cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Polene
Polene su naseljeno mjesto u sastavu općine Slovenske Konjice, regija Savinjska, Slovenija.
Bradavica (dojka)
Anatomija
3. Režnjići
4. Bradavica
5. Areola
Polene
Stanovništvo
Napomena: ''U 2004. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Polene i Zreče (općina Zreče).''
Bradavica (dojka)
Anatomija
6. Mliječni kanal
7. Masno tkivo
8. Koža]]
U sisara, bradavica (koja se naziva i mlečna papila ili sisa) je mala projekcija kože koja sadrži izlaze za 15–20 mliječnih kanala raspoređenih cilindrično oko brha. Marsupialia i euterijski sisari obično imaju paran broj bradavica, raspoređenih obostrano, od samo dvije do čak 19.
Osjetljivost
Koža bradavice bogata je skupom posebnih živaca koji su osjetljivi na određene podražaje: opmaju polahko i brzo prilagođavajuće kožne mehanoreceptore. Mehanoreceptori se identifikuju po tipu I koji se polahko prilagođavaju sa više Merkelovih korpuskularnih krajnjih organa i po tipu II polahko se prilagođavaju sa pojedinačnim krajnjeg orfana Ruffinijevih tjelašaca, kao i tipa I koji se brzo prilagođavaju višestruki, krajnjih organa Meissnerovih tjelašaca i tip II koji se brzo prilagođavaju s jednim Pacinijanovim krajnjim organom. Dominantna opskrba bradavice živcem dolazi iz bočnih kožnih grana četvrtog međurebarnog nerva. Bradavica se koristi i kao anatomski orijentir. Označava T4 (četvrti grudni pršljen) dermatom i počiva na približnom nivou dijafragme.
Opskrba krvlju i limfom
Arterijska opskrba bradavice i dojke potiče od prednjih međurebarnih grana unutrašnjih grudnih (mliječnih) arterija, bočne grudne arterije i torakodorzalnih arterija. Venski sudovi paralelni su arterijama. Limfni kanali koji odvode iz bradavice isti su za dojke. Aksilarni /pazušni) čvorovi su apikalni aksilarni čvorovi, bočna grupa i prednja grupa. Oko 75% limfe se odvodi kroz aksilarne limfne čvorove koji se nalaze u blizini pazuha. Ostatak drenaže napušta bradavicu i dojku kroz infroklavikulske, grudne ili parasternumske čvorove.
Budući da se bradavice mijenjaju tokom životnog vijeka i kod muškaraca i kod žena, anatomija bradavice može se promijeniti i ta se promjena može očekivati i smatrati normalnom.
Kod sisarskih mužjaka
Gotovo svi sisari imaju bradavice. Zašto mužjaci imaju bradavice bilo je predmet naučnog istraživanja. Razlike među spolovima (nazvane seksualni dimorfizam) u datoj vrsti, evolucijska biologija smatra da su one uglavnom rezultat seksualne selekcije, direktno ili indirektno. Postoji opći konsenzus da muška bradavica postoji jer muškarac nema posebnu prednost da izgubi tu osobinu (to se naziva umetak).
Funkcija
Fiziološka svrha bradavica je davanje mlieka dojenčetu, proizvedenog u mlečnim žlezdama ženki tokom laktacije. Tokom dojenja, stimulacija bradavica od strane novorođenčeta simulirat će oslobađanje oksitocina iz hipotalamusa. Oksitocin je hormon koji se povećava tokom trudnoće i djeluje na dojke, pomažući u stvaranju refleksa izbacivanja mlijeka. Oslobađanje oksitocina pomoću dojenčadove stimulacije bradavice, dovodi do kontrakcije maternice čak i nakon porođaja. Snažne kontrakcije maternice uzrokovane stimulacijom majčinih bradavica pomažu maternici da se stegne i da stegne maternične arterije. Ove kontrakcije su neophodne da bi se spriječilo krvarenje nakon porođaja.
Kada beba doji ili stimulira bradavicu, nivo oksitocina raste, a mali mišići u dojkama se skupljaju i pokreću mlijeko kroz mliječne kanale. Rezultat stimulacije bradavica putem novorođenčeta pomaže u pomicanju majčinog mlijeka kroz kanale i do bradavice. Ova kontrakcija mlijeka naziva se „refleksom spuštanja“. Pričvršćivanje se odnosi na priljubljivanje djeteta na bradavicu za dojenje. Dobar nastavak mliječnog toka je kada je dno areole (područje oko bradavice) u bebinim ustima i bradavica se povuče nazad u njegova usta. Loš zasun rezultira nedovoljnom stimulacijom bradavica da stvori refleks spuštanja. Bradavica je slabo stimulirana kada se dijete zakači preblizu vrhu bradavice. Ova loša veza može uzrokovati bolne i ispucale bradavice i nespremnost majke da nastavi dojiti. Nakon rođenja dojenčeta, zaliha mlijeka se povećava na osnovu kontinuirane i sve veće stimulacije dojke sisanjem dojenčeta. Ako beba poveća vrijeme dojenja na bradavici, mliječne žlijezde reagiraju na ovu stimulaciju povećanjem proizvodnje mlijeka.
Bol
Bol u bradavicama može biti destimulativan za dojenje. Bolne bradavice koje napreduju do puknuća bradavice, zabrinjavaju jer mnoge žene prestaju dojiti zbog bolova. U nekim slučajevima na bradavici će se stvoriti čir. Jedan od razloga za nastanak ispucalih i bolnih bradavica je nepravilno vezivanje djeteta za bradavicu. Ako se čini da je bradavica klinastog oblika, bijela i spljoštena, to može ukazivati na to da pričvršćivanje dojenčeta nije dobro i postoji mogućnost razvoja ispucalih bradavica. Herpes infection of the nipple is painful. Bol u bradavicama može biti uzrokovan i prekomjernim trenjem odjeće o bradavicu što uzrokuje pukotine.
Curenje
Ispuštanje iz bradavice odnosi se na bilo kakvu tečnost koja izlazi iz dojkine bradavice. Ne javlja se kod dojilja. A iscjedak kod netrudnica ili žena koje ne doje možda neće izazvati zabrinutost. Muškarci koji imaju iscjedak iz bradavica nisu tipski. Ispuštanje iz bradavica muškaraca ili dječaka može ukazivati na problem. Curenje iz bradavica može se pojaviti bez stiskanja ili može biti primjetno samo ako su bradavice stisnute. Jedna bradavica može imati iscjedak, dok druga ne. Iscjedak može biti bistar, zelen, krvav, smeđi ili slamaste boje. Konzistencija može biti gusta, rijetka, ljepljiva ili vodenasta.
