cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Svetislav Tisa Milosavljević
Mada se, u uniformi našao silom prilika, zavolio je oficirsku službu pa se stalno teoretski i praktično usavršavao. Izrastao je u općepriznati autoritet za pitanja vojnog saobraćaja, uz istovremeno napredovanje koje će mu krajem 1925. godine donijeti i čin brigadnog generala.
Bedlamova kocka
mini|Bedlamova kocka mini|Elementi Bedlamove kocke
Svetislav Tisa Milosavljević
Zahvaljujući mnogo puta potvrđenoj stručnosti i revnosti, kralj Aleksandar ga je decembra 1926. godine izabrao za ministra saobraćaja, ali ga je zaobišao pri rekonstrukciji vlade u julu 1928. godine, iako je za prethodnih 19 mjeseci Milosavljević ostvario odlične rezultate i započeo nekoliko kolosalnih projekata od kojih se izdvajaju Pančevački most na Dunavu, palata Ministarstva saobraćaja a, posebno, drugi kolosijek pruge Beograd-Zagreb od prijestonice do Novske koji je već za njegova mandata priveden kraju. Jugoslavenski monarh se marljivog i energičnog Milosavljevića ponovo sjetio oktobra 1929. godine kada ga je postavio za namjesnika u jednoj od devet novoformiranih banovina – u Vrbaskoj. Taj izbor nipošto nije bio slučajan: kralj je vrlo dobro znao da veoma siromašnoj Vrbaskoj banovini treba starješina koji će ojačati povjerenje odanih, pridobiti kolebljive i suzbiti oponente, koji će razbuditi uspavane narodne snage i tako Mrkonjića Krajinu povući je iz preduge učmalosti. Na sreću tadašnjih pa i potonjih Krajišnika, ponajviše Banjolučana, kraljev izbor pao je, dakle, na Svetislava Tisu Milosavljevića. Prvi ban je u Banju Luku došao na Mitrovdan, 8. novembra 1929. godine i to vozom, bez ikakve pompe i pratnje. Još istog dana prošetao je gradom i iskusnim neimarskim okom mjerkao gdje i šta bi se moglo i moralo činiti u toj neizgrađenoj i zapuštenoj varoši. Odmah je zasukao rukave i za kratko vrijeme uz znatnu državnu finansijsku pomoć postigao ogromne iskorake u razvoju cijele banovine, a posebno njene prijestonice – Banje Luke.
Bedlamova kocka
Bedlamova kocka je mehanička puzla koju je izmislio Bruce Bedlam. Puzla se sastoji od trinaest polikubičnih dijelova: dvanaest pentakocki i jedne tetrakocke. Cilj je sastaviti ove dijelove u kocku dimenzija 4 x 4 x 4. Postoji 19.186 različitih načina da se to učini.
Svetislav Tisa Milosavljević
Dug je spisak Milosavljevićevih uspjeha i mnogobrojnih zadužbina. Navodimo banove najveće neposredne, ktitorske ili mecenarske podvige, koji će mu, uostalom, i donijeti laskavo ime Banjolučki Perikle.
Bedlamova kocka
Iako je Bedlamova kocka samo logički naredni korak sa Sama kocke dimenzija 3 x 3 x 3, mnogo je teže riješiti Bedlamovu kocku.
Svjetski rekord
Službeni rekord iznosi 7,77 sekundi kojeg je postavio Aleksander Iljasov (Norveška) 28. septembra 2007. godine.
Svetislav Tisa Milosavljević
To su: Banska palata (danas Gradska uprava), Banski dvor, Pozorište (osnovano 1930. godine a današnje zdanje podignugo 1934. godine), Higijenski zavod, objekti Učiteljske i Poljoprivredne škole, istočno krilo ondašnje Gimnazije, te sedam stambenih zgrada za činovnike (u današnjoj Aleji svetog Save i kod Pošte). Pomenutom valja dodati i osnivanje banovinskog Muzeja, udruženja za turizam, Zanatske i Trgovačke komore, kao i pokretanje Vrbaskih novina i Književne Krajine. Povrh toga, širom banovine zabijelilo se oko 160 osnovnih škola i nekoliko drugih prosvjetnih svjetiljki, podignuti su mnogi drugi privredni, upravni, kulturni, zdravstveni i higijenski objekti a na tvrdim i proširenim putevima sagrađene su stotine željeznih, armirano-betonskih i drvenih mostova, propusta, podzida itd.
Iako nije bio neposredni investitor, graditelj ili osnivač, ban Milosavljević je stekao ogromne zasluge i za nastanak banjolučkog Gradskog parka sa spomenikom Petru Kočiću, za dogradnju hotela Bosna, asfaltiranje i osvjetljenje ulica, gradnju Sokolskog doma, Gradske opštine, hotela Palas i, uopšte, za svekoliki polet Banje Luke. Tom svojom djelatnošću prvi ban Vrbaske banovine uljepšao je lice i oplemenio dušu našeg grada, a ko zna šta bi još uradio da 18. aprila 1934. nije po drugi put stao na čelo saobraćajnog resora u novoj jugoslavenskoj vladi.
Poslije banovanja, Svetislav Tisa Milosavljević je još samo jednom posjetio Banju Luku – na Spasovdan, 18. maja 1939. godine, kada se odazvao pozivu banjolučke pravoslavne crkvene opštine i došao da kumuje veličanstvenom Sabornom hramu za čije podizanje je, također, imao neprocjenjive zasluge. Bila je to simbolična kruna ljubavi, razumijevanja i saradnje grada koji je predodređen da u svome imenu nosi bana i čovjeka, fizički sićušnog, ali djelom pravog gorostasa, koji je za svega četiri i po godine provedene u tom gradu postao jedna od najstamenijih i najsvjetlijih figura njegove ukupne prošlosti.
FreeHand
mini|Macromedia Freehand Macromedia FreeHand je vektorski grafički program namijenjen za stvaranje dvo-dimenzionalne vektorske grafike, razvija ga Macromedia, poznata firme na polju računarske grafike.
Prva verzija pod pokriljem Macromedie je bila FreeHand 5.0, dotad je ovaj brand bio vlasništvo Aldusa, a razvijao ga je Altsys. Posljednja i najnovija verzija je FreeHand 11, a 2005. godine Adobe je kupio Macromediu čime svi proizvodi prelaze pod okrilje Adobe-a, što znači da je budućnost marke FreeHand (popularnog kod naprednijih dizajnera) veoma upitna.
Histon-acetiltransferaza
Histon-acetiltransferaze (HAT) su enzimi koji acetilirajući konzerviraju lizinske aminokiseline na histonskim proteinimaa prenošenjem acetil grupa iz acetil-CoA da bi se formirao ε-N-acetilizin. DNK je omotana oko histona, a prijenosom acetil grupe na histone, geni se mogu uključivati i isključivati. Općenito, acetilacija histona povećava ekspresiju gena.
