cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Radiografija
Radiografija je tehnika snimanja pomoću X-zraka, gama-zraka ili sličnog ionizirajućeg i neionizirajućeg zračenja za pregled unutrašnjeg oblika nekog objekta. Primjene radiografije uključuju medicinska radiografija ("dijagnostička" i "terapijska") i industrijska radiografija. Slične tehnike koriste se u osiguranju aerodroma (gdje "skeneri tijela" općenito koriste rendgensko zračenje unatrag). Za stvaranje slike u konvencijskoj radiografiji, snop rendgenskih zraka proizvodi se generatorom rendgenskih zraka i projicira se prema objektu. Određenu količinu rendgenskih zraka ili drugog zračenja apsorbira objekt, ovisno o gustoći i strukturnom sastavu. Rendgenski zraci koji prolaze kroz objekt snimaju se iza objekta pomoću detektora (bilo fotografski film ili digitalni detektor). Generiranje ravnih dvodimenzijskih slika ovom tehnikom naziva se projekcijska radiografija. U računarskoj tomografiji (CT skeniranje) izvor rendgenskih zraka i s njim povezani detektori rotiraju se oko subjekta koji se sam kreće kroz proizvedeni konusni snop zraka. Bilo koju datu tačku unutar subjekta u različitim vremenima presijeca mnogo različitih greda. Podaci o slabljenju ovih snopova prikupljaju se i podvrgavaju proračunu za generiranje dvodimenzijskih slika u tri ravnine (aksijalnoj, koronalnoj i sagitalnoj), koje se mogu dalje obraditi za stvaranje trodimenzijske slike. 280px|thumb
Medicinska upotreba
Budući da se tijelo sastoji od različitih tvari različite gustoće, ionizirajuće i neionizirajuće zračenje može se koristiti za otkrivanje unutrašnje strukture tijela na receptoru slike, isticanjem ovih razlika pomoću slabljenja ili u slučaju ionizirajućeg zračenja, apsorpcija rendgenskih zraka fotona s gušćim tvarima (poput kostiju bogatih kalcijem). Disciplina koja uključuje proučavanje anatomije korištenjem radiografskih snimaka poznata je kao radiografska anatomija. Medicinsku radiografiju općenito obavljaju radiografi, dok analizu slike općenito rade radiolozi. Neki radiografi su također specijalizirani za tumačenje slika. Medicinska radiografija uključuje niz modaliteta za stvaranje različitih tipova slike, od kojih svaki ima različitu kliničku primjenu.
Projekcijska radiografija
thumb|280px |desno|Snimanje projekcijjskom radiografijom, sa generatorom rendgenskih zraka i detektorom Stvaranje slika izlaganjem objekta X-zrakama ili drugim visokoenergetskim oblicima elektromagnetskog zračenja i hvatanjem rezultirajućeg snopa zaostatka (ili "sjene") kao latentne slike poznato je kao projekcijska radiografija. "Sjena" se može pretvoriti u svjetlost pomoću fluorescentnog ekrana, koji se zatim snima na fotografski film, a može biti uhvaćen fosfornim ekranom da bi se kasnije "pročitao" laserom (CR), ili može izravno aktivirati matricu čvrstog stanja detektora (DR-slično vrlo velikoj verziji CCD u digitalnoj kameri). Kost i neki organi (poput pluća) posebno se podvrgavaju projekcijskoj radiografiji. To je relativno jeftino istraživanje s visokim doprinosom dijagnostici. Razlika između "mekih" i "tvrdih" dijelova tijela uglavnom proizlazi iz činjenice da ugljik ima vrlo nizak presjek rendgenskih zraka u odnosu na kalcij.
Kompjuterizirena tomogrfija
Računarska tomografija ili CT skeniranje (ranije poznato kao CAT skeniranje, "A" označava "aksijalno") koristi ionizirajuće zračenje (rendgensko zračenje) zajedno s računarom za stvaranje slika i mehkih i tvrdih tkiva. Ove slike izgledaju kao da je pacijent narezan u šnite poput hljeba (stoga "tomografija"- "tomo" znači "kriška"). Iako CT koristi veću količinu ionizirajućeg x-zračenja od dijagnostičkih x-zraka (oba koriste rendgensko zračenje), s napretkom tehnologije, razine doze CT zračenja i vremena skeniranja su smanjeni. CT pregledi su općenito kratki, traju samo dok zadržite dah, Kontrastna sredstva se također često koriste, ovisno o tkivima koje je potrebno pregledati. Radiografi obavljaju ove preglede, ponekad zajedno sa radiologom (na primjer, kada radiolog izvodi CT vođenu biopsiju).
Rendgenska apsorpciometrija sa dvostrukom energijom
DEXA ili denzitometrija kosti, prvenstveno se koristi za testove osteoporoza. To nije projekcijska radiografija, jer se rendgenski zraci emitiraju u dva uska snopa koja se skeniraju preko pacijenta, 90 stupnjeva jedan od drugog. Obično se slikaju kuk (glava femura), donji dio leđa (slabinski pršljenovi) ili peta (kalkaneum), te gustoća kostiju, određena je količina kalcija i dat mu je broj (T-rezultat). Ne koristi se za snimanje kostiju, jer kvalitet slike nije dovoljno dobar za izradu precizne dijagnostičke slike za prijelome, upale itd. Također se može koristiti za mjerenje ukupne tjelesne masti, iako to nije uobičajeno. Doza zračenja primljena DEXA skeniranjem je vrlo niska, mnogo niža od projekcijskih radiografskih pregleda.
Fluorosopija
Fluoroskopija je termin koji je izmislio Thomas Edison tokom svojih prvih studija rendgenskih zraka. Ime se odnosi na fluorescenciju koju je vidio gledajući užarenu ploču bombardiranu rendgenskim zrakama.
Ova tehnika pruža pokretne projekcije radiografije. Fluoroskopija se uglavnom izvodi radi pregleda kretanja (tkiva ili kontrastnog sredstva) ili radi usmjeravanja medicinske intervencije, kao što je angioplastika, umetanje pejsmejkera ili popravak/zamjena zglobova. Ovo posljednje često se može izvesti u operacionoj sali, pomoću prijenosnog aparata za fluoroskopiju koji se naziva C-ruka. Može se kretati po hirurškom stolu i stvarati digitalne slike za hirurga. Biplanarna fluoroskopija funkcionira isto kao i fluoroskopija u jednoj ravnini, osim što prikazuje dvije ravnine u isto vrijeme. Sposobnost rada u dvije ravnine važna je za ortopedsku i kičmenu kirurgiju i može skratiti vrijeme rada, eliminiranjem ponovnog pozicioniranja.
