cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arhiv Federacije Bosne i Hercegovine
Osnivanje
Inicijativa za osnivanje Arhiv Federacije nastala je u trenutku transformacije Bosne i Hercegovine 1994. godine kada je uspostavljena Federacije Bosne i Hercegovine. Arhiv je počeo sa radom 1. juna 1997. godine kao upravna organizacija koja čuva i štiti arhivsku i registraturnu građu nastalu radom Parlamenta Federacije, predsjednika i potpredsjednika Federacije BiH, Vlade Federacije Bosne i Hercegovine, federalnih organa uprave, federalnih ustanova, drugih federalnih institucija, udruženja građana i drugih pravnih lica koji su organizirani na nivou entiteta od 1994. kada je utemeljena Federacija Bosne i Hercegovine. Arhiv je nezavisna federalna institucija čiji je sadašnji status regulisan Zakonom federalnih ministarstva i drugim organima federalne uprave.
Arhiv Federacije Bosne i Hercegovine od 2016. godine koristi novi grb koji je inspirisan stilizovanim stećkom.
Glavna uloga i zadaci
Arhiv Federacije Bosne i Hercegovine izrađuje i metodska uputstva, standarde i normative za arhivsku djelatnost, razvija arhivsku djelatnost, izdaje uvjerenja, potvrde i druga zvanične isprave o činjenicama i dokazima koji se nalaze u građi koju čuva; Arhiv Federacije vrši i stručno usavršavanje radnika arhivske službe i naučno - istraživački i publicistički rad u arhivskoj djelatnosti kao i međunarodnu arhivsku saradnju.
Nakon preuzimanja arhivskog materijala, Arhiv razvrstava i obrađuju materijal, obezbjeđuju naučne i informativne resurse, objavljuju pomenuti arhivski materijal, obezbjeđuje dostupnost tog materijala za korištenje, organizira izložbe arhivskog materijala itd.
Aktivnosti Arhiva FBiH
Od januara 2017. godine, Arhiv Federacije Bosne i Hercegovine raspolaže sa 34 fonda. Najzastupljeniji arhivski fond je onaj koji se odnosi na Branka Mikulića i kojeg proučava veliki broj korisnika iz cijelog svijeta. Biblioteka arhiva sadrži preko 2500 knjiga i drugih publikacija koje su klasifikovane na sljedeći način : Od 2010. Arhiv priređuje izložbe, najčešće o genocidu u Srebrenici. Svjetska izložba o srebreničkom genocidu pod nazivom „Srebrenica inferno“ viđena je u preko trideset pet svjetskih metopola i gradova Evrope, Azije i Afrike
U 2015. godini predstavljene su dvije izložbe o svjetskim ratovima; Izložba pod nazivom "Veliki rat (1914-1918)" koja se sastojala od 35 bilborda sa slikama i informacijama o Prvom svetskom ratu, a koja je organizovana u Sarajevu i drugim gradovima; Arhiv je također organizovao i izložbu "Bosna i Hercegovina u Drugom svjetskom ratu" povodom 70. godišnjice pobjede nad fašizmom.
2015. odine organizovana je izložba pod nazivom "Bosna u vrijeme Bana Kulina".
Od iste godine su uvedena bosanskohercegovačka priznanja koja se dodjeljuju najboljim arhivistima i pojedincima ili institucijama za doprinos u pamćenju bosanskohercegovačke prošlosti, kao i za afirmaciju Bosne i Hercegovine u zemlji i svijetu. Dodjeljuju se sljedeća priznanja: "Kralj Tvrtko Prvi Kotromanić", "Bosanski stećak" i "Priznanje Arhiva Federacije" u vidu plakete.
Saradnja arhiva FBiH
Arhiva ima dobro razvijenu saradnju sa Udruženjem arhivskih i administrativnih radnika Federacije Bosne i Hercegovine. Ova asocijacija osnovana je 2009. godine na inicijativu Arhiva. Arhiv Federacije Bosne i Hercegovine razvio je i dinamičnu institucionalnu saradnju sa mnogim arhivima širom svijeta s kojim je potpisao memorandume o saradnji te je postigao svoje međunarodno priznanje.
Sjedište
Arhiv Federacije nema svoju zgradu i podstanar je od svog osnivanja od 1997 godine. Najprije je bio smješten u zgradi Predsjedništva Bosne i Hercegovine, ali je nakon demonstracija u februaru 2014. godine i paljevine administrativnih prostorija, promijenio adresu i sada se nalazi u ulici Marka Marulića 2, Sarajevo, zajedno sa svojim depoima.
Sten
Sten je naziv za čitavu britansku porodicu automata kalibra 9 mm korištenih u Drugom svjetskom ratu i Koreji u naoružanju Velike Britanije i zemalja Komonvelta. Ostali su zapamćeni po jednostavnom dizajnu i niskoj cijeni proizvodnje.
Razvoj
Sten se pojavio u vrijeme početka Bitke za Britaniju, kada se Velika Britanija suočila sa invazijom Njemaca. Britanske oružane snage bile su primorane da nadoknade oružje koje su izgubili tokom evakuacije iz Denkerka. Prije 1941. godine (čak i poslije) Britanci su nabavljali automate Thompson, u količinama koje su Amerikanci mogli da ponude. To baš i nije zadovoljavalo potrebe za ovom vrstom oružja, naročito nakon ulaska SAD-a u rat. Kako bi za kratko vreme opremili svoje oružane snage, dovoljno velike da se suprotstave nastupajućim Silama Osovine, Kraljevska fabrika kratkog naoružanja (Royal Small Arms Factory) u Enfildu opremljena je za proizvodnju značajno jeftinijih vrsta pešadijskog oružja od onih koje su do tada uvozili. Sten je zahtjevao minimum mašinske obrade, koristeći jednostavne, presovane metalne komponente i nešto malo zavarivanja. Veći dio proizvodnje mogao je da se odvija u malim radionicama, dok bi se sklapanje odvijalo u Enfildu. Tokom perioda proizvodnje, Sten je toliko bio pojednostavljen, da je najjednostavniji model, Sten Mark III mogao da se proizvede za samo 5 radnih sati. Neke od najjeftinijih verzija imale su svega 47 dijelova. Sten je polagano izbačen iz naoružanja tokom šezdesetih godina i tada je zamjenjen automatom Sterling. Sten se još dugo zadržao u naoružanju Izraelaca tokom izraelskog rata za nezavisnost.
Upotreba
Sten je istovremeno dobivao riječi hvale i kritike. Njegov osebujan izgled u odnosu na druga oružja toga doba u kombinaciji s upitnom pouzdanosti bili su problemi vojnika koji su ih koristili u borbi. Proizvodio se u velikoj mjeri od strane velikog broja proizvođača, ponekad s neoriginalnim dijelovima često je zadavao poteškoće onima koji su ga koristili. Sistem hranjenja automata zasniva se na onom kod njemačkog MP 28 što nikada nije temeljno razvijeno zbog nedostatka vremena za testiranja tokom rata.
