cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Intermedijarni filament
Struktura
N i C-krajevi  proteina intermedijarnih filamenata  nisu alfa-heliksni regioni i pokazuju  široku varijaciju dužine i sekvenci porodice prelaznih filamenata. Osnovni gradivni blokovi ovih filamenata su  paralelni i u registrirani kao  proteinski  dimeri. Dimeri se formiraju u  interakciji štapićastog domena  formirajući  spiralnu  zavojnicu. Citoplazmatski filamenti su sastavljeni u ne-polarna jedinačna duga  vlakna  (ULF). Identični ULF se udružuju lateralno u lelujave, antiparalelne, rastvorljive tetramere, koji se združuju od glave do repa, u protofilamente za bočno uparivanje u protofibrile. Od njih se četiri zajedno lelujaju u intermedijarnom  filamentu.
Dio procesa spajanja uključuje korak  sabijanja,  u kojem su  ULF zategnuti i,  pretpostaviti je,  manjeg promjera. Razlozi za to sabijanje nisu dobro shvaćeni, a rutinski se uočava da maju promjere u rasponu između 6 i 12  nm.
C-kraj "repnog domena" ispoljava ekstremnu varijaciju dužine različitih proteina intermedijarnih filamenata.
Anti-paralna orijentacije tetramera znači da, za razliku od mikrotubula i mikrofilamenata, koji imaju  plus i minus kraj,  prelazni filamenti gube  polarnost i ne mogu biti osnova za ćelijsku pokretljivost i unutarćelijski transport.
Suprotno aktinu ili tubulinu, intermedijarni filamenti također ne sadže mjesto vezanja za nukleozide trifosfat.
Citoplazmatski intermedijarni filamenti ne podliježu habanju niti,  kao mikrotubule i aktinska vlakna, ali su dinamične.
Unutrašnja ćelijska masa
Unutrašnja ćelijska masa ili embrioblast  i  pluralist – u embriologiji – je nakupina ćelija u ranom embrionu većine  placentalnih sisara, koja se kasnije, tokom embriogeneze,  razvija u konačne strukture ploda. Stvara se u najranijim stadijima  razvoja, prije implantacije zametka u endometrij maternice. Ova ćelijska struktura  nalazi se u blastocelu ( unutar blastocistne šupljine) i potpuno je okružena slojem ćelija koji se označava kao  trofoblast.
Razvoj
Fizičko i funkcijsko razdvajanje unutrašnje ćelijske mase od trofoektoderma je obilježavajuća  pojava u razvoju sisara. Nakon oplodnje, u prednjoj  trećini jajovoda, zametak prolazi kroz  relativno spori  proces brazdanja, da  bi nastala osmoćelijska  morula. Svaka njena ćelija (blastomera) povećava dodirnu površinu sa susjednim ćelijama u procesu sabijanja (kompakcije). To izaziva polarizaciju ćelija unutar morule, pa nakon daljnjih brazdanja nastaje blastocist koji je sastavljena od otprilike 32 ćelije. Oko 12 unutrašnjih ćelija gradi unutarnju ćelijsku masu, a  njih 20 – 24 stvaraju trofoektoderm koji je okružuje.
Unutrašnja ćelijska masa i trofoektoderma će proizvesti različite  tipove ćelija,  dok implantacija počinje i embriogeneza se nastavlja. Ćelije trofoektoderme stvaraju  vanembrijska tkiva, koja imaju važnu ulogu u razvoju zametka. Osim toga, ove ćelije upumpavaju tekućinu u unutrašnjost blastocista, uzrokujući stvaranje polariziranih blastocista, koji su unutarnjom ćelijskom  masom,  na jednom kraju pričvršćeni  za trofoektoderm (vidi ilustraciju). Ova razlika u lokaciji ćelija je uzrok  izloženosti unutrašnje ćelijske  mase šupljini  koja je ispunjena tekućinom,  kako bi se s jedne strane stvorio primitivni endoderm  (ili hipoblast);  s druge strane stvara se primitivni ektoderm (ili epiblast).
Matične ćelije
Izolirane blastomere iz unutrašnje ćelijske mase sisara  koje se uzgajaju u kulturi,  poznate su kao embrionske  matične ćelije. Kada se ove svepotentne (pluripotentne ili totipotentne) ćelije uzgajaju u pažljivo kondicioniranom mediju, mogu se razviti u sva tri zametna lista (ektoderm, endoderm i mezoderm). Naprimjer, da bi embrionske matične ćelija miša opstale u kulturi in vitro, neophodan je  transkripcijski faktor  LIF4. U ranom blastocistu, blastomere su ograđene od izolirane unutarnje ćelijske mase. Njihovim transkripcijskim kodom upravljaju faktori Oct4, Sox2 i Nanog, koji održavaju nediferencirano stanje.
Mikronit
thumb|300px|Aktinski [[citoskelet mišjeg embriona sa fibroblastima. Bojenje fluorescein izotiocijanatom -faloidina]]
Mikroniti – poznatije pod posvojenicama mikrofilamenti ili aktinski filamenti –  su najtanje niti citoskeleta,  strukture koja se nalazi u  citoplazmi eukariotskih ćelija. Ovi linearni polimeri aktinskih podjedinica  su savitljivi, a relativno jaki, otporni  na  izvijanje  pod snagom  pritiska multi-pikonjutna, a lomi se pri nanonjutnovskoj  vučnoj sili. Mikrofilamenti su vrlo svestrani,  jer funkcioniraju  u citokinezi, amoeboidnim pokretima i promjenama oblika ćelije. U usmjeravanju ćelijskee pokretljivosti, jedan kraj aktinskog filamenta se izdužuje dok je drugi kraj skuplja, pretpostavlja se, aktivnošću molekulskih motora  miozina II.
Dakle, mikrofilamenti su tanke bjelančevinske niti promjera oko 7 nm, pa se ne mogu uočiti pod svjetlosnim mikroskopom, a otkrivene su pomoći elektronske mikroskopije glavni gradivni sastojak im je aktin, pri čemu su dva aktinska lanca međusobno spiralno isprepleteni u  citoplazmi svih ćelija,  gdje su povezani u snopove ili mrežu preko  aktin-veznih bjelančevinama. Najgušći su uz ćelijske membrane. Često se nalaze skupa s mikrtubulama, kao u ranoj profazi neposredno ispod plazma membrane, gdje  se javlja  gusti snop mikrotubula i  i mikrofilamenata u obliku pretprofaznog prstena koji podržavaju fragmosom.
Organizacija
thumb|300px|Aktin F: model sa 13 monomera (prema: Ken Holmes
Aktinska vlakna su sastavljena u obliku dva osnovna tipa strukture: snopovi i mreža. Paketi mogu biti sastavljeni od polarnih filamentnih nizova, u kojojima su svi bodljikavom krajevi, koji  ukazuju na isti kraj snopa, ili su  nepolarne matrice, gdje bodljikavi završeci ukazuju na oba kraja. Klasa aktin-vežućih peoteina, zove unakrsno vezani proteini, koji diktiraju formiranje ovih struktura. Ovi proteini  određuju i orijentaciju  filamenata i razmak u snopovima i mreži. Ove strukture su regulirane mnogim drugim klasama aktin-vezanih proteina, uključujući i motorne proteine,  granate proteine, razdvajajuće proteine, promotore polimerizacije  i ograničavajuće proteine.