Generalno, acetilacija histona je povezana sa transkripcijskom aktivacijom i povezana sa euhromatinom. Euhromatin, koji je manje gusto kompaktan, omogućava faktorima transkripcije da se lakše vežu za regulatorna mjesta na DNK, uzrokujući aktivaciju transkripcije. Kada je prvi put otkriveno, smatralo se da acetilacija lizina neutralizira pozitivno naboj koji je normalno prisutan, čime se smanjuje afinitet između histona i (negativno nabijene) DNK, što DNK čini pristupačnijom transkripcijskim faktorima. Od tada su se pojavila istraživanja koja pokazuju da acetilacija lizina i ostale posttranslacijske modifikacije histona stvaraju mjesta vezivanja za specifične domene interakcija protein-protein, kao što je vezivanje acetilizinskog bromodomena. Histon acetiltransferaze također mogu acetilirati nehistonske proteine, kao što su jedarni receptori i ostali faktori transkripcije kako bi olakšali ekspresiju gena.
Porodice HAT
HAT-ovi su obično podijeljeni u dvije različite klase, na osnovu njihove subćelijske lokalizacije. . HAT-ovi tipa A nalaze se u jedru i uključeni su u regulaciju ekspresije gena putem acetilacije nukleosomskih histona u kontekstu hromatina. Sadrže bromodomen, koji im pomaže da prepoznaju i vežu se za acetilirane lizinske ostatke na histonskim supstratima. Gcn5, p300/CBP, i TAFII250 su neki primjeri HAT-ova tipa A koji sarađuju sa aktivatorima radi poboljšanja transkripcije. HAT tipa B nalaze se u citoplazmi i odgovorni su za acetilaciju novosintetiziranih histona prije njihovog sklapanja u nukleosome. Ovim HAT-ovima nedostaje bromodomen, jer su njihove mete neacetilirane. Acetilne grupe koje su dodane HAT-ovima tipa B, histone uklanjaju se pomoću HDACs, kada uđu u jedro i ugrade se u hromatin. Hat1 je jedan od rijetkih poznatih primjera HAT-a tipa B. . Uprkos ovoj historijskoj klasifikaciji HAT-ova, neki HAT-proteini funkcionišu u više kompleksa ili lokacija i stoga se ne bi lahko uklopili u određenu klasu.
Kemal Avdić
Karijera
Avdić je karijeru gradio u Poljskoj gdje je nastupao za ASCO Śląsk koji je napustio krajem sezone 2007./08. zbog financijskih problema kluba. Novu sezonu počeo u hrvatskom prvoligašu Svjetlosti iz Slavonskog Broda, a onda u januaru 2009. potpisuje četverogodišnji ugovor s Bosnom ASA BH Telecom. Tada je trebao otići na posudbu u KK Slaviju, ali povredom Hajrića otvorio mu se prostor u timu. S Bosnom je na kraju sezone osvojio bosanskohercegovački kup.
Histon-acetiltransferaza
Gcn5 srodne N-acetiltransferaze
Na osnovu homologija sekvence, HAT-ovi se mogu grupirati u nekoliko različitih porodica, kao i zajedničkih strukturnih karakteristika i funkcionalnih uloga. Porodica N-acetiltransferaze (GNAT) povezana sa Gcn5 uključuje Gcn5, PCAF, Hat1, Elp3, Hpa2, Hpa3, ATF-2 i Nut1. Ove HAT-ove općenito karakteriše prisustvo bromodomena, a utvrđeno je da acetiliraju ostatke lizina na histonima H2B, H3, i H4. Sve članove porodice GNAT karakteriziraju do četiri konzervirana motiva (A-D) koja se nalaze unutar katalitskog HAT domena. Ovo uključuje najkonzerviraniji motiv A, koji sadrži Arg/Gln-X-X-Gly-X-Gly/Ala sekvencu koja je važna za prepoznavanje i vezivanje acetil-CoA. C Motiv nalazi se u većini GNAT-ova, ali nije prisutan u većini drugih poznatih HAT-ova. Kvaščev Gcn5 (opća kontrola nerepresivan-5) HAT je jedan od najbolje okarakteriziranih članova ove porodice. Ima četiri funkcionalna domena, uključujući N-terminalni domen, visoko konzervirani katalitski (HAT) domen, Ada2 interakcijski domen i C-terminalni bromodomen. PCAF (p300/CBP-pridruženi faktor) i GCN5 su GNAT sisara koji dijele visok stepen homologija sekvence. Ovi proteini imaju N-terminalnu regiju od 400 ostataka koja je odsutna u kvascu Gcn5, ali su njihove HAT funkcije evolucijski konzerviranije u odnosu na potonje. Hat1 je bio prvi HAT protein koji je identificiran. Odgovoran je za većinu citoplazmatske HAT aktivnosti u kvascu i snažno se veže za histon H4, zahvaljujući povezanosti s dodatnom podjedinicom, Hat2. Elp3 je primjer tipa A HAT koji se nalazi u kvascu. On je dio holoenzim RNK-polimeraze II i ima ulogu u transkripcijskoj elongaciji.
MYST HATS
MYST porodica HAT-ova je dobila ime po četiri osnivačka člana: MOZ, Ybf2 (Sas3), Sas2 i Tip60. Ostali važni članovi uključuju Esa1, MOF, MORF i HBO1. Ove HAT-ove tipski karakteriše prisustvo cinkovog prsta i hromodomena, a utvrđeno je da acetiliraju ostatke lizina na histonima H2A, H3 i H4. Nekoliko proteina iz porodice MYST sadrži cinkove prste, kao i visoko konzervirani motiv A koji se nalazi među GNAT-ovima koji olakšava vezivanje acetil-CoA. Regija bogata cisteinom koja se nalazi na N-kraju HAT domena MYST proteina je uključeni u vezivanje cinka, što je neophodno za aktivnost HAT-a. Tip60 (Tat-interaktivni protein, 60 kDa) je bio prvi ljudski član porodice MYST koji je pokazao HAT-aktivnost. Sas3 pronađen u kvascima je homolog MOZ-a (protein cinkovog prsta monocitne leukemije), koji je onkogen pronađen kod ljudi. Esa1 je bio prvi esencijalni HAT koji se nalazi u kvascu, a MOF je njegov homolog u voćnim mušicama. HAT aktivnost potonjeg je potrebna za dvostruko povećanu transkripciju muškog X hromosoma (kompenzacija doze) kod muha. Ljudski HBO1 (HAT vezan za ORC1) bio je prvi HAT koji se povezuje sa komponentama porijekla kompleksa replikacije. MORF (MOZ-srodni faktor) pokazuje vrlo blisku homologiju sa MOZ-om cijelom svojom dužinom. Sadrži region represije N-terminala koji smanjuje njegovu HAT aktivnost in vitro, kao i C-terminalni aktivacijski domen koji je funkcionalan u odsustvu domena HAT.
