cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krzysztof Kieślowski
Dokumentarni filmovi
Svoj prvi dokumentarni film Kieślowski snima za vrijeme studija 1966. godine, The Face, kratki šestominutni film u kojem se i sam pojavljuje. Njegovi kasniji filmovi tematski su uglavnom svedeni na jednostavni život poljskih radnika, bez političkih uticaja sa bilo koje strane. Tako njegov televizijski film Workers’71 (polj.: Robotnicy '71: Nic o nas bez nas) iz 1971. godine, koji prikazuje radnike koji diskutiraju o masovnom štrajku 1970. godine, nailazi na oštru političku kritiku režima i prikazan je u cenzuriranoj formi. Nakon filma Workers '71, Kieślowski snima dokumentarni film Curriculum Vitae, fiktivnu priču o sastanku u Politbirou, o čovjeku koga vladajući režim prati. Film nailazi na osudu kolega režisera, koji smatraju da je film snimljen u saradnji sa vladom, mada sam Kieślowski film smatra kritičkim prikazom režima. U jednoj izjavi Kieślowski je rekao, da je jedan od razloga zašto je prestao snimati dokumentarne filmove, cenzura u filmu Workers '71, koja ga je dovele u sumnju da li se uopšte može istina o autoritativnom sistemu u jednom filmu pravilno prikazati. Također slučaj, da su dijelovi iz filma Željeznička stanica (polj.:  Dworzec) iz 1981. godine korišteni kao dokazni materijal u jednom kriminalističkom slučaju, dovodi autora u sumnju, mogućnost dokumentarnim filmom prikazati problematiku života u socijalističkom totalitarnom sistemu, te da se umjetničkom slobodom, koju pruža snimanje igranog filma, ima mnogo veću mogućnost prikaza svakodnevnog života.
Poljski filmovi
Svoj prvi igrani film Personel snima 1975. godine za polsku televiziju i on mu donosi prvu nagradu na Filmskom festivalu u Mannheimu. Film protkan socrealizmom, prikazuje život tehničara, koji radi na postavljanju bina, te se dotiče svog studentskog života. Njegov slijedeći film Ožiljak prikazuje događanja u malom gradu, povodom planiranog industrijskog projekta. Oba filma, bez političkog komentara, prikazuju obični život u sistemima, koji onemogućavaju normalan ekonomski i socijalni razvoj. U filmovima igraju poluprofesionalni glumci i snimani su u poludokumentarnom stilu. Sa filmom Filmski amater, 1979. godine osvaja prvu nagradu na Filmskom festivalu u Moskvi, kao i film Vjerojatni slučaj iz 1981. godine, slijede istu političku liniju, ali su tematski svedeni na sudbinu pojedinca, a ne čitavog društva. U ovo vrijeme Kieślowski pripada grupi poljskih režisera nazvanoj Cinema of Moral Anxiety u kojoj su pored njega Janusz Kijowski, Andrzej Wajda i Agnieszka Holland, te blisko surađuju sa holandskim režiserima. Zbog ove povezanosti njihovi se filmovi cenzurišu, skraćuju, ili u potpunosti povlače iz javnog prikazivanja u Poljskoj. Tako je film Vjerojatni slučaj na poljskoj televiziji prikazan tek šest godina nakon završenog snimanja. Film Bez kraja snimljen 1984. godine je prvi izrazito politički film, koji prikazuje političke procese u Poljskoj pred uvođenje ratnog stanja. Film prikazuje poglede i razmišljanja jednog duha i njegove udovice. Kritiziran od vlade, ali i od filmskih kritičara. Ovim filmom počinje njegova saradnja sa scenaristom Krzysztof Piesiewicz i kompozitorom Zbigniewom Preisnerom. Piesiewicz, koji je u to vrijeme advokat, od tada piše sve scenarije za filmove Kieślowskog. Također muzika Zbigniewa Preisnera, dobija na značaju i njegova se muzika najčešče vezuje za filmove Kieślowskog, mada se često prikazivala kao rad izmišljenog holandskog muzičara Van den Budenmayera. 1988. godine snima deset kratkih filmova tzv. Dekalog, zasnovanih na motivima deset božijih zapovijedi. Filmovi su snimljeni uz pomoć poljske i televizije Zapadne Njemačke. Zamišljen kao epizode iz života stanovnika varšavskog solitera, ciklus je postao jedan od najzapaženih ostvarenja prošlog stoljeća. Na početku planiran kao projekat deset režisera, Kieślowski odustaje od ideje zbog organizatorskih problema i preuzima režiju za svih deset filmova. Epizode pet i šest Kratki film o ubijanju i  Kratki film o ljubavi snimljene su i kao dugometražni film i postigli su značajne uspjehe na međunarodnim festivalima. Dugometražnu verziju devete epizode pod radnim naslovom Kratki film o ljubomori, koju je Kieślowski zamislio snimiti, zbog icrpljenosti nije nikada snimio. To bi inače bio trinaesti film u jednoj godini snimanja.
Strani filmovi
Zadnja četiri filma Kieślowskog snimljeni su u stranoj produkciji uglavnom financirani iz Francuske. Prvi je film La double vie de Véronique iz 1990. godine, nakon čega slijedi trilogija Tri boje: (Plavo, Bijelo i Crveno) nazvani po bojama francuske zastave, a tematski obojeni idealima francuske revolucije, pitanjima o egzistenciji i koncentrirani na sudbinu pojedinca. Filmovi iz trilogije Tri boje smatraju se njegovim najuspješnijim filmovima, te su osvojili više nagrada, od kojih su najznačajnije Srebrni medvjed za najbolju režiju na Filmskom festivalu u Berlinu, Zlatnog lava na Filmskom festivalu u Veneciji, te tri nominacije za Oskara 1995. godine.
Arapska liga
Članovi su:Egipat, Sirija, Jordan, Liban, Irak, Saudijska Arabija, Jemen, Somalija, Alžir, Libija, Džibuti, Tunis, Oman, Maroko, Katar, Mauritanija, Kuvajt, Sudan, Palestinski teritoriji, Ujedinjeni Arapski Emirati i Komori, tj. sve zemlje u kojima žive Arapi.
Frenkie
Adnan Hamidović (rođen 31. maja 1982), poznat pod umjetničkim imenom Frenkie, bosanskohercegovački je hip-hop muzičar. Rođen je u Bijeljini, gdje je živio do 1992. Nakon izbijanja rata seli se s porodicom u Njemačku, gdje je živio do 1998.
Zvizd
Zvizd je naseljeno mjesto u općini Kreševo, Bosna i Hercegovina.
Frenkie
Počeci
Prve korake u hip-hop kulturi je napravio upravo u Njemačkoj, gdje je prvi put čuo hiphop i počeo se baviti grafitima. Tamo je počeo pisati i prve tekstove koji su tad još bili na njemačkom jeziku. Za sebe kaže da je njemački hip-hop dosta uticao na njegov stil repanja danas. Tek 1999. s početkom emisije FM Jam na radiju Kameleon upoznaje Emira i Erola koji su tada skupa vodili tu emisiju, gdje će nastati prvi demo-snimci u podrumu Radija Kameleon.
