cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Absolutely Live
Absolutely Live je album američke progresivne rock grupe The Doors koji je izašao u julu 1970. godine. Većina pjesama na ovom albumu je snimljena 1970. godine tokom koncertne turneje ove grupe po SAD-a. U to vrijeme Jim Morrison je bio sve izgubljeniji i sve više nezainteresovan za cjelokupnu rock mašineriju. Tokom najvećeg dijela muzičkog materijala na ovom koncertnom albumu, čini se da Jim Morrison ne uzima sebe ni svoje pjesme previše ozbiljno, obraćajući mnogo više pažnje na publiku i čini se da cijeli događaj tretira kao šaradu. Album je snimio i producirao njihov dugogodišnji producent i saradnik Paul A. Rothchild. Na njemu se nalazi cijela verzija kompozicije "Celebration of the Lizard" čiji je dio "Not to Touch the Earth" objavljen na albumu Waiting for the Sun. Album Absolutely Live je poslastica za ljubitelje grupe The Doors, jer se na njemu mogu čuti i nekoliko novih pjesama koje nisu bile snimljene na drugim albumima ove grupe poput: "Love Hides," "Build Me a Woman," "Universal Mind," "Dead Rats, Dead Cats," i obrada poznate pjesme Bo Diddley-a "Who Do You Love. Danas se Absolutely Live može dobiti kao prvi od dva CD albuma The Doors in Concert.
Lude godine
Lude godine je jugoslavenski tinejdžerski film snimljen 1977. godine. Režirao ga je Zoran Čalić, a scenario su pisali Zoran Čalić i Jovan Marković. Ovo je prvi film iz serijala Lude godine.
Sadržaj filma
Neupućeni u pravu prirodu seksa, dvoje mladih Marija i Boba se zaljubljuju. Oni srećno provode dane svoje ljubavi. Problem nastaje kada Marija zatrudni. Bobini drugovi saznaju za to i rešavaju da pomognu. Bule Bobin drug, sin Doktora Nedeljkovića, specijaliste iz ginekologije, pita oca za savet, vezano za trudnoću, na šta mu ovaj odgovara, da je abortus komplikovana stvar, lako može doći do krvarenja ili sepse. Uz pomoć lokalnog prodavca lozova Migeta, koga su slagali da je Buletu trudna tetka, saznaju za adresu izvesnog Divljaka i izvesnog Srećka, koji mogu da urade abortus. Oni odlaze da se dogovore i saznaju da je Srećko uhapšen već davno, pa odlaze kod Divljaka. Potom nalaze Bobu i daju mu predlog, međutim on odbija, govoreći da je to njegova stvar. Na susretu, Boba govori Mariji da je njena trudnoća njena, ženska stvar, i Marija odlazi. Marijini roditelji su besni na Mariju zbog loših ocena i izbija svađa. Marija na kraju dobija adresu Divljaka od Bobinih drugova i odlazi da uradi kiretažu. Školski doktor Dr Lazić nalazi Bobu i drugove u kafiću i govori im da mora hitno naći Mariju, na šta Bobina drugarica Lidija otkriva da je Marija kod Divljaka. Oni onda svi zajedno jure da je spasu. Za to vreme, kod Divljaka, Marija je u smrtnoj opasnosti. Konačno Boba, Doktor, Mige, ostali i Policija stižu na lice mesta i hvataju Divljaka. Marija biva brzo prebačena u bolnicu, gde je uspešno operiše i spašava joj život doktor Nedeljković, Buletov otac, uz napomenu da su šanse da Marija ponovo bude majka slabe. Boba odlazi preko mosta, dok se dvoje mladih ljube u zoru.
Serija
Prvi film iz ciklusa po žanru nije komedija nego drama. Scenario, koji su u pisali Zoran Čalić i Jovan Marković, je bio za društveno angažovan film namenjen pre svega omladinskoj, odnosno adolescentskoj publici, koju je trebao upozoriti na ozbiljne zdravstvene i druge probleme koje može izazvati neoprezno stupanje u seksualne odnose. Uprkos toga, postigao je uspjeh, ali su publici daleko više pažnje izazvali živopisni roditelji dvoje mladih protagonista, pa su snimljeni nastavci u kojima su dobili daleko važnije uloge, a opšti ton postao vedriji i žanrovski orijentisan prema komediji. Prvi film je veliku gledanost i zato je snimljeno deset nastavaka „Ludih godina“, svaki nastavak ima naziv ali zbog najpopularnijeg lika Žike Pavlovića svi nastavci su poznati još kao Žikina dinastija. Ovaj serijal je proslavio glumce Dragomira Bojanića i Marka Todorovića.
Vanjski linkovi
Lude godine na IMDb-ju
Valter brani Sarajevo
Naime, u centru zbivanja je Vladimir Perić Valter, slavni zapovjednik sarajevskih ilegalaca i jedan od najboljih obavještajaca bivše Jugoslavije.
IC 1915
IC 1915 (također poznat kao ESO 200-5 i PGC 12435) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 930 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Sat. Najveći prečnik je 0,60 (162 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (135 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 14. oktobra 1898. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Gruzijci
Gruzijci, najbrojniji narod kavkaske porodice naroda, koji pretežno živi u Gruziji, gdje čini oko 84% stanovništva. Preci današnjih Gruzijaca imali su svoju državu Iberiju i Kolhidu, još u prvom vijeku prije nove ere, koje su zauzimale mjesto na Kavkazu. Pretežno su pravoslavci i manjim dijelom muslimani. Gruzijci islamske vjeroispovjesti poznati su pod imenom Adžari. Gruzijski jezik pripada gruzijskoj grupi južnokavkaske porodice jezika. Gruzijaca ukupno ima oko 7.200.000, od toga u Gruziji 4.421.000, u Turskoj oko 1.500.000, u Rusiji oko 1.000.000.
Jezički srodne etničke grupe
Gruzi se sastoje od 17. jezički srodnih etničkih grupa.
Valter brani Sarajevo
Radnja
Radnja počinje u Njemačkoj 1944. godine. U podzemnom bunkeru održava se važan sastanak vojnog vrha na kojemu se objavljuje početak operacije Laufer, čiji je cilj dovesti gorivo njemačkim oklopnim vozilima na Balkanu radi početka povlačenja. Prvi je korak dovesti gorivo u Višegrad iz skladišta u Sarajevu. Ali, prvo treba onesposobiti Valtera, tajanstvenog vođu sarajevskih ilegalaca, čije ime i opis znaju samo oni koji će radije poginuti nego ga izdati.
