cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magija (Srednja zemlja)
Prirodni zakoni
Proročanstva se ispunjavaju u Srednjoj zemlji: Boromir i Faramir imaju "vidovite snove" o Prstenu moći i Polušanu, Glorfindel predviđa način smrti Vješca-kralja, a i Melijana Maja i njen naslednik Elrond su poznati po "daru predviđanja", koji im dozvoljava da vide i osjete ono što će se tek dogoditi. Mandos je prorekao Proročanstvo sjevera i Kob Noldora. Bilo koja zakletva koja se zaklinje imenom Iluvatara i Valara također budi magiju određene vrste, kao Feanorova strašna zakletva:
U indeksu Povratka kralja, "čarobnjaštvo" je opisano kao "magija jedne vrste, popularno pripisana Istarima."
Iluvatarova božanska moć, kao stvaranje živih bića, intelingencije i pomjeranje Valinora u drugu dimenziju, može biti smatrana magijom.
Magija također ima efekta i na sam svijet: u Eregionu kamenje govori govori o Vilenjacima koji su nekada živjeli tu (animizam).
Magični predmeti i konstrukcije
Durinova vrata Morije su glavni primjer: vrata sama postoje u svijetu i potpuno su stvarna, ali mjesečeve rune i njihov odgovor na lozinku su magični. Mjesečeva slova, otkrivena od strane Elronda na Torinovoj mapi Samotne planine su davala upustva za otvaranje tajnih vrata. U Hobitu, vilenjački kralj Mrke Šume, Tranduil, koristi "magična vrata" da čuva svoju palatu.
Palice pet čarobnjaka, Istarija, su također objekti magije, i dio su moći čarobnjaka, koji ih koriste na svojim putovanjima.
Vilenjački i Numenorejski mačevi nisu samo vješto iskovana oružja, već često posjeduju magična svojstva, kao što mač Žalac svijetli plavo kad su Orci u blizini. Frodovo staklo i Semova kutija, koje im je dala Galadrijela, su također magična.
Sarumanov glas također spada u ovu kategoriju, as zbog svog hipotičkog i obuzimajućeg dejstva.
Čini i rituali
U Družini prstena, Tolkin piše kako Gandalf koristi magiju da razbukta vatru, stvori svijetlost, blagoslovi ponija Bila "riječima blagoslova i zaštite", kako Gandalf činima zatvara vrata Dvorane Mazarbula i kako magijom lomi most Kazad-duma .Gandal također kaže Frodu da mu "nije mi bilo teško da pročitam tvoj u i sjećanja", a Aragorn i Glorofindel su sposobni da odmah procijene ozbiljnost Frodove rane i da je djelimično izliječe prostim dodrom. U Dvije kule, Gandalf upotrijebi magiju da razoruža Aragorna, Legolasa i Gimlija, da snagom glasa odvrati Sarumanena od povlačenja i da mu polomi palicu. Saruman također može da stvara iluzije. U Povratku kralja, Gandalf koristi "snop bijele svijetlosti" da otjera Nazgule. Vještac-kralj od Angmara je poznat kao mračni volšebnik, a Galadriel koristi svoje ogledalo da prikaže scene iz budućnosti, prošlosti i sadašnjosti. U Silmarilionu, Beren i Lutijena mijenjaju oblik kako bi ušli u Angband, Melijana Maja stavar magičnu barijeru oko Dorijata, a Finrod Felagund činima sakrije svoj identitet od Saurona.
Magija ne dolazi iz jednog izvora i veoma je neslična. Galadrijela govori o razlici:
Mimar Sinan
desno|mini|200px|Mimar Sinanu, bista, [[Ankara]] Mimar Sinan (osmanlijski turski: معمار سينان; turski: Mimar Sinan; 15. april 1489. - 17. juli 1588.) je bio glavni osmanlijski arhitekta (turski: mimar) i građevinski inžinjer za sultana Sulejmana I, Selima II i Murata III. Bio je odgovoran za izgradnju više od 300 velikih objekata i drugih skromnijih projekata poput škola. Njegovi šegrti su kasnije izgradili džamiju sultana Ahmeda u Istanbulu i Stari most u Mostaru.
Kao sin klesara, brzo je stekao tehničko obrazovanje i postao vojni inžinjer. Kao janjičarski komandant, usavršavajući svoje arhitektonske i inženjerske vještine, postao je stručnjak za izgradnju puteva, mostova, utvrđenja i vojnih objekata. U pedesetoj godini života imenovan je za glavnog kraljevskog arhitektu primjenjujući tehničke vještine koje je stekao u vojsci na stvaranju lijepih vjerskih i građanskih objekata svih vrsta. Na ovoj dužnosti ostao je skoro pedeset godina.
Njegova najpoznatija remek djela su džamija Selimija u Edirni i Sulejmanija džamija u Istanbulu. Vodio je opsežnu državnu službu i obučio mnoge asistente koji su se istakli u izgradnji prelijepih objekata kao što su Sedefkar Mehmed aga koji je izgradio džamiju sultana Ahmeda i Mimar Hajrudin koji je izgradio Stari most. Smatra se najvećim arhitektom klasičnog perioda osmanlijske arhitekture i upoređivan je sa Mikelanđelom, njegovim savremenikom na Zapadu. Mikelanđelo i njegovi planovi za baziliku svetog Petra u Rimu su bili dobro poznati u Istanbulu, budući da su Leonardo da Vinci i on bili pozvani 1505. godine u Istanbul kako bi nacrtali plan za most preko Zlatnog roga. Radovi Mimara Sinana su među najuticajnijim građevinama u historiji.
Život
Prvu Sinanovu biografiju napisao je turski književnik i slikar Mustafa Sai Çelebi, savremenik i lični prijatelj Sinanov. Ova biografija pojavila se odmah nakon Sinanove smrti, 1588. godine. U njoj se kaže da je Sinan rođen u Kajseriji u Kapadokiji. Po različitim izvorima tvrde da je porijeklom Armenac, Albanac ili Grk.
