cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nogometna reprezentacija Nigerije
Novija historija
Teška finansijska situacija u njihovom savezu promijenila je neke ranije navike. Naime, za razliku od prethodnih godina kada su imali mogućnost platiti i dovesti na klupu vrhunske svjetske stručnjake poput Bore Milutinovića, Bertija Vogtsa i Larsa Lagerbacka, danas su više okrenuti domaćim trenerima, pa je tako krajem 2011. godine Stephen Keshi, 49-godišnji bivši stoper i kapiten nigerijske nogometne reprezentacije, postao novi selektor Nigerije. Naslijedio je Samsona Siasiju, koji je dobio otkaz nakon što Nigerija nije izborila nastup na kontinentalnom prvenstvu (Kup nacija) prvi put od 1986.
Na Afričkom kupu nacija 2013. igrali su u grupi sa Zambijom, Etiopijom i Burkinom Faso, te se plasirali u četvrtfinale kao drugoplasirana reprezentacija. U četvrtfinalu Afričkog kupa nacija Nigerija je bila bolja od Obale Slonovače 2:1. Nigerija je u Rustenburgu povela u 43. minutu sjajnim pogotkom Emmanuela Emenikea s 30-ak metara. U petoj minuti nastavka Obala Slonovače je izjednačila nakon što je Drogba iz slobodnog udarca pronašao veznjaka Newcastlea Cheicka Tiotea koji je glavom pospremio loptu u mrežu. Ipak, veliko slavlje Nigeriji donio je u 78. minutu Sunday Mba. Nakon četiri uzastopna poraza u polufinalima Afričkog kupa nacija, reprezentacija Nigerije konačno je u petom pokušaju izborila finale. S visokih 4:1 u južnoafričkom gradu Durbanu savladala je reprezentaciju Malija. Elderson Echiejile otvorio je atipičnu golijadu za Afrički kup nacija u 25. minutu. Samo pet minuta kasnije napadač kijevskog Dinama Brown Ideye koristi ubacivanje s desne strane, te klizećim udarcem sretno i spretno zabija za udvostručenje nigerijskog vodstva. Samo minut prije isteka prvog dijela utakmice, sreća je ponovo pomazila Nigeriju, odnosno Emenikea. Nigerija je dobila slobodan udarac na 30 i koji metar od Malijeva gola, a lopta je od "živog zida" prevarila golmana i završila u mreži za visokih 3:0 na poluvremenu. Konačan udarac Malijcima zadao je "džoker" s klupe Ahmed Musa. Konačan rezultat postavio je Cheick Diarra u 75. minutu utakmice. U finalu turnira u Južnoafričkoj Republici "Super orlovi" su pobijedili Burkinu Faso sa 1:0 pred 90.000 gledalaca. Pogodak odluke zabio je Sunday Mba u 45. minutu utakmice. Za Nigeriju je to bila treća kontinentalna kruna nakon 1980. i 1994. godine.
Nigerija u afričkim kvalifikacijama za SP 2014. nije baš briljirala, iako je imala najlakšu grupu od svih afričkih reprezentacija koje su izborile nastup u Brazilu. Osvojili su prvo mjesto u grupi sa tri pobjede i tri remija, ali s protivnicima poput Kenije, Namibije i Malavija, stiče se dojam da su morali biti ubjedljiviji. U baražu je odmjerila snage s Etiopijom. Nakon što su u prvom susretu slavili s 2:1, Nigerijci su u uzvratu 2:0 pobjedom riješili sve u svoju korist, te se plasirali na Svjetsko prvenstvo.
NGC 5333
NGC 5333 (također poznat kao ESO 221-17 i PGC 49424) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 127 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Najveći prečnik je 1,90 (70 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (37 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 2. jula 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nogometna reprezentacija Nigerije
Trenutni sastav
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left"|
Statistika igrača
Zadnja izmjena 31. decembar 2013. {{legend|#CFECEC|Aktivni reprezentativci|border=#AAAAAA}}
Također pogledajte
Utakmice Nigerija - Bosna i Hercegovina
NGC 6808
NGC 6808 (također poznat kao ESO 73-3, IRAS 19385-7045 i PGC 63578) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 159 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Paun. Najveći prečnik je 1,60 (74 hiljade sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (42 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 27. juna 1835. godine.
.io
.io je najviši Internet domen za Britanski teritorij Indijskog okeana.
Giuseppe Garibaldi
Giuseppe Maria Garibaldi (4. juli 1807 – 2. juni 1882) bio je talijanski general, patriota i republikanac. Zbog velikog doprinosa u ujedinjenju Italije i stvaranju Kraljevine Italije, smatra se jednim od najvećih generala modernog doba i jednim od italijanskih "očeva otadžbine" zajedno sa Camillom Bensom di Cavourom, Viktorom Emanuelom II i Giuseppeom Mazzinijem. Garibaldi je poznat i kao "heroj dva svijeta" zbog njegovih vojnih pohoda u Južnoj Americi i Europi.
Garibaldi je kao sljedbenik pokreta Mlada Italija italijanskog nacionaliste Mazzinija prihvatio republikanski nacionalizam i postao pristalica ujedinjenja Italije pod demokratskom republičkom vladom. Poslije neuspješne oružane pobune u Savoji 1834. godine osuđen je na smrt, ali se spasio bijegom u Južnu Ameriku u kojoj je proveo 14 godina u izbjeglištvu gdje je učestvovao u nekoliko ratova u kojima je učio umjetnost gerilskog ratovanja. Nakon pomoći u proglašenju nezavisnosti brazilske Piratinske republike 1835. godine, Garibaldi se sa pobunjenicima poznatijim kao Faraposi uključio u Urugvajski građanski rat u kojem je stvorio italijanske snage, poznate kao Crvenokošuljaši, koje su dale važan doprinos obnovi Urugvaja.
Nakon povratka u Italiju 1848. godine, Garibaldi je zapovijedao vojnim pohodima koji su doveli do italijanskog ujedinjenja. Prvo ga je privremena vlada Milana postavila za generala, pa ga je ministar rata promaknuo u generala Rimske republike. Nakon izbijanja rata za nezavisnost u aprilu 1859. godine, poveo je svoje alpske lovce u zauzimanje Varezea, Comoa i južnog Tirola; rat je završen zauzimanjem Lombardije. Sljedeće godine je prevodeći pohod hiljade uz saglasnost Viktora Emanuela II, kraljevini Sardiniji pripojio Siciliju, južnu Italiju, Marche i Umbriju. Njegova posljednja vojna kampanja se odvijala tokom Francusko-pruskog rata kao zapovjednik dobrovoljaca koji su podržavali novu Francusku republiku.
