cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dubravko Merlić
Biografija
Dubravko Merlić rodio se u Zagrebu 1960. godine. Diplomirao je na Filozofskom fakultetu u Zagrebu 1983. Predavao je hrvatski jezik i književnost u osnovnoj školi u Zagrebu 1984.-1986. Godine 1987. započeo je svoju novinarsku karijeru na Radio Sljemenu.
Profesionalna karijera
Televizijsku karijeru započinje 1990. godine na Hrvatskoj radio - televiziji. U razdoblju od 1990. do 1991., bio je urednik i voditelj vijesti na HRT 2. Od 1992. do 1996., Dubravko Merlić bio je urednik i voditelj tv-emisije „Slikom na sliku“, zbog koje je dobio nagradu novinara godine 1995., Hrvatskog novinarskog društva. Objavio je i knjigu "Slikom na sliku", 2005. Zbog političkih pritisaka, emisija „Slikom na sliku“ ukinuta je. Od 1998. do 1999. bio je voditelj emisije "Jedan plus jedan".
Od 2000. do 2001. bio je urednik Informativnog programa Hrvatske televizije, u tom razdoblju vodio je i središnji Dnevnik HTV-a.
Od 2001. do 2003. radio je kao direktor korporativnih komunikacija u Plivi.
Privatni život
U braku je sa Željkom Ogrestom.
UNESCO
mini|250px|Zastava UNESCO-a UNESCO (United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization) - Organizacija Ujedinjenih nacija za obrazovanje, nauku i kulturu jest specijalna agencija Ujedinjenih nacija osnovana 1946. Njen osnovni cilj jest da doprinese miru i sigurnosti kroz podržavanje saradnje među nacijama kroz obrazovanje, nauku i kulturu kao metode pospješivanja univerzalnog poštovanja pravde, zakona, ljudskih prava i osnovnih ljudskih sloboda.
UNESCO ima 196 članica (7 pridruženih članica i 1 posmatrač), i neke članice nisu nezavisne države. Glavno sjedište organizacije je u Parizu sa preko 50 ureda širom svijeta. UNESCO upražnjava svoje aktivnosti u pet glavnih programa: obrazovanje, prirodne nauke, sociologija, kultura i komunikacije. UNESCO također sponzoriše projekte za pismenost, razvoj tehnike i pedagogije, internacionalne nauke, projekte regionalne kulturne historije, projekte promovisanja kulturne raznolikosti i programe koji podržavaju internacionalne dogovore o čuvanju svjetske kulturne i pripodne baštine.
Jedna od uloga UNESCO-a je da održava listu mjesta svjetske kulturne baštine. Ta mjesta se smatraju važnim prirodnim ili historijskim mjestima ili objektima čije očuvanje je važno za cjelokupnu svjetsku zajednicu. UNESCO s druge strane nije odgovoran da održava ili štiti mjesto koje je na njihovim listama.
NGC 6291
NGC 6291 (također poznat kao MCG 10-24-86 i PGC 59435) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 239 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 0,70 (49 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (28 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 13. augusta 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Simeon, veliki knez Moskve
Simeon (ruski: Семён Иванович Гордый; 7. novembar 1316. - 27. april 1353.) je bio veliki knez Moskve od 1340. do 1353. godine. Nastavio je politiku svog oca sa ciljem da poveća moć i prestiž svoje države. Njegova vladavina je obilježena redovnim vojnim i političkim sukobima protiv republike Novgorod i Litvanije. Njegov odnos sa susjednim ruskim kneževinama je bio miran, ali ne i pasivan; Simeon nije učestvovao u sukobima između ruskih kneževa. Pribjegavao je ratu samo kad je rat bio neizbježan. Relativno miran period njegove vladavine je okončan dolaskom Crne smrti, koja je odnijela živote Simeonu i njegovim sinovima 1353. godine.
Vladavina
Drugi puno nezgodniji rat se dešava desetak godina kasnije kada Simeon napada Smolensk. Ta akcija se nije svidjela Velikom vojvodstvu Litve koja u njoj za sebe vidi buduću opasnost. Tamošnje opće pripreme za rat dovode do panike u Moskvi čiji vladar 1353. godine odlazi na put u sjedište Zlatne Horde koja je njegov vazalni gospodar.
Pri povratku s ovoga putovanja Simeon prolazi kroz područje gdje hara kuga tako da prvo oboljevaju i umiru njegova djeca pa onda on. Kratko vrijeme prije smrti kada mu je postalo jasno da neće preživjeti Simeon se zaredio.
Historijska važnost njegove vladavine se ogleda u činjenici da je prvi put jedan vladar Moskve koristio titulu gospodara svih Rusa. Službeni državnički pečat Simeona iz razdoblja kraja njegova života glasi:
"Pečat Simeona Velikog Kneza svih Rusa"
CLCN1
CLCN porodica gena hloridnih kanala ovisnih o naponu sastoji se od devet članova (CLCN1-7, Ka i Kb) koji pokazuju prilično različite funkcionalne karakteristike, dok dijele značajnu homologiju sekvence. Protein kodiran ovim genom reguliše električnu ekscitabilnost membrane skeletnih mišića. Kod ljudi, gen CLCN nalazi se na hromosomu 7. Mutacije ovog gena uzrokuju dva oblika nasljednih poremećaja ljudskih mišića: recesivnu generaliziranu miotonia congenita (Becker) i dominantnu miotoniju (Thomsen).).
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 988 aminokiselina, a molekulska težina 108.626 Da.
Funkcija
Protein hloridnog kanala skeletnih mišića (CLCN1) je protein koji je kod ljudi kodiran genom CLCN1. Mutacije u ovom proteinu uzrokuju poremećaj zvani ''myotonia congenita. CLCN1 je kritičan za normalnu funkciju ćelija skeletnih mišića. Da bi se tijelo moglo normalno kretati, skeletni mišići moraju se napregnuti (kontrahirati) i opustiti na koordiniran način. Kontrakcija i relaksacija mišića kontrolišu se protokom iona u i iz mišićnih ćelija. CLCN1 formira ionski kanal koji kontrolira protok negativno nabijenih hloridnih iona u ove ćelije. Glavna funkcija ovog kanala je da stabilizuje električni naboj ćelija, omogućavajući mišićima da se normalno kontrahuju. Kod ljudi s kongenitalnom miotonijom, zbog mutacije u CLCN1, ionski kanal propušta premalo kloridnih iona u ćeliju. Ovaj nedostatak hloridnih iona uzrokuje produžene kontrakcije mišića, koje su obilježje miotonija.
NGC 145
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Mehmet Murat İldan
Mehmet Murat İldan (Ankara, Turska, 16. maj 1965.) je turski pisac.
Nasirec
Nasirec je naseljeno mjesto u sastavu općine Hrpelje–Kozina, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Sežana.
Horatio Caine
Poručnik Horatio Caine glavni je lik američke kriminalističke TV-serije CSI: Miami, a tumači ga David Caruso.
Nasirec
Stanovništvo
Napomena: ''U 2010. povećano za dijelove naselja Krvavi Potok i Mihele.''