Mk. II i III verzije su bile opasne zbog toga što je dolazilo do samoopaljenja prilikom njihovog ispadanja na tlo ili prilikom repetiranja. Sten je često izdavao operatera, a jedan takav slučaj je zabilježen prilikom atentata na Schutzstaffel Obergruppenführera Reinhard Heydricha 27. maja 1942. u Pragu od strane slovačkog vojnika Jozefa Gabčíka, njegov saborac Jan Kubiš je smrtno ranio SS-ovog Obergruppenführera ručnom bombom. Francuska je pod licencom proizvodila Stenove sve do 1950tih.
Osim upotrebe u Britanskoj vojsci, Sten je upotrebljavan od mnogih pokreta otpora i partizana diljem okupirane Evrope. Zbog tankog profila i jednostavnog sastavljanja i rastavljanja Sten je bio jako praktičan za gerilsko ratovanje i prikrivanje. Zvuk Stena je često varao neprijatelje da se radi o zvuku mitraljeza. Poljski pokret otpora je proizvodio unaprijeđenje Stenove pod nazivom Błyskawica.
Sten je upotrebljavan nakon Drugog svjetskog rata zamijenjujući starije Lanchester automate u britanskoj ratnoj mornarici. Ovo oružje je korišteno tokom Korejskog rata, izrađivane su posebne verzije za specijalne jedinice britanske vojske. Postepeno je povučen iz upotrebe u britanskoj i Kanadskoj vojsci 1960tih godina prošlog vijeka.
Izrael je proizvodio Sten 1948. tokom rata s Arapima u kojem je korišten od strane IDF-a.
Određen broj Stenova je korišten od strane američkih specijalaca tokom vijetnamskog rata.
Korisnici
thumb|Pripadnici [[Francuski pokret otpora|Francuskog pokreta otpora sa Stenom]] mini|Jugoslavenski [[partizani|partizan sa Stenom]]
Velika nagrada Velike Britanije 2018.
Velika nagrada Velike Britanije 2018. (službeno poznata kao "FORMULA 1 2018 ROLEX BRITISH GRAND PRIX") automobilska je trka Formule 1 koja se održala 8. jula 2018. na stazi Silverstone Circuit u Silverstonu, u UK. Ovo je bila deseta trka u sezoni 2018. i 69. trka za Veliku nagradu Velike Britanije.
Prvi trening
Vrijeme koje su postigli prvih pet vozača na prvom treningu.
Drugi trening
Vrijeme koje su postigli prvih pet vozača na drugom treningu.
Treći trening
Vrijeme koje su postigli prvih pet vozača na trećem treningu.
Sklonište glavne željezničke radionice u Sarajevu
Objekti skloništa u krugu nekadašnje industrijske zone – Glavne željezničke radionice Sarajevo  nalaze se u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika na sjednici održanoj od 1. do 3. aprila 2014. godine donijela je odluku da se zgrada proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija donijelo je u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Chery, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović i Ljiljana Ševo (predsjedavajuća)
Historija
U ratnom (1992. – 1995.) i poslijeratnom periodu, počinje propadanje i nestajanje ove fabrike: fabričke hale su razorene i uništene, rasprodate u poratnim procesima privatizacije, a unutar nekadašnjeg fabričkog kompleksa su izgrađeni trgovačko-komercijalni centri. Tkom rata 1992. – 1995. skloništa nisu korištena za sklanjanje ljudi. U konstruktivno-građevinskom pogledu objekat se nalazi u dobrom stanju.
U vrijeme II svjetskog rata u Sarajevu, na lokalitetu nekadašnje Centralne radionice uskotračnih željeznica fabričkog kompleksa izgrađenog još u austrougarskom periodu, čija je djelatnost bila proizvodnja željezničkih šina, lokomotiva i vagona, Vermaht – njemačka vojna uprava je izgradila četiri skloništa tipa Winkel, od kojih su sačuvana dva. Ova skloništa su bila izgrađena u cilju zaštite zaposlenih u tome strateškom objektu od izuzetno velike važnosti za tadašnju nacističku njemačku vojnu upravu u Sarajevu.
Opis
Sva četiri skloništa su tipska – unificirana, izgrađena prema nacrtima inženjera Lea Winkela. Danas na lokaciji postoje još dva. Leo Winkel, rođen 15. rujna 1885. u Kelnu, Nakon studija arhitekture, radio je najprije kao graditelj (arhitekt / inženjer) u Gewerkschaft Deutscher Kaiseru, a od 1916. na Thyssen AG u Hambornu, sve dok 1936. nije osnovao vlastitu firmu. Nakon licenciranja, ukupno je izgrađeno oko 100 tornjeva - skloništa od protivzračnih udara. Nakon Drugog svjetskog rata, Leo Winkel je nastavio raditi kao arhitekt. Umro je 1981. u Duisburgu.
Winkel-skloništa su tipski, unificirani objekti, projektirani sa namjenom da se u njima sklone i zaštite ljudi od razornog djelovanja zrakoplovnih bombi u vrijeme ratnih sukoba. U konstruktivnom pogledu skloništa se sastoje od temeljne konstrukcije, vanjskog plašta (ljuske) izvedenog u formi vitkog konusa (od betona ili armiranog betona); armiranobetonskih tankih horizontalnih dijafragmi (međukatnih tavanica), i stepeništa postavljenog u centralnoj vertikali.
Svjetsko prvenstvo u šahu za žene 1931.
mini|150px|mini|Svjetska prvakinja u šahu 1927–44: Vera Menčik
Svjetsko prvenstvo u šahu za žene 1931. bilo je treće svjetsko prvenstvo u šahu, koje je održano od 12-26. jula 1931. godine u Pragu, istovremeno sa održavanjem četvrte šahovske olimpijade na kojoj su nastupale muške ekipe.
Na turniru je nastupilo 5 šahistkinja iz pet šahovskih saveza. Igralo se po Bergerovom sistemu, sa po dvije partije, a svjetska prvakinja postala je po treći put nakon SP 1927. i SP 1930. čehoslovačka šahistkinja Vera Menčik, sa osam pobjeda, bez i jednog porazom, sa ukupno osvojenih 8 bodova i sa 100% učinkom.
