cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joséphine de Beauharnais
Razvod i smrt
Napoleon i Jozefina razvedeni su 10. januara 1810, a 11. marta Napoleon se oženio Marijom Ludovikom Austrijskom. Ona mu je rodila sina, Napoleona II.
Ostavština
mini|200px|lijevo|Carica Jozefina Jozefina se aktivno bavila hortikulturom, a posebnu ljubav gajila je prema ružama. Dok je Napoleon ratovao protiv Velike Britanije, Jozefina je u Francuskoj trošila ogromne iznose novca na kupovanje novih engleskih varijeteta. S druge strane La Manchea britanska aristokratija utrkivala se s francuskom caricom u stvaranju novih varijeteta.
Jozefinine ruže u svojim slikarskim djelima ovjekovječio je Pierre-Joseph Redouté, prethodno dvorski slikar Marije Antoanete. Knjižica u kojoj je naslikano 170 varijeteta ruža izdana je nakon Jozefinine smrti i ostala jedna od najljepših kolekcija ruža. Varijetete koje je Jozefina tražila Redouté je naslikao, a mnogo godina nakon njene smrti botaničari 19. vijeka upornim križanjem nježnih azijskih i otpornih evropskih vrsta dobili su ono što je francuska carica zamislila. Utjecaj Jozefine na razvoj današnjih varijeteta ruža ostao je veoma priznat.
Guska
Sistematika
Labudovi - pleme Cygnini
Prave guske - pleme Anserini
Sljedeća dva roda su nešto više izdvojeni od drugih gusaka i često se dižu na nivo zasebne potporodice zvane Cereopsinae ili alternativno u potporodicu Tadorninae (utve) :
Pleme Cereopsini
Postoje neki nedovoljno razjašnjeni subfosili veoma velikih ptica sličnih guskama nađeni na Havajskim ostrvima, a za koje nije dokazano da se radi o moa-nalo (vrsta pravih pataka veličine guske). Oni se ni do danas nisu mogli svrstati ni u jedan postojeći rod, mada bi mogli biti, mada ne mnogo, bliski rodu Branta:
Brajićevići
Brajićevići su naseljeno mjesto u općini Gacko, Bosna i Hercegovina.
Nestali Rembrandt
Nestali Rembrandt jeste britanski kriminalistički film iz 1932. u režiji Leslieja S. Hiscotta. Glavne uloge tumače Arthur Wontner, Jane Welsh, Miles Mander i Francis L. Sullivan. Film prati Holmesovu potragu za Rembrandtovom slikom koju je ukrao umjetnik ovisan o drogi. Ovaj film smatra se izgubljenim.
Piskavica (Gračanica)
Piskavica je naseljeno mjesto u gradu Gračanici, Bosna i Hercegovina.
Branilovići
Branilovići su naseljeno mjesto u općini Gacko, Bosna i Hercegovina.
Džingis-kan
mini|desno|Džingis Kan kao što je prikazan u albumu iz doba Yuan iz 14. vijeka; sada se nalazi u muzeju Nacionalne palače, [[Taipei, Tajvan. Originalna verzija bila je crno-bijela; nacrtao mongolski slikar pod nadzorom Kublai Khana i naručio ga 1278.]] Džingis kan (1162. – 18. augusta 1227.) rođen kao Temudžin, bio je osnivač i veliki kan (car) Mongolskog carstva, koje je postalo najveće kontinentalno carstvo u historiji nakon njegove smrti.
On je došao na vlast ujedinivši mnoga nomadska plemena sjeveroistočne Azije. Nakon osnivanja Mongolskog carstva započeo je mongolsku invaziju koja je rezultirala osvajanjem većeg dijela Evroazije. Vršio je i upade ili invaziju na Qara Khitai carstvo, Kavkaz, Horezmijsko carstvo, Tangut carstvo i Jin carstvo. U ovim napadima mongoli su masakrirali civilno stanovništvo - posebno u Horezmijskom i Tangut carstvu. Mongolsko carstvo je zauzimalo znatan dio centralne Azije i Kine.
Paul Hindemith
Paul Hindemith (Hanau, 16. novembar 1895. - Frankfurt am Main, 28. decembar 1963.), njemački kompozitor
Studirao je u Frankfurtu am Main. Djelovao je kao kompozitor, solistički i komorni virtuoz na violini i violi, dirigent i pedagog. Jedan je od pionira evropske muzičke moderne, a prošao je faze od ekspresionizma do neoklasicizma, odnosno neobaroka. Komponovao je orkestralna djela te balete, a uzor je širokom krugu njemačkih kompozitora (tzv. Hindemithova škola).
Džingis-kan
Osim njegovog vojnog dostignuća, Džingis kan je modernizirao Mongolsko carstvo na druge načine. Donio je dekret o usvajanju Ujgurskog alfabeta kao sistem za pisanje u Mongolskom carstvu. On je također praktikovao meritokratiju podstičući vjersku toleranciju u Mongolskom carstvu dok je ujedinjavao nomadska plemena sjeveroistočne Azije. Današnji Mongoli ga smatraju utemeljivačem Mongolije.
Poznat po brutalnosti u svojim invazijama, Džingis kan je također zaslužan za dovođenje puta svile pod jedan kohezivni politički ambijent. Ova povećana komunikacija i trgovina iz smjera sjeveroistoka Azije u muslimansku jugozapadnu Aziju i hrišćansku Evropu, dovelo je do širenja vidika kod sva tri kulturna područja.
Rano doba
Sin poglavice malog mongolskog plemena, Temudžin je naslijedio titulu u 13. godini nakon što su mu pripadnici jednoga neprijateljskog plemena otrovali oca. Podaci o ranom razdoblju Temudžinova života potiču iz "Tajne historije Mongola", mongolskoga epa napisanoga oko 1250. Po tome izvoru, problematične vjerodostojnosti, no jedinom historijskom izvoru na raspolaganju, članovi plemena su izabrali novoga poglavicu, a Temudžin i njegova majka su nastavili živjeti unutar plemenske zajednice, ali na marginama, jedva preživljavajući skupljanjem gomoljika i čuvanjem stoke. Po drugim je legendama Temudžin pao u ropstvo susjednog plemena, ali to je manje izgledno.
Ujedinjenje plemena i stvaranje mongolskog naroda
mini|lijevo|250px|Karta Azije 1200. n. e.