Prema podacima B. Zluga, s kojima se slažu i podaci E. Eglia, nije poznat tačan datum Sinanovog rođenja ni dolaska u Istanbul. Sa najviše vjerovatnoće uzima se da je rođen 1490. ili 1491. godine. Već 1516. godine sudjeluje kao građevinski radnik u vojnom pohodu na Egipat. O sljedećih pet godina nema pouzdanih podataka. Godine 1521. nalazi se sa vojskom sultana Sulejmana, kad ona zauzima Beograd, a naredne, 1522. g. nalazi se sa vojskom u pohodu na Rodos. Tada u janjičarskoj vojsci dobija titulu „sekban konjanik“, (rod janjičarske vojske koji u sastavu ima lovačke pse). Godine 1526. učestvuje u bici kod Mohača i u zauzimanju Ugarske, a 1529. sa sultanovom velikom armijom, nalazi se pod Bečom. Sljedećih godina je, najvjerovatnije, sa sultanovom vojskom u Srednjoj Evropi, ali o tome nema sigurnih podataka. Godine 1534. i 1535. učestvuje u osvajanju Persije i Mesopotamije. U ovom pohodu, prema podacima B. Zluga, Sinan u jednom napadu kod Vanskog jezera dobija zadatak da izgradi flotilu malih ratnih lađa, što uspješno izvršava. Nakon završetka persijske vojne postavljen je za „hasekiju“ (služba dvorskog vrtlara). Nakon ovoga, sudjeluje u još nekoliko ratnih pohoda. S njim u vezi je za nas značajan podatak o gradnji mosta preko rijeke Pruta u pohodu na Rumuniju 1538. godine. Ovaj zadatak Sinan je izvršio za deset dana. Na sultanovom dvoru postojala je u to vrijeme služba i titula glavnog arhitekta, koju je do 1536. g. vršio Adžem Ali, porijeklom persijanac. Poslije njegove smrti, između 1536. i 1539. godine, mjesto glavnog arhitekta bilo je nepopunjeno. 1539. godine, po podacima B. Zluga, ukazala se potreba za izgradnjom turbeta (mauzoleja) umrlom velikom veziru Ajas-paši. Tadašnji veliki vezir Lufti-paša izjavljuje da za ovaj posao ne postoji vještiji arhitekt od Hasseki Sinan subaše, koji se nalazi u janjičarskoj vojsci, te mu preko komandanta janjičara nudi titulu glavnog arhitekta Turskog Carstva. Ovu dužnost je od tada vršio Sinan, neprekidno, do svoje smrti 1588. godine.
Iz ovih podataka se vidi da se Sinan i u janjičarskoj vojsci bio pročuo kao dobar graditelj. Istina, iz podataka o njegovom napredovanju kao janjičara, uočava se više težnja za običnom vojničkom karijerom: on je 1522. g. „sekban konjanik“, poslije Mohačke bitke 1526. dobija titulu kapetana pješadije, i tek 1534. g. pominje se kao šef nekog odjeljenja građevinara. U toku ovog perioda, prije i poslije 1534. godine, vršio je razne tehničke dužnosti, među kojima su građevinski zadaci bili samo jedan dio u sklopu mnogo širih zadataka koje je vojno ratovanje postavljalo pred njega. Međutim, činjenica da je 1539. postavljen za glavnog arhitekta na dvoru sultana Sulejmana govori da je Sinan u vojsci bio savladao ne samo inženjerske vještine u izgradnji mostova, puteva i utvrđenja nego da je bio već izgradio i takva djela koja su prvenstveno arhitektonska.
Arhitekt na dvoru imao je prije svega dužnosti koje su mu nalagale gradnju sakralnih i javnih objekata. Kad je izbor pao na Sinana, a ne na nekog od učenika ranijeg glavnog arhitekte, jasno je bilo da se on već ranije bio okušao i na takvim poslovima, iako iz njegove vojničke karijere proizlazi da je do tada najveći broj njegovih radova bio inženjersko-tehničke prirode. Zbog toga, period Sinanovog rada u janjičarskoj vojsci ostaje za nas u najvećoj mjeri nepoznat. Iz poznatih biografskih podataka, koristeći se do danas najvjerodostojnijim izvorima, vidi se da se u Sinanovom radu mogu jasno uočiti dva vremenska odsjeka vezana za njegovu građevinsku djelatnost: prvi, u janjičarskoj vojsci, od 1516. do 1539. godine, i drugi, na sultanovom dvoru, od 1539. do 1588. godine.
Rad
mini|desno|250px|[[Karađozbegova džamija u Mostaru je napravljena po projektu Mimar Sinana]] Iako su objekti nekih džamija ujedno i najznačajnija Sinanova arhitektonska djela, ipak se po vrijednosti veoma razlikuju. Ove razlike prema arhitektonskoj i konstruktivnoj tehničkoj vrijednosti nisu vezane samo za vrijeme nastanka, odnosno za period u kome se Sinan formirao kao arhitekt (za razliku od njegovog ranijeg inženjerskog djelovanja u vojsci), nego i za značaj džamije ili, bolje reći, za značaj njenog utemeljivača. Između mnogobrojnih realizacija džamijskih građevina možemo izdvojiti one iz Sinanovog ranog perioda, kod kojih je uočljivo da se on tek formira kao umjetnička ličnost. Poslije dolaze Sinanove velike džamije u Istanbulu i Jedrenu, njegova remek-djela. Napokon, istovremeno sa svojim najvrednijim građevinama, koje su značajne za opštu arhitekturu njegovog doba, Sinan gradi i takve džamije koje se, ni po konstruktivnom rješenju, ni po kompoziciono-prostornim vrijednostima, ne mogu ubrajati u velika arhitektonska djela. Ali, bez obzira na veoma različite vrijednosti mnogobrojnih Sinanovih džamija iz dugotrajnog vremenskog perioda od pola vijeka, između 1537. do pred njegovu smrt 1588. godine, kod svih ovih gradnji može se uočiti prisutnost Sinanove umjetničke ličnosti. Da bismo mogli dobiti jasnu sliku o razvitku Sinana kao arhitekta, zadržaćemo se na njegovim karakterističnim džamijskim građevinama, kako iz vremena njegovog početništva, tako i iz vremena njegove umjetničke zrelosti.
Sinanu se pripisuje izreka da je Hasseki Hurrem džamija njegovo šegrtsko djelo, Šehzade džamija – kalfinsko, a džamije sultana Sulejmana i sultana Selima II – majstorska ostvarenja. Pa prema tome će i biti izvšena podjela perioda njegovog razvoja, na:
-	Šegrtski period (do 1550. godine) -	Kalfinski period (od 1550. do 1570. godine) -	Majstorski period (od 1570. godine do svoje smrti).
Šegrtski period (period do 1550. godine)
U ovom periodu Sinan nastavlja tradicionalni stil osmanske arhitekture, ali on postepeno počinje eksperimentisati na raznim mogućnostima, jer, za vrijeme njegove vojne karijere imao mogućnost da pročava arhitektonske monumente u osvojenim gradovima Evrope i Bliskog istoka.
Sinan dobro upoznaje seldžučku i ranoosmansku arhitekturu, a isto tako i bizantijsku, zahvaljujući svom dugogodišnjem radu na najvećoj srednjovjekovnoj crkvi Aja Sofiji, tom veličanstvenom djelu Antemija i Isidora, gdje je postignuta uspješna kombinacija bazilike i centralnog plana, Mimar Sinan je uočio nedostatke bazilike i uspio ostvariti prostor sa jasnim, preglednim i jedinstvenim prostorom koji u sebi imaju neki svečani duh. Mnogi istraživači njegovog djela složili su se da niko nije od nastanka Aja Sofije pa do danas tako studiozno upoznao sve njene estetske, i konstruktivne, te strukturalne elemente.
