cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Komorski natriuretski peptid
Bubrežni
i korin sabirni kanal nefrona, putem gvanozin 3 ', 5'-cikličnog monofosfata (cGMP) zavisna fosforilacija ENaC.
Vaskularni
Opušta glatke mišiće krvnih žila u arteriolama i venama:
Mjerenje
Za mjerenje BNP i NT-proBNP primjenjuje se imunoesej.
Tumačenje BNP-a
Preoperativni BNP može predvidjeti rizik od akutnih srčanih događaja tokom vaskularne hirurgije. Granična vrednost od 100 pg / ml ima osetljivost od približno 100%, negativnu prediktivnu vrijednost od približno 100%, a specifičnost od 90% i pozitivnu prediktivnu vrijrdnost od 78%, prema podacima iz Ujedinjenog Kraljevstva.
BNP se uklanja vezanjem za natriuretske peptidne receptore (NPR) i neutralnu endopeptidazu (NEP). Manje od 5% BNP-a uklanja se bubrežno. NT-proBNP je neaktivna molekula koja nastaje cijepanjem prohormona Pro-BNP i za izlučivanje se oslanja isključivo na bubreg. Ahilova peta, odnosno slaba tačka molekule NT-proBNP preklapa se u bolesti bubrega u populaciji pacijenata sa srčanom insuficijencijomBNP is cleared by binding to natriuretic peptide receptors (NPRs) and neutral endopeptidase (NEP).
Utvrđeno je da je, kod muškaraca, nizak BNP dobar prediktor za preživljavanje do 90 godina.
Neke laboratorije izvještavaju u jedinicama ng po litru (ng/L), što je ekvivalentno pg/ml.
Postoji dijagnostička „siva zona“, koja se često definira kao raspon između 100 i 500 pg/ml, za koju se test smatra neuvjerljivim, ali, općenito, razine iznad 500 pg/ml smatraju se pokazateljem zatajenja srca. Ova takozvana siva zona obrađivana je u nekoliko studija, a u postavljanju dijagnoze može pomoći upotreba kliničke historije ili drugih dostupnih jednostavnih alata.
BNP može biti pouzdan prediktor kardiovaskularne smrtnosti kod dijabetičara.
Utvrđeno je da BNP ima važnu ulogu u prognoziranju pacijenata kojima je neophodna srčana hirurgija i služba hitne pomoći. Bhalla et al. pokazali su da kombiniranje BNP-a s drugim alatima poput ICG-a može poboljšati ranu dijagnozu zatajenja srca i unaprijediti strategije prevencije. Korisnost BNP-a također je istražena u raznim postavkama poput preeklampsije, ICU-a, šoka i ESRD-a.
Opsežno su proučavani veze „rasno“-populacijske i spolne pripadnosti na vrijednost BNP-a i njegove korisnosti u tom kontekstu.
BNP-test koristi se kao pomoć u dijagnozi i procjeni ozbiljnosti srčanog zatajenja. Nedavna metaanaliza u vezi s učincima BNP testiranja na kliničke ishode pacijenata koji se javljaju na odjel hitne pomoći s akutnom dispnejom, otkrila je da je BNP testiranje dovelo do smanjenja stopa prijema i smanjenja srednje dužine boravka, iako nijedno nije bilo statistički značajno. Efekti na smrtnost iz svih razloga u bolnici nisu bili konačni. BNP test se također koristi za raslojavanje rizika pacijenata sa akutnim koronarnim sindromima.
Terapijska primjena
Rekombinantni BNP, nesiritid, predložen je kao tretman za dekompenzirano zatajenje srca. Međutim, kliničko ispitivanje nije pokazao korist nesiritida kod pacijenata sa akutnim dekompenziranim zatajenjem srca. Blokada neprilisinske proteaze za koju je poznato da razgrađuje članove porodice natriuretičkih peptida, takođe je predložena kao mogući način liječenja zatajenja srca. Pokazalo se da je dvostruka primjena inhibitora neprilisina i blokatora angiotenzinskih receptora korisna za ACE inhibitor, trenutnu terapiju prve linije, u više postavki.
SUHW4
Protein cinkovog prsta 280D, znan i kao supresor homologa 4 dlakavih krila (vinska mušica), SUWH4, protein cinkovog prsta 634, ZNF634 ili KIAA1584, je protein koji je kod ljudi kodiran genom ZNF280D, sa hromosoma 15, sekvenca 21.3.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 979  aminokiselina, a molekulska težina   109.285 Da.
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Gen
Postoji ukupno 24 moguća egzona u bilo kojoj varijanti gena ZNF280D. ZNF280D je orijentiran na minus nit hromosoma 15 i obuhvata 288,396 kb. Okolni geni lokusa uključuju TEX9, HMGB1P33, MNS1, LOC645877 i LOC145783.
iRNK
Za ZNF280D identificirane su najmanje 24 prerađene varijante. Postoji sedam vjerovatnih alternativa promotora. Čini se da se iRNK razlikuju skraćivanjem 5' kraja, skraćivanjem 3' kraja, prisustvom ili odsustvom 12 kasetnih egzona, preklapanjem egzona s različitim granicama, preradom naspram zadržavanja pet introna. Najduži oblik prerade sadrži 4428 bp.
Sastav i domeni
Dužina proteina ZNF280D je 979 aminokiselina. Protein sadrži domen nepoznate funkcije (DUF4195), u rasponu od 45. do 230. aminokiseline. DUF4195 (pfam13826) je porodica koja se nalazi na N-terminalu proteina kod Metazoa. koji nose PHD-slične domene cinkovog prsta; funkcija je nepoznata. ZNF280D protein također sadrži pet visoko konzerviranih domena Cys2 His2-tipova cinkovog prsta. Cinkovi prsti imaju sposobnost vezanja DNK, što podržava spekulativnu ulogu ZNF280D kao transkripcijskog faktora.
Molekulsja težina proteina je približno 109,3 kdal. Analiza klaster naboja otkriva klaster negativnog naboja u blizini N-kraja između aminokiselina 16-43. Klasteri naboja povezani su s funkcionalnim domenama ćelijskih faktora transkripcije, pružajući dalju podršku za ZNF280D kao mogući faktor transkripcije.
SNP-ovi
Postoji niz SNP-ova koji su uočeni u ljudskoj populaciji. Na donjoj slici navedeni su neki od najčešćih pojavljivanja.
Razina iRNK
Predviđa se da će se određeni broj faktora transkripcije vezati za predviđenu promotorsku regiju.
Proteinska razina
Protein ZNF280D sadrži 66 ostataka serina, 17 treonina i šest tirozina, a svi oni su potencijalna mjesta fosforilacija. Ostatak glicina na položaju 2 je vjerovatni kandidat za N-terminalnu acetilaciju. Postoji sedam vjerovatnih sumoilacijskih lokacija.
Ekspresija
ZNF280D sveprisutno eksprimiran na relativno niskim nivoima u gotovo svim tkivima u ljudskom tijelu.