Rezultati
! ! Ime ! colspan="2"|1 ! colspan="2"|2 ! colspan="2"|3 ! colspan="2"|4 ! colspan="2"|5 ! ! + ! − ! = ! Bodovi |- ! 1 |style="text-align: left"|Vera Menčik |colspan="2"|16px |style="color: red;"|1 |style="color: red;"|1 |style="color: red;"|1 |style="color: red;"|1 |style="color: red;"|1 |style="color: red;"|1 |style="color: red;"|1 |style="color: red;"|1 ! |8 |0 |0 |8 |- !2 |style="text-align: left"|🇦🇹 Paula Wolf-Kalmar (AUT) |style="color: blue;"|0 |style="color: blue;"|0 |colspan="2"|16px |style="color: blue;"|0 |style="color: red;"|1 |style="color: blue;"|0 |style="color: red;"|1 |style="color: red;"|1 |style="color: red;"|1 ! |4 |4 |0 |4 |- !3 |style="text-align: left"|🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 Agnes Stevenson (ENG) |style="color: blue;"|0 |style="color: blue;"|0 |style="color: red;"|1 |style="color: blue;"|0 |colspan="2"|16px |style="color: red;"|1 |style="color: green;"|½ |style="color: red;"|1 |style="color: blue;"|0 ! |3 |4 |1 |3½ |- !4 |style="text-align: left"|Katarina Beskow |style="color: blue;"|0 |style="color: blue;"|0 |style="color: red;"|1 |style="color: blue;"|0 |style="color: blue;"|0 |style="color: green;"|½ |colspan="2"|16px |style="color: red;"|1 |style="color: blue;"|0 ! |2 |1 |5 |2½ |- !5 |style="text-align: left"|Wally Henschel |style="color: blue;"|0 |style="color: blue;"|0 |style="color: blue;"|0 |style="color: blue;"|0 |style="color: blue;"|0 |style="color: red;"|1 |style="color: blue;"|0 |style="color: red;"|1 |colspan="2"|16px ! |2 |6 |0 |2
Medijana (statistika)
Medijana je neparametarska mjera centralne tendencije. Ona je informativnija od modusa, ali manje informativna u odnosu na aritmetičku sredinu. Koristi se ako podaci potiču sa ordinalne skale mjerenja i/ili ako podaci statistički značajno odstupaju od normalne Gaussove krive. Medijana (Mdn ili C) se može naći tako što se prvo poredaju podaci od najmanjeg do najvećeg, te se odabere vrijednost koja pada tačno u sredinu.
Primjeri računanja medijane
Primjer za neparan broj podataka (npr. ljetne temperature): 28, 32, 33, 35, 35, 36, 37. Središnja vrijednost (ovdje četvrta po redu) je 35, pa je Mdn = 35 stepeni Celzija.
Primjer za paran broj podataka (npr. ocjene na fakultetu): 6, 6, 7, 8, 9, 9
Medijana je ustvari rezultat koji pada u 50. centil, a ako se izračunaju granične vrijednosti intervala od +/- 25% oko prosjeka, dobija se interkvartilno raspršenje (raspon), koji je neparametarska mjera variranja skupa podataka. Obično se uz medijanu prikazuje i ovaj raspon, ili semiinterkvartilni raspon, koji je polovina pomenutog raspona (raspršenja).
Edward Witten
Edward Witten (rođen 26. augusta 1951.) je američki matematički i teorijski fizičar. On je profesor emeritus na Školi prirodnih nauka na Institutu za napredne studije u Princetonu. Witten je istraživač teorije struna, kvantne gravitacije, supersimetričnih kvantnih teorija polja i drugih područja matematičke fizike. Wittenov rad je također značajno uticao na čistu matematiku. Godine 1990. postao je prvi fizičar kojem je Međunarodna matematička unija dodijelila Fieldsovu medalju, za svoje matematičke uvide u fiziku, kao što je njegov dokaz teoreme pozitivne energije u općoj relativnosti iz 1981. i njegovu interpretaciju Jonesovih invarijanti čvorova. kao Feynmanovi integrali. Smatra se praktičnim osnivačem M-teorije.
Lokalni izbori u Bosni i Hercegovini 2016 (Čelinac)
Načelnik
Na izborima za načelnika izašlo je ukupno 10.466 glasača (66,95% od ukupnog broja), a od toga je 9.874 (94,34%) glasova bilo važećih, te 592 (5,66%) nevažećih. Sa ukupno 3.506 glasova (35,51%) za načelnika izabra je Momčilo Zeljković, član Saveza nezavisnih socijaldemokrata (SNSD).
Općinsko vijeće
Na izborima za Općinsko vijeće izašlo je ukupno 10.470 glasača (66,98% od ukupnog broja), a od toga je 10.058 (96,06%) glasova bilo važećih, te 412 (3,94%) nevažećih. Birano je ukupno 25 članova Vijeća, te su oni izabrani po broju osvojenih glasova po listama, dok je odabir predstavnika iz pojedine partije, vršen po najvećem broju glasova. Najviše glasova dobio je Savez nezavisnih socijaldemokrata 2.494 (24,8% od ukupnog broja važećih glasova).
Krupa na Vrbasu
Krupa na Vrbasu je naseljeno mjesto u gradu Banjoj Luci, Bosna i Hercegovina. Krupa na Vrbasu je također i mjesna zajednica koja obuhvata naselja Krupa na Vrbasu, Rekavice, Krmine i Bare. Naselje smješteno je na ušću rječice Krupe u Vrbas, 25 km jugoistočno od Banja Luke na magistralnom putu M-16, između Zvečajske i Grebenske klisure. Danas je to poznato izletište zahvaljući prirodnim ljepotama koje posjeduje, kao što su kaskadni vodopadi, stare vodenice, šetalište duž obala rijeke Krupe, Strikina pećina, manastir svetog Ilije, srednjovjekovni grad Greben (1192. god) i šumoviti predjeli. Svake godine na području Krupe održava se likovna kolonija koja traje po nekoliko dana.
Naselje Krupa je bilo naseljeno još u srednjem vijeku. Do danas su sačuvani ostaci starog grada sa jednom okruglom kulom na stijeni, stari manastir, (koji su spalile ustaše tokom Drugog svjetskog rata) sa ostacima starih zgrada i nekropola sa stećcima.
U zaseoku Tovilovići, na uzvisini na obodu hrastove šume, nalazi se crkva brvnara. Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Crkva je i mjesto hodočašća pravoslavnih vjernika.
Enciklopedija šahovskih otvaranja
mini|desno|ECO, tom E. Prvi red poteza znači da tom sadrži otvaranja koja počinju potezima 1.d4 Sf6 2.c4 e6. Drugi red znači da sadrži otvaranja s potezima 1.d4 Sf6 2.c4 g6, bez ranog ...d5.
Enciklopedija šahovskih otvaranja (ili ECO, prema engleskom akronimu od Encyclopædia of Chess Openings) jest klasifikacijski sistem za početne poteze u šahovskoj partiji. Sastoji se od pet tomova (sad postoji i računarska baza podataka) koji opisuju šahovska otvaranja. Potezi su uzeti iz stotina hiljada partija između majstora te analiza objavljivanih u Šahovskom informatoru od 1966, a zatim su ih razvrstali poznati šahisti. Glavni urednik jest Aleksandar Matanović. I ECO i Šahovski informator objavljuje srbijanska kompanija Šahovski informator. Ova otvaranja obično su prikazana u ECO tabeli, koja koncizno prezentira najbolje početne poteze.
Knjige sadrže samo malo teksta, koji je na osam jezika. Većinu čine dijagrami pozicija i poteza u međunarodnoj algebarskoj notaciji, s posebnim simbolima za komentare o potezima (pogledajte Simboli u šahovskoj anotaciji).
