cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spisak Linux distribucija
K
K12LTSP Linux Terminal Server Projec · Kaella, Knoppix Linux Azur · KaiWal Linux · Kalango Linux · Kaladix Linux · KANOTIX · Kate OS · KDEMar · Keeper Linux · KhaOs Linux · GNU/Linux Kinneret · KlusTriX · kmLinux · knopILS · Knoppel · Knopperdisk · Knoppix 64 · KNOPPIXEXTON CDROM · Knoppix · KnoppiXMAME · Knoppix STD · KnoppMyth · Kondara MNU/Linux · KoreLinux · KRUD (Kevin's Red Hat Über Distribution · KSI Linux · Kubuntu · KursLinux · Kurumin Linux
L
L4 Linux · L13Plus · Lanthan Linux · LAMPPIX · Laonux · Laser5 · LBALinux · LEM · Leetnux · LGIS GNU/Linux · LIIS Linux · Linare Linux · Lineox Enterprise Linux · LinEspa · Linpus Linux · Linspire · Linuxin GNU/Linux · LinuxConsole · Linux+ Live DVD · Linux LiveCD Router · Linuxrouter · Linux Antarctica · Linux by LibraNet · Linux Cyrillic Edition · Linux for S/390 · LinuxInstall · LFS (Linux From Scratch) · linux Pro · Linux/Mac68k · LinuxOne · Linux on Ipod · Linux/PPC · LinuxROM (PizzaBox) · LinuxSIS · LinuxTLE · Linux XP · LinuxWare · Litrix Linux · LiVux · Linux Bootable Business Card (LNXBBC) Linux · Linux Live Game Project LLGP · Linux Loco · Linuxo Live! · LNX System · LOAF (Linux On A Floppy) · Local Area Security Linux (L.A.S.) · Lonix · LoopLinux · Lormalinux · LRP Linux Router Project · LRs Linux · lSD · Luinux · Luit Linux · Lunar Linux · LuteLinux · Lycoris Desktop/LX
M
m0n0wall · Madeinlinux · Magic Linux · Mandows · Magnux Linux · MandrakeEXTONS Live Boot CD · Mandriva Linux · Manticore LivecdServer · Maragda · Mastodon Linux · Matrix Unix · MAX: Madrid_Linux · MaxOS · MEPIS Linux · MCC · MCNLive CD · Linux Media Lab Distribution · MediainLinux · MenuetOS · Midori Linux · MIKO GNYO/Linux · Minislack · MiNTOS · Miracle Linux · The MirOS Project · MIZI Linux · MkLinux · MNIS/RTLinux i MNIS/SXLinux · Mockup · MoLinux · Momonga Linux · Monkey Linux · Monoppix · Morphix · uOS Telemetry/Linux · MoviX, MoviX², eMoviX · MSC.Linux · MuLinux · Munjoy Linux · MURIX
N
Nasgaïa GNU/Linux · Nature's Linux · Navyn OS · Neat · NetStation · Netule Modules · Linux Netwosix · Nexus Linux · NFSRootLinux · Nitix Autonomic Linux · NoMad Linux · NordisKnoppix · Novell Linux Desktop · Nuclinux · NuxOne Linux
O
Octoz GNU/Linux · OEone HomeBase · OGo Knoppix OpenGroupware.org Knoppix CD · Onebase Linux · ONet Linux · ARMA aka Omoikane GNU/Linux · OpenLab GNU/Linux · OpenNA Linux · Openwall GNU/*/Linux · OpenZaurus · Oralux · Orange Linux · Overclockix
P
PARISC Linux · ParallelKnoppix · Pardus Live CD · Parsix Linux · PCLinuxOS · PCLinuxOSEXTON p8 · Peanut Linux · PeeWeeLinux · Penguin Sleuth Bootable CD · MetadistroPequelin · Phat Linux · Phayoune Linux · PHLAK · PHP Solutions Live CD · Pie Box Enterprise Linux · PilotLinux · Pingo · PingOO · Pingwinek GNU/Linux · P!tux Linux · PKLinux · Plamo Linux · PlanB · Platinum Linux · PLD Linux · Pocket Linux · Pozix Linux · Probatus Spectra Linux · Progeny Debian, Progeny Componentized Linux · Project dEv Project development Enlightenment verbose · Prosa Debian · PSXLinux · Puppy Linux · PXES · Pygmy Linux
Q
QiLinux · Quantian
R
Rabid Squirrel Linux · Rays Linux · Red Flag Linux · Red Hat Enterprise Linux · Red Office Linux · Resala Linux · redWall Firewall · Relax Linux · RIP Recovery Is Possible · ROCK Linux · Rocks Cluster Distribution · Root Linux · ROSLIMS Live CD · Royal Linux · RPMlivelinuxcd · RTLinux · Rubyx · RULE (Run Up2date Linux Everywhere) · RUNT: ResNet USB Network Tester
S
Salvare · SAM MiniLiveCD · SAMEL Linux · Santa Fe Linux · SchilliX LiveCD · SCI.Linux Souther California Internet Linux · Scientific Linux · SCO/Caldera OpenLinux · ScrudgeWare · Securepoint Firewall & VPN Server · SecurityEnhanced Linux · SENTINIX · Sentry Firewall CD · Shark Linux · Siemens Industrial Linux · Skolelinux · Slackware · SlackwareEXTON BootCD · Slavix · SLAX Live CD (Slackware Live CD) · SLED (SUSE Linux Enterprise Desktop) · Slix · SliTaz · SloTech Linux · Small Linux · S.M.A.R.T. Linux · SMEServer · SmoothWall Express · SoL (Server optimized Linux) · Sorcerer Linux · Source Mage GNU/Linux · Soyombo Mongolian Linux · SPBLinux · Specifix Linux · Spectra Linux · SphinxOS · Spinix · SpyLinux · Stampede Linux · StartCom Linux · Stormbringer Linux · Storm Linux · stresslinux · STUX GNU/Linux · SuliX · Sun Java Deskop System · SuperRescueCD · SUSE Linux · SystemRescueCD
T
T2 · TALinux · Tablix on Morphix · Tao Linux · Tech Linux · TelemetryBox · TFM Linux · The LNX System · ThinLinux · Thinstation · ThinTUX · Thiz Linux · Tilix Linux · TINY Linux · tinysofa · Tisa Linux · TOMSRTBT · Tomukas · Topologilinux · TPM ThePacketMaster Linux Security Server · TrianceOS · TrinityOS · Trinux · Trustix Secure Linux · Trustix/Merdeka Linux · TTYLinux · TupiServer Linux · TurboLinux · Turkix
U
Ubuntu Linux · UHU Linux · Ultimate Boot CD · UltraPenguin · UnitedLinux · UteLinux · GNU/Linux UTUTO
V
VectorLinux · Vidalinux Desktop OS · Vine Linux · Virtual · ViruX Linux Live CD · vnlinuxCD · Voodoo Linux
X
Xevian · Xandros Desktop OS · Xarnoppix · Xbox Linux · Xdenu · Xfld · X/OS Linux · Xteam Linux
Y
Yellow Dog Linux · YES Linux · Yggdrasil Linux · Yoper Linux (YOS) · Yu0GNULinux
Z
ZENIX GNU/Linux · ZerahStar Zesktop · ZiiF Linux · ZipHam · ZipSlack · ZipSpeak · ZoneCD · Zopix
Ivo Andrić
mini|desno|180px|Rodna kuća Ive Andrića 180px|mini|desno|Spomenik Ivi Andriću na Andrićevom vencu u Beogradu 180px|mini|desno|Spomenik Ivi Andriću u [[Grazu]] 180px|mini|desno|Nadgrobna ploča Ive Andrića u [[Beogradu]] Ivo Andrić (9. oktobar 1892 – 13. mart 1975) bio je jugoslavenski književnik, diplomat, ambasador Kraljevine Jugoslavije u Trećem rajhu od 1939. Rođen je u Docu na Lašvi kod Travnika, a porodica mu je porijeklom iz Sarajeva. Dobitnik je Nobelove nagrade za književnost 1961. za "kompletno književno djelo o historiji jednog naroda", s romanom Na Drini ćuprija (1945) kao vrhuncem tog djela.