NGC 2388
NGC 2388 (također poznat kao IRAS 07256+3355, MCG 6-17-10, PGC 21099 i UGC 3870) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 190 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Blizanci. Najveći prečnik je 1,00 (55 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (33 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 4. februara 1793. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Giuseppe Garibaldi
Garibaldi je postao međunarodna ličnost nacionalne nezavisnosti i republikanskih ideala. Mnogi intelektualci i političke ličnosti su ga obasipali divljenjem i pohvalama, uključujući Abrahama Lincolna, Williama Browna, Francesca de Sanctisa, Victora Hugoa, Alexandra Dumasa, Georgea Sanda, Charlesa Dickensa, Friedricha Engelsa i Che Guevare. Historičar A.J.P. Taylor ga je nazvao "jedinom potpuno divnom ličnošću u modernoj historiji". U popularnom kazivanju svoje priče, povezan je sa crvenokošuljašima koje su njegovi volonteri, Garibaldini, nosili umjesto uniforme.
Život
U mladosti je bio mornar. Dok je služio vojni rok (1833–1834) u mornarici Kraljevine Sardinije i Pijemonta potpao je pod uticaj Giuseppea Mazzinija, predvodnika italijanskog nacionalizma, i postao pripadnik društva Mlada Italija. Poslije neuspjele oružane pobune u Savoji 1834. godine kada je osuđen na smrtnu kaznu bježi u Južnu Ameriku gdje se bori za nezavisnost Brazila. Učestvovao je i u urugvajsko-argentinskom ratu na strani Urugvaja. U početku je zapovjedao urugvajskom mornaricom da bi kasnije postao zapovjednik Italijanske legije u Montevideu. U tim borbama stekao je svjetsku slavu.
U domovinu se vraća u aprilu 1848. kako bi učestvovao u borbi za nezavisnost Italije i ratu protiv Austrije. Borbe protiv Austrijanaca u Milanu i protiv francuskih snaga kod Rima 1849. za Rimsku republiku donijele su mu nacionalnu slavu. Ipak 1849. godine kod Rima je natjeran na povlačenje kroz središnju Italiju. U tom povlačenju poginula je Anita, njegova supruga i saborac. Poslije pada Rimske republike došao je u pomoć Veneciji s 4.000 dobrovoljaca. No, monarhisti su ga uhapsili i prognali. Garibaldi je raspustio svoju vojsku i potražio utočište prvo u sjevernoj Africi, potom u Sjedinjenim Državama, a nakon toga u Peruu. Junak dva svijeta, kako su ga zvali, nije se mogao vratiti u Italiju sve do 1854. godine.
mini|200px|desno|Ranjeni Garibaldi, 1862.
Godine 1854. pomogao je Pijemontu u ratu protiv Austrije, predvodeći dobrovljačke jedinice. U tim ratnim sukobima njegove snage zauzele su mjesta Varese i Como. U maju 1860. Garibaldi izvodi svoj najveći poduhvat i legendarni pohod: osvajanje Sicilije i Napulja. Ovoga puta nije imao vladinu podršku, ali premijer Cavour i kralj Victor Emmanuel II. nisu se usudili zaustaviti popularnog junaka. Kralj i premijer bili su mu spremni pomoći, ali samo pod uvjetom da se poduhvat pokaže uspješnim. Dana 6. maja s 1.000 crvenih košulja (pripadnika Gaibaldijevih dobrovoljačkih snaga) ulazi u mjesto Marsala na Siciliji, a 11. maja Garibaldi se proglasio diktatorom Sicilije u ime kralja Victora Emmanuela II. U bici kod Clatafimija 30. maja njegove gerilske snage porazile su regularnu vojsku napuljskog kralja. Nakon osvajanja Palerma premijer Cavour odlučio je Garibaldiju pružiti pomoć, ali tek tajnu pomoć.
Nakon osvajanja Sicilije prelazi na kontinentalni dio Italije i 7. septembra 1860. trijumfalno ulazi u Napulj. Tad uvodi političke reforme, dijeli zemlju seljacima, ali umjesto proglašavanja republike dobrovoljno ustupa vlast monarhistima u uvjerenju kako će Savojska dinastija ujediniti Italiju. Međutim, njegova vojska je raspuštena, a on udaljen na otočić Caprera. No, Garibaldi nije prestao s borbom. Godine 1862. i 1867. u nekoliko navrata pokušava zauzeti Rim i osloboditi ga papinske vlasti. U prvom pokušaju je ranjen, a u oba uhapšen. U prvom pokušaju 1862. italijanska vlada morala je zaustaviti Garibaldija u strahu od međunarodnih posljedica koje bi uslijedile nakon svrgavanja papinske vlasti. Sudjeluje i u francusko-pruskom ratu (1870. - 1871.) kada predvodi grupu dobrovoljaca (u kojoj su bili i njegova dva sina) koja podržava novu francusku republiku.
Garibaldi pozdravlja Parisku komunu, a u odsutnosti izabran je za člana CK pariske Narodne garde. U Rim se vraća 1871. godine. Razočaran u politiku, proglasio se socijalistom. Preminuo je 1882. godine u mjestu Caprera, na istotimenom otočiću u 75-oj godini života. Danas se svi historičari slažu da bez Garibaldijeve podrške ne bi bilo moguće ujedinjenje Italije. Daroviti lider i čovjek iz naroda puno je bolje od Cavoura i Mazzinija znao kako okupiti mase. U spomen na njega mnoge revolucionarne jedinice u španskom građanskom ratu, italijanskom pokretu otpora i jugoslavenskom NOP-u (Divizija Garibaldi) nosile su Garibaldijevo ime.
Zastava Naurua
mini|240px|desno|[[Datoteka:FIAV 010100.svg|20px Zastava Naurua, omjer 1:2]]
Zastava Naurua je usvojena nakon proglašenja nezavisnosti ove države 31. decembra 1968. godine.
Na zastavi je prikazan geografski položaj ovog ostrva. Sastoji se od dva plava polja na gornjoj i donjoj stranici koje dijeli žuta traka širine 1/24 širine zastave. Plava boja na zastavi predstavlja plavi Pacifički okean, a žuta traka ekvator.
Bijela dvanaestokraka zvijezda se nalazi na donjoj polovini zastave ispod žute trake i na lijevoj polovini zastave. Ima višestruko značenje:
Papa Aleksandar IV
Rođen je u mjestu Jenne u Italiji. Sa majčine strane bio je član porodice de' Conti di Segni kao i papa Inocent III (1198 - 1216) i papa Grgur IX (1227 - 1241). Njegov ujak papa Grgur IX ga je imenovao glavnim đakonom i zaštitnikom reda Franjevaca 1227. Nakon smrti pape Inocenta IV izabran je za novog papu u Napulju, 12. decembra 1254.