Neki slučajevi curenja iz bradavica mogu se uklonizi i bez liječenja. Iscjedak iz bradavica najčešće nije tumor (benigni), ali rijetko može biti znak raka dojke. Važno je otkriti što je uzrok i liječiti se. Evo nekoliko razloga za curenje iz bradavica:
Bebe ponekad mogu imati iscjedak iz bradavica. To uzrokuju hormoni majke prije rođenja. Obično nestane za dvije sedmice. Karcinomi kao što je Pagetova bolest (rijetka vrsta raka koja uključuje kožu bradavice) mogu također uzrokovati iscjedak iz bradavice.
Nenormalni iscjedak iz bradavice koji je krvav, dolazi samo iz jedne bradavice ili izlazi samostalno bez stiskanja ili dodirivanja bradavice. Pražnjenje iz bradavica vjerovatnije je normalno ako izlazi iz obje bradavice ili se dogodi kada se bradavice stisnu. Stiskanje bradavice radi provjere ispuštanja može ga pogoršati. Ostavi li se bradavica sama, iscjedak može prestati.
Bilo koje isticanje bradavica kod muškarca obično je zabrinjavajuće. U većini slučajevca radi se mamografija i pregled tečnosti. Često se uzima i biopsija. Biopsija aspiracije tankom iglom (FNA) može biti brza i najmanje bolna. Za uklanjanje malog uzorka ispod bradavice koristi se vrlo tanka šuplja igla i lagani usis. Korištenje lokalnog anestetika za ukočenje kože možda neće biti potrebno jer se za biopsiju koristi tanka igla. Primanje injekcije za sprečavanje bola od biopsije može biti bolnije od same biopsije. Neki muškarci razvijaju stanje poznato kao ginekomastija, u kojem se tkivo dojke ispod bradavice razvija i raste. Može doći do curenja iz bradavice. Bradavica kod nekih muškaraca može nateći, možda zbog povećane razine estrogena.
Izgled
Promjene u izgledu mogu biti normalne ili povezane s bolešću. Prosječna projekcija i veličina ljudskih ženskih bradavica je nešto veća od 0,95 cm.
Rak dojke
Simptomi raka dojke često se mogu prvo vidjeti na promjenama bradavice i areole, iako nemaju sve žene iste simptome, a neki ljudi uopće nemaju nikakve znakove ili simptome. Osoba može saznati da ima rak dojke nakon rutinske mamografije. Znakovi upozorenja mogu biti:
Promjene na bradavici nisu nužno simptomi ili znaci raka dojke. Ostala stanja bradavice mogu oponašati znakove i simptome raka.
Vertikalna transmisija
Neke infekcije prenose se kroz bradavicu, posebno ako je došlo do njene iritacije ili ozljede. U tim okolnostima bradavica se sama može zaraziti gljivicama roda Candida prisutnim u ustima dojenog djeteta. Dojenče će infekciju prenijeti na majku. Najčešće je ova infekcija lokalizirana na području bradavice. U nekim slučajevima infekcija može napredovati i postati potpuno razvijen slučaj mastitisa (upale) ili infekcije dojke. U nekim slučajevima, ako majka ima infekciju bez pukotina ili ulceracija na bradavicama, još uvijek je sigurno dojiti novorođenče.
Herpesna infekcija bradavice može proći nezapaženo jer su lezije male, ali obično su prilično bolne. Herpes kod novorođenčeta ozbiljna je i ponekad fatalna infekcija. Prijenos hepatitisa C i B na novorođenče može nastati ako su bradavice napukle.
Ostale infekcije mogu se prenijeti pucanjem kože bradavice i mogu zaraziti dojenče.
Hirurgija
Štedljiva bradavica / subkutana mastektomija je hirurški postupak pri kojem se uklanja tkivo dojke, ali bradavica i areola su očuvani. Ovaj postupak je u prošlosti rađen samo profilaksno ili sa mastektomijom zbog benigne bolesti i zbog straha od povećanog razvoja karcinoma u zadržanom areolarnom duktalnom tkivu. Nedavne serije sugeriraju da bi to mogao biti onkološki zdrav postupak za tumore koji nisu u subareolnom položaju.
Izloženost
Slučaj u Erieu u državi Pennsylvania u vezi s izloženošću dojki i bradavice nastavljen je Vrhovnom sudu u SAD-u. Erieva uredba regulirala je izlaganje bradavica u javnosti kao djelo koje je počinjeno kada se osoba "'... svjesno ili namjerno, ... pojavi u stanju golotinje i počini javnu nepristojnost." Kasnije u Statutu, golotinja je dalje opisana kao nepokrivena ženska bradavica. Ali izlaganje bradavica muškaraca nije bilo regulisano. Komentator je ovo mišljenje o Statutu izrazio napominjući: "Razmišljajte o značaju toga. Čovjek hoda golih grudi i najgore što se dogodi je da neće dobiti uslugu u restoranima. Ali žena koja ide u toplese legalno je u istom čamcu kao da je imala seks u javnosti. To može izgledati ludo, ali u SAD-u je to dopušteno zakonom – Cecil Adams."
Zakonitost izloženosti bradavica nedosljedno je regulirana u cijelim SAD. Neke države ne dopuštaju vizualizaciju bilo kojeg dijela dojke. Druge jurisdikcije zabranjuju bilo kakvu žensku anatomiju prsa zabranom anatomskih struktura koje leže ispod vrha areole ili bradavice. Takav je slučaj u zapadnoj Virdžiniji i Massachusettsu. Propis zapadne Virdžinije vrlo je specifičan i vjerojatno se neće pogrešno protumačiti, navodeći: "[Prikaz] bilo kojeg dijela ženskog dekoltea i ženske dojke izložen haljinom, bluzom, suknjom, trikoom, kupaćim kostimom ili drugim odjećama odjeća [je dozvoljen] pod uvjetom da areola nije izložena, u cijelosti ili djelimično.
Instagram ima politiku "bez bradavica" sa iznimkama: materijal koji nije dozvoljen uključuje "neke fotografije ženskih bradavica, ali fotografije ožiljaka nakon mastektomije i žene koje aktivno doje. Golotinja na slikama i skulpturama je također u redu" (OK). Prethodno je Instagram uklanjao slike dojilja. Instagram je uklonio slike Rihanne i otkazao joj je račun kada je postavljala selfieje sa bradavicama. Ovo je bio podsticaj za Twitter kampanju #FreeTheNipple. Još jedan noviji razvoj je Instagram stranica koja poziva korisnike da postavljaju slike bradavica oba spola; @genderless_nipples, koja prikazuje izbliza i bradavice muškaraca i žena u svrhu isticanja onoga što može biti nedosljednost. Some contributors have found 'a way around' this policy. Facebook has also been struggling to define its nipple policy.