Djetinjstvo
Ivo Andrić rođen je 9. ili 10. oktobra 1892. godine u Docu na Lašvi (tada Austro-Ugarska). Andrićevi roditelji Antun i Katarina (rođ. Pejić), su živjeli u Sarajevu i potječu iz hrvatskih katoličkih porodica. Antun Andrić (1863-1896) se rodio u Sarajevu kao osmo od jedanestero djece. Po zanimanju je bio sudski službenik, porijeklom iz porodice, po porodičnom predanju Andrićevih, koja je izrađivala kafene mlinove i oženio se s Katarinom Pejić (1869-) 3. septembra 1888. u Katedrali Srca Isusova u Sarajevu. Katarina je bila jedino dijete, od petero, koja je preživjela.
Razlozi zašto se Ivo rodio u Travniku nisu poznati. Postoji nekoliko verzija, zašto je Katarina sama posjetila svoju rodbinu u Travniku, poznanike i vjenčane kumove. U Matičnoj knjizi rođenih 1892. godine crkve Svetog Ivana Krstitelja u Travniku, pod rednim brojem 70, piše "da je 9. oktobra 1892. godine rođen Ivan, sin Antuna Andrića, podvornika i Katarine Andrić, rođene Pejić". Kada je imao četiri godine, otac mu je umro u Banjoj Luci od tuberkuloze.
Osnovna škola
Majka ga zbog siromaštva 1894. odvodi kod muževe sestre Ane i njenog muža Jana Matkovczika (ponegdje i Ivan Matkovšik) u Višegrad. Otac mu je i dalje radio u Banjoj Luci, te kako nije pomagao Katarinu, ona se odlučila da Ivu odvede kod njegove tetke, koja je živjela nadprosječno dobro. U Višegradu završava osnovnu školu. Jan Matkovczik je bio porijeklom Poljak i radio je u graničnoj žandarmeriji kao komandir stanice. Kuća im je bila na lijevoj obali Drine, a Andrićeva osnovna škola na desnoj, tako da je Ivo prelazio most na Drini i drugi maleni drveni most preko Rzava odlazeći u školu.
Gimnazija
Nakon završene osnovne škole se vraća majci u Sarajevo, gdje 1903. godine upisuje Veliku gimnaziju (danas Prva gimnazija u Sarajevu). Tada počinje pisati poeziju i 1911. godine u časopisu Bosanska vila objavljuje svoju prvu pjesmu U sumrak.
Kao gimnazijalac, Andrić je vatreni pobornik integralnog jugoslavenstva, pripadnik je naprednog nacionalističkog pokreta Mlada Bosna i strastveni borac za oslobođenje južnoslovenskih naroda od Austro-Ugarske.
Studij
U oktobru 1912. godine, dobija stipendiju hrvatskog kulturno-prosvjetnog društva Napredak, te upisuje studij na Mudroslovnom fakultetu Kraljevskog univerziteta u Zagrebu. U tom vremenu na njega utiču djela pisca Antuna Gustava Matoša. Sljedeće godine prelazi u Beč, gdje posjećuje predavanja iz historije, filozofije i književnosti. Zbog slabog zdravstvenog stanja, uz pomoć gimnazijskog profesora Tugomira Alaupovića, prelazi 1914. godine na Filozofski fakultet Jagelonskog univerziteta u Krakowu, gdje uči poljski jezik. Objavljuje šest refleksivnih pjesmama u prozi (Lanjska pjesma, Strofe u noći, Tama, Potonulo, Jadni nemir i Noć crvenih zvijezda) u antologiji Društva hrvatskih književnika, Hrvatska mlada lirika.
U zborniku Hrvatska mlada lirika, urednik Andrića predstavlja riječima: U njegovim prvim pjesmama veoma je teško bilo naslutiti pjesnika blisko vezanog za jednu sredinu sa specifičnim mentalitetom, kao što bi u njima bilo teško naći i nešto bitno od onoga što su u oblasti poezije već bili donijeli Šantić i Dučić
Prvi svjetski rat
Početkom Prvog svjetskog rata, vraća se iz Krakova. Za vrijeme boravka u Splitu u julu 1914. godine, hapsi ga policija i zatvara u tamnicu, najprije u Šibeniku, a zatim u Mariboru, gdje ostaje sve do marta 1915. godine. Nakon izlazka iz tamnice, policija ga interira u Ovčarevo i Zenicu, gdje ostaje sve do 1917. godine. Zbog bolesti pluća, odlazi na liječenje u Zagreb u Bolnicu Milosrdnih sestara, gdje upoznaje pjesnika i dramatičara Ivu Vojnovića, s kojim dočekuje amnestiju i uključuje se u pripreme prvog broja časopisa Književni jug. Istovremeno priprema svoju knjigu stihova u prozi s predgovorom Nika Bartulovića, kojoj daje ime Ex Ponto i objavljuje je 1918. godine u Zagrebu.
U Zagrebu ga zatiče slom Austro-Ugarske, a potom i ujedinjenje i stvaranje Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca. U danima koji neposredno prethode formalnom ujedinjenju, Andrić u tekstu Nezvani neka šute objavljenom u zagrebačkim Novostima, oštro odgovara na prve simptome nesloge u državi, koja još nije ni stvorena i poziva na jedinstvo i razum.
Diplomatija
Početkom oktobra 1919. godine, uz pomoć Tugomira Alaupovića, počinje raditi kao kao činovnik u Ministarstvu vjera u Beogradu. Upoznaje druge književnike i druži se sa Crnjanskim, Vinaverom, Pandurovićem, Sibetom Miličićem i drugim piscima, koji se okupljaju oko kafane "Moskva". Uskoro počinje njegova diplomatska karijera, dobijanjem službe u ambasadi u Vatikanu. Iste godine, zagrebački izdavač Kugli objavljuje novu zbirku pjesama u prozi Nemiri, a izdavač S. B. Cvijanović iz Beograda štampa pripovijetku Put Alije Đerzeleza. Na jesen 1921. godine, Andrić je postavljen za činovnika u Generalnom konzulatu Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca u Bukureštu, a iste godine započinje saradnju sa Srpskim književnim glasnikom objavljujući u broju 8, priču Ćorkan i Švabica, koja se može smatrati njegovim početkom okretanja tematici o Višegradu. Već 1922. godine prelazi u Konzulat u Trstu i objavljuje još dvije pripovijetke Za logorovanja i Žena od slonove kosti, ciklus pjesama Šta sanjam i šta mi se događa i nekoliko književnih prikaza, a početkom 1923. godine on je vicekonzul u Grazu.
