cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Međurežnjićka arterija
Korteksne ili korine radijalne arterije, ranije poznate kao međurežanjske arterije, su bubrežni krvni sudovi koji teku pod pravim uglom sa strane lučnih arterija,  gledajući prema korinoj supstanci. Ove arterije prolaze direktno prema vannjskom dijelu sržne zrake da bi došle do vlaknaste tunike, gdje završavaju u kapilarnoj mreži ovog dijela.
Ti sudovi memaju međusobnih anastomoza, već tvore arterijske krajeve.
Iz svakog glomerula polazi odgovarajuća silazna arteriola, a zatim izlazi iz čahure, blizu tačke ulaska aferentne arteriole. Eferentne arteriole granaju se distalno, tako da tvore guste pleksuse (tj. kapilarne snopove) oko svojih susjednih bubrežnih tubula. Kod nefrona u bubrežnoj kori, jedna mreža kapilara, poznata kao peritubulski kapilari, okružuje cijelu bubrežnu tubulu, dok kod jukstamedulskih nefrona i peritubulski kapilari okružuju samo  proksimalnu i distalnu izuvijanu tubulu. Druga mreža koja se grana od eferentne arteriole, poznate kao ravne bubrežne arteriole, okružuje nefronsku petlju (prema Friedrichu Gustavu Jakobu Henleu).
Frano Supilo
Frano Supilo (Cavtat, 30. novembar 1870 – London, 25. septembar 1917) bio je hrvatski novinar, političar i publicist.
Rani život
Rođen je u Cavtatu 1870. godine u porodici Ive i Mare (rođ. Guljemović). Porijeklom je iz radničke porodice. Školovao se u Dubrovniku i već kao srednjoškolac učestvovao je u demonstracijama protiv austrijske politike i to prilikom dolaska prijestolonasljednika Rudolfa u Dubrovnik 1885. godine. U politički život ulazi kao osnivač i glavni urednik dubrovačke Crvene Hrvatske (1890-99), društvenopolitičkog lista pravaške koncepcije i bori se za ujedinjenje Dalmacije sa Hrvatskom. Supilo je odigrao glavnu ulogu u promjeni javnog mišljenja, što je, u nizu izbora, dovelo do pada italijansko-srpske koalicije koja je mješavinom izbornih manipulacija, favoritizma bečkog dvora i paralizom hrvatskih stranaka došla na vlast u dubrovačkoj općini u osamdesetim godinama 19. stoljeća. U vodstvo Stranke prava izabran je 1895. godine. Nakon raskola u stranci istupa protiv Josipa Franka, a od 1900. djeluje u Rijeci kao povjerenik dalmatinskih pravaša, nastojeći putem novina koje je uređivao (Novi list, od 1907. Riječki novi list) utjecati na hrvatsku politiku, orijentirajući je prema političkoj saradnji Južnih Slavena i sporazumu s ostalim narodima Austro-Ugarske ugroženim germanizacijom, u skladu s politikom novog kursa, prema čemu je usmjerio i novoosnovanu Hrvatsku stranku prava.
Hrvatsko-srpska koalicija
Na idejnom planu, Supilo postaje pristašom omekšanog jugoslavenskog unitarizma (zbog čega je najčešće stigmatiziran, pa i demoniziran u hrvatskim nacionalnim krugovima). Supilovo mišljenje (koje je dijelio i nemali dio ondašnje hrvatske, pa i srpske inteligencije) bijaše da su Hrvati i Srbi (kojim su kasnije pridruženi i Slovenci) jedan troplemeni narod, dakle, ne tri naroda, a kamoli tri nacije, nego jedan jugoslavenski narod sa tri imena. Ta, iz savremenog pogleda neobična ideja, bila je znakom zakašnjelosti nacionalne kristalizacije kod Hrvata (manjim dijelom i Srba i Slovenaca), te teritorijalne izmiješanosti Srba i Hrvata, kao i činjenice da su hrvatski i srpski književni jezici izuzetno bliski i međusobno razumljivi na razgovornom nivou. Na praktičnom planu, to je značilo stvaranje Hrvatsko-srpske koalicije, kreacijom koje su Srbi priznati, de facto, kao politički narod u Hrvatskoj, prvi put u historiji.
Još snažniji zaokret označili su pregovori koalicije i Supila sa mađarskim i italijanskim političarima iz Austro-Ugarske monarhije. Post festum, taj potez se može označiti kao izuzetno hrabar, inovativan i potpuno promašen. Supilo je pokušao tradicionalne hrvatske protivnike koji su pretendirali na hrvatske zemlje (italijanske iredentiste i mađarske nacionaliste), koristeći njihovo privremeno zaoštravanje sa bečkim dvorom, pretvoriti u hrvatske saveznike u borbi za opću demokratizaciju monarhije u kojoj bi, takvo je bilo njegovo mišljenje, svi narodi bili dobitnici. Međutim, pogriješio je u procjeni: italijanski i mađarski imperijalizam je bio tako duboko ukorijenjen u svijest nacionalnih elita tih naroda su bili potrebni svjetski ratovi da ih sruše kao realnu prijetnju.
U pogledu srpskog nacionalizma, Supilo nije u tom periodu realistično ocijenio tvrdokornost i nepopustljivost srpskih teritorijalnih pretenzija na praktički cijelu Bosnu i Hercegovinu i Hrvatsku. Na izborima 1906, na kojim je pobijedila Koalicija, Supilo je bio izabran za zastupnika u Hrvatskom saboru i postao vodeća osoba Koalicije. Kada je ugarski parlament u proljeće 1907. izglasao Željezničarsku pragmatiku, kojom se mađarski jezik ozakonjuje kao službeni jezik na željeznicama u Hrvatskoj, Supilo predvodi hrvatsku opoziciju u ugarskom parlamentu u akcijama opstruiranja i vodi oštru kampanju protiv mađarskog bana Pavla Raucha te pokreće temeljna ustavna pitanja o položaju Hrvatske. Njegov radikalni stav dovodi ga u sukob s vodstvom Koalicije, koja je bila za oprezniju politiku, kako ne bi izgubila mogućnost vraćanja na vlast.
mini|Spomenik Franu Supilu ispred zgrade [[Novi list|Novog lista.]]
Supilo je nastojao da Hrvatska svojom politikom stane na čelo Južnih Slavena Austro-Ugarske u borbi za njihovo ujedinjenje, dok je srpski dio Koalicije, a i dio nagodbeno orjeniranih hrvatskih članova, bio za usklađivanje hrvatske politike s onom kraljevine Srbije, što je u praksi značilo pretvaranje Hrvatske u srbijanski politički prirepak. U vrijeme veleizdajničkog procesa, 1909. godine, političkog procesa srpskim javnim radnicima u Monarhiji, koji je inicirao bečki dvor sa ciljem reteriranja aneksione krize oko Bosne i Hercegovine 1908, godine, Supilo se zalaže za odlučnu podršku Hrvata ugroženim Srbima, kako bi se sačuvala hrvatsko-srpska sloga, na načelima dogovorenima u Riječkoj i Zadarskoj rezoluciji.