Redateljica Lina Esco snimila je film pod naslovom „Oslobodi bradavicu“ (Free the Nipple), koji govori o "zakonima protiv ženskog toplesa ili ograničenjima na slikama ženskih, ali ne i muških bradavica ", za koju Esco navodi da je primjer seksizma u društvu.
Seksualnost
Bradavice mogu biti osjetljive na dodir, a stimulacija bradavica može potaknuti seksualno uzbuđenje. Malo žena izvještava da je doživjelo orgazam od stimulacije bradavica. Prije Komisaruk et al. istraživanja funkcionalnom magnetnom rezonancom (fMRI), 2011. godine o istraživanju stimulacije bradavica, izvještaji žena koje su postigle orgazam stimulacijom bradavica oslanjali su se isključivo na anegdotskim dokazima. Komisarukova studija bila je prva koja je preslikala ženske genitalije na senzorni dio mozga; to ukazuje na to da senzacija iz bradavica putuje u isti dio mozga kao i senzacija iz vagine, klitorisa i grlića maternice, te da su ovi orgazmi genitalni orgazmi izazvani stimulacijom bradavica i mogu biti izravno povezani sa genitalnim osjetnim korteksom ("genitalno područje mozga").
Kučine
Hrvatska:
149. brdska brigada
149. brdska brigada vojna je jedinica koja je tokom rata u Bosni i Hercegovini djelovala u sastavu Prvog i Šestog korpusa Armije Republike Bosne i Hercegovine.
Na slobodnoj teritoriji Hadžića, 5. novembra 1992. od jedinica Općinskog štaba odbrane formirana je 9. brdska brigada. Djelovala je u sastavu Taktičke, a zatim Operativne grupe Igman. I prije formiranja brigade jedinice OpŠO bile su uključene u svim pokušajima deblokade Sarajeva.
U junu 1993. brigada ulazi u sastav 6. korpusa, a u 1. korpus vraća se već početkom 1994, kroz koju djeluje u sastavu Komandne i Operativne grupe 1 Pazarić. Ulaskom u sastav 14. divizije preimenovana je u 109. brdsku brigadu. Krajem 1995. preimenovana je ponovo, ovaj put u 149. brdsku brigadu.
Zlatnim ljiljanom, najvišim ratnim priznanjem, odlikovan je 21 pripadnik brigade.
Literatura
Katgorija:Šesti korpus Armije Republike Bosne i Hercegovine
Breg pri Dobu
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Breg pri Dobu je imao 15 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Breg.''
Cumulus oophorus
Cumulus oophorus ili discus proligerus  je klasster ćelija  (zvanih kumulusne ćelije) koji okružuje i oocit uj jajničkom  folikulu i nakon  ovulacije. U antralnom folikulu može se smatrati produžetkom strukture zvane membrana granulosa. Unutrašnji sloj ovih ćelija je corona radiata. Taj sloj ćelija mora biti probijen spermatozoidom da bi se dogodila oplodnja.
Funkcije
Funkcije cumulus oophorus uključuju koordinaciju razvoja folikula i sazrijevanje oocita. Mehanizmi potonjeg uključuju stimulaciju transporta aminokiselina i biosintezu sterola i regulaciju oocita, uz  transkripciju gena. Također daje energetske supstrate za mejotski nastavak razvoja oocita i podstiče glikolizu. Pored toga, pruža zaštitu oocitima. Također se koristi u postupcima kloniranja.
Kumulusne ooforusne ćelije snažno doprinose sazrijevanju i eventualnoj oplodnji oocita. Kako folikul raste i povećava se antrum, oko sloja oocita nakuplja se više slojeva kumulusnih ooforusnih ćelija kako bi pomogle u akrosomskoj reakciji i prodiranju sperme u oocit. Bliska udaljenost kumulusnih ooforusnih ćelija i oocita pogoduje dvosmjernoj komunikaciji, što je od vitalne važnosti za razvoj oocita.
Profiliranje ekspresije gena
Kao dio procesa oplodnje in vitro, generiranje ekspresije gena kumulusnih ćelija može se provesti za procjenu kvaliteta oocita i učinkovitosti protokola hiperstimulacija jajnika, a mogu se posredno predvidjeti aneuploidija oocita, razvoj embrija i rezultati trudnoće. Povećano znanje o ovim aspektima korisno je, naprimjer, u selekciji embriona.
U genima za profiliranje ekspresije kumulusnih ćelija, geni kod kojih je povećana ekspresija povezana s većom kompetencijom oocita ili boljim rezultatima trudnoće uključuju: HAS2, GREM1 i PTGS2. Suprotno tome, geni kod kojih je povećana ekspresija povezana s nižom kompetencijom oocita ili lošijim ishodima trudnoće uključuju: BDNF, CCND2, CXCR4, GPX3, HSPB1, DVL3, DHCR7, CTNND1, TRIM28, STAR, AREG, CX43, PTGS2] ], [[SCD1 i SCD5.
Dopunska literatura
Biase, Fernando H. & Kimble, Katelyn M. Functional signaling and gene regulatory networks between the oocyte and the surrounding cumulus cells. BMC Genomics. 2018; 19(1):351. doi:10.1186/s12864-018-4738-2.
Preloge pri Konjicah
Preloge pri Konjicah su naseljeno mjesto u sastavu općine Slovenske Konjice, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Slovenske Konjice.
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Preloge.''
Hasan Ruhani
Hasan Ruhani (rođen 13. novembra 1948) iranski je političar, diplomat i akademik. Bivši je predsjednik Irana. Član je Vijeća stručnjaka od 1989, Vijeća napretka od 1991, Vrhovnog vijeća državne sigurnosti od 1989. i čelnik Centra za strateška istraživanja od 1992. godine. Diplomirao je na Univerzitetu u Teheranu, a doktorirao na Kaledonijskom univerzitetu u Glasgowu. Uz perzijski, služi se i engleskim, njemačkim, ruskim, arapskim i francuskim jezikom. Ruhani je također bio potpredsjednik 4. i 5. saziva iranskog parlamenta, te sekretar Vrhovnog vijeća državne sigurnosti između 1989. i 2005. godine.
