cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
14. srednjobosanska udarna brigada
Šesta neprijateljska ofanziva
U noći 2. na 3. januara, 11. divizija je naredila 5. kozaračkoj da napusti Trapiste i da sa ranjenicima 5. I 14. brigade krene usiljenim maršem u rejon Obodnik – Maslovare i spriječi prodor neprijatelja od Teslića preko Borja i zatvaranje pravca prema Šipragama. Tu bila smještena Divizijska bolnica, u klisuri Demićke. Četrnaestoj SNOUB je posredno (nije imala radiostanicu) naređeno da ostane u Trapistima do 3. januara 1944., ujutru, da spriječi brzi prodor neprijatelja ka Slatini i omogući nesmetano izvlačenje hirurške ekipe koja je slidejila 5. kozaračku u pravcu Šipraga. Bataljoni 5. kozaračke su krenuli iz Trapista u noći 3. januara, a u tom mjestu je ostao samo 2. bataljon 14. brigade. U svanuće se očekivao napad neprijatelja. Most preko Vrbasa nije se mogao onesposobiti, jer je prilaz neprijatelj snažno branio. Da bi se neprijatelj što duže zadržao oko prijelaza, odlučeno je da se iskoristi par buradi sa naftom koja su pronađena u Trapistima. Burad je trebalo dopremiti do blizu mosta i, kada tenkovi naiđu, na neki način, upotrebom nafte ili benzina, zapaliti i onesposobiti prvi neprijateljski tenk i tako zakrčiti izlaz sa mosta. U tu svrhu su se okupili rukovodioci četa i štab bataljona: Stanko Vukašinović, Čedo Čolić, Dragoljub Jeftić, Ljubo Vuković, Ostoja Đurić, Petar Petrović i drugi.
Ranjeni borci 14. brigade otpremljeni su u Šiprage. Neprijateljska ofanziva je ostatak Brigade odbacila prema Karauli i Turbetu, zapadno od Travnika. Neki ranjeni borci 14. brigade, kao i Danilo Martić, dospjeli su tada do Bosanskog Petrovca i Oštrelja. Očekivalo se da će neprijatelj preko Krčmarica ići za Slatinu pa je minirano nekoliko skladišta sa artiljerijskom i minobacačkom municijom. Detonacije su bile tako snažne da su borce, koji su bili udaljeni i nekoliko stotina metara, obarale u snijeg. Štab brigade, 2. bataljon i Prnjavorski partizanski odred zadržali su se 3. januara na Krčmaricama oko puta Trapisti – Slatina. U njihov sastav je pred veče uključen i 1. bataljon Brigade, bez čete i prištapskih dijelova. Ovaj dio Brigade se zatim premjestio na područje sela Čardačani i Boškovići, gdje se već nalazio 3. bataljon. Zbog nedostatka sredstava veze, nije otišla na prostor Martinac – Nožičko – Srbac, kako je ranije naredio Štab divizije (28. decembra 1943).
Bataljoni ove brigade i Prnjavorski partizanski odred ostali su da zatvaraju pravac Klašnice – Prnjavor, čekajući dalja naređenja štaba Divizije. Četvrtog januara, poslije podne, stigla je direktiva da Brigada "odmah po primitku naređenja izvrši pokret u pravcu Prnjavor – Maćino Brdo". Istim aktom Prnjavorski partizanski odred je upućen na područje sela Vijačani.
Tada se nije znalo da je u srednjoj Bosni otpočela Šesta neprijateljska ofanziva i da, pored neprijateljskih snaga koje iz Banje Luke nadiru prema prostoru oko Kotor-Varoši, jake neprijateljske snage (7. SS, 1. brdska i 187. njemačka divizija) napadaju iz doline rijeke Bosne preko planinskih masiva od Vlašića do Borja, te da se linije Bosanski Dubočac – selo Kuljenovci – Derventa – Kladari (kod Doboja) nastupaju prema širem prostoru oko Prnjavora: 5. kozački puk 2. konjičke kozačke brigade, 1. bojna, 4. lovačke pukovnije, 2. bojna 6. lovačke pukovnije i 6. terečki kozački puk, 2. konjičke kozačke brigade. Zadatak tih neprijateljskih snaga je bio da "pročešljaju" planine južno od Save i "unište glavne oslone tačke bandita" i u partizanskim selima "da konfiskuju sve zalihe hrane i marve". Šesti terečki kozački puk, koji je nadirao od sela Kladari, uz suradnnji sa četničkim komandantom Mitrom Milankovićem, komandantom četničkog bataljona „Gavrilo Princip“ i četničkim komandirima Đurom Vrhovcem i Milošaem Kondićem, snažno je ugrozio dijelove 11. NOU divizije u Prnjavoru. Zato su se odatle na brzinu morale evakuirati ambulante Prnjavorskog partizanskog odreda, 12. slavonske i 14. srednjobosanske brigade. Pod velikim pritiskom neprijatelja skupa su se izvlačili i učesnici Omladinskog vojno-političkog kursa, zaštitni bataljon komande područja, Komanda prnjavorskog partizanskog područja na čelu sa Albertom Trinkijem, Okružni komitet KPJ na čelu sa Ilijom Kostićem, sreski NO odbor sa Vidom Nježićem. Priključilo se i pet opštinskih narodnooslobodilačkih odbora sa ukupno oko 70 ljudi, uz 150 aktivista NOP-a iz Prnjavora koji nisu smjeli čekati neprijateljski ulazak u grad. Pošto su bataljoni 12. slavonske brigade, na položajima oko Tromeđe, prodorom neprijatelja od Kladara i Dubočca, bili izmanevrirani izvlačenje iz Prnjavora organizurali su: dio štaba 11. divizije, komanda područja, Okružni komitet KPJ i sreski NOO. Veliki dio tereta podnio je Albert Trinki. Ostavio je čovjeka za vezu da sačeka Petra Turudiju pa da ih zatim sve odvede u Vijačane. Do mraka, organizatori su 4. januara iz Prnjavora, pod vrlo nepovoljnim okolnostima, bezbjedno izvukli sve koji su se morali evakuirati do Vijačana, a odatle su, 5. januara, oko 3:30 sata noću nastavili izvlačenje ka Šnjegotini.
Štab 14. brigade također nije imao pravi pregled situacije, a najmanje je bio u toku onoga što se događalo oko Prnjavora, 4. januara poslije podne. Kasno naveče stigli su do Potočana, a odatle je 3. bataljon upućen za Prnjavor, a Prvom bataljonu je naređeno da ide na Maćino Brdo. Štab brigade, sa 2. bataljonom, zadržao se u rejonu Potočana. Prethodnica, koju je na maršu prema Prnjavoru odaslao 3. Bataljon, doznala je da su u gradu domobrani i Čerkezi. O tome je odmah informiran štab brigade, koji je, na osnovu toga, pomjerio 3. bataljon u Mravićima, a prvi zadržao u rejonu Galjipovaca i Gradine.
