cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 1908
NGC 1908 je nepostojeći astronomski objekat naveden u Novom općem katalogu koji je opisan da se nalazi u sazviježđu Orion. Ovaj objekat je zapisao John Frederick William Herschel 1. februara 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Velika nagrada SAD-a 2019.
Velika nagrada SAD-a 2019. (službeno poznata kao "Formula 1 Emirates United States Grand Prix 2019") je automobilska trka Formule 1 koja se održala 3. novembara 2019. na stazi Circuit of the Americas u Austin-u, u Teksasu. Ovo je bila devetnaesta trka u sezoni 2019., i ujedno i 41. trka za Veliku nagradu Sjedinjenih Američkih Država.
Valtteri Bottas je osvojio petu pol poziciju ove sezone i 11. u karijeri. Vozač Mercedesa Valtteri Bottas ostvario je četvrtu pobjedu u sezoni. Drugo mjesto zauzeo je timski kolega Lewis Hamilton, a treće mjesto osvojio je vozač Red Bulla Max Verstappen.
Britanski vozač Lewis Hamilton po šesti put u svojoj karijeri postao je svjetski prvak Formule 1.
Prvi trening
Vremena prvih pet vozača na prvom treningu.
Drugi trening
Vremena prvih pet vozača na drugom treningu.
Treći trening
Vremena prvih pet vozača na trećem treningu.
Velika obmana
Velika obmana jest roman Dana Browna objavljen 2001. godine.
Sadržaj
Kad NASA-in satelit otkrije rijedak predmet zakopan duboko u arktičkom ledu, posrnula svemirska agencija oduševljeno objavljuje to otkriće koje će imati dalekosežne posljedice za politiku NASA-e i nastupajuće predsjedničke izbore. Kako bi potvrdila vjerodostojnost pronalaska, Bijela kuća angažuje stručnu analitičarku obavještajne službe Rachel Sexton. Zajedno s drugim stručnjacima, uključujući karizmatičnog naučnika Michaela Tollanda, Rachel će otputovati na Arktik gdje otkriva nešto nezamislivo: dokaze o naučnoj obmani koja bi mogla zavaditi svijet. No, prije nego što uspiju upozoriti predsjednika, Rachel i Michaela napada ekipa plaćenih ubica. Dok bježe preko opustošenog i opasnog krajolika, svjesni su da mogu spasiti živote samo ako otkriju ko stoji iza ove majstorski isplanirane zavjere. No ono što će otkriti najveća je obmana.
Uređen skup
Često u nekom skupu elemenata znamo za svaka dva njegova elementa reći koji po nekom pravilu dođe ispred kojeg. X<Y za takve elemente skupova vrijedi.
Za ovakav skup kažemo da je (strogo) uređen skup.
Zbog osobine potpunosti kaže se da je potpuno linearno uređen skup.Onda vrijedi
X<Y ili X=Y ili Y<X                                           trihotonomija
Za dva elementa skupa možemo reći da je X<Y (ako idemo u jednom) ili Y<X (ako idemo u drugom smjeru).Kažemo da je taj skup uređen u dva  suprotna smjera.
Diskretno gusto uređen skup
Za elemenat Y skupa kažemo da je između elemenata X i Z ako je X<Y<Z ili  Z<Y<X. Za uređen skup kažemo da je gusto uređen ako između svaka dva njegova elementa postoji bar jedan element tog skupa.
Uređenost prave u oba smjera
Aksiomom o uređenosti prave data je njena uređenost i u drugom smjeru. Ako je jedan smjer X<Y onda je drugi Y<X. Kažemo prava je uređena u dva smjera.
Dedekindov aksiom
Ako sve tačke prave podijelimo u dvije neprazne klase tako da je svaka klasa prve klase ispred svake tačke druge klase onda ili prva klasa ima svoju posljednju ili druga klasa svoju prvu tačku.
Master of Puppets
Master of Puppets treći je studijski album američke heavy metal grupe Metallica. Izdavačka kuća Elektra Records objavila ga je 3. marta 1986. godine. Snimljen je u Sweet Silence Studiosu s producentom Flemmingom Rasmussenom i prvi je uradak grupe koji je objavio poznatiji izdavač. Master of Puppets posljednji je album na kojem je svirao basista Cliff Burton, koji je kasnije poginuo u saobraćajnoj nezgodi u Švedskoj tokom promotivne turneje za taj album. Album Master of Puppets dostigao je broj 29 na Billboardu 200 i postao prvi thrash metal album u SAD-u koji je dobio platinasti status. Ostvario je šestostruki platinasti tiraž, a to je potvrdila Američka muzička izdavačka industrija Recording Industry Association of America (RIAA) 2003. godine, nakon što je u Sjedinjenim Državama prodan u šest miliona primjeraka.
Mihail Gorbačov
Mihail Sergejevič Gorbačov (2. mart 1931 – 30. august 2022) bio je ruski i sovjetski političar, posljednji vođa Sovjetskog Saveza od 1985. do 1991. godine. Ideološki, Gorbačov se u početku držao preovlađujuće interpretacije marksizma–lenjinizma, iako se okrenuo ka socijaldemokratiji početkom 1990-ih godina.
Smatran jednom od najznačajnijih ličnosti druge polovine 20. vijeka, Gorbačov je i dalje bio predmet kontroverzi. Dobitnik je širokog spektra nagrada, uključujući Nobelovu nagradu za mir, naširoko je hvaljen za svoju ključnu ulogu u okončanju Hladnog rata, uvođenju novih političkih sloboda u Sovjetskom Savezu i toleriranju pada marksističko-lenjinističke administracije u istočnim zemljama i centralnoj Evropi, te ujedinjenju Njemačke. Sa druge strane, u Rusiji ga često ismijavaju zbog ubrzanja raspada Sovjetskog Saveza, događaja koji je donio pad globalnog utjecaja Rusije i ubrzao ekonomsku krizu.
Master of Puppets
Omot albuma dizajnirali su članovi Metallice i Peter Mensch, a naslikao ga je Don Brautigam. Metallica je nakon izdavanja albuma krenula na petomjesečnu američku turneju u znak podrške Ozzyju Osbourneu. Evropska turneja otkazana je nakon što je bassista Cliff Burton smrtno stradao u junu 1986. godine u saobraćajnoj nesreći. Nakon par mjeseci grupa Metallica pokrenula je audiciju za novog basistu, na kojoj će kao novi član grupe biti primljen Jason Newsted. U čast 20. godišnjice snimanja albuma Master of Puppets Metallica je krenula na turneju pod nazivom "Escape from the Studio '06" na kojoj su odsvirali album u cijelosti.
Mihail Gorbačov
Porodica i djetinjstvo
Mihail Sergejevič Gorbačov, kako glasi njegovo puno ime i prezime, rođen je 2. marta 1931. godine u mjestu Privoljnoje (današnja Ukrajina) na radost oca Sergeja i majke Marije (rođ. Pantelejevna;koja je za razliku od sina i muža pravoslavne vjere. Gorbačovljevi preci doselili su se u Privoljnoje krajem četrdesetih godina 19. vijeka. O samom mjestu dovoljno govori podatak da Privoljnoje ima jednu jedinu popločanu ulicu i oko tri hiljade stanovnika koji žive u kolibama. Gorbačovljevi su mjestu ostavili i svoj pečat. Tako je u mjesnoj knjizi poginulih u 2. svjetskom ratu upisano nekoliko Gorbačova, a jedan od prljavih putova u selu neslužbeno je poznat kao Gorbačovljeva ulica.