Angiografija
thumb|Angiogram prikazuje [[Poprečna ravnina|poprečnu projekciju kičmene [[bazilarna arterija
Angiografija je upotreba fluoroskopije za pregled kardiovaskularnog sistema. Kontrast na bazi joda ubrizgava se u krvotok i posmatra dok putuje unaokolo. Budući da tekuća krv i žile nisu jako gusti, koristi se kontrast velike gustoće (poput velikih atoma joda) za pregled krvnih žila pod rendgenskim zrakama. Angiografija se koristi za pronalaženje aneurizmi, curenja, začepljenja (tromboze), rasta novih žila i postavljanja katetera i stentova. Balonska angioplastika često se radi pomoću angiografije.
Kontrastna radiografija
Kontrastna radiografija koristi radiokontrastno sredstvo, tip kontrastnog medija, kako bi se strukture od interesa vizuelno izdvojile od njihove pozadine. Kontrastna sredstva su potrebna u konvencionalnoj angiografiji, a mogu se koristiti i u projekcijskoj radiografiji i kompjuterskoj tomografiji (naziva se "CT-skeniranje").
Natalija Ivanova
Svjetski kup
Natalija Ivanova je prvi put nastupila u Svjetskom kupu u sezoni 1988/89. U bugarskom Borovcu 19. januara 1989. je ostvarila svoju prvu pobjedu u pojedinačnoj utrci sprinta na 15 km, pobijedivši ispred Jelene Golovine i Luize Noskove. Na istom je takmičenju dva dana kasnije u sprintu osvojila četvrto mjesto sa zaostatkom od pola sekunde u odnosu na trećeplasiranu Elin Kristiansen. Četvrto mjesto je ponovila u sprintu u njemačkom Ruhpoldingu 28. januara 1989. godine. Po završetku sezone prestala se aktivno baviti biatlonom.
Svjetska prvenstva
Ivanova je nastupila samo na jednom Svjetskom prvenstvu i to na SP 1989, kada je nastupila u utrci na 15 km, te je zauzela 18-o mjesto.
Ccdc109b
Protein sa upredenom zavojnicom 109B (CCDC109B) je protein koji je kod ljudi kodiran genom CCDC109B sa hromosoma 4. To je potencijalni uniporter kalcija koji se nalazi u membrani ljudskih ćelija. Iako je CCDC109B transmembranski protein, nije jasno da li se nalazi unutar ćelijske ili mitohondrijske membrane.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 336  aminokiselina, a molekulska težina  39.082 Da.
Gen
CCDC109B nalazi se poziciji na 4q25 i dug je 128.520 bp. CCDC109B sadrži osam egzona, nalazi na pozitivnom lancu hromosoma 4. Zbog alternativne prerade, CCDC109B ima devet varijanti transkripta. Neprerađena verzija ovog gena je najduža i najčešća varijanta pronađena u ljudskim ćelijama i duga je 1298 parova baza.
Protein
Kada se prevede, CCDC109B protein sastoji se od 336 aminokiselina i ima molekulsku težinu od 39,1 kDa. 3' kraj ovog proteina je visoko konzerviran i sadrži domene ključne za funkciju proteina.
Proteinski domeni
Motiv DIME ima pretpostavljenu ulogu u transportu kalcija i najvjerovatnije je bitan u DUF607.
Mjesta fosforilacije
Protein CCDC109B sadrži nekoliko vjerovatnih mjesta fosforilacije na ostacima serina, treonina i tirozina.
Mjesta sumoilacije
Postoji jedno vjerovatno mjesto sumoilacije unutar CCDC109B, na aminokiselinskom ostatku 306, a to je lizin. This residue is highly conserved among orthologs.
Tercijarna struktura
Iako je poznato da je CCDC109B transmembranski protein, pravilno savijanje njegovog N-terminala i C-kraja nije jasno.
Homologija
CCDC109B pokazuje konzerviranost kod kičmenjaka, uključujući sisare, ptice, gmizavce i vodozemce. Postoji određena konzervacija u ranijim organizmima kao što su muhe, gliste i biljke, ali postotak identiteta je vrlo nizak i ovi organizmi imaju mnogo ortolognih struktura koje možda nisu CCDC109B. Ortolozi pronađeni u organizmima koji nisu kičmenjaci mogu zapravo biti paralozi CCDC109B koji još uvijek proizvodi određeni identitet CCDC109B.
Tabela ispod prikazuje konzerviranost CCDC109B među odabranim kičmenjacima.
Paralog CCDC109B
CCDC109B ima jedan paralog u čovjekovom genomu. Ovaj paralog je CCDC109A, poznatiji je kao Mitohondrijski kalcijev uniporter (MCU). MCU se nalazi u unutrašnjoj membrani mitohondrija, kao oligomer koji transportuje ione kalcija u mitohondrije. MCU je bitna komponenta mitohondrijske membrane, a utišavanje MCU-a ukida unos kalcija. DIME motiv, koji je također konzerviran u CCDC109B, odgovoran je za unos kalcija i mutacija u ovoj regiji, inhibira ovu funkciju. CCDC109B i MCU dijele 43% identiteta u kojem je DIME motiv u potpunosti konzerviran.
Profil ekspresije
CCDC109B se eksprimira u visokim nivoima u imunskom cirkulatornom sistemu. CCDC109B se eksprimira u B–, dendritskim i T-ćelijama, te prirodnim ćelijama ubicama. Ekspresija CCDC109B nije prisutna u ljudskom masnom tkivu, nadbubrežnim žlijezdama, mokraćnoj bešici, koštanoj srži, uhu, jednjaku, larinksu, paratireoidnoj žlijezdi, hipofizi, slezeni, štitnoj žlijezdi, traheji ili tkivima pupčane vrpce
Klinički zn ačaj
CCDC109B može doprinijeti brojnim bolestima, uključujući različite limfome i leukemije. Promjene u ekspresiji CCDC109B također su prisutne kod drugih bolesti kao što su glioblastomi, Daudi Burkittov limfom, Duchenneova mišićna distrofija, karcinomi dojke i promijelocitna leukemija HL-60. CCDC109B također može doprinijeti atopijskom dermatitisu lezijama kože i Jobovom sindromu. Međutim, mehanizmi koji stoje iza uloge CCDC109B u ovim bolestima su nejasni i nisu dobro okarakterisani kroz istraživanja.
Faktori transkripcije
CCDC109B ima promotorsko područje koje sadrži mjesta za vezivanje transkripcijskog faktora. Ova regija promotora duga je približno 500 nukleotida i nalazi se neposredno prije početka translacije. Značajni faktori transkripcije koji vezuju CCDC109B uključuju:
Ćelijski proteini
CCDC109B stupa u interakciju sa ZBTB16, koji je transkripcijski faktor cinkovog prsta i ima vjerovatnu ulogu u razgradnji proteina. Interakcija CCDC109B sa ZBTB16 određena je skrningom dvohibridnog kvasca  Još uvijek nije jasno kako CCDC109B stupa u interakciju sa ZBTB16.