Ostale
Pored onih koji su članovi porodica GNAT i MYST, postoji nekoliko drugih proteina koji se obično nalaze u višim eukariotima pokazujući HAT aktivnost. To uključuje p300/CBP, koaktivatore jedarnih receptora (npr. ACTR/SRC-1), TAFII250, TFIIIC, Rtt109 i CLOCK. p300/CBP su metazoa-specifični i sadrže nekoliko regiona cinkovog prsta, bromodomen, katalitski (HAT) domen i regione koji su u interakciji sa drugim transkripcijskim faktorima. Važno je da HAT domen ne pokazuje homologiju sekvence sa ostalim poznatim HAT-ovima, i potrebno je da u transkripcionoj aktivaciji funkcioniše p300/CBP. Osim toga, ovi proteini sadrže nekoliko motiva HAT domena (A, B i D) koji su slični onima kod GNAT-a. Oni također posjeduju novi motiv E koji je homologan sekvencama u HAT domenima GNAT-a. TFIIIC je jedan od općih transkripcijskih faktora uključenih u transkripciju posredovanu RNK-polimerazom III. Pokazalo se da tri komponente u ljudskom proteinu posjeduju nezavisnu HAT aktivnost (hTFIIIC220, hTFIIIC110 i hTFIIIC90). Rtt109 je gljive-specifičan HAT koji zahtijeva povezanost sa histonskim šaperonskim proteinima za aktivnost. HAT aktivnosti ljudskih TAFII250 i CLOCK koaktivatora imaju nisu tako opširno proučavani. TAFII250 je jedna od TBP-povezanih faktorskih podjedinica TFIID, i dijeli Gly-X-Gly obrazac sa Gcn5 koji je važan za HAT aktivnost. CLOCK je glavni regulator cirkadijanskog ritma koji funkcioniše sa BMAL1 za obavljanje svoje HAT aktivnosti.
So
thumb|So i slanik So, također poznata kao kamena so (halit), je kristalni mineral koji se sastoji prvenstveno od natrij hlorida (NaCl), hemijski spoj koji pripada većoj klasi ionskih soli. Apsolutno je neophodna za opstanak životinjskog svijeta, ali može biti štetna za životinje i biljke u prekomjernoj količini. So je jedan od najstarijih i najsveprisutnijih začina i soljenje je važan način konzervisanja hrane. Okus soli (slanost) jedan je od osnovnih ljudskih okusa.
So se za ljudsku prehranu proizvodi u različitim oblicima: nerafinirana so (kao što su morske soli), rafinirana so (kuhinjska so), i jodirana so. Ona je čvrsti kristal, bijele, blijedo roze ili svijetlo sive boje, obično dobiven iz morske vode ili stijena depozita. Jestiva kamena so može biti malo sivkasta u boji zbog sadržaja minerala.
Hlorid i natrij ioni, dvije glavne komponente soli, potrebne su svim poznatim živih bića u malim količinama. So je uključena u regulisanju sadržaja vode (ravnoteže tečnosti) organizma. Sam ion natrija se koristi za električne signalizacije u nervnom sistemu. Zbog svoje važnosti za opstanak, so često se smatrala vrijedna roba tokom ljudske historije. Međutim, kako je konzumacija soli porasla tokom savremenog doba, naučnici su postali svjesni zdravstvenih rizika povezanih s visokim unosom soli, uključujući i visokog krvnog pritiska u osjetljivih pojedinaca. Zbog toga, neke zdravstvene vlasti preporučili su ograničenja jestivog natrija, iako drugi navode da je rizik minimalan za tipične zapadne ishrane. Odjel za zdravstvo i socijalne usluge Sjedinjenih Američkih Država preporučuje da pojedinci ne konzumiraju više od 1500 do 2300 mg natrija (3750–5750 mg soli) po danu, u zavisnosti od starosti.
Noldori
Noldori su izmišljeni rod Vilenjaka iz knjige Silmarilion. Noldori su najmoćniji Vilenjaci za koje su Ljudi znali. Jer oni su napravili Silmarile i iskovali Prstenove Moći. Silni ratovi vodili su se oko ovih dijela. Riječ Noldor znači znanje i zaista Noldori su se najžešće borili da ga steknu. Živjeli su u Neumirućim Zemljama i tada je njihov kralj bio Finve, a njihova sreća velika. Sami Valari su ih podučavali. Oni su prvi pronašli dragulje, napravili vilin dragulje i Palantire. Feanor je bio njihov najmoćniji princ. On je napravio čuvene dragulje Silmarile koji sijaše poput zvijezda na nebu. Međutim,Melkor im je ukrao Silmarile, ubio Finvea i pobjegao u Međuzemlje. Feanor se zakleo da će vratiti Silmarile. Noldori su pošli u Međuzemlje i borili se protiv Melkora u Bici pod Zvijezdama, u kojoj je Feanor poginuo od bičeva Barloga. Nažalost, nisu vratili Silmarile.
Također pogledajte
Figuren in Tolkiens Welt Quendi Alver (Tolkien)
SV Wehen Wiesbaden
SV Wehen Wiesbaden je njemački nogometni klub iz Wiesbadena, Hessen. Takmiči se u 3. Ligi, trećem rangu njemačkog nogometa.
Historija
Klub je osnovan 1926. godine kao SV Wehen 1926 – Taunusstein. Ugašen je 1933. godine od strane Trećeg rajha. Uprkos tome Wehen je povremeno igrao prijateljske utakmice do 1939. godine. Klub je ponovo uspostavio svoj rad nakon Drugog svjetskog rata. Prvi tim Wehena se u tom periodu takmičio u lokalnoj amaterskoj ligi (B-Klasse Wiesbaden). Prva omladinska selekcija kluba je osnovana 1955. godine. Do sredine 1970-ih godina omladinska selekcija je bila podijeljena u deset klubova sa više od 150 igrača. 1984. godine je osnovan ženski tim. Wehen Wiesbaden je pet puta osvajao kup Hessena. 2007. godine osvaja Regionalliga Süd.
Egipat
Moderni Egipat se smatra regionalnom silom sa značajnim kulturnim, političkim i vojnim utjecajem u Sjevernoj Africi, na Bliskom istoku i općenito muslimanskom svijetu. Ekonomija Egipta je jedna od najvećih i najraznovrsnijih na Bliskom istoku, sa sektorima kao što su turizam, poljoprivreda, industrija i usluge.
Etimologija
Naziv "Egipat" izveden je iz starogrčkog Aigyptos, preko francuskog Egypte i latinskog Aegyptus. Antičko ime Egipta je Hwt-Ka-Ptah što znači duša (dom) Ptaha. Misir je arapski naziv za Egipat. Naziv je semitskog porijekla i doslovna znači dva tjesnaca (odnosi se na gornji i donji Egipat). Ova riječ izvorno znači "metropola", "civilizacija".
Drevni Egipatski naziv države je bio kemret što znači "crna zemlja", pozivajući se na plodno crno tlo poplavnih ravnica Nila, koje se razlikuje od deshret što znači "crvena zemlja" za pustinju.
Prahistorija i drevni Egipat
Postoje razni dokazi o naseljima na rezbarijama na stijenama duž Nila i u pustinji. U 10. milenijumu p. n. e. od lovaca i ribara počeli su da se bave poljoprivredom. Klimatske promjene ili prekomjerna ispaša oko 8.000 godine p. n. e. počeli su da presušuju zemlju u Egiptu, i formirali su pustinju Saharu. Rani plemenski narod emigrirao je na rijeku Nil, gdje su razvili ustaljenu poljoprivrednu ekonomiju i centralizovano društvo. mini|lijevo|250px|[[Nekropola u Gizi je najstarije i jedino preostalo od sedam svjetskih čuda]] Do 6.000. g.p. n. e. neolitske kulture ukorijenjene su u dolini Nila. U neolitu, nekoliko plemena razvili su se u Gornji i Donji Egipat. Gornji i Donji Egipat su održavali kontakte putem trgovine. Najraniji poznati natpis na egipatskim hijeroglifima pojavio se u preddinastijskom periodu na keramičkoj posudi koja datira iz perioda oko 3.200 g. p.n.e.