Samomontaža in vitro
Nakon toga, ADP-aktin se odvaja lagano od šiljastog kraja, a proces je znatno ubrzan aktin-vezanim proteinom, kofilinom. ADP-vezani kofilin kida ADP-bogate regije najbližih  (−)-krajeva. Po izlasku, slobodni aktinski monomeri se polahko odvajaju od ADP, koji se brzo veže – ostvarujući slobodnu difuziju ATP-a u citosolu. Time se formiraju ATP-aktin monomerne jedinice koje su potrebnih za daljnje istezanje bodljikavog kraja end filamenta. Ovaj brzi promet je važan  za kretanje ćelije. Kraj-ograničavajući proteini, kao što su CAPZ sprečavaju  dodavanje ili gubitak monomera na kraju filamenta,  što je nepovoljno, jer je u aparat mišićnog  aktina u  prometu.
Polimerizacija aktina uz ograničavajuće proteine je nedavno primijenjena za kontrolu 3-dimenzijskog  rasta proteinskog  filamenta,  kako bi se otkrila  3D topologija koja je  korisna u tehnologiji i izradi električnih veza. Električna provodljivost se dobija metalizacijom proteinske 3D strukture.
Andrej Rubljov (film)
Andrej Rubljov, poznat i kao Strasti po Andreju , sovjetska je biografska historijska drama snimljena 1966. u režiji Andreja Tarkovskog, koji je zajedno s Andrejom Končalovskim napisao scenarij. Film je labavo zasnovan na životu Andreja Rubljova, čuvenog ruskog ikonopisca iz 15. vijeka. U filmu glume Anatolij Solonjicin, Nikolaj Grinko, Ivan Lapikov, Nikolaj Sergejev, Nikolaj Burljajev i supruga Tarkovskog Irma Rauš. Sava Jamščikov, poznati ruski restaurator i historičar umjetnosti, bio je naučni savjetnik na filmu.
Radnja filma se dešava u Rusiji iz 15. vijeka. Iako je tek labavo zasnovan na životu Andreja Rubljova, film nastoji da prikaže realistično portret srednjovjekovne Rusije. Tarkovski je nastojao da napravi film koji bi prikazao umjetnika kao "svjetsku historijsku ličnost" i kršćanstvo kao aksiom ruskog historijskog identiteta", tokom ovog turbulentnog perioda iz ruske historije koji je u konačnici uzrokovao nastanak Carske Rusije. Tema filma se bavi pitanjima umjetničke slobode, vjere, političke dvosmislenosti, autodidaktizma i stvaranjem umjetnosti pod represivnim režimom. Zbog toga nije bio prikazivan u zvanično ateističkom Sovjetskom savezu godinama nakon što je bio završen, izuzev samo jednog premijernog prikazivanja filma 1966. godine u Moskvi. Verzija filma je prikazana na Kanskom filmskom festivalu 1969, gdje je osvojio nagradu FIPRESCI. Godine 1971, cenzurisana verzija filma puštena je na prikazivanje u Sovjetskom Savezu. Trajanje Andreja Rubljova je 1973. iz komercijalnih razloga smanjeno nakon što je Columbia Pictures distribuirala film u SAD-u. Kao rezultat toga, postoji nekoliko verzija filma.
Iako su ovi problemi s cenzurom mijenjali verzije filma mnogo godina nakon premijere, nakon što se vrato na svoju originalnu verziju, Andrej Rubljov postao je jedan od najvećih filmova svih vremena, te je često visoko rangiran od kritičara iz magazina Sight & Sound i anketama režisera.
Radnja
Andrej Rubljov je podijeljen u osam poglavlja, sa prologom i epilogom koji su labavo povezani sa glavnom radnjom u filmu. Glavni dio filma opisuje život velikog slikara ikona kroz nekoliko epizoda njegovog života. U historijskoj pozadini je Velika kneževina Moskva iz 15. vijeka koja prolazi kroz turbulentan period koji je obilježen sukobima između suparničkih vladara i Tatarskom najezdom. Filmski Prolog prikazuje pripreme za let balonom. Balon je spojen sa tornjem crkve pored rijeke, a u njemu se nalazi čovjek po imenu Jefim (Nikolaj Glazkov) koji pokušava napraviti let korištenjem oklopa zavezanim ispod balona. U trenutku njegovog pokušaja leta razularena rulja stiže preko rijeke i pokušavaju da osujete let, bacajući baklje u lice jednom od ljudi koji su na terenu pomagali Jefimu. Uprkos tome Jefimov balon je uspješno lansiran a Jefima očarava i oduševljava pogled odozgo i sam osjećaj letenja, ali on nije mogao da spriječi iznenadno slijetanje ubrzo nakon toga. On je prvi od nekoliko kreativnih likova, koji predstavljaju hrabre sanjare, čije se nade olahko slamaju. Nakon nesreće, vidi se konj pored rijeke kako se valja na leđima, što predstavlja simbol života - jedan od mnogih konja koji se pojavljuju u filmu. thumb|right|upright=1.2|Historijska freska, [[Danilo Čorni (oko 1360–1430)]]
I.  Lakrdijaš  (ljeto 1400) Andrej Rubljov (Anatolij Solonjicin), Danilo Čorni (Nikolaj Grinko) i Kiril (Ivan Lapikov) su lutajući sveštenici i slikari ikona, i u potrazi su za poslom. Njih trojica predstavljaju različite kreativne likove. Andrej je posmatrač, humanist koji traži dobro u ljudima i želi da ih nadahnjuje a ne da ih plaši. Danilo je povučen i rezigniran, i nije baš sklon kreativnosti koliko samospoznaji. Kirilu nedostaje talenta kao slikaru, ali još uvijek nastoji dostići slavu. On je ljubomoran, pravičan po svom ubjeđenju, vrlo inteligentan i pronicljiv. Njih trojica su upravo napustili Manastir Andronikov, gdje su živjeli mnogo godina, i krenuli su prema Moskvi. Zbog jake kiše oni traže utočište u jednoj štali, gdje je grupu seljana zabavljao jedan lakrdijaš (Rolan Bikov). Lakrdijaš je gorko sarkastičan i neprijateljski je raspoložen prema državi i crkvi, koji zarađuje za život koristeći svoj oštri i razvratni društveni komentar i ismijava bojare. On ismijava monahe dok su ulazili, i nakon nekog vremena Kiril neprimjetno izlazi. Ubrzo nakon toga, grupa vojnika stižu da uhapse lakrdijaša, koji ga izvode vani gdje biva pretučen i zatim ga odvode u nesvjesnom stanju, a njegov muzički instrument je uništen. Nakon što je kiša prestala tri monaha se zahvaljuju seljanima što su im omogućili sklonište i oni dalje nastavljaju put. Tek što su počeli da hodaju jaka kiša ponovo počinje da pada.