Doktorat
Zbog nezavršenog studija i opasnosti da izgubi posao u Ministarstvu, upisuje u jesen 1923. godine Filozofski fakultet u Grazu, a u junu 1924. godine brani doktorsku disertaciju pod nazivom Razvoj duhovnog života u Bosni pod uticajem turske vladavine (njem: Die Entwicklung des geistigen Lebens in Bosnien unter der Einwirkung der türkischen Herrschaft) Andrićeva doktorska disertacija, objavljena je u prijevodu 1982. godine, u prvom broju časopisa Sveske Zadužbine Ive Andrića. Iste godine objavljuje nekoliko značajnih pripovijetki, koje se ubrajaju u njegova najpoznatija djela: Mustafa Madžar, Ljubav u kasabi, U musafirhani i Dan u Rimu.
Povratak u diplomatiju
15. septembra 1924. godine vraća se u diplomatsku službu i krajem godine prelazi u Beograd u Političko odjeljenje Ministarstva inostranih poslova. Godine 1925. pojavljuje se Andrićeva prva zbirka pripovijetki u izdanju Srpske književne zadruge u koju, pored nekih već objavljenih u časopisima, ulaze i nove – U zindanu i Rzavski bregovi. Na prijedlog Bogdana Popovića i Slobodana Jovanovića, 18. februara 1926. godine, Ivo Andrić biva primljen za dopisnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti, a iste godine u Srpskom književnom glasniku objavljuje pripovijetke Mara milosnica i Čudo u Olovu. Učestvuje u osnivanju Srpskog PEN kluba, 25. februara 1925. godine. U oktobru 1926. godine, postavljen je za vicekonzula Generalnog konzulata Kraljevine Jugoslavije u Marseilleu, a sljedeće godine tri mjeseca radi u Generalnom konzulatu u Parizu. To vrijeme Andrić koristi za proučavanje historijske građe o Bosni, s početka 19. vijeka i čitajući korespondenciju Pierre Davida, francuskog konzula u Travniku, koju će kasnije upotrijebiti u svojim romanima o Travniku. Na proljeće 1928. godine premješten je za vicekonzula u Ambasadi u Madridu. Te godine objavljuje priče Olujaci, Ispovijedi i Most na Žepi. Sredinom sljedeće godine prelazi u Brisel, na mjesto sekretara poslanstva, a u Srpskom književnom glasniku pojavljuje se njegov esej Goja. Ubrzo, 1930. godine u Ženevi, počinje da radi kao sekretar stalne delegacije Kraljevine Jugoslavije pri Društvu naroda. Te godine objavljuje esej o Simonu Bolivaru, priču Kod kazana i tekst Učitelj Ljubomir. U Beogradu, sljedeće godine, izlazi i druga knjiga pripovijetki kod Srpske književne zadruge u kojoj se, pored priča ranije objavljenih u časopisima, prvi put u cjelini štampaju Anikina vremena, a u kalendaru-almanahu sarajevske Prosvjete pojavljuje se putopis Portugal, zelena zemlja.
Godine 1932, Andrić objavljuje pripovijetke Smrt u Sinanovoj tekiji, Na lađi i zapis Leteći nad morem. U martu 1933. godine vraća se u Beograd kao savjetnik u Ministarstvu inostranih poslova. Te godine objavljuje pripovijetku Napast i nekoliko zapisa. Postaje urednik Srpskog književnog glasnika i u njemu objavljuje pripovijetke Olujaci, Žeđ i prvi dio triptiha Jelena, žena koje nema. Godine 1935, štampa pripovijetke Bajron u Sintri, Deca, esej Razgovor s Gojom i jedan od svojih značajnijih književno-historijskih tekstova - Njegoš kao tragični junak kosovske misli.
Godine 1936, Srpska književna zadruga štampa drugu knjigu Andrićevih pripovijetki koja, među onim koje su objavljivane u časopisima, sadrži još i priče Mila i prelac i Svadba. Andrićeva diplomatska karijera ide uzlaznom putanjom i on novembra 1937. godine biva imenovan za pomoćnika ministra inostranih poslova Kraljevine Jugoslavije. Te godine dobija i visoka državna odlikovanja Poljske i Francuske: Orden velikog komandira obnovljene Poljske i Orden velikog oficira Legije časti. Andrić tokom ove godine objavljuje priče Trup i Likovi, a iste godine u Beču, prikupljajući građu o konzulskim vremenima u Travniku, u Državnom arhivu proučava izveštaje austrijskih konzula u Travniku od 1808-17. godine. Početkom 1938. godine pojavljuje se prva monografija o Andriću iz pera prevodica, esejiste dr. Nikole Mirkovića. Dana 16. februara postaje pravi član Srpske akademije nauka i umjetnosti (SANU).
Drugi svjetski rat
Vrhunac diplomateke karijere Ive Andrića je imenovanje za opunomoćenog ministra i izvanrednog poslanika Kraljevine Jugoslavije u Berlinu 1. aprila 1939. godine. Andrić stiže u Berlin 12. aprila, a 19. aprila predaje akreditive kancelaru Trećeg rajha - Adolfu Hitleru. 1. septembra 1940. godine objavljuje pripovjetku Čaša, zapise Staze i Vino u 61. knjizi Srpskog književnog glasnika. U rano proljeće 1941. godine Andrić nadležnima u Beogradu nudi ostavku: Njegov prijedlog nije prihvaćen i 25. marta u Beču, kao zvanični predstavnik Jugoslavije prisustvuje potpisivanju Trojnog pakta. Dan poslije bombardovanja Beograda, 7. aprila, Andrić s osobljem Poslanstva napušta Berlin. Odbija ponudu njemačkih vlasti da ide u bezbjedniju Švicarsku, ali bez ostalih članova Ambasade i njihovih porodica, te bira povratak u okupirani Beograd. U novembru je penzionisan, ali odbija da prima penziju. Živi povučeno u Prizrenskoj ulici, kao podstanar kod advokata Brane Milenkovića. Odbija da potpiše Apel srpskom narodu, kojim se osuđuje otpor okupatoru. Odbija, također, da Srpska književna zadruga, za vrijeme dok narod pati i strada, objavljuje njegove pripovjetke. Tih godina piše prvo Travničku hroniku, a krajem 1944. godine okončava i Na Drini ćupriju.
Roman Na Drini ćuprija izlazi iz štampe 10. marta 1945. godine, te se smatra prvim domaćim romanom objavljenim u oslobođenoj Jugoslaviji. Travničku hroniku objavit će u Beogradu nekoliko mjeseci po završetku rata, a koncem 1945. godine u Sarajevu izlazi i roman Gospođica.