Jedinstveno kraljevstvo je osnovano 3.150. g.p. n. e. kada je faraon Menes ujedinio oba Egipta u jedinstvenu cjelinu. Egipatska kultura je cvjetala u toku antičkog vremena i ostavila je trag u religiji, umjetnosti, jeziku i običajima. Prve dvije dinastije su vladale za vrijeme Starog kraljevstva (2700. p. n. e. - 2.200. p. n. e.). Tada su se gradile mnoge piramide, od kojih su najznačajnije Džozerova piramida i piramida u Gizi.
Prvi prijelazni period je bio period političkih previranja koji je trajao 150 godina. Međutim, vrlo brzo se uspostavila stabilizacija vlasti i obnovljen je prosperitet zemlje. Srednje kraljevstvo je dostiglo svoj vrhunac 2040. g.p. n. e. za vrijeme vladavine faraona Amenemhata III. Srednje kraljevstvo je počelo slabiti dolaskom semitskih Hiksa. Hiksi su zauzeli Donji Egipat 1650. godine p. n. e. i osnovali novi glavni grad Avaris. Oni su protjerani od strane vojske Gornjeg Egipta na čelu sa faraonom Ahmosom I, koji je osnovao osamnaestu dinastiju i preselio glavni grad iz Memfisa u Tebu.
Novo kraljevstvo (1550. p. n. e. - 1070. p. n. e.) počelo je sa osamnaestom dinastijom, i u tom vremenu došlo je do uspona Egipta i proširivanja teritorije do Tombosa u Nubiji i Levanta na istoku. U ovom periodu vladali su neki od najpoznatijih faraona, kao što su Hatšepsut, Tutmos III, Ehnaton i njegova supruge Nefertiti, Tutankhamon i Ramzes II. Česti kontakti sa drugim narodima donosili su nove ideje. Zemlju su kasnije napali i osvojili Asirci, ali su Egipćani ponovo povratili kontrolu nad Egiptom.
Trideseta dinastija je bila zadnja vladajuća dinastija u faraonovoj epohi. Egipat je pao u ruke Perzijanaca 343. g.p. n. e., kada je faraon Nectanebo II poražen u bici.
Ptolemeji i rimski Egipat
mini|desno|250px|Grčka ptolemejska kraljica [[Kleopatra VII i njen sin Julije Cezar, Cezarion, Hram u Denderi]] Ptolemejsko kraljevstvo je bila snažna heleniska država, koja se proširila iz južne Sirije na istoku do Cirene na zapadu, te južno do granice sa Nubijom. Aleksandrija je postala glavni grad i središte grčke kulture i trgovine. Da bi dobila priznanje rodnog egipatskog stanovništva, prozvala se nasljednicom faraona. Kasniji Ptolemeji su prihvatili egipatske običaje, njihovi portreti su se nalazili na javnim spomenicima u egipatskom stilu i odjeći a sudjelovali su i u egipatskom religijskom životu.
Posljednji vladar ptolemejske linije bila je Kleopatra VII, koji je počinila samoubistvo nakon smrti svog ljubavnika Marka Antonija, koji joj je umro u naručju, nakon što ih je Oktavijan pobijedio u bici kod Akcija. Ptolemeji su često bili suočeni s pobunama Egipćana uzrokovanih neželjenim režimima a bili su uključeni i u strane i građanske ratove koji su doveli do propasti kraljevstva i njegove aneksije od strane Rima. Ipak helenistička kulture je nastavila napredovati u Egiptu i nakon muslimanskog osvajanja.
Kršćanstvo se javilo u Egiptu još za vrijeme Marka evanđelista u 1. stoljeću.
Dioklecijanova vladavina je obilježila prijelaz iz rimskog u bizantsko doba, kada je proganjan veliki broj egipatskih kršćana. Novi zavjet je do tada preveden na egipatski. Nakon Kalcedonskog sabora 451. godine, uspostavljena je Egipatska Koptska crkva.
Srednji vijek
Bizantijci su uspjeli povratiti kontrolu nad Egiptom nakon kratke perzijske invazije početkom 7. stoljeća, period između 639. i 642. godine, nakon čega Egipat potpada pod muslimansku vlast osvajanjem od strane arapskih muslimana. Kada su porazili bizantijsku vojsku u Egiptu, Arapi su donijeli sunitski islama u zemlju. U ranom periodu tog razdoblja, Egipćani su uklopili svoju novu vjeru s autohtonim vjerovanjima, što je dovelo do formiranja različitih sufijskih redova koji su se održali sve do danas. Ovi raniji obredi su preživjeli razdoblje koptskog kršćanstva.
Muslimanski vladari imenovani od islamskog hilafeta zadržali su kontrolu nad Egiptom sljedećih šest stoljeća, s Kairom kao sjedištem hilafeta za vrijeme vladavine Fatimija. S kraja kurdske Ajubidske dinastije, Memluci, Tursko-čerkeska vojna kasta preuzima kontrolu 1250. godine. Krajem 13. stoljeća, Egipat se povezuje s Crvenim morem, Indijom, Malezijom i Istočnom Indijom. Sredinom 14. stoljeća crna smrt ubila je oko 40% stanovništva zemlje.
Egipatski Ejalet
mini|desno|350px|Napoleon pobjeđuje Memlučke trupe u [[Bitka piramida|bici piramida, 21. juli 1798. godine, naslikao Lejeune]] Egipat su osvojili Turci 1517. godine nakon čega je postao pokrajina Osmanlijskog Carstva. Slabljenje privrednog sistema u kombinaciji s učincima kuge učinili su Egipat ranjiv na invazije. Portugalski trgovci su preuzeli njihovu trgovinu. U periodu između 1687. i 1731. godine u Egiptu se u 6 navrata pojavljivala glad. Glad 1784. godine je odnijela oko jedne šestine ukupnog stanovništva.
Egipat je oduvijek bila pokrajina koju su Osmanlije teško kontrolisale dijelom i zbog nastavka moći i utjecaja Memluka, egipatske vojne kaste koja je vladala zemljom stoljećima. Kao takav, Egipat je ostao poluautonoman pod vlašću Memluka sve do invazije francuskih snaga pod komandom Napoleona I 1798. godine. Nakon što su Francuzi protjerani, vlast je preuzeo 1805. godine paša Muhamed Ali, komandant osmanlijske vojske u Egiptu, albanskog porijekla.
Egipat pod vlašću dinastije Muhameda Alija je ostao nominalno kao otomanska pokrajina. Dobio je status autonomne vazalne države ili Khedivate u 1867. godine. Isma'il i Tewfik paša upravljali su Egiptom kao kvazi nezavisnom državom pod turskom vlašću sve do britanske okupacije 1882. godine. Ipak, Khedivate od Egipta (1867-1914) zadržao je Egipat de iure osmanskom pokrajinom do 5. novembra 1914. godine, kada je Egipat proglašen britanskim protektoratom kao reakciju na odluku Mladoturaka da Osmanlijsko carstvao u Prvi svjetski rat uđe na strani Centralnih sila.