Njegov stav izaziva oštru reakciju austrijskih krugova i oni na Friedjungovom procesu, koji je pokrenula Koalicija, nastoje Supila kompromitirati i politički onemogućiti. Iako su klevete, iznijete protiv njega, bile na procesu raskrinkane, Supilo je istupio iz Koalicije kako bi olakšao njen položaj; Koalicija je zatim pristala na kompromisno rješenje procesa, što je dovelo do pada bana Raucha, ali i do pakta Koalicije sa novoimenovanim banom Nikolom Tomašićem. Koalicija je od tada, pa do raspada monarhije i stvaranje kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca (1918), svedena na oruđe u rukama najutjecajnijeg i najagilnijeg hrvatskog pragmatičkog političara u to doba, unitaristički nastrojenog Svetozara Pribićevića, kojem je primarni cilj bio čekanje raspada "KuK" monarhije i ujedinjenje sa Srbijom pod svaku cijenu. Supilo je osuđivao oportunističku politiku vodstva Koalicije jer je smatrao da ona kompromitira Hrvatsku i onemogućuje joj da u borbi za ujedinjenje postane ravnopravan faktor sa Srbijom. Međutim, cilj Pribićevića i nije bio da Hrvatska bude ikakav, a kamoli ravnopravan faktor u budućoj zamišljenoj južnoslavenskoj državi.
Jugoslavenski odbor
Prebjegavši nakon Sarajevskog atentata u Italiju, Supilo pokreće, zajedno s Trumbićem i Meštrovićem, akciju za oslobođenje Hrvata, Srba i Slovenaca od Austro-Ugarske i njihovo ujedinjenje sa Srbijom i Crnom Gorom te učestvuje u pokretanju Jugoslavenskog odbora. On nastoji pridobiti vlade sila Trojnog sporazuma za stvaranje jugoslavenske države, koja bi imala obuhvatiti sve krajeve nastanjene južnim Slavenima. Na svojim misijama u Bordeauxu, Londonu i Petrogradu 1914-1915. Supilo ustaje protiv imperijalističkih težnji Italije na Jadranu i zalaže se za kompromisno rješenje jadranskog pitanja. Otkrivši tajne pregovore, koje su Centralne sile vodile s Italijom, poveo je snažnu akciju protiv žrtvovanja Italiji hrvatskih i slovenskih krajeva na Jadranu. Supilo se zalagao za demokratski način ujedinjenja južnoslavenskih naroda i za njihovu nacionalnu ravnopravnost te je predlagao da se u budućoj jugoslavenskoj državi uvede federativno uređenje. Zbog svojih gledišta došao je u sukob sa srbijanskim premijerom Nikolom Pašićem, glavnim realpolitičkim protagonistom zamisli Velike Srbije, a i sa kompromiserskom i politički nezrelom većinom u Jugoslavenskom odboru. Istupivši zbog toga iz Odbora u junu 1916, Supilo je u svom daljnjem radu nastojao zainteresirati sile Antante za položaj Hrvata i za cjelovito rješenje jugoslavenskog pitanja na osnovu nacionalne ravnopravnosti (poznate su njegove predstavke i memorandumi britanskim, italijanskim i ruskim političarima Greyu, Sonninu i Sazonovu).
Publicist
Po mnogim pokazateljima Frano Supilo je, uz Stjepana Radića, najtragičnija osoba novije hrvatske politike. Kao publicist jedan je od najznačajnijih modernih hrvatskih političkih mislilaca. Pridonio je modernizaciji političkih shvatanja u Hrvatskoj, te je snažno djelovao na savremenike, ostavivši jedan od najjačih političkih tragova u hrvatskoj novijoj političkoj historiji. Savremena hrvatska historija uglavnom dijeli njegovu aktivnost na tri perioda: u prvom je kao urednik Crvene Hrvatske ukazivao na imperijalizam Velike Srbije; u drugom je bio jedan od glavnih učesnika Hrvatsko-srpske koalicije, dok je u trećem bio usamljeni i izolirani borac za Hrvatsku. Samo je prvi Supilov period dobio visoku ocjenu, dok se njegova aktivnost u Koaliciji smatra historijskim promašajem, a treći period očajničkom i na poraz osuđenom borbom, epitomiziranom u poznatom Krležinom stihu iz Balada Petrice Kerempuha koji navodi ''"Sopilovog Frana: . Vjerovatno najbolji komentar o tragizmu Supilovog političkog djelovanja je utjelovljen u Machiavellijevoj metafori da naoružani proroci uspijevaju, a nenaoružani propadaju: Supilo je bio (kao predstavnik hrvatskog naroda u teško i krajnje neizvjesno doba) nenaoružani prorok, i u toj činjenici leži uzrok njegovog pada i propasti.
Omsk
mini|desno|Omsk Omsk jest grad i adminpx|istrativni centar Omske oblasti u Rusiji, na jugozapadu Sibira, 2236 km od Moskve. S 1.154.116 stanovnika (prema popisu iz 2010) drugi je najveći grad Sibira, poslije Novosibirska i osmi grad u državi.
Geografija
Omsk se nalazi na jugu Sibira a proteže se duž obale rijeke Irtiš, na mjestu gdje se u nju ulijeva rijeka Om. Reljef je ravničarski a najviša gradska tačka se nalazi na 87 m nadmorske visine. Klima je kontinentalna s velikim oscilacijama temperature u periodu ljeto - zima, sa vrlo malo padavinazbog velike udaljenosti od mora. Važan je saobračajni čvor, pogotovo željeznički (Transsibirska pruga). Osim toga centar je i regionalne mreže autoputeva kao i riječnog saobračaja zbog svog položaja u odnosu na rijeke Ob i Irtiš. Riječnim saobračajem povezan je sa gradovima bogatim ugljenom i različitim mineralima kao i sa nalazištima nafte i plina. Centralni aerodrom koji se nalazi u gradu povezuje ga sa mnogim gradovima u Rusiji kao i gradovima u inostranstvu (uglavnom gradovima Njemačke i Kazahstana) te predstavlja važan centar ove vrste saobračaja za Sibir i ruski Daleki istok.
Historija
Kao datum osnivanja grada Omska smatra se 1716, kada su kozačke jedinice, predvođene Ivanom Bučholcom, na prostoru današnjeg grada podigle drvenu utvrdu za vrijeme ruskog osvajanja Sibira. Utvrda je trebala poslužiti zaštiti Rusa od Kirgiza i Džungarskih nomada. Omsk je 1822. postao administrativni centar zapadnog Sibira, a 1882. centar ogromne stepske regije (današnji dio sjevernog Kazahstana i Akmolska oblast). Grad se razvio i u njemu je živjelo mnogo stanovnika: Rusa, Kazaha, Židova, te se grade brojne crkve, džamije i sinagoge.