Master of Puppets
Spisak pjesama
Sve tekstove napisao je James Hetfield.
Mihail Gorbačov
Porodica i djetinjstvo
U 2. svjetskom ratu je učestvovao i Gorbačovljev otac koji je ranjen na ruskom frontu. Poslije rata je radio kao vozač traktora na kolektivnom dobru, a preminuo je 1977. godine. "Izašao je ujutro nahraniti stoku i naprosto se srušio i umro", kaže Grigorij Gorlov, bivši pokrajinski sekretar u Krasnogvardejsku i porodični prijatelj. "Gorbačov je tada već bio pokrajinski sekretar i svi smo bili u Moskvi, neposredno prije početka XXV. partijskog kongresa. Iz ministarstva odbrane avionom su ga prevezli na sahranu i vratili iste večeri. Bio je žalostan, dakako, ali sljedećeg jutra bio je prisutan. Nije propustio ni minutu kongresa". Sergej Gorbačov sahranjen na mjesnom groblju kojim dominiraju grobovi s križevima, ali ne i na grobu Gorbačovljeva oca. Nad njegovim grobom je samo glatki kamen od crnog granita.
U poređenju sa milonima drugih, Gorbačov i njegova porodica nisu stradali isuviše strašno u historijskim prekretnocama zemlje. Ni rat ni kolektivizacija je nisu razorili. Obrađivanje zemlje, u ritmu žetve i sjetve, dominiralo je njihovim životom. Ipak se ne može zanemariti skromnost u kojoj je sovjetski vođa proveo djetinjstvo. Omiljeni obrok u djetinstvu bio mu je - po riječima Aleksandra Jakovenka koji je s njim radio na polju - kvas, napitak od fermentiranog hljeba, i holodjec, kuhane svinjske nogice s mrkvom i lukom. Radeći s ocem i porodicom Jakovenko, Gorbačov je u mladosti provodio ljeta žanjući žito na rasklimanom kombajnu S-80. Ekipa Gorbačov-Jakovenko imala je uspjeha pa im je posvećen veliki naslov na prvoj stranici mjesnog lista Put Iljiča, 20. juna 1948. godine - Drug S. Gorbačov spreman za žetvu. Sljedeće godine dok je pohađao srednju školu u Krasnogvardejsku njihova ekipa je osvojila Medalju crvene zastave.
Školovanje
mini|lijevo|250p|Gorbačov je studirao na [[Moskovski državni univerzitet|Moskovskom državnom univerzitetu od 1950. do 1955. godine.]]
Kasnije Gorbačovljevo samopouzdanje na svjetskoj pozornici vuče korijene iz dramske grupe u kojoj je glumio dok je pohađao srednju školu. U Krasnogvardejsku je glumio princa Zvjezdiča u Ljermontovljevoj Maskeradi i Mezgira u Snjeguljici Ostrovskoga. Njegova dramska karijera pridonijela je jačanju veze sa Julijom Karagodinom, kćerkom siromašnog učitelja iz sela Ladbolke. Jedno vrijeme Mihail je živio u njenoj kući, a imao je čak hrabrosti reći njezinoj majci da mu se Julija sviđa. Danas to ne izgleda ništa posebno ali u to doba takvo što je bilo izvan svake uobičajenosti. Karagodina tvrdi kako je Mihail nekada znao biti hladan i poslovan. Jednom se na sastanku Komsomola što se održavao u mjesnom kinematografu jako naljutio na Juliju zato što nije na vrijeme završila novine koje su objavljivali. Uprkos njihovoj bliskosti pred svima joj je prigovorio rekavši kako nije izvršila svoju dužnost. Poslije se ponašao kao da se ništa nije dogodilo, rekao je Juliji: Hajmo u kino. Vidno zbunjena Julija nije znala što se dešava, na što je Gorbačov reagirao riječima: Draga moja, jedno nema veze s drugim.
Gorbačov je u Moskvu stigao u septembru 1950. godine. Na Moskovskom državnom univerzitetu je studirao pravo do 1955, stanovao je u studentskom domu, u sobi koju je dijelio s još šestoricom. Pretrpani dom što se raspadao bio je nekada kasarna za vojnike Petra Velikog. Rudolf Kolčanov koji je za vrijeme studija dijelio sobu s Gorbačovom o njemu kaže: "Mnogo je radio, znao je slušati, bio je tolerantan, pristojan, ali je umnogome bio poput drugih. Ni u čem nije bio najbolji učenik. I vjerovao je u ono što su nas učili o Staljinu. Nije se čino kao neki veliki reformator i svjetski vođa koji samo čeka da stupi na pozornicu". U sobi što ju je Mlynar (češki student i Gorbačovljev prijatelj iz tog vremena) dijelio sa šest ratnih veterana studenti bi zaključavali vrata i okretali Staljinov portret prema zidu - otkrivajući na pozadini amaterski portret carskog dvorjanina - te pili i pričali cijelu noć. Ali činilo se da Gorbačov izbjegava piti previše. U tomu je bio izbirljiv. - kaže Kolčanov drugi Gorbačovljev prijatelj iz studentskih dana. Kolčakov se također sjeća da se Gorbačov iz biblioteke u domu vraćao tek oko dva ili tri sata u noći. Na predavanjima se nije izdvajao iz mase studenata osim jednom prilikom 1952. godine kada je profesor držao predavanje o temi Marksizam i pitanja jezika, govoreći monotono - zapravo čitajući izravno iz Staljinovih djela - Gorbačov je ustao i rekao: Poštovani profesore, čitati znamo i sami. Kako vi tumačite tekst i zašto ne bismo raspravljali o tome? Nakon toga pozvan je u dekanov ured na razgovor, ali nije kažnjen. Lev Judovič i Fridrik Neznanski, dva emigranta koji danas žive na Zapadu, a studirali su zajedno s Gorbačovim sjećaju ga se kao čvrstorukaša u Komsomolu koji je držao govore osuđujući nedostatke i mane svojih kolega, članova partije. Pišući u jednom emigrantskom listu Neznanski se sjeća da je slušao metalni glas sekretara Komsomola Pravnog fakulteta, Gorbačova, kako traži isključenje iz stranke za najmanji prekršaj - od pričanja neprimjerenih političkih viceva do izbjegavanja odlaska na kolektivna dobra.