U svojim dvadesetima, Temudžin se nametnuo kao vođa rastućoj grupi mongolskih plemena. Nije rijetka pojava da se u razdoblju takozvanog "stepskog feudalizma" pojavi karizmatični vođa, ujedini dotad razjedinjena etnički srodna ratnička plemena i povede ih u osvajačke ratove protiv susjednih civiliziranih zemalja (najpoznatiji je primjer Atila, no to se odnosi na nebrojene poglavare Huna, Germana, Avara, Turaka...). Ono što je razlikovalo Džingis kana od sličnih prethodnika je upornost i sistematičnost, kao i dalekosežna vizija o prostranom nomadskom carstvu. Najduži dio svoje ratničke karijere Temudžin nije utrošio na "osvajanje svijeta", nego mu je preko 20 godina u nebrojenim bitkama, pregovorima i lukavstvima trebalo da pokori samu Mongoliju. Tokom tog razdoblja uveo je decimalni sistem u vojni ustroj (mongolska divizija, "tuman", imala je 10.000 ljudi, što je otprilike standard za prosječnu diviziju modernih vojski), imenovao grupu plemena Mongolima (dotad je vladao haos u plemenskim imenima, od kojih je, uz više njih, najpoznatije tatarsko-no, to je ime i u potrebi za Temudžinovu rodu suprotstavljeno pleme), preuzeo alfabet susjednih Ujgura za pismo mongolskoga jezika, te donio zakonik ("Jasa") o društvenom ustroju. Nakon što je pokorio i ujedinio Mongole, dajući mu ime "Mongol" (prije su se koristila razna plemenska imena), što znači hrabri: na velikom saboru (Kuriltaj) održanom 1206, grupa mongolskih vojnih, političkih i duhovnih vođa proglasila je Temudžina za Džingis kana ili "sveopšteg vladara". Na polju ratovanja, Džingis kan je organizirao vojsku na sljedećim principima (koji su se, valja napomenuti, vremenom usavršavali): osnovu vojske je činilo mongolsko konjaništvo u kojem su dominirali strijelci lukom; usvojene su i usavršene opsadne tehnike koje je preuzeo zajedno s kineskim stručnjacima i inženjerima; u vojsci je vladala stroga disciplina, za razliku od razularenog ponašanja karakterističnog za većinu armija toga doba; i, konačno: Mongoli su imali nenadmašnu i izvanredno efikasnu obavještajnu službu koja im je omogućavala brzinu manevra, kao i primjenu psihološkog ratovanja preko širenja glasina. Ukratko, Džingis kan je oko 1200. godine ustrojio vojsku po principima koji su dominirali tek u Drugom svjetskom ratu i poslije njega.
Rat protiv Kine
U to doba Kina je bila podijeljena u tri države: Hsi Hsia, Kin i Sung, kao i izolirana velikim kineskim zidom od nomadskih plemena na sjeveru. Uzroci za višegodišnji rat, u kojemu je Džingis kan napao s preko 60.000 konjanika prvo Hsi Hsia, a potom i Kin, a što je kulminiralo razaranjem Pekinga 1215. nisu poznati. Često su navođene sljedeće teorije: mongolska je politika po svojoj naravi bila ekspanzionistička i militaristička, a došlo je i do prenaseljenosti Mongolije pa nomadi nisu mogli osigurati opskrbu za život jer su bili na primitivnom stepenu društvenog razvitka. Te tvrdnje su vjerovatno istinite, no do mongolske agresije je došlo, po svemu sudeći, uslijed više razloga, a glavni je bio rastočenost i haos koji su vladali među zavađenim kineskim državama, a taj je moment iskoristio Džingis kan za osiguranje protiv potencijalnih kineskih intervencija, koje su bile neprestane u prethodnim dekadama i vijekovima i stalno su "visile u zraku". Nomadi sa sjevera (Huni, proto-Mongoli, Tibećani) su u mileniju prije Džingis kanove invazije stalno ugrožavali bogatu i razvijenu kinesku civilizaciju. Sraz dvaju svjetova koji su postojali uz stalnu svijest o prijetnji "onoga drugoga": nomadskog temeljenog na stočarstvu, pljački i ratovanju s jedne strane, te gradske civilizacije (hranjene napornim radom milionskog seljaštva) sa svim rafinmanom hiljadugodišnje baštine koja je asimilirala mnoge vjerske, tehnološke i umjetničke tekovine, po svemu sudeći, bio je neminovan. Džingis kan je napao Kinu jer je dobro znao da će bilo koje od kineskih carstava napasti Mongole, čim bude mogla.
Džingis kan je krenuo u rat s oko 150.000 vojnika protiv 2 miliona neprijateljskih vojnika (to je najniža procjena, ostale govore o 3-5 miliona, i stanovništvu od preko 80 miliona). Rat koji je Džingis kan poveo protiv kineskih imperija, a koji je dokončao njegov unuk Kublaj kan 1279. osvajanjem cijele Kine, ima sve simbole genocida. Dovoljno je napomenuti da je Kina 1200., uoči mongolske invazije, imala oko 100 miliona stanovnika, a 1300., kada se već polako demografski počela oporavljati, 60 miliona.
U ostalom pogledu, rat protiv kineskih država je bio plodotvoran: Džingis kan je preuzeo i usavršio kinesku vojnu tehnologiju i taktiku opsade gradove, uposlio mnoštvo kineskih inženjera i stručnjaka, te, najvažnije, uzeo za savjetnika siniziranog Mandžurca Jeliu-Čutsaja, koji je mudrim savjetima spriječio daljnje širenje brutalnosti i humanizirajuće djelovao u smjeru očuvanja i zaštite kineskog naroda i civilizacije općenito.
Rat protiv prednje Azije
mini|desno|250px|Širenje mongolskog carstva pod Džingis Kanom
Nakon kineskog pohoda, Džingis kan je osvojio državu Kara-Kitaj, koja je ležala zapadno od Mongolije, i tako došao u doticaj s moćnim islamskim carstvom Horezmije (ili Horezma) koje je pokrivalo, otprilike, područje sadašnjih Irana, Iraka, bivšega sovjetskog Turkestana, Afganistana i dijelove okolnih zemalja, uglavnom na području Kavkaza. Mongoli su uspostavili uspješne trgovačke veze s Horezmom, i, po svim podacima, Džingis kan nije planirao sukob s tom državom. No, budući da je horezmijski šah, otkrivši u jednom trgovačkom karavanu mongolske špijune, reagirao nasilno i neke od njih smaknuo, a druge ponizio (u skladu s onodobnim tabuima, obrijavši im bradu, što je bila smrtna uvreda za pravovjerne muslimane, a Džingis kan je, diplomatski, za saradnju s muslimanskim carstvom koristio uglavnom muslimanske trgovce), rat je, po kodeksima onog vremena, bio neizbježan. Razjareni Džingis kan je skupio i ustrojio vojsku od oko 130.000 vojnika (u to doba cijeli mongolski narod nije brojao više od 600.000 ljudi) koja je uz krajnje napore prešla vrhunce Pamira, i, podijeljena u nekoliko odijeljenih ratnih jedinica, u nekoliko bitaka potukla šahovu vojsku, broj koje se procjenjuje od 500.000 do 2 miliona. Sam je šah, bježeći pred mongolskim potjerama, umakao i umro u bijedi na jednom otočiću u Kaspijskom moru. Veliki su se gradovi (Buhara, Merv, Nišapur) predali, pa iako je bilo nasilja nad stanovništvom (najviše u Buhari), do velikih masakara nije došlo neko vrijeme.