Međutim kako se granica Ruskog Carstva pomjerala, opao je i vojni značaj grada pa je Omsk doživio stagnaciju u razvoju. U to vrijeme Omsk je postao glavni centar sibirskog progonstva. Tokom 1850-ih Fjodor Dostojevski odslužio je svoju kaznu u zatvoru u Omsku. Razvoj grada ubrzao se nakon izgradnje Transsibirske pruge 1890, što dovodi i do privrednog rasta. Strani investitori sve više dolaze u Omsk i otvaraju preduzeća i predstavništva. Vrhunac svog razvoja prije Oktobarske revolucije Omsk dostiže 1910, kada se u gradu održava Sibirski sajam poljoprivrede i industrije, tako da se Omsk u tom periodu naziva i "Chicago Sibira".
Ubrzo nakon Oktobarske revolucije 1917. grad preuzimaju protivboljševičke snage, tzv. "bijeli", koji vladaju gradom i u njemu formiraju paralelne institucije. Tako ga 1918. proglašavaju glavnim gradom dijela Rusije kojim nisu vladali komunisti. Tu privremenu vladu vodio je Aleksandar Kolčak. U grad je premještena i ruska centralne banka, kao i carske zalihe zlata. Ova privremena vlada koristila je čehoslovačke zarobljenike, zarobljene u Sibiru u Prvom svjetskom ratu i neposredno nakon revolucije. Zbog svega toga, Omsk je postao meta Crvene armije kao glavni cilj njihove sibirske kampanje. Kolčak i njegova vlada su na kraju bili prisiljeni napustiti grad i povući se Transsibirskom prugom istočno do Irkutska. Boljševičke snage ušle su u grad 1919.
Nakon ulaska komunista u grad, Omsk stagnira u privrednom smislu jer komunisti se na neki način svete i preferiraju grad Novonikolajevsk (današnji Novosibirsk), koji postaje upravni centar Sibira. Kao rezultat ovim mjera dolazi do masovnog premještanja institucija iz Omska u Novosibirsk, što pokreće suparništvo između dva grada, koje traje i danas.
Budući da je tokom Drugog svjetskog rata grad bio u dubokoj pozadini i daleko od borbi, a uz činjenicu da je imao dobru infrastrukturu, postaje savršeno mjesto i utočište za veliki dio industrije, koja je evakuirana iz dijelova zapadne Rusije i Ukrajine koji su bili meta invazije Nacističke Njemačke tokom 1941. Postojali su planovi da Omsk postane privremeni glavni grad Rusije u slučaju njemačke pobjede nad Sovjetima za vrijeme bitke za Moskvu, koja je vođena od oktobra 1941. do januara 1942.
Kraj Drugog svjetskog rata Omsk dočekuje kao veliki industrijski centar i lider sovjetske vojne industrije. Zbog te činjenice bio je zatvoren za pristup strancima. Tokom 1950-ih nakon izgradnje postrojenja za eksploataciju nafte i prirodnog plina, Omsk se širi sjeverno uz Irtiš. Trenutno je najveći takav kompleks u Rusiji.
Nakon raspada Sovjetskog Saveza Omsk doživljava razdoblje privredne stagnacije i političke nestabilnosti. Većina velikih gradskih preduzeća, koja su ranije bila u vlasništvu države, propadaju ili prelaze u ruke pripadnika bivše stranačke elite.
ESR1
Estrogeni receptor alfa (ERα), znan i kao NR3A1 (član 1grupe A potporodice jedarnih receptora), jedan je od dva tipa estrogenih receptora, jedarni receptor koji se aktivira spolnim hormonom estrogenom. Kod ljudi kodiran genom ESR1 (Estrogeni receptor 1).
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 595 aminokiselina, а molekulska težina 66.216 Da.
Struktura
Receptor estrogena (ER) je ligand-aktivirani transkripcijski faktor sastavljen od nekoliko domena važnih za vezivanje hormona, vezanjem i aktivacijom transkripcije. Alternativna prerada rezultira u nekoliko transkripata ESR1 iRNK, koji se prvenstveno razlikuju po pet primarnih neprevedenih regija (UTR5'). Translatirani receptori pokazuju manju varijabilnost.
Selektivni
Selektivni agonisti ERα u odnosu na ERβ uključuju:
Selektivni antagonisti ERα u odnosu na ERβ uključuju:
Tkivna distribucija i funkcija
ERα ima ulogu u fiziološkom razvoju i funkciji različitih organskih sistema u različitom stepenu, uključujući reproduktivni, centralni nervni, skeletni i kardiovaskularni sistem. U skladu s tim, ERα je široko eksprimiran u cijelom tijelu, uključujući tkiva organa kao što su maternica i jajnici, muški reproduktivni organi, mliječne žlijezde, kosti, srce, hipotalamus, hipofiza, jetra, pluća, bubrezi, slezena i masno tkivo. Razvoj i funkcija ovih tkiva poremećen je u životinjskim modelima bez aktivnih ERα gena, poput ERα nokaut-miša (ERKO), pružajući prethodno razumijevanje funkcije ERα u specifičnim ciljanim organima.
Klinički značaj
Sindrom neosjetljivosti na estrogene je vrlo rijetko stanje koje karakterizira neispravan Erα, neosjetljiv na estrogene. Uočeno je da klinička slika žena uključuje odsustvo razvoja dojke i drugih ženskih sekundarsnih spolnih obilježja u pubertetu, hipoplaziji maternice, primarnoj amenoreji, pri uvećanim policistastim jajnicima i pridruženom bolu u  donjem dijelu trbuha, blagi hiperandrogenizam (ispoljava se kao cistaste akne) i odgođeno sazrijevanje kosti kao i povećana stopa koštanog promedta. Klinička slika kod mužjaka je uključivala nedostatak zatvaranja epifize, visok rast, osteoporozu i lošu održivost spermatozoida. Obje posmstrane osobe bile su potpuno neosetljive na egzogeni tretman estrogenom, čak i pri visokim dozama.
Genetički polimorfizmi u genu koji kodira ERα povezani su sa rakom dojke i dismenorejom kod žena, a ginekomastijom kod muškaraca.
Koaktivatori
Koaktivatori ER-α uključuju:
Međurežnjićka vena
Međurežanjske vene su dio bubrežnog krvotoka u  bubrežnim režnjevima.
Boginja vas
mini|280px|Boginja vas, aerodrom "Prilozje" Boginja vas je naseljeno mjesto u sastavu općine Metlika, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Metlika.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Boginja vas je imala 16 stanovnika.