Dinastija Muhameda Alija
mini|lijevo|250px|Muhamed Ali Paša, osnivač Muhamed Ali dinastije i prvi kediva Egipta i Sudana Nakon što su Francuzi poraženi od strane Britanaca, nastao je vakuum u Egiptu, a tri puta je uslijedila borba između, egipatskih Memluka koji su vladali Egiptom stoljećima, i albanskih plaćenika u službi Osmanlija. Završilo je pobjedom Osmanlija na čelu s Muhamedom Alijem.
Dok je nosio titulu potkralja Egipta, njegova pripadnost Osmanskoj porti je bila samo nominalna. Muhamed Ali je uspostavio dinastiju koja je trebala vladati Egiptom sve do revolucije 1952. godine. U kasnijim godinama, dinastija je postala britanska marioneta.
Nakratko ga je naslijedio njegov sin Ibrahim (u septembru 1848.), a zatim unuk Abbas I (novembar 1848.), zatim Said (1854.), i Isma'il (1863.).
Sueski kanal, izgrađen u partnerstvu s Francuzima je dovršen 1869. godine. Njegova izgradnja je dovelo do ogromnog duga prema evropskim bankama, i izazvala nezadovoljstvo zbog njegovog oporezivanja. 1875. godine, Ismail je bio prisiljen prodati egipatski udio u kanalu britanskoj vladi. To je u roku od 3 godine dovelo do nametanja britanskih i francuskih kontrolora koji su imali sjedište u egipatskoj vladi, te "su uz financijsku moć vlasnika obveznica koji su stajali iza njih, bili stvarna snaga u Vladi".
Lokalno nezadovoljstvo Ismailom kao i Evropski upad dovelo je do stvaranja prvih nacionalističke grupa u Egiptu 1879. godine, s Ahmadom Urabi kao istaknutom figurom. Bojeći se da će to dovesti do smanjenja njihove kontrole, Velika Britanija i Francuska su vojno intervenisale bombardiranjem Aleksandrije i razbijanjem egipatske vojske u bitci kod Tel el-Kebir. Reinstalisali su Ismailovog sina Tewfika kao figuru de facto britanskog protektorata. 1906. godine Dinshaway incident je potaknuo mnoge neutralne Egipćane da se pridruže nacionalističkom pokretu.
Godine 1914. postao je i službeno Protektorat a naslov šefa države je promijenjen u sultan, kako bi se odbacila vlast Osmanlijskog sultana, koja se pridružila Centralnim silama u Prvom svjetskom ratu. Abbas II je svrgnut i zamjenjen njegovim dajdžom, Husseinom Kamelom koji je postao novi sultan.
Nakon Prvog svjetskog rata, Saad Zaghlul i Wafd stranka su vodili egipatski nacionalistički pokret do većine na lokalnoj zakonodavnoj skupštini. Kada su Britanci prognali Zaghlula i njegove saradnike na Maltu 8. marta 1919. godine, zemlja se našla u svojoj prvoj savremenoj revoluciji. Pobuna je prisilila britansku vladu da donese jednostranu deklaraciju o egipatskog nezavisnosti 22. februara 1922. godine.
Republika
mini|desnoo|250px|Napredovanje egipatskih tenkova u pustinji Sinaj za vrijeme Oktobarskog rata, 1973. godine 18. juna 1953. godine proglašena je egipatska Republika s generalom Muhamedom Naguibom kao prvim predsjednikom Republike. Naguib je bio prisiljen podnijeti ostavku 1954. godine od strane Gamal Abdel Nassera - pravog arhitekte pokreta iz 1952. godine - a kasnije je stavljen u kućni pritvor. Naser je preuzeo vlast kao predsjednik, u junu 1956. godine. Britanske snage su završile svoje povlačenje iz okupiranog zone Sueskog kanala 13. juna 1956. godine. Isti je nacionaliziran 26. jula iste godine.
1958. godine, Egipat i Sirija su osnovali suverenu uniju poznatu kao Ujedinjena Arapska Republika. Unija je bila kratkog vijeka a završila je 1961. godine kada se Sirija odcijepla čime je unija prestala%jati. Tokom većine svog%janja, Ujedinjena Arapska Republika je također bila u labavoj konfederaciji sa Sjevernim Jemenom, poznatoj kao Ujedinjene Arapske države.
U ranim 1960-ih, Egipat je u potpunosti uključen u Sjevernojemenski građanski rat. Egipatski predsjednik Gamal Abdel Naser, podržao je jemenske republikance s čak 70.000 egipatskih vojnika i hemijskim oružjem.
Maja 1967. godine Naser je zatvorio tjesnac Tiran za prolaz izraelskih brodova. 26. maja Naser je izjavio: "Bitka će biti opća i naš osnovni cilj će biti uništiti Izrael". Izrael je zatvaranje tjesnaca Tiran smatrao kao casus belli tj. povod za rat. U šestodnevnom ratu 1967. godine, Izrael je napao Egipat pri tome zauzevši Sinajsko poluostrvo i pojas Gaze, koji je bio pod egipatskom vlašću od arapsko-izraelskog rata iz 1948. godine. Tokom rata, donesen je zakon o vanrednom stanju koji je ostao na snazi ​​do 2012. godine, s izuzetkom jednog 18-mjesečnog prekida tokom 1980/81. Prema ovom zakonu, policijske ovlasti su proširene, ustavna prava suspendirana i cenzura je legalizirana.
Zemljišna reformu, dramatični rast univerzitetskog obrazovanju i državnoj pomoći nacionalnoj industriji uveliko je poboljšana društvena mobilnost i općenito stanje u Egiptu.
1970. godine, predsjednik Nasser je umro, a naslijedio ga je Anwar Sadat. 1973. godine Egipat je zajedno sa Sirijom, pokrenuo Oktobarski rat, iznenadni napad sa ciljem povrat dijela Sinaja, teritorije koje je Izrael okupirao prije šest godina. mini|lijevo|250px|Kairo, grad izrastao u [[metropolitansko područje sa populacijom od preko 20 miliona stanovnika]] Sadat je u historijskom posjetu Izraelu 1977. godine, što je dovelo do mirovnog sporazuma 1979. u zamjenu za izraelsko povlačenja sa Sinaja. Sadatova je inicijativa izazvala ogromne kontroverze u arapskom svijetu i dovela do isključenja Egipta iz Arapske lige, ali je podržana od strane većine Egipćana. Međutim, Sadat je ubijen od strane islamskih ekstremista. Hosni Mubarak je došao na vlast nakon ubistva Sadatan na referendumu u kojem je on bio jedini kandidat.
Hosni Mubarak je reafirmisao odnose s Izraelom. Na unutrašnjem planu, Mubarak je suočen s mnogim ozbiljnim problemima. Iako se broj farmi povećao i industrije ojačala, privreda nije mogla držati korak s velikim porastom stanovništva. Siromaštvo i nezaposlenost su doveli do migracije seoskog stanovništva u gradove poput Kaira.