Smatra se umjerenim političarem, pobijedio je na predsjedničkim izborima juna 2013. U prvom krugu dobio je 50,7% glasova odnosno natpolovičnu većinu čime je izabran za predsjednika Irana. Na toj funkciji zamijenio je Mahmuda Ahmadinedžada. Ruhani je također bio pregovarač za iranska nuklearna pitanja između 1997. i 2005. godine. Zvanično je inaugurisan 4. augusta iste godine. i preuzeo je funkciju, nakon što je ajatolah Ali Khamenei prihvatio njegov izbor za novog predsjednika države. Tokom kampanje, Ruhani, podržan od reformista, više puta je optužio Ahmadinedžada za ekstremizam. U svom inauguracionom govoru pred parlamentom pozvao je Zapad da ukine sankcije Iranu riječima: Obećao je da će raditi na "očuvanju privrede zemlje, podsticanju konstruktivnih dogovora sa svijetom, osiguravanju njenih nacionalnih interesa i ukidanju nepravednih sankcija". U vrijeme preuzimanja funkcije Ruhani se suočio sa izazovima, među kojima je borba sa inflacijom koja je u junu 2013. dostigla 42 posto, visokom stopom nezaposlenosti i premošćavanjem političkih nesuglasica između konzervativnih, umjerenih i reformističkih frakcija. Iako je u više navrata obećavao da će se boriti za ženska prava i unaprijediti jednakost žena u društvu, ipak nije imenovao niti jednu ženu u sastav njegove vlade. Zbog jakih kritika njegove “čisto muške” Vlade na kraju je dodao i jednu ženu - imenovao je Elham Aminzadeh za svoju potpredsjednicu za pravne poslove. Ruhanijevim kabinetom dominirali su muškarci u poređenju sa prethodnom Vladom Mahmuda Ahmedinedžada koji je na početku svog drugog mandata, imenovao tri ministrice.
Messier 95
NGC 3351 (također poznat kao IRAS 10413+1158, MCG 2-28-1, PGC 32007 i UGC 5850) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 36 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 7,40 (77 hiljada sg) a najmanji 5,0 ugaonih minuta (52 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Pierre Francois Andre Mechain 20. marta 1781. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
ZNF510
Protein cinkovog prsta 510 je protein koji je kod ljudi kodiran genom ZNF510.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 683 aminokiseline, а molekulska težina 79.142 Da.
Sindrom mikrodelecije 17q12
Sindrom mikrodelecije 17q12, znan i kao sindrom delecije 17q12, je rijetka hromosomska mutacija, izazvana delecijom male količine materijala iz regije u dugom kraku hromozoma 17. Tipizirana je delecijom gena HNF1B, što rezultira abnormalnostima bubrega i bubrežne ciste i sindrom dijabetesa. Također ima neurokognitivne efekte i implicirana je kao genetički faktor za autizam i shizofreniju.
Sindrom mikrodelecije 17q12 ne treba miješati sa sindromom mikrodulikacije 17q12, uzrokovan dodavanjem genetičkog materijala u istoj regiji iz koje se uklanja u mikrodeleciji, ili sindrom mikrodelecije 17q21.31, drugo ime za Koolen–De Vriesov sindrom.
Prezentacija
Mikrodelecije 17q12 imaju varijabilan fenotip, u rasponu od malo ili nimalo simptoma do teške invalidnosti. Smatra se da je stanje nedovoljno dijagnosticirano, a slučajevi s blažim fenotipovima možda neće doseći kliničku pažnju, osim ako sami nemaju pogođeno dijete. Najkarakterističniji simptom je bubrežne ciste i sindrom dijabetesa (RCAD), poznat i kao "dijabetes tipa 5", koji je uzrokovan delecijom povezanog gena HNF1B u regiji.] RCAD je povezan sa abnormalnostima bubrega i karakterističnim oblikom dijabetesa koji uzrokuje atrofiju gušterače. Međutim, neki ljudi sa mikrodelecijom 17q12 imaju normalnu bubrežnu funkciju. RCAD se dijagnosticira u približno 40% ljudi sa mikrodelecijama 17q12, obično prije 25. godine, dok se abnormalnosti bubrega šire javljaju u približno 85-90% slučajeva.
Ljudi s mikrodelecijama 17q12 imaju karakterističan fenotip lica, iako suptilan, koji obično nije uočljiv u svakodnevnom životu. Makrocefalija je česta pojava, zajedno sa visokim lučnim obrvama, izravnavanje jagodične regije i epikantusnih nabora gornjeg očnog kapka. Moguć je i patološki nizak rast, a u mnogim slučajevima javlja se karakterističan "kratki i zdepasti" oblik tijela.
Mikrodelecije 17q12 povezane su s neurokognitivnim i razvojnim sudjelovanjem različite težine. Neki imaju blagu do umjerenu intelektualnu invalidnost; međutim, takva mogućnost nije univerzalna. Prosječna inteligencija je u rasponu od prosjeka do niske razine. Kašnjenje govora je uobičajeno, bez obzira na intelektualno funkcioniranje. Najupečatljivija povezanost između mikrodelecija 17q12 i neurorazvoja je povećana prevalencija poremećaja autističkog spektra, sa značajnim povećanjem dijagnoze i subkliničkih autističnih osobina. Mikrodelecije 17q12 implicirane su kao jedan od glavnih genetičkih uzroka visoko funkcionalnih poremećaja autističnog spektra. Shizofrenija je također značajna psihijatrijska komplikacija sindroma mikrodelecije 17q12. Procjenjuje se da se mikrodelecija 17q12 javlja u približno 1/1.600 shizofrenih ljudi, u poređenju s procjenom ispod 1/50.000 u općoj populaciji. Epilepsija, obično blaga, javlja se u otprilike u trećini slučajeva.
Sa mikrodelecijama 17q12 povezane su i anomalije reproduktivnog sistema, posebno kod žena. Mikrodelecije 17q12 povezane su sa malformacijama maternice, a najčešća je Müllerova ageneza, gdje nedostaju maternica i dio vaginskog kanala.
Uzroci
Sindrom mikrodelecije 17q12 je autosomno dominantni poremećaj, gdje je jedna kopija relevantne mutacije dovoljna da prouzrokuje stanje. [Većina slučajeva su mutacije de novo ili spontane mutacije koje se ne javljaju kod roditelja  probanda; približno 75%  ih je de novo,  25% nasljeđenih. Ljudi sa 17q12 mikrodelecija koji imaju normalnu plodnost imaju 50% šanse da deleciju prenesu na svoje potomstvo. Faktori okoline nisu uključeni u sindrom.
Dijagnoza
Kao i druge hromosomske mikrodelecije, sindrom mikrodelecije 17q12 dijagnosticira se putem fluorescentne hibridizacijein situ. Uobičajena analiza kariotipa, koristi se za dijagnozu glavnih hromosomskih poremećaja kao što je aneuploidija, jer je rijetko dovoljno osjetljiva da otkrije mikrodelecije.
Epidemiologija
Prevalencija sindroma mikrodelecije 17q12 nije poznata i vjerojatno će biti nedijagnosticirana. Procjenjuje se da se mikrodelecija 17q12 javlja u približno 1/600 osoba u spektru autizma i 1/1.600 sa shizofrenijom, ali su daleko rjeđe u općoj populaciji. Procjenjuje se da je općenita prevalencija između 1/14.000 i 1/62.500.
