Joseph_Haydn
Razvoj muzičkog stila Josepha Haydna
Krajem 1760-tih i ranih 1770-ih, Haydn je ušao u stilski period poznat pod nazivom Sturm und Drang ("oluja i stres"). Ovaj naziv uzet iz književnog pokreta popularnog u to vrijeme, iako se čini da je muzički razvoj zapravo prethodio književnom nekoliko godina. Muzički jezik ovog perioda je sličan onome što je i ranije bilo, ali je korišten u djelima koja su bila emotivno izražajnija, naročito u djelima u molskim ključevima. Džejms Vebster opisuje muzička djela iz ovog perioda kao "duža, strastvenija i smjelija." Neka od najpoznatijih kompozicija iz tog vremena su: Simfonija br. 44, Simfonija br. 45, Sonata za klavir u c-molu i šest kvarteta Op. 20, sve iz perioda 1771-72. U to vrijeme Haydn je bio zainteresovan za pisanje fuga u baroknom stilu, a tri kvarteta Op. 20 završavaju sa fugom. Poslije vrhunca "Sturm und Drang" pokreta, Haydn se vratio u lakši, otvoreniji zabavni stil. Tokom ovog perioda nije komponirao kvartete, a u simfonijama je često koristio trube i timpane. Ove promjene su često povezane sa velikim promjenama njegovih profesionalnih dužnosti, što ga je odvlačilo od "čiste" muzike prema produkciji komičnih opera. Neke od opera bile su njegovi kompozitorski radovi koji se danas rijetko izvode. Haydn je ponekad reciklirao svoju opernu muziku u simfonijskim djelima, što mu je pomoglo da nastavi svoju karijeru kao simfoničar tokom ove produktivne kompozitorske decenije. Godine 1779. važna promjena u Haydnovom ugovoru dozvolila mu je da objavljuje svoje kompozicije bez prethodnog odobrenja njegovog poslodavca. Ovo je moglo ohrabriti Haydna da ponovo oživi svoju karijeru kao kompozitor "čiste" muzike. Promjena se najjasnije osjećala 1781. godine, kada je Haydn objavio 6 Gudačkih kvarteta Op. 33, najavljujući (u pismu potencijalnim kupcima) da su napisani na "novi i poseban način." Charles Rosen tvrdi da ova Haydnova tvrdnja o njegovom djelu nije bila samo prodajni razgovor, već je to imalo sasvim ozbiljno značenj. Gospodin Rosen ističe i veliki broj značajnih pomaka u Haydnovim tehnikama kompozicije koje se pojavljuju u ovim kvartetima, te napredovanja koja označavaju pojavljivanje klasičnog stila u punom cvatu. Ovo uključuje fluidni oblik izvođenja muzičkih tema, u kojem se svaki motiv neprekidno pojavljuje iz prethodnog. To je praksa dopuštanja pratećeg materijala da razvija u melodični materijal i neku vrstu "klasične polifonije" u kojoj svaki instrumentalni dio održava sopstveni integritet. Ove osobine se nastavljaju u mnogim kvartetima koje je Haydn napisao nakon Op. 33. thumb|300px|desno|Stari Burgtheater, mjesto gdje je 1799. pred bečkom publikom premijerno izveden oratorij Stvaranje. Tokom 1790-ih, podstaknut njegovim putovanjima po Engleskoj, Haydn je razvio ono što Rosen naziva njegovim "popularnim stilom." To je metoda kompozicije (koja je bila bez presedana po pitanju uspjeha) stvaranja muzike koja je imala veliku popularnost, ali koja je zadržala naučenu i strogu muzičku strukturu. Važan element popularnog stila bio je česta upotreba narodnih melodija. Haydn je vodio računa o raspoređivanju ovog muzičkog materijala na odgovarajućim mjestima, kao što su završetak ekspozicije (izlaganja) u sonati ili početna tema u finalu. Na takvim mjestima narodni materijal služi kao element stabilnosti pomažući u nastanku veće muzičke strukture. Hajdnov popularni stil se može čuti praktično u svim njegovim kasnijim radovima, uključujući i dvanaest londonskih simfonija, kvarteti iz kasnijeg perioda, klavirska tria, te dva zadnja oratorija.