'''II. Grk Teofan (ljeto-zima-proljeće-ljeto 1405-1406)''' Kiril stiže u atelje Grka Teofana (Nikolaj Sergejev), istaknutog i dobro poznatog majstora, koji radi na novoj ikoni Isusa Hrista. Teofan je prikazan kao kompleksan lik: dokazan umjetnik, humanist i bogobojazan u svojim stavovima mada pomalo ciničan prema svojoj umjetnosti koju smatra više kao zanat i posao i ne krije razočarenje prema drugim ljudima. Njegovi mladi pripravnici su svi otišli na gradski trg, gdje je pogrešno osuđeni kriminalac trebao da bude mučen i pogubljen. Kiril razgovara sa Teofanom, koji postaje impresioniran razumijevanjem i erudicijom monaha, pa ga poziva da radi kao njegov šegrt na uređenju Crkve Navještenja u Moskvi. Kirill u početku odbija ponudu, ali onda prihvata pod uslovom da će Toefan lično doći do manastira Andronikov i pozvati Kirila da radi s njim uz prisustvo svog sveštenstva i Andreja Rubljova lično, koji prema komentarima Teofana ima slavu kao ikonopisac u vanjskom svijetu. Ubrzo u manastiru Andronikov, glasnik stiže iz Moskve da pita Andreja za njegovu pomoć u uređenju Crkve Navještenja zajedno sa Grkom Teofanom. Danilo i Kiril su uznemireni zbog priznanja koje Andrej prima. Danilo odbija da prati Andreja i zamjera mu zbog prihvatanja Teofanove ponude bez prethodnog savjetovanja sa svojim drugovima, ali ubrzo se kaje zbog svoje naravi i sa suzama u očima želi Andreju svu sreću u trenutku kada mlađi monah dolazi da se oprosti od svog prijatelja. Kiril je ljubomoran na Andreja i u nastupu bijesa, odlučuje da napusti manastir da bi se priključio sekularnom svijetu, optužujući za pohlepu svoje kolege monahe, što oni odlučno odbijaju. Kirill odlazi iz manastira i luta snježnim krajolikom i progoni svog psa, kojeg divljački tuče sa svojim štapom i ostavlja ga da umre. Andrej odlazi za Moskvu sa svojim mladim šegrtom Fomom (Mihail Kononov). Foma je još jedan kreativni lik koji predstavlja veselog i praktično nastrojenog komercijalnog umjetnika. Ipak on izgleda dovoljno mislilački da bi se slagao sa Andrejem.
'''III. Pasija prema Andreju (1406)''' Dok su hodali u šumi, Andrej i Foma razgovaraju o Fominim greškama, naročito o njegovom laganju. Foma priznaje da je uzimao med iz pčelinjaka, a nakon toga Andrej primjećuje da je njegova mantija ljepljiva, i stavlja mu na lice oblog od blata kako bi umirio posljedice uboda pčela. Dok Foma ima talenta kao umjetnik, on se manje bavi dubljim značenjem njegovog rada i više se bavi praktičnim aspektima svog posla, kao što je usavršavanje azurne boje, koja se u slikarstvu često smatra nestabilnom za miješanje. Oni nailaze na Teofana u šumi, ali stari majstor šalje Fomu da se udalji od njih. Dok je šetao uokolo, šegrt pronalazi mrtvog labuda i dira ga štapom. Na obali rijeke Andrej i Teofan raspravljaju o religiji, dok Foma čisti slikarske četkice svog učitelja. Teofan tvrdi da je neznanje ruskog naroda uzrok njihove gluposti, dok Andrej kaže da ne razumije kako on može biti slikar i održavati takve stavove. Ovo poglavlje sadrži rekonstrukciju Hristovog raspeća na brdu prekrivenim snijegom dok Andrej prepričava priču i izražava uvjerenje da su ljudi koji su razapeli Isusa poštovali Božiju volju i da su ga voljeli.
'''IV. Proslava  (1408)''' Tokom noći dok su kampovali na obali rijeke, Andrej i Foma skupljaju drva kada Andrej začuje u daljini zvuke proslave dalje uzvodno u šumi. On odlazi da istraži odakle zvuci dolaze i nailazi na veliku grupu razgolićenih pagana, koji izvode ritual paljenja lomače u čast obilježavanja sredine ljeta. Žena po imenu Marfa (Neli Snjegina), obučena samo u bundu približava se Andreju. Nakon što mu je objasnila da su njeni ljudi proganjani zbog svojih uvjerenja ona skida svoju bundu, ljubi Andreja a zatim počinje da ga skida. Andrej bježi, i gubi se u gustoj šumi, a njegovo lice je zagrebano. Sljedećeg jutra Andrej se vraća nazad u kamp, gdje se nalazi i Danilo. Oni nastavljaju dalje sa svojim čamcima niz rijeku, dok se grupa vojnika pojavljuje na obali rijeke i u potjeri je za nekoliko pagana, uključujući i Marfu. Njen partner je zarobljen, ali ona bježi plivajući preko rijeke pored Andrejevog čamca. On i njegove kolege monasi gledaju u stranu postiđeni.
V. Posljednji sud (ljeto 1408) Andrej i Danilo rade na uređenju crkve u mjestu Vladimir. Iako su bili tamo nekoliko mjeseci zidovi su još uvijek bijeli i goli a Andrej postaje sumnjičav. Glasnik stiže sa sa porukom bijesnog episkopa koja kaže da imaju rok do jeseni da završe posao. Na obližnjem putu u sred polja cvijeća Andrej povjerava Danilu da mu se posao gadi i da nije u stanju da naslika temu kao što je Posljednji sud jer on ne želi da zastraši ljude kako bi bili pokorni. On dolazi do zaključka da je izgubio spokojstvo uma koje je potrebno umjetniku za njegov rad. Foma, nestrpljiv i ambiciozan, podnosi ostavku i ostavlja Andrejevu grupu prihvatajući ponudu slikanja u manjoj, manje prestižnoj crkvi. Kamenoresci i dekorateri iz Andrejeve grupe trebali su također raditi na palati Velikog kneza. Knez želi da se posao uradi u skladu sa njegovim ukusima, ali pošto su oni već imali drugi posao, na vili brata Velikog kneza, on odbijaju da rade. Na putu kroz šumu vojnici zarobljavaju grupu umjetnika po nalogu Velikog kneza i iskopavaju im oči, tako da ne mogu više da slikaju. Nazad u crkvi Andrej je u nevjerici zbog vijesti o sudbini njegove grupe i ljutito baca boje gdje ostaju mrlje na jednom od zidova. Sergej (Vladimir Titov) jedan je od mladih pripravnika koji je izbjegao napad i ostao nepovrijeđen, čita naglas slučajni izvod iz Biblije u vezi sa ženama, na zahtjev Danila. Duročka (Irma Raush) (čije ime znači sveta luda), sklanja se od kiše u crkvi i uznemirena je prizorom rasutih boja po zidu. Njena osjetljivost i nevinost navodi Andreja na ideju da naslika sliku Banket.