Štedrica
Štedrica je naseljeno mjesto u sastavu općine Dubrovačko primorje, Dubrovačko-neretvanska županija, Republika Hrvatska.
El-Hadždž
Sura El-Hadždž jest 22. sura Kur'ana. Sastoji se od 78 ajeta i spada u medinske sure, sure objavljene u Medini.
Štedrica
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Dubrovnik.
El-Hadždž
U ovoj suri je objavljen poziv na obavljanje hadža, po čemu je sura i nazvana.
Sadržaj
Ubraja se u duže sure. Na početku Allah se obraća ljudima i opominje ih smakom svijeta:
da bi u narednim ajetima ljudima predočio način stvaranja ljudskog bića i razbio sumnje o proživljenju nakon smrti:
U 17. ajetu se spominju privrženici različitih vjera pa se navode: vjernici, Jevreji, Sabijci, kršćani, vatropoklonici kao i mnogobošci.
U nastavku sure, u 26. i 27. ajetu, spominje se poslanik Ibrahim, i naređuje mu se oglašavanje poziva na hadž. U 34. ajetu Allah vjernike podsjeća na obavezu klanja kurbana, što je bilo propisano svakoj vjerskoj zajednici.
U dijelu sure od 42. do 46. ajeta spominju se drevni poslanici koji su poslani određenim narodima ali su ih ti narodi u laž utjerivali i smatrali lažnim. Eksplicitno se spominju poslanici: Ibrahim, Lut i Musa a implicira se na poslanike: Hud, Salih i Šu'ajb, koji su poslani narodima Ad, Semud i narodu Medjena, respektivno.
U drugom dijelu sure se govori o Sudnjem danu, Hidžri, Allahovim blagodatima i čudima stvaranja.
Vanjski linkovi
✅
Štedrica
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Štedrica je imala 55 stanovnika.
Klonska anergija
Anergija – u imunobiologiji – je termin koji opisuje nedostatak reakcije tjelesnih odbrambenih mehanizama na strane supstance, a sastoji se od direktne indukcije tolerancije perifernih limfocita. Osoba u stanju anergije često ukazuje da imuni sistem nije u stanju uspostaviti normalan imunski odgovor na specifični antigen, obično autoantigen. Za limfocite se kaže da su anergični kada ne odgovore na svoj specifični antigen. Anergija je jedan od tri procesa koji induciraju toleranciju, modificirajući imunski sistem da spriječi samouništavanje (ostali su klonska delecija i imunoregulacija).
Štedrica
Stanovništvo
Napomena: ''U 1869. podaci su sadržani u naselju Topolo.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Štedrica je imalo 45 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Klonska anergija
Mehanizam
Ovaj fenomen je prvi put opisao Gustav Nossal, u B-limfocitima i nazvao ga klonska anergija. U ovom slučaju klonovi B-limfocita i dalje se mogu naći u cirkulaciji, ali nisu efikasni u postizanju imunskih odgovora. Kasnije su Ronald Schwartz i Marc Jenkins opisali sličan proces koji djeluje u T-limfocitu. Izgleda da mnogi virusii (HIV je najekstremniji primjer) iskorištavaju indukciju tolerancije imunskog sistema da bi izbjegli imunski sistem, iako suzbijanje specifičnih antigena vrši manje patogena Mycobacterium leprae.
Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 2012 - grupa D
Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 2012 - grupa D bila je jedna od devet grupa u sklopu kvalifikacija za Evropsko prvenstvo 2012. U grupi je bilo šest reprezentacija, a primijenjen je Bergerov sistem takmičenja. Francuska, kao prvoplasirana u grupi se kvalificirala na prvenstvo dok je drugoplasirana Bosna i Hercegovina obezbjedila učešće u baražu za odlazak na prvenstvo.
Klonska anergija
Mehanizam
Na ćelijskoj razini, "anergija" je nesposobnost imunske ćelije da postavi potpuni odgovor na svoju metu. U imunskom sistemu cirkulirajuće ćelije koje se nazivaju limfociti formiraju primarnu armiju koja brani organizam od patogenih virisa, bakterija i parazita. Postoje dvije glavne vrste limfocita: T-limfocit i B-limfocit. Među milionima limfocita u ljudskom tijelu, samo je nekoliko zapravo specifičnih za bilo koji infektivni uzročnik. U vrijeme infekcije, tih nekoliko ćelija mora se aktivirati i dopustiti im da se brzo razmnožavaju. Ovaj postupak – nazvan "klonska ekspanzija" – omogućava tijelu da brzo mobilizira armiju klonova, kad i gdje je potrebno. Takav imunski odgovor je anticipiran, a njegova specifičnost je osigurana postojećim klonovima limfocita, koji se šire kao odgovor na specifični antigen (proces nazvan "klonska selekcija"). Ova specifična klonska armija tada se bori protiv patogena, dok se tijelo ne oslobodi infekcije. Nakon čišćenja infekcije, klonovi koji više nisu potrebni prirodno odumiru.
Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 2012 - grupa D
Utakmice
Raspored utakmica grupe D između učesnika je dogovoren na sastanku u Luxembourgu, 19. februara 2010. godine.
*Vrijeme odigravanja utakmica su prikazana po lokalnom vremenu mjesta gdje su utakmice igrane.
Klonska anergija
Mehanizam
Međutim, mali broj limfocita tjelesne armije može reagirati s proteinima koji su normalno prisutni u zdravom tijelu. Klonska ekspanzija tih ćelija može dovesti do autoimunih bolesti, pri čemu tijelo napada samo sebe. Da bi se spriječio ovaj proces, limfociti imaju svojstven mehanizam “kontrole kvaliteta”. On isključuje sposobnost limfocita da se razmnožavaju, ako se pokaže da je okidač za ekspanziju vlastiti protein. Anergija T-ćelija može nastati kada one ne dobiju odgovarajuću kostimulaciju u prisustvu prepoznatljivog specifičnog antigena. Anergija B-ćelija može se inducirati izlaganjem topivom cirkulirajućem antigenu i često je označen silaznom regulacijom površinske IgM ekspresije i djelomičnom blokadom unutarćelijske signalizacije tih puteva.
Molekulski mehanizam indukcije anergije u T-limfocitima
Stimulacija ćelijskog receptora (TCR) zajedno s kostimulatornim receptorima T-limfocita pokreće se uravnotežena aktivaciju svih signalnih puteva T-ćelije (puna stimulacija T-ćelija). U ovom slučaju, pored ostalih puteva, TCR aktivira kalcij-ovisni signal koji je ovisan o kalciju limfocita. To dovodi do povećanja koncentracije unutarćelijskih Ca+II. Pod tim uslovima, fosfataza ovisna o kalciju, kalcineurin uklanja fosfate transkripcijskog faktora NFAT, koji se tada translociraju u jedro.