Jedinice 6. terečkog kozačkog puka, koje su u jutro 5. januara krenule iz Prnjavora, napale su 3. bataljon u rejonu Mravića. Brojno i tehnički premoćne čerkeske snage su potisnule su 3. bataljon, koji je imao tri poginula borca, dok su tri ranjena. Bataljon se povlačio na brzinu pa mu je jedna desetina ostala odsječena. Istoga dana, oko 8:00 sati, napadnut je i 1. bataljon oko Gradine, u rejonu sela Galjipovci; napali su ga dijelovi 5. kozačkog puka. Bataljon je prihvatio borbu, ne dozvolivši da ga neprijatelj potisne. Dijelovi 5. kozačkog puka su zaobišli položaje 1. bataljona i počeli napadati sa sjeverozapada, sa pravca sela Lišnja. Ove čerkeske dijelove je zatim napao 1. bataljon 12. slavonske i tako omogućio 1. bataljonu 14. brigade da se bez gubitaka povuče prema brdu Bubnju.
Povlačenje prvog, a posebno 3. bataljona u stopu su pratili Kozaci. Borili su se kao pješaci, a kad su borci brigade odstupali jurili su ih konjima. Odstupajuće bataljone 14. brigade, prihvatili su 2. bataljon 14. brigade i Prnjavorski partizanski odred (PPO), koji se povukao iz Vijačana i priključio Brigadi, na liniji Šarinci – Vršani. Tu je Brigadi priključen i jedan dio čete za vezu 12. slavonske brigade, sa izvjesnim brojem konja i radio stanicom. U borbi sa Kozacima, Brigada je primjenjivala taktiku manevarske odbrane, nastojeći da što više uspori njihovo napredovanje. Bile su to vrlo oštre borbe, u kojima su borci brigade sačekivali Čerkeze na blisko odstojanje, a onda su na njih otvarali oštru paljbu.
Druga četa 1. bataljona, poslije odstupanja od Banje Luke, nije se vratila u sastav Brigade, nedo se uputila cestom preko Čelinca. Petog januara 1944. godine našla se u rejonu Tešića kuća, sjeverno od Kotor-Varoši. Tu se, kako se sjećao Taib Dervić, borac 2. čete 1. bataljona, susrela sa 4. bataljonom 12. slavonske brigade, negdje između selâ Tešići i Garići. Kako je komunikacija Kotor-Varoš – Maslovare već bila pod kontrolom neprijatelja, ove dvije jedinice su odlučile da krenu na sjever. Prešle su Uzlomac i zaustavile se u zaseoku Kovačevići, selaLiplje. Umorni i neispavani brzo su zaspali pa ih je neprijatelj iznenada napao. Neprijatelj se privukao klancem Bistrice, iznenadio ih i bataljonu 12. brigade, a naročito komori, nanio veće gubitke. Sa Uzlomca četa se zatim spustila nazad u zaseok Kovačeviće i od neprijatelja vratila dio svoje komore, a zatim otišla na Uzlomac iznad Kovačevića. Na samom grebenu Uzlomca razvila se žestoka borba između Nijemaca, SS-ovaca, i 2. čete 1. bataljona 14. brigade. Bilo je to u zoru 6. januara 1944. U ovoj borbi junački se ponio i 4. bataljon 12. slavonske brigade. Četrnaestu brigadu, razmještenu te noći u rejonu Spasojevića – kako se sjećao Mile Trkulja – probudila je iz sna urnebesna vatra pušaka, puškomitraljeza i ručnih bombi sa Uzlomca.
Štab 14. brigade se na grebenu Uzlomca susreo sa zamjenikom komandanta i načelnikom štaba 11. NOU divizije (Đurin Predojević i Mirko Pekić). Noć, 6/7. Januara, Brigada je provela u rejonu sela Garići, a izjutra je, u tami, uz obezbjeđenje prema Maslovarama, prešla komunikaciju Maslovare – Obodnik i, preko sela Borci pa iznad sela Stopan izbila u Šiprage. U rejonu Palivuk – Jankovići – Kovačevići bila je 9. januara. Slijedila je neprijatelja, prema selu Petrovo Polje, i tamo se, 10. Januara, susrela sa dijelovima 5. kozaračke, koja se već bila probila u taj rejon. To je omogućilo vraćanje 14. brigade nazad, na sjever prema Župi. Brigada je 13. januara bila na područu Maslovare – Obodnik – Garići. Tu je područni bataljon komande prnjavorskog područja, čiji je komandant bio Mitar Polovina, a komesar Lutfo Hajdaragić, uključen u 14. brigadu, kao njen 4. bataljon. Dotadašnji Dobojsko-derventski odred je također uključen u Brigadu i raspoređen po četama novoformiranog 4. bataljona. Kada je brigada u koloni prelazila Uzlomac, idući ka Prnjavoru, od neprijateljske artiljerije iz rejona Hrvaćana, kod Vrbanjaca, poginuo je borac Dževad Radžić, rodom iz Banje Luke. Sve jedinice su dobile naređenje da u slučaju ponovnog napaa jačih ofanzivnih grupa neprijatelja izbjegavaju frontalnu borbu i da se sklanjaju u stranu i iza leđa neprijatelja, radi očuvanja ljudstva. Noć 14/15. januar brigada je provela u rejonu Šnjegotina – Spasojevići.
Tokom Šeste neprijateljske ofanzive, na grebenu Uzlomca zbila se žestoka borba između Nijemaca, SS-ovaca, i 2. čete 1. bataljona 14. brigade koju su predvodili komandir Husein Redžić i njegov zamjenik Jovica Trkulja. Neprijatelj je nekoliko puta jurišao, ali je energično odbijan, čemu su doprinosili komandir Redžić, Jovica Trkulja i [ puškomitraljesci Petar Marić Veliki iz Imiljana, Siniša Batić iz Kruševa Brda i Salih Halilović iz Prnjavora, koji su Nijemcima zadavali najviše gubitaka.
Husein Redžić je teško ranjen 16. marta 1944. i umro od zadobijenih rana u borbama oko Kotor-Varoši.
Borbe oko Kotor-Varoši i Šipraga
Borbe oko Kotor-Varoši i Šipraga između partizana i neprijatelja (Nijemci, četnici i ustaše), tokom Drugog svjetskog rata naročito su intenzivirane tokom i poslije Šeste neprijateljske ofanzive. To je bilo posljedica odbrane Bolnice 11. krajiške divizije NOVJ, u Šipragama i klisuri Demićke. Tome je doprinijelo i povlačenje nekih njemačkih jedinica, sa četn icima Draže Mihailovića prema zapadu.