Drugi proteini sa kojima CCDC109B stupa u interakciju još su nepoznati.
Srednjovjekovno ratovanje
thumb|300px| on [[Bitka kod Kresija (1346.) između Engleza i Francuza u Stogodišnjem ratu]]
Srednjovjekovno ratovanje je evropsko ratovanje srednjeg vijeka. Tehnološki, kulturni i društveni razvoj prisilio je na ozbiljnu transformaciju karaktera ratovanja iz antike, mijenjajući vojnu taktiku i ulogu konjice i artiljerije (vidi: vojna historija). Što se tiče utvrđenja, u srednjem vijeku se pojavio zamak u Evropi, koji se potom proširio na Svetu zemlju (današnji Izrael i Palestina).
O vojnim poslovima
Iako je njegov rad naširoko reproduciran, a danas je sačuvano preko 200 primjeraka, prijevoda i izvoda, do koje mjere je Vegecije uticao na stvarnu praksu ratovanja za razliku od njegovog koncepta nije jasan zbog njegove navike da navodi očigledno. Historičar Michael Clanchy je zabilježio "srednjevjekovni aksiom da su laici nepismeni i njegovu suprotnost da su sveštenstvo pismeno", pa može biti slučaj da nekoliko vojnika čita Vegecijevo djelo. Dok su njihovi rimski prethodnici bili dobro obrazovani i iskusili ratovanje, evropsko plemstvo ranog srednjeg veka nije bilo poznato po svom obrazovanju, ali od 12. stoljeća postalo je uobičajenije da čitaju.
Neki vojnici su smatrali da je iskustvo ratovanja vrijednije od čitanja o njemu; na primer, Geoffroy de Charny, vitez iz 14. stoljeća koji je pisao o ratovanju, preporučio je svojoj publici da uči posmatrajući i tražeći savjet od svojih pretpostavljenih. Vegecije je ostao istaknut u srednjovekovnoj književnosti o ratovanju, iako je neizvesno u kojoj meri je njegovo delo čitala klasa ratnika, a ne sveštenstvo. Godine 1489. kralj Henri VII od Engleske naručio je prijevod "De re militari" na engleski, "tako da bi svaki gospodin rođen za oružje i razni ratnici, kapetani, vojnici, hranitelji i svi ostali znali kako treba da se ponašaju u podvizima ratova i bitaka".
Utvrđenja
thumb|300px| [[Château de Falaise u Francuskoj.]] thumb|300px|[[Celje|Celjski dvorac u Sloveniji]]
Ova utvrđenja su evoluirala tokom srednjeg vijeka, a najvažniji oblik je bio zamak, struktura koja je u popularnom oku postala gotovo sinonim za srednjovjekovno doba. Dvorac je služio kao zaštićeno mjesto za lokalne elite. Unutar zamka bili su zaštićeni od bandi jurišnika i mogli su slati ratnike na konju da protjeraju neprijatelja iz tog područja, ili da ometaju napore većih vojski da se snabdijevaju u regiji tako što su stekli lokalnu superiornost nad grupama koje traže hranu što bi bilo nemoguće protiv cijele neprijateljske vojske.
Utvrđenja su bila vrlo važan dio ratovanja jer su pružala sigurnost gospodaru, njegovoj porodici i njegovim slugama. Pružali su utočište od prevelikih armija da bi se susrele u otvorenoj borbi. Sposobnost teške konjice da dominira u bici na otvorenom polju bila je beskorisna protiv utvrđenja. Izgradnja mašina za opsadu bio je dugotrajan proces i rijetko se mogao efikasno obaviti bez priprema prije kampanje. Mnoge opsade mogle bi potrajati mjesecima, ako ne i godinama, da dovoljno oslabe ili demorališu branioce. Utvrđenja su bila odlično sredstvo da se osigura da se elita ne može lahko protjerati sa svojih zemalja – kao što je Grof Baldwin od Hainauta 1184. komentirao kako su neprijateljske trupe pustošile njegove zemlje iz njegove sigurnosti zamaka, „ne mogu uzeti zemlju sa sobom".
Opsadni rat
U srednjovekovnom periodu, opsadne vojske su koristile širok izbor opsadnih mašina, uključujući: merdevine; ovnove; opsadne kule i razne vrste katapulta, kao što su mangonel, onager, balista i trebuhet. Tehnike opsade su također uključivale rudarstvo u kojem su tuneli iskopani ispod dijela zida, a zatim se brzo urušavali kako bi se destabilizirao temelj zida. Druga tehnika je bila probijanje u neprijateljske zidove, međutim, ovo nije bilo ni približno tako efikasno kao druge metode zbog debljine zidova zamka.
right|thumb|300px|[[Dubrovnik|Zidovi Dubrovnika su niz odbrambenih kamenih zidova, koje neprijateljska vojska nikada nije probila, a koji su opkolili i zaštitili pomorsku grad-državu Dubrovnik (Raguza), nalazi se u južnoj Hrvatskoj.]]
U Srednjem vijeku, gotovo svi veliki gradovi su imali gradske zidine – Dubrovnik u Dalmaciji je impresivan i dobro očuvan primjer – a važniji gradovi su imali citadele, tvrđave ili zamkove. Uloženi su veliki napori kako bi se osiguralo dobro vodosnabdijevanje unutar grada u slučaju opsade. U nekim slučajevima izgrađeni su dugi tuneli za dovođenje vode u grad. U drugim slučajevima, kao što je otomanska opsada Skadra, venecijanski inženjeri su projektovali i instalirali cisterne koje su se napajale kišnicom kanalisanom sistemom vodova u zidovima i zgradama. Složeni sistemi tunela korišćeni su za skladištenje i komunikacije u srednjovekovnim gradovima kao što je Tábor u Bohemiji. Protiv njih bi se suprotstavile rudarske vještine timova obučenih sapera, koji su ponekad bili zaposleni u opsadnim vojskama.
Sve do pronalaska oružja zasnovanog na barutu (i rezultirajućih projektila veće brzine), ravnoteža moći i logistike favorizirala je branioca. Sa pronalaskom baruta, tradicionalne metode odbrane postajale su sve manje i manje efikasne protiv odlučne opsade.