'''VI. Racija (jesen 1408)''' Dok je Veliki knez bio u posjeti Litvaniji, njegov mlađi brat koji je bio željan vlasti, sklapa savez sa grupom Tatara i napada grad Vladimir. Zatim slijede slike iz prošlosti kada Veliki knez i njegov brat pohađaju vjersku službu u crkvi, i tu se može vidjeti njihovo rivalstvo i netrpeljivost koje vlada između njih. Invazija kombinovanih oružanih snaga na konjima, i scene pokolja prikazani su u detalje. Grad je spaljen, građani su pobijeni a žene silovane i ubijene. Jedna scena prikazuje konja kako pada sa stepenica i biva izboden kopljem. Druga scena prikazuje kravu koja je zapaljena. Foma za dlaku izmiče masakru u gradu i bježi u obližnje selo. Dok je prelazio rijeku tatarski stražar ga pogađa u leđa sa strelicom; dok umire on pada u rijeku koja ga odnosi. Tatari na silu ulaze u zabarikadiranu crkvu, sada potpuno ukrašenu Andrejevim slikama, gdje je većina građana našla utočište. Tatari ne pokazuju milost i masakriraju ljude unutra i spaljuju sve obojene drvene slike sa oltara. Andrej spašava Duročku od silovanja ubijajući napadača sa sjekirom. Episkopov kurir je okrutno mučen kako bi otkrio gdje se nalazi gradsko zlato, što on odbija učiniti. Nakon što je u više navrata bio mučen spaljivanjem, Tatari mu sipaju u usta tečni metal rastopljen iz crkvenog križa i zatim je odvučen vezan za konja. Nakon svega samo Andrej i Duročka ostaju živi u crkvi. Andrej zamišlja da razgovara s mrtvim Grkom Teofanom, oplakujući uništenje svog rada i zlo koje vlada čovječanstvom, dok Duročka odsutno plete kosu jedne mrtve žene. Andrej odlučuje da odustane od slikanja i uzima zavjet šutnje kako bi se iskupio zbog ubistva drugog čovjeka.
thumb|Ikona Hrist Spasitelj pronađena u Zvenigorodu (cirka 1410; danas se nalazi u galeriji Tretjakov u Moskvi)
'''VII. Tišina (zima 1412)''' Andrej je ponovo u manastiru Andronikov dok glad i rat vladaju u zemlji. On više ne slika i nikako ne govori, i drži Duročku s njim kao svoju pratilju u tišini. Nekoliko izbjeglica razgovaraju o problemima u svojim matičnim gradovima, a jedan čovjek sa mukom u grlu priča o svom bijegu iz Vladimira. Mlađi monah ga je prepoznao kao dugo odsutni Kiril. On je patio tokom svog vremena odsutnosti iz manastira i moli glavnog oca da mu dozvoli da se vrati. Želja mu je uslišena, ali mu je naloženo da prepiše Sveto pismo petnaest puta kao znak pokajanja. Grupa Tatara se zaustavlja u manastiru dok su putovali kroz regiju, što je zabrinulo Andreja i Kirila koji tek što su preživjeli njihove brutalnosti. Duročka je previše prostodušna da bi se sjetila svega šta su joj Tatari učinili i fascinirana je sa prsnim oklopom koji je nosio jedan od vojnika. Grupa vojnika se ismijava i igra s njom, ali jednom od vojnika ona se počela dopadati, stavljajući joj svoju rogatu kacigu na glavu i oblačeći je kao mladu, i konačno odlučuje da je odvede sa sobom kao svoju osmu, i jedinu rusku suprugu. Andrej pokušava da je zaustavi, ali ona je odlučna i odlazi sa Tatarima. Kiril govori sa Andrejom po prvi put otkako su obojica napustili manastir, i on ga uvjerava da Duročka neće biti u opasnosti, i da će je na kraju pustiti. Andrej nastavlja sa svojim napornim radom prenoseći uz pomoć hvataljki veliko vruće kamenje iz vatre kako bi zagrijavao vodu za manastir, ali pušta da kamen padne u snijeg.
'''VIII. Zvono (proljeće-ljeto-zima-proljeće 1423-1424)''' Andrejev život naglo se mijenja kada prisustvuje projektu lijevanja zvona za Velikog kneza. Lijevač zvona i sva njegova porodica su umrli od kuge koja je opustošila cijelo područje, a samo njegov sin Boriska (Nikolai Burljajev) je preživio. On govori knezovim ljudima da je on jedini koji zna tajnu svog oca kako lijevati bronzano zvono, koju mu je otkrio na samrtnoj postelji i nagovara ih da ga odvedu s njima pošto je on jedina živa osoba koja uspješno može napraviti zvono. Boriska je zadužen kao glavni čovjek za projekat i često je u sukobu i osporava instinkte svojih kolega prilikom izbora lokacije za jamu, izbora odgovarajuće gline, izgradnje kalupa, paljenja peći i na kraju dizanja zvona. Proces izrade zvona pretvara se u ogroman i skup poduhvat sa više stotina radnika i Boriska donosi nekoliko rizičnih odluka, rukovođen samo svojim instinktima. U trenutku kad su se peći otvorile i rastopljeni metal počeo sipati u kalup, Boriska se počeo krišom moliti Bogu za pomoć. Andrej neprimjetno posmatra Borisku tokom lijevanja, a i Boriska također primijećuje Andreja.
Tokom lijevanja zvona, skomoroh iz prve sekvence filma ponovo se pojavljuje među gomilom koja je došla gledati zvono koje se trebalo podizati i on prijeti da će ubiti Andreja, kojeg je greškom zamijenio sa čovjekom koji ga je optužio prije godinu dana i što je dovelo do njegovog hapšenja, mučenja i zatvorske kazne. Kiril interveniše u ime Andreja koji se branio šutnjom i kasnije mu je nasamo priznao da je njegova grešna zavist zbog Andrejevog talenta nestala kad je čuo da je Andrej napustio slikarstvo i da je on, Kiril, taj koji je optužio skomoroha. Kiril onda kritikuje Andreja što je svoj talent za slikanje kao Božiji dar dopustio da propadne i moli ga da se vrati svom stvaralaštvu, ali od njega ne dobiva odgovora.