Najljepše ljubavne pjesme
Najljepše ljubavne pjesme sedmi je kompilacijski album sarajevske pop, rok grupe Crvena jabuka. Objavila ga je izdavačka kuća Croatia Records u CD izdanju 2010. godine. Album sadrži osamnaest pjesama, koje predstavljaju pregled nekih od značajnijih radova počevši od bržih rok i pop pjesama pa sve do laganih balada snimljenih tokom do tada njihove dvadesetrogodišnje muzičke karijere. Ujedno, ove pjesme su redovni dio koncertnog repertoara Crvene jabuke. Kompilacijski album "Najljepše ljubavne pjesme" objavljen je godinu nakon njihovog studijskog albuma Volim te. Dizajn za omot albuma uradio je Nikša Martinac, a producent je bio Nikša Bratoš.
Bujakovina (Foča, FBiH)
Bujakovina je naselje u općini Foča, Bosna i Hercegovina.
Valter brani Sarajevo
Restauracija i digitalizacija
Filmski centar Sarajevo uradio je restauraciju i digitalizaciju filma 2013. godine.
Receptor prepoznavanja uzorka
Tipovi PRR i signalizacija
Na osnovu njihove lokalizacije, PRR se mogu podijeliti na PRR vezane za membranu i citoplazmatske PRR: PRR su prvi put otkriveni u biljkama. Od tada je genomskom analizom predviđeno mnogo biljnih PRR (370 u riži, 47 u arabidopsisu). Za razliku od životinjskih PRR-ova, koji su povezani sa unutarćelijskim kinazama preko adapterskih proteina, biljni PRR se sastoje od venćelijskog domena, transmembranskog, jukstamembranskog i unutarćeliskog kinaznog domena kao dijela jednog proteina.
Toll-liki receptori (TLR)
Prepoznavanje vanćelijskih ili endosomnih molekulskih obrazaca povezanih s patogenom posredovano je transmembranskim proteinima poznatim kao toll-liki receptori (TLR-i). TLR-ovi dijele tipdki strukturni motiv, ponavljanja bogatog leucinom (LRR), koji im daju njihov specifičan izgled i također su odgovorni za TLR funkcionalnost. Toll-liki receptori su prvi put otkriveni u Drosophila melanogaster i pokreću sintezu i lučenje citokina i aktivaciju drugih odbrambenih programa domaćina koji su neophodni i za urođene i za adaptivne imunske odgovore. Do sada je kod ljudi opisano 10 funkcionalnih članova porodice TLR. Istraživanja su rađena i na TLR11, a pokazalo se da prepoznaje flagelin i profilinu sličan protein kod miševa. Ipak, TLR11 je kod ljudi samo pseudogen bez direktne funkcije ili funkcionalne ekspresije proteina. Pokazalo se da svaki od TLR-a stupa u interakciju sa određenim PAMP-om.
C-tip lektinskih receptora (CLR)
Mnoge različite ćelije urođenog imunskog sistema eksprimiraju bezbroj CLR-ova koji oblikuju urođenu imunost, zahvaljujući svojoj sposobnosti prepoznavanja obrazaca. Iako je većina klasa ljudskih patogena pokrivena CLR, CLR su glavni receptor za prepoznavanje gljiva: ipak, u studijama su identifikovani i drugi PAMP-ovi kao mete CLR-a, npr. manoza je motiv prepoznavanja za mnoge viruse, gljive i mikobakterije; na sličan način, fukoza je ista za određene bakterije i helminte, a glukani su prisutni na mikobakterijama i gljivama. Osim toga, mnoge od stečenih nesamostalnih površina, npr. neoantigeni karcinoembrionskog/onkofetusnog tipa koji nose "unutrašnji izvor opasnosti"/"samostalni nesamostalni" tip patogena su također identificirani i uništeni (npr. fiksacijom komplementa ili drugim citotoksičnim napadima) ili sekvestrirani (fagocitirani ili omotani) putem imunskog sistema, zahvaljujući CLRs. Naziv lektin je pomalo pogrešan jer porodica uključuje proteine sa najmanje jednom lektinskom domenom C-tipa (CTLD) koja da je specifični tip domena za prepoznavanje ugljikohidrata. CTLD je motiv vezivanja liganda koji se nalazi u više od 1.000 poznatih proteina (više od 100 kod ljudi), a ligandi često nisu šećeri. Ako i kada je ligand šećer, treba im Ca2+ – otuda i naziv "C-tip", ali mnogi od njih čak nemaju ni poznati šećerni ligand, pa uprkos tome što nose strukturu nabora tipa lektina, neki od njih tehnički nisu "lektini" u funkciji.
NOD-liki receptori (NLR)
Za više detalja pogledajte NOD-liki receptor. NOD-liki receptori (NLR) su citoplazmatski proteini, koji prepoznaju bakterijske peptidoglikane i podižu proupalni i antimikrobni imunski odgovor. Otprilike 20 od ovih proteina je pronađeno u genomu sisara i uključuju domen oligomerizacije koji se vezuje za nukleotide (NOD-e), koji vezuje nukleozid-trifosfat. Od ostalih proteina najvažniji su: MHC klasa II transaktivator (CIITA), IPAF, BIRC1 itd. Ligandi su do sada poznati za NOD1 i NOD2. NOD1 prepoznaje molekulu koja se zove mezo-DAP, peptidoglikan sastavni dio samo Gram-negativnih bakterija. NOD2 proteini prepoznaju unutarćelijski MDP (muramil-dipeptid), koji je peptidoglikanski sastojak i Gram pozitivnih i Gram negativnih bakterija. Kada su neaktivni, NOD-ovi su u citosolu u monomernom stanju i prolaze kroz konformacijske promjene tek nakon prepoznavanja liganda, što dovodi do njihove aktivacije. NOD-ovi prenose signale na putu NF-κB i MAP kinaza preko serin-treoninske kinaze zvane RIP2. NOD-ovi signaliziraju preko N-terminalnog CARD domena za aktiviranje nizvodnih događaja indukcije gena i interakciju sa mikrobnim molekulama pomoću C-terminalnog leucinom bogatog ponavljanja (LRR) regiona. Utvrđena je interakcija i saradnja između različitih tipova receptora tipskih za urođeni imunski sistem. Otkrivena je zanimljiva saradnja između TLR-a i NLR-a, posebno između TLR4 i NOD1, kao odgovor na infekciju Escherichia coli. Još jedan dokaz saradnje i integracije čitavog imunskog sistema pokazao se in vivo, kada je TLR signalizacija bila inhibirana ili onemogućena, NOD receptori su preuzeli ulogu TLR-a. Kao i NOD-ovi, NLRP-ovi sadrže LRR na C-terminalnom nivou, koji izgleda da djeluju kao regulatorni domen i mogu biti uključeni u prepoznavanje mikrobnih patogena. Također, kao i NOD, ovi proteini sadrže nukleotidno mjesto vezanja (NBS) za nukleozid-trifosfate. Interakcija s drugim proteinima (npr. molekula adaptera ASC) posredovana je preko N-terminalnog pirinskog (PYD) domena. Kod ljudi, postoji 14 članova ove potporodice proteina (zvanih NLRP1 do NLRP14). NLRP3 i NLRP4 su odgovorni za aktivaciju inflamasoma. NLRP3 se može aktivirati i izazvati NLRP3 inflamasom pomoću ATP-a, bakterijskih toksina koji stvaraju pore, stipse i kristale. Pored navedenih molekula, koje dovode do aktivacije inflamasoma NLRP3, sklapanje i aktivaciju može izazvati i K+ efluks, priliv Ca2+, poremećaj lizosoma i ROS koje potiču iz mitohondrija. NLRP3 inflamasom je neophodan za indukciju efikasnog imunskog odgovora. NLRP3 inflamasom može biti induciran širokim spektrom stimulusa za razliku od inflamasoma NLRP4, koji veže ograničeniji broj i raznovrsnost liganada i radi u kompleksu sa NAIP proteinom. Pokazalo se da i ostali NLR, kao što su IPAF i NAIP5/Birc1e aktiviraju kaspazu-1 kao odgovor na Salmonella i Legionella.