Organizacija
Srednjovekovni vitez je obično bio na konju i oklopljeni vojnik, često povezan sa plemstvom ili kraljevstvom, iako su (posebno u severoistočnoj Evropi) vitezovi mogli doći i iz nižih klasa, a mogu čak biti i porobljene osobe. Cijena njihovih oklopa, konja i oružja je bila velika; ovo je, između ostalog, pomoglo da se vitez postepeno transformiše, barem u zapadnoj Evropi, u posebnu društvenu klasu odvojenu od ostalih ratnika. Tokom križarskih ratova, sveti viteški redovi su se borili u Svetoj zemlji (vidi Vitezovi Templari, Hospitalci, itd.). Lahka konjica se obično sastojala od lakše naoružanih i oklopnih ljudi, koji su mogli imati bodeže, koplje ili raketno oružje, kao što su lukovi ili samostreli. U velikom dijelu srednjeg vijeka lahka konjica se obično sastojala od bogatih pučana. Kasnije u srednjem vijeku, lahka konjica bi također uključivala narednike koji su bili ljudi koji su bili obučeni za viteze, ali nisu mogli priuštiti troškove povezane s titulom. Lahka konjica je korištena kao izviđačka, okršajna ili kao zaobilaznica. Mnoge zemlje razvile su svoje stilove lahke konjice, kao što su mađarski jahaći strelci, španski jineti, italijanski i njemački samostreličari i engleski hobelari.
Pkješadija je kroz srednji vek regrutovana i obučavana na različite načine u različitim regionima Evrope i vjerovatno je uvek činila najbrojniji dio srednjovjekovne terenske vojske. Mnogi pješaci u dugim ratovima bili bi plaćenici. Većina vojski sadržavala je značajan broj kopljanika, strijelaca i drugih vojnika bez konja.
Regrutovanje
thumb|400x400px|Ugarski pohodi u 10. stoljeću. Prije [[bitka kod Lehfelda|bitke kod Lehfelda 955. srednjovekovni Evropljani bili su ranjivi od nomadskog stila ratovanja koji je došao od Mađara.]]
U najranijem srednjem vijeku, obaveza svakog plemića bila je da se odazove pozivu u bitku sa svojom opremom, strijelcima i pješaštvom. Ovaj decentralizovani sistem bio je neophodan zbog društvenog poretka tog vremena, ali je mogao dovesti do šarolikih snaga sa promenljivom obukom, opremom i sposobnostima. Što je plemić imao pristup više resursa, njegove trupe bi obično bile bolje.
Obično su se feudalne vojske sastojale od jezgra visoko vještih vitezova i njihovih kućnih trupa, plaćenika unajmljenih za vrijeme pohoda i feudalnih dažbina koji su ispunjavali svoje feudalne obaveze, koji su obično bili nešto više od rulje. Oni bi, međutim, mogli biti efikasni na nepovoljnom terenu. Mjesta i gradovi su također mogli postaviti milicije.
Kako su centralne vlade rasle na vlasti, tako je počeo i povratak na vojsku građana i plaćenika iz klasičnog perioda, jer su centralni nameti seljaštva počeli biti centralno oruđe za regrutaciju. Procijenjeno je da najbolja pješadija potiče od mlađih sinova slobodnih posjednika zemlje jeomeni, kao što su engleski strijelci i švicarski pikinari. Engleska je bila jedna od najcentraliziranijih država u kasnom srednjem vijeku, a vojske koje su vodile Stogodišnji rat bile su uglavnom plaćene profesionalce.
U teoriji, svaki Englez je imao obavezu da služi četrdeset dana. Četrdeset dana nije bilo dovoljno za kampanju, posebno onu na kontinentu. Tako je uvedena obaveza, pri čemu je većina Engleza plaćala da izbjegne svoju službu i taj novac je korišten za stvaranje stalne vojske. Međutim, gotovo sve visokosrednjovjekovne vojske u Evropi bile su sastavljene od velikog broja plaćenih trupa, a u Evropi je postojalo veliko tržište plaćenika barem od ranog 12 stoljeća.
Kako je srednji vijek napredovao u Italiji, italijanski gradovi počeli su se uglavnom oslanjati na plaćenike da vode svoje borbe, a ne na milicije koje su dominirale ranim i visokim srednjovjekovnim periodom u ovoj regiji. To bi bile grupe karijernih vojnika koji bi bili plaćeni po određenoj stopi. Plaćenici su imali tendenciju da budu efikasni vojnici, posebno u kombinaciji sa stajaćim snagama, ali u Italiji su dominirali vojskama gradova-država. To ih je učinilo problematičnim; dok su u ratu bili znatno pouzdaniji od stajaće vojske, u miru su se pokazali kao rizik za samu državu kao što je to nekada bila Pretorijanska garda.
Ratovanje plaćenika protiv plaćenika u Italiji dovelo je do relativno beskrvnih kampanja koje su se oslanjale koliko na manevar toliko i na bitke, budući da su lideri prepoznali da je efikasnije napadati sposobnost neprijatelja da vodi rat, a ne njegove borbene snage, otkrivši koncept indirektnog ratovanja 500 godina prije Sir Bazilskog Liddell Harta, i pokušaja da napadne neprijateljske linije snabdijevanja, njegovu ekonomiju i njegovu sposobnost da vodi rat umjesto da rizikuje otvorenu bitku i manevar ga u poziciju u kojoj bi rizikovanje bitke bilo samoubilačko. Makijaveli je ovaj indirektni pristup shvatio kao kukavičluk.
Oprema
thumb| Replika srpskog srednjovekovnog oklopa iz 12. stoljeća thumb|right| Varlet ili [[štionik koji nosi helebard sa debelom oštricom i strijelac, u borbenoj haljini, povlači tetivu svog samostrela vitlom s dvostrukom ručkom. Iz minijatura "Jouvencel", i Froissartove "Hronike ". Pariška carska biblioteka]] thumb|right|350px| Varlet ili [[štionik koji nosi helebard sa debelom oštricom i strijelac, u borbenoj haljini, povlači tetivu svog samostrela vitlom sa dvostrukom ručkom. Iz minijatura "Jouvencel", i Froissartove "Hronike". Pariska carska biblioteka]] thumb|desno|350px|oklop iz 15. veka
Oružje
Srednjovjekovno oružje sastojalo se od mnogo različitih vrsta dalekometnih i ručnih predmeta:
Relikvije
Praksa nošenja relikvija u bitku je karakteristika koja razlikuje srednjovjekovno ratovanje od njegovih prethodnika ili ranog modernog ratovanja i možda inspirisana biblijskim referencama. Vjerovalo se da je prisustvo relikvija važan izvor natprirodne moći koja je služila i kao duhovno oružje i oblik odbrane; mošti mučenika smatrao je sveti Jovan Zlatoust mnogo moćnijim od "zidova, rovova, oružja i vojničkih domaćina"
U Italiji, "kočija" ili "carro della guerra", "ratna kola", bila je razrada ove prakse koja se razvila tokom 13. stoljeća. Milanska „Carro della guerra“ detaljno je opisao 1288. Bonvesin de la Riva u svojoj knjizi o „Milanskim čudima“. Umotano u grimiznu tkaninu i uvučeno sa tri jarma volova koji su bili nakićeni  bijelom trakama sa crvenim krstom Svetog Ambrozija, zaštitnika grada, nosio je raspelo toliko veliko da su ga četiri čovjeka pregazili na mestu, kao brodski jarbol.