Umjesto tradicionalnih imena za otvaranja, ECO je razvila jedinstveni sistem kodova koji su prihvatile i ostale šahovske publikacije. Postoji pet glavnih kategorija, od "A" do "E", od kojih je svaka podijeljena u 100 potkategorija.
ECO kod zaštićena je robna marka kompanije Šahovski informator.
Prvo izdanje
Prva izdanja objavljena su u sljedećim godinama:
Drugo izdanje
Druga izdanja objavljena su u sljedećim godinama:
Portsmouth FC
Portsmouth Football Club je profesionalni nogometni klub iz Portsmoutha, grofovija Hampshire, Engleska. Trenutno nastupa u League One, trećem rangu engleskog nogometa.
Kuljani (Banja Luka)
Kuljani su naseljeno mjesto u gradu Banjoj Luci, Bosna i Hercegovina.
Portsmouth FC
Historija
Nadimak kluba je Pompey. Tradicionalne boje su plava i bijela. Najveći rival kluba je Southampton. Od osnivanja domaće utakmice igra na stadionu Fratton Park.
Tonalitet
Dva smisla tonaliteta:
(1) u opštem smislu - harmonijsko-funkcionalni sistem
(2) u posebnom smislu - tonski rod na određenoj apsolutnoj visini, (zastarjelo)
Definicija
Tonalitet je muzičko-harmonijski pojam. To su akordski odnosi i veze neke ljestvice u odnosu na njen harmonijski centar, tj. osnovni, tonični akord.
Znači, tonalitet neke kompozicije ili njenog dijela čine svi ljestvični i vanljestvični (povišeni i sniženi) tonovi koji su okosnica za gradnju njene melodike i harmonije.
Šta tonalitet nije
Pojam tonalitet pogrešno je zamijeniti sa pojmovima ljestvica i tonski rod.
Sva tri pojma koja u muzici treba razlikovati prikazana su na sljedećoj tabeli:
Parametri za utvrđivanje tonaliteta
thumb|right|180px|3. [[Potpuna autentična kadenca (IV-V-I) u C-duru koja završava zaokruženu muzičku misao. .]] Tonalitet neke melodije utvrđuje se na osnovu:
Podjela tonaliteta
Tonaliteti mogu biti:
Anđela Šešlija
Anđela Šešlija (Sarajevo, 15. septembra 1995) bosanskohercegovačka je nogometašica koja trenutno igra u Premijer ligi BiH za žene za SFK 2000 Sarajevo, s kojim je igrala i UEFA Ligu prvaka za žene. Igra na poziciji štopera i igra za Žensku nogometna reprezentacija Bosne i Hercegovine.
Biografija
Anđela Šešlija je kćerka bosanskohercegovačkih imigranata u St. Josephu u Minesoti i pohađala je, između ostalog, srednju školu Apollo u St. Cloudu u Minesoti.
Nogometna karijera
Šešlija je započela karijeru u ženskom nogometnom timu St. Cloud Apollo Eaglesa, atletskom timu srednje škole Apollo. U ljeto 2011. vratila se u zemlju svojih predaka i igrala je za SFK 2000 Sarajevo sve do 2014. godine. Godine 2015. upisuje se na koledž Svetog Križa i igra za atletski tim tog univerziteta, Holy Cross Crusaders do 2018. godine.
Međunarodna karijera
Šešlija je u seniorskom međunarodnom debiju nastupila za žensku nogometnu reprezentaciju BiH do 17 godina protiv italijanske ženske nogometne reprezentacije u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo u nogometu za žene 2013. godine.
Hronologija historije islama (9. vijek)
'''Hronologija historije islama 9. vijeka''' obuhvata najznačajnije događaje u historiji islama tokom 9. vijeka a koji su u znatnoj mjeri uticali na historiju ljudskog roda a pogotovo značajan trag su ostavili na muslimanski svijet tj. Ummet. Hronologija nije potpuna.
Uzeirbegovićev konak
Uzeirbegovića konak u Maglaju je stambeni objekat bogate maglajske porodice Uzeirbegovića. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika na sjednici održanoj 14. do 20. marta 2006. godine donijela je odluku da se konak proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija donijelo je u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović (predsjedavajući), Ljiljana Ševo i Tina Wik.
Konak je smješten na desnoj obali rijeke Bosne u neposrednoj blizini jezgre Maglaja, oko sto metara sjeverno od utvrđenog grada, na starom putu koji iz Maglaja vodi prema Doboju. Sagradio ga je Salihbeg Uzeirbegović oko 1875. godine, sa dispozicijom koja odgovara objektima nastalim u prelaznom periodu između osmanske arhitekture i austrijske – zapadnoevropske. Uzeirbegovići su bili maglajski kapetani a Uzeir-beg je po ukinuću kapetanija postao maglajski muselim. Umro je u Maglaju 28.02.1872. godine.
Opis
Prema tlocrtnoj koncepciji, Uzeirbegovića konak je objekt složene osnove, sa vrlo čistim oblikom, karakterističnim za gradsku stambenu arhitekturu manjih gradova u Bosni i Hercegovini. Spratna etaža urađena je od lakih materijala, dok su podrum i prizemlje, koji su u neposrednom kontaktu sa terenom, urađeni su od kamena sa krečnim malterom kao vezivnim sredstvom.
Sprat objekta formiran je oko centralnog prostora hajata koji je produžen prema istočnom i zapadnom vanjskom zidu objekta koji su doksatno ispušteni u odnosu na kameno prizemlje. Južno i sjeverno od hajata nalazile su se prostorije za grijanje a preko sjevernog dijela dolazilo se do sprata aneksa objekta. Na četiri ugla bili su smješteni prostrani i svijetli čardaci sa dvostrukim drvenim prozorima. Naročito se isticao čardak na jugozapadnom dijelu sprata sa lijepo izrađenim enterijerom u kombinaciji drveta i krečnog maltera. Svijetla visina sprata je bila 295 cm, podovi su od daske dužice a cijeli strop je lijepo urađeno šiše od tankih jelovih dasaka i profiliranih letvica. Zidovi, i unutrašnji i vanjski su od drvene bondručne konstrukcije sa ispunom od drvenih greda i bili su obrađeni krečnim malterom.
Vanjski izgled i pad krova karakterističan je za srednju Bosnu. Primijenjen je veliki nagib, što je logično, imajući u vidu klimatske karakteristike podneblja, sa obilnim snijegom; originalan pokrov je bio od šindre. Konstrukcija krova je modificirana kosa stolica na krovnim gredama i potpuno je odvojena od stropne konstrukcije sprata, sa pokrovom od biber crijepa smeđe boje.
Aneks objekta je smješten sa sjeverne strane objekta od kojeg je odvojen prolazom širine 110 cm koji je služio za silazak na obalu rijeke. Dimenzije zidova aneksa su 475x210cm. Zidovi i temelji aneksa su od priklesanog kamena u krečnom malteru ukrućeni drvenim hrastovim hatulama i debljine 50 cm. Aneks je služio za toaletske prostorije i čiščenje je vršeno riječnom vodom kroz polukružni otvor u donjem nivou zidova aneksa.
