pokémon medijskoj franšizi. Prvi put se pojavio u videoigra Pokémon X i Y. Kasnije se pojavio u raznim drugim Pokémon publikacijama, posebno u anime kao pomoćnik glavnom liku Ash Ketchum. Dok je u manga, poznata je kao Yvonne Gabena.
Unatoč tome što se smatra likom koji dijeli istu pozadinu kao i drugi ženski likovi u Pokémon videoigra, Serena je dobila pozitivan prijem zbog svog pojavljivanja u animeu. Njena figura je postala poznata, jer se smatralo da ima romantične osjećaje prema Ashu Ketchumu tokom Pokémon XY animea, što je bilo obilježeno njenim crvenilom i crvenilom svaki put kada bi vidjela, razgovarala s Ashom ili rame uz rame s njim. Međutim, to ga je također zaradilo kritikama, jer se smatralo previše pretjeranim i neprikladnim za ciljno tržište Pokémon animea, odnosno djecu. Njena scena poljupca s Ash u posljednjoj epizodi Pokémon XYZ jedna je od najomiljenijih scena poljupca od strane obožavatelja animea u Japanu.
NGC 6692
NGC 6692 (također poznat kao MCG 6-41-18, PGC 62268 i UGC 11330) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 251 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lira. Najveći prečnik je 1,00 (73 hiljade sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (51 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 11. augusta 1883. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Fribourg (kanton)
Fribourg je kanton smješten na zapadu Švicarske sa 263.241 stanovnika (2007). Službeni jezici u kantonu su francuski i njemački. Glavni grad kantona je Fribourg.
Kanton se sastoji od 150 općina.
Historija
Kanton Fribourg se pridružio Švicarskoj konfederaciji 1481. godine. Kanton je obuhvatao područje oko glavnog grada Fribourga, a priširen je 1803. godine kada je Murten pripojen kantonu.
Albert Abraham Michelson
Dobitnik je Nobelove nagrade za fiziku 1907. godine "za njegove optičke precizne instrumente i spektroskopska i metrološka istraživanja obavljena uz pomoć njih".
Aranđelovo
Aranđelovo je naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Bosna i Hercegovina. Nalazi se udaljeno 25 kilometara istočno od Trebinja.
Nacionalni spomenici
Aranđelovo se nalazi na teritoriju srednjovjekovne župe Vrm, koja je, zajedno sa starim gradom Klobukom, poznata već iz ranih srednjovjekovnih historijskih izvora. Spominju je Konstantin VII Porfirogenet sredinom X. stoljeća i Pop Dukljanin u XII. stoljeću. Nalazila se u području Travunije. Porfirogenet spominje grad Vrm. Nakon što je Tvrtko I Kotromanić krunisan za kralja, ovo područje je 1377. godine potpalo pod bosansku vlast. Do 1391. župa Vrm je bila u posjedu Sankovića, koji su u to doba imali, između ostalih, i posjede u okolini Dubrovnika. Nakon smrti Sankovića njihovu zemlju su podijelili oblasni gospodari Sandalj Hranić Kosača i knez Pavle Radenović.
Na teritoriji naselja su dva nacionalna spomenika:
Ambrose Bierce
Ambrose Gwinett Bierce (24. juni 1842. - 11. januar 1914.) bio je američki urednik, novinar, pisac kratkih priča, basnopisac i satiričar. On je napisao kratku priču "Pojava na mostu Owl Creek" i sastavio satirični leksikon "Đavolov riječnik". Njegovom žestinom kao kritičar i podrugljivim pogledom na ljudsku prirodu koja je upoznala njegov rad, zaradio je nadimak "Gorki Bierce".