Disciplinska komisija
Prva uspješna ekipa mu je bila Disciplinska Komisija koja se skupila 1999. u Tuzli. Uz Frenkija, činili su je Edo Maajka, Casper, Hamza, Koma, DJ Emir i Erol. Poslije toga je uslijedilo nekoliko demo-snimaka koji su također rađeni u Radiju Kameleon. Nakon kraćeg vremena Edo Maajka objavljuje svoje dvije pjesme koje će mu donijeti ugovor kod Menarta: Mahir i Alma i Minimalni rizik.
Nakon snimanja svog prvog albuma Edo dobija dosta ponuda za koncerte i kreće na velike turneje širom cijele bivše Jugoslavije. Frenkie se pridružuje Edi na svakom koncertu kao drugi pjevač. Frenkija je publika upamtila po njegovoj energičnosti i brzini. On nastavlja rad sa komisijom i paralelno s time počinje i snimati svoje prve solo stvari.
Prvi album
Na ljeto 2005. Frenkie izdaje svoj prvi album pod imenom Odličan CD koji je dobio veoma dobre ocjene od publike, ali i kritičara. Frenkijeve tekstove kritičari porede sa anarho-punkom, gdje ga je Ilko Čulić usporedio sa Rage Against the Machine riječima: On više zvuči kao neki sljedbenik Rage Against The Machine nego neki MTV reper. Najbolja i najslušanija stvar sa prvog CD-a je Hajmo ih rušit koja je često bila na prvim pozicijama radio top lista. Za tu pjesmu je Frenkie dobio Davorina za najbolju vokalnu saradnju. Pored Davorina, Frenkie je osvojio Zlatnu Kooglu za najboljeg novog izvođača 2005.
Godine 2006. Frenkie se priključuje aktivističkom pokretu DOSTA!, prisustvuje demonstracijama i odlučuje snimiti album pod nazivom "DOSTA!". Cijeli album je snimljen za manje od 20 dana. Svi prihodi od prodaje su utrošeni na promoviranje pokreta. Taj album je snimio sa mladim producentom iz Brčkog, pod scenskim imenom King Mire. Striktno je napravljen za bh. tržište i ne može naći nigdje van granica BiH.
thumb|Frenkie na dokuMfest-u 2019 u Zenici, gdje je predstavio svoju biografsku knjigu Koraci; osoba lijevo od njega je koautor knjige, pisac Boris Lalić Dana 10. septembra 2019. Frenkie je imao javnu tribinu na kojoj je predstavio svoju novu knjigu Koraci; održana je u čitaonici Gradske biblioteke u Zenici, kao dio četvrtog dokuMfesta (jedinog bosanskohercegovačkog festivala primarno muzičkih dokumentaraca).
IC 818
IC 818 (također poznat kao MCG 5-30-78 i PGC 43113) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 214 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,90 (56 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (12 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Rudolf Ferdinand Spitaler 18. marta 1892. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Mučnina
Mučnina jest fiziološki i psihološki složeno stanje koje se karakterizira težnjom ka povraćanju, grčevima u stomaku, osjećajem neprijatnosti, gađenjem, znojenjem, otežanim disanjem, ubrzanom peristaltikom itd. Često nastaje kao psihička manifestacija akta povraćanja kod ljudi. Mučnina nastaje nakon prerade informacija, odnosno aferentnih signala koji dolaze iz želuca preko parasimpatikusnih vlakana u kori velikog mozga. Ona će izostati ukoliko je povraćanje centralnog porijekla, odnosno ukoliko ga ne izazivaju stimulusi iz želuca i drugih dijelova digestivnog trakta već nastaje pod uticajem impulsa iz centralnog nervnog sistema.
Parmenid
mini|desno|200px|Parmenid Parmenid (5.st. p. n. e.) je bio antički grčki filozof rođen u Eleji, grčkom gradu na jugu Italije. On je jedan od najznačajnijih predsokratovskih filozofa. On je govorio da je svakodnevno shvatanje realnosti fizičkog svijeta greška; i da je relanost svijeta Jedno Biće: nemjenjajuća i neuništiva cjelina. Biće je jedinstvena, puna materijalna lopta koje se ne kreće. Biće nije nastalo, niti će nestati. Ono oduvjek postoji i vječno je (metafizički materijalizam).
Njegovo djelo "O prirodi" je preostalo samo u fragmentima i sastavljeno je od dva djela i predgovora. U dijelu knjige Put istine on govori o tome šta je realnost, a u Varljivom putu šta je iluzija. Govorio je da je kretanje nemoguće jer ono zahtjeva pomjeranje u prazninu, a prazninu je definisao kao ništavilo, što prema definiciji ne može postojati. Za njega sve što je mnoštveno, što je isprekidano ne postoji, to je privid- ne biće.
U gnoseologiji Parmenid je racionalista. Biće se jedino može shvatiti razumom. Čulima spoznajemo nebiće a to nije istina- to je privid.
Vranci
Vranci su naseljeno mjesto u općini Kreševo, Bosna i Hercegovina. Udaljeno je oko 2 km jugozapadno od Kreševa, smješteno u uskoj dolini potoka Mrganovac na padinama planine Lopata.
Mjesto Kreševo se prvi put u pisanim dokumentima spominje 1435. godine i već tada ima ugled rudarskog centra Bosne. Dolina rijeke Kreševčice predstavlja područje tradicionalnog željeznog zanatstva i rudarstva, u kojem se nalazio veliki broj kovačkih radionica od kojih se veliki broj nalazio u selu Vranci. Početkom XXI vijeka u Vrancima nisu sačuvane kovačke radionice ili majdani, ali je sačuvana arhitektura sela sa karakteristikama zbijenog naselja rudarskometalurškog tipa. Sedam kuća proglašeno je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
U naselju je i most poznat kao ‘’Rimski most’’. Nalazi se na trasi rimskog rudarskog drumskog pravca, čiji ostaci su pronađeni na udaljenosti od oko 400 metara od mosta. Takođe je nacionalni spomenik O njegovom nastanku nema puno podataka, ali se na osnovi same lokacije i morfologije terena može izvesti zaključak da je most na ovom mjestu morao postojati još u antičko vrijeme. Oblik nivelete pokazuje da je nadzemni dio konstrukcije nastao u osmanskom periodu.
NGC 7057
NGC 7057 (također poznat kao ESO 287-17, MCG -7-44-4 i PGC 66708) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 248 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Mikroskop. Najveći prečnik je 1,40 (101 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (72 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 2. septembra 1836. godine.
Tabiini
Tābi‘īni ( "Oni koji dolaze nakon") predstavljaju drugu generaciju muslimana. Rođeni su nakon smrti Muhammeda s.a.w.s., ali su bili savremenici ashaba.