Iz prnjavorskog odmorišta, Brigada je krenula 25. februara. Marširala je u dvije kolone: jednom preko sela Kokora, a drugom preko sela Vijačana, za Karač. Odatle je, jednom kolonom, preko Jošavke, a drugom preko Donje Šnjegotine, produžila za Opsječko (kod Čelinca).
Neprijateljske snage su 6. januara 1944. probile partizansku liniju odbrane (na raskršću seoskih puteva za Stopan i Kerle; lokalitet "Raskršće") i 7. januara ušle u centar Šipraga. Nakon prolaska tzv. Šeste neprijateljske ofanzive u ovom kraju, za desetak dana 15. januara 1944., Bolnica se vraća u Šiprage. Bolnica u Demićkoj je velikim dijelom bila razmještena u zemunicama kamufliranim granjem i lišćem. Zemunica je bilo oko Demičke i na drugim pogodnim mjestima. Prostorije su imale neophodnu ventilaciju. Bolnica je imala razrađen plan po kome se uvijek znalo, kako u slučaju opasnosti postupati kao i ko ostaje u bolnici a ko je napušta. Bolnicom je rukovodila dr Danica Perović, Banjalučanka. . Prije i u toku evakuacije, razmještanja ranjenika i povratka u Šiprage, Bolnicu je štitila 14. srednjobosanska udarna brigada.
Sa 14. SBNOU brigadom u istom periodu je sudjejstvovao je i Banjalučki partizanski odred. Dok je Brigada djelovala na ovom terenu taj odred je bio u njenom sastavu i učestvovao je u većini borbi koje je imala protiv četnika. Brigadi i odredu, koji su ukupno imali oko 900 boraca, suprostavljale su se tri četničke brigade: Vrbaska i 1. i 2. krajiška, koje su se u to vrijeme prešle sa lijeve obale Vrbasa na taj teren – bilo da su potisnute ili su došle u pomoć. Ukupno su imale oko 1.600 četnika, sa 6 teških mitraljeza i 56 puškomitraljeza. Prema ovom području, u nekim četničkim akcijama usmjeravana je i Jošavačka četnička brigada, koja je u to vrijeme imala 218 četnika, sa tri teška mitraljez a i 9 puškomitraljeza i jednim minobacačem. Iako je neprijatelj stalno bombardirao Kotor-Varoš, 14. brigada je pokrenula akciju na četnike. Trećeg marta, 3. bataljon brigade ih je napadao u rejonu Lipovca, a 4. marta proširuje djejstva ka Opsječkom i Čelincu. Jedan od bataljona je za to vrijeme bio u Kotor-Varoši ili bližoj okolini, 1. bataljon oko Šipraga, a jedan negdje prema Čemernici. Tek za noć 12/13. marta postoji podatak da je 14. brigada (bez jednog bataljona), najvjerovatnije Četvrtog, bila u akciji na četnike koji su bili koncentrirani na prostoru sela Vranić i Šibovi. Poslije nekoliko međusobnih juriša, borci 14. brigade su odstupili na povoljnije položaje. Procijenivši da ne mogu ostvariti neki uspjeh četnici su učinili isto, pa je ova borba ostala bez pobjednika. U upadu u Kotor-Varoš, uz ustaše, domobrana i ustaške milicije, učestvovale su i dvije četničke brigade Vrbaska i Jošavačka, izvještavala je četnička komanda „Zapadna Bosna“ komandu Draže Mihailovića.
Partizani su 26. aprila, u zoru, odustali od daljeg napada na Kotor-Varoš. Bataljoni 14. brigade koji su napadali sa juga, povlačili su se kroz zaklonjene usjeke i uz potoke.
Bitka za Derventu
Bitka za oslobođenje Dervente od njemačkih snaga i ustaških i četničkih jedinica, u Drugom svjetskom ratu, zbila se od 27. do 29. juna 1944. godine.
Januara 1943. godine 1. proleterska divizija NOVJ je planirala napad na ovaj garnizon, što je omela Četvrta neprijateljska ofanziva. Jedanaesta krajiška divizija NOVJ je 1943. i prvom polovinom 1944. godine bila angažirana u razbijanju četničkih snaga, pa nije imala snage da pokrene ovakav napad, posebno imajući u vidu značajne neprijateljske snage u Doboju i Bosanskom Brodu. Opće mišljenje je bilo da je Derventa neprikosnovena ustaška tvrđava.
Kada je, u ljeto 1944. 11. divizija brojno i borbeno ojačala, organizifrala je napad na Derventu. Namjera nije bila daje zauzme i zadrži, jer u to vrijeme na tako nešto se nije moglo očekivati. Plan je bio da se, po mogućnosti, razbije garnizon, a ustašama i četnicima pokaže da im Derventa nije sigurno sklonište. U ovoj diviziji je bilo i mnogo boraca sa područja Dervente.
Krajem juna (26.), štab 4. lovačke pukovnije NDH konstatira da su partizani "jakim snagama koncentrisani zapadno i južno od Dervente" i da "izgleda da je napad na Derventu neizbježan".
Neprijatelj je na području Dervente imao 4. lovačku pukovniju (bez 3. bojne, koja je bila oko Maglaja) i 1. bojnu 6. posadnog zdruga. Ustaški štab je organizirao spoljnu odbranu, da bi izbjegao ulične neizvjesne borbe. U gradu su bili samo Štab i dijelovi 4. bojne, 14. i 15. satnija i 2. bateriju 16. artiljerijskog diviziona, dok su mu ostale snage a ostale snage bile zapadno i južno od Dervente. Prva bojna, ojačana dijelovima 1. bojne 6. posadnog zdruga, bila je raspoređena na položajima Kalenderovci – Vrhovi – Vrdoljaci, a 2. bojna 4. lovačkog puka sa glavninom 1. bojne 6. posadnog zdruga, u funkciji operativne rezerve, bila razmještena u rejonu Johovac – Foča (kod Doboja), na cesti Derventa – Doboj.
Ustaški štab je oko ponoći prešao u zgradu gimnazije, u kojoj je bila 15 satnija. Uz pomoć njemačkog instruktora, gimnazijska zgrada je pretvorena u snažno uporište. Uporedo je uspostavljen i drugi uporišni punkt u rejonu željezničke stanice i kasarne. To uporište je imalo podršku iz „oklopnog vlaka na samoj postaji“.
Kada su 4. bataljon 5. kozaračke i 1. bataljon 14. srednjobosanske brigade zajedno prišli gvozdenom mostu na Ukrini, bataljon 5. brigade je krenuo je prvi preko mosta. Za njima je prešao i bataljon 14. i ubacio se u kolonu 4. bataljona 5. brigade. Tako su ušli u grad. Čelna četa 5. kozaračke je otpočela borbu na prilazima željezničkoj stanici, gdje se uključuje i 1. bataljon 14. brigade. Glavnina 4. bataljona 5. brigade uputila se prema centru grada i gimnaziji.