Mongoli su, zavladavši Horezmijom, postavili marionetske upravnike i nisu se puno miješali u život stanovništva. Nakon legendarnog i zastrašujućeg govora u džamiji u Buhari (u koju je ujahao na konju i s govornice sebe proglasio bičem Božijim), Džingis kan se utaborio na području sadašnjeg Irana, poslao svog vojskovođu Subutaja u ekspediciju preko Kavkaza (u tom su izuzetnom pothvatu potučeni Rusi i njihovi saveznici Kumani), a u osvojenoj je zemlji uveo vjersku toleranciju, što je u praksi značilo toleriranje mazdaista i nestorijanskih kršćana. No, to je bio, uz mongolske privredne namete, fitilj koji je upalio opštemuslimansku pobunu protiv mongolske vlasti i od njih favoriziranih vjerskih manjina. Stanovništvo velikih gradova je poubijalo ili istjeralo mongolske, ili od njih postavljene turske posade. Uslijedio je krvavi rat između mongolske vojske koja je brojala oko 100.000 ljudi i višemilionskog stanovništva Horezmije.
Rat protiv Tanguta i smrt
Godine 1225. Džingis kan se vratio u Mongoliju. U svojim šezdesetim, poduzeo je mjere za nesmetan prijenos vlasti poslije smrti, što je urodilo plodom, jer je mongolsko carstvo njegovih neposrednih nasljednika bilo u snažnoj ekspanziji još skoro jedan vijek. Posljednja godina njegova života obilježena je opet ratovanjem: Tanguti, narod koji je vladao vazalskim carstvom Hsi Hsia, pobunio se i nije htio dalje plaćati danak. Došlo je do mongolske opsade, tokom koje je Džingis kan umro. Navodi se više uzroka: pad s konja, malarija, tangutska kletva, kao i iscrpljenost i ostarjelost. Tanguti su nakon Džingis kanove smrti istrijebljeni, a osvajač je pokopan na nepoznatom mjestu: budući da je posmrtna povorka ubijala uz put sve živo, od ljudi do stoke i ptica, a kasnije je pobijena i većina ljudstva povorke da bi se spriječilo oskrvnuće Džingis kanovog groba, za posljednje se počivalište najvećeg vladara Euroazije, uprkos brojnim istraživačkim ekspedicijama zadnjih decenija, ne zna. U doba Džingis kanove smrti, njegovo se carstvo prostiralo od Žutog mora do Kaspijskog jezera.
Baština i ocjena
Uloga Džingis kana u svjetskoj historiji je različito prosuđivana, i velik dio ocjena datih post festum ostaje dubioznim. Ono što nije upitno je neusporediv organizacijski i vojni genije, te posljedice koje je Džingis kanovo djelovanje ostavilo: u doba Kublaj kana, Džingisova unuka, Mongolsko carstvo je pokrivalo preko 35 miliona kvadratnih kilometara (za usporedbu, carstvo Aleksandra Velikog je bilo četiri puta manje) sa znatno više od 100 miliona stanovnika, što je u to doba bilo oko 50% svjetske populacije, te je i u raspadnutom obliku bitno određivalo sudbinu triju civilizacijskih krugova: kineskog, ruskog i islamsko-prednjeazijskog još dva vijeka po smrti Džinis kana. Štoviše, uzmemo li u obzir da je Timur lenk (Tamerlan) izravni potomak Džingis kana, a Moguli, vladari Indije, potomci Timur lenka (samo ime Mogul je hinduizirana varijanta riječi "Mongol"), tada baština srednjoazijskoga osvajača seže i u 19. vijek. Većina historičara se slaže u sljedećih nekoliko tačaka: Džingis kanovo osvajanje je bitno uticalo na oblik buduće ruske civilizacije i potonje kulture, jer su ruski carevi svoje "karijere" započeli kao mongolski vazali, a sistem orijentalnog despotizma je ucijepljen u rusko narodnosno biće ponajvećma u vijekovima provedenim u "tatarskom jarmu"; Evropa je krenula putem bujnog razvitka i ekspanzije uslijed više činitelja, no jedan od njih je zasigurno bilo slabljenje islamskog pritiska zbog mongolskog razaranja prednje Azije; paradoksalno, Džingis kanovo osvajenje sadašnjih područja Irana, Turkmenistana i dijela Iraka (što su nastavili njegovi unuci) dovelo je do konačne turkizacije većeg dijela srednje Azije jer su Mongoli, relativno malobrojni, uzrokovali seobu turkofonih naroda koji su činili dobar dio mongolskih jedinica; također, democid na velikom području od Irana do Mongolije je bitno odredio odnos snaga u budućnosti, nekad gusto naseljeni Afganistan i okolne zemlje su bile skoro depopulirane; isto, mongolska vlast je dovela do emancipacije i afirmacije iranskog duha u islamskoj civilizaciji, koji je postao dominantnim uključivši u svoju sferu uticaja cijelu Indiju; magnetska sila velikih religijskih civilizacija, posebno islamske i budističke, rastočila je mongolski sistem šamanskih vjerovanja i prakse, pa su se Mongoli izgubili u islamskoj i pravoslavno-kršćanskoj civilizaciji, dok su u samoj Mongoliji primili lamaistički budizam koji ih veže s Tibetancima. Među krajnje ironije phistorije spada činjenica da je mongolski narod, preci kojeg su prolili, po više procjena, više krvi no oba svjetska rata zajedno, prihvativši lamaistički budizam postao jednim od najmiroljubivijih naroda na planeti, i to narodom koji u svom narodnom vjerovanju poštuje Džingis kana kao Bodisattvu, ili božansko utjelovljenje samilosti i sućuti.
IC 846
IC 846 (također poznat kao PGC 45267) je kompaktna galaksija koja je udaljena oko 465 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,10 (149 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (135 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 16. januara 1892. godine.
Orahovica Gornja
Orahovica Gornja je naseljeno mjesto u gradu Gračanici, Bosna i Hercegovina.
Ambasada Sjedinjenih Američkih Država u Berlinu
Ambasada Sjedinjenih Američkih Država u Berlinu je diplomatsko predstavništvo Sjedinjenih Američkih Država u Saveznoj Republici Njemačkoj. Počela je s diplomatskim aktivnostima 1797. godine imenovanjem Džona Kvinsija Adamsa u Berlin, tadašnji glavni grad Pruske. Nije bilo stalne zgrade za ambasadu sve do 1930. godine, kupovinom Blücher palate. Tokom učešća SAD u Drugom svjetskom ratu, ambasada je prestala sa radom.