NGC 7057
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Tabiini
Prema hadisu koji se prenosi od Muhammeda, s.a.w.s.: "Najbolja generacija je moja generacija, zatim ona nakon nje, a zatim ona nakon nje." - tabiini su nakon ashaba najbolja generacija muslimana.
Spisak tabiina (nekompletan):
Stara Vas (čvor)
Hrvatska:
Slovenija:
IC 2475
IC 2475 (također poznat kao MCG 5-22-49 i PGC 26851) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 489 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 0,90 (128 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (28 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 10. januara 1900. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Graubünden
Graubünden je kanton smješten na istoku Švicarske sa 188.762 stanovnika (2007). Sa površinom od 7.105 km2, Graubünden je najveći švicarski kanton. Službeni jezici u kantonu su njemački, retoromanski i italijanski i jedini je kanton u Švicarskoj sa tri službena jezika. Glavni grad kantona je Chur.
Kanton se sastoji od 114 općina.
NGC 5552
NGC 5552 (također poznat kao NGC 5558 i PGC 51140) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 349 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,80 (81 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (30 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 8. maja 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
SHFM3P1
Gen za malformaciju podijeljena šaka/stopalo (ektrodaktilija) tip 3 pseudogena 1, znan i kao SHFM3P1, je ljudski gen  sa hromosoma 22.
U vezi stim, u jednoj studiji iz 1998., mađen a je veza izeđu ovog lokusa i činjenice da Proteolitski put ovisan o ubikvitinu cilja mnoge ključne regulatorne proteine za brzu unutarćelijsku degradaciju. Specifičnost ubikvitinacije proteina proizlazi iz E3 ubikvitin-proteinskih ligaza, koje prepoznaju supstratne proteine. Nedavno je analiza E3 koji reguliraju diobu stanica otkrila zajedničke teme u strukturi i funkciji. Jedna posebno raznovrsna klasa E3, koja se naziva kompleksi proteina Skp1p-Cdc53p-F-kutija proteina (SCF), koristi supstrat-specifične adapterske podjedinice koje se nazivaju proteini F-kutije za regrutovanje različitih supstrata u jezgro ubikvitinacijskog kompleksa. Projekti sekvenciranja genoma otkrili su široku lepezu proteina F-kutije, a rani rezultati genetičke analize u nekoliko organizama obećavaju da će proteini F-kutije sudjelovati u regulaciji mnogih procesa, uključujući ćelijsku diobu, transkripciju, transdukciju signala i razvoj. Ubikvitinski sistem unutarćelijske degradacije proteina kontroliše obilje mnogih kritičnih regulatornih proteina. Specifičnost ubikvitinskog sistema je uglavnom određena na nivou prepoznavanja supstrata, korak koji je posredovan E3 ubikvitinskim ligazama.
Analiza mehanizama proteolize usmjerene fosforilacijom u regulaciji ćelijskog ciklusa otkrila je novu klasu E3 ubikvitinsskih ligaza zvanih SCF kompleksi, koji se sastoje od podjedinica Skp1, Rbx1, Cdc53 i bilo kojeg od velikog broja različitih F-kutijskih proteina. Specifičnost supstrata SCF kompleksa određena je zamjenjivom proteinskom podjedinicom F-kutije, koja regrutuje specifičan skup supstrata za ubikvitinaciju u jezgro kompleksa sastavljenog od Skp1, Rbx1, Cdc53 i E2 enzima Cdc34. Proteini F-kutije imaju bipartitnu strukturu - zajednički motiv F-kutije povezuje proteine F-kutije sa Skp1 i jezgrom kompleksa, dok divergentni motivi interakcije protein-protein selektivno vezuju svoje srodne supstrate. Do danas su svi poznati SCF supstrati prepoznati na način koji je striktno ovisan o osforilaciji, čime se povezuju unutarćeliske signalne mreže sa ubikvitinskim sistemom.
Mnoštvo različitih proteina F-kutije u bazama podataka sugerira da će mnogim putevima upravljati SCF-ovisna proteoliza. Zaista, genetička analiza otkrila je uloge proteina F-kutije u različitim signalnim putevima, u rasponu od senzora nutrijenata u kvascima do očuvanih razvojnih puteva kod biljkama i životinja. Štaviše, strukturna analiza je otkrila veze predaka između SCF kompleksa i dvije druge E3 ubikvitin ligaze, sugerirajući da je kombinatorna upotreba adapterskih proteina specifičnih za supstrat evoluirala kako bi omogućila regulaciju mnogih ćelijskih procesa.
Rajko Mitić
Za reprezentaciju Jugoslavije je odigrao 59 utakmica (debitovao 9. maja 1946) i postigao 32 gola. Učestvovao je na svjetskim prvenstvima u Brazilu 1950 godine i u Švicarskoj 1954., a bio je sudionikom i dva olimpijska turnira - 1948. godine u Londonu i 1952. u Helsinkiju, na kojima je reprezentacija Jugoslavije osvojila srebrna odličja. Zbog korektne igre ostao je upamćen kao veliki džentlmen fudbala.
Bio je kapetan olimpijskog tima iz Helsinkija, koji je u sastavu: Beara, Stanković, Crnković, Čajkovski, Horvat, Boškov, Ognjanov, Mitić, Vukas, Bobek i Zebec, odigrao svih šest utakmica olimpijskog turnira.
Preminuo je u Beogradu nakon duge bolesti 30. marta 2008. u 86. godini.
Stara Vas
Stara Vas je naseljeno mjesto u sastavu grada Paga, na ostrvu Pagu, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Pag.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Stara Vas je imala 90 stanovnika.
Napomena: ''U 1991. nastalo izdvajanjem iz naselja Dinjiška u kojemu su sadržani podaci u 1857., 1869. i 1931.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Stara Vas je imalo 101 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Jura (kanton)
Jura je kanton smješten na sjeverozapadu Švicarske sa 69.555 stanovnika (2007). Službeni jezik u kantonu je francuski. Glavni grad kantona je Delémont.
NGC 2652
NGC 2652 (također poznat kao IRAS 09400-0328, MCG 0-25-8, NGC 2974, PGC 27762 i UGCA 172) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 88 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Sekstant. Najveći prečnik je 3,40 (87 hiljada sg) a najmanji 2,1 uglovnih minuta (54 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Ormond Stone 1886. godine.
Jura (kanton)
Kanton se sastoji od 57 općine.
NGC 2652
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nenad Marković
Nenad Marković (rođen 6. juna 1968. u Doboju, Bosna i Hercegovina) je bivši bosanskohercegovački košarkaš i igrač KK Bosna. Trenutno je trener KK Dijona
Karijera
Karijeru je započeo u KK Igman Ilidža, nakon čega su ga zapazili skauti U-16 KK Bosna Sarajevo koju je tada trenirao Mladen "Makso" Ostojić.
Nenad je igrao u mlađim kategorijama KK Bosne par godina, da bi u sezoni 1989/90 prešao u prvi tim i postao starter. Na kraju te sezone njegov kvalitet je nagrađen pozivom u Jugoslovensku reprezentaciju koju je vodio poznati stručnjak Dušan Ivković. Međutim, Nenad nije otišao sa reprezentacijom na Svjetsko Prvenstvo u Argentini 1990. godine koje je Jugoslavija osvojila.