Rad u SFRJ
Osnivanjem Saveza književnika Jugoslavije 1946. godine postaje predsjednik Saveza i potpredsjednik Društva za kulturnu saradnju sa Sovjetskim Savezom i vjećnik Trećeg zasjedanja ZAVNOBIH-a. Tokom 1946. godine živi u Beogradu i Sarajevu, a 22. marta 1948. godine postaje redovan član Srpske akademije nauka i umjetnosti, odjeljenja literature i jezika, te odjeljenja likovne i muzičke umjetnosti. Član Predsjedništva SANU je do smrti 13. marta 1975. godine. Te godine, među ostalim, objavljuje pripovijetke Zlostavljanje i Pismo iz 1920. godine. Sljedeće godine postaje član Predjedništva Narodne skupštine NR Bosne i Hercegovine i objavljuje Priču o vezirovom slonu, nekoliko tekstova o Vuku Karadžiću i Njegošu, a tokom 1948. godine prvi put će biti štampana Priča o kmetu Simanu. Narednih nekoliko godina vrlo aktivno se bavi javnim poslovima, drži predavanja, govori na javnim skupovima, kao član različitih delegacija putuje u Sovjetski Savez, Bugarsku, Poljsku, Francusku, Kinu. Objavljuje, uglavnom kraće tekstove, odlomke pripovjedaka, priče: Bife Titanik (1950.), Znakovi (1951.), Na sunčanoj strani, Na obali, Pod Grabićem, Zeko (1952.), Aska i vuk, Nemirna godina, Lica (1953.). Godine 1954. postaje član Komunističke partije Jugoslavije. Prvi potpisuje Novosadski dogovor o srpskohrvatskom književnom jeziku. Te godine štampa u Matici srpskoj Prokletu avliju, a pripovijetka Igra pojavljuje se 1956. godine. Savez književnika Jugoslavije ga 1958. godine kandiduje za Nobelovu nagradu za književnost. 23. decembra 1969. godine postaje počasni član Akademije nauka i umjetosti Bosne i Hercegovine.
Godine 1958. u šezdeset šestoj godini, Ivo Andrić se vjenčava sa svojom dugogodišnjom ljubavlju Milicom Babić, kostimografom Narodnog pozorišta iz Beograda, udovicom Nenada Jovanovića, bivšom službenicom jugoslavenske ambasade, koju je upoznao za vrijeme službovanja u Berlinu. Sa ženom se seli u svoj prvi stan - u Ulici Proleterskih brigada 2a. Te godine objavljuje pripovijetke Panorama, U zavadi sa svetom i jedan od dva predgovora, koji je ikada napisao za neku knjigu: uvodni tekst za knjigu Zuke Džumhura Nekrolog jednoj čaršiji.
Nobelova nagrada
Prijedlog za dodjelu Nobelove nagrade za književnost, potekao je od Saveza književnika Jugoslavije i Rodoljuba Čolakovića, koji je švedskom ambasadoru 1958. godine, predao prevod Andrićevih pripovijetki, objavljenih prije Drugog svjetskog rata u Njemačkoj. Drugi kontakt Kraljevske švedske akademije s djelom Ive Andrića je romanom Na Drini ćuprija, navodno neuspjelim prevodom na francuski jezik, kog je Erih Koš, ponudio nekom izdavaču, ali knjiga nije izdana u Norveškoj. Istom prilikom Koš je primljen od sekretara Akademije Andersa Österlinga, s kojim je pokušao naći nešto u arhivama o jugoslavenskim piscima. Međutim o Andriću, kao ni o Miroslavi Krleži nije bilo priloga u registru Fondacije. Zvaničnu kandidaturu poslao je Aleksandar Vučo, tada sekretar Saveza književnika, te je osim Andrića, predložen je i hrvatski književnik Miroslav Krleža. Ostali kandidati za dodjelu nagrade, te godine bili su: Amerikanac John Steinbeck, Italijan Alberto Moravia i Englezi Graham Greene i Lawrence Durrell. Dobijanjem Nobelove nagrade 1961. godine, Krležin odnos prema Andriću se mijenja, te ga on pokatkad naziva fra-beg Ivo, aludirajući time na Andrićevu fratarsku uzdržanost i na njegove istočnjačke, gospodske manire. . Nagrada je Andriću uručena 10. decembra 1961. godine, na svečanosti na kojoj je pročitao svoj govor O priči i pričanju:
Književno djelo i kritika
Andrićevo se književno djelo može podijeliti, kako po vremenskim intervalima, tako i po djelima, odnosno tematici književnog opusa. Najjednostavnija podjela bila bi na pjesnički mladalački period, zatim pripovjedački period u kom su nastale njegove najpoznatije pripovijetke, zatim na vrijeme pred i vrijeme Drugog svjetskog rata u kom nastaju njegovi romani (Na Drini ćuprija, Gospođica, Travnička hronika) te esejistički radovi nastali poslije Drugog svjetskog rata. Ova gruba podjela karakterizira Andrića, mada ispreplitanost njegovog cjelokupnog djela ne potvrđuje ovu podjelu.
Lirika
Andrić je u književnost unišao s poezijom; prve pjesme objavio je kao sarajevski gimnazijalac u Bosanskoj vili 1911. Pjesme u stihovima i u prozi narednih godina objavljivao je i u drugim časopisima (Vihor, Savremenik, Hrvatski pokret, Hrvatska njiva, Književni jug, Jugoslovenska žena i dr.)
Miloš Crnjanski u kritici njegove knjige Ex ponto u časopisu Književni jug 1919. godine, povezuje Andrića sa Puškinom, Pandurovićem, Kranjčevićem, Dučićem i Ćipikom, te prepoznaje kvalitete budućeg velikog književnika riječima: Milan Boganović u beogradskom dnevniku Politika 1919. godine govori o Andrićevom lirizmu, koji ima puno naglašenih filozofskih elemenata, ali on od toga ne pravi nikakav svoj naročiti filozofski sistem. Napominje, da Andrićeva poezija ukazuje na njegovu načitanost i govori o književnoj pozajmici:
Kritika
Vrijednovanje Andrićevog djela se, pogotovo, nakon raspada SFRJ, zasniva na činjenicama o njegovom porijeklu i pripadnosti, pisanju ekavicom, negativnom opisivanju Turaka u svojim djelima, te se na osnovu tih tematika može lako odrediti kulturni izvor kritike.