U 1980-ih, 1990-ih, 2000-ih i, teroristički napadi u Egiptu su postali brojni sa teškim posljedicama.
Revolucija
25. januara 2011. godine proširili su se protesti protiv Mubarakove vlade. 11. februara iste godine, Mubarak je podnio ostavku i pobjegao iz Kaira nakon čega je nastupilo slavlje povodom toga na Tahrir trgu u Kairu. Egipatska vojska je preuzela vlast. Mohamed Hussein Tantawi, predsjednik Vrhovnog vijeća oružanih snaga Egipta, postao je de facto privremeni šef države. 13. februara 2011. godine vojska je raspustila parlament i suspendovala egipatski ustav.
Liberali i sekularisti su se povukli iz Ustavotvorne skupštine, jer su vjerovali da će ustav nametnuti strogu islamsku praksu, a Muslimansko bratstvo je pružilo podršku Mursiju. 22. novembra 2012., predsjednik Mursi izdao deklaraciju i tražio da se zaštiti rad Ustavotvorne skupštine.
Taj potez je doveo do masovnih protesta i nasilnih demonstracija u Egiptu. 5. decembra 2012. godine desetine hiljada pristalica i protivnika predsjednika Mursija se sukobilo, a sukob je opisan kao najveći sukob između islamista i njihovih neistomišljenika. Muhammed Mursi je ponudio "nacionalni dijalog" s liderima opozicije, ali je odbio da poništi decembarski referendum o ustavu.
Dana 30. juna 2013. organizovani su masovni protesti širom Egipta protiv Mursijeve vladavine, što je dovelo do svrgavanja Mursija u državnom puču 3. jula 2013. i instaliranja privremene vlade.
4. jula 2013. egipatski sudija Adly Mansour je položio zakletvu kao predsjednik nove vlade nakon uklanjanja Mursija. Vojska koja je svrgla Mursija ugušila je Muslimansko bratstvo i njegove pristalice, zatvaranjem na hiljade i ubijajanjem na stotine demonstranata sa ulica. Mnogi od lidera i aktivisti Muslimanskog bratstva su osuđeni ili na smrt ili na doživotni zatvor u nizu masovnih suđenja.
Dana 18. januara 2014. godine, privremena vlada institucionalizirala je novi ustav nakon referenduma u kojem je 98,1% glasača dalo podršku novom ustavu. Izlaznost je bila mala i iznosila je samo 38,6% registrovanih birača ali je ipak bila veća od 33% koliko ih je glasalo na referendumu za vrijeme Mursijevog mandata. 26. marta 2014. godine, Abdel Fattah el-Sisi komandant egipatskih Oružanih snaga, koji je u to vrijeme kontrolisao vlast u zemlji, dao je ostavku na mjesto komandanta vojske i najavio da će se kandidovati na predsjedničkim izborima 2014. Na izborima održanim od 26. do 28. maja 2014. glatku pobjedu je odnio el-Sisi. Sisi je položila zakletvu kao predsjednik Egipta 8. juna 2014. godine. Muslimansko bratstvo i neke liberalne i sekularne aktivističke grupa su bojkotovale predsjedničke izbore. Iako je vlast podržana od vojne hunte produžila glasanje na treći dan, izlaznost od 46% od ukupnog broja registrovanih birača je ipak bila manja od izlaznosti od 52% na prethodnim izborima 2012. godine.
Geografija
mini|desno|350px|Nil Egipat se nalazi u suptropskom pojasu, obuhvata istočni dio Sahare, sa nizijama zapadno od Nila i planinskim uzvišenjima na istoku, u primorju Crvenog mora. Ljeti vlada velika vrućina, koja raste kako se ide prema jugu, gdje praktično i nema padavina. One su rijetke već u delti, gdje iznose oko 50 mm godišnje. Dolina Nila, mjestimice široka 3 – 15 km, ima izuzetan značaj zbog racionalnog korištenja poplava, koje povećavaju plodnost zemljišta. Asuanska brana je regulisala navodnjavanje, obezbjeđujući istovremeno najveći dio električne energije, omogućila je dobijanje novih plodnih površina, te povećala godišnji broj žetvi (ponekad i 4 godišnje). Egipat uvozi polovinu hrane koja mu je potrebna.
Gotovo polovina stanovništva još uvijek živi od poljoprivrede, ali egzodus sa sela doprinosi bujanju gradova, u prvom redu Kaira i Aleksandrije,u kojima živi više od 50% stanovništva. Industrija je slabo razvijena, izuzev tekstilne, šećerne, metalurgije i naftne.
Nafta je zauzela prvo mjesto na listi najznačajnijih izvoznih proizvoda. Veliki deficit u vanjskotrgovinskoj razmjeni ne može u potpunosti da se pokrije doznakama radnika na privremenom radu u inostranstvu, prihodom od Sueskog kanala i turizma, koji je veoma razvijen. On povećava teret vanjskog duga zemlje, koja ima nizak životni standard i u kojoj demografski rast i dalje predstavlja ključni problem.
Gotovo istovremeno s pojavom paleolitskog čovjeka u Evropi, nalazimo tragove ljudi i u porječju Nila na egipatskoj visoravni koja je omeđena Libijskom pustinjom na zapadu, Arapskim poluostrom na istoku, Sredozemnim morem na sjeveru i prvim kataraktom Nila na jugu. Nil je druga rijeka po dužini na zemlji a proteže se od izvora riječice Kagera koja se ulijeva u jezero Viktorija-Nyanza iz kojeg dalje istječe Viktorijin Nil. Ukupna dužina te čudesne rijeke iznosi 6497 km.
Klima
U Egiptu preovladava suptropska pustinjska klima, ali u uskom obalnom pojasu i na sjeveru preovladava sredozemna. Tu zimi padne oko 150 do 200 mm godisnje. U drugim dijelovima padavine su vrlo rijetke, manje od 50 mm godišnje i pojavljuju se u obliku kratkotrajnih pljuskova. Od marta do septembra čest je hamsin, vruć vjetar iz Libijske pustinje.
Politika
mini|desno|250px|Vrhovni ustavni sud Egipta Predstavnički dom, čiji su članovi izabrani da služe u petogodišnjem mandatu, predstavlja zakonodovanu vlast. Izbori su zadnji put održani od novembra 2011. do januara 2012. godine. Egipatski predsjednički izbori održani su 26. do 28. maja 2014. godine. Službeni podaci govore o odazivu od 47,5%. Abdel Fattah el-Sisi je došao do pobjede sa osvojena 23.780.000 glasa ili 96,91% u odnosu na 757.511 glasa ili 3,09% koliko je osvojio Hamdeen Sabahi.
3. jula 2013. godine milioni demonstranata širom Egipta demonstrirali su protiv Morsija u jednim od najvećih protesta u historiji. Tada na scenu stupa general Abdul Fatah Al-Sisi koji uklanja predsjednika Morsija sa vlasti i suspendira ustav. Formirana je 50-člana komisija za izmjenu ustava za čije se usvajanje odlučivalo referendumom. Ustav je usvojen 18. januara 2014. godine.