Velika nagrada Velike Britanije 2016.
Velika nagrada Velike Britanije 2016. (službeno poznata kao "2016 FORMULA 1 BRITISH GRAND PRIX") automobilska je trka Formule 1 koja se održala 10. jula 2016. na stazi Silverstone Circuit u Silverstonu, u UK. Ovo je deseta trka u sezoni 2016., i 67. trka za Veliku nagradu Velike Britanije.
Horatio Caine
Život prije CSI-a
Ime je dobio po piscu Horatiu Algeru. Prije no što je otišao u Miami, radio je kao detektiv u njujorškoj policiji. Tu je ubio čovjeka koji je ubio njegovu majku: svog oca. 1995. godine, radeći na slučaju djece koja su zaključavana u ormar, dok su im istovremeno roditelji ubijani, Horatio je zboden nožem. Počinilac, Walter Resden, razvio je duboko neprijateljstvo prema Horatiu. Resden je čak uzeo nešto Horatiove krvi prilikom tog ranjavanja i čuvao ju je 10 godina s namjerom da Horatiu smjesti ubistvo Horatiove djevojke Rachael Turner.
Velika nagrada Velike Britanije 2016.
Lewis Hamilton je do šesta pol pozicije ove sezone, a 55. u karijeri. Vozač Mercedesa Lewis Hamilton pobedio treću pobedu zaredom, a 47. u karijeri. Drugo mesto zauzeo je vozač Red Bulla Max Verstappen, dok se na trećem stepeniku pobedničkog postolja našao Nico Rosberg u Mercedesu.
Livanjska sahat-kula
mini|desno|250p|Sahat-kula u Livnu
Horatio Caine
Šef dnevne smjene krim-laboratorija
U CSI-kontinuumu Horatio je šef dnevne smjene u krim-laboratoriju policije Miami-Dadea, forenzički analitičar i bivši detektiv iz Odjela za ubistva i član bombaške ekipe. Specijalnost su mu požari i eksplozije. Ponaša se veoma zaštitnički prema timu, koji ga odmilja zove "H". Veoma je zabrinut za reputaciju svog krim-laboratorija i jako se trudi da sve bude "čisto", vjerovatno i zbog lošeg iskustva s mlađim bratom Raymondom, također policajcem, koji je upao u nelegalne aktivnosti. Kad njegovi ljudi dođu pod sumnju u nekoliko epizoda (One of Our Own, Internal Affairs), on odmah staje u njihovu odbranu, braneći ih naročito od Stetlera, i daje sve od sebe da dokaže njihovu nevinost. Za razliku od svog kolege Grissoma iz CSI: Las Vegasa, Horatio je policajac (forenzičari u Las Vegasu službeno nisu policajci), pa nosi i značku i pištolj. Izvanredan je strijelac i ne oklijeva upotrijebiti smrtonosnu silu kad je to potrebno. Također je vatreni zagovornik smrtne kazne za naročito gnusne zločine i nimalo se ne dvoumi da njome zaprijeti osumnjičenicima u takvim slučajevima. U prve 2 sezone nosio je Berettu Cougar, a od treće nosi SIG-Sauer P229. Veoma insistira na održavanju oružja, naročito otkad je član tima Tim Speedle poginuo u obračunu jer mu je pištolj zakazao zbog lošeg održavanja. Ustvari, jedan od razloga što je gotovo na licu mjesta odabrao Wolfea za Speedlovu zamjenu (u epizodi Under the Influence) jeste Wolfeovo kompulzivno održavanje pištolja zbog OKP-a.
Livanjska sahat-kula
Livanjska sahat-kula nalazi se u sklopu kompleksa najveće i najljepše džamije u gradu Livnu, džamije Hadži Ahmeta Dukatara, zvane još i Glavica. Sagrađena je dolaskom Osmanlija u Livno. Cijeli se historijski kompleks nalazi na posebnoj uzvisini u sklopu brda Bašajkovac, koji dominira nad gradom Livnom. Dukatareva džamija i sahat-kula smještene su u historijskoj jezgri staroga Livna, u livanjskom Gornjem gradu ili na Fehri, koja je nastala tokom četiristoljetnog osmanskog perioda u Bosni i Hercegovini. Dukatareva džamija je, sa nešto kasnije izgrađenom sahat-kulom, najreprezentativniji objekt osmanske gradnje u livanjskom kraju i jedan od najljepših primjera bosanskohercegovačke tradicionalne sakralne arhitekture iz osmanlijskog doba. Rapko Orman, poznati livanjski pjesnik i prozaist u svojoj knjizi "Blago pod kupolom" o Glavici kaže: "Stoljećima je po njoj prepoznatljiv grad, vijekovima sija među simbolima". On joj daje počasno mjesto među svih 17 gradskih džamija, koje je Livno imalo tokom svoje prevrtljive historije, od kojih je danas u samome gradu ostalo tek njih pet. Poredi je sa veličanstvenim primjerima osmanske sakralne arhitekture u Bosni i Hercegovini i stavlja je u isti red sa sarajevskom Husrevbegovom, banjalučkom Ferhadijom, mostarskom Karađozbegovom ili Aladža džamijom u Foči. Slike džamije i sahat-kule su obišle cijeli svijet i bile su draga razglednica iz livanjskog kraja, koja se danas u Livnu nažalost ne može više naći.
Horatio Caine
Šef dnevne smjene krim-laboratorija
Kasnije je bio prisiljen otpustiti Wolfea koji se kompromitirao tokom jedne istrage zbog kockarskih dugova i neiskrenosti u vezi s tom situacijom (Burned). Wolfe je prije toga prekršio i protokol. Horatio je pokazao volju da dopusti Wolfeu da se iskupi i otvorio mogućnost da se Wolfe vrati u tim, ali nakon što pregleda sve dosjee iz prethodnih slučajeva (Kill Switch).
Livanjska sahat-kula
Konvencionalni sat na sahat-kuli pojavio se u Livnu u isto vrijeme, kad i u ostalim gradovima u zemlji, a služio je pokazivanju vremena. Kako su ručni satovi bili privilegija samo bogatih i imućnih livansjkih begova i trgovaca, sahat-kula je imala funkciju općeg dobra. Po njoj su Livnjaci ravnali svoje dnevne obaveze, odlaske u džamiju, čaršiju, posjete prijateljima, a s njom su išli i u korak sa novim vremenom. Noviji izvori ne preciziraju kad je sat izgubio svoju prvobitnu namjenu. Priča kaže da ga je po svome povlačenju iz Livna krajem Prvog svjetskog rata demontirala austro-ugarska uprava i odnijela u pravcu Austrije kao sjećanje na svoje vrijeme u Livnu i Bosni i Hercegovini. Cijeli historijski kompleks Dukatareve džamije i sahat-kule bio je temeljito saniran tokom 1960-ih godinama, no u godinama što su uslijedile ni Dukatareva džamija, ni sahat-kula na Topovima (prema narodnoj predaji ispred džamije su bili zakopani topovi postavljeni u slučaju napada Mletaka, koji kao i cijeli kompleks gledaju prema Dalmaciji) nisu služile svojoj prvobitnoj namjeni. Po završetku rata u BiH i oštećenja koje je pretprila od strane srpskih granata i sistematske hrvatske ignorancije kao kulturni spomenik za pojedince prve kategorije cijeli kompleks je ponovo saniran uz svesrdnu pomoć livanjskih gradskih muslimana. Od nekadašnje ratne galerije i prostora za pjesnička druženja ponovo je nastalo sakralno mjesto pokajanja i vjere. Ipak Državna komisija za očuvanje nacionalnih spomenika smatra da rekonstrukcija kompleksa džamije Hadži Ahmeda Dukatara nije propisno izvršena, jer u radove nisu bili uključeni kompetentni stručnjaci. Osim toga u sklopu cijelog kompleksa izgrađena je i gasulhana, koja se nije najbolje uklopila u historijski ambijent džamije i sahat kule. Danas je džamija ponovo u svojoj funkciji, a sat na sahat-kuli opet broji svoje nekad zaustavljeno livanjsko vrijeme.