U svom osvrtu na izdavanje zbirke pripovjedaka u Zagrebu 2012. godine, književik Miljenko Jergović u svojoj kolumni pod nazivom Jedan Andrićev izbor piše o prisvajanju i odbijanju Andrića i njegov djela:
Povodom knjige Bosanski Muslimani u Andrićevom svijetu, bosanskohercegovačkog i bošnjačkog književnog kritičara Muhsina Rizvića, Mehmed Delić, govori o Andriću kao piscu koji je pisao u tako mračnim bojama, sa izrazitim animozitetom i gotovo patološkom mržnjom, te da je ova knjiga prvi pravi pokušaj etičke detronizacije ovog neosporno velikog pisca. Miješanjem i nasumičnim navođenje riječi u ekavici, autor naglašava teoriju o navodnom Andrićevom odricanju od Bosne i bosanskog jezika. Autor u daljem tekstu povezuje Andrićev roman Na Drini ćuprija, sa velikosrpskom ideologijom, srbijanskim piscima (Dobrica Ćosić), političarima, optuženicima i ratnim zločincima srbijanske i bosanskohercegovačke suvremene politike (Slobodan Milošević, Radovan Karadžić, Vojislav Šešelj, Momčilo Krajišnik, Biljana Plavšić), te navodi da je ovo djelo ''bilo izvor patološke mržnje i inspiracija podloga srpskog genocida nad Bošnjacima 1992. do 1995. godine, jer onaj od 1941. do 1945. godine nije u potpunosti uspjeo i služio je kao priručnik zločina''
Filatelija
Lik Ive Andrića pojavljivao se na filatelističkim izdanjima Jugoslavije i to 1983. godine, s pozadinom mosta u Višegradu. Izdanje ima posebnu vrijednost, jer je tematski povezano sa izdanjima drugih CEPT pošta, koje svake godine izdaju marku sa sličnim motivima, s podnaslovom EUROPA. Narodna banka Jugoslavije, ga je 1992. godine stavila na novčanicu od 5.000 dinara, koja je ubrzo zbog hiperinflacije izgubila vrijednost, te je nedugo tiskana nova novčanica u apoenu od 10.000.000 dinara. Narodna banka Bosne i Hercegovine tiska dvije novčanice, i to u apoenima od 1 i 200 KM, od kojih apoen od 1 KM, izdanje za Republiku Srpsku, nikada nije pušten u opticaj zbog greške u tiskanju. Ime Ive Andrića, bilo je ćirilicom napisano Андриђ. BH pošta je 2008. godine izdala prigodnu marku u nominalnoj vrijednosti od 2,50 KM s likom Ive Andrića. Pošte Srbije, izdale su 2010. godine prigodnu marku pod motivom Velikani srpske književnosti, u kojoj je marka s likom Ive Andrića nominalne vrijednosti od 22 srpska dinara. Pošta Srbije izdala je 2011. godine zajedničko izdanje s Poštom Brazila, povodom 50-godišnjice dodjele Nobelove nagrade za književnost, prigodnu marku na kojoj je osim lika Andrića i obilježje Nobelove nagrade. Marka ima nominalnu vrijednost od 46 srpskih dinara.
Zadužbina Ive Andrića
Na osnovu Andrićevog testamenta 12. marta 1976. godine, počela je sa radom Zadužbina Ive Andrića, s ciljem da se njegova zaostavština sačuva kao cjelina i da se može koristiti za opće kulturne i humanitarne potrebe. Od 1975. godine Zadužbina dodjeljuje Andrićevu nagradu za najbolju priču ili zbirku priča. Od 1982. godine Zadužbina izdaje časopis Sveske Zadužbine Ive Andrića, koje izlaze jednom godišnje. Časopis objavljuje nepoznate i nepublikovane Andrićeve rukopise, prepisku, naučne i kritičke studije o Andrićevom djelu i njegovom životu.
Domaljevac
Domaljevac je naseljeno mjesto u općini Domaljevac-Šamac, Bosna i Hercegovina.
Historija
Naselje Domaljevac se do rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) u cjelini nalazilo u sastavu općine Bosanski Šamac.
Nicko McBrain
Michael Henry McBrain (5. juni 1954. Hackney, London, UK) je bubnjar u Heavy metal bendu Iron Maiden. Nadimak 'Nicko' je iz Michaelovog djetinjstva, gdje se njegova najdraža plišana životinja zvala 'Nicholas the bear'. Zbog toga, njegovi roditelji su ga zvali 'Nicky'.
NGC 6184
NGC 6184 (također poznat kao MCG 7-34-109 i PGC 58432) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 381 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Herkul. Najveći prečnik je 0,80 (89 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (55 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 23. juna 1876. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
RK Goražde
RK Goražde je rukometni klub iz Goražda, Bosna i Hercegovina. Takmiči se u Premijer ligi, prvom rangu bosanskohercegovačkog rukometa.
Historija
1957. godine pod imenom RK Radnički da bi 1996. godine promijenio ime u MRK Goražde. Najveći uspjeh kluba u seniorskoj konkurenciji je osvajanje Kupa Bosne i Hercegovine u sezoni 2011/12.
Semafor
mini|desno|Semafor u [[Švedska|Švedskoj]] Semafor je uređaj za signalizaciju i regulaciju saobraćaja. Pojam se koristi za označavanje cjelokupnog uređaja. Pozicioniran je na raskrsnici, pješačkom prelazu, željezničkoj pruzi ili bilo kom drugom pozicionom indikatoru, kako bi, upotrebom unificiranih oznaka u boji, označio sigurnost prelaska. Znaci koje on pokazuje reguliraju ponašanje učesnika u saobraćaju, i to onima u čijem se ti svjetlosni signali pokazuju. Ovi signali, u zavisnosti od oblika i boje, imaju razna značenja.
Historija
desno|thumb|250px|Semafor na [[Skenderija|Skenderiji, Sarajevo]] Prvi mehanički, neelektrični semafor, pogonjen gasnim lampama instaliran je 10. decembra 1868. godine ispred britanskog Parlamenta u Londonu, radi reguliranja saobraćaja u ulicama Bridge, Great George i Parliment. Takve uređaje promovirao je željeznički inženjer J. P. Knight, a pravio ih je signalni inženjeri iz firme Saxby & Farmer. Dizajn prvobitnih semafora kombinirao je tri metalne ručke sa crvenim i zelenim gasnim lampama za korištenje noću na stubu, a s njima je rukovao policijski službenik. Gasne lanterne je ručno podizao i spuštao saobraćajni policajac, pomoću poluge ispod uređaja, te na taj način pokazivao odgovarajuće svjetlo.
U BiH
thumb|desno|200px|Semafor na [[Magistralna cesta M5|magistralnom putu M5, na ulazu u Vitez iz pravca Zenice]] U Zakonu o osnovama bezbjednosti saobraćaja u BiH, članovima 136. do 139. regulirana je upotreba i obaveza ponašanja učesnika u saobraćaju u BiH vezano za uređaje za davanje svjelosnih signala.
U Njemačkoj
Po članu 43. Zakona o saobraćajnom redu (njem. Straßenverkehrsordnung (StVO)) semafori se navode pod pojmom uređaji za davanje svjetlosnih znakova (njem. Lichtzeichenanlage).
Bregenz (okrug)
Okrug Bregenz nalazi se u austrijskoj pokrajini Vorarlberg.
Upravna podjela
mini|400px|Općine u okrugu Bregenz Okrug se sastoji od ukupno 40 općina. Od toga je jedan grad i pet općina sa statusom Markt. Broj stanovnika u pojedinoj općini nalazi se u zagradi.
Sineast (časopis)
Sineast je bosanskohercegovački filmski časopis čiji je izdavač Kinoteka Bosne i Hercegovine. Časopis je pokrenut 1967. godine i prestaje sa radom 2009. godine. U Sineastu objavljivani su stručni i naučno-istraživački radovi i studije.