RIG-I-liki receptori (RLR)
Do sada su opisane tri RLR helikaze: RIG-I i MDA5 (koje prepoznaju 5'trifosfat-RNK i dsRNK), koje aktiviraju antivirusnu signalizaciju, i LGP2, za koju se čini da djeluju kao dominantno-negativni inhibitor. RLR iniciraju oslobađanje upalnih citokina i interferona tipa I (IFN I).
Biljni PRR-i
Biljke sadrže značajan broj PRR-ova koji dijele izuzetnu strukturnu i funkcionalnu sličnost sa TOLL-om drozofila i TLR-ovima sisara. Prvi PRR identificiran u biljkama ili životinjama bio je protein Xa21, koji daje otpornost na gram-negativni bakterijski patogen Xanthomonas oryzae pv. oryzae. Od tada su izolovane dvije druge biljne PRR, Arabidopsis FLS2 (flagelin) i EFR (Tu receptor faktora elongacije). Identifikovani su odgovarajući PAMP-ovi za FLS2 i EFR. Nakon prepoznavanja liganda, biljni PRR transduciraju "imunost izazvanu PAMP-om" (PTI). Imunskii sistem biljaka također kodira proteine otpornosti koji liče na NOD-like receptore (vidi gore), koji karakteriziraju NBS i LRR domen i također mogu nositi druge konzervirane domene interakcije kao što je TIR citoplazmatski domen koji se nalazi u receptorima Toll-a i interleukina. NBS-LRR proteini su potrebni za imunost izazvanu efektorima (ETI).
Imunoterapija
Istraživačke grupe su nedavno sprovele opsežna istraživanja o uključivanju i potencijalnoj upotrebi imunskog sistema pacijenata u terapiji različitih bolesti, tzv. imunoterapiji, uključujući monoklonska antitijela, nespecifične imunoterapije, onkolisku virusnu terapiju, terapiju T-ćelijama i vakcine protiv raka. NOD2 has been associated through a loss- and gain- of function with development of Crohn's disease and early-onset sarcoidosis. Mutacije u NOD2 u saradnji sa faktorima okruženja dovode do razvoja hronične upale crijeva. Stoga je predloženo liječenje bolesti inhibiranjem malih molekula, koje su u stanju modulirati NOD2 signalizaciju, posebno RIP2. FDA je do sada odobrila dva terapeutika koji inhibiraju fosforilacije na RIP2, koja je neophodna za pravilno funkcioniranje NOD2, gefitinib i erlotinib. Pored toga, sprovedeno je istraživanje na GSK583, visoko specifičnom inhibitoru RIP2, koji se čini veoma obećavajućim u inhibiciji NOD1 i NOD2 signalizacije, a samim tim i ograničavanju upale uzrokovane signalnim putevima NOD1, NOD2. Druga mogućnost je uklanjanje senzora za NOD2, koje se pokazalo efikasnim na mišjim modelima u nastojanju da suzbije simptome Crohnove bolesti. Inhibitori kinaze tipa II, koji su visoko specifični, pokazali su obećavajuće rezultate u blokiranju TNF-a koji nastaje iz NOD-ovisnih puteva, što pokazuje visok potencijal u liječenju tumora povezanih s upalom.
Infekcija i karcinogeneza
Druga moguća eksploatacija PRR-a u ljudskoj medicini je također povezana sa malignim tumorima crijeva. Studije su pokazale da Helicobacter pylori značajno korelira sa razvojem gastrointestinalnih tumora. Kod zdravih osobsa infekcija Helicobacter pylori je ciljana kombinacijom PRR-ova, odnosno TLR-a, NLR-a, RLR-a i CLR-a DC-SIGN. U slučaju njihovog kvara, ovi receptori su također povezani sa karcinogenezom. Kada se infekcija Helicobacter pylori ostavi da napreduje u crijevima, razvija se u hroničnu upalu, atrofiju i na kraju displaziju, što dovodi do razvoja raka. Budući da svi tipovi PRR-a imaju ulogu u identifikaciji i iskorjenjivanju infekcija, njihovi specifični agonisti stvaraju snažan imunski odgovor na rak i druge bolesti povezane s PRR-om. Pokazalo se da inhibicija TLR2 značajno korelira s poboljšanim stanjem pacijenta i supresijom adenokarcinoma želuca.
Triskelion
mini|200px|Triskelion na zastavi ostrva Man Triskelion (gr. τρισκέλιον - tri noge) je simbol koji se sastoji od tri spirale koje se međusobno zatvaraju, tri savijene ljudske noge ili bilo koji drugi simbol sa tri simetrična nastavka.
Lingvistika
Historija
Počeci istraživanja jezika vidljivi su još u spisima drevnih kultura (klasični primjeri su indijski gramatičar Panini, Platonov dijalog "Kratil", kao i mnoštvo djela arapskih gramatika koji su usredotočili svoj interes na strukturu jezika, ponajviše na analizi i tumačenju Kur'ana). Iako u velikom broju starih kultura u većoj ili manjoj mjeri postoji izražen interes za organizaciju i porijeklo jezika, moderna lingvistika vuče korijen iz evropske tradicije koja se počela ozbiljnije oblikovati u srednjem vijeku. Razmišljanje o jeziku, kao i prve ozbiljnije gramatike i rječnici zapadne civilizacije, potiču iz doba prije 500-700 godina. Tada se i oblikovala filologija (doslovno ljubav prema riječi), disciplina koja se sada različito interpretira, ali koja je bila lingvistika tog doba, dok se u moderno vrijeme uglavnom bavi analizom tekstova (tj. negovornih izraza) i proučavanjem klasičnih tekstova. Najznačajnija imena u filologiji 18. i 19. vijeka su bili Alexander von Humboldt, Franz Boas, Max Muller, te niz drugih lingvista koji su postavili osnove komparativnom izučavanju jezika, pretežno indoevropskih, kao i zapadnim društvima "novootkrivenih" jezika sjevernoameričkih Indijanaca i drugih neevropskih civilizacijskih krugova. Krajem 19. vijeka dominirala je škola njemačkih filologa, u šali nazvana "mladogramatičari", koja je zanemarila historijsku dimenziju jezika i usredotočila pažnju na govor i govorno ostvarenje u sadašnjici. Neki među mladogramatičarima, naročito August Leskien, igrali su važnu ulogu u međunarodnoj afirmaciji pojma "srpskohrvatskog" jezika.