Ried im Innkreis
Ried im Innkreis (Ried u okrugu Inna) jeste austrijski grad, smješten 80-ak kilometara zapadno od Linza i 60 kilometara sjeveroistočno od Salzburga, u pokrajini Gornjoj Austriji. Glavno sjedište okruga Ried im Innkreis nalazi se u ovom gradu. Grad tradicionalno pripada Innviertelu i poslije Braunaua drugi je najveći grad u ovoj regiji.
Ried se prvi put spominje 1150. godine. Status grada dobio je 1857.
Historija
Historija grada počinje u 12. vijeku. Prije toga okolinu Rieda su naseljavali Kelti. U samom gradu ne postoje nikakvi arheološki nalazi iz ovog vremena. U 15. p. n. e. Rimljani su osvojili Innviertel i Riedovski kraj postaje dio provincije Noricum. U jednoj knjigi pisanoj u Stift Reichersberg, u današnjem okrugu Ried im Innkreis, spominje se Wernhard de Riede 1145, što je i prvo spominjanje imena Ried. Gutshof Riede (Imanje Riede) spominje se 1150. godine. Oko 1180. spominje se u jednoj povelji Bürger von Riede (Građani Riedea). Iz ove povelje može se izvesti prvo naselje na današnjem području grada. Od osnivanje Vojvodine Bavarske, Ried im Innkreis bio je bavarski. Konflikti između Austrije i Bavarske nisu bili neobični. U ratu za špansko naslijeđe dinastija Hasburg okupirala je ovaj kraj. Poslije mira u Trešenu, cijeli Innviertel službeno je pripao Austriji. Tokom Napoleonskih ratova, Bavarska opet preuzima kontrolu nad Riedom i Innviertelu. Dana 8. oktobra 1813. Bavarska mijenja stranu i pripaje se alijansi protiv Napoléona. Poslije sporazuma u Münchenu 1816, Ried im Innkreis konačno se pripaja Austriji. Tokom Drugog svjetskog rata Riedu nisu nanesena veća uništenja. 3. maja 1945, američke snage su zauzele grad. Grad je postao dio američke okupacijske zone.
Stanovništvo
85,9% stanovništva posjeduje austrijsko državljanstvo. 14,1% nisu Austrijanci. Najveći udio stranaca je iz bivše Jugoslavije (36,9%). Iza njih su još Turci (30,3%) i Afrikanci (2,8%).
IC 3836
IC 3836 (također poznat kao PGC 2161937) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 352 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lovački psi. Najveći prečnik je 0,30 (31 hiljada sg) a najmanji 0,1 uglovnih minuta (10 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 21. marta 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Mala Rakovica
Mala Rakovica je naseljeno mjesto u sastavu grada Samobora, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare zagrebačke prigradske općine Samobor.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Mala Rakovica je imala 745 stanovnika.
Napomena: ''Od 1910. do 1931. iskazivano pod imenom Mala Podvrška Rakovica.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Mala Rakovica je imalo 585 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Srećan put, komšija
Srećan put, komšija je bosanskohercegovački film, u produkciji BN TV i RTV Prijedor. Ovaj film je šesti dio serijala Dobro jutro, komšija. Žanr ovog filma je komedija. Premijerno je prikazan 22. novembra 2019. u Semberiji.
Radnja
Čedo, Milem Milka, Danica i Branka putuju u Srbiju. Mile i Milka odlaze kod amidže, Branka kod tetke Koke, a Danica u banju. Dok Milka od amidže dobija stare fotografije, Branka naslijeđuje stan u Beogradu. Čedo je spletom okolnosti završio u policijskoj stranici, a Danica, Mile, MIlka i Branka vraćaju se kući svojim automobilom. Na kraju Mile i Milka pronalaze novac na fotografijama, a Čedo upoznaje svog brata inspektora Radana, i osvojio je 10.000 KM na listiću za lutriju.
Produkcija
Za scenaristu je izabran Pero Špadić, a za režisera Mladen Marijanović. Snimanje ovog dijela počelo je 20. juna 2019. godine, a završeno je početkom jula 2019. godine.
Donja frenična vena
Donje frenične vene prolaze kroz dijafragmu i prate tok donje frenične arterije;
Varoš Bosiljevski
Varoš Bosiljevski je naseljeno mjesto u sastavu općine Bosiljevo, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Duga Resa.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Varoš Bosiljevski je imao 18 stanovnika.
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Varoš, a od 1910. do 1991. pod imenom Varoš Bosiljevska. U 1857. sadrži podatke za naselje Bosiljevo. U 1910. i 1921. podaci sadržani u naselju Bosiljevo.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Varoš Bosiljevski je imalo 93 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Brdo Cirkvensko
Brdo Cirkvensko je naseljeno mjesto u sastavu općine Sveti Ivan Žabno, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Križevci.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Brdo Cirkvensko je imalo 156 stanovnika.
Napomena: Iskazuje se kao naselje od 1900.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Brdo Cirkvensko je imalo 128 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
SERPINA1
Alfa-1 antitripsin ili α1-antitripsin (A1AT, α1AT, A1A ili AAT) je protein serpinske superporodice. Kod ljudi kodiran je genom SERPINA1. Kao inhibitor proteaza, znan je kao alfa1–proteinazni inhibitor (A1PI) ili alfa1-antiproteinaza (A1AP) jer inhibira razne proteaze (ne samo tripsin). U starijoj biomedicinskoj literaturi ponekad se nazivao ""serumski inhibitor tripsina"" (STI, datirana terminologija), jer je njegova sposobnost inhibicije tripsina bila istaknuta karakteristika njegovog ranog proučavanja. Kao tip inhibitora enzima, štiti tkiva od enzimskih upalnih ćelija, posebno neutrofilna elastaza i ima referentni raspon za krvne pretrage od 0,9–2,3 g/L (u SAD-u je referentni raspon izražen u mg/dL ili mikromolima), ali koncentracija se može višestruko povećati nakon akutne upale.
Kada krv sadrži neadekvatne količine A1AT ili funkcionalno oštećene A1AT (kao što je nedostatak alfa-1-antitripsina), neutrofilna elastaza se pretjerano slobodno razgrađuje elastin, degradirajući elastičnost pluća, što dovodi do respiratorne komplikacije, kao što je hronična opstruktivna plućna bolest, kod odraslih. Normalno, A1AT napušta mjesto porijekla, jetru i pridružuje se u sistemsku cirkulaciju; neispravan A1AT to ne može učiniti, nakupljajući se u jetri, što rezultira cirozom bilo kod odraslih ili djece.
Osim što se veže na neutrofilnu elastazu koju oslobađaju upalne ćelije, A1AT se također veže na elastazu lokaliziranu na površini ćelije, u kojem slučaju elastaza ne djeluje kao enzim, već djeluje tako da signalizira ćelijama da se kreću. Osim ćelija jetre, A1PI se proizvodi u koštanoj srži, limfocitnim i monocitnim ćelijama u limfoidnom tkivu i Panethovim ćelijama crijeva.