Horatio Caine
Šef dnevne smjene krim-laboratorija
U finalu 2. sezone (MIA/NYC NonStop) Horatio putuje u New York u potjeri za osumnjičenikom za ubistvo i tu upoznaje detektiva Maca Taylora i njegov tim, što je bio uvod za 1. sezonu CSI: NY-a. Horatio se kasnije ponovo udružuje s Macom i timom kako bi pronašli i uhapsili serijskog ubicu Henryja Dariusa (Darius je prethodno pobjegao iz Miamija u epizodi Felony Flight), što im na kraju i uspijeva (epizoda CSI: NY-a Manhattan Manhunt); Darius je izručen Floridi, u kojoj postoji smrtna kazna. Pojavljivanjem u ovoj epizodi Horatio je postao prvi lik koji se makar jednom pojavio u sve 3 CSI-serije.
Livanjska sahat-kula
Livanjska sahat-kula se nalazi na privremenoj listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine.
Horatio Caine
Šef dnevne smjene krim-laboratorija
Horatio je, također, bio meta sina moćnog kriminalca Argenta, kojeg je strpao u zatvor nekoliko godina ranije. Nakon što Horatiov službeni automobil bude oštećen, mladić samozadovoljno negira krivicu. Horatio zatim naizgled vrtoglavo upada u njegovu zamku i mladić ga ustrijeli. Međutim, ranije mu je metke zamijenio ćorcima, pa Horatio prolazi bez povrede, a mladić je nakon toga uhapšen (Cyber-lebrity).
Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 2016 - grupa C
Utakmice
Vrijeme odigravanja utakmica su prikazana po srednjoevropskom vremenu (Lokalno vrijeme je prikazano u zagradama).
Disciplina
Nogometaš je automatski suspendiran za sljedeću utakmicu ako učini sljedeće prekršaje:
Horatio Caine
Šef dnevne smjene krim-laboratorija
Horatio je u 6. sezoni došao u kontakt sa Kyleom Harmonom, za koga odmah posumnja da je biološki povezan s njim. Ispostavilo se da mu je Kyle sin za kojeg nikad nije znao da ga ima; majka mu je Julia Winston, s kojom je Horatio bio u vezi dok je pod lažnim imenom radio na jednom tajnom zadatku.
Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 2016 - grupa C
Disciplina
Sljedeće suspenzije su bile (ili će biti) za vrijeme kvalifikacijskih utakmica:
Horatio Caine
U popularnoj kulturi
U Kataklizmi, nadolazećoj ekspanziji PC-igre World of Warcraft, čuvar po imenu Horatio Lane istražuje smrt dvojice farmera i njihovog konja. Ovaj lik također nosi sunčane naočale (Caineov zaštitni znak) i koristi igre riječi, slično Caineu.
Također, u epizodi Džoja paranoja iz 5. sezone hrvatske humorističke serije Bitange i princeze pojavljuje se inspektor Horacije Kanić, koji je parodija Horatia Cainea (ime lika, hladno ponašanje, smiren govor, poigravanje sunčanim naočalama, frizura, a tu su i "čuvene" kratke izreke).
Nekropola Žugića Bare
Nekropola Žugića Bare nalazi se u općini Žabljak, Crna Gora. Nekropola je na listi 28 srednjovjekovnih nekropola stećaka koje su 2016. godine proglašene Svjetskom baštinom UNESCO-a. Na listi su 22 nekropole u Bosni i Hercegovini, po 3 u Srbiji i Crnoj Gori, a 2 u Hrvatskoj. Iz UNESKA su prepoznali vrijednost stećaka kao jedinstvenog, za to vrijeme novog, kulturnog fenomena koji nije vezan za naše granice, već za 4 države sa ovih prostora.
Ovi monolitni kameni nadgrobni spomenici (stećci) nastali su u periodu od druge polovine 12. do 16. vijeka, iako su se najintenzivnije izrađivali tokom 14. i 15. stoljeća. Stećci su izuzetno svjedočanstvo o duhovnim, umjetničkim i historijskim aspektima srednjovjekovnih kultura jugoistočne Evrope, područja u kojem su se tradicije i uticaji evropskog zapada, istoka i juga ispreplitali sa ranijim tradicijama. Ističu se po svojoj međukonfesionalnosti, a ispod njih su sahranjivani pripadnici sve tri srednjovjekovne kršćanske zajednice, uključujući pravoslavnu crkvu, katoličku crkvu i bosansku
Opis
Nekropola stećaka Žugića Bare predstavlja lokalitet - arheološko nalazište. Nekropola predstavlja jedinstveni primjer srednjovjekovne umjetnosti i stvaralaštva Durmitorskog prostora od sredine XIV i tokom XV vijeka. Formirana je na neravnini blagog uzvišenja.
Sadrži 300 stećaka od kojih je 240 ploča, 50 sanduka i 10 sljemenjaka. Finije obrađeni stećci se nalaze u sjevernom i središnjem dijelu nekropole, dok se većina tanjih ploča nalazi u južnom i jugoistočnom dijelu nekropole. Stećci su uglavnom postavljeni u nizovima, pravcem istok-zapad. Nejednake su veličine, nivoa obrade, ukrašenosti i stanja očuvanosti. Ukrašen je mali broj stećaka (23) od ukupnog broja na nekropoli.
Najčešći motivi na stećcima su vrpce, okviri ili bordure, obične i tordirane vrpce, obični i stilizovani krstovi i lukovi sa strijelama. U manjem broju su zastupljene arkade, povijene lozice sa trolistovima, vrpcom spojena tri koncentrična kruga, rozete, polumjeseci, mač i štit. Javljaju se i horizontalni ukrasi sa cik-cak linijama, biljna stilizacija, jabuka i dr.
Nekropola Žugića Bare ima vidna oštećenja zbog pozicije i uticaja faktora i slijeganja terena. Stećci su pomjereni sa svog prvobitnog ležišta (prevrnuti). Pojedini su izvaljeni na stranu zbog svoje težine i proporcija, a istovremeno su i utonuli u tlo. Na svim stećcima ima većih ili manjih pukotina, koje će u daljem procesu lomiti stećak na manje djelove. Površine svih stećaka prekrivene su lišajevima raznih vrsta kao i mahovinama u manjem obimu.