Na polovini svog petogodišnjeg studija Gorbačov je upoznao Raisu Maksimovu, studenticu filozofije iz Sibira. Nekoliko Gorbačovljevih prijatelja je polazilo tečaj plesa i jednoga dana su Gorbačov i Kolčanov svratili onamo pod izgovorom da će im se narugati. Već smo bili spremni reći: Nazivate se pravim muškarcima, a pogledajte ovo. - kaže Kolčanov. Ali tada je jedan naš prijatelj, Volođa Kuzmin, upoznao Mihaila sa svojom plesnom partnericom. Bila je to Raisa Maksimova. Mislim da je za Gorbačova to bila ljubav na prvi pogled. Upravo kao na filmu. Bila je tako dojmljiva. Po Mlynarovim riječima Gorbačov se svidio Raisi zato što nije bio vulgaran. Gorbačov je diplomirao 1955. i otišao u Stavropolj. Ondje je započeo svoj uspon u Komunističkoj partiji. Možda je zanimljivo spomenuti da je već s 18 godina Gorbačov postao kandidat za člana komunističke stranke. Razlog u tako ranom interesu za politiku vjerovatno leži i u tome što je Gorbačovljev djed po majci bio komunist (kasnije i upravitelj kolhoza). Neki izvori kažu da je upravo on presudno utjecao na rani Gorbačovljev razvoj, dajući dječaku savjete o poljoprivredi i knjige na čitanje (Puškinove pjesme, Ljermontovljeva Junaka našeg doba) iz neuobičajeno dobro opremljene biblioteke.
Politička karijera i protuzakonito preuzimanje vlasti
mini|220p|desno|Gorbačov u [[Ženeva|Ženevi, 1985.]]
Mladi fakultetski obrazovani žestoki komunist, Gorbačov je ubrzo upao u oči partijskoj frakciji koju su predstavljali Fjodor Kulakov iz ministarstva poljoprivrede, šef KGB-a Jurij Andropov i glavni ideolog partije Mihail Suslov koji su odlučili pružiti pomoć njegovoj karijeri. U skladu s tim 1970. godine izabran je za prvog sekretara partije u Stavropolu što ga je učinilo jednim od najmlađih ljudi u Sovjetskom Savezu na tako visokoj državnoj dužnosti. Pod tako moćnim zaštitnicima njegova karijera je krenula ubrzanim putem tako da već 1971. postaje član CK KPSS-a. Nakon što njegov prvi zaštitnik Fjodor Kulakov umire u novembru 1978. nasljeđuje njegovu dužnost dužnost sekretara (ministra) za poljoprivredu pri Centralnom komitetu, a iste godine se zastalno seli u Moskvu. Taj meteorski uspon u samo deset godina dostiže svoj prvi vrhunac u oktobru 1980. godine kada postaje najmlađi član Politbiroa CK KPSS-a. Niti smrt drugog zaštitnika Mihaila Suslova tu karijeru ne prekida pošto Jurij Andropov iste 1982. godine postaje novi vođa Sovjetskog Saveza. Tokom sljedećih 14 mjeseci Gorbačov je zajedno s Romanovim najbliži saradnik teško bolesnog šefa države čija smrt 1984. godine dovodi ovu brzu karijeru pred gotovo nepremostivu prepreku kada pobjednik unutarstranačke borbe za vlast te godine postaje zagovornik politike Brežnjeva bolesni Konstantin Černjenko.
Već u kasnu zimu 1984. godine novi šef države leži priključen na aparate koji ga u bolnici održavaju na životu. U to isto doba Politbiro koji tada ima 15 članova s pravom glasa je žestoko podijeljen između 7 članova koji podržavaju Gorbačova i 8 članova koji podržavaju Romanova. Kako niko bez obzira na zdravstveno stanje ne očekuje smrt Černjenka članovi polibiroa su nastavili s svojim normalnim rutinama. Iznenadna smrt vođe Sovjetskog Saveza nastupa 10. marta 1985. kada se tri člana politbiroa koji se protive Gorbačovu ne nalaze u Moskvi (Grigorij Romanov je u Litvi, Dinmuhammed Kunaev u Kazahstanu i Volodimir Ščerbickij u SAD). Koristeći takav razvoj događaja budući tvorac Perestrojke protivno zakonu uspijeva nametnuti istoga dana glasanje politbiroa prije nego što se vrate njegovi protivnici kojima trebaju 24 sata za povratak u Moskvu. Glasanje je prošlo po očekivanju pošto su svi članovi polibiroa koji podržavaju njega nalazili u Moskvi tako da je odmah izabran za šefa Sovjetskog Saveza.
To glasanje je također uz pomoć manipulacija potvrđeno sutradan 11. marta 1985. kada je samo s jednim glasom više izabran za generalnog sekretara CK KPSS-a na izvanrednoj sjednici Centralnog Komiteta KP SSSR.
Reforme
mini|lijevo|250p|Gorbačov i njegova supruga Raisa na putu u [[Poljska|Poljskoj, 1988.]]
Došavši na vlast Gorbačov je već u svojim prvim govorima počeo neodređeno govoriti o nužnim reformama pošto se Sovjetska ekonomija nalazi u krizi. Dok se pričalo o takvim nužnim promjenama prve političke glave su počele letjeti u čistkama koje neće stati do propasti države. U toj prvoj godini žrtve su bile Romanov i premijer Nikolaj Tihonov koje će ubrzo mnogi slijediti. Osim toga jedini konkretni potez postaje početak kampanje putem radija, televizije i plakata protiv alkohola. Kako bi se ta kampanja pojačala dolazi do drastičnog povećanja cijena alkoholnih pića što će stvoriti prvi debakl novog šefa države. Koliko god je ta politika bila vođena dobrim namjerama ona nije dovela do nikakvih poboljšanja pošto su ljudi počeli, umjesto kupovine pića u prodavnicama, proizvoditi ih u kućama i međusobno prodavati. Jedina konkretna posljedica cijele akcije svega postaje procjenjena šteta po državnim budžet u iznosu od 100 milijardi rubalja zbog izgubljenih poreza od prodaje pića.
Ako posmatramo kroz reforme 1988. godina postaje vrijeme Glasnosti kojom se dopušta kritiziranje putem javnih glasila partije i njenih čelnika. Također u nastavku ekonomskih reformi donosi se novi zakon kojim se omogućuje osnivanje privatnih kompanija. Kako bi ova drastičma promjena se progurala među komunističkim čelnicima u ovaj zakon je uveden akt da privatnici moraju plaćati neubičajeno visoke poreze. Nedugo nakon prolaska zakona ovi nenormalni porezi će biti smanjeni na normalni nivo tako da se stvori "poduzetnička klima". U junu ove godine na partijskom kongresu Gorbačov objavljuje svoje daljnje želje za stvaranjem jakog predsjedničkog sistema i drastičnog smanjivanja uticaja partije na politički život države.
Proljetni izbori iz 1989. godine na kojima su mogli biti izabrane i osobe koje nisu članovi komunističke partije obilježavaju crtu koja se nije smjela prijeći ako se htio sačuvati Sovjetski Savez. U Kongresu Narodnih Zastupnika koji se prvi put okuplja tokom maja 1989. godine sjede komunisti i nacionalisti koji se nalaze u žestokim prepirkama što se zbog politike Glasnosti prenose u domove na cijelom državnom teritoriju. Jedna od posljedica tih izbora i Glasnosti tada postaje građanski rat između Armenije i Azerbejdžana dvije "bratske republike" Sovjetskog Saveza koji Gorbačov bez obzira na svu državnu vojnu moć neće znati ili htjeti zaustaviti. Bez obzira na činjenicu da su tokom 1989. godine komunistički funkcioneri bili prisiljeni na izborno takmičenje, Mihail Gorbačov to odbija i na izborima bez konkurenta za predsjednika SSSR-a dobija samo 59 posto.