Tako je već oko 1:00, 28. juna neprijatelj u Derventi izgubio sva artiljerijska oruđa, budući da je jedan protutenkovski i dva brdska topa do tada već bila zaplijenila 5. Brigada. U gradu su iz gorjele željeznička stanica, zgrade općine, Zempro-a, oružničke postaje, pošte i neka skladišta.
Kada u Derventu s juga pristižu skoro dvije kompletne bojne NDH, 5. kozaračka brigada nije bila u stanju da angažira ni jedan cio bataljon, jer je 4. Bio upućen prema liniji fronta na kojoj je djelovalaj 14. brigada, a2. bataljon (bez čete) je ranije biomupućen prema položa jima Vrhovi – Kamen – Lupljanica. Preostale snage 5. kozaračke i dio 14. brigade, koji su još bili oko gimnazije, nisu uspjeli spriječiti neprijatelja da nastupa u tri pravca: prva bojna 6. posadnog zdruga pošla cestom, dvije satnije 2. bojne – sa obje strane ceste, 6. satnija istočno od ceste, prema bolnici i gimnaziji, čemu se pridružila i 7. satnija, koja je napala zapadno od ceste.
Usljed tako nagle promjene situacije na bojištu, komandant 14. brigade nije uspio o tome da preko kurira obavijesti štab 4. bataljona pa je znak za povlačenje bio ponovljeni hitac iz raketnog pištolja. Kad je svanulo nastavljena je bitka protiv svježih snaga NDH.
Brigada je u borbi oko Dervente, prema izvještaju Štaba, imala 10 mrtvih, 20 ranjenih i 20 nestalih, od kojih je većina poginula ili zarobljena.
Na sastanku štabova 5, 14. i 18. hrvatske brigade, održanom 29. juna sa štabom 11. divizije, za neuspjeh je prvo optužena 14. brigada. Procijenjeno je da su rezultati napada na Derventu, unatoč odsustvu 18. hrvatske brigade, razbio je sve dotadašnje mitove o Derventi kao „ustaškoj kuli, nepristupačnoj za partizane“.
Za to vrijeme, Štab 11. NOU divizije je pažljivo pratio i analizirao razvoj događaja oko Teslića i zaključio da je pogodan momenat da se napadne lokalni garnizon i Teslić oslobodi.
Bitka za Teslić
Presudna bitka za oslobođenje Teslića je vođena u septembru 1944.
Nakon toga, oružane snage NDH ušle su u Teslić već 6. januara i uhapsile oko 120 osoba, a u selu Mrkotić oko 200 osoba. Od njih je devet strijeljano u Doboju, dok su ostali odvedeni u logore; a vrlo malo ih je pušteno. Kao odmazdu za pad Teslića u ruke partizanskih jedinica ustaška vlast nije bila selektivna prema nacionalnoj i vjerskoj pripadnosti stanovništva. Uhapšeno je je najviše Srba, ali i Muslimana, Hrvata i pripadnike raznih narodnosti, osumnjičenoih ta antifašizam.
Zatim su uslijedila su tri napada na teslićki garnizon. Prvi (14/15. januar, 1943.) je izvela 1. Proleterska brigada, a zatim, 8/9 i 9/10. septembra 1943. 2. krajiška i 5. kozaračka brigada NOVJ, a 12. slavonska brigada 12. divizije je napala 26/27. januara 1944. godine. Međutim, svi ovi napadi ostali su bezuspješni, čemu je uglavnom doprinosio sistem neprijateljske odbrane, uz upotrebu električne struje visokog napona iz električne centrale u samom mjestu.
Poslije povlačenja partizana, u Tesliću su počele represalije nad preostalim mještanoma. To, ipak, nije destimuliralo štab 11. divizije u nastojanju da uništi teslićki garnizon. Jedan od glavnih povoda za takvu operaciju bio je njegov stratiški položaj koji je ometao razvoj NOB-a u tom dijelu Srednje Bosne.
Bitka za Tešanj
Operaciju oslobađanja Tešnja u Drugom svjetskom ratu partizani su uspješno izveli 11. septembra 1944., dan nakon oslobođenja Teslića i rasula 1. gorskog zdruga oružanih snaga NDH.
Tokom napada na Doboj, neprijateljske jedinice su na cijelom okolnom području već ble jako oslabljene. Zato su šartizanski štabovi procijenili da se za dogledno vrijeme ne može očekivati njihovo prestrojavanje niti jačanje, što je iskorišteno za operaciju oslobađanju Tešnja. U glavnoj ulozi te akcije bila je 14. SNOUB, uz učešće Tešanjsko-teslićkog partizanskog odreda.
Četrnaesta srednjobosanska udarna brigada je pripremila opsadu Tešnja još prije napada na Doboj. Neprijateljska posada se branila iz starog grada - tvrđave, koja je bila vrlo nepristupačna. U njoj su bili kazamati, velike prostorije i lavirinti. Obim kule (i danas) oko 48 m, a zidovi debeli tri metra, obložena bijelim tesanim kamenom. U unutrašnjosti se nalazila cisterna za 70.000 litara vode.
Unatoč tome, borci 14. brigadeprema su nastupali prema ostatku Tešnja su, ali se neprijatelj iz tvrđave žestoko branio. Zato je odlučeno da se na nju ne juriša i izlaže riziku od nepotrebnih žrtava. Logičnija je bila taktika iznuravanja neprijateljskih resursa.
Postavljen su osiguranja prema Doboju i Maglaju, još i prije napada na Doboj. Sa okolnih uzvisina je povremeno otvarana paljba po tvrđavi. Naravljene su i lutke ljudskog oblika, sa tzv. titovkama na "glavi", koje su postavljene na istaknuta mjesta i povremeno izlagane, simulirajući partizanski pokret u napad. Uz povremenu puščanu i puškomitraljesku paljbu, posada utvrde je po ovim "neprijateljskim vojnicima" otvarala snažnu mitraljesku vatru, da bi im nanijela što veće gubitke. Posadu utvrde, partizani su svojim aktivnostima tokom noći, dizali na uzbunu, da bi što više trošila municiju, jer nije bilo nikakve mogućnosti da joj se nova doturi.