Inaktivacija A1AT drugim enzimima osim elastaze zbog upale/infekcije uzrokuje zaustavljanje migracije T-ćelija upravo na mjestu gdje postoji patološka uvreda. Ovo ukazuje na ulogu α1PI ne samo u kretanju limfocita kroz tkivo, već kao posljedicu infekcije, primarnu ulogu kao čuvara u imunskoj budnosti.
A1AT je i endogeni inhibitor proteaza i egzogeni oblik, koji se koristi kao lijek. Farmaceutski oblik je prečišćen iz krvi dobrovoljnih davatelja i prodaje se pod nezaštićenim nazivom  alfa1inhibitor proteinaze (ljudski) i pod različitim trgovačkim nazivima (uključujući Aralast NP, Glassia, Prolastin, Prolastin-C i Zemaira). Rekombinantne verzije su također dostupne, ali se trenutno koriste u medicinskim istraživanjima više nego kao lijekovi.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 418 aminokiselina, a molekulska težina   46.737 Da. .
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Funkcija
U medicini, A1AT je 52-kDa serpin i smatra se najistaknutijim serpinom; termini α1-antitripsin i inhibitor proteaze (Pi) često se koriste naizmjenično.
Većina serpina inaktivira enzim vezujući se za njih kovalentno. Ovi enzimi se lokalno oslobađaju u relativno niskim koncentracijama, gdje ih odmah uklanjaju proteini poput A1AT. U reakciji akutne faze potrebno je dodatno povišenje, kako bi se "ograničilo" oštećenje uzrokovano aktiviranim neutrofilnim granulocitima i njihovim enzimom elastaza, koji razgrađuje vlakno elastin.
Osim što ograničava aktivnost elastaze, kako bi ograničio razgradnju tkiva, A1PI također djeluje inducirajući kretanje limfocita kroz tkivo, uključujući nezrele T-ćelije kroz timus, gdje nezrele T-ćelije sazrijevaju da postanu imunokompetentne T-ćelije, koje se oslobađaju u tkivo kako bi podigle imunsku reakciju.
Kao i svi serinski proteazni inhibitori, A1AT ima karakteristike strukture od beta-listova i alfa-heliksa. Mutacije u ovim područjima mogu dovesti do nefunkcionalnih proteina koji mogu polimerizirati i akumulirati seu jetri (infantilna jetrena ciroza).
Uloga u bolesti
thumb | Alfa-1 antitripsin (bijeli) s istaknutim 'reaktivnim središnjim petljom' (plavo) i A-listom (svijetlo plavo). ([[PDB: 1QLP)]]
Poremećaji ovog proteina uključuju nedostatak alfa 1-antitripsina, autosomni kodominantni nasljedni poremećaj kod kojeg nedostatak alfa- 1 antitripsin dovodi do hronične nesmetne razgradnje tkiva. To uzrokuje degradaciju posebno plućnog tkiva i na kraju dovodi do karakterističnih manifestacija plućnog emfizema. Dokazi pokazuju da dim cigareta može dovesti do oksidacije metionina 358 α1 -antitripsina (382 u prethodno obrađenom obliku koji sadrži signalni peptid od 24 aminokiseline), ostatak bitan za vezivanje elastaze; smatra se da je ovo jedan od primarnih mehanizama pomoću kojih pušenje (ili pasivno pušenje) može dovesti do emfizema. Budući da se A1AT eksprimira u jetri, određene mutacije u genu koji kodiraj protein mogu uzrokovati pogrešno savijanje proteina i poremećenu sekreciju, što može dovesti do ciroze jetre.
Izuzetno rijedak oblik Pi, zvani PiPittsburgh, funkcionira kao antitrombin (srodni serpin), zbog mutacije (Met 358 Arg). Zabilježeno je da je jedna osoba s ovom mutacijom umrla od krvareće dijateze.
Biopsija jetre pokazuje bogate PAS-pozitivne globule unutar periportnih hepatocita.
Utvrđeno je da pacijenti sa reumatoidnim artritisom (RA) stvaraju autoantitijela prema karbamiliranim oblicima A1AT u sinovijalnoj tečnosti. Ovo sugerira da A1AT može imati protivupalnu ili zaštitnu ulogu izvan pluća. Ova antitijela povezana su sa težim tokom bolesti, mogu se posmatrati godinama prije početka bolesti i mogu predvidjeti razvoj RA kod pacijenata sa artralgijom. Zbog toga se karbamilirani A1AT razvija kao antigenski biomarker za RA.
Genetika
Gen se nalazi na dugom kraku hromosoma 14 (sekvenca 14q32.1).
U različitim populacijama, opisano je preko 100 različitih varijanti α-antitripsina. Sjeverozapadni evropski najveći su rizik za nositeljstvo jednog od najčešćih mutantskih oblika A1AT, mutacije Z (Glu342Lys na M1A, rs28929474).
Biohemijska svojstva
A1AT je jednolančani glikoprotein, koji se sastoji od 394 aminokiseline u zrelom obliku i pokazuje mnoge glikoforme. Tri N-vezana mjesta glikozilacije uglavnom su opremljena takozvanim prehrambenim N-glikanima. Međutim, jedno posebno mjesto pokazuje značajnu količinu heterogenosti jer se tri–, pa čak i tetraantenarni N-glikani mogu vezati za asparagin 107 (UniProtKB aminokiselinska nomenklatura). Ovi glikani nose različite količine negativno nabijenih sijalinskih kiselina; to uzrokuje heterogenost uočenu na normalnom A1AT-u, kada se analizira pomoću izoelektričnog fokusiranja. Također, pokazano je da fukosilirani triantenarni N-glikani imaju fukozu kao dio takozvanog sijalil Lewis x epitopa, što bi ovom proteinu moglo dati posebna svojstva prepoznavanja proteinskih ćelija. Utvrđeno je da je pojedinačni cisteinski ostatak A1AT na položaju 256 (UniProtKB nomenklatura) kovalentno povezan sa slobodnim pojedinačnim cisteinom, pomoću disulfidnog mosta.
Analiza
Nivo A1AT u serumu najčešće se određuje dodavanjem antitijela koje se veže za A1AT, zatim pomoću turbidimetrije za mjerenje količine A1AT. Druge metode detekcije uključuju upotrebu testova imuno-sorbenata povezanih s enzimima i radijalnu imunodifuziju.
Za određivanje fenotipa A1AT koriste se različite analitičke metode. Kako elektroforeza proteina nije precizna, fenotip A1AT se analizira pomoću izoelektričnog fokusiranja (IEF), u rasponu pH 4,5-5,5, gdje protein migrira u gelu prema svojoj izoelektričnoj tački ili naboju u gradijentu pH.