Moderna lingvistika počinje djelovanjem švicarskog lingvističara Ferdinanda de Saussurea. De Saussure je osnovao lingvistiku kao nauku, postavio osnovne ideje po kojim se razlikuje od starije filologije (npr. razlikovanje dijahronije od sinhronije, ili prijašnjeg, historijskog oblika jezika od modernog; jezik kao sistem i skup znakova) odnosno razvio je apstraktni metodološki aparat za proučavanje jezika kao fenomena ljudskog postojanja. Iako je djelovao prije Prvog svjetskog rata i za života objavio vrlo malo, njegovi učenici su skupili de Saussureove glavne spise s predavanja i izdali ih u knjizi naslova "Tečaj opće lingvistike", jednoj od najvažnijih lingvističkih knjiga uopće. Sa švicarskim lingvistom počinje i prevladavajuća struja u lingvistici 20. vijeka, strukturalizam ili strukturalna lingvistika. Strukturalizam su još više razvili "Pražani", tj. uglavnom ruski emigranti u Pragu poslije boljševičke revolucije, među kojim se ističu osnivač fonologije grof Trubeckoj i svestrani Roman Jakobson. U 1960tim se istaknuo američki lingvist Noam Chomsky, s radovima kojima je pokušao naći opće zakone sintakse i univerzalnu gramatiku koja bi bila, po njegovim spekulacijama, dio strukture mozga ljudskih bića.
Through the Ashes of Empires
Ovaj album označava povratak grupe njihovom originalnom žanru, groove i thrash metalu. Postigao je veći uspjeh te dobio mnogom bolje kritike od njihova prethodna dva albuma The Burning Red i Supercharger na kojima su eksperimentirali sa nu metalom. Album je najprije objavljen u UK-u jer je sjevernoamerička podružnica Roadrunner Recordsa nakon prethodnog albuma raskinula ugovor sa grupom, no zbog neočekivanog uspjeha, ponudila im je novi, te je objavljen u SAD-u 20. aprila 2004. Na bonus disku uz album su demo verzije pet pjesmi, te dva videospota.
Lingvistika
Podjela lingvistike
Lingvistika se može podijeliti na tri načina. Po prvoj, uobičajenoj podjeli, lingvistika se dijeli na:
Druga podjela navodi različite lingvističke škole i osnivače, te pristupe koji dominiraju u tim školama. Najuticajnije škole su strukturalizam, transformacijska gramatika, te funkcionalizam Andre Martineta. Taj pristup često se stavlja pod treći, dominantniji način opisa raznih polja lingvistike, kako po područjima interesa, tako i po načinu pristupa. Različita područja imaju i promjenljiv status u akademskim zajednicama: neke škole i područja su ugledne i utemeljene, dok su druge optuživane za pseudonaučnost i efemernost. Neki od dominantnih pravaca su: sociolingvistika (proučava položaj jezika u društvu, bavi se jezikom kao društvenom pojavom, važna kao grana koja proučava proces nastanka standardnih jezika), kognitivna lingvistika (spoznajni pravac u lingvistici, kombinira znanja iz psihologije i lingvistike), psiholingvistika, arealna lingvistika (proširenje dijalektologije iz prošlosti, bavi se narječjima), tekstologija (moderno proučavanje tekstualne baštine i zapisa), neurolingvistika (traži vezu jezika i spoznaja o strukturi mozga i nervnog sistema), leksikologija i leksikografija (bavi se izradom rječnika), historijsko-komparativna lingvistika (klasificira jezike po kriterijima genetske ili rodne bliskosti i udaljenosti, te daje historijski prikaz jezičkih promjena), pojedine discipline kao slavistika, romanistika i druge, a koje se bave jezičkim porodicama, matematička lingvistika, algebarska i numerička (primjenjuje matematičke metode na jezik; tu je i korpusna lingvistika koja kompjuterski analizira pojavnost pojedinih riječi i oblika u korpusu pisanih tekstova), te još neke.
Za bivše Jugoslavije, tj. za bivši srpskohrvatski jezik, moglo bi se zaključiti sljedeće: do kraja 19. vijeka stvorena su mnoga važna djela na području leksikografije (rječnici) i gramatike. Najbrojnija djela hrvatskih lingvista su od Vrančića i Kašića (1595 i 1604, respektivno), pa sve do Zagrebačke škole 1870tih. U tom periodu objavljeno je mnoštvo rječnika i gramatika. Bošnjaci su počeli svoj leksikografski rad s Uskufijom (1631). Prvu srpsku gramatiku i rječnik objavio je 1818. Vuk Karadžić, iako mu prethode neka djela iz ortografije ili pravopisa autora Save Mrkalja. Ta važna djela ne ulaze u repertoar naučnih škola filologije i lingvistike modernog doba, iako su izuzetno važna, pa čak i važnija od kasnijih opisa navedenih djela koja su dovršila ili dovršavaju modernu jezičku standardizaciju. Od kraja 19. vijeka do Drugog svjetskog rata u području proučavanja srpskohrvatskog, bila je dominantna mladogramatičarska škola, a njen najistaknutiji predstavnik je bio lingvist Tomo Maretić. U svojim gramatikama, kao i leksikografskom radu, te brojnim opsežnim studijama, zasnovao je klasični oblik tog jezika, u dobrom dijelu ugledajući se na stavove Vuka Karadžića. Srpski filolog Aleksandar Belić, najistaknutiji srpski lingvističar prve polovine 20. vijeka, dao je mnoge istaknute radove iz dijalektologije, opće lingvistike i slavistike, a njegov uticaj se protegao i na područje pravopisa, gdje je pokušao nametnuti srpsku jezičku normu na cijelom području srpskohrvatskog jezika (čak u neko vrijeme srpskohrvatskoslovenski, jer se slovenski jezik namjeravalo "utrpati u isti koš" s drugim južnoslavenskim jezicima). Uoči Drugog svjetskog rata, a najviše u 1950-im i 1960-im godinama, među hrvatskim lingvistima (Katičić, Brozović) jača utjecaj strukturalizma i sociolingvistike, koji postaju dominantni i istiskuju mladogramatičarska shvatanja. Po svojoj prirodi, strukturalizam zasnovan na djelima de Saussurea i Jakobsona, bio je moderniji i bolje pojmovno organiziran od mladogramatičarske škole da se nosi s dilemama u odnosima hrvatskog i srpskog, a kasnije i bosanskog jezika. Srpski, bošnjački i hrvatski lingvisti su posvetili svoj interes i područjima koja nemaju veze s nacionalno-jezičkim pitanjima (npr. neurolingvistici, kognitivnoj lingvistici i sl.), ali polja koja zahvataju status i stanje hrvatskog, bosanskog i srpskog jezika su, najčešće: leksikografija i historijska leksikografija, arealna lingvistika i dijalektologija, korpusna lingvistika i sociolingvistika, kao i opis standardnih jezika u svim klasičnim lingvističkim područjima, od fonetike do pragmatike.