Kraj Sovjetskog Saveza
Početak 1990. godine zatiče ovu državu u totalnom rasulu pod rukovodstvom nesposobnog predsjednika. Tokom 5 godina njegove vladavine državni budžet je prešao s onog potpuno uravnoteženog na godišnji deficit od 109 milijardi rubalja. Slično tome strani dug je u ovom istom razdoblju prešao s nula dolara na 120 milijardi, a ljudi su od posljedica slavljene Perestrojke trpjeli nestašice kakve nikada nisu doživjeli ! To zajedno s nemirima u republikama SSSR-a gdje se poslije izbora na vlasti pojavljuju nacionalisti koji žele punu nezavisnost dovodi do uništenja zajedničke države. Prvi potez u ovome smjeru postaje doneseni zakoni u Baltičkim republika gdje lokalni jezici dobijaju prvenstvo nad ruskim. Kako to prolazi bez reakcije Gorbačova Armenija donosi svoju ustavnu odluku da njeni zakoni postaju važniji od Sovjetskih na koje će ona moći uložiti veto. Pošto je i to prolazi bez reakcije Kremlja Litva odlučuje u martu 1990. godine proglasiti nezavisnost što ponovno prolazi bez spomena vrijednog odgovora u svrhu očuvanja ustavnog poretka. Ta situacija dovodi u svemu osim imena do kraja Sovjetskog Saveza pošto sada i ostale republike znaju da mogu proglasiti nezavisnost bez straha od posljedica. U posljednjem pokušaju očuvanja državne zajednice dolazi do raspisivanja referenduma u martu 1991. godine s pitanjem ako treba Sovjetski Savez nastaviti s svojim postojanjem. Bez obzira na podršci od referendumskih 76 posto bilo je prekasno za sve. Odluka Gorbačova da se 20. augusta 1991. godine u Moskvi izvrši okupljanje državnih čelnika Sovjetskih republika kako bi se službeno ubio Sovjetski Savez i stvorila nekakve nova unija je za tamošnje patriote bilo jednostavno previše i oni su odluči preuzeti sudbinu države u svoje ruke. Na dan 19. augusta 1991. godine premijer Valentin Pavlov, potpredsjednik Gennadij Janaev, ministar unutrašnjih poslova Boris Pugo, ministar odbrane Dmitrij Jazov i šef KGB-a Vladimir Krjučkov su preuzeli vlast i dali proglas kako je Gorbačov smjenjen radi bolesti. Oni su u dokazu svoje aparatičke radne povjesti očekivali da će taj proglas biti dočekan u tišini od naroda koji se neće buniti. Kada je taj "mirni" narod izašao na ulice nisu znali što napraviti i prepuštaju vlast ponovno Gorbačovu (jedan od zavjerenika je počinio samoubistvo). Sada ponovno na vlasti on nastavlja s svojim projektom stvaranja nove unije koja se i potpisuje s Rusijom, Armenijom, Bjelorusijom i centralno azijskim sovjetskim republikama. Taj potpis na kraju ništa ne vredi pošto na novom referendumu Ukrajina 1. decembra 1991. godine proglašava svoju nezavisnost. Beloveškim sporazumom iz 8. decembra 1991 godine predsjednik Rusije Boris Jeljcin, predsjednik Ukrajine Leonid Kravčuk i onaj od Bjelorusije Stanislav Šuškevič potpisuju smrt Sovjetskog Saveza i nezavisnost vlastitih država. Ovo stanje na kraju priznaje i Gorbačov na božić 1991. godine kada podnosi ostavku na svoj položaj pošto država više ne postoji. Formalno Sovjetski Savez je ukinut 1. januara 1992. godine.
Strani agent
mini|250p|Gorbačov u posjeti [[Ronald Reagan|Reaganu, oboje u zapadnoj odjeći, 1992.]]
Uništenje vlastite države koje je Gorbačov izveo u kratkih 6 godina vlasti se u Evropi nije uspjelo dogoditi tokom pisane historije. Nikada u tako kratkom vremenskom razdoblju niti jedna velesila svoga doba nije propala tako brzo što otvara niz pitanja o njegovoj ličnosti. Posmatrajući iz današnjeg doba zvuči nevjerovatno da bi strani agent nakon stupanja na čelo diktature nastavio svoje prijašnje poslove, ali s takvim pogledom se zaboravlja način razmišljanja tokom hladnog rata. Tada su osobe veoma često postajale izdajnice svojih domovina ne radi novca nego radi ideala pošto su vjerovali da na drugoj strani raste "zelenija trava". Da li je sam Gorbačova bio preobraćen od agenata druge strane (možda tokom posjeta Belgiji 1972 godine) ili je povjerovao u propagandu od CIA je nevažno za cijelu priču. Kao agent KGB-a on je veoma dobro trebao znati kako je proklamirani cilj propagande druge strane bio uništenje tradicionalnih vrijednosti i njihova zamjena američkim.
Ironično zvuči da je Sovjetski sistem propao baš radi toga što je diktatorski element režima upotrijebljen protiv njega samog.
Kasniji život
U junu 1993. Gorbačov je postao predsjednik organizacije Green Cross International. Tri godine kasnije (1996.) neuspješno se kandidrao za ruskog predsjednika. Također je bio predsjednik Međunarodnog fonda socio-ekonomskih i političkih studija poznatijeg kao Gorbačovljev fond. Dana 20. septembra 1999. doživljava težak udarac jer u bolnici u Münsteru, oboljela od leukemije, u dobi od 67 godina umire Gorbčovljeva supruga Raisa Makismova Gorbačov.
Za svoje zasluge na međunarodnom planu primio je Nobelovu nagradu za mir.
Dana 30. augusta 2022. godine, Gorbačov je umro u Moskvi nakon duge bolesti.
Ocjena
Današnji pogled na vladavinu Gorbačova zavisi iz koje se perspektive gleda. Ako se njegova vladavina promatra iz zapadne Evrope on je slavljeni državnik koji je okončao hladni rat, povukao vojsku iz Afganistana i omogućio ulazak demokratije u cijeli istočni dio kontinenta. Ruski pogled na njega je dijametralno suprotan. Gorbačova u njegovoj zemlji (nema veze ako je to na primjer Rusija ili Bjelorusija) smatraju najnesposobnijim vladarem u historiji koji je donio petnaest godina patnje i uništenje Sovjetskog Saveza. Buduće generacije će ga vjerovatno pamtiti slično današnjem ruskom razmišljanju zbog toga što je izgubio hladni rat i uništio vlastitu državu.
Mirza Delibašić
Mirza Delibašić bio je jugoslavenski i bosanskohercegovački košarkaš i trener. Rođen u Tuzli, 9. januara 1954, a umro u Sarajevu 8. decembra 2001.
Delibašić se smatra jednim od najboljih strijelaca u historiji evropske košarke. Godine 1991. proglašen je za jednog od 50 najboljih košarkaša FIBA-e (1991), a 2008. za jednu od 50 osoba koje su najviše pridonijeli Euroligi. Uvršten je 2007. u Kuću slavnih FIBA-e.