NGC 1869
NGC 1869 (također poznat kao ESO 85-SC55) je otvoreno zvjezdano jato i emisijska maglina i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio James Dunlop 24. septembra 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Plantagenet
Dinastija Plantagenet je bila engleska vladarska dinastija francuskih korijena. Osnovao ju je Gotfrid V, grof Anžuja, poznat kao Plantagenet zbog grane biljke Cytisus scoparius (tada poznate u latinskom kao planta genista) koju je uvijek nosio u šeširu.
Širenje
Godine 1154. Gotfridov sin Henrik je, na osnovu majčinih prava nasljeđivanja, postao kralj Engleske. Njegov sin Gotfrid je postao iure uxoris vojvoda Bretanje, ali je posljednji Plantagenet na bretonskom prijestolju bio Gotfridov sin Artur.
Strateškim brakovima i osvajanjima Plantageneti su izgradili snažno carstvo u zapadnoj Evropi. Brak engleskog kralja Henrika II i akvitanske vojvotkinje Eleonore donio je dinastiji Plantagenet vlast nad Akvitanijom i još nekoliko francuskih pokrajina. Plantageneti su zatim osvojili Irsku, a u Stogodišnjem ratu su osvojili veliki dio Francuskog kraljevstva. Eduard II, kralj Engleske, je od majke Eleonore naslijedio francusku grofoviju Ponthieu.
Unutardinastička previranja
Plantageneti su Engleskom vladali sve do smrti Rikarda III u bici s Henrikom Tudorom; dva ogranka dinastije Plantagenet, Lancaster i York, su tokom 15. stoljeća ratovala za englesku krunu, da bi na kraju englesku krunu osvojio sin velškog dvorjanina koji nije pripadao Plantagenetima.
Izumiranje
Taj kralj, Henrik VII, i njegov sin, Henrik VIII, namjerno su uzrokavali izumiranje dinastije Plantagenet kako bi učvrstili svoju vlast. Henrik VII je naredio pogubljenje maloumnog Eduarda, 17. grofa od Warwicka i 7. grofa od Salisburya, 1499. godine. Time je dinastija bila osuđena na izumiranje koje se konačno desilo smrću Warwickove sestre i nasljednice, beatificirane Margarete, 8. grofice od Salisburya, čije je pogubljenje naredio Henrik VIII.
Hayat TV
Hayat TV je privatna komercijalna televizija u Bosni i Hercegovini. Sjedište televizije nalazi se u Wog centru u Vogošći.
Historija
Hayat TV je počela s emitiranjem vlastitog programa 24. februara 1992. Prvobitni program ove televizijske stanice se emitovao tokom opsade Sarajeva. Nakon zavšetka rata u Bosni i Hercegovini, Hayat TV postaje programski komercijalna televizijska stanica. U radu Hayat TV-a a su učestvovali: Tomislav Đurić, Kenan Ćerimagić, Aida Mahmutović, Džena Zeničanin, Marijana Kršo, Seid Teftedarija.
Uprava
Generalni direktor Hayat TV-a je Elvir Švrakić, a direktor vijesti je Senad Omerašević. Funkciju direktora programa Hayat TV-a obavlja Igor Todorovac. .
Emitiranje
Program se emituje putem satelita i IPTV platforme BosnaTV.
Program
mini Program Hayat TV emitira 24 sata dnevno s udjelom od 7 do 9 sati vlastite produkcije.
Program Plus je zajednički program kojeg partnerski emituju Hayat TV i Alternativna televizija na nivou Bosne i Hercegovine. Hayat TV SAT je specijalni program Hayat TV-a koji se emituje putem satelita za gledatelje u Evropi, Australiji, Kanadi, SAD-u i Novom Zelandu. Hayat Music TV je specijalizovani muzički kanal Hayat TV-a. Hayat FOLK TV je muzički kanal posvećen narodnoj i folk muzici.
Lokacija i studio
Sjedište Hayat TV-a nalazi se u Wog centru u Vogošći.
NGC 3357
NGC 3357 (također poznat kao MCG 2-28-2, PGC 32032, UGC 5206 i UGC 5854A) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 451 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 1,30 (171 hiljada sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (157 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 5. aprila 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Alhambra
Maurske palate Alhambre su sagrađene za posljednje muslimanske emire (vladare) u Španiji, a koje su služile kao dvor dinastiji Nasrida. Nakon Rekonkviste od strane "katoličkih monarha" (špa. "reyes católicos") 1492., Alhambra je postala kraljevski dvor Ferdinanda II i Isabelle I, a palate su djelomično izmijenjene u renesansnom stilu. To je i mjesto gdje je Kristofor Kolumbo dobio kraljevsku potvrdu za svoja putovanja do Amerike. Godine 1526. Karlo V dao je da se izgradi nova renesansna palata (u okviru nasridskog utvrđenja Alhambra), koja bi bolje odgovarala caru Svetog Rimskog Carstva u revolucionarnom manirističkom stilu pod utjecajem humanističke filozofije, koja je u izravnoj suprotnosti s arhitekturom nasridske Andaluzije. Međutim, na kraju nikada nije bila završena zbog pobune Maura u Granadi. Nakon što je vijekovima bila zapuštena, zgrade su nastanili skvoteri. Alhambra je ponovo otkrivena nakon poraza Napoleona, koji je prije toga izvršio odmazdu uništavanjem jednog dijela ove građevina. Alhambra je ponovno "otkrivena" u 19. vijeku od strane evropskih naučnika i turista, pa je tada počela i obnova.
To je sada jedna od glavnih turističkih atrakcija Španije, pokazujući najpoznatiju i najvažniju građevinu islamske arhitekture, zajedno sa kršćanskim zgradama i baštenskim intervencijama iz 16. vijeka i poslije. Alhambra je mjesto Svjetske kulturne baštine UNESCO-a, a bila je i nadahnuće za mnoge priče i pjesme.
Maurski pjesnici opisali su Alhambru kao "biser u smaragdima", što je bila aluzija na boju njenih zgrada i šume oko ove građevine. Kompleks ove palate dizajniran je tako da ima na umu planinsko područje i razmatrani su mnogi oblici tehnologije. Park (Alameda de la Alhambra), koji u proljeće je obično bio obrastao divljim cvijećem i travom, Mauri su zasadili ružama, narandžama i mirtom. Međutim, najkarakterističnija osobina ovog parka je gusto drvo engleskih brijestova koje je 1812. godine donio vojvoda od Wellingtona. Park ima mnoštvo slavuja i obično je ispunjen zvukom tekuće vode iz nekoliko fontana i kaskada. Oni se snabdjevaju preko kanala dužine 8 km, koji je povezan sa rijekom Darro kod manastira Jesus del Valle iznad Granade.