Pored povećane prevalencije kod autizma i shizofrenije, neke druge kliničke grupe imaju povećanu prevalenciju sindroma mikrodelecije 17q12. Stanje se javlja kod približno 2% osoba s urođenim abnormalnostima bubrega i 3-6% žena s Müllerovskom agenezom. Jedna je od deset najčešćih mikrodelecija kod djece s idiopatskim kašnjenjem u razvoju.
Mikroduplikacija
Sindrom mikrodupilacije 17q12 daleko je rjeđi od odgovarajuće mikrodelecije, za koju se procjenjuje da se javlja približno petinu toliko često kao sindrom mikrodelecije 17q12. Zbog rijetkosti i preklapanja njihovih fenotipova, mikroduplikacije 17q12 obično se razmatraju kao dodatak mikrodelecijama. Poput sindroma mikrodelecije, i mikroduplikacijski sindrom ima širok fenotipski raspon, u rasponu od asimptomatskog do duboke invalidnosti; česta je intelektualna invalidinolst, ali ne uvijek teža od mikrodelecijske, dok je fizičko zdravlje često bolje. Epilepsija je često prisutna. Zabilježen je slučaj preokreta spola. Iako je zabilježen autizam, komorbidan sa mikroduplikacijom 17q12, čini se da je daleko rjeđi nego kod mikrodelecije. Fizičke anomalije povezane sa sindromom mikrodulikacije 17q12 su sindaktilija, mikrocefalija, epikantusnj nabori i guste  ili spojene obrve. Čini se da mikroduplikacija 17q12 ima nisku penetraciju, jer se mnogi slučajevi nasljeđuju od asimptomatskih roditelja.
Rezultati nogometne reprezentacije Azerbejdžana u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo
Nogometna reprezentacija Azerbejdžana je u svojoj dosadašnjoj historiji nastupila šest puta u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo te nije uspio izboriti nastup na nekom od dosadašnjih prvenstava. Najbolji plasman u kvalifikacijama Azerbejdžan je ostvario osvajanjem petog mjesta u kvalifikacijskoj grupi.
Breg pri Temenici
Breg pri Temenici je naseljeno mjesto u sastavu općine Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Breg pri Temenici je imao 41 stanovnika.
Napomena: ''Do 1955. iskazivano pod imenom Breg, a od 1955. do 1997. pod imenom Breg pri Velikem Gabru.''
IKBKAP
IKBKAP (inhibitor pojačivača gena kappa lahkog polipeptida u B-ćelijama, protein povezan s kompleksom kinaza) je ljudski gen koji kodira protein IKAP, sveprisutno  eksprimiran na razinama razinama u svim tipovima tkiva, uključujući moždane ćelije. Smatra se da IKAP protein sudjeluje kao podjedinica u sastavu šest proteina navodnog ljudskog kompleksa holo-elongatora, što omogućava produženje transkripcije pomoću RNK- polimeraze II. Daljnji dokazi ukazuju na to da je protein IKAP kritičan u razvoju neurona i upućuje na to da je smanjena ekspresija IKAP-a u određenim tipovima ćelija molekulska osnova za teški poremećaj neurorazvoja kod porodične disautonomije. Ostali putevi koji su povezani s funkcijom proteina IKAP u različitim organizmima uključuju modifikaciju tRNK, pokretljivost čelija, i citosolnu signalizaciju stresa.
Homolozi gena IKBKAP identificirani su u više drugih eukariotskih modelnih organizama. Značajni homolozi uključuju Elp1 u kvasaca, mišji Ikbkap, i D-elp1 kod vinskih mušica. Homolog vinske mušice (D-elp1) ima aktivnost RNK-ovisne RNK-polimeraze i uključen je u interferenciju RNK,
Gen IKBKAP nalazi se na dugom (q) kraku hromosoma 9, na poziciji 31, od baznog para 108.709.355 do para 108.775.950.
Funkcija i mehanizam
Izvorno je predloženo da gen IKBKAP kod ljudi kodira protein skele (IKAP) za kompleks enzima IκB kinaza (IKK), koji je uključen u proupalno djelovanje transdukcije citokinskog signala na signalnom putu NF-κB. Međutim, to je naknadno opovrgnuto kada je primijen metod gelne filtracije i nisu mogli identificirati IKK komplekse sadržane u frakcijama s IKAP-om, čime su odvojili IKAP od uloge u signalnom putu NF-κB. Kasnije je otkriveno da IKAP funkcionira kao protein citoplazmatske skele kod sisara JNK-signalnog puta koji se aktivira kao odgovor na stresne podražaje. U eksperimentu in vivo, istraživači su pokazali direktnu interakciju između IKAP-a i JNK-a, izazvanu primjenom stresora kao što su ultraljubičasto svjetlo i TNF-α (proupalni citokin).
Za IKAP je sada općepriznato da ima ulogu u produženju transkripcije kod ljudi. Holoenzim RNK polimeraze II čini djelimično element s više podjedinica histon-acetiltransferaza, element poznat kao kompleks elongatora RNK-polimeraze II, od kojih je IKAP jedna podjedinica. Povezivanje kompleksa elongatora s holoenzimom RNK-polimeraze II potrebno je za kasnije vezivanje za nascentne pre-mRNK određenih ciljnih gena, a time i za njihovu uspješnu transkripciju. Konkretno, unutar ćelije je otkriveno da iscrpljivanje funkcionalnih kompleksa elongatora zbog niske ekspresije IKAP-a ima duboko utuče na transkripciju gena uključenih u ćelijske migracije.
Kod kvasaca, eksperimentalni podaci pokazuju da kompleks elongatora funkcionira u različitim procesima – od egzocitoza do modifikacija tRNK. Ovaj nalaz pokazuje da funkcija kompleksa elongatora nije konzervirana među vrstama.
Porodična disautonomija
Porodična disautonomija (poznata i kao "Riley-Dayov sindrom ") je složena prirođena neurorazvojna bolest, koju karakterizira neobično mali broj neurona u senzornom i autonomnom nervnom sistemu. Rezultirajući simptomi pacijenata uključuju gastrointestinalnu disfunkciju, skoliozu i neosjetljivost na bol. Ova bolest je posebno rasprostranjena u populaciji Jevreja Aškenazi, gdje 1/3600 živorođene djece ima porodičnu disautonomiju.
Do 2001. genetički uzrok porodične disautonomije bio je lokaliziran u disfunkcionalnu regiju koja se proteže na 177 KB na hromosomu 9q31. Korištenjem uzoraka krvi dijagnosticiranih pacijenata, implicirana regija je uspješno sekvencirana. Utvrđeno je da gen IKBKAP, jedan od pet gena identificiranih u toj regiji, ima jednobaznu mutaciju u više od 99,5% slučajeva porodične disautonomije.