U jednoj studiji, ekspresija ZNF280D je upoređena između endotelnih progenitornih ćelija u pupkovini i perifernoj krvi. Rezultati pokazuju da je ekspresija bila značajno veća u krvi pupkovine.Ovo podržava moguće uključivanje ZNF280D u embriondki razvoj ili ćelijsku diferencijaciju.
Evolucija
Za ljudski protein ZNF280D, identificiran je određeni broj ortologa i udaljenih homologa. Za njega, u ljudskom genomu postoje i četiri paraloga.
Presika (Ljutomer)
Presika je naseljeno mjesto u sastavu općine Ljutomer, regija Pomurska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Ljutomer.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Presika je imala 144 stanovnika.
Belma Čečo Bakrač
Belma Čečo Bakrač, jete koreografkinja u Narodnom pozorištu Sarajevo. Bila je solistica baleta, a u periodu 2015-2019 godine umjetnička direktorica Baleta Narodnog pozorišta Sarajevo
Biografija i karijera
Rođena je u Sarajevu 1978. godine, gdje je završila gimnaziju i Srednju muzičku školu, Odsjek za klasični balet. Diplomirala je žurnalistiku na Fakultetu političkih nauka, gdje je i magistrirala.
Kao profesionalni baletni igrač bila je angažirana u Narodnom pozorištu Sarajevo 1998. godine, gdje je od 2001. godine u zvanju soliste Baleta. Ostvarila je zapažene vodeće uloge u mnogim baletskim projektima: "Carmen", "Bolero", "Slike s izložbe", "Dom Bernarde Albe", "U vremenu", "Dubrovački kantuni", Pulcinella, "Jabuka", "Appassionato", "Giselle", "Katarina, bosanska kraljica", "Of-of", "Simha", "Les Sylphides", "Paquita", "Labudovo jezero", "Izložba slika", "Palčica", Pepeljuga, "Plavo", "Romeo i Julija", "Dama s kamelijama", "Mare Nostrum" i drugim. Nastupala i u Kamernom teatru 55, Pozorištu mladih Sarajevo, Bosanskom narodnom pozorištu Zenica, Narodnom pozorištu Tuzla.
Kao koreograf i suradnik na scenskom pokretu dala je značajan doprinos u realizaciji projekata: "Igraj do kraja" (kratki igrani film), Srebrenički inferno" (oratorij, Narodno Pozorište Sarajevo), "Umišljeni bolesnik" (drama, Bosansko Narodno Pozorište Zenica), "Grad od snova 2000." (drama, Narodno pozorište Tuzla), "Bosanski kralj" (drama, Bosanski Kulturni Center Tuzla), "Sarajevo Waterdance" (Bosanski Kulturni Centar, Sarajevo), "Aladin" (predstava za djecu, Pozorište mladih Sarajevo), "Omer i Merima" (balet, Narodno Pozorište Sarajevo), "Čarobnjak iz Oza" (Pozorište mladih Sarajevo), "Okovani Prometej" (balet, Narodno Pozorište Sarajevo), "Avanture Toma Sawyera" (Pozorište mladih Sarajevo), "Ljepotica i zvijer" (Pozorište mladih Sarajevo), "Buđenje" (balet, Narodno Pozorište Sarajevo), "Cvrčak i mrav" ( Pozorište mladih Sarajevo), "Mala Floramye" (Narodno pozorište Sarajevo), "Panta Rhei" (Narodno pozorište Sarajevo)... Sarađivala je i sa američkom plesnom kompanijom Carolyn Dorfman Dance.
Dobitnica je Nagrade Ginestra d’Oro za poseban doprinos razvoju i očuvanju baletske umjetnosti tokom rata u opkoljenom Sarajevu (Rim, 2002.) i Nagrade za najbolju koreografiju na IV festivalu bosanskohercegovačke drame u Zenici (2005) za predstavu "Srebrenički inferno" autora Đele Jusića, Džemaludina Latića i Tanje Oručević. Dugogodišnji je saradnik festivala Sarajevska zima, gdje je radila kao selektorica za ples.
Završila je Srednju muzičku i baletsku školu u Sarajevu, Odsjek za klasični balet (1999), u klasi profesorice Bahrije Bihorac. Tehnike modernog baletskog izričaja usvajala je u Beču, a koreografiju usavršavala u Laban centru u Londonu. Na Sarajevskom univerzitetu magistrirala je na temu “Odnosi s javnošću bosanskohercegovačkih pozorišta“.
Sicilijski Emirat
Sicilijski Emirat bila je islamska država (emirat) koja je u periodu između 831. i 1072. obuhvatala današnje italijansko ostrvo Siciliju. Glavni grad je bio Palermo.
Nakon pada Emirata, sicilijanski muslimani su ostali građani multietničkog okruga i kasnije Kraljevine Sicilije do perioda 1240-tih, kada su ili pokršteni ili protjerani. Čak i do kasnog 12. vijeka, a vjerojatno do 1220tih, muslimani koji su govorili arapskim jezikom su činili većinu stanovništva ostrva. Njihov utjecaj se i dalje osjeti u nekim elementima sicilijanskog jezika.
Prva invazija Arapa na Siciliju
535. godine, car Justinijan I je vratio Siciliju pod vlast Rimskog carstva. Kako je moć Bizantije oslabila na Zapadu, Sicilija je napadnuta od strane arapskih snaga za vrijeme 3. pravednog halife Osmana 652. godine. Međutim, ova prva invazije ostrva je bila kratkog vijeka i Arapi su se ubrzo nakon toga povukli. Do kraja 7. vijeka, za vrijeme Emevijskog osvajanja Sjeverne Afrike, zauzet je lučki grad Kartaga što je omogućilo Arapima izgradnju brodogradilišta i stalnu bazu iz koje su pokretali održivije napade. Prva prava osvajačka ekspedicija pokrenuta je 740tih kada je uspješno zauzeta Sirakuza, grad na istočnoj obali ostrva. Spremni da osvoje cijelo ostrvo, Arapi su bili prisiljeni vratiti se u Tunis kako bi ugušili pobunu Berbera.
Pobuna Eufemiusa i postepeno muslimansko osvajanja ostrva
826. Eufemius, komandant bizantijske flote Sicilije, je prisilio časnu sestru da se uda za njega. Car Mihael II je naredio da general Konstantin okonča ovaj brak i odsječe Eufemiusov nos. Eufemius se pobunio, ubio Konstantina i zatim zauzeo Sirakuzu. U zamjenu za svoju sigurnost, vladavinu nad Sicilijom ponudio je Zijadatu I od Ifrikije, emiru Tunisa iz aglabidske dinastije.
Zijadat se složio da osvoji Siciliji, uz obećanje da će je predati Eufemiusu u zamjenu za godišnji danak a ovaj zadatak je povjerio 70godišnjaku Asadu ibn al-Furatu. Muslimanske snage brojale su 10.000 vojnika - pješadije, 700 konjanika i 100 brodova, uz to pojačana Eufemiusovim brodovima nakon što su stigli u Mazaro del Vallo. Prva bitka protiv lojalnih bizantijskih trupa desila se 15. jula 827. godine, u blizini Mazara, što je rezultiralo Aglabidskom pobjedom.