Pokrenuli su ga decembra 1967. tada mladi članovi Kino kluba Sarajevo Nikola Stojanović, Mirko Komosar, Velimir Stojanović, Zlatko Lavanić i Amir Hadžidedić. Od toga prvoga broja tada formulirani koncept "širenja kulture voljenja filma", tako drag francuskim novotalasovcima a kasnije dopunjen i korigiran "teorijom autora", ostat će njegova dominantna odrednica.
Godine 2007. u okviru projekta "Digitalna zaštita i arhiviranje kulturno-historijskog blaga Bosne i Hercegovine, bosanskohercegovačka štampa 1866-2016." urađena je digitalizacija ovog magazina. "Sineast 1967-2007." predstavlja prvi digitalni zapis jednog štampanog bosanskohercegovačkog medija. INFOBIRO digitalni arhiv prikupio je sva izdanja filmskog magazina "Sineast" i digitalizovao blizu 11.000 stranica ovog vrijednog arhivskog materijala.
1. decembar
1. decembar / prosinac (1. 12) jest 335. dan godine po gregorijanskom kalendaru (336. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 30 dana.
Molitva
mini|170px|Bolivijka u molitvi
Molitva je oblik obraćanja Bogu. Ona je uspostavljanje odnosa s Bogom ili kakvim (po drugim religijama) božanstvom, odnosno božici ili bogu. Katolici se obično mole i svecima, Mariji i anđelima čuvarima.
Blondie
Blondie (bos. Plavuša) je američka muzička grupa koja je formirana 1974. godine u New York Cityu. Oni su bili popularni sa njihovim hitvima "Heart of Glass", "Call Me", "The Tide is High" itd.
Oni su jedno od jedinih grupa koja je završila i u Rock'n'Roll Hall of Fame, i Walk of Fame.
Historija
Formiranje grupe Blondie počelo je 1974. godine, kad su se sreli gitarista Chris Stein i pjevačica Debborah Harry "Debby". Mijenjali su svoje ime nekoliko puta. Jedno od bivših imena grupe bilo je i "New York Dolls". 1975. godine su promijenili ime u Blondie (eng. Plavuša).
Grupa je imala mnogo uspjeha, ali bio bi njihov treći snimak "Paralell Lines" (eng. Paralelne linije) gdje je nastao komercijalni uspjeh po prvi put. Na njemu su se nalazili hitovi "Heart of Glass", "Sunday Girl", "Hangin' on the Telephone" i "One Way or Another".
Za vrijeme 80ih, Debborah Harry je odlučila da krene na solo karjeru koja je malo bila uspješna, ali za vrijeme 80-ih su napisali druge pjesme "Call Me", "The Tide is High" i "Rapture", koja se kasnije ubacila u kombinaciju sa pjesmom The Doorsa "Riders on the Storm".
Postava grupe
U sadašnjoj postavi Blondie sviraju:
Bivši članovi su bili:
Metafosforna kiselina
Fosforne oksokiseline su  oksokiseline fosfora. Fosfor, naime, ispoljava oksidacijsko stanje +1 to +5. Kisik može biti u oksidacijskom stanju -2  ili -1, što ovisi o  tome koji spoj sadrži  peroksidnu grupu. Postoji veliki broj takvih spojevA, od kojih se neki ne mogu izolirati pa su samo poznate njihove soli.
Primjeri kiselina fosfora uključuju:
Fosforne oksokiseline koje sadrže P  u oksidacijskom stanju +3:
Fosforne oksokiseline koje sadrže P  u oksidacijskom stanju +5 (vidi fosforna kiselina i fosfati):
Fosforne oksokiseline koje sadrže P  u oksidacijskom stanju +4:
Kiseline na bazi fosfora
Datoteka:Various_Phosphoric_Acids.PNG
NGC 3913
NGC 3913 (također poznat kao IC 740, IRAS 11480+5537, MCG 9-20-1, PGC 37024 i UGC 6813) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 44 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 2,60 (33 hiljade sg) a najmanji 2,6 uglovnih minuta (33 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 14. aprila 1789. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Donja Previja
Donja Previja je naseljeno mjesto u općini Ribnik, Bosna i Hercegovina.
NGC 3258
NGC 3258 (također poznat kao ESO 375-37, MCG -6-23-32 i PGC 30859) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 128 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zračna pumpa. Najveći prečnik je 2,90 (108 hiljada sg) a najmanji 2,5 uglovnih minuta (93 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 2. maja 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Spisak predsjednika vlada Srbije
U spisku su navedeni predsjednici Vlada Srbije  koje su upravljale Srbijom od 1805. do danas. Datumi su zaključno sa 1918. godinom dati po starom, julijanskom kalendaru, koji je kasnio za gregorijanskim 12 dana u 19. vijeku i 13 dana u 20. vijeku.
Nazivi vlada
Mada je "Vlada" kolokvijalni naziv, to nije morao biti formalni, ustavni, naziv.
Prema "Turskom ustavu" od 1838, postojala je Knjažeska kancelarija kojoj je na čelu bio "predstavnik knjažeski", zadužen i za inostrane poslove. Prema zakonu od 10. marta 1862. ustanovljen je Sovet Ministerski na čelu sa odgovarajućim predsedateljem. Ustav iz 1888. (poslije usvajanja Vukovog pravopisa) pominje Ministarski Savet na čelu sa Predsednikom M. S.. Ovi nazivi su zadržani i u jugoslavenskim ustavima iz 1921. (Vidovdanski) i 1931. (Septembarski). Knez/Kralj je također imao izvršnu vlast, kao nadređen vladi.
U Srbiji kao dijelu druge Jugoslavije, korišten je naziv Vlada 1945-53, Izvršno veće 1953-90 i opet Vlada od 1990.
Park
mini|desno|250px|Park Champ de Mars u [[Parizu]]
U 16. i 17. vijeku u Evropi je podignuto mnogo vrtova, uglavnom pod uticajem francuske i italijanske renesanse i baroka u geometrijskom, odnosno francuskom stilu koji se odlikuje velikim vodenim površinama i ogledalima, čistim, strogim, pravilnim geometrijskim oblicima partera i bogatstvom biljnog svijeta, sa specifičnim detaljima.
Najveći značaj za pejzažnu arhitekturu 18. i 19. vijeka ima pojava engleskog pejzažnog parka, koji je nastao uticajem kineske i japanske pejzažne umetnosti. Težnja za slobodom i slobodnim oblikovanjem uz podržavanje prirode bila je osnova djelovanja Williama Kenta, začetnika modernog pejzaža i njegovih sljedbenika. Sa ovom idejom nastali su mnogi poznati parkovi tog vremena. Moderan park 20. vijeka zadovoljava mnoge potrebe savremenog čovjeka. Ima ih mnogo, a savremeni park danas predstavlja mješavinu različitih stilova u umjetničkom i izvođačkom smislu. Pariz je grad sa 400 parkova i javnih vrtova. Parkovi su formirani u francuskom stilu, koju se odlikuje geometrijskim redom u formi i bogatstvom u izboru vegetacije. Sami po sebi predstavljaju romantična mjesta, ali i mjesta za opuštanje i sportske aktivnosti.
Edward Seymour
mini|200px|desno|Edward Seymour, 1. vojvoda od Somerseta
Edward Seymour (1506 - 22. januar 1552) je bio lord protektor kraljevine Engleske kao regent svog sestrića, kralja Edvarda VI.