Za vrijeme napada 1, 2. i 3. bataljona na Doboj, opsadu je organizirao 4. bataljon brigade koji je pristigao sa prostora oko Šipraga. Odmah nakon napada na Doboj, 14. brigada se vratila i krenula sa 3. bataljonom na Tešanj. Posada Tešnja, koja je osluškivala aktivnosti i rezultate borbe oko Doboja, procijenila je da iz Doboja ne može očekivati pomoć. Pod tim pritiskom, a poslije ponovne opsade, donijela je odluku da se neopaženo izvuče. Iako su partizanski štabovi to i očekivali i preduzeli određene mjere opreza, neprijatelj je noću 10/11. septembra uspio, spuštajući se konopcima niz zidove tvrđave, da se izvuče i prođe prema Maglaju.
Epilog i odlikovanja
Uspjesi u oslobađanju Teslića i Tešnja bili su višestruko značajni. Oslobađanjem Tešnja otvarala se mogućnost jedinicama NOV Jugoslavije za prodor na prostor prema Novom Šeheru, Žepču, Zavidovićima i Maglaju. Na tom području je trebalo ostvariti veći partizanski uticaj i novi priliv boraca. Četrnaesta srednjobosanska udarna brigada je u svom sastavu već imala izvjestan broj boraca i rukovodilaca sa tog terena, posebno sa iz Maglaja i okoline.
Nakon oslobođenja, od oko 4.000 boraca, koji su prošli kroz 14. srednjobosansku udarnu brigadu, u borbama poginulo 560, tj. "onoliko koliko ih je bilo u stroju na dan formiranja brigade". Svaki deseti poginuli bio starješina različitog ranga. Mnogi su odlikovani Ordenom za hrabrost i Medaljom za hrabrost
Folikulska teka
Folikulska teka, folikulska vrećica ili folikulski spremnik  (lat. theca folliculi) sadrži sloj  jajničke folikule. Pojavljuju se pošto folikuli postaju sekundarni folikuli.
Teke su podijeljene u dva sloja, unutrašnja i vanjska teka.
Ćelije teka su grupa endokrinih ćelija jajnik, građenih od vezivnog tkiva oko folikula. Imaju mnoge raznolike funkcije, uključujući folikulogenezu.
Sinteza androgena
thumb| Prednji kompleks sistema hipofize i portalni sistem hipofize, gdje se oslobađaju FSH i LH. Tekime ćelije odgovorne su za sintezu androgena, obezbeđivanje transdukcije signala između granuloznih ćelija i oocita tokom razvoja, uspostavljanjem vaskularnog sistema, obezbeđivanjem hranjivih materija i pružanjem strukture i podrške folikulu kako sazrijeva. left|thumb|Konverzija testosterona u [[estradiol aktivnošču aromataze.]] Teka ćelije odgovorne su za proizvodnju androstenediona, a posredno i produkciju 17β estradiola, koji se naziva i E2, opskrbljivanjem susjednih granuloza ćelija androstenedionom koji se, uz pomoć enzima aromataza, može se koristiti kao supstrat za ovu vrstu estradiola. FSH inducira granulozne ćelije na stvaranje aromataze koja androgene proizvedene iz teca interna pretvara u estradiol.
Signalirajuća kaskada
Teka ćelije stimuliraju luteinizujući hormon (LH), signalom koji potiče iz hipotalamusa mozga.
Gonadotropin oslobađajući hormon (GnRH) oslobađa se projekcijama hipotalamusa u prednji režanj hipofize. Gonadotrofi stimulirani su da proizvode folikul-stimulirajući hormon koji stimulira folikuled (FSH) i luteinizirajući hormon (LH), koji se puštaju u krvotok da djeluju na jajnike.
Unutar jajnika transmembranski G-proteinski spojeni receptori (GPCR) veže se na LH u krvotoku, a signal se putem djelovanja drugog glasnika prenosi u unutrašnjost ćelije ciklički amp cAMP i treći glasnik protein kinaza A (PKA). Zatim se ćelije teke stimuliraju da proizvode testosteron, koji se pararakrinom šalje na susedne granulozne ćelije radi pretvaranja u estradiol.
Poremećaji
Hiperaktivnost teka ćelija uzrokuje hiperandrogenizam, a hipoaktivnost dovodi do nedostatka estrogena. Tumori granulozne ćelije, koji su rijetki (manje od 5% karcinoma jajnika) uključuju i granulozne i teka ćelije.
Folikulogeneza
thumb|344x344px|Ovarijski ciklus kod životinja Prikaz ciklusa jajnika kod životinja]] U odraslih ženskih ljudi, primordijalni folikul sastoji se od jednog oocita okruženog slojem usko povezanih čelija granuloze. U ranim fazama ciklusa jajnika, folikul u razvoju stiče sloj vezivnog tkiva i pridružene krvne sudove. Ovo prekrivanje se naziva "teca". Kako razvoj sekundarnog folikula napreduje, granulozne ćelije se razmnožavaju tako da formiraju višeslojni membrana granulosum. Tokom perioda mjerenog mesecima, granulozne ćelije i tekine ćelije izlučuju antralnu tečnost (mješavina hormona, enzima i antikoagulansa) koja njeguje sazrijevanje jajeta.
U tercijarnim folikulima jednoslojna teka se diferencira u theca interna i ''theca externa. Theca interna  sadrži žljezdane ćelije i mnogo malih krvnih sudova, dok je theca eksterna'' od gustog vezivnog tkiva i većih krvnih sudova.
Strukturne uloge
Teka ćelije (zajedno sa granuloznim ćelijama), tokom sazrevanja oocita, formiraju corpus luteum. Teka ćelije su u korelaciji samo s folikulama razvijajućeg jajnika. One su vodeći uzrok neplodnosti na bazi endokrinosti, jer ili hiperaktivnost ili hipoaktivnost teka ćelija mogu dovesti do problema s plodnošću.
Lokalni izbori u Bosni i Hercegovini 2016 (Domaljevac-Šamac)
Načelnik
Na izborima za načelnika izašlo je ukupno 2.598 glasača (57,33% od ukupnog broja), a od toga je 2.530 (97,38%) glasova bilo važećih, te 68 (2,62%) nevažećih. Sa ukupno 1.366 glasova (53,99%) za načelnika izabran je Mario Jurkić, član koalicije "Za Banje - za opstojnost Domaljevca, Grebnika, Bazika i Brvnika".
Općinsko vijeće
Na izborima za Općinsko vijeće izašlo je ukupno 2.598 glasača (57,33% od ukupnog broja), a od toga je 2.485 (95,65%) glasova bilo važećih, te 113 (4,35%) nevažećih. Birano je ukupno 11 članova Vijeća, te su oni izabrani po broju osvojenih glasova po listama, dok je odabir predstavnika iz pojedine partije, vršen po najvećem broju glasova. Najviše glasova dobila je Hrvatska demokratska zajednica 954 (38,39% od ukupnog broja važećih glasova).
Rujevac (Dvor)
Rujevac je naseljeno mjesto u sastavu općine Dvor, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Dvor.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Rujevac je imao 254 stanovnika.