Zalihe i logistika
thumb|desno|Njemački [[veliko kormilo iz 13. stoljeća, sa ravnim vrhom do lobanje]] thumb|right|Bizantijski [[klivanion]] thumb|desno|Španski [[almugaveri (kalalonski plaćenici)|250x250px]] Srednjovjekovno ratovanje je u velikoj mjeri prethodilo upotrebi vozova za snabdijevanje, što je značilo da su vojske morale nabaviti zalihe hrane sa teritorije kroz koju su prolazile. To je značilo da je masovna pljačka od strane vojnika bila neizbježna, te je bila aktivno podsticana u 14. stoljeću sa svojim naglaskom na taktici upada, gdje bi konjice spaljivale i pljačkale neprijateljsku teritoriju, kako bi da odvrate i demorališu neprijatelja, uskraćujući im zalihe.
Kroz srednjovjekovni period, vojnici su bili odgovorni za opskrbu, bilo putem traženja hrane, pljačke ili kupovine. Čak i tako, vojni komandanti su često plaćali svoje trupe hranom i zalihama, ali bi se to obezbjeđivalo umjesto vojničke plaće, ili bi se od vojnika očekivalo da to plaćaju iz svojih nadnica, bilo po trošku ili čak sa profitom.
Godine 1294, iste godine kada je John II de Balliol od Škotske odbio da podrži planiranu invaziju Edwarda I na Francusku, Edward I je implementirao sistem u Wales i Škotsku gdje bi šerifi nabavljali hranu, konje i kola od trgovaca sa obaveznom prodajom po cijenama koje su fiksirane ispod tipskih tržišnih cijena pod krunskim pravima na cijenu i nabavku. Ova roba bi zatim bila transportovana do kralljamvskih skladišta u južnoj Škotskoj i duž škotske granice, gdje bi engleski regruti pod njegovom komandom mogli da je kupe. Ovo se nastavilo tokom Prvog rata za nezavisnost Škotske koji je počeo 1296. godine, iako je sistem bio nepopularan i okončan je smrću Edvarda I 1307.
Počevši pod vlašću Edwarda II 1307. i završivši pod vlašću Edwarda III 1337, Englezi su umesto toga koristili sistem u kojem bi se trgovci tražili vojske sa zalihama koje vojnici mogu kupiti. To je dovelo do nezadovoljstva jer su trgovci vidjeli priliku da profiterstvo, prisiljavajući trupe da plaćaju znatno iznad uobičajenih tržišnih cijena za hranu.
Kako je Edward III krenuo u rat sa Francuskom u Stogodišnjem ratu (počevši od 1337.), Englezi su se vratili praksi traženja hrane i napada kako bi zadovoljili svoje logističke potrebe. Ova praksa je trajala tokom čitavog rata, proširivši se kroz ostatak vladavine Edwarda III do vladavine Henrija VI.
Pomorski rat
thumb|300px| Bizantijska flota odbija napad Rusa na Carigrad 941. Bizantijski [[dromoni prevrću se preko ruskih brodova i razbijaju im vesla svojim ostrugama.]] Vode koje okružuju Evropu mogu se grupisati u dvije vrste koje su uticale na dizajn plovila koja su putovala, a time i na ratovanje. Mediteran i Crno more bili su bez velikih plima, uglavnom mirni i imali su predvidljivo vrijeme. Na morima oko sjevera i zapada Evrope bilo je jače i manje predvidljivo vrijeme. Mjerač vremena, imao je prednost što je pratio vjetar, a bio je važan faktor u pomorskim bitkama, posebno za napadače. Tipski zapadnjaci (vjetrovi koji duvaju sa zapada prema istoku) dominiraju Evropom, dajući pomorskim silama zapadu prednost. Srednjovjekovni izvori o vođenju srednjovjekovnog pomorskog ratovanja rjeđi su od onih o kopnenom ratu. Većina srednjovjekovnih hroničara nije imala iskustva sa životom na moru i uglavnom nije bila dobro informisana. Pomorska arheologija pomogla je u pružanju informacija.
thumb| Turski oklop tokom bitke na Marici i na [[Kosovo|Kosovu 1371. i 1389.|270x270px]]
U ranom srednjem vijeku, brodovi su u kontekstu ratovanja korišteni prvenstveno za transport trupa. Na Mediteranu, pomorski rat u srednjem vijeku bio je sličan onom u kasnom Rimskom carstvu: flote galije bi razmjenjivale raketnu vatru, a zatim pokušavale da se prvo ukrcaju kako bi dozvolile marincima boriti se na palubi. Ovaj način pomorskog ratovanja ostao je isti u ranom modernom periodu, kao, naprimer, što je Bitka kod Lepanta. Poznati admirali bili su Roger of Lauria, Andrea Doria i Hayreddin Barbarossa.
Galije nisu bile prikladne za hladnije i turbulentnije Sjeverno more i Atlantski okean, iako su se povremeno koristile. Razvijeni su glomazniji brodovi koji su se prvenstveno pokretali jedra, iako je dugačak brod na vesla u vikinškom stilu naišao na upotrebu sve do 15. stoljeća. Njihova glavna svrha na sjeveru ostala je prijevoz vojnika za borbu na palubama protivničkog broda (kao, na primjer, u Bici kod Svoldera ili Bici kod Sluysa).
Kasnosrednjovjekovni jedrenjaci ličili su na plutajuće tvrđave, sa kulama u pramcu i na krmi (pramac i krma). Velika nadgradnja činila je ove ratne brodove prilično nestabilnim, ali odlučujući porazi koje su pokretniji, ali znatno niži brodovi pretrpjeli od strane visokih ukrcanih zupčanika u 15. stoljeću, okončali su pitanje o tome koji će tip broda dominirati u sjevernoevropskom ratovanju.
Uvođenje oružja
Uvođenje oružja bilo je prvi korak ka velikim promjenama u pomorskom ratovanju, ali je samo polako promijenilo dinamiku borbe između broda. Prve puške na brodovima uvedene su u 14. stoljeću i sastojale su se od malih komada od kovanog gvožđa postavljenih na otvorene palube i u borbeni vrh, što je često zahtijevalo samo jednog ili dva čovjeka da njima rukuju. Dizajnirani su da povrede, ubiju ili jednostavno ošamute, šokiraju i uplaše neprijatelja prije ukrcavanja.
thumb|300px|Dva pogleda na ručni kalverin i dva mala topa iz 15. stoljeća.|lijevo Kako su topovi postali izdržljiviji da izdrže jače barutne naboje, povećali su svoj potencijal da nanesu kritičnu štetu brodu, a ne samo njihovoj posadi. Budući da su ovi topovi bili mnogo teži od ranijih protivpješadijskih oružja, morali su biti postavljeni niže u brodove i pucati iz pušaka, kako bi se izbjeglo nestabilnost brodova. U sjevernoj Evropi tehnika gradnje brodova sa klinker oplatom otežavala je izrezivanje luka u trupu; brodovi izgrađeni od klinkera (ili klenh izgrađeni) imali su veći dio svoje strukturne čvrstoće u vanjskom trupu. Rješenje je bilo postepeno usvajanje karvel brodova koji su se oslanjali na unutrašnju kosturnu strukturu da izdrže težinu broda.