Sadašnje stanje
U periodu 1996-2001. godine vršeni su istraživački i konzervatorsko-restauratorski radovi od strane Zavoda za zaštitu kulturno-historijskog i prirodnog naslijeđa Bosne i Hercegovine u saradnji sa nevladinom organizacijom «Kulturno naslijeđe bez granica» iz Švedske (CHwB, Sweden) i to u tri faze:
SUZ12P1
Pseudogenska podjedinica 1 SUZ12 polikombnog represivnog kompleksa 2 je protein koji je kod ljudi kodiran genom SUZ12P2.
Popis stanovništva u Srbiji 2011 (Sokobanja)
Po popisu stanovništva, domaćinstava i stanova 2011. u Srbiji, koji je proveden od 1. do 15. oktobra 2011, u općini Sokobanja živjelo je ukupno 16021 stanovnika, što predstavlja 0,22% od ukupnog broja stanovnika Srbije, odnosno 13,35% od od ukupnog broja stanovnika Zaječarskog okruga. Popis stanovništva provoden je na temelju Zakona o popisu stanovništva, domaćinstava i stanova u 2011. Godini ("Službeni glasnik RS", br. 104/09 i 24/11).
SUZ12P1
SUZ12 je komponenta kompleksa polikombne grupe (PRC) 2, 3 i 4, koji su kritični za pravilan razvoj embriona. Komponente PRC implicirane su u formiranju neoplazijskog fenotipa zrelim ćelijama.
Popis stanovništva u Srbiji 2011 (Sokobanja)
Starosna piramida
Od ukupnog broja stanovnika u općini Sokobanja bilo je 7.728 (48,24%) muškaraca i 8.293 (51,76%) žena, što predstavlja omjer muškaraca i žena 932:1000. Prosječna starost stanovništva bila je 47,3 godina, muškaraca 45,4 godina, a žena 49,1 godina. Udio osoba starijih od 18 godina je 85,8% (13.743), kod muškaraca 84,6% (6.537), a kod žena 86,9% (7.206).
SUZ12P1
Kloniranje i ekspresija
Nagase et al. (1995) izveli su sekvencu cDNK klona pune dužine iz ćelijske linije KG-1, koju su označili kao KIAA0160, za kodiranje predviđenog proteina od 803 aminokiseline. Northern blot analiza otkrila je ekspresiju u svim testiranim tkivima. Zabilježene su razne citogenetičke abnormalnosti, koje uključuju hromosom 7 u stromskim sarkomima endometrija, uključujući rekurentni t (7; 17) (p15; q21). Koontz et al. (2001) identificirali su dva gena za cinkov prst, koje su nazvali JAZF1 i JJAZ1, na mjestima translokacija 7p15, odnosno 17q21. Analizom baza podataka dobili su JJAZ1 cDNK. Izvedena 739-aminokiselina ima domen cinkovog prsta u svojoj C-terminalnoj polovini.
IC 3233
IC 3233 (također poznat kao PGC 165111) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 357 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,30 (31 hiljada sg) a najmanji 0,1 uglovnih minuta (10 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 7. maja 1904. godine.
SUZ12P1
Funkcija gena
Birve et al. (2001) otkrili su da su mutanti Suz12 pokazali vrlo jake homeotske transformacije i da je funkcija Suz12 potrebna tokom cijelog razvoja, kako bi se održalo potisnuto stanje Hox gena u rodu Drosophila. Za razliku od većine drugih mutacija grupe polikomb, Suz12 mutacije snažno potiskuju šarenilo položaja, što sugerira da Suz12 također funkcionira u represiji, posredovanoj heterohromatinom. Nadalje, funkcija Suz12 potrebna je za razvoj zametnih ćelija. Protein SUZ12 visoko je konzerviran u kičmenjacima, a povezan je i s nekoliko proteina Arabidopsis. Primijetili su da je ljudski SUZ12 identičan KIAA0160 i da sadrži cinkov prst i VEFS-boks, konzervirani element na C-kraju proteina.
IC 3233
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
SUZ12P1
Funkcija gena
Cao et al. (2002) izvijestili su o pročišćavanju i karakterizaciji kompleksa EED-EZH2, ljudskog pandana kompleksa Drosophila ESC-E (Z). Pokazali su da kompleks specifično metilira nukleosomski histon H3 na lizinu-27 (H3-K27). Koristeći testove imunoprecipitacije hromatina, pokazali su da se metilacija H3-K27 kolokalizira sa vezanjem E (Z) i ovisi o njemu na elementu polikombnog odgovora Polycomb 'Ultrabithorax' (Ubx) i da ta metilacija korelira s ekspresijom Ubx. Metilacija na H3-K27 olakšava vezanje polikomba, komponente polikombnog represivnog kompleksa-1 (kompleks PRC1), za histonski H3 N-terminalni rep. Dakle, zaključili su da su njihove studije uspostavile vezu između metilacije histona i utišavanja gena posredovanih polikomb grupom. Kompleks odgovoran za aktivnost histon-metiltransferaze uključuje EZH2, SUZ12 i EED. EZH2 sadrži SET domen, motiv transkripcije za sve poznate histonske lizin-metiltransferaze, osim H3-K79 metiltransferaze DOT1, i zato je vjerovatno katalitska podjedinica.
Da bi stekli uvid u ulogu proteina grupe polikomba (PcG) u matičnim ćelijama embriona, Boyer et al. (2006) identificirali su gene koji zamjenjuju PcG proteine u mišjim ES ćelijama, izvodeći analizu lokacije širom genoma, korištenjem antitijela protiv osnovnih komponenti PRC1 (Phc1, 602978 i Rnf2, 608985) i PRC2 (Suz12 i Eed). Otkrili su da su polikomb represivni kompleksi PRC1 i PRC2 zajedno zauzimali 512 gena, od kojih mnogi kodiraju transkripcijske faktore s važnom ulogom u razvoju. Svi zajedno zauzeti geni sadržavali su modificirane nukleosome (trimetilirani H3-K27). U skladu s uzročnom ulogom u utišavanju gena u ES ćelijama, ciljni geni PcG derepresirani su u ćelijama deficitarnim za PRC2 komponentu Eed i preferencijalno su aktivirani indukcijom diferencijacije. Zaključili su da će za održavanje pluripotencije i plastičnosti ES ćelija tokom embrionskog razvoja biti potrebna dinamička represija razvojnih puteva putrm polikombnog kompleksa. Koristeći testove imunoprecipitacije hromatina u pet različitih ćelijskih linija čovjeka i miša, Squazzo et al. (2006) otkrili su da su ciljni promotori SUZ12 specifični za ćelijski tip, pri čemu u embrionskim ćelijama prevladavaju transkripcijski faktori i homeoboksni proteini, a kod odraslih tumora prevladavaju glikoproteini i proteini povezani sa imunoglobulinom. U matičnim ćelijama mišjih embriona, neki ciljani geni Suz12 bili su vezani do OKT4 (POU5F1), što sugerira da OCT4 održava samoobnavljanje matičnih ćelija, dijelom regrutovanjem PRC-a u određene gene koji promoviraju diferencijaciju.