Receptor prepoznavanja uzorka
Neurodegenerativna i metabolička bolest
PRR-ovi su također čvrsto povezani s pravilnom funkcijom neuronskih mreža i tkiva, posebno zbog njihove uključenosti u procese upale, koji su neophodni za pravilnu funkciju, ali mogu uzrokovati nepopravljivu štetu ako nisu pod kontrolom. TLR se eksprimiraju na većini ćelija centralnog nervnog sistema (CNS) i imaju ključnu ulogu u sterilnoj upali. Nakon ozljede dovode do oštećenja rasta aksona i usporavaju ili čak potpuno zaustavljaju oporavak. Druga važna struktura uključena i potencijalno iskoristiva u terapiji nakon ozljede je inflamasom. Kroz indukciju proupalnih citokina, IL-1β i IL-18, predloženo je da inhibicija inflamasoma takođe može poslužiti kao efikasan terapijski metod. Učešće inflamasoma je također istraživano u nekoliko drugih bolesti uključujući eksperimentalni autoimunski encefalomijelitis (EAE), Alzhemerovu i Parkinsonovu bolest i aterosklerozu povezanu s dijabetesom tipa II kod pacijenata. Predložene terapije uključuju razgradnju NLRP3 ili inhibiranje proupalnih citokina.
NGC 313
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Crkva prepodobnog Simeona Mirotočivog u Beogradu
mini|desno|Crkva prepodobnog Simeona Mirotočivog na Novom Beogradu Crkva Prepodobnog Simeona Mirotočivog na Novom Beogradu je hram srpske pravoslavne crkve i nalazi se na prostoru između Beogradske Arene i Palate Srbija (bivša zgrada SIV-a). Pripada Beogradsko-karlovačkoj arhiepiskopiji. Hram je posvećen srpskom vladaru Stefanu Nemanji, koga crkva slavi kao prepodobnog Simeona Mirotočivog.
Historija gradnje
Petokupolni hram prepodobnog Simeona Mirotočivog na Novom Beogradu površine je od oko 500 m2. Temelje ovog hrama posvetio je 2007. godine Patrijarh srpski Pavle. Na glavnoj kupoli je pozlaćeni krst visine oko pet metara, a četiri nešto manja krsta su na preostale četiri kupole hrama, kao i jedan na visokom zvoniku. Patrijarh srpski Irinej posvetio je 13. novembra 2011. godine zvona i krstove, koja su ovom hramu poklonile porodice Starčević, Malbašić, Rebrenović, Trifković i Petrović.
Gripa
Gripa je zarazna bolest primarno respiratornog sistema uzrokovana virusom koji se prenosi kapljicama u zraku, koje su nastale kihanjem ili kašljanjem zaražene osobe. Većina oboljelih se oporavlja u roku od sedam dana no kod starijih osoba i onih s astmom, srčanim i plućnim bolestima mogu se javiti komplikacije u obliku bronhitisa ili upale pluća.
Osim kod ljudi gripa se javlja i kod svinja, konja i još nekih sisara kao i kod nekih divljih i domaćih ptica. Neki tipovi gripe mogu se prenositi s jedne vrste na drugu. Na primjer, 1997. u Hong Kongu se soj virusa s pilića počeo prenositi na ljude.
Zbog visoke zaraznosti i širenja gripe često se pojavljuje u epidemijama, a ako se počne širiti po udaljenim krajevima svijeta (što nije rijetkost u današnjem svijetu brzih međunarodnih putovanja) naziva se pandemija. Svake godine više miliona ljudi oboli od gripe, a smrtnost je manja od jedan posto. Udruženje SAD-a za kontrolu i prevenciju bolesti računa više od 20,000 smrti u SAD-u uzrokovanih gripom. Pandemija gripe 1918.-1919.g. bila je najgora zabilježena te je ubila oko 20 miliona u svijetu.
Uzrok
desno|mini|200 px|Virus gripe povećan 70 hiljada puta Riječ influenca je naučni naziv za gripu, a dolazi od latinske riječi influentia što znači uticaj. Taj su naziv dali Italijani početkom 16. vijeka za svaku epidemiju zato što su mislili da je ona nastala zbog uticaja nebeskih tijela.
Danas naučnici znaju da članovi porodice Orthomyxoviridae, grupe virusa koji napada kičmenjake, uzrokuju gripu. Virus se sastoji od genetskog materijala ribonukleinske kiseline okruženog proteinskom ovojnicom i lipidnim omotačem iz kojeg izlaze štapići proteina hemaglutinina i neuraminidaze. Ti proteini se ponašaju kao antigeni izazivaju imunološku reakciju u čovjeku ili nekom drugom organizmu. Osim kao antigen, hemaglutinin omogućava virusu da se spoji i napadne ćeliju, a neuraminidaza omogućava virusu kretanje duž ćelije.
Tipovi virusa
Postoje tri tipa virusa gripe
Virusi gripe tipa A i B stalno se mijenjaju. Neke promjene uključuju serije genetskih promjena, koje nakon nekog vremena uzrokuju mutaciju virusa. One su najčešće i uzrokuju većinu promjena iz jedne godine na slijedeću. Druga promjena, rjeđa ali opasnija, sastoji se od promjena hemaglutinina ili neuraminidaze, te rezultira novim podtipom virusa. Virus tipa A podliježe oboma promjenama, a tipa B samo onoj prvoj. Naučnici dalje razlikuju viruse po sojevima, uglavnom nazvanim po geografskom području gdje su prvi put detektovani. Na primjer, sojevi koji su sezone gripe 2000.-2001. uzrokovali najviše bolesti bili su tip A soj Nova Kaledonija i soj Moskva i tip B soj Sišuan.
Kada osoba bude zaražena jednim sojem gripe ona na taj soj razvija imunost razvijajući antitijela. Ljudski imunološki sistem može prepoznati sojev hemaglutinin ili neuraminidazu te ga napasti pri pojavi. Antitijela mogu pružati zaštitu pri promjeni virusovog genetskog materijala, ali ne i hemaglutinina ili neuraminidaze. Tako virusi zbog čestih promjena, mogu uzrokovati nove valove upala i kod već zaraženih osoba. Naučnici nisu sigurni što uzrokuje takve promjene, no vodeća je teorija da ljudski i životinjski sojevi izmjenjuju tvari stvarajući tako novi soj. Tako soj može zaraziti čovjeka a da čovjekov imunološki sistem ne prepozna njegove antigene.