thumb|upright=1.2|Čuvena ikona Andreja Rubljova Sveto trojstvo (cirka 1410; Galerija Tretjakov, Moskva)
Pošto se pravljenje zvona približavalo završetku, povjerenje u Borisku polahko se počelo pretvarati u zapanjenu, spontanu nevjericu da je on uspješno obavio posao. Ekipa koja je radila na izradi zvona preuzima inicijativu od Boriske koji je već nekoliko puta pokušavao da bude u pozadini svih aktivnosti. Kada je zvono postavljeno na toranj Veliki knez i njegova pratnja stigli su na svečano otvaranje dok je zvono blagosiljano od strane sveštenika. Kad je zvono bilo spremno da zazvoni kraljevska pratnja je iznosila sumnje da će se to uopšte i desiti. Otkriveno je da ukoliko Boriska i njegova radna ekipa ne osposobe zvono na tornju Veliki knez će ih sve obezglaviti. (Također, moglo se čuti da je Veliki knez obezglavio svog brata, koji je opustošio Vladimir.) Zatim slijedi tiha, samrtna napetost dok nadzornik polahko pomjera klatno zvona, gurkajući ga bliže ivici zvona pri svakom zamahu. U publici se nalazi i Duročka odjevena u bijele odore, koja prolazi kroz gužvu vodeći konja a na čelu se nalazi dječak, po svoj prilici njen sin. U kritičnom trenutku zvono počinje da savršeno zvoni i ona se smije. Nakon ceremonije, Andrej pronalazi Borisku koji leži na zemlji u besvjesnom stanju; jecajući je priznao da mu otac nikada nije rekao tajnu lijevanja zvona. Andrej ga tješi, prekidajući svoj zavjet ćutanja i govori momku da bi trebalo da nastave svoj rad zajedno: "Ti ćeš lijevati zvona a ja ću slikati ikone." Andrej zatim opaža Duročku, dječaka, i konja kako hodaju preko blatnjave poljane u daljini.
Epilog je jedini dio filma u boji koji pokazuje stare, ali još uvijek živopisne detalje sa nekoliko stvarnih ikona Andreja Rubljova. Ikone su prikazane u sljedećem redoslijedu: Ustoličeni Hrist, Dvanaest apostola, Navještenje, Isus ulazi u Jerusalem, Rođenje Hrista , Preobraženja Isusova, Uskrsnuće Lazara, Trojstvo, Arhanđel Mihail, Apostol Pavle, Spasitelj. Konačna scena prelazi sa ikona i prikazuje četiri konja koja stoje pored rijeke na kiši.
Snimanje
1961. godine, dok je radio na svom prvom igranom filmu Ivanovo djetinjstvo, Tarkovski je dao prijedlog Mosfilmu da se snimi film o životu najvećeg ruskog ikonopisca, Andreja Rubljova. Ugovor je potpisan 1962, a prvi nacrt scenarija je odobren u decembru 1963. Tarkovski i njegov ko-scenarist Andrej Končalovski radili su više od dvije godine na scenariju, proučavajući srednjovjekovne spise i hronike i knjige o srednjovekovnoj historiji i umjetnosti. U aprilu 1964. scenarij je odobren i Tarkovski je počeo raditi na filmu. U isto vrijeme scenarij je bio objavljen u uticajnom filmskom časopisu Iskusstvo Kino, i bio je naširoko predmet rasprava među historičarima, filmskim kritičarima i običnim čitaocima. Rasprava na temu Andrej Rubljov usmjerena je na društveno-političke i historijske, a ne umjetničke aspekte filma.
Prema Tarkovskom, originalna ideja za film o životu Andreja Rubljova javila se zahvaljujući filmskom glumcu Vasiliju Livanovu. Livanov je predložio da se napiše scenarij zajedno s Tarkovskim i Končalovskim dok su bili u šetnji kroz šumu na periferiji Moskve. On je napomenuo da bi volio igrati Andreja Rubljova. Tarkovski nije namjeravo da film bude historijski ili biografski film o Andreju Rubljovu. Umjesto toga, on je bio motivisan idejom da pokaže povezanost između stvaralačke ličnosti lika i vremena u kojem je on živio. On je želio pokazati umjetnikovo sazrijevanje i razvoj njegovog talenta. Izabrao je Rubljova zbog njegove važnosti u historiji ruske kulture.
Tarkovski je dodijelio ulogu Andreja Rubljova Anatoliju Solonjicinu. Solonjicin je tada još uvijek bio nepoznati glumac u pozorištu u Sverdlovsku. Prema Tarkovskom, svi su imali drugačiju sliku historijske ličnosti Andreja Rubljova, tako da je dodijelio ulogu nepoznatom glumcu koji ne bi podsjećao gledaoce na druge uloge, što je bio omiljeni pristup Tarkovskog. Solonjicin, koji je pročitao filmski scenarij u filmskom časopisu Iskusstvo Kino, bio je vrlo oduševljen sa ulogom i otputovao je u Moskvu o svom trošku kako bi se sastao sa Tarkovskim, pa čak je i jednom izjavio da niko ne može bolje igrati tu ulogu od njega. Tarkovski je osjećao isto, rekavši da "sa Solonjicinom ja jednostavno imam sreće". Za ulogu Andreja Rubljova bilo je potrebno "lice s velikom izražajnom snagom na kojem se moglo odraziti sve demonsko jednoumlje". Za Tarkovskog, Solonjicin je pokazao pravi fizički izgled i talenat koji dočarava složene psihološke procese. Solonjicin će nastaviti dalje da radi sa režiserom Tarkovskim, pojavljujući se u njegovim ostvarenjima kao što su Solaris, Ogledalo, i Uhoda, te u glavnoj ulozi u predstavi Hamlet u produkciji Tarkovskog 1976. godine u Moskvi u pozorištu Lenkom. Prije nego što je umro od raka 1982. godine, Solonjicin je namjeravao igrati protagonista Andreja Gorčakova u filmu Nostalgija u režiji Tarkovskog iz 1983. u italijansko-ruskoj koprodukciji, i da glumi u projektu pod nazivom Vještica, koji će Tarkovski kasnije znatno izmijeniti u svoje konačno ostvarenje pod nazivom Žrtva.
Tarkovski je odlučio da snimi većinu filma u crno-bijeloj tehnici a epilog, koji prikazuje neke od Rubljovljevih ikona, snimljen je u boji. U jednom intervjuu on je opisao svoju motivaciju za ovakav izbor sa tvrdnjom da u svakodnevnom životu niko svjesno ne primjećuje boje. Shodno tome, Rubljovljev život je u crno-bijelom, a njegova umjetnost je u boji. Film je na taj način bio u stanju da izrazi povezanost umjetnosti umjetnika i njegovog privatnog života. Slijed boja sa ikona počinje sa pokazivanjem samo odabranih detalja, a vrhunac je najpoznatija Rubljovljeva ikona, Trojstvo. Jedan od razloga za uključivanje ove boje kao konačne je, prema Tarkovskom, da bi se gledaocu dalo malo odmora i da mu se dozvoli da se odvoji od Rubljovljevog života i da malo razmisli. Film se konačno završava sa prikazom konja pored rijeke na kiši. Prema Tarkovskom, konji simboliziraju život; konji se mogu vidjeti u završnoj sceni kao i u mnogim drugim scenama u filmu, što je značilo da je život bio izvor za umjetnost Andreja Rubljova.