Pored toga, tokom potpune stimulacije T-ćelija kostimulatorni receptor CD28 aktivira PI3K ili druge puteve koji na kraju dovedu do povećanja nuklearnih razina rel, NF-κB i AP-1 (faktori transkripcije) mnogo više nego samo TCR aktivacijom. AP-1, fos/jun (heterodimer), dalje heterodimerizira NFAT formiirajući  transkripcijski complex koji promovira  transkripciju T-ćelija, produktivni odgovor asociranih gena. Those are for example IL-2 and its receptor.
Suprotno tome, signalizacija TCR, bez kostimulacijskih receptora dovoljno aktivira samo kalcijev krak signalizacije koji vodi samo do aktiviranja AP-1 drugim putevima, aktivirani NFAT ne može formirati transkripcijski kompleks s AP-1, kao što se događa tokom potpune aktivacije T-ćelije (produktivan odgovor). U ovom slučaju NFAT homodimerizuje (komplekse sa sobom), djelujući kao faktor transkripcije koji, umjesto toga, izaziva anergiju u limfocitima.
NFAT homodimeri direktno su odgovorni za ekspresiju gena povezanih s anergijom, poput ubikvitin ligaze GRAIL ili proteaze kaspaza 3. Štaviše, nivoi ekspresije IL-2, ali i naprimjer TNFα i IFNγ, tipski za produktivni odgovor, aktivno se smanjuju u anergiranom Anergizirane ćelije imaju tendenciju da proizvode protivupalni IL-10. U T-ćelijama postoje tri NFAT-proteina: NFAT1, NFAT2 i NFAT4 pa je očito su neki do neke mjere suvišni.
Stoga, kada je antigen pravilno predstavljen T-limfocitima ćelijom koja predstavlja antigen (APC), a koja prezentira antigen na  MHC II, aktiviraju kostimulacijske receptorske ćelije, T-limfocite i podvrgavaju se produktivnom odgovoru. Međutim, kada ćelija komunicira s antigenom koji se nije predstavio APC, to vrlo vjerovatno nije antigen protiv kojeg treba dati imunski odgovor, T-ćelija podvrgava se anergiji. Pokazano je i da određeni antigeni pravilno predstavljeni u APC-ima induciraju samo slabu ćelijsku aktivaciju. Ovaj slabi podražaj još uvijek dovoljno aktivira NFAT, ali ne I AP-1, čime se anergistički odgovor događa čak i sa kostimulacijom. Snažna stimulacija T-ćelija ili IL-2 ili TCR / kostimulatorni receptori mogu razbiti anergiju.
Klinički značaj
Anergija se može iskoristiti za terapijske svrhe. Imunski odgovor na transplantaciju organa i tkiva mogao bi se smanjiti bez slabljenja cijelog imunskog sistema – nuspojava imunosupresivnih lijekova poput ciklosporina. Anergija se takođe može koristiti za izazivanje aktiviranih limfocita da ne odgovore na autoimune bolesti poput diabetes melitus, multipla skleroza i reumatoidni artritis. Isto tako, sprečavanje anergije kao odgovora za rast tumora može pomoći u odgovorima protiv samih tumora. Može se koristiti i za imunoterapijsko liječenje alergija.
Dominantna tolerancija
Dominantna i recesivna tolerancija su oblici periferne tolerancije (druga tolerancija pored periferne je centralna tolerancija). Tamo gdje je takozvana recesivna tolerancija povezana s gore navedenim anergiziranim limfocitima, u dominantnom obliku tolerancije, iz nekorištene T-ćelije razvijaju se specijalizirane T-reg ćelije koje aktivno slabe imunski odgovor T-limfocita. Slično kao kod recesivne tolerancije, također je važna i neprilagođena NFAT-signalizacija U slučaju T-reg indukcije, put NFAT aktivira drugi faktor transkripcije – FOXP3, koji  je marker T-reg i sudjeluje u njihovom genetičkom programu
Testiranje
Sistem „Multitest Mérieux“ ili „CMI Multitest“ (Multitest IMC, Istituto Merieux Italia), Rim, Italija, korišten je kao opći test nivoa ćelijske imunosti. To je intradermni test reaktivnosti kože (sličan je tuberkulinski test), u kojem se koristi kontrola (glicerol sa sedam antigena bakterijskog ili gljivičnog porijekla (tetanus-toksoid, tuberkulin, difterija, streptokoke, kandida, trikofiton i proteus).
U ovom testu, reakcije su kategorizirane prema broju antigena koji izazivaju odgovor i zbir kožnih odgovora na svih sedam antigena. Ovdje je anergija definirana kao područje reaktivnosti kože od 0–1 mm, hipoergija kao reakcija od 2–9 mm  u odgovoru na amanje od tri antigena, normergija kao reakcija na 10–39 mm ili tri i više antigena, a hiperergija za reakciju od 40 mm ili više.
Eksperimentalni pristupi proučavanju anergije
Za proučavanje anergije mogu se upotrijebiti različite kemikalije koje induciraju / inhibiraju opisane signalne putove T-stanica. Anergija u [T ćeliji] može biti inducirana s Ionomicin, ionoforom koji može umjetno podići unutarćelijsku koncentraciju kalcij jona.
Suprotno tome, Ca+II helatori kao što su EGTA) mogu sekvencirati kalcijeve ione, što im onemogućuje da izazovu anergiju. Blokiranje puta koji vodi do anergije može se izvršiti i ciklosporinom A, koji je sposoban da inhibira kalcineurin – fosfatazu koja je odgovorna za defosforilaciju NFAT-zasnovnog aktiviranja PMA, forbol 12-miristat 13-acetat, skupa sa ionomicinom, upotrebljava se za indukciju pune aktivacije  T-ćelija, oponašanjem signala koje prirodno daje T-ćelijski receptor (TCR,  aktivacijom kostimulatornih receptora.
Grenland
Grenland (gren. Kalaallit Nunaat, dan. Grønland) je otočna država u Sjevernoj Americi koja je dio Kraljevine Danske. Nalazi se između Arktičkog i Atlantskog okeana, istočno od kanadskog arktičkog arhipelaga. Grenland je najveći otok na svijetu. Jedna je od tri konstitutivne zemlje koje čine Kraljevinu Dansku, zajedno s Danskom i Farskim otocima; svi građani ovih zemalja su građani Danske i Evropske unije. Glavni grad Grenlanda je Nuuk.
Grenland je bio pod Norveškom upravom od 11. vijeka, pa do 1814, kad je vlast data Danskoj, iako su Danska i Norveška stoljećima bile u personalnoj uniji. Grenland je postao sastavni dio Danske 1953. Lokalnu autonomiju dobili su u danskom parlamentu (Folketingu) 1. maja 1979.