Asad je kasnije osvojio južnuo obalu ostrva i započeo opsadu Sirakuze. Nakon godinu dana opsade, njegove trupe su skoro porazile veliku vojsku upućenu iz Palerma, također podržanu mletačkom flotom predvođenom Giustinianom Participaziom. Ali kada se pojavila kuga koja je desetkovala muslimansku vojsku, od koje je stradao i sam Asad, muslimanska vojska se povukla u dvorac Mineo. Kasnije su se vratili u ofanzivu, ali nisu uspjeli da osvoje Castrogiovanni te su se povukli nazad u Mazaru.
830. godine, muslimanska vojska je dobila snažno pojačanje od oko 30.000 vojnika iz Ifrikije i Andaluzije. Iberijski muslimani su porazili bizantijskog komandanta Teodotusa u julu i augustu iste godine ali ih je opet kuga prisilila na povratak u Mazaru, a zatim i u Ifrikiju. Ifrikijske jedinice su poslane da opkole Palermo te im polazi za rukom da ga zauzmu u septembru 831. godine, nakon duge opsade. Palermo postaje glavni grad muslimanske Sicilije i biva preimenovan u al-Medina ("Grad").
Srakuza se dugo opirala padu ali je potpala pod vlast muslimana 878. godine, Taormin je pao 902. a posljednja bizantijska ispostava je osvojena 965. godine.
Period emirata
U periodu emirata, Sicilijom su vladale dinastije sunitskih Aglabida i šiitskih Fatimida. Međutim, u ovom periodu, sunitski muslimani su činili većinu muslimanske zajednice na Siciliji, a većina stanovništva i u Palermu su bili sunitski muslimani što je dovodilo do netrpeljivosti između ove dvije skupine muslimana. Suniti su obnavljali pobune protiv Fatimida širom Sjeverne Afrike u periodu između 943. i 947. godine, protiv oštre vjerske politike koju su provodili šiiti, što je dovelo do nekoliko talasa izbjeglica koji su stigli na Siciliju u pokušaju da pobjegne od fatimidske odmazde. Bizantijci su iskoristili tu slabost muslimana da zauzmu na nekoliko godina istočni dio ostrva.
Nakon suzbijanju pobune, fatimidski halifa Ismail al-Mansur imenovao je Hassana al-Kalbija (948-964) emirom Sicilije. Uspješno je uspio kontrolirati kontinuirane revolte Bizantijaca te je osnovao i dinastiju Kalbida. Upadi u južnu Italiju nastavljeni su i pod vlašću Kalbida u 11. vijeku dok je 982. njemačka vojska pod vlašću Ottoa II, carem Svetog rimskog carstva, poražena kod Crotonea u Kalabriji. Sa emirom Yusufom al-Kalbijem (986-998) započeo je period stalnog pada. Za vrijeme al-Akhala (1017-1037), dinastički sukob se intenzivirao, a frakcije unutar vladajuće porodice stupale su u saveze na razne načine sa Bizantijom i Ziridima. Nakon tog perioda, Al-Mu'izz ibn Badis je pokušao pripojiti ostrvo Ziridima, međutim, na kraju je pokušaj propao.
Sicilija pod muslimanskom vlašću
Novi arapski vladari pokrenuli su zemljišne reforme, što je dovelo do povećanja produktivnosti i podstaklo rast malih domaćinstava. Arapi su dodatno poboljšali sisteme navodnjavanja, uvođenjem sistema za navodnjavanje tzv. kanata. Na Siciliju su počeli sa uzgojem narandži, limuna, pistacija i šećerne trske. Opis sicilijanskog grada Palerma dao je Ibn Havkal, trgovac iz Bagdada koji je posjetio Siciliju 950. godine. Utvrđeno predgrađe Kasr je ostao centar Palerma sve do današnjih dana, s velikom džamijom na mjestu kasnije katedrale. Predgrađe Al-Khalisa sadržalo je sultansku palatu, kupatila, džamiju, vladine kancelarije i privatni zatvor. Ibn Havkal je procijenio da postoji 7.000 individualnih mesara koji su trgovali u 150 prodavnica. Do 1050. godine, u Palermu je živjelo oko 350.000 stanovnika što ga je činilo jednim od najvećih gradova u Evropi, poslije glavnog grada islamske Kordobe i bizantijskog glavnog grada Carigrada, koji je imao populacije od oko 450 do 500.000 stanovnika. Pad broja stanovnika Palerma dogodio se za vrijeme normanske vladavine kada je iznosio oko 150.000 stanovnika dok je broj stanovnika Cordobe u većoj mjeri opao nakon slabljena muslimanske vlasti na tom području. 1330. godine u Palermu je živjelo tek 51.000 stanovnika.
Dacići
Mjesna zajednica
Naselje Daciće sjedište je istoimene mjesne zajednice koja se prostire uz granicu sa Kosovom i obuhvata naselja: Bandžov, Daciće, Donji Bukelj, Gornji Bukelj, Kaluđerski Laz i Peškoviće. Od grada Rožaja udaljeno je 7,3 km, a povezano je asfaltnim putem. Većina stanovništva bavi se stočarstvom. Od javnih objekata na području MZ postoje osnovna škola i ambulanta, a od vjerskih jedna džamija.
Žabče
Žabče su naseljeno mjesto u sastavu općine Tolmin, regija Goriška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Tolmin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Žabče su imale 166 stanovnika.
Refleksija (fizika)
Refleksija je promjena smjera talasnog fronta na interfejsu između dva različita medija, tako da se talasni front vraća u medij iz kojeg je nastao. Uobičajeni primjeri uključuju refleksiju svjetlosti, zvuka i vodenih talasa. Zakon refleksije kaže da je za spekularna refleksija (naprimjer kod ogledala) ugao pod kojim talas pada na površinu jednak kutu pod kojim se reflektira. U akustici, refleksija uzrokuje eho i koristi se u sonaru. U geologiji je važan u proučavanju seizmičkih talasa. Refleksija se posmatra sa površinskim talasom u vodenim tijelima. Refleksija se opaža kod mnogih tipova elektromagnetnih talasa, osim vidljive svjetlosti. Refleksija VHF i viših frekvencija je važna za radio prenos i za radare. Čak i tvrdi rendgenski zraci i gama zraci mogu se reflektovati pod plitkim uglovima sa specijalnim ogledalima "pase".