Pravo
Pravni sistem je zasnovan na islamskom i građanskom pravu.
Islamska sudska praksa je glavni izvor zakonodavstva. Šerijatski sudovi i qadis rade i licencirani su od strane Ministarstva pravde. Zakon ličnog statusa koji uređuje pitanja, kao što su brak, razvod i starateljstvo je uređen prema šerijatu. U porodičnom sudu, svjedočenje žene vrijedi kao polovina svjedočenja muškarca.
26. decembra 2012. godine Muslimansko bratstvo je pokušalo institucionalizirati kontroverzni novi ustav. Taj ustav je odobren od stanovništva referendumom koji je održan od 15. do 22. decembar 2012. sa 64% podrške, ali sa izlaznošću na referendum od samo 33% biračkog tijela. Zamijenjen je privremenim Ustavom Egipta iz 2011. koji je usvojen nakon revolucije.
Vojska
mini|desno|200px|Avion [[F-16 egipatskih zračnih snaga za vrijeme dosipanja goriva tokom Operacije Sjajna zvijezda]] Egipatske oružane snage se sastoje od 468.500 aktivnih pripadnika i 1.000.000 rezervista što ukupno čini 1.468.500 pripadnika.
Prema bivšem šefu Kneseta za vanjske poslove i odbora za odbranu Izraela, Yuvalu Steinitzu, egipatske zračne snage imaju otprilike isti broj modernih borbenih aviona kao i izraelske i daleko veći broj zapadnjačkih tenkova, artiljerije, protivavionskih baterija i ratnih brodova od izraelskih odbrambenih snaga. Također Izrael nagađa da Egipat nastoji da bude druga sila u regiji s špijunskim satelitima, osim EgyptSat 1, 16. aprila 2014. lansiran je i EgyptSat 2.
Egipatska vojna industrija ima na desetine fabrika za proizvodnju oružja, kao i robe široke potrošnje. Oprema Oružanih snaga "uključuje opremu iz različitih zemalja širom svijeta. Vojna oprema iz bivšeg Sovjetskog Saveza se postepeno zamjenjenuje onom modernijom iz SAD-a, Francuske, Britanije i značajanog dijela opreme izrađene pod licencom u Egiptu, kao što je tenk M1 Abrams.
Egipatska mornarica je najveća mornarica u Africi i na Bliskom istoku i općenito u arapskom svijetu, te je sedma po veličini u svijetu, mjereno po broju brodova.
SAD pruža Egiptu vojnu pomoć, koja je u 2009. godini iznosila 1,3 milijarde američkih dolara.
Vojska ima dosta uticaja u političkom životu Egipta, kao i privreda i izuzima se od zakona koji se primjenjuju na druge sektore. Također uživa značajnu moć, prestiž i samostalnosti u okviru države i naširoko se smatra kao dio egipatske "države u državi".
Ljudska prava
Egipatska organizacija za ljudska prava je jedno od najstarijih tijela za odbranu ljudskih prava u Egiptu.
2003. godine vlada je osnovala Nacionalno vijeće za ljudska prava. Vijeće je glasno kritikovano od strane lokalnih aktivista, koji su tvrdili da je Vijeće propagandno vladino sredstvo i da daje legitimitet represivnim zakonima kao što je Zakon o hitnim slučajevima.
Međunarodni odnosi
Stalno sjedište Arapske lige se nalazi u Kairu kao i generalni sekretarijat ovog tijela. Ova poziciju trenutno drži bivši ministar vanjskih poslova Nabil el-Araby. Sjedište Arapske liga je nakratko premještena iz Egipta u Tunis 1978. godine u znak protesta zbog egipatsko-izraelskog mirovnog sporazuma, ali se kasnije ponovo vratilo u Kairo 1989. godine.
Egipat je priznao nezavisnost Republike Bosne i Hercegovine 16. aprila 1992. godine a puni diplomatski odnosi između ove dvije države uspostavljeni su 17. aprila 1993.
U 21. stoljeću, Egipat se susreće s velikim problemom imigracije, milioni ljudi iz drugih afričkih zemalja bježe od siromaštva i rata.
Administrativna podjela
• 3
Privreda
Ekonomski uslovi u zemlji su počeli da se značajno poboljšavaju, nakon perioda stagnacije, uglavnom zbog usvajanja liberalnijih ekonomski politika od strane vlade kao i povećanju prihoda od turizma i procvatu berzi. U svom godišnjem izvještaju, Međunarodni monetarni fond (MMF) je ocijenio Egipat kao jednu od vodećih zemalja u svijetu po preduzimanju ekonomskih reformi. Neke velike ekonomske reforme koje je pokrenula vlada od 2003. uključuju dramatično kresanje carina i tarifa. Novi zakon oporezivanja implementiran u 2005. godini o smanjenju korporativnih poreza sa 40% do 20% je rezultiralo povećanjem prihoda od poreza za 100%. Direktna strana ulaganja u Egiptu su bila u znatnom porastu prije uklanjanja sa vlasti Hosnija Mubaraka, prelazeći iznos od 6 milijardi dolara za 2006. godinu, zbog mjera ekonomske liberalizacije i privatizacije koje je poduzeo ministar za investicije Mahmoud Mohieddin. Od pada Hosnija Mubaraka 2011. godine, Egipat je doživio drastičan pad i stranih investicija i prihoda od turizma, nakon čega slijedi pad deviznih rezervi od 60% i pad BDP-a od 3% kao i brze devalvacije egipatske funte.
Iako je jedna od glavnih prepreka u razvoju egipatske ekonomije ograničenost resursa u odnosu na prosjek populacije, mnogi Egipćani kritiziraju svoju vladu za veće cijene osnovnih dobara dok njihov životni standard i kupovna moć i dalje relativno stagniraju. Egipćani kao glavnu prepreku za dalji ekonomski rast navode korupciju. Vlada je obećala veliku obnovu infrastrukture u zemlji, koristeći novac dobijen od Etisalata za licencu trećeg mobilnog operatera (oko 3 milijarde dolara). Prema indeksu korupcije u 2013. godini Egipat je zauzeo 114. mjesto u rangu od ukupno posmatranih 177 država.
Turizam
mini|desno|200px|Velika plaža u San Stefanu, Aleksandrija mini|lijevo|200px|Pogled na Kairo Turizam je jedan od najvažnijih privrednih sektora Egipta. U 2008. godini, Egipat je posjetilo više od 12,8 miliona turista pri čemu je ostvaren prihod od gotovo 11 milijardi $. U ovom sektoru je zaposleno oko 12% radne snage Egipta. Ministar turizma Hisham Zaazou je izjavio da je turizam generirao oko 9,4 milijarde dolara u 2012. godini s blagim porast u odnosu na 9 milijardi $ iz 2011. godine.
Nekropola Gize je egipatska turistička ikona. To je najpopularnija turistička destinacija u Egiptu još od antičkog doba, a popularizirana je u helenističko doba puta kada je Velika piramida naveden od strane Antipatera kao jedno od sedam svjetskih čuda. Danas je to jedino od sedam čuda koje još uvijek%ji.