Prvi brodovi koji su zapravo montirali teške topove sposobne da potapaju brodove bile su galije, s velikim komadima od kovanog gvožđa postavljenim direktno na drvenu građu u pramcu. Prvi primjer poznat je po drvorezu venecijanske galije iz 1486. Teška artiljerija na galijama bila je postavljena na pramcu, što se zgodno uklapalo u dugogodišnju taktičku tradiciju napadanja glavom i pramcem. Oruđa na galijama bila su prilično teška od svog uvođenja 1480-ih i sposobna je brzo srušiti srednjovjekovne kamene zidove koji su preovladavali sve do 16. stoljeća.
To je privremeno povećalo snagu starijih primorskih tvrđava, koje su morale biti obnovljene kako bi se nosile s barutnim oružjem. Dodatak topova je također poboljšao amfibijske sposobnosti galija jer su mogle napadati podržane teškom vatrenom snagom, a mogle su biti još efikasnije branjene kada se prislone na krmu. Galije i slični brodovi na vesla ostali su neosporni kao najefikasniji ratni brodovi s oružjem u teoriji do 1560-ih, a u praksi još nekoliko decenija, i smatrani su velikim rizikom za jedrenjačke ratne brodove.
Uspon pješadije
thumb|300px| Bitka između venecijanske i svete rimske flote. Detalj freske [[Spinello Aretino 1407–1408.]] U srednjem vijeku, konjica je dugo držala vlast na bojnom polju. Teško oklopljeni vitezovi na konjima predstavljali su strašnog neprijatelja nevoljnih seljaka regrutovanih i lahko oklopljenih slobodnjaka. Da bi porazila konjicu, pješadija je koristila rojeve projektila ili zbijenu falangu ljudi, tehnike koje su u antici izbrusili Grci.
Mezolit
Mezolit (grč. Μεσολιθικός - od - Μεσο srednje i λίθος - kamen) ili srednje kameno doba trajalo je od kraja ledenog doba, prije 10.000 godina do pojave zemljoradnje pa sve do neolita, odnosno mlađeg kamenog doba. Datiranje varira u odnosu na različita podneblja. U nekim oblastima (npr. na Bliskom istoku), zemljoradnja javlja se krajem pleistocena, tako da je mezolit veoma kratko trajao i teško ga je definisati. U oblastima sa ograničenim efektom promjena u smjeni ledenih i međuledenih doba - koristi se termin epipaleolit, a u drugim regijama gdje se vidi jasna promjena nastala smjenom glacijala (koja se ogleda u ekološkim razlikama) vidi se jasna slika ovog doba.
Tokom mezolita, ljudi i dalje žive u pećinama, ali i grade prva trajna naselja, najčećše na obalama rijeka, jezera i mora i razvijaju tehnologiju. Oruđa se i dalje izrađuju okresivanjem kamena, javljaju se mirkoliti, kamene sjekire i predmeti od drveta. Na nekim lokalitetima otkriveni su kanui i čamci. Opstanak se osim na sakupljanju plodova i lovu, zasniva i na ribolovu. U šumskim područjima pojavljuju se znaci deforestacije, koja se razvija u neolitu tokom koga je čovjek počeo sa krčenjem šuma, da bi stvorio više prostora za zemljoradnju.
Mezolitska nalazišta su Vlasac i Lepenski Vir na desnoj obali Dunava, u Đerdapu (Srbija), Cramond, Howick house i Star Carr, (Velika Britanija), pećina Franhti (grč. Σπήλαιον Φράγχθη) (Grčka), Swifterbant (Holandija).
Crvena stijena
U Crnoj Gori, uz put Nikšić - Bileća, na padini što se spušta prema Trebišnjici, otkrivena je polupećina u stijeni, oblika poluotvorene školjke. Prečnik je 30 m, dubina 15 m i visina 12 m. Ispod gotovo ravnog tla leže u gotovo neprekinutom nizu arheološki slojevi iz bronzanog doba, neolita, mezolita (četvrti sloj) i paleolita. Istraženi su do dubine 20 m, do sloja čija se starost cijeni na preko 60 000 god. U izvještaju koji je napisao Alojz Benac stoji da su tokom mezolita ovdje stalno ili povremeno boravile skupine mezolitskog stanovništva. Pronađene su naslage ugljenisanog drveta, pepela, životinjskih kostiju i puževih ljuštura, morskih školjki, stotine primjeraka alata i oružja od kremena, nekog drugog tvrdog kamena ili kostiju.
Ugljenisano drvo je bor, kakvog danas nema u okolini, što govori o sasvim drugom ambijentu toga vremena. Obilna vegetacija, na koju upućuje i obilje kostiju, sa bujnim životinjskim svijetom omogućivali su utočište i hranu zajednicama mezolitskih ljudi. Jedna zajednica ne bi mogla sama postojati, pa je realnije da je čitava jadranska zona bila naseljena skupinama istog nivoa kulture.
Dubravka Ostojić
Dubravka Ostojić (Zagreb, 19. juni 1961.), hrvatska filmska, televizijska i pozorišna glumica.
Test tolerancije glukoze
Test tolerancije na glukozu je medicinski test u kojem se daje glukoza i nakon toga uzimaju uzorci krvi kako bi se utvrdilo koliko brzo se izlučuje. Test se obično koristi za testiranje dijabetesa, rezistencije na insulinska, oštećene funkcije beta-ćelija, a ponekad i za rekretivnu hipoglikemiju i akromegaliju ili rjeđe poremećaje metabolizma ugljikohidrata. U najčešće izvođenoj verziji testa, oralnom testu tolerancije glukoze  (OGTT), standardna doza glukoze se unosi u usta, a nivo u krvi se provjerava dva sata kasnije. Mnoge varijacije GTT -a godinama su osmišljene za različite svrhe, s različitim standardnim dozama glukoze, različitim načinima primjene, različitim intervalima i trajanjem uzorkovanja te različitim tvarima koje se mjere uz glukozu u krvi
Testiranje
Od 1970 -ih Svjetska zdravstvena organizacija i druge organizacije zainteresirane za dijabetes dogovorile su se oko standardne doze i trajanja.