Lee et al. (2006) mapirali su lokaciju podjedinice PRC2 SUZ12 duž neponovljenog dijela genoma u ljudskim ES ćelijama. SUZ12 je distribuiran u velikim dijelovima od preko 200 gena koji kodiraju ključne razvojne regulatore. Ovi geni bili su zauzeti trimetiliranim nukleosomima na H3-K27, transkripcijski potisnuti i sadržavali visoko konzervirane nekodirajuće elemente. PRC2 ciljani geni su se preferencijalno aktivirali tokom diferencijacije ES ćelija, a ES ćelijski regulatori OCT4, SOX2 i NANOG zauzimali su značajan podskup ovih gena. Zaključili su da PRC2 zauzima skup razvojnih gena u ES ćelijama, koji se moraju utišati, da bi se održala pluripotencija i koji su spremni za aktivaciju tokom diferencijacije ES ćelija.
Widschwendter et al. (2007) izvijestili su da su ciljni geni polikombi matičnih ćelija do 12 puta vjerovatnije imali hipermetilaciju DNK promotora specifične za rak od neciljanih, podržavajući porijeklo matičnih ćelija raka u kojem je reverzibilna represija gena zamijenjena trajnim utišavanjem, zaključavajući ćeliju u trajno stanje samoobnavljanja i time predisponirajući za kasniju malignu transformaciju.
Koristeći 2-hibridni kvasac, koimunoprecipitaciju i analizu pada proteina, Furuno et al. (2006) otkrili su da je SUZ12 komunicirao s mišem i ljudskim MEP50 (WDR77). Ljudski MEP50 specifično je komunicirao sa slobodnim histonom H2a ( iz telećeg timusa i argininskim proteinom N-metiltransferaza-5 (PRMT5) posredovanom transkripcijskom represijom reporter-gena ovisne o MEP50. Zaključili su da SUZ12 može imati ulogu u regulaciji transkripcije putem fizičke interakcije s MEP50, koji može biti adapter između PRMT5 i njegove H2A podloge. Yuan et al. (2012) izvijestili su da je aktivnost PRC2 regulirana gustoćom niza nukleosomskih supstrata. Susjedni nukleosomi aktiviraju kompleks PRC2, fragmentom njihovih H3 histona (ala31 do arg42). Također su identificirali mutacije na PRC2 podjedinici Suz12. koje narušavaju njeno vezanje i odgovor na aktivirajući peptid i njegovu sposobnost uspostavljanja nivoa trimetilacije H3K27 in vivo. U matičnim ćelijama mišjih embriona dolazi do lokalnog zbijanja hromatina prije stvaranja trimetiliranog H3K27, nakon prestanka transkripcije gena CYP26A1 reguliranog retinjskom kiselinom. Predložili su da PRC2 može osjetiti hromatinsko okruženje u održavanju transkripcijskih stanja.
De Raedt et al. (2014) pružili su podatke o modeliranju genomskih, ćelijskih i mišjih mišića koji pokazuju da gen polikombne grupe SUZ12 funkcionira kao supresor tumora u perifernoom nervnom sistemu, gliomima visokog stepena i melanomima, surađujući s mutacijama u NF1. NF1 kodira protein koji aktivira Ras GTPaze, a njegov gubitak pokreće rak, aktiviranjem Rasa. Pokazali su da gubitak SUZ12 pojačava efekte NF1 mutacija, pojačavanjem Ras-pokrenute transkripcije uticajem na hromatin. Važno je, međutim, da inaktivacija SUZ12 također pokreće epigenetički prekidač koji senzibilizira ove karcinome na inhibitore bromodomena. Zaključili su da ove studije ne samo da su otkrile neočekivanu vezu između kompleksa PRC2, NF1 i RAS, već su pružile i obrazloženje za terapijsku strategiju zasnovanu na epigenetskoj bolesti koja se može iskoristiti za razne karcinome.
IC 4854
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
SUZ12P1
Struktura gena
Li et al. (2007) saopćili su da gen JJAZ1 sadrži 16 egzona. Kasinath et al. (2018) izvijestili su o krioelektronskoj mikroskopskoj strukturi ljudskog PRC2 u baznom stanju i dva različita aktivna stanja, dok su u kompleksu sa svojim kofaktorima JARID2 i AEBP2. Oba kofaktora oponašaju vezanje histonskih H3 repova. JARID2, metiliran pomoću PRC2, oponaša metilirani rep H3 da stimulira aktivnost PRC2, dok AEBP2 komunicira s podjedinicom RBAP48 (RBBP4), oponašajući nemodificirani H3 rep. SUZ12 komunicira sa svim ostalim podjedinicama unutar sklopa i na taj način doprinosi stabilnosti kompleksa.Analizom panela hibridnih ćelija čovjeka/glodara, Nagase et al. (1995) mapirali su gen KIAA0160 u hromosom 17. Koontz et al. (2001), analizom sekvence, mapirali su gen JJAZ1 na regiju 17q21. Blizina gena JJAZ1 na koju su ukazivale mnoge studije mikrodelecija 17q, uzrokujući neurofibromatozu tipa I (NF1) ukazuje da se gen nalazi na 17q11.2.