Snimanje nije počelo sve do aprila 1965, godinu dana nakon odobrenja scenarija. Početni budžet je iznosio 1,6 miliona rubalja, ali je smanjen nekoliko puta na milion rubalja (za usporedbu, film Sergeja Bondarčuka Rat i mir je imao budžet od osam i po miliona rubalja). Kao rezultat budžetskog ograničenja izbačeno je nekoliko scena iz scenarija, uključujući i početne scene koje su trebale prikazati Bitku za Kulikovo. Druge scene koje su bile izbačene iz scenarija su scena lova, gdje je mlađi brat Velikog kneza lovio labudove, i scena koja prikazuje seljake koji pomažu Duročki pri porođaju njenog rusko-tatarskog djeteta. Na kraju, film je koštao 1,3 miliona rubalja, zbog troškova uzrokovanih velikim snježnim padavinama, koje se ometale snimanje od novembra 1965. do aprila 1966. Film je sniman na lokaciji, na rijeci Nerlj i na historijskim mjestima u gradovima Vladimir / Suzdalj, Pskov, Izborsk i Pečori.
Nekoliko scena u filmu prikazuju nasilje, mučenje i okrutnosti prema životinjama, što je dovelo do kontroverze i pokušaja cenzure po završetku filma. Većina ovih scena se desila tokom racije Vladimira, na primjer, osljepljenje i mučenje jednog sveštenika. Većina scena koje uključuju okrutnost prema životinjama su simulirane. Na primjer, prilikom tatarskog upada u Vladimir krava je zapaljena. U stvarnosti krava je bila pokrivena sa azbestnim prekrivačem tako da nije bila fizički povrijeđena. Međutim, jedna scena prikazuje stvarnu smrt konja. Konj pada sa stepenica i zatim je izboden kopljem. Da bi snimio ovu scenu, Tarkovski je pucao konju u vrat, a zatim ga gurnuo sa stepenica, uzrokujući da životinja pada niz stepenice. Odatle, kamera prelazi s konja na neke vojnike koji se nalaze na lijevoj strani, a onda se vraća na konja i tu se može vidjeti kako se konj bori da se ispravi nakon što je pao na leđa prije nego što je bio izboden kopljima. Životinja je potom bila upucana u glavu nakon što je isključena kamera. To je učinjeno da bi se izbjegla mogućnost ugrožavanja puno cjenjenijih i utreniranih konja. Konj koji je stradao u filmu doveden je iz klaonice, a potom je vraćen u klaonicu za komercijalnu upotrebu. U intervjuu iz 1967. za Literaturnoje obozrenije novinar Aleksandar Lipkov rekao je Tarkovskom da je "okrutnost u filmu prikazana upravo da bi šokirala gledaoce. I to bi moglo čak i da ih odbije od filma." U pokušaju da umanji okrutnost Tarkovski je odgovorio:. "Ne, ne slažem se. To ne ometa percepciju gledaoca. Osim toga, mi smo sve uradili na prilično osjetljiv način. Mogu imenovati filmove koji pokazuju mnogo više okrutnosti, što čini da naš film izgleda prilično skroman."
Andrej Rubljov spominje se u dva filma Tarkovskog koji su snimljeni kasnije. Prvi navedeni je Solaris, snimljen 1972. godine, gdje se ikona koju je naslikao Andrej Rubljov nalazi u sobi glavnog junaka. Sljedeći film koji podsjeća na Rubljova je film Ogledalo, snimljen 1975, gdje se može vidjeti plakat filma obješen na zidu.
Kritike
Steve Rose, Guardian
Fatimidski halifat
Fatimidski halifat (, al-Fāṭimiyya) bio je ismailijski šiitski, islamski halifat koji je obuhvatao veliko područje Sjeverne Afrike, od Crvenog mora na istoku do Atlantskog okeana na zapadu. Dinastija arapskog porijekla, vladala je mediteranskom obalom Afrike da bi na kraju Egipat postao centar halifata. Na vrhuncu svoje moći, Fatimidski halifat je pored Egipta obuhvatao i različite oblasti Magreba, Sudana, Sicilije, Levanta i Hidžaza.
Fatimidi su tvrdili da vode porijeklo od Fatime, najmlađe kćerke posljednjeg božijeg poslanika Muhammeda. Fatimidska država se formirala 909. godine među Kutama, berberskom plemenu koje je naseljavalo zapad severnoafričkog primorja, na prostoru današnjeg Alžira. Osvajanjem grada Rakade, dotadašnjeg glavnog grada Aglebija nastaje halifat koji će postojati na prostoru Sjeverne Afrike i Bliskog istoka narednih skoro tri vijeka. Ubrzo nakon toga, 921. godine Fatimidi su osnovali tuniski grad Mahdiju kao svoj novi glavni grad. 948. premjestili su svoj glavni grad u Al-Mansurija, blizu Kairouana u Tunisu. 969. godine su osvojili Egipat i osnovali Kairo kao glavni grad halifata. Nakon tog perioda Egipat postaje politički, kulturni i religijski centar Fatimidskog halifata. Berberi su odigrali centralnu ulogu u osnivanju i inicijalnom razvoju halifata, posebno na vojnom i političkim planu.
Vladajuća klasa pripadala je ismailijskom ogranku šiizma, kao i vođe halifata.
Nakon početnih osvajanja, halifat je tokom postojanja dozvoljavao religioznu tolerancije ne samo prema neismailijskim muslimanima već i prema drugim stanovnicima halifata kao što su Jevreji, malteški kršćani i egipatski koptski kršćani. Međutim, i pored te tolerancije nemuslimanska egipatska populacija nije usvojila vjerska ubjeđenja vladajuće većine.
Tokom kasnog 11. i 12. vijeka, moć Fatimidskog halifata je brzo opala što je veliki muslimanski vojskovođa Salahudin iskoristio i 1171. godine uspješno izvršio invaziju teritorije halifata. Osnovao je Ejubidsku dinastiju i u njene granice uključio i Fatimidski halifat.
Porijeklo
Vjerska ideologija Fatimida nastala je u okviru ismailijskog šiitskog ogranka, u sirijskom gradu Salamiji, u 9. vijeku. Začetnik tog ogranka bio je Ahmad al-Wafi. Njegovi nasljednici, Abdullah al-Mahdi Billah sa sinom je kao trgovac, bježeći od progona Abasida, otišao u Sidžilmasu, u današnjem Maroku, bježi od progona Abasida. U to doba, grad Sidžilmasa se nalazila unutar nezavisnog emirata kojim je vladao princ Yasa 'ibn Midrar.
Posvećen šiitizmu Abu Abdallah al-Shi'i podržao je Al-Mahdija. Al-Shi'i je započeo svoje propovjedanje grupi sjevernoafričkih muslimana tokom svog putovanja na hadždž. Saznavši pohvalne stvari o Kutama i regionu Ifrikije odlazi na to područje i među berberskim plemenima širi doktrinu Ismailija. Berbersko stanovništvo, koje se decenijama nalazilo pod vladavinom Aglibija, bilo je podložno za tu vrstu propovjedanja. Ubrzo, al-Shi'ijev se uticaj proširio gradovima regije. Godine 909. Al-Shi'i šalje velike ekspedicione snage da spasi Mahdija, osvajajući na tome putu grad Tahert. Nakon što je stekao slobodu, Abdullah al-Mahdi Billah postaje lider preuzimajući sve veći uticaj i na kraju položaj imama i halife.