Grenlandski glasači su referendumom 1985. napustili Evropsku ekonomsku zajednicu (današnju Evropsku uniju).
Historija
Grenland je otok sa kojeg je poteklo nekoliko paleooeskimskih kultura u prahistoriji, od kojih je posljednja, ranodorsetska kultura, nestala oko 200. godine n. e. tako da je otok još osam stoljeća ostalo nenaseljeno.
Iako je dio Sjeverne Amerike, Grenland je politički i kulturno povezan s Evropom (posebno Norveškom i Danskom) više od hiljadu godina, počevši od 986. godine. Grenland je bio nastanjen u intervalima tokom najmanje zadnjih 4500 godina od strane arktičkih naroda čiji su preci tamo migrirali iz današnje Kanade. Nordijci su naselili nenaseljeni južni dio Grenlanda početkom 10. stoljeća, nakon što su prije toga naselili Island. Inuiti su stigli u 13. stoljeću. Iako pod stalnim utjecajem Norveške i Norvežana, Grenland nije formalno bio pod norveškom krunom sve do 1261. Nordijske kolonije su nestale u kasnom 15. stoljeću nakon što je Norvešku pogodila Crna smrt. lijevo|mini|312x312piksel|Crkva iz 1408. godine kao svedočanstvo o grenlandskim Vikinzima Za vrijeme toplog srednjovekovnog perioda stanovništvo Grenlanda bavilo se poljoprivredom ali samo u plodnim fjordovima u južnom dijelu otoka. Stanovništvo je živjelo od obrađivanja zemlje, lova i trgovine sa ostalim dijelovima Skandinavije. Skandinavski monasi su preobratili stanovnike u hrišćanstvo, a na Grenlandu je čak bio postavljen biskup. Evropski doseljenici su živjeli u dobrim odnosima sa narodom Inuiti koji je stigao na Grenland iz Sjeverne Amerike oko 1200. godine. Godine 1261. godine Grenland je postao dio Kraljevine Norveške. Norveška je ušla u Kalmarsku uniju 1397. i kasnije u personalnu uniju sa Danskom.
Početkom 17. stoljeća danski istraživači ponovno su stigli do Grenlanda. Grenland je postao dio Danske 1814., a u potpunosti je integriran u dansku državu 1953. godine. Ustavom iz 1953. građani Grenlanda postali su građani Danske. mini|298x298piksel|Engleska karta iz 1747. godine Unija Danska-Norveška je 1721. položila je pravo na teritoriju Grenlanda. Veze Grenlanda sa Norveškom prekinute su sporazumom u Kilu 1814. kada je Švedska dobila kontrolu nad Norveškom, dok je Danska zadržala prekomorske teritorije koje su tada obuhvatale nekoliko manjih teritorija u Indiji, zapadnoj Africi i Karibima, kao i Farska Ostrva, Island i Grenland. Norveška je kasnije, u julu 1931. godine, okupirala dio istočnog Grenlanda. Danska i Norveška su za pomoć u rješenju spora ovlastile Međunarodni sud pravde 1933. kada Norveška gubi spor. mini|303x303piksel|Lovac na polarne medvede, 1904. godina Početkom Drugog svetskog rata, 9. aprila 1940., Njemačka okupirala je Dansku čime su veze Grendlanda sa Danskom prekinute i Grenland postaje samostalan. Zahvaljujući prihodima od eksploatacije nekoliko rudnika kriolita, Grenland je bio u mogućnosti da kupuje robu u SAD i Kanadi. Za vrijeme rata, Grenlanđani su stekli korisna iskustva u vođenju države kao i u spoljnoj politici. Međutim, 1946. godine u izvještaju savjeta Grenlanda (Landsrådet) predloženo je da se ne prave nikakve radikalne reforme sistema. Dvije godine kasnije, napravljeni su prvi koraci ka promjeni državnog uređenja. Godine 1950. u proglasu stoji da je Grenland moderna socijalna država sa Danskom kao sponzorom i primjerom. Godine 1953. Grenland postaje ravnopravni dio Danske, a od 1979. ima lokalnu autonomiju. Prema rezultatima referenduma održanog u novembru 2008. od 2009. grenlandske vlasti preuzimaju sudski sistem otoka i unutrašnju politiku, dok u ingerenciji Danske ostaju spoljašnja politika i odbrana otoka.
Geografija
mini|lijevo|250px|Mapa ostrvaGrenland zauzima površinu od 2.166.086 km², od čega je 1.755.637 km² (81%) prekriveno ledom. Obala je dugačka 39.330 km, što je skoro jednako dužini Ekvatora. Težina ledenog pokrivača je u unutrašnjosti otoka stvorila kanjon od oko 300 m ispod nivoa mora. Sva naseljena mesta se nalaze pored obale koja nije prekrivena ledom. Najviše stanovnika živi na zapadnoj obali. Teritorija na sjeveroistoku, koja uključuje dijelove Sjevernog Grenlanda i Istočnog Grenlanda nije dio nijedne administrativne jedinice, već je mjesto na kojem se nalazi najveći nacionalni park na svetu, Sjeveroistočni grenlandski nacionalni park.
U centralnom dijelu Grenlanda, koji je prekriven ledom, nalaze se najmanje četiri naučnoistraživačke stanice i kampa. Radiostanica Jørgen Brøndlund Fjord je do 1950. bila najsjevernija stalna stanica na svetu.
Perijeva Zemlja, poluotok na sjeveru Grenlanda, nije prekriveno ledom zato što je vazduh previše suh da bi se formirao i održao snježni pokrivač. Kada bi se cijeli ledeni pokrivač otopio sa Grenlanda, nivo mora bi narastao za 7 m i Grenland bi najvjerovatnije postao arhipelag. Između 1989. i 1993. američki i evropski klimatolozi su, analizirajući uzorke iz glečera (sa dubine od 3,2 km), došli do podataka koji ukazuju na česte i drastične klimatske promjene na sjevernoj hemisferi u posljednjih 100.000 godina. Februara 2006. istraživači su objavili da se glečeri na Grenlandu tope dva puta brže u poređenju sa podacima od prije pet godina. Godine 2005. izračunali su, zahvaljujući satelitskim snimcima, da se godišnje topi oko 216 km glečera. Švajcarski naučnici su izračunali da se 2006. zimska temperatura povećala za 12 °C u poređenju sa 1991. godinom.
Politika
mini|Administrativna podjela Grenland ima svoju autonomnu upravu unutar Kraljevine Danske od 1979. godine. Izvršna vlast pripada vladi, dok je zakonodavna vlast u rukama vlade i parlamenta (Landsting). Sudska vlast je nezavisna od vlade i parlamenta. Šef države Grenland je danski monarh. Kraljičina vlada u Danskoj imenuje predstavnika (Rigsombudsmand) danske vlade i monarha. Grenland ima parlament od 31 člana koji se biraju na izborima.