Tokom Hladnog rata, Sjedinjene Države su imale dvije ambasade: jednu u Bonnu, glavnom gradu Zapadne Njemačke, i jednu u Istočnom Berlinu, glavnom gradu Istočne Njemačke. Godine 1999. diplomatske aktivnosti ambasade u potpunosti su prebačene u Berlin i trenutno se nalazi na Pariser Platzu.
1797–1930.
lijevo|mini|Palata Blücher, zgrada ambasade na Pariser Platzu 1932 lijevo|mini|Zgrada buduće američke kancelarije krajnje desno, na Pariser Platzu Američka ambasada u Berlinu vjerovatno je počela sa imenovanjem Johna Quincyja Adamsa 1797. u tadašnji glavni grad Pruske, Berlin. U to vrijeme, tokom djelovanja ove misije u Berlinu, postojale su i druge američke misije u drugim dijelovima onoga što će kasnije postati ujedinjena njemačka država. Bilo je perioda prekida djelovanja u ovim godinama formiranja njemačko-američkih diplomatskih odnosa u kojima nije bilo zvaničnog američkog diplomatskog prisustva u Berlinu. Nakon kasnog 19. stoljeća termin ambasada će se koristiti za opisivanje američke misije u novom ujedinjenom Njemačkom Carstvu. Došlo je i do prekida odnosa sa Njemačkom tokom Prvog svjetskog rata. U ovim ranim godinama ambasada SAD-a u Berlinu mijenjala se onoliko često koliko je novi ambasador mijenjao svoju rezidenciju, a dvije su bile iste. Posljednja privremena lokacija ambasade bila je u ulici Bendlerstraße 39 (sada Stauffenbergstraße), blizu Tiergartena.
1930–1941
Godine 1930. Palata Blücher, koja se nalazi na Pariser Platzu, kupljena je kao novi i stalni dom za američku ambasadu u Berlinu. U palači Blücher izbio je požar 15. aprila 1931. prije nego što je mogla biti u potpunosti iskorištena i preuređena za upotrebu ambasade. Nestašica novca u Americi, zbog depresije, plus narušeni odnosi sa nacističkim režimom (nakon 1933.) dodatno su odložili renoviranje oštećene zgrade. U stvari, ambasador Dodd je zatražio od State Departmenta da ne obnavlja ili renovira tu lokaciju zbog korištenja Pariser Platz-a kao nacističkog izloga za skupove i marševe. U međuvremenu, ambasada je radila sa lokacije u oblasti Tiergarten u ulici Stauffenbergstraße (tada poznata kao Bendlerstraße). Godine 1938. ambasador Hugh Wilson (Doddova zamjena) je opozvan u SAD od strane predsjednika Franklina D. Roosevelta u znak protesta zbog Kristalne noći (divljanja koje su nacisti organizovali protiv Jevreja u Njemačkoj). Osoblje američke ambasade 1939. preselilo se u kancelariju na Pariser Platzu, sada renoviranu i upotrebljivu, ali je to učinilo pomalo pod prisilom jer je šef nacističke zgrade Albert Speer naredio da se ambasade u oblasti Tiergarten isprazne u pripremi za veliki nacistički plan grada nazvan Germania. Od 1939. do 1941. nije bilo ambasadora dodijeljenog Berlinu; ambasadu je vodio otpravnik poslova. S obzirom na to da je Drugi svjetski rat u toku, a SAD još uvijek nisu bile uključene u rat protiv Sila osovine, osoblje ambasade stavilo je velika slova na kojima je pisalo "SAD" na krov zgrade nadajući se da bi to moglo pomoći u sprječavanju britanskog bombardovanja. Ipak, britansko bombardovanje Berlina donijelo je bombašku štetu kancelariji američke ambasade i njeno privremeno zatvaranje – ili se barem tako mislilo. Četiri dana nakon napada na Pearl Harbor SAD i Njemačka su bile u ratu; ambasada je u potpunosti prestala sa radom, a njeno osoblje je internirano na pet i po meseci u Jeschke's Grand Hotel, ljetovalište u banjskom gradu Bad Nauhajmu. Američki otpravnik poslova Leland B. Morris i američki diplomata George F. Kennan bili su dio ove internirane grupe. Švicarska je kao neutralna država, preuzela zgradu ambasade na Pariser Platzu do kraja rata.
Američki konzul William Russell napisao je knjigu o svojim iskustvima tokom ranih faza Drugog svjetskog rata u knjizi Berlinska ambasada.
NGC 4100
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1323
NGC 1323 (također poznat kao PGC 12764) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 275 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 0,90 (72 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (24 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio George Johnstone Stoney 19. decembra 1849. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nacionalno groblje Arlington
desno|mini|150px|Nacionalno groblje Arlington desno|mini|150px|Američki mornar s djevojkom kod Grobnice neznanim, [[1943. godine]] desno|mini|150px|Počasna straža kod Grobnice neznanim Nacionalno groblje Arlington (eng. Arlington National Cemetery) u Arlingtonu, saveznoj državi Virginia u Sjedinjenim Američkim Državama je vojno groblje na koje se sahranjuju poginuli ili umrli američki vojnici. Groblje je uspostavljeno za vrijeme Američkog građanskog rata 1864. godine na posjedu konfederacijskog generala Roberta E. Leeja. Groblje se nalazi nasuprot rijeci Potomac, blizu američkog glavnog grada Washingtona i središta američkog ministarstva obrane Pentagona. Jedno je od 142 nacionalna groblja u Sjedinjenim Državama.
Na prostoru od 2.53 km2 pokopano je više od 300.000 osoba. Vojnici poginuli u svakom ratu koje su vodile Sjedinjene Države, od Američkog rata za nezavisnost do posljednjih ratova u Iraku i Afganistanu su pokopani na groblju. Posmrtni ostaci poginulih prije Američkog građanskog rata su prenijeti na groblje nakon 1900. godine. Zbog ograničenog broja pogrebnih mjesta moraju biti zadovoljiti određeni uslovi da bi pokojnik bio pokopan na groblju. Godišnje se obavi oko 6.400 sahrana.
Na Arlingtonu se nalazi Grobnica neznanim, spomenik vojnicima koji su poginuli u službi Sjedinjenih Država, a posmrtni ostaci im nikada nisu identifikovani. Godine 1921. u grobnicu je pokopan neidentifikovani vojnik poginuo u Prvom svjetskom ratu. Vojnik je odlikovan Medaljom časti i drugim najvišim vojnim odlikovanjima. Spomenik stalno čuva počasna straža svaki dan od 1937. godine bez obzira na vremenske uslove. Jedna od najvećih časti za pripadnika američkih oružanh snaga jest biti izabran za jednog od čuvara grobnice. Počasni stražari na uniformama ne nose oznake i činove kako ne bi imali viši vojni čin u odnosu na neznanog vojnika. Kasnije su u grobnicu pokopani neznani vojnici poginuli u Drugom svjetskom ratu, Koreanskom ratu i Vijetnamskom ratu.