Grenada na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017.
Grenadu na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017. u Londonu od 4. do 13. augusta 2017. predstavljala su tri atletičara u dvije discipline.
Granula (citologija)
Granule su male, uglavnom citoplazmatske čestice. To može biti bilo koja struktura, koja je jedva vidljiva pod svjetlosnim mikroskopom. Termin se najčešće koristi za opisivanje sekrecijskih vezikula.
Leukociti
mini|300px|Eozinofilni granulocit
Grupa leukocita pod nazivom granulociti sadrže granule i igraju važnu ulogu u imunom sistemu. Granule pojedinih ćelija, kao što su prirodne ćelije ubice, sadrže komponente koje mogu dovesti do razlaganja susjednih ćelija. Granulski leukociti su klasificirani kao azuropilne granule ili specifične granule. Leukocitne granule se oslobađaju kao odgovor na imunološki stimulanse u proces poznat kao degranulacija.
Trombociti
Granule trombocita su klasificirane kao guste granule ialfa granule.
Geminativne granule
U 1957. godini, André i Rouiller su prvi uveli termin "nuage" (franc. = oblak) Njihova amorfna i vlaknasta struktura prikazana je u crtežima 1933. godine (Risley). Danas se nuage prihvata da predstavlja karakteristiku elektrogustinu klicine  plazme ogoljenih citoplazmatskih  organela i u jedarnom omotaču. Isti zrnasti materijal poznat je i pod različitim sinonimima: gusta tijela, mitohondrijski oblak, žumančano jezgo, Balibanijeva tijela, perijedrne P granule u Caenorhabditis elegans, germinalne granule u Xenopus laevis, hromatoidno telo u miša, a polarne granule u rodu Drosophila. Molekulski, citoplazmatske granule su čvrsto isprepletene mreže diferencijalno lokalizirane protein RNK-vezane, što zauzvrat lokalizira specifične vrste  iRNK za diferencijalno skladištenje, asimetrične segregacije (popotrebi za asimetrične diobe ćelija), diferencijalnu preradu RNK i/ili kontrolu  translacije. Geminativne granule izgledaju kao da su predačke i univerzalno konzervirane u klicinim linijama svih pripadnika koljena  metazoa.
Mnoge komponente granula klicine linije (germlinije) su dio  interaktivne RNK (piRNK puta sa funkcijom represije transposiblnih elemenata.
Inzulinske granule
Određene vrste granula  koje se  nalaze i  u pankreasu  su  inzulinske granule. Inzulin je hormon koji pomaže u regulaciji količine glukoze u krvi; kada postaje previsoka to je  hiperglikemija, ili preniska – hipoglikemija.
Inzulinske granule su sekrecijske granule, koje mogu osloboditi svoje sadržaje iz ćelije u krvotok. Beta ćelije u pankreasu su odgovorne za čuvanje inzulina i oslobađanje u prikladno vrijeme. Beta ćelije pažljivo kontroliraju oslobađanje, a koriste neobične mehanizme da to učiine.
Inzulinske granule u procesu sazrijevanja
Nezrele insulinske  granule funkcioniraju  kao komora za sortiranje u procesu sazrevanja. Inzulin i ostale netopive komponente granula se čuvaju u granulama. Ostali rastvorljivi proteini i  dijelovi granula onda pupaju  iz nezrelih granula u klatrinom obložene transportne vezikule. Procesom proteolize uklanjaju se neželjeni dijelovi iz sekretornih granula što kao rezultat daje zrele granule.
Inzulinske granule zriju u tri koraka:
Škrob
U fotosintezi, biljke koriste energiju svjetlosti za proizvodnju glukoze od ugljik-dioksida i vode. Glukoza se pretežno skladišti u granulama škroba, plastidima, kao što su  hloroplasti, a posebno  amiloplasti. Prema krahju vegetacijske sezone, škrob se akumulira i u grančicama  drveća,  u blizini pupoljaka. Plodovi, sjemenke, rizom i gomolji skladište škrob da se pripreme za narednu sezonu rasta.
Motorni protein
Motorni proteini su klasa molekulskih motora koji su se sposobni kretati duž površine odgovarajućeg supstrata. Oni pretvaraju hemijsku energiju u medanički rad, putem hidrolize adenozin trifosfata (ATP). Rotacija bičeva, međutim, počiva na snazi protonske pumpe.
Bolesti koje su u vezi sa defektima motornih proteina
Važnost motornih proteina u ćelijama postaje očita kad se ne ispunjavaju svoju funkciju. Naprimjer, nedostaci kinezina su identificirani kao uzrok Charcot-Marie-Tooth bolesti i nekih bolesti bubrega. Nedostaci dineina mogu dovesti do hronične infekcije dišnih puteva ako treplje ne funkcioniraju bez dineina. Brojni nedostaci miozina odnose se na stanja bolesti i genetičkih kontroliranih sindroma. Zbog nedostatka miozina II, neophodnog za kontrakciju mišića, oštećenja u mišićima miozina predvidljivo izaziva miopatije. Zbog toga što je miozin II potreban za proces slušanja doprinosom strukture steretreplji, defekt u nekonvencionalnom miozinu može dovesti do Usher sindroma i ne-sindromske gluhoće.
Citoskeletni motorni proteini
Motorni proteini koji se koriste i u citoskeletu za kretanje, spadaju u dvije kategorije, a na temelju njihovih supstrata: aktinski motori poput miozina se kreću zajedno sa mikrofilamentima, preko interakcije s aktinom. Mikrotubulni motori, kao što su dinein i kinezin premještaju zajedno mikrotubule, putem interakcije s tubulinom. Postoje dvije osnovne vrste mikrotubulskih motora: plus-kraj motori i minus kraju motori, ovisno o smjeru u kojim "hoda" uz mikrotubulske snopove unutar ćelije.
Miozin
Natporodica miozinskih aktinskih motornih proteina koji pretvaraju hemijsku energiju ATP u mehaničku, koja generira snagu i kretanje. Prvoidentificirani miozin, miozin II, je odgovoran za stvaranje mišićne kontrakcije. Miozin II je izduženi protein koji je oblikovan od dva teška lanca s motorim glavama i dva lahka lanca. Svaka glava miozina sadrži aktin i vezani ATP. Miozinske glave vežu i hidroliziraju ATP, koji daje energiju kretanja prema plus kraju aktinske niti. Miozin II je također značajan u procesu ćelijske diobe. Naprimjer, nemišićnia bipolarna, tanka vlakna miozina II daju snagu kontrakcije koja je potrebna da se, tokom citokineze, ćelija podijeli u dvije ćelije kćeri. Osim miozina II, i mnogi drugi tipovi miozina su odgovorni za različite oblike kretanja nemišićnih ćelija. Naprimjer, miozini I su uključeni u unutarćelijskui organizaciju i izbočine aktinom bogatih struktura na površini ćelije. Miozin V je uključen u vezikule i transportne organele. Miozini XI učestvuju u citoplazmatskoj struji, gdje se zajedničko kretanje struja u određenom smjeru mikrofilamenatnim mrežama u ćeliji omogućuju organele i citoplazma. Eighteen different classes of myosins are known.