Klupska karijera
Član košarkaškog kluba Sloboda iz Tuzle postao je 1968. i u ovom klubu ostao je do 1972. godine, kad postaje član KK Bosne, kada je odigrao i prvu utakmicu protiv Jugoplastike iz Splita. Za Bosnu je odigrao 700 utakmica i postigao oko 14.000 koševa. Sa ekipom Bosne osvajao je prvenstvo i kup Jugoslavije, bio prvak Evrope u sezoni 1978/79. i viceprvak svijeta. Četiri puta biran je za najboljeg sportistu SR Bosne i Hercegovine da bi onda dobio specijalno priznanje kao as izvan serije i postao član žirija za izbor sportiste. Godine 1980. izabran je za najboljeg košarkaša u Jugoslaviji.
Godine 1980 prešao je u redove Real Madrida gdje je igrao tri godine. Smatra se jednim od najboljih igrača Real Madrida zajedno sa igračima kao što su Juan Corbalán, Wayne Brabender, Fernando Martín Espina, Fernando Romay, Dražen Petrović i Arvydas Sabonis. Nakon tri godina igranja za Real dao je otkaz s prostom porukom da tim "treba centra". Potpisao je za Indesit Casertu koju je trenirao njegov omiljeni trener Bogdan Tanjević. Sredinom sezone doživio je moždani udar što je okončalo njegovu košarkašku karijeru sa 29 godina.
Izotopi tehnecija
mini|Ruda uranija sadrži tragove tehnecija Tehnecij (Tc) je najlakši hemijski element koji nema stabilnih izotopa (najlakši hemijski element koji je isključivo radioaktivan). Najstabilniji izotopi su 98Tc (vrijeme poluraspada 4,2 miliona godina), 97Tc (vrijeme poluraspada 2,6 miliona godina) i 99Tc (vrijeme poluraspada 211100 godina).
Mirza Delibašić
Trenerska karijera
Krajem 1980-ih trenirao je KK Bosnu u domaćim i evropskim takmičenjima. Bio je trener bosanskohercegovačke reprezentacije koja se takmičila na EuroBasketu 1993. u Njemačkoj s kojom je zauzeo 8. mjesto. Za vrijeme opsade Sarajeva imao je poziv od rukovodstva svog bivšeg kluba Real Madrida da ga evakuiraju, što je Mirza odbio. Sa košarkaškim savezom Bosne i Hercegovine razišao se 1995. Poslije je bio na mjestu direktora KK Bosna. Narušenog zdravlja, umro je u 47 godini života 8. decembra 2001. Pokopan je na sarajevskom groblju Bare, u Aleji velikana, a sahrani je prisustvovalo hiljade ljudi.
Izotopi tehnecija
Osim navedenih, dokazano je postojanje još 22 tehnecijeva izotopa čije se atomske mase kreću od 87,933 u (88Tc) do 112,931 u (113Tc). Vrijeme poluraspada većine ovih izotopa je manje od jednog sata; izuzeci su 93Tc (vrijeme poluraspada 2,75 sati), 94Tc (4,883 sati), 95Tc (20 sati) i 96Tc (4,28 dana).
Tehnecij posjeduje i veliki broj metastabilnih stanja. 97mTc je najstabilniji, sa vremenom poluraspada od 90,1 dan (energija zračenja 0,097 MeV). Druga metastabilna stanja su 95mTc (vrijeme poluraspada 61 dan; 0,038 MeV) i 99mTc (6,01 sati; 0,143 MeV). 99mTc emituje samo gama-zračenje, pri čemu prelazi u 99Tc.
Glavni način raspadanja izotopa tehnecija lakših od 98Tc je tzv. elektronski zahvat, pri čemu nastaju izotopi molibdena. Teži izotopi podliježu beta-raspadu, pri čemu nastaju iztopi rutenija; izuzetak je 100Tc koji se može raspasti na oba navedena načina.
Tehnecij-99 je najpoznatiji i najdostupniji izotop i predstavlja glavni produkt fisije uranija-235. Jedan gram 99Tc ima aktivnost od 6,2×108 dezintegracija u sekundi (odnosno, 0,62 GBq).
NGC 3394
NGC 3394 (također poznat kao IRAS 10473+6559, MCG 11-13-41, PGC 32495 i UGC 5937) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 157 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 1,90 (87 hiljada sg) a najmanji 1,4 uglovnih minuta (64 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 3. aprila 1791. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Knjiga mrtvih
Knjiga mrtvih je drevni egipatski pogrebni tekst poznat kao Knjiga dolaska ili Odlaska kroz dan. Knjiga mrtvih predstavlja opis drevnog egipatskog koncepta zagrobnog života, odnosno zbirku himni, čarolija i uputa pomoću kojih su pokojnici mogli prolaziti kroz poteškoće u zagrobnom životu. Knjiga mrtvih se najčešće pisala na svicima papirusa te smještala u mrtvačke sanduke ili grobnice pokojnika.
Sadržaj
Naziv "Knjiga mrtvih" je izmislio njemački egiptolog Karl Richard Lepsius, kada je izdao zbirku tekstova godine 1842. Kada je prvi put otkrivena, za Knjigu mrtvih se smatralo da predstavljala drevni egipatski ekvivalent Biblije. Međutim, za razliku od Biblije, Knjiga mrtvih ne postavlja vjerska načela a drevni Egipćani je nisu smatrali proizvodom božanske objave, pa se stoga njen sadržaj mijenjao kroz vrijeme. Knjiga mrtvih bila je proizvod dugog procesa evolucije od Tekstova piramida Starog kraljevstva do Tekstova lijesova iz Srednjeg kraljevstva. Oko trećina poglavlja u Knjizi mrtvih je tako prepisano iz Tekstova lijesova. Knjiga mrtvih je u kasnijem periodu prerađena u Knjigu disanja, ali je ostala popularna sve do rimskog doba. Najpoznatije Knjige mrtvih pripadaju pisarima Huneferu i Aniju. U Knjigama je opisano vaganje srca, pogrebni bogovi (Oziris, Izida i Neftida) te čarolije kojima pokojnik može prevariti bogove.
Galerija
Prizori iz Knjige mrtvih:
Mehmed Imširović
Mehmed Imširović je gračanički novinar i karikaturist. Rođen je u Gračanici, 13. marta 1950. godine. Završio je osnovnu školu i gimnaziju u Gračanici, a Fakultet političkih nauka - odsjek sociologija u Sarajevu. Po zvanju je magistar komunikoloških nauka. Novinarstvom se bavi što profesionalno što amaterski od 15. godine života.
Početak kreativnog rada
Još kao osnovac u 5. razredu OŠ "Hasan Kikić" počeo je crtati stripove i za svoje školske drugove u jednom primjerku "izdavati" list pod imenom "Kauboj". Bio je dugogodišnji saradnik "Malih novina" koje su objavljivale njegove karikature na naslovnim stranama. Osnovao je i Klub crtača stripa koji je obuhvatao članstvo iz čitave bivše Jugoslavije. Kao gimnazijalac, postao je saradnik Omladinskog lista "Plavi vijesnik", potom dnevnog lista "Oslobođenje" gdje je osim tekstova objavljivao i karikature na aktuelne teme. Njegove karikature objavljivali su i poznati listovi "Pavliha" (Slovenija); "Jež" (Srbija); "Osmeh" (Vojvodina), "Osten" (Makedonija), "Slobodna Dalmacija" (Hrvatska) i dr. Duž niz godina je učesnik brojnih međunarodnih festivala karikature odakle redovno donosi vrijedne nagrade.