Za ovaj period važno je pomenuti tri džamije – džamiju Husrev-paše u Alepu i Hasseki Hurrem i Šehzade džamiju u Istanbulu.
Kalfinski period (period od 1550. do 1570. godine)
Kada je 50-ih godina sultan Sulejman Veličanstveni stigao do vrhunca svoje moći, htio je da izgradi monument koji će se isticati ne samo svojom veličinom, nego i drugim odlikama u odnosu na druge. Taj posao povjerio je svom glavnom arhitekti Sinanu, koji će od tog napraviti pravo remek-djelo – kompleks Sulejmanija.
Pored Sulejmanije, Sinan je u ovom periodu napravio veliki broj drugih objekata, među kojima se izdvajaju – Džamija velikog admirala Sinan-paše, Džamija Kara Ahmet-paše, kao i Rustem-pašina džamija u Istanbulu.
Majstorski period (period od 1570. godine do svoje smrti)
Konačno 1569. Sinan je po narudžbi novog gospodara Selima II počeo svoje remek-djelo, sintezu svih ranijih traženja i eksperimentisanja, čudesnu Selimiju u Jedrenu. Sve su njegove najbolje osobine rasplamsane do vrhunca u ovom djelu njegove duboke starosti od preko osamdeset godina. Tu je na vrhuncu njegova drska smjelost ideja, nepogrješivi konstruktorski osjećaj, savršena sigurnost realizacije i lucidnost u potpunom usaglašavanju i najkrupnijih i najsitnijih detalja u jednu veličanstvenu cjelinu, koja je do te mjere savršena da ponekad djeluje neljudski i vanzemaljski.
Da bi se potpunije prikazao Sinanov razvoj, treba prikazati još tri vezirske džamije iz Sinanovog opusa u Istanbulu. Ove građevine potiču iz posljednjeg perioda Sinanove djelatnosti. On je imao gotovo 90 godina kad je dovršio džamiju velikom veziru Mehmed-paši Sokoloviću, koju je on sam smatrao jednom od svojih najboljih ostvarenja. Druge dvije, Šemsi Ahmed-paše i Kilič Ali-paše, po dimenzijama su manje, pa se po tome mogu porediti sa prve dvije Sinanove džamije, Husrev-pašinom u Alepu i Hasseki Hurrem u Istanbulu. Poređenje ostaje zaista samo na veličini građevina, dok sve druge vrijednosti ovih dviju posljednjih Sinanovih džamija govore o velikom i zrelom arhitektu. Obje ove džamije dovršene su 1580. godine. Iz pregleda Sinanovih džamija proizlazi da Sinanova starost nije umanjivala ni njegovu aktivnost, ni vrijednost njegovih djela. Naprotiv, svoja remek-djela ostvario je u poznim godinama života: džamiju Sulejmaniju – kad mu je bilo 66 godina, Selimiju – kad je bio starac od 84 godine, a kad je bila dovršena džamija Mehmed-paše Sokolovića imao je punih 88 godina.
Zaključak
Život Mimara Sinana je jedan uzbudljiv i sadržajan roman, ali to je neineresantno spram njegovih brojnih djela od kojih je svako jedan novi hrabri i samosvjesni pokušaj, eksperiment i uspjeh. Gradio je do duboke starosti, kao glavni dvorski ili državni arhitekt za dva velika sultana, Sulejmana Veličanstvenog i Selima II, u jednom moćnom i bogatom carstvu što je bila sretna mogućnost da rasplamsa svoj raskošni i neobuzdani istraživački genije i stvori toliko veličanstvenih djela što je dovoljno za više generacija.
„Koristeći pri realizacijama veštinu velikog broja najprobranijih majstora, dovođenih iz svih delova prostranog Osmanskog carstva, postigao je upečatljiv i lako prepoznatljiv sopstveni monumentalni izraz koji je označio ne samo vrhunac turske umetničke renesanse i, šire gledajući, celokupne islamske umetnosti njegovog doba, nego je preko vaspitanika njegove škole, taj klasični stilski izraz još celo jedno stoleće snažno uticao na monumentalnu umetnost islamskog mediteranskog sveta“.
U tom njegovom, sopstvenom, stilskom izrazu koji je razvio tokom svoje djelatnosti, mogu se uočiti neke odlike, kao što su: - stepenasta igra kupola i polukupola koje formiraju dinamičku i piramidalnu kompoziciju;
- proporcioniranje objekata posljedica je korišćenja mističnog značenja brojeva, zakonitosti matematike i korištenja standarda;
- svi elementi džamije su raščlanjeni i svaki dio djeluje posebno, ali stvaraju utisak cjelovitosti i imaju jedinstvenu kompoziciju;
- dijelovi arhitektonske kompozicije, kako na fasadi (portal) tako i u unutrašnjosti (mihrab, minber) imaju naglašenu visinu;
- nenametljiva arhitektonska plastika, kako na fasadama, tako i na elementima enterijera, precizno obrađena, ali smišljeno raspoređena s ciljem isticanja arhitektonskih vrijednosti;
- izvučeni mihrab iz vanjske mase zida, koji je i posebno pokriven;
- džamije su uvijek centralni objekti kompleksa (Külliyessi), oko kojih su medrese, škole za izučavanje Kur'ana, imareti, bolnice i drugi objekti.
Svaka Sinanova džamija se doima kao jedan savršen kristal, ili dijamant, stvoren nepogrješivim prirodnim tokom u jednom času, voljom Božijom. Zato se na njima ne prepoznaje grč stvaranja, rizici sklapanja, nesavršenosti uklapanja i tok postupka, nego su one čudno stvorene u trenutku bez trapavog ljudskog rada, kao stvaranje Božije.
Na kraju možemo reći da je Sinan bio jedan genijalan i sretan arhitekt. Sretan i što je genijalan, ali i što je imao takvu Tursku i takve sultane koji su mu omogućili da se razmahne i završi sve što počne. A Turska i sultani, tek kako su ovi imali sreće da se tu rodio jedan Sinan.
NGC 7800
NGC 7800 (također poznat kao IRAS 23570+1431, MCG 2-1-7, PGC 73177 i UGC 12885) je nepravilna galaksija koja je udaljena oko 79 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Najveći prečnik je 2,30 (53 hiljade sg) a najmanji 1,6 uglovnih minuta (37 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 24. decembra 1783. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
David Hume
David Hume (7. maj 1711 – 25. august 1776) bio je škotski filozof i historičar, koji je zajedno sa Adamom Smithom i Thomasom Reidom bio jedna od najvažnijih ličnosti u škotskom prosvjetiteljstvu. Mnogi smatraju Humea kao trećeg i najradikalnijeg, takozvanog britanskog empiristu, nakon engleskog Johna Locka i anglo-irskog Georga Berkeleya; stavljanje Huma zajedno sa Lockom i Berkeleyem, iako tradicionalno, ignoriše veliki uticaj koji su na Huma imali neki francuski pisci (kao što je Pierre Bayle) i engleski intelektualci (kao što je Isaac Newton i drugi).