Refleksija svjetlosti
Refleksija svjetlosti je ili spekularna (slično ogledalu) ili difuzna (zadržavanje energije, ali gubljenje slike), u zavisnosti o prirodi interfejsa. Kod spekularne refleksije faza reflektovanih talasa zavisi od izbora ishodišta koordinata, ali relativna faza između s i p (TE i TM) polarizacija je fiksirana svojstvima medija i interfejsa između njih. Ogledalo je najčešći model za spekularne refleksije svjetlosti i obično se sastoji od staklenog lima s metalnim premazom gdje dolazi do značajne refleksije. Refleksija je pojačana u metalima, suzbijanjem širenja talasa izvan njihovih dubina kože. Refleksija se takođe dešava na površini transparentnog medija, kao što su voda ili staklo. Na dijagramu svjetlosna zraka PO udara u vertikalno ogledalo u tački O, a reflektirana zraka je OQ. Projektovanjem zamišljene linije kroz tačku O okomitu na ogledalo, poznatu kao normala, možemo izmjeriti upadni ugao, θi i ugao refleksije, θr. Zakon refleksije kaže da je θi=θ''r, ili drugim riječima, upadni ugao je jednak ugluu refleksije. Zapravo, refleksija svjetlosti može se dogoditi kad god svjetlost putuje iz medija datog indeksa refrakcije u medij s drugačijim indeksom prelamanja. U najopćijem slučaju, određeni dio svjetlosti se odbija od interfejsa, a ostatak se prelama. Rješavanje Maxwellove jednačine za svjetlosnu zraku koja udari u granicu omogućava izvođenje Sresnelovih jednačina, koje se mogu koristiti za predviđanje koliko se svjetlosti reflektira, a koliko se prelama u datoj situaciji. Ovo je analogno načinu na koji nepodudaranje impedanse u električnom kolu uzrokuje refleksiju signala. Totalna unutrašnja refleksija svjetlosti iz gušće sredine nastaje ako je upadni ugao veći od kritičnog ugla. Potpuna unutrašnja refleksija koristi se kao sredstvo za fokusiranje talasa koji se ne mogu efikasno reflektovati uobičajenim sredstvima. Rendgenski teleskopiu se konstruišu stvaranjem konvergentnog "tunela" za talase. Kako talasii stupaju u interakciju pod malim uglom s površinom ovog tunela, oni se reflektiraju prema tački fokusa (ili prema drugoj interakciji s površinom tunela, na kraju se usmjeravaju na detektor u fokusu). Konvencijski reflektor bi bio beskoristan jer bi rendgenski zraci jednostavno prolazili kroz predviđeni reflektor. Kada se svetlost reflektuje od materijala sa većim indeksom prelamanja od sredine u kojoj putuje, ona podliježe pomaku faze od 180°. Nasuprot tome, kada se svjetlost odbija od materijala sa nižim indeksom prelamanja, reflektirana svjetlost je u fazi sa upadnom svjetlošću. Ovo je važan princip u oblasti optike tankog filma. Ogledalska refleksija formira slike. Refleksija sa ravne površine formira sluku u ogledalu, koja izgleda da je obrnuta s lijeva na desno jer upoređujemo sliku koju vidimo s onim što bismo vidjeli da smo rotirani u poziciju slike. Ogledalska refleksija na zakrivljenoj površini formira sliku koja može biti uvećana ili umanjena; zakrivljeno ogledalo ima optičku snagu. Takva ogledala mogu imati površine sferne ili parabolične.
Adžići
Adžići su naseljeno mjesto u gradu Gradišci, Bosna i Hercegovina.
Shedaza
Shedaze ili šedaze su membranski vezani enzimi koji cijepaju vanćlijske dijelove transmembranskih proteina, oslobađajući rastvorljive ektodomene sa površine ćelije. Mnoge shedaze su članovi porodice proteina ADAM ili asparaginske proteaze (BACE).
Ovi enzimi mogu aktivirati transmembranski protein ako je odgovarajući receptor (npr. HER2) ili odsjeći dio transmembranskog proteina koji je već vezao agonista (npr. u slučaju EGFR), dozvoljavajući ovom agonistu da ode i stimuliše receptor na drugoj ćeliji. Dakle, šedaze umnožavaju prinos agonista. Njihovi inhibitori aktivni na ADAM10 i ADAM17 mogu pojačati terapiju protiv raka.
Funkcije
Pretpostavlja se da se aktivnost shedaza javlja u odnosu na količinu opće enzimske aktivnosti. Istraživanja pokazuju da su umjesto toga povezane s izloženošću fosfatidilserinu. Kada je sposobnost PSA-3 ćelija da sintetiziraju fosfatidilserin bila potisnuta, aktivnost shedaze se smanjila, a vratila se na normalne nivoe kada su ćelije ponovo bile u stanju sintetizirati fosfatidilserin. Ovo je navelo istraživače da zaključe da je izloženost fosfatidiserinu neophodna da bi ćelije pokazale aktivnost shedaze.
Upotreba
Zbog prirode mehanizama i funkcija ovih enzima, proučavani su na osnovu otkrivanja mogućih upotreba u medicini. Jedna takva upotreba je u liječenju alergijskih reakcija i drugih procesa imunskog sistema. ADAM10 je odgovoran za izbacivanje CD23 imunoglobulinskog receptora, koji oslobađa rastvorljivi sCD23. sCD23 prisutan u krvnom serumu doprinosi imunskom odgovoru, a nekima i nastanku upalnih bolesti kao što je astma. S obzirom da ADAM10 shedaza cijepa CD23 i povećava nivoe sCD23, mogući tretmani za ove bolesti mogu se fokusirati na inhibiciju njene funkcije. Pretvarajući enzim faktora nekroze tumora alfa (TACE) je protein-shedaza koji je opažen kod mnogih vrsta raka i mogao bi poslužiti kao važan biomarker koji se koristi u otkrivanju kancera. Dok ekspresija TACE-a nije u direktnoj korelaciji sa određenim stadijumima raka, aktivnost enzima je značajno izraženija u ćelijama raka glave i vrata u poređenju sa normalnim kultiviranim ćelijama.
Nogometni savez Kuvajta
Nogometni savez Kuvajta (arapski: الاتحاد الكويتي لكرة القدم) je krovna nogometna organizacija u Kuvajtu. Osnovan je 1952. godine. Član FIFA-e je od 1964. godine, a iste godine postaje član AFC-a. Sjedište saveza je u glavnom gradu Kuvajtu. Pod kontrolom nogometnog saveza Kuvajta nalaze se sve nogometne selekcije te zemlje.
Svjetsko prvenstvo u biatlonu 2021 – štafeta (mješovito)
Utrka u mješovitoj štafeti na Svjetskom prvenstvu u biatlonu 2021, održala se se 10. februara 2021. na slovenskoj Pokljuki.
Pristava (Ljutomer)
mini|280px|Pristava, rijeka Ščavnica Pristava je naseljeno mjesto u sastavu općine Ljutomer, regija Pomurska, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Pristava je imala 275 stanovnika.
Napomena: ''U 1990. smanjeno za dio naselja koji je priključen naselju Stročja vas.''
Uroševina
Uroševina (ćir. Урошевина) je naseljeno mjesto u sastavu općine Mojkovac, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazila se u sastavu stare općine Mojkovac. Kao samostalno naseljeno mjesto Uroševina postoji od 2001. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Mojkovac.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Uroševina je imala 435 stanovnika.
Napomena: ''U 2001. nastalo izdvajanjem dijela iz naselja Mojkovac.''