Grobnica neznanim dio je Memorijalnog Amfiteatra gdje se održavaju državničke sahrane te ceremonije za praznike koji slave ameičke vojnike poput Dana veterana. Na groblju se također nalazi i Spomenik američkim marincima koji prikazuje dizanje američke zastave nakon Bitke za Iwo Jimu. Jedan dio groblja čine grobovi konfederacijskih vojnika te je podignut spomenik njima u čast. Na groblju Arlington je pokopan i Predsjednik Sjedinjenih Američkih Država John F. Kennedy, na čijem grobu gori vječni plamen.
Orahovica Donja
Orahovica Donja je naseljeno mjesto u gradu Gračanici, Bosna i Hercegovina.
Vještački satelit
mini|desno|250px|Sputnik 1 - prvi vještački satelit. U kontekstu svemirskih letova, satelit je objekat koji je ljudskim naporom smješten u orbitu. Takvi objekti se ponekad zovu vještački sateliti da bi se razlikovali od prirodnih satelita, kao što je Mjesec. Ovo je tekst o vještačkim satelitima.
Prvi vještački satelit, Sputnik 1, je lansiran od strane Sovjetskog Saveza, 1957. godine. Do 2010. godine, na hiljade satelita je lansirano u orbitu oko Zemlje. Oni imaju porijeklo iz preko 50 zemalja, a lansirani su uz pomoć tehnlogija iz 10 zemalja. Nekoliko stotina satelita je trenutno u radu, dok na hiljade njih više ne funkcioniše, i kao čitavi ili njihovi dijelovi orbitiraju iznad zemlje kao otpad. Nekoliko letjelica je postavljeno u orbite drugih svemirskih tijela i postali su vještački sateliti Mjeseca, Venere, Marsa, Jupitera i Saturna.
Messier 15
NGC 7078 je kuglasto zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Prvo otkriće je napravio Jean-Dominique Maraldi 7. septembra 1746. godine.
Vještački satelit
Sateliti se koriste za veliki broj različitih namjena. Uobičajeno se koriste kao vojni i civilni promatrački sateliti, zatim kao: komunikacijski sateliti, navigacioni, za vremensku prognozu i različita istraživanja.
Messier 15
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Vještački satelit
Svemirske stanice i svemirske letjelice sa ljudskom posadom, ako su u orbiti, također se smatraju satelitima. Orbite satelita veoma variraju, zavisno od namjene satelita i razvrstani su na različite načine. Dobro poznate vrste orbita su niska Zemljina orbita, polarna orbita i geostacionarna orbita. Sateliti su obično polu-nezavisni, računarski upravljani sistemi.
Satelitski podsistemi izvršavaju više zadataka, kao što su: proizvodnja energije, kontrola temperature, daljinsko mjerenje, kontrola visina i kontrola orbite.
NGC 7077
NGC 7077 (također poznat kao MCG 0-54-28, PGC 66860 i UGC 11755) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 53 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodolija. Najveći prečnik je 0,80 (12 hiljade sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (11 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 11. augusta 1863. godine.
Albert Lortzing
mini|Albert Lortzing, 1951 Albert Lortzing (Berlin, 23. oktobar 1801. - Berlin, 21. januar 1851.), njemački kompozitor
Bio je glumac, operski pjevač (tenor buffo) i dirigent. Izgradio je tip njemačke bidermajerske građanske komične opere (Spieloper) djelima „Dva strijelca“, „Car i tesar“, „Zvjerokradica“, „Oružar“ i dr. Komponovao je i romanitičke operne priče („Undine“), te orkestralnu, vokalnu i scensku muziku.
IC 2503
IC 2503 (također poznat kao PGC 82517) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 689 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Mali lav. Najveći prečnik je 0,40 (80 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (40 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 2. aprila 1900. godine.
Turnir kandidata 1985.
Turnir kandidata 1985. bio je šesti ovakav turnir u organizaciji FIDE. Održan je u Montpellieru u Francuskoj, od 12. oktobra do 3. novembra. Učestvovalo je 16 igrača, a igralo se po Bergerovom sistemu. Četiri prvoplasirana igrala su nastavak turnira na ispadanje, a pobjednik je stjecao pravo na dvoboj sa Anatolijem Karpovom, poraženim sa SP-a 1985. Pobjednik dvoboja postao je izazivač aktualnom svjetskom prvaku, sovjetskom velemajstoru Gariju Kasparovu na SP-u 1987.
Učesnici
Učesnici turnira određeni su na međuzonskim turnirima u Tunisu, Taxcu i Bielu. Sa svakog turnira pravo nastupa osigurala su 4 prvoplasirana igrača. Sa Međuzonskog šahovskog turnira 1985. u Tunisu pravo nastupa stekli su: Jusupov, Beljavski, Portisch i Černin, sa Međuzonskog šahovskog turnira 1985. u Taxcou: Timman, Noguerias, Talj i Spragett, a sa Međuzonskog šahovskog turnira 1985. u Bielu: Vaganian, Sejravan, Sokolov i Short. Smislov, Korčnoj i Ribli su stekli nastup na osnovu plasmana (kao drugoplasirani, trećeplasirani i četvrtoplasirani) sa SP-u 1984., dok je Spaski dobio tzv. wild-card pozivnicu od oganzatora.
Razigravanje
Za plasman na četvrto mjesto igralo se razigravanje između Timmana i |Talja, koje je završeno rezultatom 3:3, ali je zbog Timman zbog boljih rezultata na turniru, prošao u četvrtfinale.
Druga runda
Četvrtfinale između Vaganijana i Sokolova održano je u januaru 1986. u Minsku, a rezultatom 6:2 pravo nastupa u polufinalu je dobio Andrej Sokolov. Drugo četvrfinale održano je između Jusupova i Timmana u Tilburgu u januaru i februaru 1986, na kojem je pobijedio Artur Jusupov rezultatom 6:3 te stekao pravo učestvovanja u polufinalnom meču protiv Andreja Sokolova u Rigi septembra i oktobra 1986. Pobijedio je Sokolov rezultatom 7½:6½, te je postao kandidat za finale protiv Anatolija Karpova u februaru i martu 1987.