Historičari često vide Humovsku filozofiju kao neki oblik skepticizma, ali mnogi komentatori su istakli da element naturalizma ima isti značaj. Hume je bio prvi moderni empirista koji je odbio svaku pomoć bilo od a priori principa rasuđivanja, bilo od svake druge ideologije koja obezbjeđuje harmoniju između naših opažaja i svijeta. On je također smatrao da nema uzročno posljedične povezanosti u prirodi, nego da je to samo navika ili običaj da se nešto događa iza nečega.
Savska banovina
Savska banovina je bila banovina (pokrajina, regija) Kraljevine Jugoslavije od 1929. do 1939. godine. Banovina se nalazila na području današnje Hrvatske (najvećim dijelom Slavonije) i dobila je ime po rijeci Savi. Administrativno područje Savske banovine je bio Zagreb.
1939. godine, Savska banovina je zajedno sa Primorskom banovinom i manjim dijelovima susjednih banovina pripojena Hrvatskoj banovini.
1941. godine, u Drugom svjetskom ratu, Sile osovine su okupirale područje Savske banovine. Manji dijelovi su pripojeni fašističkoj Italiji i Mađarskoj, dok je ostatak pripao Nezavisnoj Državi Hrvatskoj. Poslije završetka Drugog svjetskog rata, područje je pripalo Republici Hrvatskoj u okviru Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije.
Krvavi Potok
mini|280px|Krvavi Potok, [[Slovenija|slovensko-italijanska granica]] Krvavi Potok je naseljeno mjesto u sastavu općine Hrpelje–Kozina, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Arthur Ashe
Arthur Robert Ashe Jr. bio je profesionalni teniser iz SAD-a.
Krvavi Potok
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Sežana.
Arthur Ashe
U svojoj karijeri osvojio je 3 Grand Slam titule, i to 1 US Open, 1 Wimbledon i 1 Australian Open. Ashe je najbolji teniser svijeta bio tokom 1975, a ujedno je jedan on najboljih američkih tenisera svih vremena.
Krvavi Potok
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Krvavi Potok je imao 86 stanovnika.
Arthur Ashe
Privatni život
Ashe je služio u vojsci SAD-a u periodu od 1966. do 1968, gdje je dobio čin poručnika. Ashe je oženio Jeanne Moutoussamy 20. februara 1977. Ona je bila fotograf, a upoznali su se 4 mjeseca ranije. Usvojili su kćerku koja je rođena 21. decembra 1986. godine. Ime je dobila po majčinoj profesiji: Camera. Arthur je umro kada je ona imala samo 6 godina. Doživio je srčani udar 1979. Javnost i svi su bili šokirani s obzirom na činjenicu da je bio u dobroj formi i sportista.
Krvavi Potok
Stanovništvo
Napomena: ''U 2010. smanjeno za dio naselja koji je priključen naselju Nasirec.''
Arthur Ashe
Privatni život
Tokom 1988. Arthur je saznao da je zaražen virusom HIV-a. Zaražen je dok je primao transfuzije krvi tokom jedne od dviju operacija. On i njegova žena prikrivali su to dosta dugo sve do 8. aprila 1992. kada je sam Ashe priznao da je zaražen. U svom priznanju bazirao se na veliki broj zaraženih u svijetu i da je to ozbiljan problem. Dva mjeseca prije smrti Ashe je osnovao institut za zdravlje koji nosi njegovo ime. Te godine je izabran za sportistu godine. Preminuo je 6. februara 1993. od toksoplazmoze, infekcije vezana za sidu. Tačan uzrok infekcije je nepoznat.
Profesionalna karijera
Ashe je postao profesionalni teniser 1969. Godinu dana kasnije osvojio je svoj drugi Grand Slam, i to Australian Open. Prvi Grand Slam koji je osvojio bio je US Open 1968. Godine 1975. Ashe osvaja svoj treći i posljednji Grand Slam, a to je bio Wimbledon. U finalu je neočekivano pobjedio Jimmyja Connorsa 6–1, 6–1, 5–7, 6–4. Na putu do osvajanja Wimbledona Ashe je u četvrtfinalu bio bolji od Borga 2–6, 6–4, 8–6, 6–1. Ashe je igrao tenis još nekoliko godina, ali nakon operacije srca 1979. definitivno se oprostio od tenisa 1980. Ashe ostaje jedini Afroamerikanac koji je osvojio Wimbledon, Australian Open i US Open. On je jedan od dva tenisera afričkog porijekla koji su osvojili Grand Slam. Drugi je Francuz Yannick Noah, koji je osvojio Roland Garros 1983. godine Ashe je svrstan među najbolje tenisere svih vremena.
Zalaganje u borbi za ljudska prava
Bio je prvi Afroamerikanac koji je osvojio Grand Slam turnir i aktivni borac za ljudska prava. Bio je član delegacije koju je činio još 31 poznati Afroamerikanac koji su zajedno posjetili Južnoafričku Republiku da provjere stanje u zemlji. Uhapšen je 11. januara 1985. zbog protestiranja ispred Ambasade Južnoafričke Rebulike u Washingtonu. Razlog njegovog protestiranja bilo je apartheid uređenje u toj državi. Ponovo je uhapšen 9. septembra 1992. u toku protesta ispred Bijele kuće.
Nagrade i počasti
mini|250px|Arthur Ashe Stadium
Rezultati na Grand Slam turnirima
1Australian Open održan je dva puta 1977, u januaru i decembru.
Mrtav 'ladan
Mrtav 'ladan je srpska komedija scenariste i režisera Milorada Milinkovića. Glavne uloge tumače Nenad Jezdić, Srđan Todorović, Bata Paskaljević i Nikola Đuričko.
Radnja
Dvojica braće, Kiza i Lemi, švercuju svog mrtvog dedu u vlaku jer nemaju novac da ga prebace iz Beograda u Vršac, gdje ih čeka njihov nezgodan otac koga se mnogo plaše. U vlaku se nađe i narko diler Limeni, koji, plašeći se policije, ubaci mrtvacu paketić droge u džep. Kiza i Lemi odlaze u vagon restoran, dok vlak naglo koči, a težak kofer pada Dedi na glavu. Ostali putnici u kupeu konstatuju da je to ubilo dedu. Svako iz svojih razloga ne želi policiju u kupeu i oni riješe da ga izbace kroz prozor.
S time, Kiza i Lemi nastave put da potraže svoga dedu, u potrazi je također policajac koji ga traži zbog nagrade, a tu se također nađu i vlasnici koji se svađaju na čiji je teritorij deda sletio, Limeni koji traži drogu, vozač šlepera u čijem je kamionu deda završio.