Rad u novinarstvu
Novinarstvom profesionalno se počeo baviti radeći u zeničkoj "Našoj riječi", dobojskom "Glasu komuna", u Radio Gračanici (od 1978. godine) gdje je u tri mandata obnašao dužnost glavnog i odgovornog urednika i direktora. Istovremeno, bio je i glavni urednik "Delegatskog biltena" kojeg je izdavao Centar za kulturu i informisanje i obrazovanje ( bivši Narodni univerzitet) od 1979. do 1983. godine.
Urednik Radio Gračanice
Radeći kao urednik u Radio Gračanici, profilisao je program uživo jer do 1978. godine, Radio Gračanica je radila samo nekoliko dana u sedmici od 12 - 18 sati emitujući snimljeni program. Uveo je program niz inovacija: sve emisije su išle uživo, emisiju za mlade, angažovao veliki broj spoljnih saradnika i pomogao novim kadrovima u radiju da posao rade što profesionalnije.
Ratni put, priznanja i Gračaničke novine
Tokom rata u BiH, nakon kraćeg obavljanja dužnosti člana uže komande 111. brigade, obavljao je dužnost glavnog odgovornog urednika Televizije Gračanica. Dobitnik je Općinskog priznanja - srebrena značka. Danas je na dužnosti gl. i odg. urednika "Gračaničkih novina".
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1990 - grupa A
Grupa A svjetskog prvenstva 1990. je igrana u Rimu na stadionu Olimpico i u Firenci na stadionu Artemio Franchi  između 9. i 19. juna 1990. godine. Italija i Čehoslovačka su se kvalificirali u osminu finala. Austrija i Sjedinjene Američke Države su svoje takmičenje na SP 1990 završili u grupnoj fazi.
Sve utakmice su bile igrane po Srednjoevropskom ljetnom vremenu (CET +2)
Tuzla
Tuzla je grad i naseljeno mjesto, te sjedište Tuzlanskog kantona u Bosni i Hercegovini.
Historija
Tuzla je jedno od najstarijih naselja u Evropi sa kontinuitetom življenja. Dokaz tome su i pronađeni ostaci starog naselja sojeničkog tipa iz vremena neolita.
Arheolozi su otkrili brojna naselja sa bogatim ostacima materijalne kulture prastarih stanovnika ovog područja. Pronađen je veliki broj neolitskih glinenih posuda sa raznim ornamentima od crne, sive i crvene keramike ali i kameni noževi, sjekire, strugači i drugo. Otkriveni su ostaci hrane, ljudske kosti, životinjske kosti i razni plodovi koji su koristili za ishranu ljudi tog doba. I ovi podaci potvrdili su tvrdnje da je područje Tuzle bilo naseljeno još u mlađem kamenom dobu.
Među pronađenim arheološkim materijalima ističe se i keramička neolitska posuda čija je namjena bila kuhanje slane vode i proizvodnja soli.
Prvi pisani spomen o Tuzli potiče iz 950. godine. Te je godine bizantijski historičar i car Konstantin Porfirogenet u svom djelu "O upravljanju državom", izričito spomenuo Tuzlu kao grad, pod rimskim nazivom Salines što znači grad soli, sa napomenom da se nalazi u sastavu Raškog kneza Časlava, koji je poginuo u borbi sa Mađarima.
Po odlasku Osmanlija 1878. grad postaje dio Austro-Ugarske monarhije. Po završetku Prvog svjetskog rata Tuzla je, kao i cijela Bosna i Hercegovina bila dio novoosnovane Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca, od 1929. zvane Kraljevina Jugoslavija.
mini|270px|[[Masakr na Kapiji|Kapija u Tuzli]]
Drugi svjetski rat
Kada su tokom Drugog svjetskog rata 2. oktobra 1943. godine partizanske jednice oslobodile Tuzlu od okupatora, Tuzla je bila najveći oslobođeni grad u Evropi.
Rat u Bosni i Hercegovini
Iako je bila grad u kojem su odnosi vlasti i JNA imali korektne odnose, pri izlasku iz grada, 1992. godine, na Brčanskoj Malti, pripadnici JNA su počeli pucati, na šta su reagovali građani Tuzle, organizovani u Teritorijalnu odbranu. Multietnična tuzlanska vlast tada je uspjela spriječiti da sudbina Tuzle bude nalik sudbini Zvornika, Brčkog i drugih gradova, zauzetih od strane JNA.
To je i razlog zbog kojeg je 2007. godine na Beogradskom aerodromu uhapšen Ilija Jurišić. Nakon 3,5 godine provedene u beogradskom zatvoru, apelacioni sud u Beogradu ukinuo je prvostepenu presudu i pritvor nepravedno osuđenom Iliji Jurišiću. Tuzla je jedini grad u Bosni i Hercegovini u kojoj, na izborima 1991. godine, nisu pobijedile nacionalističke stranke. Pobjedu je na tim izborima odnio antinacionalistički blok koji je osvojio 68% glasova. Zbog toga je Tuzla je u stranim i domaćim medijima tokom rata imala predznak tolerantnog grada. Eksponent takve politike bio je ondašnji gradonačelnik Selim Bešlagić. U burnom periodu rata u BIH 1992–1995. godine Tuzla je ostala najbolje čuvani i odbranjen grad u BiH. Ipak, 25. maja 1995. godine desio se nezapamćen zločin u historiji grada, Masakr na Kapiji, kada je granata ispaljena sa položaja Vojske Republike Srpske na planini Ozren usmrtila 71, a ranila 115 civilnih osoba. Zločin se dogodio u središnjoj gradskoj ulici, centru noćnog života, na popularnoj "Kapiji". Na tom mjestu, u znak sjećanja, stoji spomenik sa imenima svih žrtava i tekstom: "Na ovom mjestu, 25. maja 1995. godine, srpski fašistički agresor je granatom prekinuo 71 mladi život. Proučite fatihu i pomolite se. Pamtite i opominjite. Građani Tuzle".
UNHCR je 17. jula 1998. godine Tuzlu proglasio otvorenim gradom.
Zastava Tuzle
mini|Zastava grada Tuzla Zastava Tuzle podjeljena na plavu i žutu površinu na kojoj se u lijevom uglu nalazi grb grada Tuzle.
Književnost
mini|[[Panonsko jezero|Panonska jezera u Tuzli]] mini|Sebilj i [[Hadži Hasanova (Čaršijska) džamija u centru Tuzle]] mini|Zgrada Barok u Tuzli mini|Nekadašnji ulaz u [[Behram-begova medresa|Behram-begovu medresu]] Tuzla je grad velike književne tradicije. Odavde potječe Meša Selimović (1910–1982), jedan od najvećih pisaca jugoistoka Evrope, kao i Derviš Sušić, Stjepan Matijević, Matija Divković, Muhamed Hevai Uskufi.