Uprkos dugom vremenskom periodu tokom kojeg je bila izložena zanemarivanju, vandalizmu i nekim nepromišljenim obnavljanjima, Alhambra ostaje kao netipičan primjer Islamske umjetnosti u svojim završnim evropskim fazama. Ostala je relativno nepromijenjena izravnim bizantijskim utjecajima pronađenim u Velikoj džamiji u Córdobi. Većina zgrada u palati je četverougaona, sa svim prostorijama koje se otvaraju do središnjeg dvora. Cijela građevina je dostigla sadašnju veličinu jednostavno postepenim dodavanjem novih građevina, dizajniranih na istom principu, mada u različitim dimenzijama i međusobno povezanih manjim sobama i prolazima. Alhambru su proširili muslimanski vladari koji su živjeli u ovoj građevini. Međutim, svaki novi dio koji je bio dodan, slijedio je dosljednu temu "raj na zemlji". Arkade sa stubovima, fontane sa tekućom vodom i reflektujući bazeni korišteni su kako bi se dodala estetska i funkcionalna složenost, a spoljašnjost je ostala jednostavna i stroga. Sunce i vjetar su slobodno prihvaćeni. Plava, crvena i zlatnožuta (sve pomalo izblijedjele zbog dugotrajne izloženosti zubu vremena) su boje koje su se uglavnom koristile.
Ukrasi se nalaze na gornjim dijelovima zidova, sa naptisima na arapskom jeziku - uglavnom pjesama Ibn Zamraka i drugih koji hvale palatu - koji se dobro uklapaju u geometrijske obrasce s biljnom pozadinom postavljenom na arabesku ("Ataurique"). Veći dio ovih ukrasa urađen je od uklesane štukature (gipsa), a ne od kamena. Mozaici pločica ("alicatado"), sa složenim matematičkim uzorcima ("tracería", najpreciznije "lacería"), uglavnom su korišteni kao paneli za donji dio. Slični dizajni prikazani su na drvenim stropovima (alfarje). Mukarne su najviše zastupljene kod ukrašavanja svodova sa štukaturama, a neki od najbolje urađenih primjera ove kupole nalaze se u dvoranama Lavljeg dvorca. Kompleks palate je dizajniran u nasridskom stilu, posljednjem procvatu islamske umjetnosti na Pirinejskom poluostrvu, koji je imao veliki utjecaj na područje Magriba sve do današnjih dana, kao i na savremenu Mudéjar umjetnost, koja je karakteristična po svojim zapadnjačkim elementima preuzetim iz islamske arhitekture i umjetnosti i široko popularne tokom rekonkviste u Španiji. thumb|1100px||Panorama Alhambre. mini|Alhambra (2010).
Historija
lijevo|thumb|200px|Kula pravde (Puerta de la Justicia) je originalna ulazna kapija u Alhambru, koju je Jusuf I dao da se izgradi 1348. Do kraja muslimanske vladavine u Španiji Alhambru su izgradili sultani Granade Jusuf I (1333-1353) i Muhamed V od Granade (1353-1391), a predstavlja odraz kulture u posljednjim vijekovima muslimanske vladavine u Al Andalus, svedena na Nasridski emirat Granade. To je bilo mjesto gdje su se umjetnici i intelektualci sklonili tokom rekonkviste i vojnih pobjeda španskih hrišćana nad Al Andalusom. Alhambra objedinjuje prirodne kvalitete sa izgrađenim strukturama i vrtovima, a svjedoči o maurskoj kulturi u Španiji i vještinama muslimanskih, jevrejskih i hrišćanskih zanatlija, obrtnika i graditelja njihovog doba.
Bukvalni prevod Alhambre, "crvena", odražava boju crvene gline iz okruženja od koje je napravljena utvrda. Zgrade Alhambre su prvobitno okrečene; međutim, zgrade koje se danas vide su crvenkaste. Drugi mogući izvor imena je plemenska oznaka dinastije Nasrid, poznata kao Banu al-Ahmar arapski: Sinovi Crvenog, dio arapskog Kahtani plemena Banu Khazraj, koji vode porijeklo iz južnih dijelova arabijskog poluostrva. Jedan od ranih Nasridovih predaka je dobio nadimak Jusuf Al Ahmar (Jusuf Crveni) i stoga je Nasrid dio Banu Khazraja preuzeo ime Banu al-Ahmar. thumb|200px|desno|Detalj [[Islamska kaligrafija|islamske kaligrafije iz Mexuar dvorane sa arapskim citatom iz Kur'ana: و لا غالب إلا الله (bosanski, "Nema pobjednika osim Allaha".]] thumb|200px|lijevo|[[Lavlje predvorje u Alhambri.]]
Prvo pominjanje Qal'at al-Hamre bilo je tokom borbi između Arapa i Muladija (ljudi mješovitog arapskog i evropskog porijekla) tokom vladavine Abdulaha ibn Muhameda al-Umawija (888–912). U jednom posebno žestokom i krvavom sukobu, Muladije su nanijele veliki poraz Arapima, koji su tada bili prisiljeni da se skrase u jednostavno izgrađenom crvenom dvorcu u provinciji Elvira, koji se trenutno nalazi u Granadi. Prema sačuvanim dokumentima iz tog vremena, crveni dvorac je bio prilično mali, a njegovi zidovi nisu bili u stanju da odvrate moguće vojne osvajače. Dvorac je tada bio uglavnom ignorisan sve do 11. vijeka, kada je njegove ruševine obnovio i obnovio Samuel ibn Naghrela, vezir kod emira Badis ben Habusa iz dinastije Zirida iz Al Andalusa, u pokušaju da sačuva malo jevrejsko naselje koje se također nalazi na prirodnoj visoravni pod nazivom Sabikah.
Ibn Nasr, osnivač dinastije Nasrida, bio je prisiljen pobjeći u grad Jaén kako bi izbjegao progon od kastiljskog kralja Ferdinanda III i pristalica reconquiste koji su radili na okončanju vladavine Maura u Španiji. Nakon povlačenja u Granadu, Ibn-Nasr se nastanio u palati Badis ben Habus u Alhambri. Nekoliko mjeseci kasnije počeo je graditi novu Alhambru koja bi bila pogodna za rezidenciju sultana. Prema arapskom rukopisu objavljenom pod pseudonimom Anónimo de Granada y Copenhague:
Dizajn je obuhvatao planove za 6 palata, od kojih je 5 grupisano u sjeveroistočnom kvadrantu, formirajući kraljevsku četvrt, 2 kružna tornja i brojne banje. Tokom vladavine dinastije Nasrida, Alhambra je pretvorena u palatinski grad za visoke zvaničnike, kompletan sa sistemom za navodnjavanje sastavljenim od više vodotoka (acequia) za navodnjavanje vrtova Generalife koji se nalaze izvan tvrđave. Prije toga, stara struktura Alhambre bila je ovisna o kišnici sakupljenoj iz cisterne i od onoga što se moglo sakupiti iz Albaicina. Izgradnjom Sultanovog kanala učvršćen je identitet Alhambre kao grada-palate, a ne obrambene i asketske strukture. Hidraulični sistem uključuje dva duga kanala za vodu i nekoliko sofisticiranih uređaja za podizanje kako bi se voda dovela na plato. thumb|upright|lijevo|Detalj sa ukrasnim arabeskama. thumb|desno|Dvorac Alhambra za vrijeme vladavine Maura, slika Edwina Lorda Weeksa iz 1876. Posljednji nasridski sultan, Muhamed XII iz Granade, predao je Granadski Emirat 1492. godine. Alhambra nije bila napadnuta kada su katolički kraljevi (Reyes Católicos), pod vođstvom Ferdinanda II od Aragonije i kraljice Izabele I od Kastilje osvojili okolna područja uz upotrebu ogromnog broja vojnika.