Napomena: ''Sadrži podatke za naselje Trgovi u 1869. i 1880.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Rujevac je imalo 586 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
155. brdska brigada
155. brdska brigada vojna je jedinica koja je tokom rata u Bosni i Hercegovini djelovala u sastavu Prvog korpusa Armije Republike Bosne i Hercegovine.
1. dobrinjska pješadijska brigada formirana je pri Općinskom štabu odbrane Novi Grad 23. jula 1992. 28. septembra brigada je ušla u sastav 1. korpusa i preimenovana je u 5. brdsku brigadu. 4. februara 1993. u sastav 5. brigade ušao je 5. protivdiverzantski odred OpŠO Novi Grad.
19. bosanska brigada formirana je 22. decembra 1992. Tokom reorganizacije jedinica 1. korpusa, 19. februara 1993. od 19. bosanske, 5. brdske i Bataljona Vojničko polje 101. brdske brigade nastaje 5. motorizovana brigada. Formiranjem 12. divizije u januaru 1995. preimenovana je u 155. brdsku brigadu. Tokom masovne demobilizacije i reorganizacije jedinica 1. korpusa, 13. oktobra spojena je sa 101. brigadom u 125. brdsku brigadu.
Od ljeta 1993. brigada je izvršavala borbene zadatke izvan Sarajeva, a od 1994. u kontinuitetu je slala jedan bataljon u zonu odgovornosti Operativne grupe 1 Pazarić, odnosno 14. divizije.
Zlatnim ljiljanom, najvišim ratnim priznanjem, nagrađeno je 13 pripadnika brigade.
7. SS dobrovoljačka brdska divizija "Prinz Eugen"
7. SS dobrovoljačka brdska divizija "Prinz Eugen" je bila njemačka dobrovoljačka Waffen-SS brdska divizija u Drugom svjetskom ratu specijalizovana za antigerilsko ratovanje. Početni sastav je bio u potpunosti dobrovoljački, ali se kasnije pristupilo mobilizaciji. Divizija se predala 11. maja 1945. godine jugoslovenskim snagama, a tokom četvorogodišnjeg rata na prostoru Jugoslavije je stekla reputaciju najozloglašenije njemačke jedinice. Borbena dejstva divizije bila su isključivo na prostoru Jugoslavije.
Pozadina
Posle razbuktavanja ustanka u okupiranoj Srbiji, a i zbog izbijanja ustanka u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, organizovanog od KPJ, dovelo je do jednog trenutka da je ustanak u Jugoslaviji poprimio masovne razmjere. Nijemci su shvatili da posadne jedinice nisu dorasle zadatku da smire situaciju. Bili su primorani da privremeno dovedu 342. pješadijsku diviziju iz Francuske, regularnu borbenu jedinicu, uz čiju pomoć je ustanak u Srbiji privremeno ugušen.
Osnivanje divizije
Waffen SS je ponudio da osnuje dobrovoljačku diviziju od dunavskih Nijemaca, kojih je uoči rata bili najviše u Banatu, Bačkoj i Erdelju, u Rumuniji. Divizija je osnovana u martu 1942. godine u Beloj Crkvi, u južnom Banatu, gdje je priređena prigodna ceremonija sa paradom. Nijemci u Bačkoj su prednjačili, dajući pri formiranju 16.527 dobrovoljaca. Divizija je dobila ime Princ Eugen po austrijskom vojskovođi Eugenu Savojskom koji je porazio Turke kod Beča, protjerao ih iz Mađarske i osvojio Beograd. U svom sastavu je imala dva lovačka puka sa po tri bataljona i jedan artiljerijski puk, kao i dodatne jedinice. Da bi dejstvovali što efikasnije po vrletima i neprohodnim terenima, divizija je obučavana kao brdska (alpinistička). Naoružanje im je bilo uglavnom trofejnog porijekla. Oklopni sastavi poticali su iz ratnog plijena francuske armije. Oficirski kadar u diviziji bio je uglavnom iz Njemačke.
Komandanti divizije
Za komanadanta divizije je postavljen SS-Obergruppenführer Artur Phleps, stari austrougarski oficir, koji je između dva rata bio u službi rumunske vojske. Na čelu divizije je bio od 1. marta 1942. do 3. jula 1943, kada ga je zamijenio SS-Brigadeführer Carl von Oberkamp. Na mjesto komandanta 1. avgusta 1944. godine dolazi SS-Brigadeführer Otto Kumm, koji tu funkciju obavlja sve do 20. januara 1945. godine. Tada komandu preuzima SS-Brigadeführer August Schmidhuber, do tada komandant puka. Jedino je Schmidhuberu poslije rata bilo suđeno u Jugoslaviji, iako je bio najkraće na čelu divizije.
Sastav i brojno stanje divizije
Pored dva brdsko-lovačka puka i jednog artiljerijskog puka, u diviziji je bilo i dodatnih jedinica kao što su konjičko, protivtenkovsko i sanitetsko odjeljenje. Zatim bataljon motociklista, bataljon biciklista, bataljon veze, inženjerijski bataljon itd. Tu su bile i obavezne jedinice feldžanrdarmerije (vojne policije), komore snabdijevanja, vojni izvještači, veterinari, propagandisti i posebno odjeljenje vodiča pasa. Brojčano stanje divizije bilo je preko 20.000 boraca, pri čemu je svaki puk imao između pet i šest hiljada vojnika. Njeni pripadnici su postali iskusni i prekaljeni borci, skoro fanatici. Divizija je od samog početka imala veoma oštar kurs prema civilnom stanovništvu, naročito u krajevima gdje se su vođene borbe.