Kušlat
Kučlat ili Kušlat srednjovjekovni grad (tvrđava), trg (u podgrađu) i carinarnica. Tvrđava je smještena južno od Zvornika, na oko stotinu metara visokoj okomitoj stijeni iznad ušća Jadra u Drinjaču. Tvrđava je pripadala kraljevskoj domeni u župi Trebotić. Spominje se od 1346. godine.
Mutageneza
Zanimljivo je da se ovaj termin i do danas upotrebljava za opis i procēsâ i nauke koja te procese proučava. Suglasno imenovanju svih bioloških nauka koje se bave  proučavanjem procesa –genēzâ,  čiji je  sufiks −genija, moglo se očekivati da se diferenciraju i oznake za proces mutageneza i nauku – mutagenija.
Kušlat
Zahvaljujući rudarskoj djelatnosti u širem regionu Podrinja razvija se podgrađe Podkučlat (1346). U privrednom smislu radi se ipak o periodu uspona koji završava krajem 14. st. a dalje se radi o važnoj raskrsnici, prolaznoj stanici dubrovačkih trgovaca na sjever prema Zvorniku, na jug prema Srebrenici i preko Drine za Srbiju.
Uroševina
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
Popis 1991.
Za popis 1991. pogledati pod Mojkovac.
Kušlat
Kučlat je od 1404. bio u rukama Hrvoja Vukčića Hrvatinića, a od 1410, sporazumno, u rukama ugarskog vladara Sigismunda Luksemburškog. Od 1411. je u rukama je despota Stefana Lazarevića. Dolazi pod osmansku vlast poslije pada srpske despotovine 1459. Predaju o prelasku pod osmansku vlast prenosi Evlija Čelebija, koji navodi, da је ovaj grad sagradio srpski knez Radovan i da ga nije mogao osvojiti sultan Fatih, nego ga je opsadom prisilio na predaju. U osmansko doba Kučlat je nahija koja pripada Zvorničkom sandžaku.
Grad je imao vojnu funkciju pod osmanskom vlašću. Anonimni opis kaže, da je grad malen, sa malo slabih topova, i posadom do 15 čuvara. Godine 1804 bilo je u Kušlatu 12 mustahfiza timarlija i 15 džebedžija. Usljed reformi napušten je prije 1833.
Unutar stare utvrde sagrađena je Kušlat džamija. Namijenjena je bila potrebama posade osmanske vojske. Za nju čuveni putopisac Evlija Čelebija veli da je Ebul Fethova, što znači da je izgrađena u 15. stoljeću, za vrijeme vladavine sultana Mehmeda II el-Fatiha, kada su Osmanlije osvajale Bosnu. Džamija Kušlat smatra se najstarijom vojnom džamijom na prostoru Bosne i Hercegovine.
Prača (rijeka)
Prača je rijeka u Bosni i Hercegovini, lijeva pritoka Drine. Izvire (Vrelo Prače) na sjevernim padinama Jahorine na 1540 m nadmorske visine, u izvorišnoj čelenci iz koje nastaju izvori, Stansko vrelo, Kadino vrelo i Vrela Prače. Izvorište je definisano izvorom koje se naziva Kadino vrelo. Protiče kroz naseljena mesta: Podgrab, Prača, Renovica, Mesići i Ustiprača gdje se ulijeva u Drinu na nadmorskoj visinu 327 m, pa je ukupni pad 1173 m ili 23,5‰.
Dolinom Prače prolazila je i uskotračna željeznička pruga Sarajevo – Užice, koja je ukinuta 1974. godine. Prugu je izgradila Austro-Ugarska 1906. godine.
Geologija
U geološkom pogledu sliv je predstavljen paleozojskim kompleksom koje čine podlogu mezozojskim naslagama. Najniži fluvijalni oblici predstavljeni su kvartarnim naslagama. Za vrijeme oligomiocena doline rijeka Prače nije imala sadašnju dubinu. Njeno usijecanje u apsolutnoj je vezi sa usijecanjem rijeke Drine. Taj proces počeo je u vrijeme srednjeg miocena i vršio se tokom oligomiocena, tj. za vrijeme jezerske faze. Dolina Drine, kao i dolina Prače, starije su od pleistocena (ledenog doba).
Kod mjesta Hrenovica, zaseok Kaljani, na 639 metara n.v. Prača ulazi u debele slojeve trijaskih krečnjaka u kojima usijeca duboku kanjonastu dolinu (kanjon Kračule) u planini Gosina, na mjestima i preko 600 metara duboku. Korito je usječeno sve do verfenskih klastika (Gojčevica), te predstavlja erozioni bazis ovog područja. Kanjon Kračule (Kaljani-Mesići) je dug oko 20 kilometara i samo na nekoliko mjesta presječen je desnim pritokama, koje odsječno završavaju u Prači. Ova dolina je potpuno izvan dohvata ljudskih naselja.
Vodotok
Sliv Prače ima površinu 1109 km². Sliv je dosta asimetričan. Lijeva slivna površina je višestruko veća i iznosi 828 km², u odnosu na desnu, koja iznosi 281 km².
Rijeka Prača je lijeva pritoka Drine, nastaje na istočnim padinama planine Jahorine. Nadmorska visina glavnog izvora Prače na Jahorini iznosi oko 1460 m nadmorske visine, a ušće u Ustripači ima nadmorsku visinu 327 m, pa je ukupni pad 1173 m ili 23,5‰. Veliki padovi rijeku Praču svrstavaju u izrazito planinski tok. Protiče kroz naseljena mesta: Podgrab, Prača, Hrenovica, Mesići i Ustiprača. gdje se ulijeva u Drinu. Dužina toka je 56,9 kilometara, a dužina vodotoka koji protiče kroz područje opštine Rogatica je 24 km.
Od Hrenovice do Mesića Praču vodom bogate potočni sistemi kao desne pritoke; Čemernica, Dolovski potok, izvor nizvodno od HE Mesići i Dobrovački potok nizvodno od Mesića koji slivno odvodnjavaju Hadžića Ravan (1298 m) i Oštro (1004m). Lijeva slivna površina Prače je hidrografski dezorganizirana i zbog propustljive geološke podloge ona je bezvodana. Iz tih razloga na ovom potezu Prača ne prima niti jednu značajniju pritoku, osim kraških vrela promjenljive izdašnosti u Sudićima (Qmin 400 l/s) i Govještica (Qmin 1250 l/s) u pećini Govještica. Voda Govještice dolazi iz jednog izvora iz neispitanih dijelova podzemlja same pećine, u zimsko i proljetno doba izlazi voda iz pećine kao velika rijeka. Tada voda ističe slapom iz prostranog ulaza u pećinu stvarajući nesvakidašnji prizor. Podzemne vode rječice Rešetnice, koja ponire na Glasinačkoj visoravni, pojavljuju su u Govještici. Veća lijeva pritoka je Rakitnica, koja protiče kroz Rogaticu i ulijeva se iza Mesića.
Pećine
Ova prava planinska rijeka je svojom vodom udubila korito i napravila atraktivnu riječnu dolinu koja je puna prirodnih ljepota.
Svjetski kup u biatlonu 2015/2016.