Mutacija s jednom bazom, koja je u velikoj većini zabilježena kao translokacija iz citozina u timin, prisutna je na donorskom mjestu prerađenog 5' introna 20 u IKBKAP-u pre iRNK. Ovo sprečava regrutovanje mekanizama prerade, pa se egzon 19 prerađuje direktno u egzon 21 u konačnom proizvodu iRNK-egzon 20 se uklanja sa pre-mRNK sa intronima. Nenamjerno uklanjanje egzona iz konačnog proizvoda iRNK naziva se preskakanje egzona. Stoga postoji smanjeni nivo funkcionalne ekspresije proteina IKAP unutar zahvaćenog tkiva. Međutim, ovaj poremećaj je specifičan za tkivo. Limfoblasti, čak i uz prisutnu mutaciju, mogu nastaviti eksprimirati neki funkcionalni IKAP protein. Nasuprot tome, moždano tkivo s jednobaznom mutacijom u genu IKBKAP pretežno eksprimira rezultirajući krnji, mutirani IKAP-protein koji je nefunkcionalan. Tačan mehanizam kako se inducira fenotip porodične disautonomije uslijed smanjene ekspresije IKAP-a je nejasan; ipak, kao za protein koji je uključen u regulaciju transkripcije, postojali su različiti predloženi mehanizmi. Jedna takva teorija sugerira da su kritični geni u razvoju divljeg tipa čulnih i autonomnih neurona nepravilno transkribirani. Proširenje ovog istraživanja sugerira da su geni u nervnom sistemu uključeni u migraciju ćelija oštećeni, stvarajući osnovu za ovaj poremećaj.
U malom broju prijavljenih slučajeva porodične disautonomije, istraživači su identifikovali druge mutacije koje uzrokuju promjenu aminokiselina (gradivnih elemenata proteina). U tim slučajevima, arginin se zamjenjuje sa prolinom na poziciji 696 u lancu aminokiselina proteina IKAP (također pisanog kao Arg696Pro), ili se prolin zamjenjuje leucinom na pozicija 914 (takođe pisano kao Pro914Leu). Zajedno, ove mutacije uzrokuju kvar rezultirajućeg IKAP proteina.
Kao autosomno recesivni poremećaj, za njegovo ispoljavanje potrebna su dva mutirana alela gena IKBKAP da bi se poremećaj manifestovao. Međutim, unatoč tome što je ista mutacija s jednom bazom smatrana uzrokom porodične disautonomije, težina zahvaćenog fenotipa varira unutar i između porodica.
Utvrđeno je da kinetin (6-furfurilaminopurin) ima sposobnost popraviti defekt prerade i povećati ekspresiju iBKAP mRNA divljeg tipa in vivo. Još su potrebna daljnja istraživanja kako bi se procijenila prikladnost kinetina kao mogućeg budućeg oralnog lijeka.
Modelni organizmi
U studiji funkcije gena IKBKAP korišteni su i modelni organizmi.
Miš
Uslovna linija nokaut-miša, tzv Ikbkaptm1a(KOMP)Wtsi generirana  je kao dio programa Međunarodnog konzorcija za nokaut-miševe, programa-projekta velike mutageneze za generiranje i distribuciju životinjskih modela bolesti zainteresiranim naučnicima na Wellcome Trust Sanger Institute.
Mužjaci i ženke podvrgnuti su standardiziranom fenotipskom pregledu, kako bi se utvrdili efekti delecij. Izvedeno je 25 testova, a prijavljena su dva nenormalna fenotipa. Nijedan homozigot ni mutantni embrion nije identifikovan tokom gestacije, a u posebnoj studiji nijedan nije preživio do odvikavanja. Preostali testovi su provedeni na heterozigotnim mutantnim odraslim miševima; kod ovih životinja nisu uočene značajne abnormalnosti.
Drosophila melanogaster
Homolog gena IKBKAP u vinskim mušicama je gen CG10535, koji kodira protein D-elp1-najveću od tri podjedinice, koje čine kompleks elongatora jedarne RNK-polimeraze II. Ova podjedinica ima aktivnost RNK-ovisne RNK polimeraze, putem koje bi mogla sintetizirati dvolančanu RNK iz jednolančanih RNK šablona.
KIAA1958
Protein KIAA1958 je protein koji je kod ljudi kodiran genom  KIAA1958. Ortolozi KIAA1958 sežu u evoluciji do hordata, iako je u homologiji bliže primatima od bilo kojeg drugog ortologa. KIAA1958 nema poznatih paraloga.
Gen
KIAA1958 nalazi se na dugom kraku hromosoma 9 (9.q32), kod ljudi na plus lancu, od 115249248. do 115427597. bp. Its mRNA has 2683 bp. U susjedstvu su mu ovi geni:
HSDL2: Protein 2 sličan hidroksisteroid dehidrogenazi 2 ima ulogu u vezivanju nukleotida, oksidoreduktaza i vezivanju sterola. C9orf147: otvoreni okvir čitanja 147 hromosoma 9 nema poznatih funkcija.
SNX30: Sortiranje neksina-30 može biti povezano sa vezivanjem fosfatidilinositola.
Protein
KIAA1958 sadrži 716 aminokiselina sa atomskom težimom os 79.212 Da i izoelektričnom tačkom od 6,375. Iako se o proteinu KIAA1958 ne zna mnogo, naučna su predviđanja napravljena pomoću superračunara za predviđanje strukture i funkcije KIAA1958. KIAA1958 prolazi posttranslacijske modifikacije. Najzanimljivija modifikacija je fosforilacija. U usporedbi s drugim proteinima, KIAA1958 ima značajno značajnu količinu fosfoliranih serina tokom posttranslacijske modifikacije. Predviđeno je fosforiliranje 36 serina.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 716 aminokiselina, а molekulska težina 79.212 Da.
C: Cistein D: Aspartat E: Glutamat F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin Y: Tirozin
Interakcije
Još nema poznatih dokaza da KIAA1958 stupa u interakciju s bilo kojim drugim proteinom.
Ekspresija
KIAA1958 je u najvećim količinama eksprimiran u grkljanu, kako je predložio EST. Najjača ekspresija u postnatanom razvoju je i blastocistama, a zbog zdravstvenog stanja najviše se nalazi u tumorima maternice. Podaci prema NCBI GEO Profile pokazuje da ekspresija KIAA1958 uključuje mnoge tipovee tkiva u ljudskom tijelu. Koristeći EMBL-EBI, utvrđeno je da je KIAA1958 prekomjerno eksprimiran u RNK pseudopodija, tokom migracije ćelija metastatskog raka. KIAA1958 je također bio prekomjerno izražen u stat5/ab i stat 3, koji su transkripcijski faktori za koje se izvještava da su kritični za rast i održivost ćelija raka prostate i embrionskih matičnih ćelija i pluripotentnih matičnih ćelija.