Dekoracija unutar palata potječe iz posljednjeg velikog razdoblja andaluzijske umjetnosti u Granadi. Uz malo vizantijskog utjecaja savremene abasidske arhitekture, umjetnici su beskrajno stvarali iste forme i trendove, stvarajući novi stil koji se razvio tokom dinastije Nasrida. Nasridi su slobodno koristili sve stilske elemente koji su nastali i razvili tokom osam vijekova muslimanske vladavine na poluostrvu, uključujući Maurski luk u obliku potkovice, Almohadske sebke (rešetke u obliku rombova, Almoravidsku palmu i njihove jedinstvene kombinacije. Također, tu su i inovacije kao što su ukošeni lukovi i mukarne (stalaktitne dekoracije stropova). Strukturno, dizajn je jednostavan i ne izaziva značajne inovacije. Umjetnički prijatna za oko, ova građevina je sve do rekonkviste bila ad hoc strukturno dograđivana i oslanjala se na vještine predmetnih zanatlija i radnika.
Stubovi i mukarne pojavljuju se u nekoliko prostorija, a unutrašnjost brojnih palata ukrašena je arabeskama i kaligrafijom. Ukrasne arabeske u unutrašnjosti pripisuju se, između ostalih, sultanima, Jusufu I, Muhamedu V i Ismailu I, sultanu od Granade. Poslije hrišćanskog osvajanja 1492. godine, osvajači su počeli da mijenjaju Alhambru, koja je tada bila ispunjena izbjeljivačima zidova u unutrašnjim prostorijama, zamagljenim slikama i pozlatama, a namještaj je bio prljav, rastrgan ili uklonjen. Karlo V (1516–1556) obnovio je dijelove Alhambre u renesansnom stilu tog vremena i uništio veći dio zimskog dvora kako bi napravio prostor za građevinu u renesansnom stilu koja nikada nije dovršena. Filip V (1700–1746) italijanizovao je sobe i dovršio svoju palatu usred onoga što je bila maurska zgrada, a imao je izgrađene pregrade koje su blokirale čitave prostorije. Tokom narednih stoljeća primjerci maurske umjetnosti u Alhambri su bili dodatno oštećeni, a 1812. godine neke od kula su uništili Francuzi pod komandom grofa Horace Sebastianija. Godine 1821. zemljotres je prouzrokovao dodatnu štetu. Restauratorske radove je 1828. godine izveo arhitekta José Contreras, po nalogu koji je 1830. dao kralj Ferdinand VII. Nakon smrti Contrerasa 1847. godine, radove na obnovi su nastavili njegov sin Rafael (umro 1890) i njegov unuk. Posebno je zapažena intervencija Leopolda Torresa Balbasa 1930-ih: mladi arhitekta "otvorio je arkade koje su bile zazidane, ponovno otkopao bazene zatrpane zemljom, zamijenio nedostajuće keramičke pločice, dovršio natpise kojima su nedostajali dijelovi ožbukanih natpisa, te je postavio strop u još nedovršenoj palati Karla V ".
Plan
thumb|250px|lijevo|Današnji izgled plana Alhambre. Prema mišljenju sadašnjeg arhitekte ovog grada, Pedra Salmerona Escobara, Alhambra je evoluirala organski tokom nekoliko vijekova iz drevne tvrđave na vrhu brežuljka koju je definisao uski rt koji je isklesan uz rijeku Daro i gledao na Vegu ili ravnicu oko Granade dok se spušta sa planinskog lanca Sierra Nevade. Crvena zemlja od koje je izgrađena tvrđava je zrnati agregat koji se drži zajedno sa medijem crvene gline, koja daje slojevitu opečenu i kamenu ojačanu konstrukciju (tapialni kalikastrado) svojom karakterističnom nijansom i nalazi se u korijenu imena Crveno brdo
Zbog turističke potražnje, današnji pristup lokalitetu Alhambra je u suprotnosti sa prvobitnim redoslijedom koji je polazio od glavnog ulaza preko Puerta de la Justicia (Vrata pravde) do velikog sokaka (souqa) ili javne tržnice ispred Alcazabe, sada podijeljene i zaklonjene tokom kasnijeg hrišćanskog razvojnog doba. Iz Puerta del Vino (Vinske kapije) vodila je ulica Calle Real (Kraljevska ulica) koja je dijelila Alhambru duž aksijalnog glavnog prilaza ka južnoj stambenoj četvrti, sa džamijama, hamamima (kupalištima) i različitim funkcionalnim objektima. Tu je i veći sjeverni dio Alhambre u kojem se nalazi nekoliko palata plemstva s velikim uređenim vrtovima koji su nadgledali Albayzin. Sve je to bilo podređeno velikoj kuli ambasadora u Palacio Comaresu, koja je služila kao dvorska dvorana i tronska dvorana sa tri lučna prozora koja dominiraju gradom. Privatni, unutrašnji svijet Palacio de Los Leones (palata lavova) prati javne prostore pod pravim uglom (vidi ilustraciju plana), ali je prvobitno bio povezan samo sa upotrebom kraljevskih kupatila. Središte Ajšine sobe služi kao izvrsno ukrašeno mjesto sa naglaskom na meditaciju i autoritet s pogledom na profinjenu baštu Lindaraje/Daraxe prema gradu.
Ostatak platoa sastoji se od više ranijih i kasnije dograđenih maurskih palata, okruženih utvrđenim zidom, s trinaest odbrambenih kula, od kojih su neke poput Torres de la Infanta i Cattiva koje sadrže razrađene vertikalne palate u minijaturi. Rijeka Darro prolazi kroz klanac na sjeveru i dijeli plato od okruga Albaicín u Granadi. Slično tome, dolina Assabice, koja sadrži park Alhambra, leži na zapadu i jugu, a izvan te doline, gotovo paralelni greben Monte Maurora ga odvaja od okruga Antekeruela. Još jedan klanac ga odvaja od Generalifea, letnjih vrtova emira. Escobar napominje da kasnija sadnja listopadnih brijestova zamagljuje ukupni pogled na arhitektonski raspored Alhambre, tako da je bolji pregled izvornog pejzaža uočljiv zimi kada opadne lišće sa drveća.