Svjetski kup u biatlonu 2015/16. bilo je 39-o po redu takmičenje biatlonaca za Svjetski kup u biatlonu u organizaciji Međunarodnog biatlonskog saveza (IBU). Vrhunac takmičenja bilo je Svjetsko prvenstvo u biatlonu 2016. u norveškom Oslu. Titule pobjednika Svjetskog kupa branio je Francuz Martin Fourcade, a kod žena Bjeloruskinja Darja Domračava, koja u ovoj sezoni zbog infektivne mononukleoze nije nastupila. Za vrednovanje i pravo učestvovanja korišteni su rezultati IBU kupa 2014/15. Nakon petogodišnje pauze, takmičenja će se ponovo održavati u Sjevernoj Americi. Ukupni pobjednici bili su Martin Fourcade, sa 10 pobjeda i Čehinja Gabriela Soukalová, koja je pobijedila u četiri pojedinačne utrke. U utrkama štafeta najbolja je bila muška štafeta Norveške sa tri pobjede, a u ženskoj konkurenciji štafeta Njemačke, koja je osvojila Svjetski kup bez ijedne pobjede.
Prača (rijeka)
Park prirode Prača
Park prirode Prača čini klisurasto-kanjonska dolina rijeke Prače sa pećinama Govještica i Mračna pećina sa brojnim podzemnim oblicima kraškog reljefa i pećinskog nakita. U kanjonu Prače žive brojne endemske i reliktne vrste. Nalazi se na teritoriji opština Rogatica i Pale
Svjetski kup u biatlonu 2015/2016.
Startne kvote
Startne kvote po pojedinim državama određivane su na osnovi rezultata iz protekle sezone Svjetskog kupa. Pet najboljih biatlonskih saveza imaju pravo nastupa sa 6 takmičara u diciplinama 20 km i sprint, dok ostali savezi imaju pravo na 5 takmičara ili manje. Broj takmičara uvijek se odnosi na discipline 20 km i sprint. Za saveze bez fiksnog mjesta IBU dodjeljuje 4 pozivnice po disciplini. Od ove sezone primjenjuje se nova pravila za startne kvote. Bosanskohercegovački biatlonski savez, ove sezone ima jedno stalno mjesto u ženskoj konkurenciji.
Prača (rijeka)
Park prirode Prača
Područje je proglašeno za zaštićeno podruje, slijedećih karakteristika:
Svjetski kup u biatlonu 2015/2016.
Bodovanje
Od sezone 2008/09. koristi se novi sistem bodovanja u kome pobjednik dobija 60 bodova, drugi 54, treći 48 itd. Ovaj sistem je zamijenio sistem od sezone 2007/08. po kojem je pobjednik dobijao 50 bodova, drugi 48, treći 46 i svaki slijedeći plasman tri, dva ili jedan bod manje.
Celakant
Coelacanth je rod riba reda Actinistia koji uključuje dvije postojeće vrste u rodu Latimeria: celakant Zapadnog Indijskog okeana (Latimeria chalumnae), prvenstveno pronađen u blizini Komorskih otoka kod istočne obale Afrike i indonezijski celakant (Latimeria menadoensis). Tipska vrsta je †Coelacanthus granulatus. Naziv "Coelacanth" potiče od permskog roda Coelacanthus, koji je bio prvi naučno nazvan kao celakant. Celakanti slijede najstariju poznatu živu lozu Sarcopterygii (ribe s režnjevim perajima i tetrapoda), što znači da su bliži srodni plućašima i tetrapodama (što uključuje vodozemce, gmizavce, ptice i sisare) nego na ribe s zracima. Nalaze se duž obale Indonezije i u Indijskom okeanu. Celakant Zapadnog Indijskog okeana je kritično ugrožena vrsta. Najstariji poznati fosili celakanta stari su preko 410 miliona godina. Smatralo se da su celakanti izumrli u kasnoj kredi, prije oko 66 miliona godina, ali su 1938. otkriveni da žive na obali Južne Afrike. Celakant se dugo smatrao "živim fosilom" jer su naučnici mislili da je jedini preostali član taksona inače poznatog samo iz fosila, bez bliskih živih srodnika, i da je evoluirao u otprilike svoj sadašnji oblik prije otprilike 400 miliona godina. Međutim, nekoliko novijih studija pokazalo je da su oblici tijela celakanta mnogo raznolikiji nego što se mislilo.
Etimologija
Reč „Coelacanth“ je adaptacija modernog latinskog „Cœlacanthus“ = „šuplja kičma“, od grčkog κοῖλ-ος – koilos = "šuplji" + ἄκανθ-α – akanta = kičma), pozivajući se na šuplje zrake repnog peraja prvog fosilnog uzorka koji je opisao i nazvao Louis Agassiz 1839. godine, koji pripada rodu Coelacanthus. Ime roda Latimeria obilježava spomen na Marjorie Courtenay-Latimer, koja je otkrila prvi primjerak.
Otkriće
Najraniji fosili celakanta otkriveni su u 19. stoljeću. Vjerovalo se da su celakanti, koji su povezani sa plućašicama i tetrapodama, izumrli na kraju krednog perioda. Bliže povezani s tetrapodama nego sa ribama s perajima, celakanti su smatrani prijelaznom vrstom između riba i tetrapoda. Dana 23. decembra 1938. godine, prvi primjerak roda Latimeria pronađen je kod istočne obale Južne Afrike, kod rijeke Chalumna (danas Tyolomnqa). Kustos muzeja Marjorie Courtenay-Latimer otkrila je ribu među ulovom lokalnog ribara. Courtenay-Latimer kontaktirala je ihtiologa sa Univerziteta Rhodes, J. L. B. Smitha, šaljući mu crteže riba, a on je potvrdio važnost ribe poznatim telegramom: „Najvažniji očuvani skelet i škrge = opisana riba." Njegovo otkriće 66 miliona godina nakon navodnog izumiranja čini celakant najpoznatijim primjerom Lazarusovog taksona, evolucijske linije koja je izgleda nestala iz fosilnog zapisa da bi se ponovo pojavila mnogo kasnije. Od 1938. godine, celakant Zapadnog Indijskog okeana je pronađen na Komorima, Keniji, Tanzaniji, Mozambiku, Madagaskaru, u Močvarnom parku i na južnoj obali Kwazulu-Natal u Južnoj Africi. Uzorak sa Komorskih otoka otkriven je u decembru 1952. godine. Između 1938. i 1975. godine ulovljena su i snimljena 84 primjerka. Druga postojeća vrsta, Indonezijski celacant, opisana je od Manadoa, Sjeverni Sulawesi, Indonezija 1999. godine od strane Pouyauda et al. na osnovu uzorka koji je otkrio Mark V. Erdmann 1998. godine i deponiran na Indonezijski institut nauka (LIPI). Erdmann i njegova supruga Arnaz Mehta prvi put su naišli na primjerak na lokalnoj pijaci u septembru 1997. godine, ali su snimili samo nekoliko fotografija prvog primjerka ove vrste prije nego što je prodat. Nakon što je potvrdio da se radi o jedinstvenom otkriću, Erdmann se vratio u Sulawesi u novembru 1997. kako bi intervjuirao ribare i potražio daljnje primjerke. Drugi primjerak ulovio je ribar u julu 1998., koji je potom predat Erdmannu.