Slikarstvo
Iz Tuzle potiču prvi školovani bosanskohercegovački slikari, Đorđe Mihajlović (Akademija u Minhenu) i Adela Ber (Akademija u Beču). Sredinom treće decenije prošlog stoljeća u likovni život se uključuju Franjo Leder, Ismet Mujezinović i Dragiša Trifković, čije stvaralaštvo postaje dominantan činilac duhovnosti grada. Iz Tuzle potiču James Haim Pinto, jedan od vodećih američko-meksičkih muralista, i Kristijan Kreković, slavni peruanski slikar. Historičari umjetnosti kao značajnu pojavu likovnog života Tuzle izdvajaju djelo Mensura Derviševića. Međunarodna galerija portreta u Tuzli je osnovana 1964. godine.
Danas je Tuzla sa jednom od najvećih galerija portreta na Balkanu, važan grad za likovnu umjetnost.
Već deset godina u Tuzli djeluje udruženje likovnih umjetnika pod nazivom Udruženje likovnih umjetnika Tuzlanskog kantona - ULUTK koje je u decembru 2006. godine obilježilo 10 godina od svog osnivanja, a okuplja preko 50 članova kao i Udruženje mladih autora iz Tuzle.
Biblioteke
Pretpostavlja se da su prve biblioteke postojale u 17. vijeku, pri Behrambegovoj medresi i pri franjevačkim samostanima. Današnja Narodna i univerzitetska biblioteka opslužuje oko 100.000 korisnika, i ima preko 200.000 bibliotečkih jedinica.
Muzika
U Tuzli je 1886. osnovano prvo bosanskohercegovačko pjevačko društvo. Početkom vijeka djelovalo je više kamernih grupa, te limeni orkestri Kreke i Vatrogasnog društva. Državna niža muzička škola otvorena je 1949., a Srednja muzička škola 1957. godine. Pedesetih godina je osnovan i Veliki jazz orkestar. Među kulturno-umjetničkim društvima koja baštine folklornu tradiciju izdvajaju se KUD Bosna i UKUD Zvonko Cerić.
Pozorište
U Tuzli je 17. aprila 1898. osnovano prvo bosanskohercegovačko pozorište. Trenutno u Tuzli postoje dvije institucije kojima je primarna djelatnost pozorišni projekti.
Druga pozorišna kuća je Teatar Kabare Tuzla koji je nastao je na Svjetski dan pozorišta, 27. marta 2002. godine. Po svom organizacionom i programskom konceptu ovaj Teatar je kamerni i moderni pozorisni mehanizam. Posebno mjesto u produkcijskoj i repertoarskoj profilaciji Teatra Kabare zauzima festival TKT fest, koji se organizuje svakog 27. marta od 2003. godine.
Školstvo
Prvi organizirani oblici školstva datiraju iz 17. vijeka, i vezani su za Behrambegovu medresu. Danas postoje 23 osnovne i 17 srednjih škola, sa oko 25.000 učenika. Univerzitet u Tuzli je osnovan 1976, iako prvi oblici visokog školstva datiraju iz 1950-tih godina. Članice Univerziteta su sljedeći fakulteti: Tehnološki, Edukacijsko-rehabilitacijski, Ekonomski, Fakultet elektrotehnike, Fakultet za tjelesni odgoj i sport, Farmaceutski fakultet, Filozofski fakultet, Mašinski fakultet, Medicinski fakultet sa Visokom zdravstvenom školom, Pravni fakultet, Prirodno matematički fakultet, Rudarsko geološko građevinski fakultet i Akademija Dramskih Umjetnosti, te više instituta. Na Univerzitetu se obrazuje oko 15000 studenata.
Zdravstvo
Prvi oblici organizirane zdravstvene službe zabilježeni su 1874, kada je otvorena Hastahana – prva tuzlanska bolnica.
Danas je Univerzitetski klinički centar najveća zdravstvena ustanova regije, sa 43 organizacione jedinice, među kojima devet zavoda i 13 klinika. UKC ima oko 1800 bolesničkih kreveta, oko 2400 zaposlenih, od čega preko 400 ljekara različitih specijalnosti. Dom zdravlja obavlja primarnu zdravstvenu zaštitu.
Sport
Organizirani oblici sportskog života datiraju jos i prije 1904. godine kada se u Tuzli formira Gombolaško drustvo (Gimnastičko društvo). Danas djeluju 74 sportske organizacije, u 19 sportskih grana, sa 6500 aktivnih sportista. Atletičari su ostvarili najveće uspjehe, osvojivši na desetine medalja na međunarodnim takmičenjima. Zlatan Saračević je bio evropski šampion i rekorder u dvoranskom bacanju kugle. Košarkašice Jedinstva su 1989. osvojile evropsku šampionsku titulu, pobjedivši u superfinalu petostrukog prvaka Evrope – ekipu italijanskog Primigija. Vrijedni spomena su zapaženi rezultati KBS Sinalco, koji postižu odlične rezultate na medunarodnim takmičenjima. Najveći broj tuzlanskih sportista je decenijama organiziran u 2 sportska društva – Sloboda i Jedinstvo, a najpoznatiji tuzlanski i, vjerovatno, bosanskohercegovački sportista svih vremena je Mirza Delibašić. A najpoznatija sportašica Bosne i Hercegovine je Tuzlanka Razija Mujanović, svojevremeno košarkašica Jedinstva iz Tuzle.
Geografija
mini|270px|Tuzla mini|270px|King Abdullah, Prinčeva Džamija
Površina Grada Tuzla je 30235 ha ili 303 km2. Nadmorska visina 231 m/nm. Tuzla je sa sjeverozapada okružena planinskim vijencem Majevica (Medvednik 843 m2), sa jugozapada planinama Ozren, Konjuh i Javornik.
Područje Tuzle svrstava se u periopanansku oblast tj. kontaktnu zonu Dinarida Panonske nizije. Kotlinasto područje nalazi se na južnoj strani grebena Majevice i odvojenog grebena prema Obodnici. Sastoji se pretežno od dugih poprečnih potočnih dolina i kosa koje se završavaju u dolini rijeke Jale. Teren je blago nagnut prema jugu.
Giljotina
Giljotina je mehanička naprava korištena za pogubljivanja odsijecanjem glave. Sastoji se od visokog drvenog rama, sa kojeg visi teško i oštro sječivo. Puštanjem konopca koji ga drži, noć bi padao i precizno odvajao glavu od tijela. Ova je naprava ušla u historiju kao glavno egzekuciono sredstvo u Francuskoj, pogotovo za vrijeme Francuske revolucije, kada je najčešće korištena.
Tuzla
Geografija
Susjedne općine Tuzli su sa sjeverne i sjeveroistočne strane Srebrenik i Lopare, sa jugoistočne Kalesija, sa južne Živinice i sa zapadne Lukavac.
Osnovnu mrežu vodotoka čini rijeka Jala sa svojim pritokama, od kojih su najveće Solina i Joševica, te Požarnička rijeka, Grabov i Mramorski potok.