Marković je nastavio napredovati, igrajući redovno za KK Bosnu iduce dvije sezone, sve do rata u njegovoj domovini Bosni i Hercegovini. Sljedećih 14 sezona Marković je igrao po cijeloj Evropi, uključujući Italiju, Španiju, Francusku, Izrael i Grčku. Dok je u Francuskoj nastupao za Limoges, imao je čast da nastupi na Francuskom All Star meču, gdje je i pobjedio na takmičenju u šutevima za tri poena.
Također je igrao mnoge važne mečeve za reprezentaciju Bosne i Hercegovine, uključujući dva legendarna meča protiv Hrvatske u novembru 1997. i novembru 1998. koji su ga promakli u jednog od najboljih sportista Bosne i Hercegovine svih vremena. Neno se 2004. godine vratio u svoj matični klub Bosnu da završi igračku karijeru što se desilo 2006. godine, nakon punih 18 godina aktivnog bavljenja košarkom.
Nakon povlačenja, Nenad je postao selektor reprezentacije Bosne i Hercegovine, i trener KK Bosne odakle se povukao nakon što nije ispunio zadani cilj, a to je osvajanje titule prvaka države. U oktobru 2007. godine Marković je postao trener Grčkog kluba Panionios iz Atine, koji je odveo do kvalifikacija za Euroligu, što je bio najveći uspjeh kluba u 12 sezona. Ipak je dobio otkaz, i zamijenio ga je Aleksandar Trifunović.
Operacija "Drina '93"
Operacija "Drina 93" kodni je naziv za operaciju Vojske Republike Srpske izvršenu u zimu 1993/1994. Obuhvatala je niz manjih operacija usmjerenih protiv jedinica Armije RBiH na olovskom, teočansko-zvorničkom, tešanjsko-maglajskom i bihaćkom bojištu. Nijedna od četiriju operacija VRS nije se završila uspješnim ishodom. Po obimu upotrijebljenih snaga i materijalno-tehničkih sredstava, trajanju i pravcima djelovanja, "Drina 93" predstavlja najdužu i najkompleksniju operaciju VRS tokom rata u Bosni i Hercegovini.
Uvod
Srpska vojna strategija krajem 1993. i početkom 1994. zasnivala se na nanošenju odlučnog vojnog poraza Armiji RBiH kako bi se Vlada Republike Bosne i Hercegovine primorala na potpisivanje mirovnog sporazuma povoljnog za srpsku stranu. Plan operacije "Drina 93" izradio je tokom ljeta 1993. Generalštab VRS na čelu s Ratkom Mladićem. VRS je računala na iscrpljenost snaga Armije RBiH uslijed rata na dva fronta, te nemogućnost opskrbe MTS-om, municijom, hranom i drugim potrepštinama uslijed blokade teritorija od Hrvatske vojske i Hrvatskog vijeća odbrane. Strateška ofanziva koja je barem na početku nosila kodni naziv "Drina 93" uključivala je četiri različite operacije: Primarni napad izvršen na olovskom bojištu za cilj je imao odvajanje Drugog korpusa i slobodnih teritorija sjeveroistočne Bosne od Srednje Bosne i Trećeg korpusa, te stvaranje rezervnog koridora dolinom Krivaje ka Ozrenu. Srbi su se nadali da će uspjeh "Drine 93" primorati Vladu Republike Bosne i Hercegovine na predaju ili da će uspjeti sklopiti zaseban sporazum sa Selimom Bešlagićem, načelnikom Tuzle, po ugledu na sporazum s Fikretom Abdićem u Cazinskoj krajini. Ukoliko se ovi scenariji ne bi ostvarili, "Drina 93" je predviđala uništenje 2. korpusa. Ipak, borbena dejstva će pokazati da je mogućnost VRS da porazi utvrđene jedinice Armije RBiH znatno opala od početka rata.
Olovsko bojište
Olovo leži na glavnom putu između Tuzle i Sarajeva, koji je iz pravca Sarajeva do područja Olova cjelokupno bio pod kontrolom VRS, te na sekundarnim putevima između Tuzle i Zenice. Cilj VRS bio je zauzeti grad, napredovati prema sjeveru s ciljem presijecanja putnih komunikacija i potom izvršiti konsolidaciju zauzetih teritorija. Ukoliko bi ova operacija bila uspješna, predviđeno je bilo da snage VRS jačine 10.000 boraca iz sastava najmanje triju različitih korpusa obnove napad s ciljem spajanja s jedinicama VRS na Ozrenu, oko 35 km od Olova, čime bi u okruženje pao 2. korpus Armije RBiH.
Na početku rata, snage VRS zauzele su sva olovska sela uz rijeku Stupčanicu te došle pred sam grad čija se šira okolica našla u okruženju s tri strane. Ofanzivu je Olovo dočekalo u veoma teškom stanju; dolazila je zima, veliki broj sela bio je spaljen, stanovništvo se većim dijelom iselilo niz dolinu Krivaje, a stigao je veliki broj izbjeglica (iz Ilijaša, Han-Pijeska, Sokoca i Podrinja). Uz svakodnevna stradanja, nedostajalo je lijekova i medicinske opreme, a hrana i životne potrepštine znatno su poskupile. Pad u potpuno okruženje uslijed saradnje vareškog HVO-a s VRS izbjegnut je nakon zajedničke operacije jedinica 2. i 3. korpusa izvršenoj početkom novembra 1993.
Olovsko bojište, dužine 35 km, prostiralo se od Olovskih Luka (oko 3 km istočno od grada) do džepa HVO-a u Daštanskom kojeg su činili ostaci vareškog HVO-a (brigada "Bobovac"). Olovo se nalazilo na oko 7 km sjeverno od linija direktno na jugu, zaštićeno nizom brda visine preko 1.000 metara. Između Nišićke visoravni i Daštanskog prostirao se uski klin VRS-a oko sela Brgula. Najžešće borbe tokom "Drine 93" vodile su se u rejonu Kruševa i okolice. Na ovom području nalaze se, osim Kruševa, naselja Donji i Gornji Bakići, Dolovi, Musići i Klinčići, te dominantni objekti koji se nadovezuju na planinski vijenac Zvijezdu: Gradina, Konjsko, Kozlovac, Popletna strana i Mačak. Od izuzetnog operativno-taktičkog značaja bila je kota Greda koja je omogućavala kontrolu nad Crnoriječkom visoravni i Olovom. Oko Kruševa, duž Grede, preko Krivajevića i Nišića, VRS je instalirala veliki broj artiljerijskog oružja i oklopnih vozila. S ovog područja vršena su artiljerijska dejstva ka dolini Krivaje i ka Olovu i prigradskim naseljima.