Uobičajeni A1AT naziva se M, jer migrira prema centru takvog IEF gela. Druge varijante su manje funkcionalne i nazivaju se A-L i N-Z, ovisno o tome prolaze li proksimalno ili distalno od M pojasa. Prisustvo devijantnih traka na IEF-u može ukazivati na prisustvo nedostak alfa 1-antitripsina. Budući da je broj identificiranih mutacija premašio broj slova u abecedi, najnovijim otkrićima u ovoj oblasti dodani su indeksi, kao u gore opisanoj mutaciji u Pittsburghu.
Kako svaka osoba ima dvije alelne kopije gena A1AT, heterozigot s dvije različite kopije gena može imati dvije različite trake koje se pokazuju na elektrofokusiranju, iako će heterozigot sa jednim nultim mutantom koji dokine ekspresiju gena pokazati samo jedan pojas.
U rezultatima testiranja krvi, rezultati IEF-a su označeni kao u Pi MM, gdje Pi znači inhibitor proteaze i MM je obrazac povezivanja tog pacijenta.
Nivoi alfa-1 antitripsina u krvi zavise od genotipa. Neki mutirani oblici ne uspijevaju se pravilno saviti i, prema tome, ciljaju se na uništavanje u proteasomu, dok drugi imaju tendenciju da polimeriziraju, zadržavajući se u endoplazmatskom retikulumu. Serumski nivoi nekih uobičajenih genotipova su:
Opisani su i drugi rjeđi oblici; ukupno postoji preko 80 varijanti.
Medicinska upotreba
{{Infokutija lijek
Klinički podaci
Trgovačka imena: Aralast, Zemaira, Glassia i ostali
Hemijski i fizički podaci
}}
Alfa-1 antitripsinski koncentrati se pripremaju iz krvne plazme davatelja krvi. Američka Uprava za hranu i lijekove (FDA) odobrila je upotrebu četiri alfa-1 antitripsinska proizvoda dobivena iz ljudske plazme: Prolastin, Zemaira, Glassia i Aralast. Ovi proizvodi za intravenoznu augmentacijsku terapiju A1AT mogu koštati i do 100.000 USD godišnje po pacijentu. Primjenjuju se intravenozno u dozi od 60 mg/kg jednom sedmično; veće doze ne pružaju dodatnu korist, iako se mogu koristiti u očekivanju prekida sedmične primjene, naprimjer za godišnji odmor.
Inhibitor alfa1-proteinaze (Respreeza) odobren je za medicinsku upotrebu u Evropskoj uniji u septembru 2015. Indiciran je za održavanje, kako bi se usporilo napredovanje emfizema kod odraslih osoba s dokumentiranim teškim nedostatkom inhibitora alfa1-proteinaze (npr. genotipovi PiZZ, PiZ (nula), Pi (nula, nula),PiSZ). Ljudi trebaju biti pod optimalnim farmakološkim i nefarmakološkim tretmanom i pokazati dokaze o progresivnoj plućnoj bolesti (npr. predviđeni manji volumen prisilnog izdisaja u sekundi (FEV1), smanjenu sposobnost hodanja ili povećan broj egzacerbacija) prema procjeni zdravstvenog radnika sa iskustvom u liječenje nedostatka inhibitora alfa1-proteinaze.
Najčešće nuspojave uključuju omaglicu, glavobolju, dispneju (otežano disanje) i mučninu. Tokom liječenja primijećene su alergijske reakcije, od kojih su neke bile teške.
Proučava se terapija A1AT povećanim aerosolom. Ovo uključuje udisanje prečišćenog ljudskog A1AT u pluća i hvatanje A1AT-a u donji respiratorni trakt. Međutim, inhalirani A1AT možda neće doći do elastinskih vlakana u plućima, gdje dolazi do ozljede elastaze. Dodatne studije su u toku. Rekombinantni alfa-1 antitripsin još nije dostupan za upotrebu kao lijek, ali je u razvoju.
Historija
Axelsson i Laurell prvi su (1963.) proučavali mogućnost alelnih varijanti A1AT-akoje se vežu za  bolest.
VASH1
Vazohibin-1 je protein koji je kod ljudi kodiran gen VASH1.
Gross (2018) mapirao je gen VASH1 u hromosomu 14, sekvenca 14q24.3, na osnovu poravnavanja sekvence VASH1 (GenBank BC009031) sa genomskom sekvencom (GRCh38). VASH1 je inhibitor angiogeneze koji proizvode i izlučuju vaskularne endotelne ćelije (EC), nakon stimulacije VEGF-om (VEGFA) i FGF2 (Suzuki et al., 2010
Aminokiselinska sekvenca
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Kloniranje i ekspresija
Sekvenciranjem klonova dobijenih iz biblioteke cDNK frakcionisanog fetusnog mozga, Kikuno et al. (1999) klonirali su VASH1, koji su nazvali KIAA1036. Izvedeni protein sadrži 365 aminokiselina. RT-PCR ELISA testom otkrili je srednju ekspresiju u srcu, mozgu, plućima, jetri, bubrezima, jajnicima i leđnoj moždini odraslih osoba, kao i u mozgu fetusa. Niža ekspresija otkrivena je u skeletnim mišićima, testisima, gušterači i fetusnoj jetri, a u slezeni otkrivena je mala ili nikakva ekspresija. Sve ispitane regije mozga odraslih osoba pokazale su nisku do umjerenu ekspresiju.
Analizom mikro-nizova, Watanabe et al (2004) otkrili su da je gen KIAA1036 reguliran u EC -ima pomoću VEGF -a, te su preimenovali ga u vazohibin. Izvedeni vazohibinski protein sadrži skupinu osnovnih aminokiselina na C-kraju i nema klasičnu signalnu sekvencu sekrecije. Northern blot analiza otkrila je istaknutu ekspresiju u mozgu i posteljici, te nižu ekspresiju u srcu i bubrezima. Ekspresija vazohibina bila je snažna između embrionskih od 6 do 12 sedmica u srcu, mozgu, bubrezima, plućima, skeletnim mišićima i cijelom embrionu. Imunohistohemijskom analizom otkriven je vazohibin u endotelnom sloju posteljice i mozga. Western blot analiza otkrila je vazohibin prividne molekulske mase 42 kD u netaknutim EC-ima pupčane vene i 30 kD u mediju, što ukazuje na proteolitsku obradu tokom sekrecije.