Glavne građevine
Alhambra podsjeća na mnoga srednjovjekovna hrišćanska uporišta u svom trostrukom aranžmanu kao dvorac, palata i stambeni dodatak za podređene. Alkazaba ili citadela, njen najstariji dio, izgrađen je na izolovanom i strmom priobalju koje završava plato na sjeverozapadu. Ostali su samo masivni vanjski zidovi, kule i bedemi. Na stražarskoj kuli, 25 metara visoka Torre de la Vela, zastava kralja Ferdinanda i kraljice Isabelle po prvi put je bila podignuta kao simbol španskog osvajanja Granade 2. januara 1492. Kupola koja sadrži veliko zvono dodata je u 18. vijeku i obnovljena je nakon što je oštećena gromom 1881. godine. Iza Alcazabe nalazi se palata maurskih vladara, Nasridske palate ili Alhambra, a iza toga je Alhambra Alta (Gornja Alhambra), koja je prvobitno bila nastanjena stranim zvaničnicima i dvorjanima.
Pristup od grada do parka Alhambra pruža Puerta de las Granadas (Kapija nara), trijumfalni luk iz 15. vijeka. Strmi uspon vodi pored stuba Karla V, česme podignute 1554. godine, pa sve do glavnog ulaza u Alhambru. Ovo je Puerta de la Justicia (Kapija pravde), masivni prolaz u obliku potkovice koji je nadvišen četvrtastom kulom i koji su Mauri koristili kao neformalni sud. Hamsa (Fatimina ruka), s ispruženim prstima kao talisman protiv zlobnog oka, uklesana je iznad ove kapije na vanjskoj strani, dok ključ, simbol autoriteta, zauzima odgovarajuće mjesto u unutrašnjosti. Uski prolaz vodi do Plaze de los Aljibes (Mjesto cisterni), širokog otvorenog prostora koji dijeli Alcazabu od maurske palate. Lijevo od prolaza uzdiže se Torre del Vino (vinski toranj), koji je bio sagrađen 1345. godine i korišten u 16. vijeku kao podrum.
Palata Karla V
thumb|250px|desno|Dvorište Palate Karla V. Na desnoj strani je palata Karla V, manja renesansna zgrada, za čiju izgradnju je bio srušen dio Alhambre, zajedno sa prvobitnim glavnim ulazom. To je dvospratna, skoro kubična zgrada izgrađena oko kružnog dvorišta koju je Karlo V dao da se izgradi 1527. godine, a koja nikada nije do kraja završena. Poslije vijekova kao ruinirana zgrada, palata je dobila krov tek u 20. vijeku. Od 1958. tu se nalaze Muzej likovnih umjetnosti i Muzej Alhambre. Na sjeveroistočnom uglu palate nalazi se osmerokutna kapela, koja je možda inspirisana Aachenskom katedralom, u kojoj se 1520. godine krunisao Karlo V. Reljefi na zapadnom portalu prikazuju savremene bitke na osnovi Machucas dizajna.
Kraljevski kompleks
mini|desno|250px|Palata mirti (Patio de los Arrayanes). Kraljevski kompleks (Plaza de Nazaríes) sastoji se od tri glavna dijela: Mexuar, Serallo i Harem. Mexuar ima skroman dekor i sadrži funkcionalna područja za poslovanje i administraciju. Ukrasne arabeske su bile korištene za ukrašavanje površina u Mexuaru. Plafoni, podovi i obloge su izrađeni od tamnog drveta i oštri su u odnosu na bijele zidove od gipsa. Serallo je izgrađen za vrijeme vladavine Jusufa I u 14. vijeku, a sadrži Patio de los Arrayanes (Palata mirti). Jarko obojeni interijeri imali su dado panele, ukrasne jeseríja štukature, azulejo, kedar i artesonado. Artesonado su visoko dekorativni stropovi i ostala stolarija. Harem je također bogato ukrašen i sadrži prostorije za život supruga i ljubavnica arapskih monarha. Ovo područje sadrži kupatilo sa tekućom vodom (hladnom i toplom), kupke i vodu pod pritiskom za tuširanje. Kupaonice su bile otvorene prema vani kako bi se omogućilo osvjetljenje i zrak.
Palata mirti
Sadašnji ulaz u Palacio Arabe (Arapska palata, Casa Real) nalazi se na malim vratima koja su preko koridora povezana sa Patio de los Arrayanes (Dvor mirti), koji se naziva i Patio de la Alberca (Dvor blagoslova ili Dvor ribnjaka), od arapske riječi birka, (bosanski:bazen). Birka je pomagala da se hladi palata i predstavljala je simbol moći. Pošto je vode obično bilo nedovoljno, tehnologija koja je bila potrebna da bi se ovi bazeni držali punim, bila je skupa i teška. Ovaj teren je dug 42 m, širok 22 m, a u središtu je veliki ribnjak postavljen u mramornom pločniku, pun zlatnih ribica i sa mirtama koje rastu duž njegovih strana. Na sjevernoj i južnoj strani su galerije, čija je južna galerija visoka 7 m i poduprta mramornom kolonadom. Ispod njega desno, bio je glavni ulaz, a iznad njega tri prozora s lukovima i minijaturnim stupovima. Sa ovog dvora vide se zidovi Torre de Comares kako se dižu iznad krova na sjeveru i odražavaju se u jezeru.
Dvorana ambasadora
thumb|desno|Strop dvorane ambasadora. Salon de los Embajadores (Dvorana ambasadora) je najveća prostorija u Alhambri i zauzima cjelokupnu površinu Torre de Comares. To je kvadratna prostorija sa stranama dužine 12 m, dok je središte kupole visoko 23 m. To je bila velika sala za prijem, a sultanov tron je bio postavljen nasuprot ulaza. Velika sala projektuje se sa zidova palate, pružajući pogled u tri pravca. U tom smislu, to je bio "mirador" iz kojeg su stanovnici palate mogli gledati prema okolnom pejzažu. [13] Pločice su skoro 1,2 m visoke i obojene, a boje se razlikuju u intervalima. Nad njima je niz ovalnih medaljona sa natpisima, isprepletenih cvijećem i lišćem. Ima devet prozora, po tri na svakoj fasadi, a plafon je ukrašen bijelim, plavim i zlatnim umetcima u obliku krugova, kruna i zvijezda. Zidovi su prekriveni raznovrsnim štukaturama, koje okružuju mnoge drevne štitove.
Lavlje predvorje i fontana
thumb|300px|lijevo|Dvor lavova, primjer islamske maurske arhitekture i dizajna vrta. Lavlje predvorje (Patio de los Leones) je duguljasto dvorište, dužine 35 m, širine 20 m, okruženo niskom galerijom na 124 bijele mramorne kolone. Na svakom kraju prolazi paviljon sa filigranskim zidovima i svijetlim kupolastim krovom. Trg je popločan obojenim pločicama i kolonadom sa bijelim mramorom, dok su zidovi prekriveni 1,5 metra od zemlje plavim i žutim pločicama, s granicom iznad i ispod emajliranog plavom i zlatnom bojom. Stupovi koji podržavaju krov i galeriju su nepravilno postavljeni. Krase ga sorte lišća i drugih ukrasnih detalja, a na svakom luku nalazi se veliki kvadrat od štukature arabeske. Iznad stubova je još jedan štukaturni kvadrat filigranskog rada.