Rođen je 1506. godine kao sin Johna Seymoura i Margaret Wentworth. Bio je stariji brat Thomasa Seymoura i Jane Seymour. Njegov prvi brak sa Catharine Fillol bio je poništen nakon što je otkrivena njena afera sa Edwardovim ocem. Nakon poništenja prvog braka, oženio je Anne Stanhope.
On i njegov brat došli su do moći i uticaja kada su svoju sestru Jane udali za kralja Henrika VIII 1536. godine. Jane je rodila sina Edvarda i ubrzo potom umrla. Henrik VIII je Edwardu dao titulu vikonta Beauchamp 5. juna, a titulu grofa od Hertforda 15. oktobra 1537. godine. Nakon Henrikove smrti tron je naslijedio sin njegove sestre, Edvard VI, a Edward je postao njegov regent. Dana 15. februara 1547. godine dobio je titulu vojvode od Somerseta.
Nakon njegove pobjede nad Škotima u bici kod Pinkie Cleugha, Edwardova pozicija se činila nemogućom za ugroziti. Međutim, braća Seymour su zajedno sa popularnošću na dvoru nagomilali i dosta neprijatelja. Pobuna iz 1549. godine uzrokovala je drastični pad Seymourove popularnosti. Ohrabren osiromašenjem Engleske za vrijeme gušenja katoličkih pobuna, Henrik II Francuski je 8. augusta 1549. godine objavio rat Engleskoj. Našavši se u ovoj bezizlaznoj situaciji, Seymour se pokušao sakriti sa kraljem u Windsoru, ali je uhapšen i odveden u Tower of London, gdje je pogubljen 1551. godine. Nakon pada Edwarda Seymoura, na čelo Regentskog vijeća došao je John Dudley, grof od Warwicka, kasnije proglašen vojvodom od Northumberlanda.
Donja Slatina (Ribnik)
Donja Slatina je naseljeno mjesto u općini Ribnik, Bosna i Hercegovina.
Mustafa Memić
mini|desno|Mustafa Memić Mustafa Memić rođen je 24. augusta 1924 godine u Gusinju, gdje je 1935. završio četverogodišnje osnovno školovanje. Od septembra 1935. do kraja marta 1941. godine učio je u Velikoj medresi kralja Aleksandra u Skoplju. Rat ga je zatekao u VI razredu. Pripadao je organizovanoj antifašističkoj omladini (SKOJ). Bio je jedan od organizatora i rukovodilaca učešća učenika ove škole na demonstracijama 26. i manifestacijama 27. marta 1941. godine, kada je škola ukinuta. U posljednjoj školskoj godini bio je izabran za potpredsjednika Kulturno-literarnog đačkog udruženja «Južna vila», kojim je u ime Nastavničkog savjeta škole rukovodio profesor za jugoslovensku književnost i srpskohrvatski jezik Vido Latković, kasnije profesor na Univerzitetu u Beogradu.
Od aprila do jula 1941. godine organizovano je radio u ilegalnoj antifašističkoj organizaciji u Gusinju (SKOJ), a od jula 1941. do maja 1945. učesnik je NOB-a (od decembra 1942. do septembra 1943. bio je u političkim zatvorima u Peći, Draču i Tirani). Nosilac je «Partizanske spomenice 1941», više ratnih i poslijeratnih odlikovanja i javnih priznanja. Tokom NOR-a radio je kao rukovodilac antifašističkih organizacija u Gusinju, član i rukovodilac sreskog omladinskog rukovodstva za srez andrijevički (predsjednik Sreskog odbora USAOCG-a i sekretar komiteta SKOJ-a), član okružnog odbora USAOCG-a i Okružnog komiteta SKOJ-a za okrug beranski, član Glavnog odbora USAO Crne Gore i Boke, član Sekretarijata sreskih komiteta KPJ za srez andrijevički, barski i ulcinjski. Učesnik je na prva tri kongresa USAOCG održanih u Kolašinu i na Cetinju. Na II kongresu predstavljao je i Kongres pozdravio u ime omladine srezova: Kolašin, Berane sa Gornjim Bihorom i Rožaje, Andrijevicu, Plav i Gusinje. Kraj rata zatekao ga je na dužnosti organizacionog sekretara SK KPJ Bar.
U državnu službu stupio je jula 1945. godine kao instruktor za izgradnju narodnooslobodilačke vlasti u srezu barskom, a septembra iste godine, nakon prvih poslijeratnih izbora, izabran je za sekretara prvog Narodnooslobodilačkog odbora novoformiranog sreza ulcinjskog, koji je, pored Ulcinja i njegove okoline, zahvatao prostor Zabojane, Vladimira i Skadarsku Krajinu. Februara 1946. premješten je za inspektora u Kontrolnoj komisiji pri Predsjedništvu Vlade NR CG, a potom imenovan za načelnika jednog od inspektorata Komisije državne kontrole. Povremeno je radio i kao pomoćnik Reonskog inspektora u Kotoru i Bijelom Polju. Tokom 1948. godine završio je srednju (jednogodišnju) partijsku školu (prva generacija ove škole). Septembra 1949. godine lišen je slobode jer se posumnjalo da inklinira Rezoluciju IB-a i da se nedovoljno odlučno bori protivu nje. Tri mjeseca je proveo u istražnim zatvorima na Cetinju i Kotoru, a potom interniran na Goli otok, gdje je ostao do juna 1950., a potom ponovo vraćen u Istražni zatvor na Cetinju, sa obrazloženjem «radi obnove istrage», koja je ponovo vršena u cetinjskom i kotorskom zatvoru. Obnova istrage trajala je oko sedam mjeseci, a onda je, početkom februara 1951. godine pušten na slobodu bez definisane (utvrđene) krivice i bez rješenja ili pisanog traga da je bio pod istragom.
Od aprila 1951. do sredine novembra 1953. godine radio je u SNO-u za srez durmitorski na dužnostima šefa Ureda za cijene i referenta za društveno-ekonomsko planiranje u SNO-u. Od novembra 1953. do septembra 1955. godine radio je u srezu vareškom na dužnostima šefa Uprave prihoda i načelnika Sekretarijata za privredu sreza vareškog. Nakon uvođenja novog komunalnog sistema i ukidanja sreza vareškog premješten je za načelnika Sekretarijata za privredu u opštini Ilidža, gdje je ostao do 1961., a potom je prešao na rad u privredu. Radio je kao finansijski direktor u Preduzeću «Standard», kao ekonomski savjetnik u Institutu za organizaciju i ekonomiku (raniji Zavod za produktivnost rada), a potom kao generalni direktor Preduzeća za geološka istraživanja «Geoistrage» Sarajevo, te direktor za Službu ekonomije (planiranje i finansije) u preduzeću FAMOS u Hrasnici. Od aprila 1969. do marta 1972. godine delegiran je kao predstavnik FAMOS-a u zadružno preduzeće FAP-a iz Priboja, FAMOS-a iz Sarajeva, UTVE iz Pančeva, te Autokaroserije «11 oktomvri» iz Skoplja i Autokaroserije Zagreb na dužnost pomoćnika direktora za ekonomska pitanja «Rudnap-Zambija», radeću u Lusaki (Zambija) i Dar es Salamu u Tanzaniji. Po povratku u zemlju imenovan je za direktora Zavoda za društveno-ekonomsko planiranje u Skupštini grada Sarajeva. Sa te dužnosti je penzionisan, na lični zahtjev, novembra 1973. godine. Kao penzioner permanentno je živio u Sarajevu.