Administrativna podjela
Grenland je podjeljen na tri okruga (Landsdele):
Međunarodni odnosi
Međunarodni odnosi Grenlanda su u nadležnosti Danske i druge države nemaju diplomatske odnose sa Grenlandom - ambasade i konzulati stranih zemalja u Danskoj održavaju diplomatske kontakte sa Grenlandom kao i sa svojim državljanima na Grenlandu. Kao zasebna država, Grenland je članica nekoliko međunarodnih organizacija: Nordijskog savjeta, Zapadnonordijskog savjeta i Nordijske banke za investicije.
Grenland i Evropska unija
Grenland je, kao dio Danske, postao članica Evropske unije 1973. godine, ali je Uniju napustio 1985. godine zbog spora oko prava na ribolov. Grenland je jedina zemlja pored Velike Britanije do danas koja je napustila Evropsku uniju. Ali, pošto se radi o prekomorskoj teritoriji jedne od članica EU-a, Evropska unija ima određeni uticaj, uglavnom na trgovinske olakšice za robu sa Grenlanda. Grenlandski građani su građani Evropske unije, ali nemaju pravo glasa na izborima Unije.
Demografija
Prema procjenama iz jula 2005, Grenland ima oko 56.000 stanovnika. Veliku većinu čine Grenlanđani (87%), potomci evropskih doseljenika i naroda Inuit. Kao i u Skandinavskim državama, većina stanovnika pripada evangelističko-luteranskoj crkvi. Skoro svi stanovnici govore grenlandski, danski i engleski jezik. Grenlandski jezik govori oko 50.000 ljudi, koji se nalazi u grupi eskimsko-aleutskih jezika. Manjina danskih migranata bez inuitskog porijekla govori danski kao prvi jezik. Oba jezika su službena.
Ekonomija
Početkom 90-tih godina prošlog stoljeća Grenland je počeo ekonomski stagnirati, ali se situacija počela poboljšavati 1993. godine. Početkom 1980-tih vlada Grenlanda je uvodi restriktivnu fiskalnu politiku i uspijeva da stabilizuje budžet i postigne nisku inflaciju. Od 1990. godine trgovinski deficit je počeo da se povećava zatvaranjem posljednjih rudnika cinka i olova. Danas, Grenland zavisi od ribarstva i izvoza ribe, a škampi su glavni izvozni artikal. Turizam je jedini sektor koji ima perspektivu rasta, ali je rast ograničen zbog kratke sezone i velikih troškova. Javni sektor, uključujući javna preduzeća, igra značajnu ulogu u ekonomiji Grenlanda. Oko pola prihoda države dolaze od Danske vlade što značajno povećava standard stanovništva Grenlanda.
Kultura
mini|329x329piksel|Inuit porodica (1999) Većina stanovnika Grenlanda vuče porijeklo od naroda Inuit tako da je grenlandska kultura pod velikim uplivom inuitskih običaja i tradicije. Većina stanovnika bavi se ribolovom ispod leda i organizovanjem trka pasa sa saonicama tokom cijele godine a te aktivnosti su počele privlačiti i turiste.
U sjeverozapadnom dijelu koji se naziva Sjeverni Grenland (Thule region), regionu veličine Njemačke, živi oko 1.000 stanovnika. Danas čak i mala naselja na sjeveru imaju struju koju proizvode mali dizel agregati. Zbog tih dodatnih troškova barem jedan član porodice se mora zaposliti, a to uglavnom bude ženski član (žena, kći ili majka) da bi se muškarci mogli posvetiti lovu. Zbog toga se kod žena tradicionalni običaji mnogo brže gube nego kod muškaraca.
Lov
mini|269x269piksel|Inuit porodica (1907) Lov je veoma važan dio kulture Grenlanđana i jedan od osnovnih načina preživljavanja u ovom izolovanom dijelu svijeta. Lovci nose medveđe i irvasovo krzno kao odjeću i obuću. Međutim, u posljednje vrijeme, pod pritiskom organizacija za zaštitu prirode i životinja, vlasti na Grenlandu su morale ograničiti lov na većinu vrsta. Od januara 2006. ta kvota je maksimalno 150 polarnih medveda godišnje.
Sport
mini|297x297piksel|Poralni medvedi na Grenlandu, jedna od zaštićenih vrsta Fudbal je grenlandski nacionalni sport, iako Grenland nije član FIFE. Fifina pravila nalažu da svaki nacionalni tim mora imati jedan travnati teren za međunarodne utakmice. Međutim, na Grenlandu to nije moguće zbog oštre klime pa su čelnici FIFE izjavili da će Grenland biti primljen u FIFU ukoliko izgradi teren sa vještačkom travom.
Crkva svetog Preobraženja u Sarajevu
mini|desno|300px|Crkva svetog Preobraženja u Sarajevu Crkva svetog Preobraženja jedina je pravoslavna crkva u općini Novo Sarajevo.
Crkvu, odnosno hram, projektirao je Aleksandar Deroko, a sagrađena je 1940. Osvećena je 8. septembra iste godine.
Projekt crkve prvobitno je bio namijenjen za Split, ali igrom slučaja crkva je sagrađena u Sarajevu. Zbog toga crkva ima izgled poput bogomolja na jadranskom primorju.
Od kraja rata do 2016. desilo se više od 40 napada na ovu crkvu. Većina napada ostala je neriješena, a počinioci su prošli nekažnjeno.
.je
mini|desno|200px|Logo .je je najviši Internet domen za Jersey. Domenom upravlja Island Networks.
Butajnova
mini|280px|Butajnova, rimokatolička crkva "Sv. Ana" Butajnova je naseljeno mjesto u sastavu općine Dobrova–Polhov Gradec, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu grada Ljubljane, odn. stare općine Vič–Rudnik.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Butajnova je imala 219 stanovnika.
.jm
.jm je najviši Internet domen za Jamajku.
Claude Debussy
Achille-Claude Debussy (22. august 1862. - 25. mart 1918.) bio je francuski kompozitor. Stvarao je u okviru muzičkog impresionizma, a zajedno s Mauriceom Ravelom, smatra se jednim od najistaknutijih predstavnika ovog muzičkog stila. On sam odbacivao je takav naziv kada se radilo o njegovim djelima. Debussy se smatra jednim od najoriginalnijih muzičkih umova na prelazu u 20. vijek. Okretanjem od uglavnom germanskog načina muzičkog izražavanja i kompozitora poput Bacha, Mozarta, Beethovena, Brahmsa do uključivanja ne-evropskih harmonija, posebno ruskih i javanskih Debussy je tražio modernu muziku koja će prenijeti emocije i uticati na estetski senzibilitet izvan konvencionalnih kulturnih tvorevina. Njegove pjesme dovode u pitanje samu osnovu zapadnih oblika i tematske organizacije u muzici. Ne uzimajući u obzir tradicionalne ideje akord strukture i tonaliteta, Debussy je tražio prije svega osjećaj svjetla, boje, nijanse, i atmosfere u njegovim djelima. On nije samo jedan od najutjecajnijih francuskih kompozitora, već je i središnja figura evropske muzike na početku 20. vijeka.