Prijenos
Virus gripe se prenosi u kapljicama izbačenim kihanjem odnosno kašljanjem. Kada osoba udahne virusom ispunjenu kapljicu, hemaglutinin na površini virusa se veže za enzime u sluznici koji se nalaze na respiratornom traktu. Enzim zvan proteaza, reže hemaglutinin na pola, što genetskom materijalu dozvoljava da uđe u ćeliju i počne se množiti. Proteaza je brojna u respiratornom i probavnom traktu, te je zbog toga gripa uzrok bolesti respiratornih puteva. 1990-ih naučnici su otkrili da virus može koristiti i plazmin (enzim kojeg ima svugdje u tijelu) da prepolovi hemaglutinin, te si tako omogućiti napadanje brojnih drugih tkiva.
Iako epidemija gripe može nastati u bilo koje doba godine, često sezona gripe počinje približavanjem zime, kada se ljudi više nalaze u grupama u zatvorenom prostoru, autobusima, podzemnim željeznicama i drugim slabo provjetravanim prostorima.
Simptomi
Gripa je akutna bolest s kratkom inkubacijom i izraženim simptomima. Nakon što virus gripe zarazi čovjeka, traje dan dva do pojavljivanja prvih simptoma kao što su grlobolja, suhi kašalj, začepljen nos, ozebline, groznica s temperaturama i preko 39 °C, bol u mišićima i zglobovima, glavobolja, gubitak apetita i opšta slabost tijela. Kod većine ljudi simptomi slabe nakon dva do tri dana, a prestaju nakon sedam dana. Ipak kašljanje i umor mogu trajati i do dva ili više sedmica.
Smrt od same gripe je veoma rijetka, ali postoji mogućnost sekundarnih infekcija. Uobičajne komplikacije su bronhitis, sinusitis i bakterijska upala pluća, koje se najčešće javljaju kod starijih osoba ili osoba sa SIDA-om ili nekom drugom bolesti imunološkog sistema.
Liječenje
Nema posebnog lijeka za gripu. Preporučeni tretman se obično sastoji od odmora i uzimanja mnogo tekućine. Neki lijekovi ublažavaju simptome gripe kao što su amantadine, rimantadine, u kapsulama te oseltamivir i zanamivir u obliku inhalanata.
Vakcina za gripu sastoji se od oslabljenih ili mrtvih virusa gripe, ili dijelova mrtvih virusa. Antigeni u vakcini stimulišu imunološki sistem da proizvede antitijela protiv tog soja te ga u ranom stadiju prepoznaje, napada i uništava. Otprilike 5 od 10 cijepljenih osoba osjeća blage, privremene simptome peckanja na mjestu uboda. Tipična vakcina sadrži antigene triju sojeva virusa, dva soja tipa A i jedan tipa B, te u zdravih osoba smanjuje rizik od gripe za 70-90%.
Preporučuje se godišnje vakcinisanje osoba starijih od 65 godina, osoba s hroničnom bolešću srca, pluća ili bubrega, dijabetičara, osoba s oštećenim imunološkim sistemom i anemijom, djece liječene aspirinom kroz duže vremensko razdoblje te žena u 2. i 3.mj. trudnoće.
Pandemije
Stručnjaci smatraju da svi virusi gripe potječu od virusa u divljim patkama i ostaloj vodenoj peradi. Neki od tih virusa su prešli na ljude prije mnogo hiljada godina. Historičari su pronašli epidemije gripe u Evropi 1510, 1557. i 1580. Epidemija 1580. se također proširila u Afriku i Aziju postavši prva poznata pandemija. Pandemije su se pojavljivale periodično: 1729.-1730., 1732.-33., 1781.-82., 1830.-31., 1833., 1889.-90. Ova zadnja, zvana Ruska gripa (zato što je u Evropu stigla s istoka), prva je detaljno opisana pandemija. U 20. vijeku pandemije su se javile 1918.-19., 57.-58., 68.-69., a zdravstvene organizacije očekuju nove pandemije slijedećih godina. Pandemija 1918.-1919., je najdestruktivnija u modernoj historiji. Počela je krajem prvog svjetskog rata i uzrokovala 20 miliona mrtvih, dvostruko više nego sam rat. Gdje je počela nije sigurno, no sumnja se da je počela u Španiji zbog prvih većih uticaja u toj zemlji. Bolest je bila izuzetno smrtonosna, a umirale su i osobe u dobi od 20-40 godina što je neobično za gripu.
Istraživanja
mini|desno|Naučnik istražuje virus gripe Tokom 1890-ih i 1910-ih naučnici su shvatili da mikroorganizmi uzrokuju bolesti. Većina istraživanja se fokusiralo na bakterije koje su vidljive pod svjetlosnim mikroskopom i mogu se izolirati filtrima. No tehnologija u ono vrijeme spriječavala je identifikaciju uzročnika bolesti malih kao što su virusi.
1890-ih njemački bakteriolog Richard F.J. Pfeiffer je izjavio da je našao uzročnika gripe, bakteriju Haemophilius influenzae. Daljnja istraživanja pokazala su da ta bakterija nije prisutna u svim zaraženim osobama te se zaključilo da je ona samo uzročnik sekundarnih infekcija. Dugo se mislilo da se gripa javlja samo u ljudi dok oko 1930. američki bakteriolog Richard E. Shope nije pokazao da je moguć prijenos bolesti sličnoj gripi s jedne svinje na drugu. Od tada se u svrhe istraživanja gripe koriste životinje.
1933. engleski ljekari Wilson Smith, Christopher H. Andrewes, i Patrick P. Laidlaw su filtrirali mogućeg uzročnika iz sline zaražene osobe te ga ubrizgali u lasicu. Kako je lasica pokazivala simptome gripe dokazano je da je izolirano tijelo uzročnik gripe. Kasnija istraživanja pokazala su da je to bio virus tipa A, te su 1940. i 1950. izolirani tipovi B odnosno C.
1941. naučnici su pokazali da se vakcinom može kontrolisati bolest gripe, a prve vakcine su razvijene radi zaštite vojnika tokom drugog svjetskog rata, no zbog nečistoća su uzrokovale groznicu, glavobolje i slične posljedice. S današnjom tehnologijom vakcina je gotovo bez nečistoća te tako uveliko smanjuje moguće simptome.
Uprkos svim poboljšanjima, proizvodnja vakcina protiv gripe ostaje izazov, te ni današnje vakcine ne pružaju 100% zaštitu, a mogu i ne imati nikakva uticaja zbog promjene samog virusa. Neki naučnici smatraju da vakcine neće nikada moći kontrolisati gripu te rade na izumu lijeka koji liječi bolest nakon pojave prvih simptoma. Dok se ne pronađe lijek naučnici se nadaju da će identifikacija i prijave novih sojeva na vrijeme pomoći da se smanje epidemije i smrt od gripe.