Učestvovao je na oko tridesetak naučnih skupova u Sarajevu, Titogradu (sada Podgorica), Cetinju, Prištini, Skoplju, te okruglim stolovima u Daruvaru, Novom Pazaru, Sjenici, Rožaju i drugim gradovima.
U stručnim časopisima objavio je više od 40 radova, među kojima su zapaženi radovi objavljeni u: Vojnoistorijskom glasniku Vojnoistorijskog instituta u Beogradu, Ediciji «Ratna prošlost naroda i narodnosti Jugoslavije» Beograd, «Istorijskim zapisima» Istorijskog instituta Crne Gore, «Prilozima» Istorijskog instituta Sarajevo, «Prilozima za orijentalnu filologiju» Orijentalnog instituta Sarajevo, «Pravna misao» Pravnog fakulteta Sarajevo, «Almanahu» časopisu za proučavanje, prezentaciju i zaštitu kulturno-istorijske baštine Muslimana-Bošnjaka u Crnoj Gori, Novopazarskom zborniku, Zborniku Sjenice, Rožajskom zborniku, Prilozima Arhiva Kosova, «Kosovo» Zavoda za istoriju Kosova, kao i u Zborniku radova sa naučnih skupova «Prelomni događaji NOR-a u Crnoj Gori 1943. godine», «Stanovništvo slovenskog porijekla u Albaniji», Titograd 1991. i drugim. Neke radove je objavljivao u formi feljtona («Rilindija» Priština, «Oslobođenje» Sarajevo, «11 oktomvri» Skoplje i dr.). Napisao je prilog za Komisiju za istoriju KPJ i SKJ u Crnoj Gori («Muslimani u Crnoj Gori u NOB-u i revoluciji», rad je prihvaćen, ali još nije objavljen). Ima nekoliko neobjavljenih radova, kao «Tršo i Alija» (odnosi se na životni put i djelo Rifata Burdžovića i Alije Avdovića, porijeklom iz Bijedića, strijeljanog od Gestapoa augusta 1941. u Beogradu), «Komandant Zufer» (o Z. Musiću, zavičajno iz Plava, ratnom komandantu Prve kosovsko-metohijske udarne brigade) i drugi radovi.
Živio je u Sarajevu. Prije penzionisanja bio je angažovan u Društvu ekonomista Sarajevo (predsjednik Gradskog i član Predsjedništva Glavnog odbora BiH), a potom predsjednik Gradskog odbora Saveza penzionera i član Predsjedništva Glavnog odbora, predsjednik Delegacije penzionera Novo Sarajevo, stalni delegat u SIZ-u i PIO BiH i predsjednik Komisije za finansije, predsjednik Opštinskog odbora SUBNOR-a Novo Sarajevo i rukovodilac Redakcije «Mladi antifašisti». Preminuo je 2. jula2007 u 83 godini.
NGC 7702
NGC 7702 (također poznat kao ESO 192-9 i PGC 71829) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 148 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Feniks. Najveći prečnik je 2,10 (91 hiljada sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (52 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 28. oktobra 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kaucija
Kaucija je :
Kaucija se razlikuje od jamstva i zaloga. Jemstvo je, naime, tuđa lična obaveza, a zalog se daje za pojačanje sigurnosti novčanog duga.
2. decembar
2. decembar / prosinac (2. 12) jest 336. dan godine po gregorijanskom kalendaru (337. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 29 dana.
Thomas Seymour
mini|200px|desno|Thomas Seymour, 1. barun Seymour od Sudeleya
Thomas Seymour (1508 - 20. mart 1549) je bio engleski plemić. Bio je sin Johna Seymoura i Margaret Wentworth, te mlađi brat Edwarda Seymoura i stariji brat Jane Seymour, te tako dajdža engleskog kralja Edvarda VI.
Godine 1543. umro je John Nevill, 3. barun Latymer, ostavljajući iza sebe bogatu udovicu Katherine Parr. Thomas je planirao zaprositi Katherine, ali za nju se zainteresirao Henrik VIII, koji je od Janine smrti promijenio dvije žene i upravo pogubio petu ženu, Katherine Howard. Thomas se oprezno udaljio od ideje da zaprosi Katherine i prepustio je kralju, koji ga je poslao u Holandiju.
Nakon Henrikove smrti u januaru 1547. tron je naslijedio Janin sin Edvard, kojem je Edward Seymour postao regent. Odnos između braće, Edwarda i Thomasa, postajao je lošiji zbog Thomasove ljubomore na Edwardov uticajan položaj. U međuvremenu, po Henrikovoj smrti kraljica Katherine je postala najbogatija žena u Engleskoj. U aprilu iste godine Thomas je oženio Katherine, ali već je gajio planove da, ukoliko nadživi Katherine, oženi ledi Mariju Tudor ili ledi Elizabetu Tudor. Marija i Elizabeta su, kao kćeri Henrika VIII, bile prva i druga u nasljednom nizu u prvim godinama vladavine Edvarda VI.
Kada 1548. godine Katherine umre rađajući kćerku, on počinje u stvarnost provoditi svoje prvobitne zamisli da oženi Elizabetu i tako dođe do krune. Za njegovog brata ovo je bila kap koja je prelila čašu ; Thomas je uhapšen pod optužbom da je planirao oženiti kraljevsku princezu bez dopuštenja kralja, njenog brata, te za urotu protiv Edvarda VI. Elizabeta je na sva pitanja u vezi sa slučajem odgovarala šutnjom i na kraju bila oslobođena optužbi, ali Thomas Seymour je 20. marta 1549. pogubljen.
Njegov stariji brat, Edward Seymour, ubrzo je doživio istu sudbinu. Jedino dijete Thomasa Seymoura, Mary Seymour, u pismima se zadnji put pominjala kao dvogodišnjakinja. Historičari smatraju da nije doživjela treću godinu života, ali postoje teorije da se udala i zasnovala porodicu.
Depozit
Depoziti su deponovana (uložena) novčana sredstva kod banke ili drugog lica za obezbjeđenje ili učvršćenje određenih poslovnih aktivnosti. Depozit je transakcija koja uključuje prenos novca drugoj strani na čuvanje. Međutim, depozit se može odnositi na dio novca koji se koristi kao obezbjeđenje ili obezbjeđenje za isporuku robe.
Razlika između depozita po viđenju i oročenog depozita je:
Oročeni depozit se u pravilu ne može razročiti. To je moguće samo ako su saglasne obje strane. U tom slučaju se ugovorne strane dogovaraju o uslovima razročenja ili su ti uslovi već definisani u ugovoru o oročenju.
Depozit može biti oročen:
Također pogledajte
Poklad
3. decembar
3. decembar / prosinac (3. 12) jest 337. dan godine po gregorijanskom kalendaru (338. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 28 dana.