Rani život i studije
mini|desno|250px|Debussy u Villi Medici u Rimu, [[1885. godine, u sredini u bijeloj jakni]] Claude Achille Debussy je rođen u Sain-Germain-en-Layeu 1862. kao najstariji od petero djece. Njegov otac Manuel-Achille Debussy imao je vlastitu prodavnicu keramike, a njegova majka je bila krojačica. Počeo je svirati klavir u četvrtoj godini kod italijanskog učitelja Ceruttijs. Godine 1871. mladi Debussy je dobio pažnju Marie Mauté de Fleurville, koja je tvrdila da je Chopinova učenica i on joj je uvijek vjerovao, iako se nikada nije tačno utvrdilo je li to istina. Njegov talent je postao očit 1872. kada je upisao Pariski Konzervatorij u dobi od jedanaest godina. Na konzervatoriju je proveo svojih sljedećih dvanaest godina života i za to vrijeme se susreo s mnogim drugim važnim osobama iz tog razdoblja.
Već u početku Debussyjev talent je bio i više nego očit. Debussy je često eksperimentisao i izazivao stroga učenja Akademije. Više je volio disonance i intervale koji nisu bili popularni u to vrijeme. Poput Gorgesa Bizeta, Debussy je bio brilijantan pijanista i mogao je imati profesionalnu karijeru da je tako htio. Djela koja je najčešće izvodio bila su Beethovenove, Schumannove i Weberove sonate i Chopinova Balada broj 2, stavak iz Klavirskog koncerta broj 1 i Chopinov Allegro de Concert, relativno nepoznato djelo koje zahtijeva još viši stepen virtuoznosti nego ijedan drugi koncert.
Od 1880. do 1882. živio je u Rusiji kao učitelj muzike djeci Nadežde von Meck koja je bila mecena Čajkovskog. Uprkos Meckovoj bliskosti s Čajkovskim, Čajkovski je imao mali ili nikakav utjecaj na Debussyja. U septembru 1880. Nadežda von Meck je poslala Debussyjev Danse bohémienne Čajkovskom na čitanje. Mjesec dana kasnije on joj je u pismu odgovorio:. Debussy nikada nije objavio to djelo; rukopis je ostao u porodici von Meck i kasnije je bilo prodano B. Shottovom sinu u Mainzu gdje je objavljeno 1932. Više utjecaja na Debussyja je imalo njegovo blisko prijateljstvo s madame Casnier, pjevačicom koju je upoznao početkom svoga rada kao korepetitor kako bi zaradio nešto novaca. Ona je dala Debussyju emocionalnu i profesionalnu podršku i uticala je na njegove prve pjesme, inspirisane radom simboliste Paula Verlaina.
Kao pobjedniku Prixa de Rome sa svojom kompozicijom L'Enfant prodigue pripala mu je stipendija na Académie des Beaux-Arts koja je uključivala i četverogodišnji boravak u Villi Medici, Francuskoj Akademiji u Rimu. Prema pismima koje je Debussy pisao madame Vasnier, možda kako bi stekao njenu naklonost, opisao je umjetničku atmosferu kao ustajalu, društvo dosadno, hranu lošu, samostanske prostore odvratne. Nisu mu odgovarali ni užici Rima, niti mu se sviđala italijanska opera. Često je bio depresivan i nije mogao komponovati, ali inspiraciju je našao u djelima Franz Liszta.
Debussy je napokon napisao četiri djela koja su bila poslana Akademiji: simfonijsku pjesmu Zuleima, prema tekstu Heinricha Heinea; orklestralno djelo Printemps; kantatu La damoiselle élue koju su kritikovali kao "bizarnu"; i Fantaisie za klavir i orkestar. Treće djelo je bilo prvo u kojem su se nazirale muzičke karakteristike njegovog kasnijeg opusa. Četvrto djelo je zasnovano na muzici Césara Francka i kasnije ga je Debussy sam povukao. Akademija ga je opisala kao "provokativnog i neobičnog" i nadali su se nečem boljem od tako nadarenog studenta.
Za vrijeme njegove posjete Bayeruthu 1888. - 1889. Debussy je bio pod utjecajem vagnerijanske opere. Nakon smrti Richarda Wagnera godine 1883. kult vagnerizma je bio na vrhuncu. Debussy je, poput mnogih mladih muzičara tog vremena reagovao pozitivno na Wagnerovu osjetilnost, kvalitetnu formu i jake harmonije, ali Wagnerova ekstrovertna emocionalnost nije bila po Debussyjevom ukusu. Wagnerov utjecaj je vidljiv u "La damoiselle élue" i u djelu Cinq poéme de Baudelaire. Druge pjesme toga perioda, uglavnom verlainevskog ugođaja – Ariettes oubliées, Trois mélodies (Tri melodije), i Fêtes galantes su više hirovitog ugođaja. Otprilike u to vrijeme Debussy je upoznao Erika Satiea koji je imao sličan pristup kompozicijama i imenovanju djela. Tada su obojica kompozitora bili boemi koji su se borili s novčanim dugovima.
Otac impresionizma u muzici
mini|desno|250px|Debussy za klavirom, ispred kompozitora Ernesta Chaussona, 1893
Debussyjev muzički stil je počeo u cjelosti nastajati 1890 pod utjecajem: Eric Satiea, impresionističkih slikara, koji su odbacivali zastupljenost u slikarstvu, i simbolističkih pjesnika, koji su osuđivali važnost ideja. On je kritikovao realizam i programsko pisanje, umjesto toga stvara stil koji će biti za muziku što su Manet, Renoir i Cezanne u slikarstvu i Stéphane Mallarmé u poeziji. Kao suprotnost ogromnim djelima Wagnera i ostalih kasno-romantičkih kompozitora, Debussy je radio kraće, pristupačnije oblike muzičkih djela. Suite bergamasque (1890.) ujedinjuje kićenost rokokoa s modernim cinizmom i mozaičnošću. Suita sadrži jedno od najpoznatijih njegovih djela, Clair de Lune (Mjesečina). Debussyjev "Gudački kvartet u g molu" iz (1893.) je predstavljao prekretnicu poslije koje su nastala njegova kasnija, harmonijski izazovnija muzička djela. U ovom djelu je najviše koristio frigijski modus i također koristi manje standardne ljestvice, poput cjelotonske, koja stvara osjećaj rijeka, prozračne harmonije. U ovim djelima koristi jednu, stalnu temu i odvaja se od tradicionalnog A.B.A. oblika.