Opis
Latimeria chalumnae i L. menadoensis su jedine dvije poznate žive vrste celakanta. Celakanti su velike, debele ribe s perajima koje mogu narasti do više od 2 m i teže oko 90 kg. Procjenjuje se da žive do 100 godina, na osnovu analize godišnjih oznaka rasta na krljuštima, a zrelost dostižu oko 55.; najstariji poznati primjerak imao je 84 godine u vrijeme hvatanja 1960. godine. Iako je njihov procijenjeni životni vijek sličan čovjekovom, trudnoća može trajati i 5 godina, što je 1,5 godina više od jedne dubokomorske ajkule, prethodnog rekordera. Oni su noćni piscivorni lovci na riblja jata. Tijelo je prekriveno ktenoidnim elazmoidnim krljuštima koje djeluju kao oklop. Celakanti imaju osam peraja – po dva leđna i grudana peraja, dva karlična, po jedno analno repno peraje. Rep je gotovo jednakih proporcija i podijeljen je završnim pramenom peraja koje čine njegov kaudalni režanj. Oči celakanta su veoma velike, dok su usta relativno mala. Oko je naviklo da vidi pri slabom svjetlu pomoću štapića koji apsorbiraju uglavnom kratke talasne dužine. Celakantovo viđene evoluiralo je u kapacitet boja sa pomjeranjem u plavo. Pseudomaksilski nabori okružuju usta i zamjenjuju maksilu, strukturu koja odsutna u celakantima. Dvije nozdrve, zajedno s četiri druga vanjska otvora, pojavljuju se između premaksile i bočnih rostrumske kosti. Nosne vrećice podsjećaju na one kod mnogih drugih riba i ne sadrže unutrašnju nozdrvu. Celakantov rostrumski organ, koji se nalazi unutar etmoidne regije moždanog omotača, ima tri nezaštićena otvora u okolinu i koristi se kao dio laterosenzornog sistema celakanta. Slušna recepcija celakanta posredovana je njegovim unutrašnjim uhom, koje je veoma slično onom kod tetrapoda i klasifikovano je kao bazna papila. Celakanti su dio kladusa Sarcopterygii, ili riba s režnjevitim perajima. Izvana, nekoliko karakteristika razlikuje celakante od ostalih riba s režnjevima. Posjeduju trokrako repno peraje, koje se također naziva trokrilno peraje ili dificerkni rep. Sekundarni rep koji se proteže pored primarnog repa odvaja gornju i donju polovinu celakanta. Ktenoidne elazmoidne krljušti djeluju kao debeli oklop koji štiti vanjštinu celakanta. Nekoliko unutrašnjih osobina također pomaže u razlikovanju celakanta od ostalih riba s režnjevima. Na stražnjoj strani lobanje, celakant ima šarku, intrakranijski zglob, koji mu omogućava da izuzetno široko otvori usta. Celakanti također zadržavaju uljem ispunjeni notohord, šuplju cijev pod pritiskom koja se zamijenjuje kičmenim stubom rano u embrionskm razvoju kod većine drugih kičmenjaka. Srce celakanta je drugačije oblikovano od srca većine modernih riba, s komorama raspoređenim u ravnu cijev. moždani omotač je 98,5% ispunjen masnoćom; samo 1,5% moždanog omotača sadrži moždano tkivo. Obrazi celakanta su jedinstveni jer je operkulumska kost vrlo mala i ima veliki mehkotkivni operkulumski režanj. Prisutna je spiralna komora, ali spirakulum je zatvoren i nikada se ne otvara tokom razvoja. Zbog veličine masnog organa, istraživači pretpostavljaju da je on odgovoran za neobično pomjeranje bubrega. Dva bubrega, koji su spojeni u jedan, nalaze se ventralno unutar trbušne šupljine, iza kloake.
DNK
Godine 2013. istraživačka grupa je objavila sekvenciranje genoma celakanta u naučnom časopisu Nature. Zbog njihovih režnjevitih peraja i drugih karakteristika, nekada se pretpostavljalo da bi celakant mogao biti najnoviji zajednički predak kopnenih i morskih kičmenjaka. Ali nakon sekvencioniranja punog genoma celakanta, otkriveno je da je plućnjak najnoviji zajednički predak. Celakanti i plućašice su se već odvojile od zajedničkog pretka prije nego što je plućnjak prešao na kopno. Još jedno važno otkriće napravljeno na osnovu sekvenciranja genoma je da celakanti i danas evoluiraju. Dok fenotipska sličnost između postojećih i izumrlih celakanta sugerira da postoji ograničen evolucijski pritisak na ove organizme da se podvrgnu morfološkoj divergenciji, oni prolaze kroz mjerljivu genetičku divergenciju. Unatoč prethodnim studijama koje su pokazale da kodirajuće regije proteina prolaze kroz evoluciju uz stopu supstitucije koja je mnogo niža od ostalih tetrapoda (u skladu s fenotipskom stazom uočenom između postojećih i fosilnih članova taksona), nekodirajuće regije podložne višoj aktivnosti prenosivih elemenata pokazuju značajnu divergenciju čak i između dvije postojeće vrste celacanta. Ovo je djelimično omogućeno endogenim retrovirusom specifičnim za celakante iz porodice retrovirusa Epsilon.
Taksonomija
Kladogram koji prikazuje odnose rodova celacanta prema Torina, Sotoa i Perea
Fosilni zapisi
Prema fosilnom zapisu, divergencija celacanta, dvodihalica i tetrapoda smatra se da se dogodila tokom silura. Opisano je preko 100 fosilnih vrsta celakanta. Najstariji identifikovani fosili celakanta stari su oko 420-410 miliona godina, datiraju iz ranog devonskog perioda. Celakanti nikada nisu bili raznolika grupa u poređenju sa drugim grupama riba, a dostigli su vrhunac raznolikosti tokom ranog trijasa (prije 252-247 miliona godina), što se poklapa sa naletom diverzifikacije između kasnog perma i srednjeg trijasa. Većina mezozojskih celakanta pripada redu Latimerioidei, koji sadrži dvije glavne pododjela, morski Latimeriidae, koji sadrži moderne celakante, kao i izumrle Mawsoniidae, koji su bili izvorni u bočatnim, slatkovodnim, kao i morskim okruženjima. Paleozojski celakanti su uglavnom mali (~30–40 cm dužine), dok su mezozojski oblici bili veći. Nekoliko primjeraka kojim pripadaju jurski i kredni mawsonidni celkant rodovima Trachymetopon i Mawsonia su vjerovatno dostigli ili premašili 5 m u dužinu, što ih čini među najvećim poznatim ribama mezozoika, i među najvećim koštanim ribama svih vremena. Najnoviji fosilni latimeriid je Megalocoelacanthus dobiei, čiji se disartikulirani ostaci nalaze u kasnom santonskom do srednje kampanskom, a možda i najranijem maastriktskim morskim slojevima istočnih i centralnih Sjedinjenih Država,  najnoviji mawsoniidi su Axelrodichthys megadromos od ranih kampanskih do ranih mastriktskih slatkovodnih kontinentalnih naslaga Francuske,   kao i neodređeni morski mawsonid iz Maroka, koji datira iz kasnog mastrihta Mali fragment kosti iz Evrope i paleocena smatraju se jedinim vjerodostojnim zapisom iz perioda nakon krede, ali ova identifikacija je zasnovana na komparativnim metodima histologije kostiju sumnjive pouzdanosti. Živući celakanti su smatrani "živim fosilima", na osnovu njihove navodno konzervativne morfologije u odnosu na fosilne vrste; međutim, nedavne studije su izrazile stav da je morfološki konzervativizam celakanta vjerovanje koje nije zasnovano na podacima. Fosili sugeriraju da su celakanti bili morfološki najraznovrsniji tokom devona i karbona, dok su mezozojske vrste općenito morfološki slične jedna drugoj.