Giljotina
Iako je postala poznata i ime dobila u Francuskoj za vrijeme Francuske revolucije, mehanizmi slični giljotini, korišteni za obezglavljiavnje osuđenika, upotrebljavali su se i vijekovima prije nje. Jedan od primjera je i "djevica" (eng. The Maiden), koja se u Škotskoj koristila još od 1564. godine, a prvi se put pominje 1307. godine u Irskoj.
Tuzla
Geografija
Jala izvire na području Majevice, na lokalitetu ravni liještak, na nadmorskoj visini od 700 m. Ukupna dužina glavnog toka od izvorišta do ušća u Spreču iznosi 37 km.
Giljotina
Godine 1791, kako je Francuska revolucija napredovala, Nacionalna skupština je, po prijedlogu doktora Joseph-Ignace Guillotina (Žozef Giljoten), krenula u potragu za humanijim načinom pogubljivanja osuđenika, bez obzira na slojeve društva kojem pripadaju. Sljedeće je godine Guillotin predložio modernizaciju djevice, što je i učinjeno, a tako naprava stvorena naprava nazvana je po njemu. Sam Guillotin, po profesiji zubar, nije mnogo pridonio usavršavanju giljotine.
Tuzla
Geografija
Šire tuzlansko područje većim dijelom je izgrađeno od geološki mlađih sedimenata (neogen), značajnih s ekonomskog stanovišta (ugalj, kamena so, kvarcni pijesak i dr).
Giljotina
lijevo|mini|200 px|Njemački model giljotine iz [[1854. Efikasnost giljotine uvidio je i Adolf Hitler, koji je giljotirao 16.500 ljudi.]]
Atina
Atina se smatra globalnim gradom zbog njenog geostrateškog položaja i njenog značaja u finansijama, medijama, umjetnosti, unutrašnjoj i međunarodnoj trgovini, kulturi, obrazovanju i turizmu. Ona je jedan od najvećih ekonomskih središta u Jugoistočnoj Evropi sa vrlo snažnim i velikim finansijskim sektorom a u njenoj blizini nalazi se i najveća putnička luka u Evropi, i treća najveća na svijetu. Općina (odnosno Grad) Atina imala je 664.046 stanovnika (po podacima iz 2011, odnosno 796.442 u 2004.) unutar svojih administrativnih granica, a površina općine iznosi 39 km2. Urbano područje Atine (šira Atina i šire područje Pireja) pruža se izvan njenih administrativnih općinskih granica grada, a u tom prostoru od 412 km2 živjelo je 3.090.508 stanovnika (po podacima iz 2011). Prema podacima Eurostata iz 2004, Atinina šira urbana zona (larger urban zone) bila je 7. najmnogoljudnija takva zona u EU (odnosno pet najmnogoljudniji glavni grad u Evropskoj uniji) sa 4.013.368 stanovnika. Atina je i najjužniji glavni grad na evropskom kontinentu (ne računajući ostrva-države Maltu, Kipar i druge).
Naslijeđe klasične ere i danas je još vidljivo širom grada u vidu antičkih spomenika i umjetničkih djela, među kojima je najpoznatiji Partenon, kojeg mnogi smatraju ključnim obilježjem rane zapadne civilizacije. Grad također sadrži i mnoge rimske i bizantske spomenika kao i manji broj spomenika iz doba Osmanlija. Atina je i mjesto gdje se nalaze dva spomenika sa UNESCO-ovog spiska Svjetske baštine: Akropolis i srednjevjekovni manastir Daphni. Spomenici iz modernog doba, koji sežu iz doba proglašenja Atine za glavni grad nezavisne Grčke države 1834. godine, uključuju Helenski parlament (19. vijek) i Atinsku "trilogiju" koja se sastoji iz Nacionalne biblioteke Grčke, Univerziteta u Atini i Akademiji (moderne) Atine. Grad je bio domaćin i prvih modernih Olimpijskih igara 1896. godine, a 108 godina kasnije ugostila je i Ljetne olimpijske igre 2004. godine. U Atini se također nalazi i Nacionalni arheološki muzej u kojem je pohranjena najveća svjetska kolekcija antičkih grčkih antikviteta, kao i novi muzej Akropolis.
Etimologija
thumb|lijevo|150px|[[Atina (mitologija)|Atina, zaštitnica grada Atine; Nacionalni arheološki muzej Atine]] U starogrčkom jeziku, ime grada Atine bilo je Ἀθῆναι (Athenai, Atenai) što je množina. Međutim, u ranijem grčkom jeziku, kao što je Homerov grčki, ime je bilo u jednini, u obliku Ἀθήνη (Athene) a tada je pisano u množini kao što je to bio slučaj sa Tebom (Θῆβαι, Thebai) i Mikenom (Μυκῆναι, Mukenai) Korijen riječi vjerovatno nije grčkog niti indoevropskog porijekla, te se smatra da je mogući ostatak pred-grčkog supstrata Atike, kao što je to slučaj i sa imenom božice Atine (na atičkom narječju Ἀθηνᾶ, Athēnā, na jonskom Ἀθήνη, Athēnē i dorskom Ἀθάνα, Athānā) koje je uvijek bilo povezano s imenom grada. Tokom srednjevjekovnom periodu, ime grada se ponovno počelo pisati u obliku jednine Ἀθήνα. Međutim, zbog konzervatizma pisanog jezika, Ἀθῆναι je ostala zvanično imena grada sve do ukidanja katharevousa načina pisanja 1970tih, kada je Ἀθήνα postalo zvanično ime grada.
Ranije, postojale su i druge etimologije koje su predlagali naučnici 19. vijeka. Christian Lobeck je smatrao da je korijen imena sadržan u grčkoj riječi ἄθος (atos) ili ἄνθος (antos) u značenju cvijet, kojim bi se Atina mogla opisati kao cvjetajući grad. Po drugom mišljenju Ludwiga Döderleina smatra se daje korijen glagola θάω, korijen θη- (tao, korijen, thē-, crpiti), čime se opisuje bogato i plodno zemljište oko Atine.
Giljotina
Prve giljotine imale su sječivo polukružnog oblika, kao kod sjekira za obezglavljivanje, ali nakon nekoliko isprobavanja ono biva zamjenjeno sječivom pod uglom od 45 stepeni, koje se pokazalo efikasnijim. Prva testiranja giljotine, koja su trjala tri sedmice, vršena su isključivo na životinjama. Stoku su kasnije zamijenili ljudski leševi, čije je posthumno obezglavljivanje proteklo bez većih poteškoća. Nakon podešavanja ugla i brzine padanja sječiva, giljotina je bila spremna za upotrebu. Prvo javno pogubljenje giljotinom izvršeno je 20. aprila 1792. godine, a žrtva je bila neprijatelj revolucije, Nicolas-Jacques Pelletier (Nikolas Žak Peletjer). On je bio prvi od nekoliko hiljada ljudi čiji je život prekinulo oštro sječivo giljtone. Na vrhuncu Francuske revolucije, za samo četiri mjeseca, pod giljotinom je pogubljeno preko 4.000 osuđenika. Najslavniji među njima bili su Luj XVI i Marija Antoaneta, bivši kraljevski par, koji je 1793. godine bili smaknuti kao obični građani.