Primorska banovina
mini|250p|Primorska banovina Primorska banovina je bila banovina (pokrajina, regija) Kraljevine Jugoslavije od 1929. do 1939. godine. Ova banovina se nalazila na većem području Dalamcije, odnosno današnje Hrvatske i Bosne i Hercegovine. Administrativni centar Primorske banovine je bio Split. Banovina je dobila ime po tome što cijelom svojom zapadnom granicom otvorena ka Jadranskom moru, odnosno, bila je najveća primorska banovina.
1939. godine, Primorksa banovina je udružena, zajedno sa Savskom banovinom i manjim dijelovima susjednih banovina u Hrvatsku banovinu.
1941. godine, u Drugom svjetskom ratu, Sile osovine su okupirale područje Primorske banovine. Priobalna područja od Splita do Zadra su pripojena fašističkoj Italiji, dok je ostali dio pripao Nezavisnoj Državi Hrvatskoj. Poslije Drugog svjetskog rata, područje je pripalo republikama Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj u okviru Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije.
IC 1717
IC 1717 (također poznat kao ESO 52-?5) je nepostojeći astronomski objekat naveden u Novom općem katalogu koji je opisan da se nalazi u sazviježđu Mala vodena zmija. Ovaj objekat je zapisao DeLisle Stewart 1899. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Katalizator
mini|desno|400px|Tok hipotetičke egzotermne reakcije sa i bez katalizatora. Entalpija reakcije i konstanta ravnoteže ostaju nepromijenjene. Katalizator – u hemiji i biohemiji – je hemijska supstanca koja pokreće, ubrzava, usporava i/ili usmjerava hemijsku reakciju bez promjena sopstvene strukture na kraju hemijske reakcije. Katalizatori učestvuju u reakciji ali nisu reaktanti niti proizvodi reakcije koju kataliziraju. U generalnom značenju, katalizatorom se smatra sve ono što ubrzava reakciju bez sopstvenog trošenja ili mijenjanja (npr. "katalizator političkih promjena"). Djelovanje katalizatora se zasniva na činjenici da oni smanjuju energiju aktivacije reaktanata, čime povećavaju brzinu reakcije, pri čemu ne utiču na termodinamičku ravnotežu reakcije. Katalizatori ne utiču na količinu produkata reakcije nego samo ubrzavaju postizanje ravnotežnog stanja, a djeluju i u malim količinama. Supstance koje kataliziraju biološke reakcije i procese označavaju se kao biokatalizatori.
Ovakva priroda katalizatotse i katalize objašnjava se time što se između katalizatora i reagirajućih tvari stvaraju nestabilni međuproizvodi, koji nastavljaju reagirati u određenom procesu, nakon kojeg katalizator oslobađa. Oko 90% svih poznatih hemijskih procesa u industriji izvodi se pomoću katalizatora, pri čemu se oko 80% katalizatora označava kao čvrste tvari.
Određene hemijske reakcije, najčešće neke organske sinteze, mogu dati više od jednog produkta. U ovakvim slučajevima se može, izborom pogodnog katalizatora, jedna ili više sporednih reakcija značajno usporiti pri čemu se dobija samo željeni produkt. U zavisnosti od agregatnog stanja reaktanata i katalizatora, kataliza može biti homogena i heterogena.
Savremena filozofija
=Uvod=
Katalizator
Homogena kataliza
Homogena kataliza je kataliza u kojoj su reaktanti i katalizatori istog agregatnog stanja. Npr. SO2+1/2O2-NO-->SO3 NO+1/2O2--->NO2 (medjuprodukt) NO2+SO2--->SO3+NO
Savremena filozofija
Sa Hegelovom filozofijom se završava kontinuitet novovjekovne filozofije i od tada govorimo o savremenoj filozofiji. Pod pojmom "savremeno" misli se na ono što odgovara biti vremena u kome živimo, a ne samo ono što je novo, što nastaje baš sada.
Bitne karakteristike savremene filozofije:
Katalizator
Heterogena kataliza
thumb|Mikroporozna molekulska struktura [[zeolita ZSM-5 se iskorištava kao katalizator u rafinerijama]] thumb|Zeolit se priprema kao pelet – za jednostavno rukovanje u katalitskim reaktorima. Heterogeni katalizatori djeluju na drugačiju fazu tvari od reaktanata. Većina ovih katalizatore su čvrsti, a djeluju na podloge u tekućini ili plinovitoj reakcijskoj smjesi. Poznati su različiti mehanizmi za reakcije na površinama, ovisno o tome kako se odvija adsorpcija (Langmuir-Hinshelwoodova, Eley-Ridealova i Mars-van Krevelenova). Ukupno površinsko područje Heterogeni katalizatori djeluju na drugačiji fazu od reaktanata. Katalizatori imaju aktivna mjesta, koja su atomi u kristalnom stanju, gdje se reakcija zapravo i odvija.
Ovisno o mehanizmu, aktivno mjesto svaka plošno izložena površina metala, rub kristala sa nesavršenim metalnim valencama ili komplikovana kombinacija oba. Dakle, ne samo da većina zapremine, već i većina površine heterogenih katalizatora, može biti katalitski neaktivna. Pronalaženje prirodnih aktivnih mjesta je zahtijejevan tehnički izazov istraživanja, koja su u toku.
Naprimjer, u Harberovom procesu, fino podijeljeno željezo služi kao katalizator za sintezu amonijaka, od dušika i vodika. Reagirajući plinovi se adsorbiraju na aktivna mesta čestica željeza. Jednom fizički adsorbirani, reagensi prolaze kroz hemisorpciju koja ezultira u disocijaciji u adsorbiranoj vrsti atoma, a nove veze između nastalih fragmenata se dijelom formiraju zbog njihove neposredne blizine. Na taj način posebno jaka trostruka veza dušika puca, što bi bilo vrlo neobično u fazi plina zbog visoke aktivacije energije. Dakle, energija aktivacije ukupne reakcije se smanjuje, a stopa reakcije povećava. Još jedno mjesto gdje se primjenjuje heterogena katalizator je u oksidaciji sumpor dioksida na vanadij (V) oksidu za proizvodnju sumporne kiseline.
Heterogeni katalizatori su obično "podržani", što znači da se katalizatori raspršuju na drugi materijal koji poboljšava efikasnost ili smanjuje utrošak. Nosač sprečava ili smanjuje nagomilavanje i povezivanje malih čestica katalizatora, izlažući veću površinu, čime katalizatori imaju veću specifičnu aktivnost (po gramu) nosača. Ponekad je nosač sama površina na kojoj se prostire katalizator za povećanje površine. Češće su nosač i katalizator u interakciji i utiču na katalitsku reakciju. Nosači su porozni materijali sa velikom površinom, najčešće glinica, zeolit ili razne vrste aktivnog uglja. Specijalizirani nosači uključuju silicij dioksid, titan dioksid, kalcij karbonat i barij sulfat.