Citogenetika
Velike delecije regije gena NF1 na 17q11,2 zabilježene su kod 5 do 20% svih pacijenata s neurofibromatozom tipa I  i najčešće su veličine oko 1,5 Mb. U većine ovih pacijenata, segment slične veličine koji ima 14 funkcionalnih gena eliminira se tokom [mejoza|[mejoze]],  homolognom rekombinacijom između ponavljanja sa malim kopijama (LCR) gena WI-12393 i sekvenci sa homologijom na hromosomu.19. Petek et al. (2003) izvijestili su o dva brata koji pate od teškog oblika NF1. Njihova majka koja nije imala opća dijagnostička obilježja NF1, pomoću markera i FISH analiza imala je mozaicizam velike mikrodelecije regije gena NF1. Mikrodelecija je prenesena na dva sina. Za razliku od prethodno okarakteriziranih mikrodelecija, pauze su uključivale još jedan duplirani segment regije NF1, gen KIAA0160 i njegov pseudogen. Marker analiza pokazala je da je u osnovi ove delecije mehanizam mitozne intrahromosomske rekombinacije. U detaljnim analizama 20 pacijenata sa sporadičnim NF1 mikrodelecijama, Kehrer-Sawatzki et al. (2004) otkrili su neočekivano visoku učestalost somatskog mozaicizma (8/20 ili 40%). Od ovih delecija, 16 je identificirano snimkom neizabranih pacijenata s NF1. Ni jedan od osam pacijenata sa delecijskim mozaicima nije pokazivao mentalnu invalidnost i dismorfizam lica koji je obično povezan sa NF1 mikrodelecijama. U bolesnika s mozaicizmom, udio ćelija s delecijom iznosio je 91 do 100%, u perifernim leukocitima, ali je bio mnogo niži (51 do 80%) u usnosluzničkim razmazima ili perifernim fibroblastima kože. Ove studije su takođe otkrile heterogenost graničnih vrijednosti. Klasična delecija od 1,4 Mb pronađena je kod 13 pacijenata. Ove delecije tipa I obuhvatale su 14 gena i imala su tačke prekida u ponavljanjima sa niskom kopijom NF1. Međutim, identificirali su drugi glavni tip NF1 mikrodelecije, koji se prostire na 1,2 Mb i utiče na 13 gena. Ova delecija tipa II pronađena je kod 8 (38%) od 21 pacijenta, a posredovana je rekombinacijom između gena JJAZ1 i njegovog pseudogena. Gen JJAZ1, koji je u potpunosti deletiran kod pacijenata s mikrodelecijama tipa I NF1, a poremećen je u delecijama tipa II, visoko je eksprimiran u moždanim strukturama povezanim s učenjem i pamćenjem. Dakle, njegova haploinsuficijencija može doprinijeti mentalnom oštećenju kod pacijenata s konstitucijskim mikrodelecijama NF1. Uočljivo je da je sedam od osam mozaičnih delecij bilo tipa II, dok je samo jedna klasična delecija tipa I. Iako se mikrodelecije NF1 tipa I javljaju međuhromosomskom rekombinacijom tokom mejoze, novi nalazi su implicirali da su delecije tipa II posredovane unutarhromosomskom rekombinacijom tokom mitoze.
Oblast Šumen
Oblast Šumen jedna je od 28 oblasti u Bugarskoj. Nalazi se u sjeveroistočnom dijelu države. Oblast se sastoji od 10 općina. Glavni i najveći grad je Šumen, po kojem je i nazvana oblast, dok su drugi veći gradovi u oblasti: Novi Pazar, Veliki Preslav i Smjadovo.
Oblast se prostire na teritoriji od 3.389,7 km2 (3,05% od ukupne površine Bugarske). Prema podacima popisa stanovništva iz 2011. godine naseljavalo ju je 180.528 stanovnika.
Sa prosječnom gustinom od 53,65 stanovnika po km2nešto je rjeđe naseljena u odnosu na nacionalni prosjek.
Općine
Oblast se sastoji od 10 općina. U sljedećoj tabeli su dati nazivi i neki od osnovnih podataka o općinama, između ostalog i centri općina (gradska naselja su podebljana).
Etnički sastav
Prema podacima iz 2011. godine 167.952 osoba se etnički izjasnilo a sastav je bio sljedeći:
Prema istom popisu oko 12.000 stanovnika etnički se nije izjasnilo.
Hotchkiss H35
Hotchkiss H35 je bio francuski laki tenk razvijen prije početka Drugog svjetskog rata. Uveden je u operativnu upotrebu 1936. godine i korišten je sve do 1952.
Razvoj
Razvoj ovog tenka je započet 1933. godine pod okriljem kompanije Hotchkiss u Francuskoj, a prvi prototip je bio gotov 1935., da bi serijska proizvodnja ovog modela krenula 1936. pod francuskom oznakom Char leger modele 1935 H. Međutim novi tenk je bio razočarenje za pješadiju. Pored skromne brzine van puta, novi tenk je imao velikih problema sa upravljanjem i kretanjem na nizbrdici, te je ubrzo prepušten konjici. Buduci da maksimalna brzina od 28 km/h nije zadovoljavala kao ni kratki top SA18 od 37mm, ovaj tenk je modifikovan ugradnjom snažnijeg motora od 120 KS i moćnijeg topa SA38. Novi model je imao puni naziv Char leger modele 1935 H modifie 39, ili kraće i uobičajenije H39. Zbog ugradnje snažnijeg motora zadnji dio vozila je dobio drugačiji izgled, a također i oklopna zaštita je povećana sa 35 na 40 mm. Također postojala je i podvarijanta Char leger Hotchkiss modèle 38 serie, a riječ je o modelima koji su imali novi snažniji motor ali i stari kratki top. Ovi tenkovi su jako slični modelu Renault R35, koji je imao isti tip kupole model APX. Najstariji modeli H35 mogu se prepoznati po jako zakošenom zadnjem dijelu oklopnog tijela, a model H39 po zaravnjenom zadnjem dijelu, zbog ugrađenog većeg motora. Ovi tenkovi su mogli savladati rov širine 1,8 m, okomitu prepreku visine 50 cm, kao i vodenu prepreku dubine 85 cm. Do sloma Francuske armije isporučeno je 1092 tenka svih modifikacija.
Opis tenka
Izvana gledajući H35 se nije bitnije razlikovao od Renault R35, ni po veličini ni po izgledu. Bio je to mali tenk dužine samo 4,22 metra. Po ugledu na sve dotadašnje francuske tenkove visina (2,15 m) mu je bila veća od širine (1,95 m). Sličnost oba tenka proizlazila je i iz upotrebe iste kupole - APX R.
Međutim, što se dublje gledalo razlike su postojale sve veće. Iako je Hotckiss u početku predlagao da se cijelo tijelo dobiva lijevanjem u jednom komadu praksa je pokazala da bi to bio tehnološki presložen postupak. Umjesto toga odlučiti su tijelo tenka raditi od čak šest izlijevenih sekcija koje su spajali varenjem. Po tome je H35 bio lošiji od R35 čije se tijelo radilo od samo tri odljevene sekcije. Naime, umjesto traženih 40 mm debljine oklopa H35 je imao samo 35 mm (neki izvori navode podatak od 34 mm). Osim toga, zbog nemogućnosti Hotchkissa da sam proizvede cijeli tenk u proizvodnju je uveo veći broj kooperanata. Jedna od posljedica je bila upotreba premekanog čelika. Kombinacija premekanog čelika i premale debljine učinila je od H35 tenk kojeg je bilo lakše uništiti od Renault FT-17, a to svakako nije bila dobra preporuka za sukob s najsavremenijim njemačkim tenkovima. Osim toga kooperanti su isporučivali robu nejednake kvalitete, tako da jedinica nikada nije mogla znati koje su jedinstvene slabe točke na pripadajućim tenkovima. Zajednička odlika im je bila da su češće bili pokvareni nego ispravni.