Pazušna dlakavost
Pazušna dlakavost, poznata i pod tuđicom aksilarna dlakavost, ispoljava se u prisustvu dlaka u pazuhu zmeđu nadlaktice i grudnog koša.
Razvoj i funkcija
Dlaka ispod pazuha, kao ljudska tijelesna dlaka, obično se počinje pojavljivati na  početku puberteta, a rast se obično završava do kraja tinejdžerskih godina.
Ova dlakavost prolazi kroz četiri faze razvoja, vođene slabim nivoima androgena koji proizvode nadbubrežne žlijezde kod muškaraca i žena tokom adenarhe, i testosteronom iz testisa kod muškaraca tokom puberteta. Kao i Tannerovo skaliranje za stidnu dlakavost, aksilarna dlaka može se inscenirati prema Wolfsdorfovom sistemu stadiranja, nazvanom po dječjem endokrinologu Josephu Wolfsdorfu, kako slijedi:
Stepenovanjem pacijenta u pazušnoj dlakavosti omogućava uzrasno  praćenje  razvoja djeteta.
Još uvijek se raspravlja o evolucijskom značaju ljudske dlake ispod pazuha. Može prirodno odvesti, znoj ili drugu vlagu od kože, pomažući ventilaciju. Mirisi koji nastaju djelovanjem bakterija, na taj način prenose se dalje s kože (vidi mikrobiota kože ranije (flora). Sve u svemu, glavna ključna karakteristika dlake ispod pazuha je olakšavanje trenja kože i kože, a time i iritacije, jer je pazuh u prirodnom položaju i u prirodnoj funkciji stalno tome izložen i svakodnevno se trlja o sebe, čak i više tamo gdje se osoba bavi bilo kakvim fizičkim radom, bio slobodnim ili intenzivnim. Kao što je prethodno rečeno, ventilacija vazduha i disperzija ulja idu ruku pod ruku s ovim prirodnim fenomenom. Smatra se da se sa pazušnim znojem luče i feromoni, koji utiču na međuspolnu privlačnost/odbojnost.
Kulturni stavovi
Danas je u većini zapadnog svijeta uobičajeno da žene redovito briju ili čupaju dlaku ispod pazuha. Starije generacije muškaraca obično podšišavaju ili briju pazuh, a praksa se povećala među mlađim muškarcima. Neka istraživanja pokazuju da 82% 45–60-godišnjih Amerikanaca dotjeruje svoje pazuhe, dok njih oko 97% 15–34-godišnjih u potpunosti briju pazuhe. Prevalencija ove prakse varira u velikoj mjeri. Ponekad se navode vjerski razlozi; naprimjer, u islamska kultura i muslimanski muškarci i žene uklanjaju dlake ispod pazuha kako bi zadovoljili vjerske higijenske smjernice. Uklanjanje dlaka ispod pazuha bilo je dio kolekcije higijenskih ili kozmetičkih postupaka koje je islamski prorok Muhammad (570–632) preporučio kao dosljednost fitra za muslimanske i žene i muškarci. and has since usually been regarded as a requirement by most Muslims. U većini zapadnog svijeta neki muškarci također iz estetskih razloga odluče ukloniti dlake ispod pazuha.
Mnogi natjecateljski plivači uklanjaju gotovo sve dlake na tijelu, uključujući dlake ispod pazuha, vjerujući da to čini njihova tijela jednostavnijim tokom takmičenja. Mnogi muškarci bodibilderi i profesionalni hrvači također uklanjaju dlake sa tijela u kozmetičke svrhe.
Seneka Mlađi sugerira da je to bila uobičajena praksa u starom Rimu: "Jedno je, vjerujem, podjednako neispravno kao i drugo: jedna klasa je nerazumno razrađena, druga je nerazumno nemarna; prva depilira noge, druga čak ni ispod pazuha. " (pismo 114).
Na Zapadu je praksa započela iz kozmetičkih razloga, oko 1915. godine u Sjedinjenim Državama i Velikoj Britaniji, kada je jedan ili više časopisa prikazalo ženu u haljini obrijanih pazuha. Redovno brijanje postalo je izvodljivo uvođenjem sigurnosne britve, početkom 20. stoljeća. Iako je brijanje ispod pazuha brzo usvojeno u nekim zemljama engleskog govornog područja, posebno u SAD-u i Kanadi, postala je široko rasprostranjena u Evropi tek nakon Drugog svjetskog rata.
Breg pri Zagradcu
Breg pri Zagradcu je naseljeno mjesto u sastavu općine Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Breg pri Zagradcu je imao 20 stanovnika.
Major League Soccer 2018.
Major League Soccer 2018. je bila 23. sezona MLS-a. Atlanta United je osvojila Supporters' Shield dok je New York Red Bulls bio pobjednik MLS kupa. Najbolji strijelac lige je bio Josef Martínez sa 31 postignutim golom.
Format
Takmičila su se 23 kluba koja su bile podijeljene u dvije divizije. Najbolji tim na kraju regularnog dijela sezone je osvojio trofej Supporters' Shield. Po šest timova iz obje divizije na kraju regionalnog dijela sezone su igrali play-off za pobjednika MLS kupa.
Četvrtfinale - Polufinala konferencija
''Utakmice su odigrane 4, 8. i 11. novembra.''
Polufinale - Finala konferencija
''Utakmice su odigrane 25. i 29. novembra.''
Finale
''Utakmica je odigrana 8. decembra.''
IC 4956
IC 4956 (također poznat kao ESO 284-23, IRAS 20079-4544 i PGC 64230) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 239 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Teleskop. Najveći prečnik je 1,70 (118 hiljada sg) a najmanji 1,6 uglovnih minuta (111 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 22. jula 1897. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Mihaljevci (čvor)
Hrvatska:
Srbija:
Historija Litvanije
Prahistorija
Prvi ljudi su na teritoriju današnje Litvanije stigli u drugoj polovini 10. milenija p.n.e. nakon povlačenja ledenjaka na kraju posljednjeg ledenog doba. Prema historičarki Mariji Gimbutas, ti su ljudi došli sa poluostrva Jutland i srednje Europe kao putnički lovci u potrazi za hranom. Tokom 8. milenija p.n.e. klima je postala mnogo toplija što je dovelo do razvoja šuma. Tada su ljudi manje putovali i bavili se lokalnim lovom i ribolovom. Tokom 5. milenija p.n.e. dolazi do pripitomljavanja raznih životinja što je dovelo do izgradnje sofistiranijih nastambi u kojima je živjelo više porodica. Zbog surove klime i nedostatka prikladnih alata za obradu zemlje poljoprivreda se pojavila tek u 3. mileniju p.n.e. Tada su se počeli formirati mnogi zanati i trgovina što je dovelo do nastanka kulture vrpčaste keramike 3100. godine p.n.e.