Funkcija gena
Nakon ekspresije u ćelijama insekata, Watanabe et al (2004) otkrili su da rekombinantni vazohibin inhibira migraciju, proliferaciju i stvaranje mreže putem endoplazmatskog retikuluma (EC), kao i angiogenezu in vivo. Inhibitorni učinak bio je selektivan na EC, budući da protein nije uticao na migraciju ćelija glatkih mišića ili fibroblasta. Uklanjanjem ekspresije vazohibina u EC-u, vraćen im je odgovor na veće koncentracije VEGF -a. Ekspresija vazohibina bila je selektivna na EC, a hipoksija ili TNFA poništile su njenu inducibilnu ekspresiju. Transfekcija Lewisovih ćelija karcinoma pluća s genom vazohibina nije utjecala na proliferaciju ćelije raka in vitro, ali je inhibirala rast tumora i angiogenezu tumora u miševa in vivo. Zaključili su da je vazohibin regulator negativne povratne sprege angiogeneze izveden iz endotela.
2-hibridnim skriningom biblioteke cDNK ljudske posteljice sa ljudskim VASH1 u punoj dužini kao sondom, Suzuki et al (2010) identificirali su SVBP kao VASH1 interaktor. Koristeći rekombinantne ljudske proteine, otkrili su da je SVBP snažno u interakciji s VASH1 i VASH2. Analiza koimunoprecipitacije pokazala je interakciju SVBP-a sa unutarćelijskim i vanćelijskim VASH1 pune dužine, kao i sa svim proteolitski obrađenim oblicima VASH1. SVBP je pojačao lučenje kotransficiranih VASH1 i VASH2 iz MS1 mišjih EC-ova i zaštitio VASH1 od sveprisutne i proteasomske degradacije. Smanjivanje SVBP-a značajno je poremetilo lučenje VASH1. Kondicionirani medij koji sadrži SVBP inhibirao je VEGF-inducibilnu migraciju ljudskih derminih mikrovaskularnih EC. Zaključili su da SVBP stupa u interakciju s VASH1 i VASH2 i sudjeluje u njihovim antiangiogenim aktivnostima.
Aillaud et al (2017) koristili su hemijsku proteomiku s snažnim ireverzibilnim inhibitorom, kako bi pokazali da je glavna moždana tirozin-karboksipeptidaza (TCP) kompleks VASH1 sa SVBP. VASH1 i njegov homolog VASH2, u kompleksu sa SVBP, pokazali su snažnu i specifičnu aktivnost tirozin/ fenilalanin-karboksipeptidaze na mikrotubulama. Razaranje vazohibina ili dodavanja SVBP-a i/ili inhibitora u kultiviranim neuronima smanjilo je nivoe detiroziranog alfa-tubulina i uzrokovalo ozbiljne defekte diferencijacije. Nadalje, razlaganje vazohibina poremetilo je migraciju neurona u razvoju mišjeg neokorteksa. Tako su zaključili su da kompleksi vazohibina/ SVBP predstavljaju dugo tražene enzime TCP.
Nadbubrežna vena
Postoje dvije nadbubrežne vene:
One primaju krv iz nadbubrežne žlijezde, a ponekad formiraju anastomoze sa donjim freničnim venama.
Bojanja vas
Bojanja vas je naseljeno mjesto u sastavu općine Metlika, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Metlika.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Bojanja vas je imala 104 stanovnika.
SGPP1
Sfingozin-1-fosfat fosfataza 1 je  enzim jokoji je kod ljudi kodiran genom SGPP1.
Sfingozin-1-fosfat (S1P) je bioaktivni sfingolipidni metabolit koji regulira različite biološke procese. SGPP1 katalizira razgradnju S1P, putem spašavanja i recikliranja sfingozina u dugolančane keramide (Mandala et al., 2000; Le Stunff et al., 2007). Analizom baza podataka, Le Stunff et al. (2002) mapirali su gen SGPP1 na hromosomu 14, sekvenca 14q22.1.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 441  aminokiselina, a molekulska težina   49.108 Da. .
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Kloniranje i ekspresija
Analizom baza podataka, nakon čega slijedi RACE-PCR ljudske placentne cDNK, Le Stunff et al (2002) klonirali su SGPP1. Izvedeni protein od 441 aminokiseline dijeli 76% identiteta aminokiselina sa mišjim homologom. Transfekcija ćelija HJ293 ili jajnika kineskog hrčka (CHO) SGPP1 rezultirala je značajnim povećanjem aktivnosti SGPP1 u membranskim frakcijama. SGPP1 je bio vrlo specifičan prema dugolančanim sfingoidnim fosfatima i razgrađenim S1P, dihidro-S1P i fito-S1P. Aktivnost SGPP1 bila je neovisna o bilo kojim zahtjevima za kationom, uključujući Mg (2+), a EDTA nije inhibirala, ali jeste Zn (2+).
Funkcija gena
Mandala et al. (2000) pokazali su da je mišji Sgpp1 imao visoko specifičnu aktivnost dihidro-S1P fosfataze koja je funkcionalno nadopunjavala mutanta Lbp1 kvasca. Prekomjerna ekspresija mišjeg Sgpp1 uzrokovala je ćelijsku smrt u ćelijama NIH3T3.
Le Stunff et al. (2007) pokazali su da ekspresija SGPP1 povećava ugradnju sfingozina u dugolančane keramide u ćelijama HEK293. Koristeći inhibitore keramid-sintaze, pokazali su da je ovaj porast dugolančanog keramida posredovan putem recikliranja sfingozina/spašavanja, a ne de novo sintezom sfingozina. Zaključili su da SGPP1 regulira recikliranje sfingozina u dugolančane keramide, a sfingozin-kinaza-2 (SPHK2) djeluje sa SGPP1 za recikliranje sfingozina u keramid.
Koristeći divlji tip SGPP1 i katalitski neaktivni H208A-mutirani SGPP1, Peter et al. (2008) pokazali su da SGPP1 ima ulogu u regulaciji mišićnog tonusa u otpornim arterijama hrčka i da ovaj učinak zahtijeva aktivnost SGPP1 fosfataze. SGPP1 je modulirao vazokonstrikcijske efekte endogenog S1P. Inhibicija transmembranskog regulatora provodljivosti cistaste fibroze (CFTR) donekle je ublažila učinak SGPP1 na vaskularni tonus. Sugerirali su da CFTR može posredovati transport vanćelijskog S1P do unutarćelijski lokaliziranog SGPP1 radi razgradnje.