Uporno njegujući tradiciju lakih tenkova sa samo dva člana posade, francuska kopnena vojska je odlučila da će i posadu H35 činiti komandir/nišandžija/punitelj topa i vozač. Jedna osoba je istodobno trebala biti komandir vozila, otkrivati ciljeve i usmjeravati top na njih, te ga puniti. Zato ne čudi da je u praksi to bila nemoguća misija. Ali to je bio zajednički problem svih francuskih lakih tenkova između dva rata. Ono što je bio specifikum H35 u odnosu na R35 i FCM36 bilo je teško upravljanje. Zapravo su vozači često tvrdili da H35 vozi njih a ne oni njega. Hotchkiss nije mogao ugraditi Cleveland diferencijal u H35 jer ga je Renault već ugradio u svoj R35. Zbog toga je razvio vlastiti diferencijal koji se pokazao krajnje nepouzdanim i nepredvidljivih reakcija, posebno tokom skretanja. Taj se problem djelomično mogao kompenzirati kočnicama, da su bile dovoljno snažne. Ali nisu. Zbog toga je posebno opasna bila vožnja (i najmanjom) nizbrdicom, što je bilo itekako "pohvalno" za izvidničko vozilo. Ništa pouzdanija nije bila ni mjenjačka kutija. Vozači su se posebno žalili da ne mogu "ubaciti" u petu brzinu, što je u praksi značilo da H35 nije mogao voziti brže od 20 km/h. Kako su kočnice bile preslabe vozači i nisu imali previše želja za "jurnjavom". Vozači su upravljanje H35 opisivali kao spoj umora i suza. Umora jer su se morali boriti s vozilom i suza radosnica jer su ostali čitavi nakon još jedne vožnje.
Operativna upotreba
thumb|Panzerkampfwagen 38H thumb|Njemački Hotchkiss H35 u [[Splitu 1943.]] I dok za H35 niti jedan strani kupac nije pokazao zanimanje, pojava H39 odmah je privukla pozornost, prije svega Poljaka. Tako je već u julu 1939. u Poljsku poslan jedan H39 radi detaljnijih testiranja. Taj je tenk, zajedno s još tri Renaultovih R35 dodijeljen u, na brzinu formiranu "polučetu" pod komandom poručnika J. Jakubowicza, koja je formirana 14. septembra 1939. u Kiwerceu. Iako velika većina izvora navodi da su tenkovi uništeni u borbama s Nijemcima, najnovija istraživanja tvrde da su ih zapravo uništile sovjetske snage koje su okupirale sjeverni dio Poljske.
Nakon njemačkog napada na Norvešku u aprilu 1940., Francuska je kao dio vojne pomoći poslala i 15 tenkova H39, koji su prvobitno bili namijenjeni Finskoj za borbu protiv sovjetske vojske. Svi su ovi H39 zapravo bili H38 i zbog toga su imali slabu borbenu vrijednost. Tenkovi su stigli u Narvik 7. maja, da bi, nakon kratkotrajnog oslobođenja grada 8. juna bili prebačeni u Veliku Britaniju. Tako su dodijeljeni snagama Slobodne Francuske koja je od njih formirala 1e Compagnie de Chard de Combat da le France Libre (CCC). Tijekom 1940. i 1941. 1e CCC sudjelovala je u borbama protiv višijevskih snaga u Gabonu i Siriji.
Do početka njemačkog napada na Francusku u maju 1940. Hotchkiss je uspio dovršiti 890 H35 i H39 (neki izvori navode podatak o 1097 dovršena tenka), ali je samo 640 došlo u francuske jedinice. Od 300 H 35 dodijeljenih oklopno-izviđačkim snagama 232 ih se nalazilo u jedinicama, 44 spremljena u skladištima, osam je bilo u tvornici na remontu, a 16 raspoređeno u Sjevernu Africi. Od stotinu H35 dodijeljenih pješašadiji devedeset ih je bilo u jedinicama (u dva tenkovska bataljona) šest u materijalnoj pričuvi, a još su se dva koristila za obuku vozača. Preostala dva vjerovatno su bila na popravku ili su u međuvremenu otpisani.
Na žalost francuske vojske najveći broj H39 koji su prije njemačkog napada isporučeni u jedinice bio je naoružan topom SA18 Što se tiče H39 podaci su nešto nejasniji. Naime, u trenutku njemačkog napada proizvodnja H39 se tek "zahuktavala". Po planu francuskog ministarstva obrane iz 1939. francuska kopnena vojska je trebala dobiti čak 1200 H 39. Dio izvora navodi da je u maju 1940. šesnaest H39 bilo u sjevernoj Africi, šest u skladištu, dok je 180 raspoređeno u četiri motorizovana bataljona. Kako je 1939. H39 bio najbolji francuski laki tenk tamošnje ministarstvo obrane je odlučilo sve proizvodne kapacitete podrediti njegovoj proizvodnji. Pritom su se namjeravali osloniti i na isporuke dijelova iz Velike Britanije i Portugala (isporuke sekcija tijela vozila). Naime, H39 je trebao biti nositelj planirane jesenske ofenzive 1941., koja se naravno nikad nije ostvarila. Zbog toga je planirana početna mjesečna proizvodnja od čak 300 H39, koja je trebala do marta 1941. narasti na 500 primjeraka. Za usporedbu, planirana proizvodnja Renautlovog R40 bila je "samo" 120 komada mjesečno. Zanimljivo je da je s britanskom vladom postignut sporazum o isporuci 75 sekcija H35 za devet tenkova Char D1. Nakon što su francuski generali vidjeli njemačke oklopne snage na djelu u Poljskoj konačno su priznali da njihova zastarjela taktika kombiniranja pješadije i tenkova neće zaustaviti njemačke snage. Zbog toga su početkom 1940. započeli brz preustroj svojih snaga i formiranje što većih oklopnih jedinica. U takvom ustroju spori H35 su dodijeljeni za djelovanje s tenkovima SOMUA S35, a brži H39 s tenkovima Char D1. Bio je to još jedan "čudan" izbor francuskih generala jer je H35 bio znatno sporiji od S35 (čak 15 km/h), dok je H39 bio za 18 km/h brži od D1. Zbog činjenice da je velika većina H35 i H39 imala top SA18 njihova učinkovitost u protivtenkovskoj borbi bila je zanemariva. Dovršetak većeg broja tenkova H39 s topom SA38 (122 primjerka) bio je u maju 1940., u trenutku njemačkog napada. Da stvar po francusku vojsku bude još gora na proizvodnoj traci je stajalo još 1092 tenka u raznim fazama dovršetka.
Nakon okupacije njemačka vojska je uzela 550 i označila ih kao Panzerkampfwagen 35H 734(f) i Panerkampfwagen 38H 735(f). Ovdje treba napomenuti da oznaka 35H ne mora automatski značiti da se radi o H35 jer je njemačka vojska označavala H35 i H39 po nekoj svojoj logici, ovisno o namjeni. Osim toga veći broj H35 i H39 naknadno je prenamijenjen za vuču topova, samohodne lansere raketa, lovce tenkova ili samohodne topove i haubice. Iako je većina 3H5 i 38H ostala u Francuskoj samostalna 211 Panzerbteilung je, neposredno prije početka operacije Barbarossa (napad na Sovjetski Savez) prebačen u Finsku. U junu 1943. njemačka vojska je imala 361 operativnih H35 i H39, da bi u novembru 1944. taj broj pao na 60.