cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cink
Dobijanje
thumb|desno|200px|Sagorijevanje cinka Mokri postupak se koristi, kada je moguće obezbijediti jeftin izvor električne struje. Za potrebe tog postupka rastvara se cink-oksid u razblaženu sumpornu kiselinu. Nečistoće plemenitih i drugih metala poput kadmija se izdvajaju putem cinkove prašine. Na kraju se rastvor elektrolizira uz upotrebu olovne anode i aluminijske katode. Na katodi se talože 99,99% čisti cink slično kao i kod suhog postupka.
Upotreba
Osnovne primjene cinka uključuju (procenti su dati za SAD u 2006. godini) U 2006. godiini u svijetu je potrošeno preko 11 miliona tona cinka.
Antikorozivna zaštita i baterije
Cink je mnogo reaktivniji od željeza ili čelika te će on privlačiti gotovo svu lokalnu oksidaciju sve dok potpuno ne korodira. Dok cink polahko korodira, formira se zaštitni sloj oksida i karbonata Ova zaštita traje čak i nakon što se sloj cink oguli ili odstrani, ali tokom vremena degradira jer cink nakon što korodira otpada sa predmeta. Cink se primjenjuje elektrohemijski ili kao istopljeni cink u koji se vrućom galvanizacijom uranja željezni ili čelični predmet koji se želi zaštititi. Također, postoji i sprej koji sadrži cink za antikorozivnu zaštitu. Galvanizacijom se zaštičavaju ograde, čelični mostovi, stubovi javne rasvjete, dijelovi automobila, stubovi dalekovoda i slično.
Legure
Široko korištena legura koja sadrži cink je mesing, koja sadrži bakar legiran sa cinkom u količini od 3% do 45% cinka, u zavisnosti od način i svrhe upotrebe mesinga. Mesing je općenito snažniji i duktilniji od bakra i ima mnogo veću otpornost prema koroziji. Ove osobine čine mesing korisnim za upotrebu za dijelove komunikacijske opreme, hardver, muzičke instrumente i ventile za vodu.
Biološki značaj
Cink je nezamjenjivi mikroelement, neophodan za rast biljaka, životinja i mikroorganizama. Cink je pronađen u gotovo 100 određenih enzima, dok se u drugim izvorima spominje i 300 enzima. U njima, cink služi kao strukturalni ion u transkripcijskim faktorima, a skladišti se i prebacuje u metalnim ionima. On je tipični drugi po rasprostranjenosti tranzicijski metal u organizmima odmah poslije željeza a jedini je metal koji se pojavljuje u svim klasama enzima.
Između ostalog ima udjela i u: mineralizaciji kostiju, sintezi bjelančevina, zarastanju rana, utiče na rad imunološkog sistema, pravilnu raspodjelu inzulina i štednju holesterola i vitamina A. Ima udjela i u regulaciji krvnog pritiska i srčanog ritma. Prema podacima Svjetske zdravstvene organizacije, preporučena dnevna količina cinka za odrasle muškarce iznosi 15 mg, za žene 12 mg, za predpubertetsku djecu 10 mg a za dojenčad 5 mg. U Sjedinjenim Američkim Državama unos cinka putem hrane iznosi 9 mg/dnevno za žene i 14 mg/dnevno za muškarce. Dugotrajno veće unošenje cinka u organizam može dovesti do nedostatka bakra i smetnji u proizvodnji krvi. Nedostatak cinka uzrokuje: malokrvnost, usporavanje tempa rasta, sporo zarastanje rana, zapaljenja kože, itd. Nedostatak cinka kod djece izaziva niži rast i lošije umno razviće.
Vanjski linkovi
🇵🇸
NGC 5293
NGC 5293 (također poznat kao MCG 3-35-24, PGC 48854 i UGC 8710) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 266 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 1,80 (139 hiljada sg) a najmanji 1,5 uglovnih minuta (116 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 21. marta 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
11. vijek
Obilježen je naglim padom Bizantije, i rastom Normanske dominacije nad većim dijelom Evrope.
Vrpolje Zagora
Vrpolje Zagora je naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Bosna i Hercegovina.