Elizabeth Blackburn
Elizabeth Helen Blackburn, AC FRS FAA FRSN (rođena 26. novembra 1948) jeste australijsko - američka nobelovka, bivša predsjednica Instituta Salk za biološke studije. Ranije je bila biološki istraživač na Kalifornijskom univerzitetu u San Franciscu, koji je proučavao telomere, strukturu na kraju hromozoma koja štiti hromozom. 1984. godine Blackburn je zajedno s Carol W. Greider otkrila telomerazu, enzim koji nadopunjava telomeru. Za ovo djelo nagrađena je Nobelovom nagradom za fiziologiju ili medicinu 2009. godine, podijelivši je s Greiderom i Jackom W. Szostakom, postavši prva australska žena nobelovac. Također je radila na medicinskoj etici, a kontroverzno je otpuštena iz Vijeća za bioetiku Bushove administracije. mini|Međunarodni dan žena i djevojaka u nauci Telomeraza djeluje dodavanjem parova baza na previd DNK na 3 'kraju, produžujući lanac dok DNK polimeraza i RNA prajmer ne mogu dovršiti komplementarnu nit i uspješno sintetizirati dvolančanu DNA. Budući da DNK polimeraza sintetizira DNK samo u vodećem pravcu lanca, rezultira skraćivanjem telomera. Kroz svoja istraživanja, Blackburn i saradnici uspjeli su pokazati da se telomera učinkovito nadopunjava enzimom telomerazom, koji čuva ćelijsku diobu sprječavajući brzi gubitak genetskih informacija unutar telomera, što dovodi do ćelijskog starenja. mini|Elizabeth Blackburn (Nobelova nagrada za medicinu ili fiziologiju 2009.) u Stockholmu, juni 2016. godine
Vodena Draga
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Duga Resa.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Vodena Draga je imala 37 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Vodena Draga je imalo 134 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
DNK markeri asocirani sa restrikcijskim mjestom
DNK markeri povezani sa restrikcijskim mjestom (RAD) markeri) su vrsta genetičkih markera koji se koriste u asocijacijskom mapiranju, QTL mapiranju, populacijsogenetičkim, ekogenetičkim i evolucijskim istraživanjima.
Upotreba RAD markera u genetičkom mapiranju se često naziva RAD mapiranje. Važan aspekt RAD markera u mapiranju je proces njihove izolacije, jer DNK sekvence odmah probiju svaku instancu određenog restrikcijskog mjesta restrikcijskog enzima širom genoma. Jednom izolirani RAD markeri se mogu koristiti za identifikaciju i genotipizaciju polimorfizama DNK pretežno  u obliku jednonukleotidnog polimorfizama (SNP). Polimorfizmi koji su identificirani i genotipozirani izdvajanjem analizom RAD oznaka se nazivaju se RAD markeri.
Oranje (rijeka)
Oranje (afrikaans: Oranjerivier, engleski: Orange River) jeste rijeka na jugu Afrike, to je jedna od najdužih afričkih, i jedna od najdužih rijeka južno od ekvatora i najveća rijeka Južnoafričke Republike.
Nakon izvora na visoravni Lesoto, svega 200 km do Indijskog okeana, rijeka teče u pravcu zapada prema Atlantskom okeanu oko 2092 km, kroz južnoafričke savane sve do ušća u Atlanski okean u zalivu Aleksandar. Njen tok u gornjem dijelu označava istočnu granicu južnoafričke provincije Free State, a u donjem dijelu južnu granicu pustinje Kalahari i granicu između Namibije i Južne Afrike.
Rijeka Oranje zajedno sa glavnom pritokom rijekom Vaal, ima sliv koji obuhvata površinu od najmanje 855 000 km2. Zapadni dio njenog sliva je većim dijelom suha ravnica, u kojoj se ništa ne može uzgajati bez navodnjavanja. Rijeka Oranje ima vitalno ekonomsko značenje za regije kroz koje protiče. Dva velika irigaciona projekta; Projekt rijeka Oranje i Projekt visoravan Lesoto, koji su u različitim fazama realizacije, osmišljeni su kako bi se zadovoljile potrebe za vodom za navodnjavanje, opskrbu stanovništva i ekonomski razvoj u središnjim industrijskim područjima Južne Afrike.
Geografske karakteristike
Rijeka Oranje izvire na nadmorskoj visini od oko 3.300 m, kao rijeka Senqu na istočnim obroncima planine Drakensberg pored granice Lesoto - Južnoafrička Republika. Na svom toku kroz vulkansko tlo Lesota, rijeka nakuplja velike količine mulja, koji ostaju u vodi sve do njenog ušća.
250px|thumb|right|Gariep najveća brana na rijeci Nakon ulaska u Južnoafričku republiku jugozapadno od Lesota, rijeka teče u pravcu jugozapada kroz otvoreniji prostor, u brdovitom kraju preko krečnjačkih i sedimentnih stijena. Pored grada Aliwal North rijeka je izdubila kotlinu, široku oko 48 km i duboku oko 305 m. Korito rijeke jako varira i po širini i dubini zbog doleritnih stijena koje ga ponekad sužuju na 914 - 1219 metara. Tu rijeka kod brane Gariep prima pritoku Caledon.
Od brane Gariep, Oranje skreće na sjeverozapad gdje prima svoju najveću pritoku, rijeku Vaal, koja izvire u istočnom Transvaalu. Vaal zatim teče prema zapadu kroz gusto naseljen kraj koji je industrijska jezgra Južne Afrike prije okretanja na jug i ulijevanja u rijeku Oranje, pored grada Douglas. Oranje zatim skreće prema jugozapadu i teče preko glacijalnog depozita gline. Kod mjesta Prieska čini još jedan oštar zavoj prema sjeverozapadu, taj zavoj označava početak srednjeg toka rijeke. Sedimentne stijene kvarcita i željezita formiraju barijere kroz koje je rijeka izdubla duboke kanjone. Od mjesta Upington rijeka teče prema zapadu, preko granitnog terena. U ovom dijelu rijeka se račva na bezbrojne rukavce, između kojih su riječne ade različite dužine, tu rijeka dostiže svoju najveću širinu, koja na pojedinim dijelovima doseže do gotovo 6 km. Oko 64 km nizvodno od Upingtona, korito se naglo sužava na oko 610 metara.
250px|thumb|lijevo|Karta sliva rijeke Oranje Oko 32 km ispod grada Kakamas rijeka Oranje, opet teče u nekoliko rukavaca koji se kasnije obrušavaju niz vodopade Augrabies. Nakon strmoglavog pada u nizu brzaka rijeka uranja u dubok bazen, i teče kroz gotovo okomit klanac dug oko 11 km, da bi nakon toga ušla u ravnicu. Donji tok rijeke, od slapova Augrabies do mora, ponekad se naziva "Predio klanaca". Tamo gdje je su površine stijena uz korito mekše, korito rijeke je uglavnom otvoreno, ali tamo gdje rijeka prolazi kroz čvrste magmatske stijene, korito je usko između gotovo okomitih stijena koje su ponekad više od 1.000 m. Rijeka najviše krivuda u svom zadnjem dijelu pored nacionalnog parka Richtersveld prije nego što skrene na zapad u namibijsku obalnu pustinju.
Rijeka Oranje se ulijeva u Atlantski okean, nekoliko kilometara sjeverno od malog zalia znanog kao zaliv Aleksandar. Ušće rijeke je uže od 5 km i skoro zatvoreno pješčanim nanosima, koje rijeka poruši za vrijeme velikih poplava.