Raspored snaga
Granica Sarajevsko-romanijskog i Drinskog korpusa VRS prostirala se južno od Olova, tako da je nejasno koji je korpus predvodio operaciju. Naspram slobodnih teritorija Olova raspoređena je bila 2. romanijska motorizovana brigada iz sastava Drinskog korpusa uz dijelove 1. ilijaške pješadijske brigade iz sastava Sarajevsko-romanijskog korpusa. Ove jedinice su tokom trajanja "Drine 93" pojačali najmanje jedna taktička grupa iz sastava 1. krajiškog korpusa (po jedan bataljon iz 6. sanske lake pješadijske brigade, 11. mrkonjićke lake pješadijske brigade i 43. prijedorske motorizovane brigade), dijelovi 65. zaštitnog motorizovanog puka, bataljon iz 1. gardijske motorizovane brigade Glavnog štaba, manevarske jedinice linijaških brigada Sarajevsko-romanijskog korpusa i mješovite jedinice iz sastava nekoliko brigada Drinskog korpusa. U napadima na olovskom bojištu sveukupno je učestvovalo oko 10.000 boraca VRS. U rejonu Kruševa i Crnoriječke visoravni učestvovao je i određen broj grčkih i ruskih plaćenika.
Jezgro odbrambenih snaga Armije RBiH činile su 1. brdska brigada iz sastava OG-3 2. korpusa i 126. brdska brigada iz sastava OG Visoko 6. korpusa. Glavni dio pojačanja poslao je 2. korpus koji je preusmjerio lokalne rezerve iz sastava OG-3, poslavši uz to i taktičke grupe iz sastava OG-2 i OG-5 (po bataljon iz 1. tuzlanske brigade, 2. tuzlanske brigade, 109. brdske brigade, 111. brdske brigade i 117. brdske brigade). Taktičku grupu poslao je i 3. korpus, a 6. korpus preusmjerio je lokalne rezerve iz sastava OG Visoko. U borbama vođenim sredinom januara 1994. učestvovaće i jedinica "Živiničke ose". Sveukupno, tokom trajanja "Drine 93" na olovskom bojištu raspoređeno je bilo oko 12.000 boraca Armije RBiH.
Borbena dejstva
Početni napad VRS izvršen je u dva pravca, istočno i zapadno od Olova. Uspjeha je imao samo na zapadnom pravcu: VRS je zauzela nekoliko sela napredujući 1–2 km, ali je dalje napredovanje zaustavio jak otpor jedinica Armije RBiH na planini Zvijezdi. Na desnom pravcu napada, jedinice VRS su napredovale ka Olovskim Lukama s istoka došavši na obode sela, ali nisu uspjele probiti linije odbrane 1. brdske brigade. Ofanziva "Drina 93" započela je u jutarnjim satima 9. novembra 1993. jakim djejstvima artiljerije i oklopnih vozila po Olovu i položajima branilaca, nakon čega je u 8:15 izvršen jak tenkovsko-pješadijski napad VRS na liniju odbrane 2. brdskog bataljona (Salikovac - Gradina - Konjsko); ovaj napad je odbijen, a uništen je i tenk. U isto vrijeme, kombinovani napad praćen artiljerijskim djejstvima po gradu i linijama odbrane započeo je i u rejonu Crne Rijeke. Duž linije odbrane Kundakov grob - Gradina - Šehovići - Mačak - Hajde - Kosići - Tramošnjak (raskršće) - Grad odbijeno je više napada. Zbog složene situacije, u noći 9/10. novembra izvršena je konsolidacija linija odbrane s pristiglim jedinicama iz 2. korpusa.
Učestali napadi VRS bili su neuspješni, pogotovo nakon što je 2. korpus na olovsko bojište preusmjerio veći dio rezervi, gdje su kao pojačanje došli i dijelovi 3. i 6. korpusa. VRS je ubrzo promijenila pravac napada, neuspješno napadajući direktno s juga ka gradu linijom Kruševo - Bakići - Kremenjača. 16. novembra, u rejonu Mačka i Gradine, jedinice Armije RBiH uništile su tenk M-84 i Pragu. U popodnevnim satima 21. novembra, nakon uobičajenih granatiranja linija odbrane i grada, uslijedio je žestok tenkovsko-pješadijski napad VRS na pravcu Ajdinovići - Bakići. I ovaj napad je odbijen. U ranim jutarnjim satima 22. novembra, tokom priprema VRS za novi napad, branioci su u rejonu škole u Ajdinovićima uništili dva tenka T-55 na što su srpske snage odgovorile artiljerijskim djelovanjem po liniji Kruševo - Bakići - Kremenjača i civilnim ciljevima. U 13:00 izvršen je još jedan napad na pravcu Ajdinovići - Bakići u kojem su VRS naneseni teški gubici: 30 poginulih, preko 50 ranjenih i dva uništena tenka. Gubici u redovima Armije RBiH bili su minimalni.
VRS 29. novembra uvodi nove snage za neuspješan napad u rejonu Mačka. Po civilnim objektima i linijama odbrane djejstvovali su neprijateljska avijacija, borbeni helikopteri, te raketni sistemi Oganj i Orkan. Novi jači napadi VRS uslijedili su 10. decembra iz pravca Gajina i Ajdinovića na Salikovac i Močilo, te na područje Kozlovac - Kundakov grob. Tokom ovih borbenih djejstava uništen je tenk T-55. Zbog herojskog držanja u borbama oko Olova, Predsjedništvo Republike Bosne i Hercegovine 14. decembra dodijelilo je 1. brdskoj brigadi počasni naziv slavna.
Ofanziva VRS kulminaciju je doživjela 26. decembra kada su odbijeni napadi na pravcu Konjsko brdo - Velika bukvica - Kremenjača. U 14:00 27. decembra branioci su primorani povući se na rezervni položaj nakon napada VRS u rejonu Kruševa i Kremenjače pravcem Gornje Kruševo - Groblje - Donje Kruševo. U kontranapadu narednog dana vraćene su početne linije odbrane, a uništen je i tenk T-55 uz nanesene velike gubitke neprijatelju u živoj sili. Uporedo s borbenim djejstvima vršeno je inžinjerijsko uređivanje linija.
Ofanziva se nastavila i u januaru 1994. Glavni pravac napada bilo je Kruševo, gdje su jedinice Armije RBiH trpjele velike gubitke. Da bi se odvukla pažnja, vršeni su napadi i po ostalim linijama odbrane. Pad Kruševa omogućio bi VRS da izbije na potez Kruševo - Dolovi i time izađe na putnu komunikaciju Olovo - Sarajevo.