Protesti u Brazilu 2021.
mini| Provladin protest na [[Avenida Paulista|aveniji Paulista u Sao Paulu, 7. septembra 2021]] Brazilski protesti 2021. su demonstracije stanovništva koje su se održale u različitim regijama Brazila, u kontekstu pandemije COVID-19. Dogodili su se protesti koji podržavaju vladu i oni koji joj se protive.
To je bio i prvi put da su sektori povezani s dvije antagonističke strane, poput ljevice i desnice, počeli protestovati protiv vlade zbog zajedničkog cilja, održavajući proteste 23. i 24. januara 2021.
Nogometni savez Srbije
Nogometni savez Srbije (srpski: Фудбалски савез Србије) je krovna nogometna organizacija u Srbiji. Nasljednik je Nogometnog saveza Jugoslavije koji je osnovan 1919. godine. Član je FIFA-e od 1921, a u članstvo UEFA-e je primljen 1954. godine. Pod kontrolom nogometnog saveza Srbije nalaze se sve nogometne selekcije te zemlje.
Protesti u Brazilu 2021.
Dana 5. januara 2021. godine, predsjednik Republike Jair Bolsonaro, na sastanku sa pristalicama, navodno je potvrdio da je "zemlja slomljena" i da "ne može ništa učiniti po tom pitanju". Napao je i štampu, potvrđujući da je ona "dala moć virusu [korona]". Sljedećeg je dana bilo mnogo novinara koji su o tome pričali, a Bolsonaro je, ironičnim tonom, rekao da je zemlja "dobro, to je čudo", te da je štampa napravila "užasan val" njegove afirmacije. Dok Bolsonarova opozicija tvrdi da se „igra sa zemljom“ njegove pristalice tvrde da je govorio o ograničenju iznosa od oslobađanja od federalnog poreza na dohodak, da ga ne može povećati zbog smanjenja poreza u borbi protiv COVID-19.
Nogometni savez Srbije
Takmičenja
Nogometni savez Srbije kontrolira sljedeća takmičenja:
Protesti u Brazilu 2021.
U januaru se u državi Amazonas desila zdravstvena kriza, a neke od njenih posljedica bili su iscrpljivanje snabdijevanjem kisikom u državi i kolaps bolničkih kapaciteta. Dana 18. januara, državni tužilac Unije (AGU) rekao je Federalnom vrhovnom sudu da vlada zna za mogućnost krize nabavke kisika u državi, te da je jedna od mjera Unije isporučivanje državi 120.000 tableta hidroksiklorokinina, lijeka sa spornom djelotvornošću protiv COVID-19, Čak je i sa početkom cijepljenja protiv COVID-19 18. januara predsjednik ponovno insistirao na ranom liječenju. AGU je, međutim, također rekao, da je Ministarstvo zdravlja znalo za nestanak kisika 8. januara.
Brazil je od 2014. godine u ekonomskoj krizi, uzrokovanoj uglavnom političkom krizom koja je kulminirala opozivom tadašnje predsjednice Dilme Rousseff, ali i šokom cijena robe iz 2014. godine, koji je imao negativan uticaj na izvoz. Pandemija COVID-19 i blokade pogoršali su situaciju: BDP Brazila se smanjio za 4,1% u 2020. godini dok je 18 miliona ljudi palo u siromaštvo, pa je siromaštvo u jednoj godini utrostručeno. Nezaposlenost je dostigla 36,6 miliona, što je jednako broju stanovnika Kanade. U periodu od 15 dana tokom pandemije, 522.000 preduzeća je bankrotiralo. mini| Protest protiv predsjednika u Vale do Anhangabaú mini| Provladin protest u Braziliji mini| Bolsonaro leti iznad protesta u Braziliji mini|Protest protiv vlade predsjednika Jaira Bolsonara u Campinasu 29. maja 2021
Ustavni zakon FNRJ 1953.
Odredbe
Osnovama političkog i društvenog uređenja proglašene su društvena svojina na sredstvima za proizvodnju, samoupravljanje proizvođača u privredi, samoupravljanje radnog naroda u općinama, gradu i srezu i samoupravljanje radnog naroda u oblasti prosvjete, kulture i socijalnih službi. Jugoslavija je proglašena socijalističkom, demokratskom saveznom državom suverenih i ravnopravnih naroda. Sva vlast u zemlji je pripadala radnom narodu preko predstavnika u raznim tijelima, kao i neposredno - izborima, opozivom predstavnika, zborovima, savjetima i drugim oblicima samoupravljanja, koje je proglašeno za osnovu čitavog uređenja. Na polju predstavničkog tijela ovo se ogledalo u uvođenju Vijeća proizvođača, kao doma predstavnika profesija, pored političkog doma. Napušten je princip dihotomne podjele vlasti, a Savezna narodna skupština proglašena je za vrhovnog predstavnika narodnog suvereniteta i najviši organ vlasti federacije. Do tada postojeći najviši izvršni organi, Prezidijum Narodne skupštine FNRJ i Vlada FNRJ zamenjeni su sa dva izvršna organa Savezne narodne skupštine - Predsjednikom republike i Saveznim izvršnim vijećem (SIV), koji su skupštini bili odgovorni za rad. Predsjednik republike bio je ujedno i predsjednik SIV-a.Takođe je napušten i demokratski centralizam, povećana su prava republika i autonomnih oblasti, a u općini, gradu i srezu uvedeno je samoupravljanje.
Praksa
Ustavni zakon zapravo je proglašen za povelju društvenog samoupravljanja, a taj naziv nosit će i naredni ustavi Jugoslavije. Po zamisli tvoraca, ovaj ustav trebalo je da omogući nesmetanu izgradnju samoupravljanja, do donošenja novog Ustava Jugoslavije od 1963. godine. Ove političke promjene relativno malo utiču na demokratski razvoj u Jugoslaviji, jer se u političkim strukturama i dalje osim Tita zadržavaju političari tvrde linije Edvard Kardelj, Aleksandar Ranković, Milovan Đilas, Svetozar Vukmanović Tempo i drugi partijski oligarsi.