Ratne operacije
Divizija je prvu operaciju izvela na tlu Srbije, na Kopaoniku (Operacija Kopaonik), gdje je angažovana da uništi četnike Dragutina Keserovića. Tom prilikom nije došlo do borbenih kontakata, ali je divizija već na početku pokazala krajnju bezobzirnost prema civilnom stanovništvu. Divizija je imala vrlo zapaženu ulogu u ratnim operacijama Weiss i Schwarz. Izuzetno značajnu ulogu divizija je odigrala tokom operacije Ahze, septembra, oktobra i novembra 1943, kad je, u saradnji sa drugim snagama, napadima na Split i Podbiokovlje otklonila neposrednu opasnost od savezničkog iskrcavanja u Dalmaciji. U tom periodu divizija je predstavljala okosnicu za formiranje 5. SS brdskog korpusa. 7. SS divizija, pošto je dokazala svoju visoku taktičku vrijednost i savladala vještinu protivpartizanskog ratovanja, zajedno sa 1. brdskom divizijom (kad je ova bila raspoloživa) predstavljala je udarnu operativnu snagu Komande Jugoistoka širom Jugoslavije, pod komandom Druge oklopne armije. Upotrebljavana je na svim ključnim pozicijama tokom operacija Kugelblitz, Schneesturm, Waldrausch, Rösselsprung. Istakla se pri razuđenim borbama za sprječavanje manevra snaga NOVJ prema Srbiji između rijeke Bosne i Drine, i predstavljala okosnicu u operacijama Hackfleisch, Draufgänger i Ribecal. Nakon neuspjelih pokušaja sprječavanja prelaska 12. korpusa NOVJ u Srbiju tokom septembra divizija je vodila borbe protiv snaga NOVJ u oblasti Zapadne Morave i u Šumadiji. Krajem septembra, usljed pojave Crvene armije, prebačena je na bugarsku granicu radi obrazovanja fronta. Pretrpjela je teške gubitke u borbama za Zaječar, i posebno u Niškoj operaciji, kojom prilikom je više nego prepolovljena. Divizija je, usljed svoje intenzivne upotrebe, svo vrijeme trpjela ozbiljne gubitke, ali je folksdojčersko stanovništvo predstavljalo solidnu bazu za popunu. Popuna je vršena formiranjem dopunskih bataljona koji bi nakon priključivanja diviziji bili rasformirani, a ljudstvo raspoređeno po jedinicama. Na primjer, u oktobru 1944. dejstovala su dva 7. SS dopunska bataljona - jedan u Sarajevu, a drugi u Beogradu - ali ni jedan ni drugi nisu uspjeli da se pridruže svojoj matičnoj jedinici. Nakon gubitaka u Niškoj operaciji, divizija je ponovo formirana u decembru 1944. pomoću nove popune i ostatka rasformirane SS divizije "Skanderbeg". Nakon učestvovanja u protivnapadima na Sremskom frontu januara 1945 (u operaciji Zimska oluja), divizija je ponovo postala glavna operativna manevarska formacija Armijske grupe E, i upotrebljavana je u borbama u Slavoniji, na likvidaciji Virovitičkog mostobrana, u okolini Sarajeva i u donjem toku Bosne (Operacija Majska oluja).
Ratni zločini
Jedinice 7. SS divizije počinile su mnogobrojne ratne zločine tokom svojih pohoda. Zarobljeni partizani su po pravilu streljani, uključujući i ranjenike. Ova divizija je također počinila i veliki broj zločina nad civilima. Njene jedinice su po pravilu u zoni borbe vršili odmazde nad civilima. Te rutinske odmazde nad civilima odnosile su od nekoliko desetina, pa do više od hiljadu žrtava. Tokom trodnevnog masakra u Sinjskoj krajini marta 1944, gde je učestvovao i bataljon 7. SS divizije, ubijeno je oko 1.500 civila. Više stotina civila stradalo je i u masakrima 7. SS divizije u Krivoj Reci oktobra 1942, u Pivi juna 1943., u Aržanu septembra 1943, i u selu Velika jula 1944. Čak je i general Josef Kübler, komandant 118. lovačke divizije, tokom istrage izjavio kako su SS trupe bile poznate po preoštrim postupcima prema narodu. Komandant 2. (14.) SS puka August Schmidhuber, kasnije komandant SS divizije Skanderbeg i zatim cijele 7. SS divizije, osuđen je na smrt vešanjem na suđenju u Beogradu od 5. do 16. februara 1947..
Sveti Rok (Lovinac)
mini|260px|Sveti Rok, pogled na [[Velebit]] Sveti Rok (do 1991. godine Rok) je naseljeno mjesto u sastavu općine Lovinac, Ličko-senjska županija, Republika Hrvatska.
Crna Gora na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017.
Crna Goru je na SP u atletici 2017. u Londonu, UK od 4. do 13. augusta 2017. predstavljala jedna atletičarka. Ovo je šesti nastup atletičara iz Crne Gore na Svjetskim prvenstvima u atletici.
Sveti Rok (Lovinac)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Sveti Rok je imao 279 stanovnika.
Napomena: ''Od 1971. do 1991. iskazivano pod imenom Rok.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Rok je imalo 654 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Gelsolin
Gelsolin je aktin-vezujući protein koji je ključni regulator sastavljanja i rastavljanja aktinskih niti. Gelsolin je jedan od najmoćnijih članova superporodice gelsolin/vilin koja razdvaja aktin, jer ga odvaja sa gotovo 100% efikasnošću. Ćelijski gelsolin, nađen u citosolu i mitohondrijama ima blisko povezan izlučeni oblik, plazmatski gelsolin, koji sadrži dodatnih 24 AA N-terminalnih nastavaka.]] Sposobnost gelsolina u plazmi da razreže aktinske filamente pomaže tijelu da se oporavi od bolesti i ozljeda koje propuštaju ćelijski aktin u krv. Osim toga, ima važnu ulogu u urođenoj imunosti, domaćina, aktivirajući makrofage i lokalizirajući upalu.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 782 aminokiseline, а molekulska težina  85.698 Da.
C: Cistein D: Aspartat E: Glutamat F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin Y: Tirozin
Struktura
Gelsolin je protein od 82 kD sa šest homolognih poddomena, koji se nazivaju S1-S6. Svaki poddomen se sastoji od petolančanog β-lista, okruženog sa po dva α-heliksa, jednim postavljenom okomito u odnosu na niti, a drugim paralelno. Βeta-listovi tri N-terminalna poddomena (S1-S3) spajaju se kako bi formirali prošireni β-list, kao i β-listovi C-terminalnalnog poddomena (S4-S6).
Regulacija
Među lipid-vezujućim aktin-regulatornim proteinima, gelsolin (poput kofilina) prvenstveno veže polifosfoinozitid (PPI). Vezivne sekvence u gelsolinu jako liče motivima u drugim proteinima koji vežu PPI.
Gelsolinovu aktivnost stimuliraju ioni kalcija (Ca2+). Iako protein zadržava svoj ukupni strukturni integritet i u aktiviranom i u deaktiviranom stanju, spiralni rep S6 kreće se poput zasuna, u zavisnosti od koncentracije kalcijevih iona. C-terminalni kraj detektira koncentraciju kalcija unutar ćelije. Kad nema Ca2+, rep S6 štiti mjesta koja se vezuju za aktin na jednoj od spirala S2. Kada se ion kalcija veže za rep S6, međutim, ispravlja se, izlažući mjesta vezanja aktina S2. N-terminal je direktno uključen u presijecanje aktina. S2 i S3 se vezuju za aktin prije nego što se S1 prekine s vezama aktin-aktin i zatvori bodljikavi kraj.