Finalna runda
Finale turnira kandidata između Anatolija Karpova i Andreja Sokolova održano je u februaru i martu 1987. Pobijedio je Karpov rezultatom 7½:3½, te stekao pravo učestvovanja na SP-u 1987. ! !! 1. !! 2. !! 3. !! 4. !! 5. !! 6. !! 7. !! 8. !! 9. !! 10. !! 11. !! Bodovi
Cernica (Gacko)
Cernica je naseljeno mjesto u općini Gacko, Bosna i Hercegovina.
PARVB
Beta–parvin jest protein koji je kod ljudi kodiran genom PARVB sa hromosoma 22.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 364 aminokiseline, a molekulska težina  41.714 Da.
Funkcija
Članovi porodice parvina, uključujući PARVB, PARVA i PARVG, su proteini koji vezuju aktin, povezani sa fokusnim kontaktima (prema OMIM-u).
Giacomo Meyerbeer
Giacomo Meyerbeer (5. septembar 1791 – 2. maj 1846) bio je njemački kompozitor.
Rođen je u židovskoj porodici u mjestu Vogelsdorf pod imenom Yaakov Liebmann Beer. Meyer je bilo prezime njegove majke. Njegov brat je astronom Wilhelm Beer.
U mladosti je studirao sa Antoniom Salieriem. Veliki utjecaj na njega imala su Rossinijeva rana djela. Svoje ime Giacomo uzeo je pod italijanskim utjecajem.
Afirmirao se najprije u Italiji, komponujući opere u italijanskom stilu ("Križar u Egiptu"), zatim u Parizu surađuje s libretistom E. Scribeom te stvara svoja glavna djela - francuske opere: "Robert đavo", "Hugenoti", "Prorok" i "Afrikanka". U Francuskoj je imao neposrednih sljedbenika (J.F.E. Halevy i dr.), a njegov utjecaj proteže se na Wagnera i Verdija, sve do Puccinija.
Njegove opere bile su najpopularnije u XIX. vijeku, no izvodile su se u XX. vijeku.
NGC 5581
NGC 5581 (također poznat kao MCG 4-34-21 i PGC 51282) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 211 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 0,80 (49 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (43 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 6. maja 1883. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kulturna revolucija
mini|Mučenje starca u [[Tibetu za vrijeme Kulturne revolucije]] Velika proleterska kulturna revolucija ili Kulturna revolucija (kinesko pismo: 无产阶级文化大革命/ 無產階級文化大革命; pinyin: Wúchǎn Jiējí Wénhuà Dà Gémìng) bio je masovni nasilni pokret koji je uzrokovao društveni, politički i privredni haos u Narodnoj Republici Kini. Kulturna revolucija započela je 1966. godine a službeno završila s Mao Ce Tungovom smrću godine 1976. Posljedice su bile sveopći privredni haos i zastoj. Prema pisanju historičara Jonathana Spencea, "iako je nemoguće odrediti tačan broj žrtava Kulturne revolucije, on se penje na nekoliko milijuna" ljudi.
Kontekst
Nakon neuspjeha i svih problema koje je Kini krajem pedesetih prouzrokovao Veliki skok naprijed, Mao se do 1964. nakratko povukao kako bi proučavao političku ekonomiju i kineske historijske klasike, a državni oporavak i privredu ostavio je voditi umjerenim političarima poput Deng Xiaopinga i Liu Shaoqija. Budući da je Mao bio zagovornik radikalne politike, s vremenom je postao nezadovoljan "ideološkom nečistoćom" i "revizionizmom" u koji zemlja upada pod Xiaopingom I Shaoqijem, te se počeo okruživati radikalnim kadrovima poput Lin Biaoa, Chena Bode i svoje žene Jiang Qing. Autorica Amy Freedman, piše, da se može smatrati da je u pokretanje Kulturne revolucije Mao krenuo želeći uspostaviti čvrstu kontrolu nad partijom na račun umjerenih kadrova. Kod Maoa se, čini se, počeo javljati osjećaj da drugovi u partiji ignoriraju neke njegove zamisli, dok on gubi utjecaj zbog čega bi ga neko mogao pokušati zamijeniti. Zbog toga je napravio plan da stvaranjem "velikog nereda pod nebom" stvori "veliki red pod nebom", za što je želio iskoristiti mlade ljude - studente kako bi i oni sami imali priliku prolazak kroz vlastitu revoluciju.
Crvena garda
mini|Crvenogardisti na trgu Tianmen: u rukama drže knjižice s Maovim citatima, a na rukama nose crvene trake. Godine 1964., tadašnji kineski ministar obrane - Lin Biao, izdao je crvenu džepnu knjižicu naziva: "Citati predsjedavajućeg: Mao Ce Tunga". Knjižica je prvotno bila namijenjena za oružane snage, ali je uskoro podijeljena i radnicima u tvornicama i drugdje. S vremenom je postala jednim od simbola Kulturne revolucije
Dana 16. maja 1966. godine, partijsko rukovodstvo u Pekingu objavilo je da su se "u partiju infiltrirali kontrarevolucionarni revizionisti koji kuju zavjeru s ciljem uspostave diktature buržoazije". Mladi ljudi - studenti, učenici itd, pozvani su da slobodno kritiziraju i napadaju partijske funkcionere, svoje profesore na fakultetima itd. pod sloganom: "opravdano je pobuniti se". Ove organizacije mladeži ubrzo su dobile naziv "Crvena garda" (kineski: Hun-vej-bin ), a karakterizirale su ih crvena traka koju su nosili oko rukava i crvena knjižica u kojoj su uz pomoć Maovih citata provjeravali svoje postupke. Jurišnici Crvene garde ubrzo su počeli javno ponižavati, pa čak i batinati profesore, bivše zemljoposjednike, te ljude etiketirane kao desničare ili kontrarevolucionare.
Početak revolucije
U maju 1966., dok su Deng Xiaoping i Liu Shaoqi u Pekingu pokušavali obuzdati horde crvenogardista koji su stvarali nerede, Mao je bio izvan grada. U onome što se danas čini kao neka vrsta propagandnog poteza, Mao je otišao na plivanje na rijeku Jangce, kako bi javnosti demonstrirao da je još uvijek moćan, o čemu je izvještavao tadašnje novine. Struja oko Xiaopinga i Shaoqija je probala riješiti pobune studenata osnivanjem tzv. fakultetskih odbora, što je naljutilo Crvenu gardu, a Mao je ta tijela ubrzo dao raspustiti.
U međuvremenu su se crvenogardisti pohvalili Maou s milijun članova, na što im je on 1. augusta odgovorio pismom u kojem ih je podržao. Nekoliko dana kasnije u novinama je izdao članak namijenjen njima pod nazivom "Bombardirajte središnjicu", što je bila aluzija da počnu napadati vrh partije.