Egipat ima širok spektar plaža koje se nalaze na obalama Sredozemnog i Crvenog mora a koje se prostiru na više od 3.000 km. Crveno more se karakteriše mirnim vodama, boje koralnih grebena, rijetkim ribama uz prekrasne planine. Plaže Akba zaliva pružaju mogućnosti za mnoge sportova na moru. Safaga na kraju Crvenog mora se odlikuje svojom prekrasnom lokacijom unutar Suezkog kanala. Posljednje, ali ne i najmanje važno, Sharm el-Sheikh, Hurghada, Luxor (poznat i kao najveći svjetski muzej na otvorenom ili grad sa 1/3 svjetskih spomenika), Dahab, Ras Siðr, Marsa Alam, Safaga na sjevernoj obali Mediterana su glavne turističke destinacije rekreativnog turizma.
Transport
Prijevoz u Egiptu je uglavnom skoncentrisan na glavni grad Kairo i dolinu rijeke Nil.
Željeznica
Glavna linija nacionalne željezničke mreže, duge 40.800 kilometara, je druga najstarija željeznička mreža u historiji Egipta i povezuje Aleksandriju sa Aswanom. Željeznicama u Egiptu upravlja Nacionalna egipatska željeznica a sastoji se 28 linija, 796 željezničkih stanica a broji ovo 1800 vozova koji pokrivaju dolinu i deltu Nila, obale Sredozemnog i Crvenog more kao i područja Sinaja i zapadnih oaza.
Metro
mini|desno|250px|Kairski metro (linija 2) Kairski metro je prvi od samo dva punopravna metro sistema u Africi i arapskom svijetu. Smatra se jednim od najvažnijih nedavnih projekata u Egiptu koji je koštao oko 12 milijardi egipatskih funti. Sistem se sastoji od tri operativne linije s četvrtom linijom koja je u planu.
Zračni saobraćaj
Egipat se smatra jednim od zemalja pionira u korištenju zračnog prometa nakon što je osnovan egipatski najvažniji i glavni avioprijevoznik, Egyptair, 1932. godine u 100% vlasništvu egipatske vlade. Avioprevoznička tvrtka ima sjedište na međunarodnom aerodromu u Kairu, glavnom aviočvorištu Egipta, koji je povezan sa više od 75 destinacija na Bliskom istoku, Evropi, Africi, Aziji i Americi. Trenutna flota Egyptaira obuhvata 80 aviona.
Sueski kanal
mini|lijevo|250px|Most na Sueskom kanalu Sueski kanal je umjetni kanal u Egiptu koji se smatra najvažnijim središtem pomorskog prometa na Bliskom istoku a povezuje Sredozemno more i Crveno more. Otvoren je novembra 1869. godine, nakon 10 godina gradnje a omogućava prijelaz brodovima između Evrope i Azije, bez plovidbe oko Afrike. Na sjevernom kraju kanala je Port Said dok je na jugu luka Tawfiq u gradu Suez. Ismailia leži na zapadnoj obali, 3 km od sredine kanala. Kanal je dug 193,30 km, dubok 24 m i širok oko 205 metara. Sastoji se od sjevernog pristupnog kanala dužine 22 km, samog kanala dužine 162,25 km i južnog pristupnog kanala dužine 9 km. Kanal je jednosmjerni sa mjestima za prolaske "Ballah by-pass" i Great Bitter Lake. Ne sadrži ustave, morska voda teče slobodno kroz kanal. Općenito, sjeverno od Great Bitter Lakea voda teče sjeverno zimi i južno ljeti.
Stanovništvo
Etnički Egipćani su daleko najveća etnička grupa u državi i čine 91% od ukupnog broja stanovnika. Etničke manjine uključuju Abazase, Turce, Grke, beduinska arapska plemena koji žive u istočnom pustinjama i Sinajskom poluostrvu, Berbere koji govore Siwis jezikom i Nubijce čija je zajednica grupisana duž rijeke Nil. Osim ovih naroda u Egiptu su prisutne i plemenske zajednice naroda Beja koncentrisane uglavnom na jugoistoku zemlje, kao i brojni klanovi naroda Dom uglavnom u delti Nila i gradu Faiyumu koji se progresivno asimiliraju sa ubrzanom urbanizacijom.
Prema Međunarodnoj organizaciji za migracije, procjenjuje se da oko 2,7 miliona Egipćana živi u inostranstvu. Oko 70% od egipatskih imigranata živi u arapskim zemljama (923.600 u Saudijskoj Arabiji, 332.600 u Libiji, 226.850 u Jordanu, 190.550 u Kuvajtu a ostatak drugdje u regiji) dok preostalih 30% živi uglavnom u Evropi i Sjevernoj Americi (318.000 u SAD, 110.000 u Kanadi i 90.000 u Italiji).
Egipat je dom nepoznatom broju izbjeglica i tražitelja azila a procjenjuje se da je taj broj između 500.000 i 3.000.000. Trenutno (2014.) u Egiptu živi oko 70.000 palestinskih i oko 150.000 iračkih izbjeglica.
Jezik
Službeni jezik u Egiptu je moderna verzija standardnog arapskog jezika. Jezici koji se govore su: egipatski arapski jezik (68%), sa'idi arapski jezik (29%), istočnoegipatski arapski Bedawi jezik (1,6%), sudanski arapski (0,6%), domari jezik (0,3%), nobiin jezik (0,3%), beja jezik (0,1%) i dr. Pored toga, grčki, armenski i italijanski su glavni jezici imigranata. U Aleksandriji je u 19. vijeku postojala velika zajednica italijanskih Egipćana te je italijanski jezik "lingua franca" za ovaj grad.
Strani jezici koji se uče u školama su engleski, francuski, njemački i italijanski.
Religija
Nakon što je islam stigao na ove prostore u 7. vijeku, Egipat postaje političko i kulturno središte muslimanskog svijeta. Za vrijeme Anwara Sadata (1970. do 1981.), islam je postao službena državna religija a šerijat glavni izvor prava. Procjenjuje se da 15 miliona Egipćana slijedi tarikat dok sufijske vođe tvrde da je taj broj mnogo veći, jer mnogi nisu zvanično registrovano kao pripadnici sufizma. Također postoji i ši'itska manjina. Jerusalemski centar za javne poslove procjenjuje da je ši'ita u Egiptu od jednog do 2,2 miliona. Procjenjuje se da je Ahmedija ne manje od 50.000, dok je broj pripadnika selefija procjenjen na 5 do 6 miliona. Glavni grad Egipta, Kairo, je poznat po svojim brojnim džamijama i minaretima te ga zovu i "grad sa 1.000 minareta".
Kultura
mini|lijevo|250px|Al-Azhar Park proglašen od strane Projekta za javne prostore kao jedan od 60 najvećih svjetskih javnih prostora Egipat je prepoznat i kao kulturni trendseter u svijetu arapskog govornog područja i savremene arapske i bliskoistočne kulture su pod snažnim utjecajem egipatske literature, muzike, filma i televizije. Egipat je preuzeo regionalnu vodeću ulogu tokom 1950-ih i 1960-ih godina, što dodatno utiče na položaj egipatske kulture u arapskom svijetu.
Egipatski identitet se razvio u toku dugog perioda i primanja islama, kršćanstva i judaizma.