Prežigal
Prežigal je naseljeno mjesto u sastavu općine Slovenske Konjice, regija Savinjska, Slovenija.
Historija Litvanije
Velika Kneževina Litvanija (1236–1569)
Prvi litvanci su pripadali antičkoj grupi naroda pod imenom Balti. Neki od njih (Samogitijanci, Selonci, Kuršani, Semigalijanci) su se asimilirali u Litvance i Letonce, dok su drugi (Prusi, Jatvinzi, Sambijci, Skalvijci i Galindijci) nakon osvajanja od strane teutonskih vitezova nestali. Baltička plemena nisu bila pod direktnim kulturnim i političkim uticajem Rimskog carstva, ali su trgovinom preko Jantarskog puta održavali kulturnu razmjenu. Prvi put je ime Litvanija zabilježen u Kvedlinburškom ljetopisu 1009. godine kada je misionar Bruno Kverfurski krstio litvanskog kralja Nethimera. Nakon odbrane od napada Vikinga tokom 9. stoljeća, kijevski vladar Jaroslav I je 1040. godine osvojio sve litvanske teritorije. Nakon raspada Kijevske Rusije 1240. godine, Litvanija je imala dobro organiziranu vojsku koja je korišćena za vanjske napade i pljačku. Takve vojne aktivnosti su potaknule socijalnu diferencijaciju što je dovelo do borbe za vlast i stvaranja Velike Kneževine Litvanije.
Prežigal
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Slovenske Konjice.
Historija Litvanije
Velika Kneževina Litvanija (1236–1569)
Početkom 13. stoljeća česti vojni pohodi na Ruteniju, Poljsku i teutonske vitezove su postali uobičajeni nakon povećane saradnje i koordinacije među baltičkim plemenima. Nakon zauzimanja i pljačkanja grada Pskova 1213. godine, dvadeset i jedan litvanski poglavar je potpisao mirovni sporazum sa Kraljevinom Galicija-Volinija. Ovaj događaj je prihvaćen kao prvi dokaz ujedinjenja baltičkih plemena. Međutim, ubrzo nakon toga su teutonski vitezovi prodrli do ušća rijeke Dvine gdje su lokalno stanovništvo počeli preobraćati na hrišćanstvo. Kao odgovor na to, određeni broj baltičkih plemena se ujedinio pod vlašću Mindaugasa koji se smatrao vladarem cijele Litvanije. To je dovelo do križarskog rata u kojem su Samogitijanci pobijedili Livonsko bratstvo i njihove saveznike u bici kod Saule 1236. godine. Nakon zauzimanja Crne Rutenije i ubistva mnogih rivala i članova njihove porodice, Mindaugas je sklopio sporazum sa Teutonskim redom 1250. godine u kojem se odrekao teritorije u zapadnoj Litvaniji u zamjenu za kraljevsku krunu. Papa Inocent IV je 17. jula 1251. godine potpisao dvije papinske bule kojima je biskupu Helmna naloženo da Mindaugasa kruniše za litvanskog kralja što je dovelo do kraja rata sa galicijskim kraljem Danijelom I i braka između Mindaugasove kćerke i Danijelovog sina Svaromira. Nakon zauzimanja Samogitije 1260. godine, Mindaugas je uspostavio prvo hrišćansko kraljevstvo na istoku Europe.
Nakon smrti Mindaugasa 1263. godine izbio je građanski rat u kojem je pobijedio Mindaugasov sin Vaisvilkas (1264. - 1267.). Nakon njegovog ubistva došlo je do borbe za vlast između Svaromira i Traidena (1269. - 1278.) čija je vlast bila najduža i najstabilnija tokom perioda nemira. On je tokom rata sa Rusijom i Poljskom ponovo ujedinio sve litvanske zemlje da bi nakon pobjede nad Teutonskim vitezovima u bici kod Ašeradena 1279. godine postao vladar Jotvingije, Semigalije i istočne Pruske. To je dovelo do uspostavljanja prijateljskih odnosa sa Poljskom i braka između Traidenove kćerke Gaudemunde i poljskog princa Boleslava. Nakon Traidenove smrti došlo je do krize vlasti koja se morala suočiti sa stalnim naletima i upadima Teutonskih vitezova. Nakon pobjede nad Teutonskim vitezovima, nova dinastija Gedimini koju su osnovala braća Vitenis (1295. - 1315.) i Gediminas (1315. - 1341.) su pokušali izvršiti hrišćanizaciju Litvanije koju su osujetili Samogitijanci. Brak između poljskog kralja Kazimira III i Gediminasove kćerke Aldone je potvrdio litvanski prestiž i odbrambeni savez dvije države. Nakon raspada Kijevske Rusije, Gediminas je u savezu sa Velikom Kneževinom Moskvom stekao kontrolu nad zapadnim i južnim dijelovima Kijevske Rusije. Nakon zauzimanja Smolenska, Polezije, Rutenije i Kijeva, Velika Kneževina Litvanija se protezala od Baltičkog do Crnog mora.
Prežigal
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Prežigal je imao 23 stanovnika.
Historija Litvanije
Velika Kneževina Litvanija (1236–1569)
Nakon Gediminasove smrti, Litvanija je podijeljena između njegovih sedam sinova, ali je nesigurna vojna situacija na teutonskoj granici primorala braću da drže zemlju na okupu. Kada je Algirdas 1345. godine postao veliki knez Litvanije, za komandanta vojske je postavio svog sposobnog brata Kestutisa koji je poveo niz ratova protiv Zlatne horde i Teutonskih vitezova. Nakon poraza od Teutonskih vitezova u bici kod rijeke Streve 1348. godine, Kestutis je zatražio od poljskog kralja Kazimira III da posreduje sa papom kako bi došlo do mira između Teutonskih vitezova i Litvanije. To je bio bezuspješni pokušaj pa je Algirdas 1350. godine stvorio savez sa Kneževinom Tver čime je omogućeno dalje proširenje Litvanije. Nakon zauzimanja Brjanska 1359. godine, Algirdas je nakon poraza Mongola u bici kod Modrih voda 1362. godine zauzeo Kijev, Voliniju i Podoliju. Nakon potpisivanja mira sa Teutonskim vitezovima 1368. godine, Algirdas je napao Veliko vojvodstvo Moskvu što je dovelo do potpisivanja Ljubutskog mira koji je zaustavio dalju litvansku eskpanziju.