Dana 8. augusta 1966. Mao je na plenumu CK Kine objavio 16 tačaka u kojima se kaže da je partijski establišment krenuo putevima kapitalizma a crvenogardistima se poručuje: "ne bojte se nereda". Proglas je također pozvao čitatelja da se bori protiv tzv. četiri starine: mini|245x245piksel|Stari budistički kipovi koje je uništila Crvena garda.
Dana 16. augusta 1966. godine na velikom skupu na trgu Tienanmen, Mao Ce Tungu je simbolički stavljena oko ruke traka Crvene garde. Mao je izdao direktivu policiji da je "miješanje u rad Crvene garde nepotrebno", čime je Crvena garda postala organizacija koju organi reda kakvi postoje u normalnim državama ne kontroliraju.
Frakcionaštvo
U Pekingu su također strane ambasade 1967. godine bila česta meta napada. Indonezijska ambasada je opljačkana i spaljena, a ambasadoru Mongolije je zapaljen auto. Kao posljedica sovjetsko-kineskog raskola kontinuirano je napadano sovjetska ambasada, dok je osoblje iz britanske ambasade podvrgnuto linču, prije nego što je došla vojska i potjerala bijesnu gomilu. Jugoslavenska ambasada je također bilo napadano radi titoizma na koji su kineski komunisti tada negativno gledali. Do 1968. godine, nasilje je toliko eskaliralo da je Mao naredio raspuštanje Crvene garde, a vojska je preuzela kontrolu nad školama i fakultetima koja su ponovno otvorena tek početkom sedamdesetih.
Sama institucija vojske, iako je prvotno podržavala Crvenu gardu, s vremenom sve više počinje ulaziti u razne sukobe s njima.
Koncem 1968. Mao je pokrenuo inicijativu kojom su gradska mladež i bivši crvenogardisti poslani na sela na preodgoj kod seljaka. Milijuni ljudi su poslani u ruralne dijelove Kine. U aprilu 1969. na planu izvršne politike, većina partijskih delegata bili su radikali dok su umjereni članovi trunuli po zatvorima ili bili na izdržavanjima kazni.
Prema kraju revolucije
Godine 1969. kulminirao je kinesko-sovjetski raskol. God. 1971. drugi čovjek partije i ministar obrane Lin Biao u čudnim okolnostima bježi iz Kine i u po službenoj verziji pogiba u avionskoj nesreći na granici s Mongolijom. Iako nije do kraja rasvijetljeno što se doista desilo, neke teze pretpostavljaju da je Biaov pad bila posljedica pokušaja državnog udara protiv Maoa. Nakon toga fanatizam opada, a Biaov lik i djelo napada državna propaganda. Maovo zdravlje se također počelo pogoršavati. Nakon Nixonova posjeta Kini, revolucionarno nasilje se počelo dodatno gasiti a rehabilitirani su i bivši nepoćudni kadrovi poput Deng Xiaopinga. Do 1971. godine Mao je bio na samrti. Među vodećim političarima počela se kuhati borba za nasljedstvo. S jedne strane isplivala je tzv. Banda četvorice: Yoo Wenyuan, Jiang Qing (Maova žena), Zhang Chngqiao i Wang Hongwen; radikali koji su htjeli nastaviti Kulturnu revoluciju, nasuprot kojih je stajao Zhou Enlai, umjereniji kadar koji je nekako preživio revoluciju. Zhou je međutim do 1974. obolio od raka i umro dvije godine kasnije. Mao je i sam tada bio previše bolestan da mu bude na sahrani, te je preminuo dvije godine kasnije, u septembru 1976. U borbama za vlast koje su uslijedile nakon Maove smrti, Banda četvorice izvukla je deblji kraj, te je na kraju osuđena i zatvorena kao "kontrarevolucionarne snage". Na čelo komunističke Kine u konačnici je isplivao Deng Xiaoping, postepeno se "vrativši u igru", te je napokon postao prvi čovjek Kine do konca sedamdesetih godina dvadesetog stoljeća.
Lendići (Gračanica)
Lendići su naseljeno mjesto u gradu Gračanici, Bosna i Hercegovina.
Posljednji kineski car
Posljednji kineski car biografski je film snimljen 1987. o životu Puyija, posljednjeg kineskog cara, čija je autobiografija bila osnova za scenarij koji su napisali Mark Peploe i Bernardo Bertolucci. Film je napravljen u nezavisnoj produkciji Jeremyja Thomasa, a režirao ga je Bertolucci; distribuirao ga je Columbia Pictures 1987. Puyijev život opisan je od njegovog dolaska na tron kao dječaka, pa sve do njegovog zatvaranja i političke rehabilitacije od strane kineskih komunističkih vlasti. Glavne uloge tumače John Lone, Joan Chen, Peter O'Toole, Ruocheng Ying, Victor Wong, Dennis Dun, Ryuichi Sakamoto, Maggie Han, Ric Young, Vivian Wu i Chen Kaige. To je bio prvi dugometražni film za koji su producenti dobili odobrenje od kineske vlade da snimaju u Zabranjenom gradu u Pekingu. Osvojio je 9 Oscara, uključujući i one za najbolji film i režiju.
Radnja
Zatvorenici su ugurani u staničnu zgradu da bi čekali. Nakon kratkog vremena, četiri zatvorenika iznenada ustaju, skupljaju se po sobi, i u znak poštovanja liježu ničice pred dobro odjevenim čovjekom u naočalama (John Lone). Čovjek kojeg obožavaju gleda oko sebe nelagodno. Stražari odvode četiri poštovaoca daleko od njega. Čovjek odlazi u kupatilo i zaključava vrata za sobom. Nakon što je napunio umivaonik sa toplom vodom on reže vene te ih uranja u vodu. Kratko vrijeme kasnije zatvorski upravnik (Ruocheng Ying) dolazi do vrata kupatila. Pošto su zaključana guverner lupa na vrata i u više navrata viče: "Otvorite vrata!" Unutar kupatila, zatvorenik gleda svoju krv koja se širi umivaonikom. Čovjekovo ime je Pu Yi. On je posljednji car Kine.