14. januara u 14:00, mješovita brigada iz sastava Hercegovačkog korpusa (po jedan mješoviti bataljon iz sastava 8. hercegovačke motorizovane brigade, 15. hercegovačke pješadijske brigade i 18. hercegovačke lake pješadijske brigade), uz podršku elitne 63. padobranske brigade Vojske Jugoslavije koja je ranije uzela učešća u borbama oko Teočaka, uspijeva probiti linije odbrane Armije RBiH, zauzevši Kruševo na desnom krilu. Tom prilikom iz stroja je izbačen veliki broj boraca Armije RBiH, uključujući i Senahida Bolića Bolu, komandanta 2. bataljona 1. brdske brigade, koji će preminuti od posljedica ranjavanja 22. januara 1994. Novu liniju odbrane "Živiničke ose", koje su na olovsko bojište stigle 12. januara, i jedinice 1. brdske brigade uspostavile su na rubu šume Bjelice. uslijed dejstva haubice 155 mm i višecjevnog bacača raketa iz Krivajevića, branioci se povlače na novu liniju odbrane od Đulovića, preko Vrhova do puta Dolovi - Kruševo. Padom mraka borbe su jenjavale. Palo je i Prgoševo, čime se VRS približila Olovu na 3 km.
U Olovo su, radi stabilizacije linija, 15. januara stigli Vahid Karavelić, komandant 1. korpusa, i Ramiz Šuvalić, zamjenik komandanta 2. korpusa. Tokom tog dana vršene su pripreme na obje strane. Jedinice VRS planirale su zauzimanje Dolova, a nakon toga i Olova. "Ose" dobijaju zadatak da 16. januara iz pravca Prgoševa izvrše napad na Kruševo uz sadjejstvo s jedinicama 1. brdske brigade i 1. samostalnog sokolačkog bataljona, te jedinicom Vojne policije 2. korpusa "Balta". U bliskoj borbi u rejonu Kruševa, VRS su naneseni ogromni gubici od kojih se na olovskom bojištu nije oporavila do kraja rata. Daljnja aktivnost VRS ogledala se u neprestanom granatiranju Olova i prigradskih naselja. Nove linije odbrane jedinice Armije RBiH uspostavile su na području Prgoševa. Posljednji napad VRS izvršen je upravo na nove linije odbrane 21. januara. Odbijanjem ovog napada zaustavljena je i operacija "Drina 93" na olovskom bojištu.
Zvorničko-teočansko bojište
Napad na zvorničko-teočanske slobodne teritorije koordinisan je s olovskom operacijom. Operacija na ovom bojištu nosila je naziv "Kladanj 93" (ili "Seminar") i imala je za cilj okupaciju slobodnih teritorija, te zauzimanje brane ugljevičke termoelektrane, koja se nalazi na jezeru Sniježnici, i putne komunikacije Lopare - Priboj - Sapna - Zvornik. Operaciju je predvodio Novica Simić, komandant Istočnobosanskog korpusa VRS.
Raspored snaga
Snage VRS na području zvorničko-teočanskog bojišta sa zapada i sjevera činile su 1. majevička laka pješadijska brigada i 2. majevička laka pješadijska brigada iz sastava Istočnobosanskog korpusa. One su tokom trajanja ofanzive pojačane 1. bijeljinskom lakom pješadijskom brigadom "Panteri". S južne i istočne strane bojišta prostirala se zona odgovornosti 1. zvorničke pješadijske brigade iz sastava Drinskog korpusa. Nju je tokom trajanja ofanzive pojačala specijalna jedinica "Vukovi sa Drine". Sveukupno, napadačke snage brojale su oko 5.000 boraca.
Na području slobodnih zvorničko-teočanskih teritorija prostirale su se zone odgovornosti 1. teočanske brigade "Hajrudin Mešić" i 206. brdske brigade. Značajan doprinos slamanju "Seminara" dale su i druge jedinice: 210. viteška brigada, jedinica MUP-a iz Teočaka, "Živiničke ose", dijelovi jedinica tuzlanskih brigada, "Crni vukovi" i Izviđačko-diverzantski vod 212. bosanske brigade. Odbrambene snage sveukupno su brojale oko 4.000 boraca.
Borbena dejstva
Napad VRS započeo je 20. novembra granatiranjem Teočaka raketama SA-2. Na zvorničkom bojištu dugo očekivana ofanziva započela je granatiranjem vitiničkog zaseoka Hanđelića u 8:10. Ubrzo su se na udaru artiljerije našla i ostala naselja na slobodnoj teritoriji, te linije odbrane. Ispaljene su i tri rakete zemlja-zemlja. Situaciju je dodatno otežavalo to što su dijelovi manevarskih jedinica 206. brdske brigade nekoliko dana ranije poslati na vareško bojište.
Glavne snage VRS angažovane su na pravcima Ugljevik - Veliki greben - Bilalići, Lokanj - Mirkova kuća - Laze - Praznitorba i Priboj - Džemat - Obršine, a pomoćne na pravcima Ugljevik - Peljave - Jasikovac, Rakovac - Savići - Ravni Zavid - Sandići, Ravne njive - Zečija kosa, Bijela zemlja - Kovačevići, Boškovići - Hanđelići, Parlog - Zaseok i Pandurica - Zaseok.
21. novembra VRS bez većih borbi vrši pomjeranje svojih linija odbrane te zaposjeda do tada samo vatrom kontrolisane međuprostore u rejonima Laze - Zečija kosa i Obršine - Skakovica. U cilju obmanjivanja jedinica Armije RBiH, VRS vrši napad podržan artiljerijom u rejonu Nikolića i Pošajtovca. U Lazama pripadnici VRS uspijevaju probiti liniju odbrane u rejonu tt. 610 nakon čega ih interventna jedinica iz sastava 1. teočanske brigade vraća na početne položaje.
22. novembra, uslijed teškog stanja, u posjetu zone odgovornosti 206. brdske brigade došao je komandant OG-4 Muharem Efendić. Narednog dana na slobodne teritorije vratili su se borci iz Vareša. 27. novembra uočena su pregrupisavanja VRS na području Hanđelića, Zaseoka i Skakovice koja se našla pod udarom iz više pravaca. Napadi na Skakovicu nastavili su se i narednog dana, a preko noći 27/28. novembra VRS ukopava tenkove i uspostavlja linije odbrane na Visokoj glavici, ključnoj koti u međuprostoru između Zečije kose i Teočaka.
Na zvorničko bojište 29. novembra stižu "Živiničke ose", koje se smještaju u Goduš u stanju borbene pripravnosti. 2. decembra u 15:00, zajedno s Interventnim vodom 3. bataljona 206. brdske brigade, "Ose" vraćaju objekat Završkog brda, izgubljen u 13:45, nanoseći neprijatelju velike gubitke u ljudstvu. U rejonu obližnjeg Ravnog Zavida likvidirano je pet vojnika VRS nakon što su se uspjeli probiti do rovova branilaca.
Preko noći 3/4. decembra VRS vrši napad na Zečiju kosu, a borbe se nastavljaju i 5. decembra. Uz stalne napade i artiljerijska djelovanja, VRS utvrđuje linije odbrane na Visokoj glavici i Kikovima. 6. decembra, u neuspješnom pokušaju da se protjeraju jedinice VRS s Visoke glavice, poginula su dva borca 206. brdske brigade. Istog dana borci 206. brigade uništili su protivavionski mitraljez i njegovu posadu u rejonu Dugog Dijela.