Priprema
Pacijent se upućuje da ne ograničava unos ugljikohidrata u danima ili sedmicama prije testa. Test se ne smije raditi tokom bolesti, jer rezultati možda ne odražavaju metabolizam glukoze kod pacijenta  kada je zdrav. Puna doza za odrasle ne smije se davati osobi tjelesne težine manje od 42,6 kg, jer bi prevelika glukoza mogla dati lažno pozitivan rezultat. Obično se OGTT izvodi ujutro jer tolerancija glukoze može pokazati dnevni ritam sa značajnim smanjenjem popodne. Pacijent se upućuje da posti (voda je dozvoljena) 8-12 sati prije testova. Lijekovi poput velikih doza salicilata, diuretika, antikonvulziva i oralnih kontraceptiva utiču na test tolerancije na glukozu.
Doziranje i variajacije
Oralnu dozu od *75 g je preporuka  SZO za upotrebu kod svih odraslih osoba i to je glavna doza koja se koristi u Sjedinjenim Državama. Doza se prilagođava težini samo u djeca. Dozu treba popiti u roku od 5 minuta.
Izmjerene tvari i varijacije
Ako se sumnja na bubrežnu glikozuriju (šećer se izlučuje urinom uprkos normalnim koncentracijama u krvi), uzorci urina se također mogu uzeti za testiranje zajedno sa testovima krvi natašte i za 2 sata.
Rezultati
Za gestacijski dijabetes, Američki koledž opstetričara i ginekologa (ACOG) preporučuje postupak u dva koraka, gdje je prvi korak doza glukoze od 50 g. If after 1 hour the blood glucose level is more than 7.8 mmol/L (140 mg/dL), it is followed by a 100 g glucose dose. Dijagnoza gestacijskog dijabetesa tada se definira tako da razina glukoze u krvi dostigne ili pređe granične vrijednosti u najmanje dva intervala, sa graničnim vrijednostima na sljedeći način:
Oralni test
Oralni test izazivanja glukoze (OGCT) kratka je verzija OGTT -a, koji se koristi za provjeru trudnica na znakove gestacijskog dijabetesa. Može se obaviti u bilo koje doba dana, a ne natašte. Test uključuje 50 g glukoze, sa očitanjem nakon jednog sata.
Velika Lahinja
Velika Lahinja je naseljeno mjesto u sastavu općine Črnomelj, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Črnomelj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Velika Lahinja je imala 51 stanovnika.
Arheološko područje Rapovine
Arheološko područje Rapovine nalazi 3 km jugozapadno od  Livna, Bosna i Hercegovina. Područje je nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Odluku donijela je Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika na sjednici održanoj 11. marta 2011. godine, u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović), Ljiljana Ševo i Tina Wik. Nacionalni spomenik čine ostaci ranosrednjovjekovne crkve iz 9. stoljeća, stećak, nadgrobni spomenici od početka 18-19 stoljeća i pokretno naslijeđe koje se nalazi u Zemaljskom muzeju Bosne i Hercegovine u Sarajevu (ulomak grede oltarne pregrade crkve iz 9. stoljeća) i Franjevačkom muzeju i galeriji Gorica u Livnu (ulomci pluteja oltarne pregrade s pleternom ornamentikom).
Historija
Područje Livanjskog polja od bronzanog doba naseljavalo je ilirsko pleme Dalmati. U doba Rimljana kroz polje je prolazio put Salona - Servicijum (Bosanska Gradiška).
U 9. stoljeću livanjska županija uz Livanjsko, obuhvatala je Duvanjsko i Glamočko polje. Livno prvi put spominje se 892. godine pod imenom Cleuna, u povelji hrvatskog kneza Muncimira. Ime grada zabilježeno je i u popisu naseljenih gradova u djelu „O upravljanju carstvom „ bizantskog cara Konstantina Porfirogeneta iz sredine 10. st. gdje opisuje Hrvatsku i nabraja njene županije. U povelji kralja Zvonimira iz posljednje četvrtine 11. st. spominje se livanjski comes Dobrila. U srednjem vijeku, u crkvenom pogledu Livno je pod jurisdikcijom splitske nadbiskupije. Osnivanjem bosanske vikarije 1340. godine, Livno je bilo u sklopu duvanjske kustodije, koja je pokrivala zapadnu Hercegovinu, Cetinsku krajinu i Tropolje (Završje). Od početka 13. st. područje koje obuhvata Livanjsko, Glamočko i Duvanjsko polje sve češće se naziva Tropolje (Tres campi).
Za vladavine Stjepana II Kotromanića (1314-1353) Tropolje, godine 1322, ulazi u sastav bosanske države, nazivajući se od tada Završje ili Zapadne strane, kao odraz gledanja iz centralne Bosne.
Arheologija
Na topografskoj karti Livna i okoline (1686–1689) na položaju Rapovina, označena je crkva sv. Petra. (Chiesa di S. Pietri). Tokom 1885. godine pronađen je arhitrav predromaničke oltarne pregrade s natpisom, kao spolija jednog groba na groblju, dimenzija 120,2 x 26 x 13,5 cm. Ukrašena je ornamentom kuka i kimatija kao karakterističnim motivima u kiparstvu predromanike, tj stilističkoumjetničkom izrazu koji je obilježio vremensku epohu ranog srednjeg vijeka (9-11. st.). Tekst natpisa otkriva dedikacijski sadržaj koji govori i o darivanju i posveti sv. Petru apostolu. Greda se danas nalazi u Zemaljskom muzeju Bosne i Hercegovine u Sarajevu. Pronađeni su i ulomci tri različita pluteja oltarne pregrade s pleternom ornamentikom.
U organizaciji Franjevačkog muzeja i galerije Gorica Livno obavljena su zaštitna arheološka iskopavanja 2010. godine. Potvrdu da se radi o navedenoj crkvi dali su novi nalazi ulomaka crkvenog namještaja i temelji crkve.
CRMP1
Komplementni faktor I, znan i kao inaktivator C3b/C4b,  jest protein /enzim koji je kod ljudi kodiran genom CFI  sa hromosoma 4. To je protein komplementnog sistema, prvi put izoliran 1966. iz zamorčevog seruma, koji regulira aktivaciju komplementa cijepanjem ćelijske ili fluidne faze C3b i C4b. To je rastvorljivi glikoprotein koji cirkulira ljudskom krvlju, u prosječnoj koncentraciji od 35μg/mL.
Sinteza
Gen za faktor I kod ljudi se nalazi na hromosomu 4. Faktor I sintetizira se najviše u jetri, ali iu monocitima, fibroblastima, keratinocitima i endotelnim ćelijama. Kada se sintetizira, to je polipeptidni lanac od 66 kDa sa N-vezanim glikanima na šest pozicija. Zatim, faktor I cijepa se pomoću furina, kako bi se dobio zreli protein faktora I, koji je disulfidno povezani dimer teškog (ostaci 19-335, 51 kD) i lahkog lanca (ostaci 340-583, 37 kD). Aktivan je samo zreli protein.