Car Kine, 1908. Buka guvernerovog lupanja i galame prebacuje Pu Yi u mislima u vrijeme, 42 godina ranije, kad su vojnici u sličnim okolnostima zahtijevali ulazak na njegovo porodično imanje. Po naredbi carice Cixi Dowager, tri godine starom Pu Yi (Richard Vuu) je naređeno da ide u Zabranjeni grad, sjedište vlasti i prebivalište kineskih careva. Dok dječak jeca, Pu Yi majka (Dong Liang) ga predaje medicinskoj sestri, Ar Mo (Jade Go), rekavši: "Moj sin je tvoj sin." Kada je povorka stigla u Zabranjeni grad, Pu Yi i njegov otac (Basil Pao) bili su prisutni na samrtnoj postelji umiruće carice. Njen posljednji službeni akt je bio proglasiti dječaka da bude nasljednik prethodnog cara, koji je umro tog istog dana. "Mali Pu Yi. Odlučila sam da ćeš ti biti novi gospodar Deset hiljada godina. Ti ćeš biti Sin Neba." S tim riječima, carica Dowager umire. Pu Yi se okreće svom ocu i pita ga hoće li ići kući. Bez odgovora, njegov otac se poklanja pred svojim sinom. Ubrzo, Pu Yi sjedi na carskom tronu u Dvorani Vrhovne Harmonije. Pošto se carski pečat utisnuo na dokumentu o proglašenju, Pu Yi izlazi iz dvorane i ulazi u ogromno dvorište iza. Hiljade državnih službenika i kućnih sluga su se poredali u redovima u dvorištu, i na trgu. Na zvuk ritmičkih napjeva i naredbi, svi oni se klanjaju novom caru u naizgled beskrajnim redovima poklanjanja. Kad su završili i tišina je napokon zavladala, zvuk cvrčka dospio je do Pu Yi ušiju. Visoki tutor (Victor Wong), uzima cvrčka i kaže: "Ah vidi i on je došao da se pokloni Vašem Veličanstvu, sada on može biti carev cvrčak.?.." Kasnije, dječak car je u društvu carskih eunuha. Oni ga kupaju i zabavljaju dok carski liječnik (Zhendong Dong) provjerava njegovu stolicu. Ar Mo stiže i Pu Yi joj leti u naručje govoreći: "Ja želim ići kući!" Te noći Pu Yi i Ar Mo su u krevetu zajedno. Ona pjeva mu uspavanku.
Neuspjelo samoubistvo. Sjećanje na Ar Mo-inu uspavanku je prekinuto od strane zatvorskog guvernera. On šamara Pu Yi. "Gdje sam ja?" Pu Yi pita dok leži na podu kupatila. "U Narodnoj Republici Kini," guverner ljutito odgovara. Pu Yi-jev pokušaj samoubistva nije uspio. Zatvorenici su prevezeni kamionima do Sekretarijata javne bezbjednosti u pritvorskom centru u Fushun. Oni su dobili sitne potrepštine i saopštena su im pravila ponašanja. Dok Pu Yi sjedi na daskama kreveta u svojoj ćeliji kasnije taj dan, njegov brat, Pu Chieh (Guang Fan), stiže.
Zatvorska orijentacija. Pu Yi i Pu Chieh, zatvorenici broj 981 i 920, zajedno sa stotinama drugih ratnih zatvorenika su se okupili u zatvorskom dvorištu. Zatvorski guverner im drži govor. Od njih se očekuje da se suoče sa istinom i da pišu autobiografije u kojima će da priznaju sve svoje zločine. U svojoj kancelariji nakon orijentacije, zatvorski guverner otvara paket da bi otkrio knjigu pod nazivom Sumrak u Zabranjenom gradu, koju je napisao Reginald F. Johnston. On se zadržava na sredini knjige i počinje sa čitanjem.
Brak, 1922. Vlada odlučuje da Pu Yi treba biti u braku. Pokazuje mu se niz slika maloljetnih princeza ali samo je vlada ta koja će odabrati caricu. Pu Yi, međutim, odlučuje da odabere dvanaest godina staru Wen Hsiu (Jun Wu) kao svoju drugu ženu. Nakon ceremonije vjenčanja, on sjedi na krevetu s Wan Jung (Joan Chen), carica koja je odabrana za njega. On sklanja veo koji pokriva njeno lice i unatoč tome što je starija od njega - ona je prekrasna.
Svjedočenje. Zatvorski guverner prestaje čitati. Pu Yi je izveden iz njegove ćelije i doveden u sobu gdje treba da prizna svoje zločine. Rečeno mu je da prvo napiše svoje ime. Budući da mu je dao samo kredu, on piše svoje ime na podu. Njegov ispitivač (Ric Young) utvrđuje osnovna pravila, a zatim pita Pu Yi zašto on misli da je u zatvoru. Pu Yi odgovora da u svojoj autobiografiji tvrdi da je on nevini posmatrač kineske novije historije. Ispitivač figurativno baca njegovu autobiografiju nazad u lice. On zahtijeva ozbiljno priznanje. Pisar (Hongchang Yang) je spreman da zabilježi njegovo svjedočenje. Zatvorski guverner je ušao i sjedi na stražnjem dijelu sobe za ispitivanje.
Priznanje, 1923. Pu Yi počinje svoje priznanje. Sjeća se da je sjedio na zlatnoj fotelji zalažući se za reforme. On siječe svoj rep kose koji označava Manchu dominaciju, a čin rezanja se donedavno smatrao izdajničkim. Tada smjenjuje lorda Chamberlaina i predlaže reviziju carskih skladišta. Te noći su eunusi spalili skladišta kako bi spriječili otkrivanje njihovih krađa. Sljedeći dan, Pu Yi izbacuje eunuhe sa dvora uz pomoć republikanskih vojnika. Pu Yi završava svoje "priznanje" i zuri u svoje ime na podu. Zatvorski guverner pita ga o japancima. Oni su svi jako željeli da znaju kako i kada je Pu Yi otpočeo prijateljstvo sa japancima.
Protjerivanje iz Zabranjenog grada, 1924. Pu Yi nastavlja svoj ​​iskaz. Carska porodica igra tenis u dvorištu. Pucnji su se začuli u daljini. Odjednom, dvorište je ispunjeno vojnicima ratnog vođe Feng Yuxianga. Jedan od njegovih kapetana (Xu Tongrui) daje carskoj porodici jedan sat da napuste Zabranjeni grad. Oni odlaze u prinudno izgnanstvo na imanje njihovih predaka. Johnston sugerira da bi on mogao srediti azil u britanskoj ambasadi. Nakon što Pu Yi po prvi put u šesnaest godina ostavlja ono što mu je predstavljalo zlatom okovani zatvor, on je miran ali vrlo prestrašen. Carska porodica odlazi automobilom dok je petobojna republikanska zastava podignuta iznad Zabranjenog grada.
Objašnjenja. Ispitivač ističe da oni nisu otišli u britansku ambasadu, ali su umjesto toga otišli u japansku ambasadu. Pu Yi objašnjava da su japanci bili spremni pomoći, da su oni imali cara skoro njegove dobi, i da, budući da je on mandžurijskog porijekla, mnogi Kinezi ga smatraju strancem. On izlaže ove činjenice da bi objasnio zašto je carska porodica otišla živjeti u japansku koncesiju u Tientsinu. On dalje objašnjava da ga nisu plaćali japanci, i da je morao platiti svoj ​​put u Tientsin prodajom porodičnog blaga, i da je sanjao da ode na Zapad.