Od 7. decembra manevarske jedinice 206. brdske brigade vrše intenzivna izviđanja neprijateljskih položaja na Visokoj glavici i Kikovima. Četiri dana kasnije, jedinice Armije RBiH uspijevaju protjerati pripadnike VRS s Visoke glavice, nanoseći im pri tome velike gubitke. Poginula su i tri pripadnika Armije RBiH (jedan od posljedica ranjavanja). Predsjedništvo Republike Bosne i Hercegovine dodijelilo je 14. decembra 206. brdskoj brigadi, za zasluge u odbrani domovine, najviše kolektivno priznanje viteška.
Operaciju "Seminar" obilježila su svakodnevna dejstva VRS iz raznih oruđa po slobodnim zvorničko-teočanskim teritorijama. "Seminar" je okončan 24. decembra 1993. potpunim neuspjehom VRS; sve važnije linije odbrane na ovom bojištu ostale su pod kontrolom Armije RBiH. Gubici Armije RBiH bili su: 30–40 poginulih i 137 lakše i teže ranjenih. Gubici VRS bili su: oko 200 poginulih, više stotina ranjenih, pet uništenih tenkova, te po jedan oklopni transporter i Praga. Borci Armije RBiH zarobili su tri puškomitraljeza M84, dva puškomitraljeza M53, 25 pušaka i 20.000 metaka raznih kalibara.
Raspored snaga
Operacija "Drina" na maglajsko-tešanjskom bojištu izvršena je u dvije faze. U prvoj fazi, na jugozapadnom pravcu napada, snage VRS činili su: veći dio 27. derventske motorizovane brigade, dijelovi 2. oklopne brigade, 4. bataljon 43. prijedorske motorizovane brigade i dva do tri bataljona iz 1. prnjavorske lake pješadijske brigade i 1. teslićke lake pješadijske brigade. Naspram Maglaja, na istočnoj obali Bosne, nastupala je barem jedna brigada iz sastava TG Ozren, vjerovatno 3. ozrenska laka pješadijska brigada pojačana manevarskim jedinicama iz triju drugih ozrenskih brigada VRS. HVO je prema Maglaju rasporedio dva do tri bataljona 111. brigade i bojnu "Andrija Tadić". Sveukupno, u prvoj fazi napada učestvovalo je 4.000–5.000 boraca VRS i 1.000–2.000 boraca HVO-a. U drugoj fazi, na sjeverozapadnom pravcu napada, glavnu snagu činila je 16. krajiška motorizovana brigada, podržana na lijevoj strani jedinicama 1. krnjinske lake pješadijske brigade, a na desnoj jedinicama 1. teslićke pješadijske brigade. U borbama je učestvovao i 4. bataljon 43. prijedorske motorizovane brigade, a 16. krajiška je kasnije pojačana 1. gradiškom lakom pješadijskom brigadom. Sveukupno, u drugoj fazi napada učešća je uzelo 4.000–5.000 boraca VRS. Pomoćne napade južno od Doboja vršili su 1. dobojska laka pješadijska brigada, 2. banjalučka laka pješadijska brigada, 4. banjalučka laka pješadijska brigada i dijelovi 2. oklopne brigade.
Jezgro odbrambenih snaga OG-7 Jug na jugozapadnom pravcu napada činile su 201. brdska brigada i 204. brdska brigada, ukupne jačine 4.500 boraca. Glavni teret napada u drugoj fazi ofanzive podnijele su 110. brigada HVO Usora i 207. "pousorska ljuta", ukupne jačine oko 5.000 boraca; podršku su pružale 202. slavna brdska brigada "garava" i 203. motorizovana brigada "Doboj-Bosna" koja je branila slobodne teritorije južno od Doboja koje su se našle na udaru pomoćnih napada VRS.
Borbena dejstva
Udruženi napad jedinica 1. krajiškog korpusa VRS i žepačkog HVO-a počeo je početkom decembra 1993, pod komandom Vladimira Arsića. Cilj VRS bio je zauzimanje slobodnih teritorija na ovom području čime bi osigurala Doboj i Ozren, te zauzimanje putnih komunikacija. Glavne borbe vodile su se duž niza brda visine od 300 do 600 m koja se prostiru na području istočno od Teslića i južno od Maglaja. Uz ova brda prostire se i glavni put koji vodi od Maglaja ka Tešnju. Jedinice HVO-a zauzele su 5. decembra brdo Banderu čime su presjekle put Maglaj - Tešanj. Sredinom decembra, TG Ozren vršila je pomoćne napade na istočnoj obali Bosne, ali oni nisu značajnije uticali na razvoj ofanzive. Osim pada Bandere, VRS i HVO nisu ostvarili značajnije uspjehe niti su okružili Maglaj, mada su se uspjeli približiti gradu. Do 1. januara napad je okončan.
Dvije sedmice kasnije otpočeo je novi napad, kodnog naziva "Pepeljara", s težištem u sjevernom dijelu enklave uz sekundarne napade prema Maglaju s istoka i juga. Glavni napad 16. krajiške brigade bio je usmjeren na dio bojišta dug 10 km između brda Bandere i rijeke Usore prema Jelahu, pravcem Prnjavor - Vitkovci - Jelah. 21. januara, četiri dana nakon početka druge faze ofanzive, jedinice OG-7 napredovale su iz Maglaja, probivši linije odbrane HVO-a u dužini od 2 km i zauzevši nekoliko naselja. VRS je početkom februara iz pravca Doboja započela neuspješan napad prema Ularicama. Sredinom februara obnovljen je napad na glavnom pravcu, ali nije uspio probiti linije odbrane Armije RBiH i 110. brigade HVO-a. Još jači napad VRS odbijen je krajem mjeseca. I pored niza poraza, ofanziva se nastavila i u martu sve do potpisivanja Vašingtonskog sporazuma i deblokade Maglaja.
Raspored snaga
Na bihaćkom bojištu položaje VRS obično su držale tri lahke pješadijske brigade. Zona odgovornosti 15. bihaćke lake pješadijske brigade prostirala se direktno južno i jugoistočno od grada, dok su se na Grabežu rotirale 1. drvarska laka pješadijska brigada, 3. petrovačka laka pješadijska brigada i 17. ključka laka pješadijska brigada. Nakon neuspjeha "Drine 93" na bihaćkom bojištu, sve tri brigade biće primorane preuzeti položaje na Grabežu istovremeno. Jugozapadno i zapadno od grada, u rejonu Plješevice, položaje su držale jedinice Srpske vojske Krajine. Za vrijeme trajanja ofanzive, četiri linijaške brigade pojačane su bataljonom 6. sanske lake pješadijske brigade i odredima Specijalne brigade policije iz Prijedora i Banja Luke. Dijelovi 5. glamočke lake pješadijske brigade na bojište su poslati sredinom februara. Vatrenu podršku pružali su 2. mješoviti artiljerijski puk i jedan oklopni bataljon. Sveukupno, napadačke snage brojale su oko 5.000 boraca.