Elektrokatalizatori
U primjeni elektrohemije, posebno u inženjerstvu gorivih ćelija, koriste se razni katalizatori koji sadrže metal, u cilju poboljšanja stope pola reakcije. Jedna od najčešćih vrsta gorivih ćelija zasniva se na elektrokatalizatorskim nanočesticama platine koje su podržane malo većim česticama ugljika. Kada je u kontaktu sa jednom od elektroda u gorivim ćelijama, ova platina povećava stopu redukcije kisika ili vode, ili u hidroksidu ili vodik peroksidu.
Srednjovjekovna književnost
Srednjovjekovna književnost je širok pojam koji obuhvata gotovo sva djela napisana u Evropi i šire tokom srednjeg vijeka koji je trajao oko hiljadu godina, počevši padom Zapadnog rimskog carstva 475. godine a završivši početkom renesanse krajem 15. vijeka. Književnost ovog perioda se sastojala od vjerskih i svjetovnih djela. Zbog širine prostora i dužine vremena nemoguće je govoriti o ovoj temi a da se stvari ne pojednostave, zbog toga ćemo o književnosti govoriti vezano za jezik na kojem je pisana i prostor sa kojeg potiče, ali i njenu književnu vrstu.
Jezici
Latinski jezik je bio službeni jezik Rimokatoličke Crkve koja je u to vrijeme bila jedini izvor obrazovanja, stoga je glavni jezik na kojem je pisana sva književnost ovoga perioda bio latinski, čak i u nekim dijelovima koji nikada nisu bili pod direktnim uticajem ove Crkve. Slično se desilo i pod uticajem Istočnog rimskog carstva i Istočne Pravoslavne Crkve koja je uticala na uspostavljanje grčkog kao glavnog književnog jezika.
Anonimnost
Najveći dio srednjovjekovne književnosti je pisan anonimno. Ovome su razlog dvije glavne stvari, prvo nedostatak podataka iz ovog perioda, i drugo mnogo značajnije pogled na ulogu autora koji se dosta razlikuje od ovog savremnog. Srednjovjekovi autori su mnogo češće težili zapisivanju priča koje su već čuli ili pročitali nego izmišljanju novih. Čak i kada bi napisali nešto novo često su tvrdili da to ustvari prenose od nekog učitelja. Sa ove tačke gledišta lična imena autora su bila manje važna i zbog toga mnoga značajna djela nikada nisu pripisana jednoj osobi.
Religiozna literatura
Teološka djela su bila dominantni oblik literature u ovom periodu. U srednjem vijeku katolički svećenici su predstavljali intelektualni centar društva, pa se njihova književnost najviše pisala.
Nebrojeno mnogo himni potiču iz ovog perioda (bile vezane za liturgiju ili ne). Liturgije nisu imale utvrđenu formu i brojni molitvenici su postavljali individualne koncepte rasporeda misa. Religiozni učenjaci poput Anselm od Canterburyija, Thomas Aquinasa i Pierre Abélarda, su pisali dugačke teološke i filozofske rasprave u kojim su pokušavali objediniti učenja Grka i romaskih pagana sa doktrinama crkve. Hagiogafije, ili životi svetaca, su također pisani obično s ciljem ohrabrenja ili upozorenja ljudima.
NGC 1861
NGC 1861 (također poznat kao ESO 56-SC76) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Sto. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 12. novembra 1836. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Srednjovjekovna književnost
Svjetovna literatura
Pisala se i politička poezija posebno pred kraj ovog perioda. Putopisna književnost je bila popularna u srednjem vijeku pošto su fantastične priče o dalekim zemljma (koje su često bile u potpunosti pogrešne) zabavljale društvo većinom ograničeno samo na predio u kojem su se rodili.
Srednjovjekovna književnost u Bosni i Hercegovini
Književnost u Bosni i Hercegovini zapravo i počinje sa srednjim vijekom. U tom periodu se ovi prostori naseljavaju narodima čiji smo i danas potomci, a i usvaja se jezik i pismo. Nije tačno poznato kada počinje pismenost na ovom području, međutim evidentni su dokazi o postojanju četiri pisma (latinice, grčkog pisma, glagoljice i ćirilice). Najstariji pismeni spomenik je crkveni natpis iz 10. vijeka nađen na području Huma. Međutim najznačajnijim dokumentom ovog perioda se smatra Povelja Kulina bana pisana glagoljicom u 12. vijeku.
Do kraja srednjeg vijeka, znači do 15. vijeka, na ovim prostorima su pisani većinom crkveni spisi i nadgrobni natpisi, ali značajni su još i svjetovni dokumenti koje su pisali bosanski kraljevi i banovi većinom u svrhu uspostavljanja dobrih odnosa sa drugim državama ili kao darovnice i pohvale svojim podanicima.
Kraj srednjeg vijeka se podudara sa značajnom historijskom prekretnicom u životima Bosanaca i Hercegovaca. Naime već 1461 Osmanlijsko carstvo je prodrlo na ove prostore donoseći ovdje novu kulturu i oblikujući tadašnje poglede na svijet pa i na umjetnost i književnost. Kulturološki prelaz nije bio isuviše brz, a tradicija se zadržala u raznim vidovima usmene književnosti, među običnim narodom, ali i od strane obrazovanih i reformisanih Bosanaca s ciljem očuvanja vlastitog identiteta.
Ferrari F50
mini|desno|250p|Ferrari F50 mini|250p|Ferrari F50 Ferrari F50 je vrhunski sportski automobil fabrike Ferrari. Pojavio se 1995, kao nasljednik modela F40, a povodom 50-e godišnjice fabrike. Proizvodnja je trajala do jula 1997, a proizvedeno je ukupno 349 modela. Iako su u Ferrariju procijenili da mogu prodati 350 modela, željeli su proizvodnjom manjeg broja modela zadržati ekskluzivnost. Njegov nasljednik je model Enzo.
Opšte karakteristike
mini|250p|desno|Pogled na zadnju stranu F50 Sportski dvosjed, kabriolet, sa dvoje vrata i motorom smještenim ispred zadnje osovine, sa pogonom na zadnje točkove, i cijenom od oko 570 000 dolara 1995. U F50 je ugrađen 4,7 litarski V12 motor, sa 5 ventila po cilindru (3 usisna i 2 izduvna, ukupno 60), razvijen iz 3,5 litarskog motora korištenog za trke Formule 1. Motor razvija 383 kW (520 KS) pri 8500 o/min. Pneumatici su Goodyear Eagle F1 GS Fiorano, prednji 245/35ZR-18, a nazad 335/30ZR-18. Mjenjač, šestostepeni manuelni. Odnos snage i težine vozila je krajne sportski, tako da na jednu KS ide fantastičnih 2,53 kg.