Pod utjecajem Mallarméa, Debussy je napisao jedno od svojih najpoznatijih djela, revolucionarno Prélude à l'après-midi d'un faune (Preludij za poslijepodne jednog fauna), istinski originalno u formi i izvedbi. Kao kontrast velikim orkestrima, koji su bili česti u vrijeme kasnog romantizma, Debussy je komponovao ovo djelo za manji ansambl, naglašavajući instrumentalnu boju i boju zvuka.
Zrela djela
Tri Nokturna (1889.) uključuju karaktaristike studija u prikrivenoj harmoniji i teksturi poput one prikazane u Nuages (Oblaci), bogatstvo u Fêtes i cjelotonsku ljestvicu u Sirènes (Sirene). Suprostavljajući se vagnerijanskoj operi, Debussyjev Pelléas et Mélisande bila je premijerno prikazana 1901., deset godina nakon što je napisana. To je bila njegova jedina opera, a zasnovano na libretu Mauricea Maeterlincka. Opera je postigla izuzetan uspjeh i imala je veliki utjecaj na mlađe francuske kompozitore, poput Mauricea Ravela. Ova djela su unijela potpuno novu tečnost ritma i boje u zapadnjačku muziku.
La Mer (More) (1903. – 1905.) je sastavljen više kao simfonijski oblik s finalom koji razrađuje temu iz prvoga stavka, iako u srednjem stavku, Jeux de vauges,  napreduje puno manje direktno i s više varijacija boje. Kritike su opet bile strogo podijeljene. Neki kritičari su smatrali da je djelo manje suptilno i manje misteriozno od njegovih prijašnjih djela, čak i da ide korak unazad.
Pierre Lalo se požalio. Drugi su veličali njegovu moć i šarm, njegovo izvanredno oduševljenje i brilijantnu fantaziju i njegove jake boje i izrazite linije.
Za vrijeme ovog perioda Debussy je puno komponovao za klavir. U grupi djela nazvanih Pour le piano (Za klavir, 1901.) koristi se bogatim harmonijama i teksturama koje su kasnije bile vrlo važne u jazz muzici. Njegov prva zbirka Images pour piano (Slike za klavir, 1904. – 1905.) kombinuje harmonijski novitet s poetskom sugestijom: Reflets dans l'eau je muzički opis žuborenja vode; Hommage à Rameau, drugo djelo, je sporo i čeznutljivo nostalgično. Kao inspiraciju koristi melodiju od Jean-Philippe Rameaua, Castor et Pollux.
Izazovan Estampes za klavir (1903.) daje naznake egzotičnih lokacija. Debussy je došao u kontakt s javanskom muzikom za vrijeme Pariske 'Exposition Universelle održane 1889. U djelu Pagodes vidljiv je direktan utjecaj u kojem je ciljao na izazovnost pentatonskih struktura koje su česte u javanskoj muzici. Debussy je komponovao Svitu iz dječjeg ugla (Children's Corner Suite) iz 1909. za svoju kćer, Claude-Emmu. Svita sadrži neke osobine klasicizma – početno djelo Doctor Gradus ad Parnassum odnosi se na zbirku klavirskih djela Muzia Clementija Gradus ad Parnassum kao i na novi talas američke "cakewalk" muzike. U popularnom finalnom djelu svite, Golliwog's Cakewalk, Debussy se na neki način izruguje Richardu Wagneru parodirajući početnu melodiju Wagnerovog preludija u Tristanu i Izoldi.
Od opširnijih djela komponovao je orkestralno djelo Iberia (1907.), koje je započeo kao djelo za dva klavira, tipičnu mješavinu španskih aluzija, kratkotrajne impresije i muzike za misterioznu dramu Gabriela d'Annunzija, Le martyre de St. Sébastien. Bogato i dramatično djelo koje je napisano u samo dva mjeseca izvanredno sadržava kasno antičku modalnu atmosferu koje se inače samo dotakao u relativno kratkim klavirskim djelima.
Za vrijeme ovog perioda, Debussy je postao popularniji i uskoro je radio kao dirigent u cijeloj Evropi, često izvodeći Pelléas, La Mer (More) i Prélude à l'après-midi d'un faune (Preludij za poslijepodne jednog fauna). Također je povremeno radio i kao muzički kritičar kako bi dopunio svoju zaradu kao dirigent i zaradu od klavirske poduke. Debussy je izbjegavao analitičku disekciju i pokušaje da muzikom stvori slike,. Debussy je od svega bio najentuzijastičniji oko djela Richarda Straussa, Igora Stravinskog, Chopina, kojeg je jako cijenio, Johanna Sebastiana Bacha i Mozarta. Također je smatrao Liszta i Beethovena genijima kojima je nekada nedostajalo malo ukusa. Schubert i Mendelssohn su prošli mnogo gore. Kasnije je njihova djela opisao kao "jednostavne i lagane notacije".
Kasna djela
Debussyjeve harmonije i slaganja akorda su često disonance bez ikakvih formalnih rješenja. Za razliku od svojih prijašnjih djela, u ovom periodu više ne skriva disonantne akorde u bogatim harmonijama. Oblici su više iregularni i fragmentirani. Ove akorde, za koje se čini da nemaju rješenje, je Debussy opisao kao "lebdeće akorde" i bili su korišteni da bi namjestili ton i ugođaj u mnogim njegovim djelima. Cjelotonska ljestvica dominira u Debussyjevim kasnim djelima.
Njegove zadnje dvije zbirke djela za klavir Etide (Études) iz 1915. interpretiraju slične varijacije stila i teksture kao isključivo klavirske vježbe i uključuju djela koja razvijaju nepravilni oblik do krajnosti kao i kod drugih pod utjecajem Stravinskog. Rijetkost u ovim djelima je u zadnjoj zbirci pjesama: Tri pjesme po Mallarmeu (Trois poèmes de Mallarme) iz 1913. i Sonati za flautu, violu i harfu iz 1915.
U sonatama od 1915. – 1917. godine dolazi do nagle promjene stila. Ova djela sadrže karakteristike njegovih ranijih djela, ali također idu i naprijed, s elegantnijim i laganijim strukturama. Uprkos jednostavnijim teksturama, u Violinskoj sonati iz 1917. ostaje neosporno bogatstvo u samim akordima. Ova promjena ima neke osobine neoklasicizma koji je postao popularan nakon njegove smrti. Debussy je planirao šest sonata, ali je ovaj plan osujećen njegovom smrću 1918., tako da je dovršio samo tri ( za violončelo, za flautu, violu i harfu te violinsku sonatu).