Struktura
Faktor I je glikoproteinski heterodimer koji se sastoji od disulfidno vezanog teškog i lahkog lanca.
Teški lanac faktora I ima četiri domena: domen FI membranskog napadajućeg kompleksa (FIMAC), CD5 i domen receptora lipoproteina niske gustine 1 i 2 (LDLr1 i LDLr2). Ima inhibitornu ulogu u održavanju enzima neaktivnim sve dok se ne susretne sa kompleksom koji formiraju supstrat (ili C3b ili C4b) i kofaktor proteina (faktor H, C4b-vezujući protein, receptor komplementa 1 i proteinski kofaktor membrane). Nakon vezivanja enzima za kompleks supstrat–kofaktor, interfejs teški–lahki lanac je prekinut, a enzim se aktivira alosterijom. Domeni LDL-receptora sadrže po jedno mjesto vezanja kalcija.
IC 4705
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
CRMP1
Struktura
Lahki lanac faktora I sadrži samo domen serin-proteaza. Ovaj domen sadrži katalitskku trijadu His-362, Asp-411 i Ser-507, koja je odgovorna za specifično cijepanje C3b i C4b. Uobičajeni inhibitori proteaze ne inaktiviraju potpuno faktor I ali to mogu učiniti ako je enzim prethodno inkubiran sa svojim supstratom: ovo podržava predloženo preuređenje molekula nakon vezivanja za supstrat.
I teški i lahki lanci nose Asn-vezane glikana, na tri različita glikozilacijska mjesta.
Kristalna struktura ljudskog faktora I je deponovana kaao PDB: 2XRC.
Klinički značaj
Disregulirana aktivnost faktora I ima kliničke implikacije. Gubitak funkcijskih mutacija u genu za faktor I komplementa dovodi do niskog nivoa faktora I što rezultira povećanom aktivnošću komplementa. Nedostatak faktora I zauzvrat dovodi do niskih nivoa komponente komplementa 3 (C3), faktora B, faktora H i properdina u krvi, zbog neregulirane aktivacije C3-konvertaza i niskog nivoa IgG, zbog gubitka proizvodnje iC3b i C3dg. Pored sljedećih bolesti, nizak faktor I je povezan s rekurentnim bakterijskim infekcijama kod djece.
Rezultati istraživanja sugeriraju da mutacije u genu CFI doprinose razvoju degeneracije makule povezane sa starenjem. Smatra se da je ovaj doprinos posljedica disregulacije alternativnog puta, što dovodi do povećane upale u očima.
Sindrom netipske hemolitske uremije izazvan je prekomjernom aktivacijom komplementa. Oko 5-10% slučajeva sindroma čini heterozigotost mutacija u domenu gena serin-proteaze CFI.
IC 3059
IC 3059 (također poznat kao MCG 2-31-62, PGC 39142 i UGC 7254) je nepravilna galaksija koja je udaljena oko 12 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,60 (5 hiljada sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (4 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 7. maja 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Dražen Janković
Dražen Janković (1965 — 9. novembar 2018), također poznat po svom nadimku Drale, bio je jugoslovenski i srbijanski klavijaturista, kompozitor i pisac.
Biografija
Janković je rođen 1965. godine u Sarajevu gdje je završio osnovnu školu i Drugu sarajevsku gimnaziju. Njegov otac Srđan bio je lingvističar i univerzitetski profesor orijentalizma na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu. Njegov stariji brat je jugoslavenski i srbijanski muzičar Nele Karajlić.
Janković je bio klavijaturista sarajevskih rock grupa Zabranjeno pušenje za koji je nastupao pod pseudonimom Sead Mali Karajlić i grupe Elvis J. Kurtović & His Meteors. Također, bio je član beogradske rock grupe No Smoking Orchestra, od osnivanja 1993. godine. Paralelno sa radom u grupama, komponovao je i objavio samostalno albume Opomena 1 (2006), Objašnjenja (2007) i Opomena 3 (2010). Janković je bio jedan od istaknutih muzičara Novog primitivizma u Sarajevu.
Celine Goričke
mini|280px|Celine Goričke, krajolik Celine Goričke su naseljeno mjesto u sastavu općine Marija Gorica, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare zagrebačke prigradske općine Zaprešić.
Dražen Janković
Biografija
Pored muzike, Janković je bio scenarista i glumac u radio komediji i TV seriji Top lista nadrealista (1989–1991) i seriji Složna braća (1995). Pojavio se i u dokumentarnom filmu Super 8 Stories 2001. godine, režisera i scenariste Emira Kusturice. Pored glume i muzike bavio se i pisanjem, a objavio je šest knjiga.
Celine Goričke
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Celine Goričke su imale 118 stanovnika.
Dražen Janković
Biografija
Umro je 9. novembra 2018. godine u Beogradu, a sahranjen je na Novom bežanijskom groblju.
Celine Goričke
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Celine, a od 1910. do 1991. pod imenom Celine Pušćanske. U 1991. smanjeno izdvajanjem dijela područja naselja koji je pripojen naselju Žlebec Gorički, za koje sadrži dio podataka od 1857. do 1971.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Celine Goričke je imalo 89 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Napadi u Parizu 13. novembra 2015.
U večernjim satima 13. novembra 2015, niz terorističkih napada (masovno ubijanje, samoubilački napadi i uzimanje talaca) dogodili su se u Parizu, Francuska i njegovom sjevernom predgrađu Saint-Denis. S početkom u 21:16 CET, dogodilo se šest masovnih ubijanja i tri zasebna samoubilačka napada blizu francuskog nacionalnog stadiona Stade de France. Najsmrtonosniji napad dogodio se u pozorištu Bataclan gdje su počinioci uzeli taoce i sukobili se s policijom sve do 00:58.
Ubijeno je najmanje 129 osoba, od kojih je 89 ubijeno u pozorištu Bataclan. Ozlijeđeno je još 352 osoba, te ih je 99 u kritičnom stanju. Pored civila ubijeno je i sedam napadača, te vlasti i dalje tragaju za mogućim saučesnicima koji su na slobodi. Francuska je već bila na velikom stepenu pripravnosti od januarskih napada u Parizu koji su usmrtili 17 osoba među kojima su bili civili i policajci. Francuski predsjednik François Hollande proglasio je vanredno stanje i postavio privremene kontrole na državne granice.
Pozadina
Francuske oružane snage umiješale su se u sukobe u Iraku i Siriji zračnim udarima 19. septembra 2014. pod kodnim imenom Opération Chammal. U oktobru 2015, Francuska je po prvi put pogodila mete u Siriji. Islamska Država naročito je spomenula zračne napade kad su sebe proglasili odgovornim za napade.