Glukoza
Glukoza je jednostavni  šećer, monosaharid, te je jedan od najvažnijih ugljikohidrata. Koristi se kao izvor energije kod životinja i biljaka. Glukoza je jedan od glavnih produkata fotosinteze i služi kao početna supstanca za respiraciju tj. disanje. Prirodni oblik, ( D -glukoza), naziva se još i dekstroza, naročito u prehrambenoj industriji.
frame|lijevo|[[Haworth-ova projekcija Predstavljanje strukture glukoze(α-D-glukopiranoze)]]
Struktura
Glukoza (C6H12O6, molekulska masa 180,18) je heksoza tj. monosaharid koji sadrži šest ugljikovih atoma. Glukoza sadrži aldehidnu (-CHO) grupu. Zbog toga se još svrstava u grupu šećera aldoza. Pet atoma ugljika i jedan atom kisika formiraju takozvani "piranozni prsten", koji je najstabilnija forma za aldoze sa šest ugljikovih atoma. U ovom prstenu svaki ugljikov atom vezan je za hidroksilnu(-OH) grupu s jedne strane i za vodik s druge. Izuzetak je jedino peti ugljikov atom koji se veže za šesti ugljikov atom, koji se nalazi izvan prstena tako formirajući CH2OH grupu. Ova ciklična forma glukoze postoji u ravnoteži sa reaktivnijom acikličnom formom koja čini 0,0026% glukoze pri pH 7.
Funkcija
Glukoza je univerzalno gorivo u biologiji. Može se jedino nagađati zašto je baš glukoza, a ne neki drugi monosaharid kao npr. fruktoza, tako raznovrsno korištena. Glukoza se može dobiti iz formaldehida u abiotičkim uslovima, te je zbog toga vjerovatno bila dostupna i primitivnim biohemijskim sistemima. Za visoko organizovane organizme vjerovatno najvažnija karakteristika glukoze je ta da ona, u poređenju sa ostalim heksozama, ima malu tendenciju da nespecifično reagira sa amino (-NH2) grupom proteina u reakciji koja se naziva glikolizacija. Tokom glikolizacije dolazi do redukcije ili uništenja aktivnosti enzima. Mala tendencija glukoze za ulazak u glikolizaciju je uzrokovana činjenicom da se glukoza većinom nalazi u formi manje reaktivnog cikličnog izomera. Uprkos tome, mnoge dugoročne posljedice dijabetesa (npr. sljepilo, otkazivanje bubrega i periferna neuropatija) su vjerovatno uzrokovani glikolizacijom proteina.
Tokom respiracije, pomoću niza enzimski kataliziranih reakcija, glukoza biva oksidirana do ugljik dioksida (CO2) i vode (H2O) pri čemu se oslobađa energija većinom u formi adenozin trifosfata (ATP-a). Glukoza koja se koristi tokom respiracije se dobija razgradnjom složenih šećera, polisaharida.
Hemijskim vezivanjem glukoze i fruktoze nastaje saharoza, dok su škrob, celuloza i glikogen neki od polimera glukoze (polisaharidi).
Starije ime dekstroza pojavilo se budući da rastvor D -glukoze rotira polariziranu svjetlost u desno. Iz istog razloga L -fruktoza se zvala "levuloza" zbog toga što rastvor levuloze rotira polarizovanu svjetlost u lijevo.
NGC 136
NGC 136 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Kasiopeja. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 26. novembra 1788. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Grgur Ninski
mini|Kip biskupa Grgura Ninskog u [[Splitu, kojeg je izradio Ivan Meštrović]] Grgur Ninski je bio jedan od najznačajnijih ninskih biskupa i kancelar hrvatskog kraljevskog dvora.
U Ninu je stolovao oko 900 - 929. godine, a za vrijeme svog stolovanja poznat je kao glavni zagovornik staroslavenskog jezika i narodnog pisma glagoljice kao i glagoljaškog bogoslužja. Kada se 925. godine Tomislav proglašava kraljem, biskup Grgur Ninski je imao vodeću vrhovnu crkvenu vlast u državi Hrvatskoj. Na crkvenom saboru koji je održan 925. godine u Splitu bori se zajedno s kraljem Tomislavom za bogoslužje na slavenskom jeziku i za upotrebu glagoljice kao pisma. Zaključke sabora trebao je potvrditi tadašnji papa Ivan X ali te 925. to nije učinjeno jer su do pape došli razni izveštaji i pisma. Na drugom saboru koji je održan također u Splitu 928. ukinuta je ninska biskupija a Grguru Ninskom dodijeljena je skradinska biskupija. Na istom saboru crkvena vlast nad cijelom Hrvatskom i Dalmacijom predana je splitskom nadbiskupu. Zabranjeno je zaređenje sveštenika koji su služili mise na starohrvatskom (svima koji nisu znali latinski), a liturgijski jezik je službeno postao latinski. Kako je bilo jako malo sveštenika koji su znali latinski, bogoslužja su se nastavila na starohrvatskom uz upotrebu glagoljice.
Bronzani kip biskupa Grgura Ninskog koji se nalazi u Ninu pokraj crkve sv. Anselma jedan je od tri koja postoje u Hrvatskoj. Sva tri spomenika Grguru Ninskom izradio kipar Ivan Meštrović, prvi kip je poklonio gradu Varaždinu 20. septembra 1931, a drugi gradu Splitu monumentalniju i malo različitu verzija od onog u Varaždinu. Umanjena replika kipa iz Varaždina postavljena je u Ninu 10. septembra 1969 povodom proslave 900. godišnjice izdavanja povelje hrvatskog kralja Petra Krešimira IV, a kojom se prvi put javlja pojam Mare Nostrum (naše more) kao dokaz kraljeve vlast na moru i na kopnu.
Zastava Tristan da Cunhe
mini|250px|Zastava Tristan da Cunhe
Zastavu je dizajnirao poznati veksilolog Graham Bartram.
Hugo Grotius
mini|desno|Hugo Grotius Hugo Grotius (Hugo Grocijus; 1583–1645) bio je novovjekovni holandski filozof, a tematika o kojoj raspravlja spada u domenu prirodnog prava i filozofije prava. Filozofija prava postavlja fundamentalno pitanje biti prirode prava: kako je ono nastalo, šta znači, kakav je odnos prava spram kulture? On je postavio temelje međunarodnom pravu, koje je bazirano na prirodnom pravu.
Grotius u nagonu druželjubivosti vidi i izvodi nastanak društva i države. Druželjubivost po njemu nije sloboda nego nužna odlika ljudske prirode. Iz ovoga nagona druželjubivosti nastaju svi oblici društvenosti, pravde i nepravde, a taj nagon se može racionalizirati samo putem države. Država više nije emanacija božanstva, nego je utemeljena na kategoriji uma, kao i samo ljudsko pravo.