Na linije odbrane Armije RBiH na Grabežu razmještena je bila mješavina bataljona iz nekoliko različitih brigada 5. korpusa, prije svega 501. brdske brigade, 502. slavne brdske brigade, 503. brdske brigade i 1. bosanske oslobodilačke brigade. Jedinica HVO-a, 101. pukovnija "Ante Knežević-Krpe", branila je položaje južno i jugozapadno od grada. Snage odbrane sveukupno je činilo oko 4.000–5.000 boraca.
Borbena dejstva
Ciljevi operacije na bihaćkom bojištu bili su zauzimanje željezničke pruge uz rijeku Unu sjeverno od Bihaća koja povezuje Knin i Banja Luku izbijanjem klinom u kanjon Une, razbijanje jedinica 5. korpusa na Grabežu, uništenje hidroelektrane na Kosteli, zatvaranje putne komunikacije Bihać - Cazin, a kasnije, u sadjejstvu sa Srpskom vojskom Krajine i Narodnom odbranom Zapadne Bosne, zauzimanje Bihaća. Ipak, VRS je ovu operaciju izvodila samostalno ne uspjevši za nju pridobiti svoje saveznike.
Ofanziva 2. krajiškog korpusa, pod komandom Gruje Borića, počela je 6. februara. Napadu je prethodila dugotrajna artiljerijska priprema duž linija odbrane, ali i po područjima unutar zona odgovornosti brigada 5. korpusa. U 6:55 započeo je napad duž grabeškog dijela bojišta. Glavne snage VRS je uputila preko Zaloškog grabeža, a pomoćne duž Alibegovića kose s Hasinim vrhom i na pravcu Međugorska kosa - Jezerska glavica. Na glavnom pravcu napada angažovane su snage jačine jedne brigade, a na pomoćnom jednog do dva bataljona. Linije odbrane probijene su samo u zoni odgovornosti 501. brigade u dužini od 4 do 6 km na grabeškom dijelu bojišta, čime je VRS izbila na liniju Mala zečica - Cerik - Barakovac. U ovim borbama desetkovan je 3. bataljon 501. brigade. Uvođenjem svježih snaga iz 501, 505. (specijalne jedinice "Hamze" i "Gazije") i 511. brdske brigade zaustavljen je prodor neprijatelja. Nova linija odbrane bila je Greben iznad Velikog i Malog Založja - Kazazi - Vijenac - Pokojske majine - Cerik - Spahića glavica - Čelar.
Na grmuško-srbljanskom dijelu bojišta, VRS je napala na Alibegovića kosu s Hasinim vrhom i Vrškom, te na selo Kurtoviće. Pokušajem proboja ka Spahića glavici, a sa sjeverne strane Jezerskoj glavici, VRS je željela okružiti Alibegovića kosu, značajan objekat za kontrolu Grabeškog i Grmuškog platoa, ali to nije uspjela čime su bokovi jedinica VRS na Grabežu ostali ranjivi. U toku 7. februara izvršen je napad na Hasin vrh iz pravca Podova i Krmečkog vrha, ali su ga odbile jedinice 5. korpusa. U ponovljenom napadu probijene su linije odbrane 503. brigade na Vršku. Sutradan su snage 503. i 504. brdske brigade u protivnapadu ponovo zaposjele stare linije odbrane. VRS je i dalje nastavila napadati na ova dva objekta, ali ih nije uspjela zauzeti. S ciljem vezivanja jedinica 5. korpusa, SVK i NOZP vršili su stalna pregrupisavanja. Na pravcu prema Spahića glavici napad je usporen aktivnim djejstvima združenih snaga 505. brigade, 511. brigade, 1. bosanske brigade, Inžinjerijskog bataljona i drugih jedinica.
U toku 9. februara pojačan je intenzitet napada na Grabeškom i Grmuško-srbljanskom platou. Pristigle snage VRS odmah su ubačene u borbe na pravcima prema Hasinom vrhu i Vršku, te Spahića glavici. Ipak, bilo je jasno da je prodor zaustavljen te da je glavno pitanje za VRS kako očuvati dostignute linije. U periodu od 10. do 12. februara napad VRS je preusmjeren na linije odbrane 5. korpusa na Čekrlijskoj gredi i Vijencu, s ciljem da se ugroze Čavkići, Vinica, Založje i Čekrlije, te glavna cesta Bihać - Pokoj - Kostela. Na južnom dijelu bojišta, pripadnici HVO-a napustili su 12. februara objekat Mrđu (tt. 489), značajan za odbranu Sokoca i hrvatskih sela Dobrenice i Skočaja, uslijed napada 10–15 pripadnika VRS.
16. februara jedinice NOZP napale su na linije odbrane Armije RBiH na dva pravca. Napad je odbijen u rejonu Donja Lučka - Gornja Lučka - Crna gora (tt. 408), ali je bio uspješan na području Tršca gdje su pala naselja Rekići i Delići. Ohrabreni tim uspjehom, započinju napad i u pravcu Fajića brdo - Pjanići. Nakon pregrupisavanja, 503. brigada u protivnapadu povratila je Rekiće i Deliće. Istog dana potpisan je sporazum o prekidu vatre kojeg pripadnici NOZP nisu poštovali.
U jutarnjim satima 19. februara VRS nastavlja granatiranje položaja 5. korpusa na Grmuško-srbljanskom i Grabeškom platou, da bi u 13:15 krenula u pješadijski napad na linije odbrane 501. brigade na Zaloškom grabežu. Napad je izvodio banjalučki odred Specijalne brigade policije, jačine 80–100 ljudi, ojačan dvama tenkovima T-55. U toku ovog napada glavnina snaga VRS napadala je ka Barakovcu. Nakon žestokog otpora, VRS je vraćena na početne položaje uz gubitke od desetak poginulih i uništen tenk. Gubici 5. korpusa bili su: tri poginula, tri teže i sedam lakše ranjenih. Pošto VRS nije uspjela dalje napredovati na grabeškom dijelu bojišta, težište napada prenijeto je na Hasin vrh i Vršak na Alibegovića kosi. Napad je izvođen iz pravca Crnog jezera i Oklanka. Na južnom dijelu Zaloškog grabeža VRS je žestoko napadala na Vijenac iznad Založja i Barakovca kako bi otklonila moguće ugrožavanje svog lijevog južnog boka. Linije odbrane nisu pomjerene ni na Alibegovića kosi ni na Vijencu, a VRS je u napadima pretrpjela znatne gubitke u živoj sili i tehnici.
Borbena dejstva 21. februara započela su granatiranjem linija odbrane 5. korpusa na Grmuško-srbljanskom i Grabeškom platou, ali i naselja iza linija odbrane. I ovaj napad naišao je na čvrstu odbranu. U narednim danima VRS uglavnom vrši uvođenje novih jedinica u borbu. Ujutro 27. februara, nakon artiljerijske pripreme duge četiri sata, u 10:00 počeo je pješadijski napad u više pravaca u rejonu Hasinog vrha i Barakovca. 5. korpus odbio je očekivani napad uz nanesene teške gubitke neprijatelju. Narednog dana odbijen je i napad na tt. 563 na Alibegovića kosi.