Lavlja fontana
U središtu dvorišta je Lavlja fontana, gdje je alabaster bazena podržan sa figurama od dvanaest lavova u bijelom mramoru, koje nisu dizajnirane sa skulpturalnom preciznošću, već kao simboli snage, moći i suvereniteta. Svaki sat bi jedan lav proizvodio vodu iz svojih usta. Na rubu velike fontane nalazi se pjesma koju je napisao Ibn Zamrak. U njegovoj pjesmi se hvali ljepota fontane i moć lavova, ali se opisuju i njihovi genijalni hidraulički sistemi i kako su oni zapravo radili, što je zbunilo sve one koji su ih vidjeli.
Dvorana Abencerrajes
thumb|250px|desno|"Pčelinji sać" "stalaktit," ili "[[mozarapski" svod u Dvorani Abencerrajes.]] Sala de los Abencerrajes (Dvorana Abencerraga) dobila je ime po legendi prema kojoj je Boabdila, otac posljednjeg sultana Granade, pozvao glavne predstavnike porodice Abencerrag na banket, te ih je u toj dvorani masakrirao. Ova prostorija je izgrađena u obliku savršenog kvadrata, sa uzvišenim kupolama i prozorima u njenoj osnovi. Krov je ukrašen plavom, smeđom, crvenom i zlatnom bojom, a stupovi koji ga podržavaju izviru u obliku luka na veoma lijep način. Nasuprot ovoj dvorani je Sala de las dos Hermanas (Dvorana dvije sestre), nazvana tako zbog dvije bijele mramorne ploče koje su položene kao dio pločnika. Ove ploče su dimenzija 500 x 220 cm. U središtu ove dvorane nalazi se fontana, a krov - kupola u obliku pčelinjeg saća sa sitnim ćelijama, koje su sve različite i kojih ima oko 5000 - primjer je "stalaktitnog svoda" Maura.
Generalife
Od okolnih zgrada koje su povezane sa Alhambrom, u prvom planu je Palacio de Generalife ili Gineralife (arapski: جَنَّة الْعَرِيف‎ Jennat al Arif, bosanski: "Arifov vrt" ili "Vrt arhitekte"). Ova vila je izgrađena početkom 14. vijeka, ali je nekoliko puta bila obnavljana. Villa de los Martires (Vila za mučenike), na vrhu Monte Maurora, svojim imenom obilježava hrišćanske robove koji su bili prisiljeni izgraditi Alhambru i gdje su bili zatvoreni u podzemnim ćelijama. Torres Bermejas (Tornjevi Vermiliona), također na Monte Mauroru, dobro su sačuvani primjerci maurskih utvrđenja, sa podzemnim cisternama, štalama, i smještajem za garnizon od 200 ljudi. Nekoliko rimskih grobnica otkriveno je 1829. i 1857. godine u podnožju Monte Maurora.
Ostale znamenitosti
Među ostalim znamenitostima Alhambre su Sala de la Justicia (Dvorana pravde), Patio del Mexuar (Vijećnica), Patio de Daraxa (Dvor Vestibula) i Peinador de la Reina (Kraljičina svlačionica), u kojoj postoji slična arhitektura i dekoracija. Palata i Gornja Alhambra sadrže kupatila, redove spavaćih soba i ljetnikovaca, galeriju šapata i lavirint, te zasvođene grobnice.
Prvobitni namještaj palate predstavljen je jednom od čuvenih Alhambra vaza, veoma velikih hispano-maurskih vaza iz sultanata koje su stajale u nišama oko palate. Ovi poznati primjeri hispano-maurske keramike potječu iz 14. i 15. vijeka. Ona koja je ostala u palati iz 1400. visoka je 1,3 m, sa bijelom pozadinom, a ukras joj je plave, bijele i zlatne boje.
Umjetnost
Alhambra je bila, a i danas jeste motiv i kao pozadina u historijskom slikarstvu i kao predmet istraživanja arhitektonskih detalja, kao na primjeru arhitektonskog slikara iz Düsseldorfa Adolfa Seela. Španski historijski slikar Francisco Pradilla y Ortiz naslikao ih je u pozadini za njegovu scenu pod nazivom Rendición de Granada (bosanski: Kapitulacija Granade) 1882. godine.
Muzika
Radnja "herojskog baleta" pod nazivom Zaide, Reine De Grenade, francuskog baroknog kompozitora Josepha-Nicolasa-Pancracea Royera (oko 1705–1755), odvija se u Alhambri. Alhambra je bila direktna inspiracija za muzičke kompozicije poput poznate gitarske tremolo studije Francisca Tarrege pod nazivom Recuerdos De La Alhambra (bosanski:Sjećanja na Alhambru). Tu je i kompozicija Claudea Debussyja za dva klavira nastala 1901. godine, Lindaraja, i preludij La Puerta Del Vino, iz druge knjige preludija sastavljenih od 1912. do 1913. godine. Isaac Albeniz je komponirao klavirsku svitu Recuerdos De viaje, u kojoj se jedan od stavaka u djelu naziva En La Alhambra, dok se u okviru njegove svite Iberia nalazi djelo pod nazivom "El Albacin". Ovaj španski kompozitor je također komponirao Suite Alhambra, ali je nedovršena. Prva noć iz muzičkog djela španskog kompozitora Manuela de Fallae Noći u španskim vrtovima (Noches en los jardines de España) se zove En el Generalife i muzički opisuje ljetnu palatu Alhambre. Umjetnička pjesma pod nazivom Granada meksičkog kompozitora Agustina Lare je danas standardni repertoar svakog operskog tenora.
Književnost
Od njene izgradnje, Alhambra je bila predmet pažnje posebno u lirskim tekstovima. U 11. vijeku, dinastija jevrejskog vezira Samuela ibn Naghrele ovdje je sagradila palatu. Jevrejski pjesnik Solomon ibn Gabirol, rodom iz Malage, govori u svojoj pjesmi o ovoj palati, nesačuvanom prethodniku današnjih palata u Alhambri. Palate Naṣrida koje su sagrađene od 13. vijeka, ukrašene su stihovima pjesnika Ibn Zamraka (14. vijek), a koji su nedavno korišteni kod nekih muzičkih djela.
U 19. vijeku umjetnici romantizma su pokazali interes za Alhambru. François-René de Chateaubriand opisuje svoju posjetu Alhambri u svom djelu Itinéraire de Paris à Jérusalem iz 1811., te Les aventures du dernier Abencérage (1826.) naglašava važnost Alhambre kao simbola orijentalnih utjecaja na evropsku kulturu. Heinrich Heine smješta radnju u svom djelu ​​Almansor (1823.) u Granadi nedugo nakon predaje katoličkim kraljevima. Najveći utjecaj širenja književnog prijema Alhambre kod zapadne publike, odvijao se u pričama Washingtona Irvinga čije se prvo izdanje pojavilo 1832. godine. Irving je bio nadahnut da napiše knjigu tokom svog boravka u napuštenim prostorijama Alhambre.
Španski pjesnik Federiko García Lorca, koji je ubijen 1936. godine, dobio je crtež Alhambre na pismu od svog prijatelja "Zalamei", kao i u svojim pjesmama (kao što je "Granada") bavio se ovom građevinom koja je dominirala gradom.