Gelsolin se može inhibirati lokalnim porastom koncentracije fosfatidilinositol (4,5)-bisfosfata (PIP2), PPI. Ovo je proces u dva koraka. Prvo, (PIP2) veže se za S2 i S3, inhibirajući vezanje gelsolina na strani aktina. Zatim se (PIP2) veže za gelsolin S1, sprječavajući ga da prekine djelovanje aktina, iako se (PIP2) ne veže izravno na mjesto vezanja gelsolina za aktin.
Ćelijska funkcija
Gelsolin također inhibira apoptozu, stabilizacijom mitohondrija. Prije ćelijske smrti, mitohondrija normalno gube membranski potencijal i postaju propusnije. Gelsolin može spriječiti oslobađanje citohroma C, ometajući pojačavanje signala koje bi dovelo do apoptoze.
Aktin se može umrežiti u gel, pomoću proteina umrežavanja aktina. Gelsolin može pretvoriti ovaj gel u sol, otuda i naziv gelsolin.
Studije na životinjama
Istraživanja na miševima sugeriraju da se gelsolin, kao i drugi proteini koji razdvajaju aktin, ne eksprimira u značajnoj mjeri tek nakon ranog embrionskog stadija – otprilike dvije sedmice u mišjim embrijima. U odraslih primjeraka, međutim, gelsolin je posebno važan u pokretnim ćelijama, poput krvnih trombocita. Miševi s nultom oznakom gena koji kodiraju gelsolin prolaze normalan embrionski razvoj, ali je deformacija njihovih krvnih pločica smanjila njihovu pokretljivost, što je rezultiralo sporijim odgovorom na zacjeljivanje rana.
Pokazalo se da nedostatak gelsolina kod miševa uzrokuje povećanu propusnost vaskularne plućne barijere, što ukazuje da je gelsolin važan u odgovoru na ozljedu pluća.
Srodni proteini
Sekvenca poređenja ukazuju na avolucijski odnos između gelsolina, vilina, fragmina i severina. Šest velikih ponavljajućih segmenata javlja se u gelsolinu i villinu, a tri slična segmenta u severinu i fragminu. Višestruka ponavljanja su u strukturi (ali jedva u sekvenci) povezani sa ADF-H domenom, tvoreći natporodicu (IPR029006). Čini se da je porodica evoluirala iz predačke sekvence od 120 do 130 aminokiselinskih ostataka.
Asgard archaea kodira mnoge funkcionalne gelsoline.
Interakcije
Gelsolin je citoplazmatski protein, reguliran kalcijem, aktivno modulirajući protein koji se veže na bodljikave krajeve aktinskih niti, sprječavajući izmjenu monomera (blokiranje kraja ili zatvaranje). Može promovirati nukleaciju (sastavljanje monomera u filamente), kao i raskidanje postojećih filamenata. Osim toga, ovaj protein veže sa visokim afinitetom za fibronektin. Plazmatski i citoplazmatski gelsolin su izvedeni iz jednog gena s alternativnim mjestima inicijacije i diferencijalnom preradom.
Pokazalo se da gelsolin stupa u interakciju sa:
Osredek pri Zrečah
mini|280px|Osredek pri Zrečah, jezero Zreče Osredek pri Zrečah je naseljeno mjesto u sastavu općine Zreče, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Slovenske Konjice. Kao samostalno naseljeno mjesto, Osredek pri Zrečah postoji od 1994. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Križevec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Osredek pri Zrečah je imao 121 stanovnika.
Napomena: ''U 1994. nastalo izdvajanjem dijela iz naselja Križevec. Do 1998. iskazivano pod imenom Osredek.''
Tuhelj
Tuhelj je naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, u Krapinsko-zagorskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Klanjec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Tuhelj je imala 2.104 stanovnika, od čega u samom Tuhlju 205.
Općina Tuhelj
Napomena: Nastala iz stare općine Klanjec.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Tuhelj je imalo 228 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Svjetsko prvenstvo u atletici 2017 – skok u vis (žene)
Takmičenja u disciplini skok u vis u ženskoj konkurenciji na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017. održano je 10. i 12. augusta na Olimpijskom stadionu u Londonu. Ruskinja Marija Lasickene, koja je nastupila kao autorizovana neutralna atletičarka osvojila je zlatnu medalju.
Rekordi
Prije početka takmičenja najbolji rezultati bili su:
Na ovom takmičenju nisi oboreni niti promijenjeni rekordi.
Norma
Kvalifikaciona norma bila je 1,94 metra.
Raspored
Raspored takmičenja bio je sljedeći (UTC+1):
Zemlje učesnice
Učestvovalo je 30 takmičarki iz 22 države.
Kvalifikacije
Kvalifikacije su održane 10. augusta u dvije grupe. Takmičenja su počela u 19:10. Kvalifikaciona norma bila je 1,94 metar ( Q ), ali se za finale kvalificiralo 12 najboljih atletičarki ( q ). Ukupni plasman bio je:
Finale
Finale je održano 12. augusta s početkom u 19:05.
Polja
Polja (ćir. Поља) su naseljeno mjesto u sastavu općine Mojkovac, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazila su se u sastavu stare općine Mojkovac. Kao samostalno naseljeno mjesto Polja postoje od 2001. Nastalo je spajanjem bivših naselja Donja Polja i Gornja Polja te dijela izdvojenog iz naselja Bistrica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Polja su imala 1.281 stanovnika.
Vrhovna rada Ukrajine
Vrhovna rada Ukrajine naziv je ukrajinskog parlamenta. To je jednodomni parlament od 450 zastupnika sa sjedištem u Kijevu, kojim nakon izbora 2019. predsjedava Dmitro Razumkov.
Polja
Stanovništvo
Napomena: ''U 2001. nastalo spajanjem naselja Donja Polja i Gornja Polja koja su ukinuta i za koja sadrži podatke od 1948–1991., te nenaseljenog dijela izdvojenog iz naselja Bistrica.''
Vrhovna rada Ukrajine
Izbor
Verhovna rada je najviše zakonodavno tijelo Ukrajine, nasljednik Vrhovnog sovjeta Ukrajinske SSR. Nakon izmjena izbornog zakona 1997. polovina zastupnika dolazila je iz redova različitih političkih stranaka, ovisno o rezultatima na općim izborima, a druga polovina birana je po izbornim okruzima običnom većinom glasova. Taj sistem bio je na snazi sve do 2004, kad je izmijenjen Ustav i ukinuta mješovita zastupnička struktura u korist sistema proporcionalne zastupljenosti na bazi stranačkih lista.
Historija
Rada ima genezu iz tradicije kozačkih rada koje su oni održavali od 15. do 18. stoljeća. Nakon izbijanja Ruske revolucije 1917, tadašnja kratkotrajna Ukrajinska Narodna Republika osnovala je Centralnu radu. Zastupnici su izabrani u aprilu 1917. na Sveukrajinskom kongresu.