Mikrotubulski motori
thumb|Kinezin na mikrotubuli
Kinezin
Kinezini su grupa povezanih motornih proteina koji koriste puteve mikrotubula i anterogradnog pokreta. Oni su od vitalnog značaja za formiranje diobenog vretena i odvajanju hromosoma u mitozi i mejozi i odgovorni za naginjanje mitohondrija, Golgijevog tijela i vezikula u eukariotskim ćelijama. Kinezini imaju po dva teška i lahka lanca po aktivnom motoru. Dva loptasta domena motornih glava i teških lanaca mogu (hidrolizom) hemijsku energiju ATP pretvoriti u mehanički rad za kretanje uz mikrotubule. Pravac u kojem se prevozi teret može biti prema plus- ili minus-kraju, u zavisnosti od vrste kinezina. U principu, kinezini sa N-terminalnim motornim domenom prenose teret prema plus krajevima mikrotubula koji se nalaze na periferiji ćelije, dok kinezini sa C-krajevima motornih domena tereta nose prema minus krajevima mikrotubula koji se nalaze na jedru. Poznato je 14 različitih varijanti porodice kinezina, uz neke dodatne kinezinolike, kao što su proteini koji se ne mogu svrstati u ovu porodicu.
Dinein
Dineini su mikrotubulski motori sposobni za retrogradne klizne pokrete. Dineinski kompleksi su mnogo veći i kompleksniji nego kinezinski i miozinski motori. Dienini se sastoje od dva ili tri teška lanca i velikog i varijabilnog broja povezanih lahkih lanaca. Mogu obavljati unutarćelijski transport celularni minus krajem mikrotubula koji se nalazi u ocentru organizacije mikrotubule, u neposrednoj blizini jedra. Porodica dineina ima dvije velike grane. Jedna je aksonemski dinein koji olakšava pokrete cilija i bičeva i brzih i učinkovitih kliznih pokreta mikrotubula. Drugi je citoplazmatski dinein, koji olakšava transport unutarćelijskih tereta. Od 15 vrsta aksonemskog dineina, poznata su samo dva citoplazmatska oblika.
Ostali molekulski motori
Osim pomenutih motornih proteina, postoji mnogo više vrsta proteina koji mogu formirati snagu i moment sile u ćeliji. Mnogi od tih molekulskih motora su sveprisutni i u o prokariotskim i eukariotskim ćelijama, iako su neki, poput onih koji su uključeni u citoskeletne elemenate ili hromatin, jedinstven za eukariote. Motorni protein prestin, se ispoljama kod sisara u kohlearnim vanjskim ćelijama kose, daje mehaničko ojačanje pužnice. To je istosmjerni napon za pretvaranje snage, koji djeluje na mikrosekunde i posjeduje piazoelektrična svojstva.
Weibel–Paladeovo tijelo
Weibel–Paladijeva tijela  su  skladišne granule  endotelnih ćelija, koje formiraju   unutrašnje obloge  krvnih sudova i srca. Ona pohranjuju i otpuštaju  dvije  glavne molekule:  von Willebrandov faktor i P-selektin  i na taj način igraju dvostruku ulogu u hemostazi i upalama.
Etimologija
Weibel–Paladeova tijela su inicijalno opisali švicarski  anatom Ewald R. Weibel i rumunski  fiziiolog George Emil Palade,  1964. Palade je dobio Nobelovu nagradu za fiziologiju ili  medicinu, 1974., za istraživanja funkcije organela u  ćelijama.
Sastojci
Postoje dvije glavne komponente Weibel-Paladeovih  tijela. Jedna od njih je von Willebrandov faktor (vWF), multimerni  protein koji ima  glavnu ulogu u koagulaciji krvi. Storage of long polymers of vWF gives this specialized lysosomal structure an oblong shape and striated appearance on electron microscope. Drugi je P-selektin,  koji ima centralnu ulogu u igra centralnu ulogu u sposobnosti upaljenih endotelnih ćelija  pokretanje  odbrambenih leukocita, što im omogućava da izađu iz krvnih sudova (ekstravazacija leukocita) i uđu u okolna  tkiva, gdje  mogu migrirati na mjesto  infekcije ili ozljede.
Proizvodnja
Nezrela Weibel-Paladeova tijela ostaju u blizini jezdraeđ, gdje stiču više membranskih proteina, a onda se raziđu po cijeloj citoplazmi, zajedno sa mikrotubulama od kinezina. Klatrinom obloženi  pupoljak vezikule nezrelih Weibel-Palade tijela, smanjujući njihov volumen, kondenzira njihov sadržaj i uklanja odbrane  membranske proteine. Sazrevanjem se Weibel-Paladeovih tijela  mogu također  međusobno spajati.
Jedina paralelna organela u fiziologiji je alfa granula trombocita, koja sadrži vWF. Weibel-Paladeova tijela su glavni izvor vWF, dok  α-granule vjerojatno imaju manju ulogu.
Sekrecija
Mali podskup Weibel-Paladeovih tijela,  privezanih na periferiji ćelije na aktinski ćelijski korteks služiti kao lahko otpusni  bazen koji se obnavlja većim brojem  za mikrotubule povezanih tijela u unutrašnjosti ćelija. Sadržaj Weibel–Paladinih tijela  se luči putem jednog od tri mehanizma Neka se podvrgavaju  individualnoj  egzocitozi, dok druga osiguravaju na plazma membrana prolazni  "dugotrajni poljubac",  koji otvara pore dovoljno široko za samo njihov manji teret (npr IL-8, CD63) na difuzne Weibel -Palade tijela koja  mogu srasti u veće vezikule pod nazivom sekrecijska mahuna za multigranulsku  egzocitozu.
Klinički značaj
Značaj Weibel-Paladinih tijela označavaju neke mutacije koje uzrokuju  ljudske bolesti. Mutacije u vWF lokusu su uobičajeni uzrok najčešćih naslijedila poremećaja krvarenja, von Willebrandove bolesti. VWD, u nekim ljudskim populacijama, ima procijenjenu  prevalenciju  do 1%, a najčešće  je obilježena produženim i varijabilnim krvarenjima sluznice. Tip III von Willebrandove bolesti je poremećaj teškog krvarenja, a ne liči na teške hemofilije tipa A ili B. VWF djeluje u osnovnoj hemostazi za uključivanje trombocita na mjestu povrede, a također je važan u srednjim hemostazama, djelujući kao prateći protein faktora koagulacije VIII (FVIII).
IC 4363
IC 4363 (također poznat kao PGC 170328) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 39 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,50 (5 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (4 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 30. maja 1899. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Dominika na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017.
Dominiku na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017. u Londonu od 4. do 13. augusta 2017. predstavljalo je dvoje sportista u dvije discipline.