Stator
desno|mini| Slika jednog od prvih [[Električni generator|generatora (u sredini). Desno od njega je tabla sa instrumentima i kontrolama. Frankfurt 1891.]] mini|Rotor (dolje lijevo) i stator (gore desno), glavni dijelovi elektromotora mini|Stator elektromotora bez četkica (iz ventilatora za hlađenje komponenti računara). mini|Namotaji statora jednog hidrogeneratora.
Stator je nepokretni dio električnih mašina (elektromotora, generatora).
U statoru se stvara pobudni magnetni fluks (ili magnetni tok, oznaka
Φ
Kada se kroz namotaje statora propušta istosmjerna struja stvara se statorska magnetno-pobudna sila i statorski fluks. Pošto je struja istosmjerna i statorski fluks je nepomičan. Kod sinhronih mašina namotaj statora je polifazni, a kroz namotaje rotora prolazi istosmjerna električna struja. Broj polova na statoru kod ovih mašina jednak je broju polova na rotoru. Način izrade je sličan za većinu izvedbi, najznačajnija razlika je u broju polova, od najmanje dva do preko sto.
Žljebovi statora indukcionih motora konstruišu se slično statoru sinhronih mašina.
Električne mašine se najčešće hlade spontanim otpuštanjem toplote preko kućišta u okolinu. Hlađenje se može pospješiti ugradnjom lopatica na osovini rotora za bržu cirkulaciju zraka, izradom rebara na kućištu radi povećanja površine za prenos topline i sl. Efikasniji sistemi hlađenja namotaja statora sastoje se od hladnjaka u kojem medij za razmjenu topline može biti voda, ulje ili neki drugi pogodan fluid.
Na kućištu električnih mašina obavezno se postavlja pločica koja sadrži, između ostalih, slijedeće podatke:
Zanimljivosti
Univerzalni motor je kolektorski motor sa serijskom pobudom koji može raditi i na istosmjernu i na naizmjeničnu struju. Njegova konstrukcija je vrlo jednostavna, kompletno magnetno kolo je izrađeno od tankih limova. Ima male dimenzije i veliku brzinu vrtnje tako da je njihova primjena rasprostranjena u aparatima za domaćinstvo i sl.
Mašine istosmjerne struje su skuplje, teže se održavaju i imaju kraći vijek trajanja od električnih mašina koje rade na jednosmjernu struju. To su razlozi da se i generatori istosmjerne struje potiskuju iz upotrebe a zamjenjuju ih poluprovodnički ispravljači.
Amantini
mini|300px|Mapa sa približnim razmještajem plemena i gradova u antičko doba na jugozapadnom balkanu
Amantini su bili pripadnici antičkog plemena Ilira. Pružali su žestok otpor rimskim osvajanjima. Teritorije Amantina su bile u blizini antičkog naselja Sirmium (današnja Sremska Mitrovica, u Vojvodini, Srbija) a naseljavali su i područja mnogo južnije od tog mjesta, pošto je tamo utvrđeno postojanje njihovog naselja pod imenom Amantia. Ostaci ovog naselja nalaze se u južnoj Albaniji oko 30 kilometara istočno od Valone.
Najraniji historijski izvor koji je pomenuo ovo antičko pleme je bio je Pseudo-Skilaks, grčki putopisac iz IV-III stoljeća p. n. e. Naime, opisao je Ilire koji su, prema njemu, naseljavali područje jadranske obale od Liburnije do Epirusa, gdje su Bulini bili najsjevernije od ilirskih plemena a Amantini najjužnije. On je još naveo i slijedeće: "...narod Orikuma živi na području zvanom Amantija; a Amantini, koji dosežu dovde, su bilionski Iliri.." Vjerovatno su Amantini i Bilioni imali odnos političke zajednice - koinon (grčki: κοινό - liga, savez).
Stefan Vizantijski (grčki: Στέφανος Βυζάντιος - Stéphanos Byzántios), bizantijski pisac iz VI stoljeća, navodi da su Amantini tvrdili da vode porijeklo od Abanta iz Eubeje, koji se naselio na navedeno područje nakon trojanskog rata.
NGC 6446
NGC 6446 (također poznat kao MCG 6-39-18 i PGC 60825) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 311 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Herkul. Najveći prečnik je 0,70 (63 hiljade sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (54 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 9. jula 1864. godine.
Vaznesenjska crkva u Beogradu
mini|desno|Vaznesenjska crkva u [[Beogradu]] mini|desno|Crkva na [[Uzašašće|Spasovdan (slava hrama i Beograda), 6. juna 2019.]] Vaznesenjska crkva ili Crkva Vaznesenja Gospodnjeg u Beogradu je hram srpske pravoslavne crkve, u ulici admirala Geprata. Pripada Beogradsko-karlovačkoj arhiepiskopiji.
Crkva je podignuta 1863. godine, osveštao je beogradski mitropolit Mihailo. Nalog za njenu izgradnju dali su 1860. godine knez Mihailo Obrenović i mitropolit Mihailo, a podignuta je dobrovoljnim prilozima mnogih Beograđana. Planove su izradili Pavle Stanišić i Jovan Ristić, građevinske radove su obavili Josip Štok i Ferdinand Stavenov, a preduzimač je bio Koča Z. Popović. Crkva je oblikovana u duhu tada vladajućeg romantizma, po ugledu na stare srpske manastire, prije svega Ravanicu. U početku je služila i kao vojna crkva jer se nalazila u blizini vojnih objekata.
Prve ikone je naslikao slikar Nikola Marković 1864. godine, ali je kasnije ikone slikao Stevan Todoroviću, koji je ovaj poduhvat završio 1881. godine. Prvobitne zidne slike Nikole Markovića ustupile su mjesto novim kompozicijama Andreja Bicenka nakon obnove 1937. godine. Crkva ima bogatu riznicu sa zbirkom ikona, starih knjiga, zlatarskih dijela i drugih premeta iz 19. vijeka.
Crkva je posvećena Vaznesenju Gospodnjem (Spasovdan). Teško je oštećena u bombardovanju Beograda (1941. i 1944.) kada je poginuo veliki broj ljudi. U dvorištu pored crkve nalazi se spomenik u obliku krsta, u spomen na poginule. Svake godine na crkvenu slavu Spasovdan, nakon liturgije, polazi tradicionalna spasovdanska (slava Beograda) litija, koja se kreće ulicama Beograda do Saborne crkve i nazad, do Vaznesenjske crkve.
U septembru 2013. godine je svečano proslavljena 150. godina postojanja crkve.
Američka deklaracija nezavisnosti
mini|300px|Kopija Deklaracije iz 1832. Američku deklaraciju nezavisnosti potpisalo je 13 tadašnjih kolonija Kraljevine Velike Britanije u Novom svijetu, čime su proglasile svoju nezavisnost i objasnile razloge za to. Drugi Kontinentalni kongres potvrdio ju je 4. jula 1776. i taj dan u Sjedinjenim Američkim Državama slavi se kao Dan nezavisnosti. Velika Britanija priznala je nezavisnost svojih bivših kolonija 3. septembra 1783.