Formaldehid
Formaldehid (lat. acidum formicum; mravlja kiselina + aldehid) ili metanal je najjednostavniji aldehid, HCHO; bezbojan gas oštrog mirisa, jako nadražuje sluznice, topljiv u vodi, taloži bjelančevine. Vodena bezbojna otopina (40%-tna) formaldehida sa metanolom kao stabilizatorom zove se formalin. Proizvodi se katalitičkom oksidacijom metilnog alkohola ili etilena; lahko polimerizira stvarajući ciklički trimer (trioksan) i linearni paraformaldehid. Upotrebljava se kao dezinfekcijsko sredstvo (npr. za raskuživanje prostorija), kao antiseptik (lizoform) i dezodorans, za pravljenje pastila za dezinfekciju grla i usta, zatim kao važna sirovina za proizvodnju mnogih polimernih materijala (bakelit, fenolformaldehidni polimeri i smole, aminoplasti i dr.) i bojila, za proizvodnju eksploziva pentrita, za štavljenje kože, u tekstilnoj industriji (oplemenjivanje svile, očvrščivanje umjetne svile, fiksiranje boja), za proizvodnju sredstava za bijeljenje, u hemijskoj analizi, te za konzerviranje bioloških preparata.
Hipokrat
mini|240p|desno|Hipokrat; gravura iz 19. vijeka s prikazom poprsja u uobičajenom rimskom portretu
Ezgarot
Ezgarot je imaginarni grad iz trilogije Gospodar Prstenova. Ezgarot je bio grad Sjevernjaka. Nalazio se na velikom jezeru,u blizini Erebora. Ezgarot je u stvari,bio podignut na vodi. Stanovnici su stanovali u sojenicama. Ovaj grad je bio bogat zahvaljujuci trgovini sa Patuljcima od Erebora. Ezgarot je opstao kada je Smaug Zlatni zauzeo Erebor,iako je susjedni grad Dol uništen. Međutim,nakon što je družina pustolova predvođena Gandalfom,Torinom(patuljkom),i Hobitom Bilbom Bagginsom probudila zmaja on je krenuo da razori Ezgarot. Na sreću,Bard Lukonosac,potomak kraljeva Dola,je ubio zmaja. Kasnije je obnovio Dol i postao kralj. Ezgarot je dugo napredovao nakon ovoga u prijateljstvu sa Ljudima Dola i Patuljcima Erebora.
Hipokrat
Hipokrat s Kosa (grčki: Ἱπποκράτης ὁ Κῷος; Hippokrátēs ho Kṓos; 460. p.n.e. - 380. p.n.e.) bio je grčki ljekar tokom zlatnog doba Atine (period klasične Grčke) i smatra se jednom od najistaknutijih ličnosti u historiji medicine. Često se naziva "ocem medicine" zbog njegove upotrebe prognoze i kliničkog promatranja, sistematske kategorizacije bolesti ili formuliranja humoreske teorije. Hipokratova medicinska škola je revolucionizirala starogrčku medicinu uspostavivši je kao disciplinu različitu od ostalih područja s kojima se tradicionalno povezivala (teurgija i filozofija), uspostavljajući tako medicinu kao profesiju.
Hipokrat je smatrao da u razvoju svake bolesti postoje kritični dani. Dobro je opisao kliničke simptome pojedinih bolesti (npr. epilepsije i eklampsije, malarije, epidemijskog parotitisa) i neke kliničke sindrome (lice umirućeg, facies hippocratica).
Hipokrat je iznio pretpostavku da su duševni poremećaji rezultat oboljelog mozga, i da je "sumanut čovjek" zapravo bolestan čovjek. U Hipokratovoj školi detaljno su opisani mozak sa dvije polutke, moždane ovojnice, ukršteni moždani sindromi, upala i tumor mozga itd. Na osnovi simptoma Hipokrat nije postavljao dijagnozu, nego prognozu bolesti. Uz medikamente u tretmanu duševnih bolesti (u to vrijeme koristili su se različiti biljni pripravci, opijum, kanabis, rauvolfija i druge, empirijski nađene tvari) preporučavao je odmor, dijetu, gimnastiku, a kao najprikladniji lijek - rad.
Insistirao je tome da liječnik mora poznavati uvjete u kojima bolesnik živi. Osnovna misao mu je bila da u liječenju treba poduprijeti prirodne otporne snage ljudskog organizma. Po Hipokratovu mišljenju, karakteristike ličnosti određuju četiri tjelesna soka od kojih je sastavljen ljudski organizam: sluz, žuta žuč, crna žuč i krv. Prema tome u organizmu imamo toplu krv, hladnu sluz, žuta žuč je suha, a crna mokra. Nazivi za karaktere čovjeka također potiču od naziva tih tjelesnih sokova (sangvinični, flegmatični, kolerični i melanholični). Zdravlje je dobro miješanje (eukrazija), a bolest je poremećaj u mješavini tih sokova (diskrazija). Takvo mišljenje izvršilo je glavni uticaj na Galena te kasnije i na srednjovjekovnu medicinu.
Corpus hippocraticum je zbirka oko 60 sačuvanih medicinskih djela, većinom napisanih između 430. p. n. e. i 200. godine. Tu je zbirku zapravo napisalo nekoliko ljudi s različitim stajalištima možda u aleksandrijskoj biblioteci gdje su se okupili pod Hipokratovim imenom. Nijedan od rukopisa koji je dio Corpusa ne može se smatrati da ga je sam Hipokrat napisao, a najmanje je jednog od njih napisao njegov šurjak Polibije.
Važan je Hipokratov doprinos hirurgiji (repozicija iščašenih udova, operacija empijema). Slavno, starodrevno medicinsko pravilo pripisano Hipokratu je Primum non nocere ("najprije ne naškoditi"); drugo pravilo glasi Ars longa, vita brevis ("život je kratak, a umjetnost je dugovječna"). Pod Hipokratovim imenom sačuvala se i zakletva starogrčkog liječnika – asklepijada; ona sadržava principe liječničke etike, koji i danas imaju svoju vrijednost.
NGC 4876
NGC 4876 (također poznat kao MCG 5-31-73 i PGC 44658) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 307 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,60 (54 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (36 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Guillaume Bigourdan 16. maja 1885. godine.
Nova nauka
Značajno je što je Vico utvrdio uzročno-posljedične zakone historijskih procesa, političke i ekonomske determinizme. Prema njemu, historija nija rezultanta individualnog, transcendentalnog, metafizičkog, stanja nego je nužan razvojni proces. Prema ovome se odbacuje stajalište da je historija ponavljanje jednog te istog, nego je riječ o nužnom, uzročno-posljedičnom procesu koji vodi progresu. Zato on historijsko razdoblje završava sa "opće-ljudskom epohom", gdje je čovjek emancipiran od same nužnosti, od prirode za koju je bio vezan i nužnosti teoloških sila koje su određivale njegovu egzistenciju. Po ovom stajalištu, da historijski proces ima imanentne zakonitosti, Vico napušta teološko-metafizičko poimanje historije, pa se na taj način distancira i od same filozofije historije.
NGC 4876
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.