Tekst deklaracije
Deklaracija počinje sljedećim odlomkom:
The Soft Parade
The Soft Parade četvrti je album grupe "The Doors" izašao u julu 1969. godine.
Na ovom albumu grupa je gotovo u potpunosti prigrlila komercijalniji pop što je vidljivo u pretjerano orkestriranim aranžmanima i pjesmama "Tell All the People" i "Touch Me". Zbog navedenog razloga većina kritičara smatra ovaj album najgorim albumom grupe "The Doors". Međutim, ne može se ovaj album u potpunosti odbaciti budući da se na njemu nalazi pjesma "Wild Child", koja je jedna od najrokerskijih pjesama grupe i tradicionalno još jedna "epska" pjesma The Soft Parade koja zatvara album.
Postoje i drugi pogled na ovaj album. Za početak pjesma "Soft Parade" je ozbiljni konkurent za najbolju Doors "stvar". Pjesma je kompleksno umjetničko djelo koje ima svoj uvod, zaplet, vrhunac i rasplet. Jednostavno rečeno, ovom izvedbom Jim Morrison je izrazio svoju poremećenu unutrašnjost koja je posrnula pred društvenim i medijskim, te posebno legalnim i sudskim, ratnim utvrdama. Ako ste ikad mogli čuti Morrisona u istinskoj, suicidalnoj melanholiji, onda je to Soft Parade. Mnoge stvari se mogu optužiti da imaju izrazit pop feeling, što definitivno nije krivnja Doorsa već manadžera benda. Kao prvo, CD Essential Rarities i mnoga druga post mortem izdanja daju nam u uvid kako su Doorsi imali mnogo boljih i ozbiljnijih stvari kao što su Orange County Suite, I Will Never Be Untrue, Summertime, Mystery Train i mnoge druge. Umjesto spomenutih, tu su se našle stvari tipa Do It, Tell All the People, Wishful Sinful. Drugi razlog zašto se čini da je album orijentiran ka pop stilu je komercijalizacija orkestralne muzike. Međutim, neke stvari odlično koriste pratnju orkestra. To je jednostavno bit Doorsa, inteligentna i očaravajuća fuzija kaleidoskopskog ljudskog iskustva ovog čudnog svijeta. Oslobodite se vi plastični vojnici i izađite iz te nečujne parade.
Singlovi
Sa prva tri albuma The Doorsi objavljuju po jedan singl sa svakog, dok se na The Soft Parade nalazi sveukupno četiri:
Raduša (planina)
Raduša je planina u Bosni i Hercegovini.
Nalazi se između Vukovskog polja i doline rijeke Vrbas, a najviši vrh planine je Idovac na 1956 metara nadmorske visine. Raduša predstavlja prirodnu granicu između Hercegovine i Bosne. Građena je pretežno od trijaskih krečnjaka i dolomita.
Granice planine Raduše čine Vukovsko polje na sjeverozapadu, Zahum prolaz (1224 m) i južno je sliv rijeke Rame) sa velikim umjetnim Ramskim jezerom, planina Stožer (1758 m) na sjeverozapadu i prevoj Makljen (1123 m) na istoku. Prevoj Makljen je veza između doline rijeke Vrbas i doline rijeke Neretve. Na Raduši, u neposrednoj blizini vrha Idovac, postoje dva manja jezera: Idovačko i Malo jezero.
Raduša ima specifičan tip planinske, alpske klime, s umjereno toplim ljetima, dok su zime hladne i bogate snijegom s višegodišnjim prosjekom od preko 80 cm, više od 120 dana. Na planini je, sa svojim kapacitetom liftova, jedan od većih skijaških i zimsko-turističkih centara u Bosni i Hercegovini.
Dragana Mirković
Dragana Mirković (rođena 18. januara 1968) srbijanska je pjevačica pop-folk muzike. Jedna je od najvećih balkanskih zvijezda svog žanra i uopšte,   te sa skoro 10 miliona prodatih nosača zvuka i slike najprodavanija pjevačica 1990-ih na prostoru bivše Jugoslavije (plus Bugarska), ali i najprodavanija pjevačica 1980-ih (uz Lepu Brenu). Popularna je kako u svojoj tako i u susjednim zemljama, te jedina srbijanska pjevačica koja je rasprodala koncerte na velikim stadionima u Bugarskoj, Rumuniji i Bosni i Hercegovini; također predstavlja jedinu srbijansku pjevačicu koja je održala veći solistički koncertni nastup u Turskoj. Poznata je i po originalnim, skupim i domišljatim videospotovima te zahtjevnim koreografijama u stilu Janet Jackson. Imala je uloge u tri filma, od kojih je najpoznatiji Slatko od snova (u kojem je bila glavna uloga). Televizija "DM Sat" sa sjedištem u Požarevcu je u njenom vlasništvu. Ugledni američki časopis Billboard objavio je tekst gdje je Mirković nazvana "srbijanskom Madonnom ili Lady Gagom", a mediji je nazivaju i "kraljicom srbijanske estrade" ili "lučetom iz Kasidola", pa je svoj album iz 2006. godine nazvala Luče moje. Živi u Beču s porodicom.
Biografija
Rođena je 18. januara 1968. u Požarevcu. Odrasla je u šestočlanoj porodici u Kasidolu, mjestu blizu Požarevca.
Sa muzikom se upoznala zahvaljujući svom djedu Dragutinu, kojeg je slušala kada je svirao harmoniku. Sa pet godina naučila je svoju prvu pjesmu, "Devojka sokolu zulum učinila". Njen muzički talenat je uskoro primijećen, jer je učestvujući na lokalnim takmičenjima privukla pažnju utjecajnih ljudi iz Diskosa koji su joj dali ponudu da snimi ploču.
Završila je srednju trgovačku školu.
Dugo vremena je bila u vezi sa Zoranom Bašanovićem (koji je bio i njen menadžer), ali se kasnije udala za Tonija Bjelića – poslovnog čovjeka koji živi u Beču, te rodila dvoje djece: Marka (2001) i Manuelu (2002). Nakon udaje se povukla na određen period iz javnosti. Nakon četiri godine pauze snimila je album za povratak, Trag u vremenu (2004). Tokom karijere imala je šest održanih solističkih turneja i prodala je 1,5 miliona ulaznica (ovo je manje jedino od Lepe Brene).
Muzički počeci i prva ploča
Prvi album izdala je aprila 1984. sarađujući sa Novicom Uroševićem. Njen talenat kod publike bio je primijećen od početka, što dokazuje činjenica da je prvijenac prodat u 160.000 primjeraka. Prvi televizijski nastup imala je krajem 1984, u emisiji Novogodišnja folk parada; nastupila je sa 12 tada najviše popularnih pjevača folk muzike. Sljedeće, 1985. godine, izdala je drugi studijski album – također u saradnji sa Uroševićem; publika je album prihvatila isto tako dobro kao i debi album.