Mudrosko primirje
Po uslovima primrja, Osmanlije su predale svoje preostale garnizone izvan Anadolije, dale pravo Saveznicima da zauzmu utvrde koje kontrolišu moreuz Dardanele i Bosfor, i da zauzmu bilo koju osmanlijsku teritoriju "u slučaju nereda" koji ugrožava njihovu sigurnost. Osmanlijska vojska (uključujući Osmanlijsko ratno zrakoplovstvo) je demobilisana; a sve luke, željeznice i druge strateške tačke stavljene su na raspolaganje Saveznicima. Na Kavkazu su se Osmanlije morali povući unutar predratnih granica između Osmanlijskog Carstva i Ruske Imperije.
Nakon primirja uslijedila je okupacija Carigrada (Istanbula) i podjela Osmanlijskog Carstva. Sevrski sporazum (10. augusta 1920.), koji je potpisan nakon Prvog svjetskog rata, nametnuo je oštre uslove Osmanlijskom Carstvu, ali ga Osmanlijski parlament u Istanbulu nikada nije ratificirao. Saveznici su zvanično raspustili Osmanlijski parlament 11. aprila 1920. zbog ogromnog protivljenja turskih poslanika odredbama o kojima se raspravljalo u Sevru. Nakon toga, Turski rat za nezavisnost vodio se od 1919. do 1923. Velika narodna skupština Turske, koju su u Ankari 23. aprila 1920. osnovali Mustafa Kemal-paša i njegovi sljedbenici (uključujući bivše poslanike zatvorenog osmanlijskog parlamenta), postala je nova de fakto vlada Turske. Primirje u Mudrosu zamijenjeno je Lozanskim mirom, potpisanim 24. jula 1923., nakon turske pobjede u ratu za nezavisnost.
Pozadina
Prvi svjetski rat je 1918. izazvao je haotičan zaokret za Osmanlijsko Carstvo. Nakon što je Judeničeva ruska kavkaska vojska dezertirala nakon raspada Ruskog carstva, Osmanlije su povratile tlo u Jermeniji i čak se potisnule na Kavkaz koji je ranije kontrolisao Rusiju sa, u početku, Vehip-pašinom osmanskom 3. armijom, a kasnije, počevši od juna 1918, sa Nuri-pašinom Armija islama koja je isključila njemačke oficire i muškarce. Kampanja na Kavkazu dovela je Osmanlije u sukob sa njihovim saveznikom, Njemačkom, koja se nadala da će kupiti kavkasku naftu od boljševičke vlade u Moskvi,[a] dok su Osmanlije željele uspostaviti svoje istočne granice.[b] Osmanske vojske su napredovale daleko. na Kavkaz, okupljajući pristalice čak do Taškenta, na istočnoj strani Kaspijskog mora. Uz to, s boljševicima na vlasti u Moskvi, haos se proširio u Perziji, jer je rusko-britanska vlada koja je favorizirala Ahmad Shah Qajar izgubila autoritet izvan glavnog grada. Nasuprot tome, u Siriji su Osmanlije stalno potiskivale britanske snage, što je kulminiralo padom Damaska u oktobru 1918. Osmanlije su u početku bile velike nade da bi njihovi gubici u Siriji mogli biti nadoknađeni uspjesima na Kavkazu. Enver-paša, jedan od najutjecajnijih članova osmanske vlade, zadržao je optimističan stav, sakrio je informacije zbog kojih je osmanska pozicija izgledala slaba, i naveo većinu osmanske elite da vjeruje da je rat ipak moguće dobiti.
Razvoj događaja u jugoistočnoj Evropi uništio je nade osmanlijske vlade. Makedonski front, poznat i kao Solunski front, bio je uglavnom stabilan od 1916. U septembru 1918. savezničke snage (pod komandom Louisa Franchet d'Espereya) pokrenule su iznenadnu ofanzivu koja se pokazala prilično uspješnom. Bugarska vojska je poražena, a Bugarska je bila prisiljena da traži mir u Solunskom primirju. To je istovremeno potkopavalo i njemački i osmanlijski cilj, jer Nijemci nisu imali slobodne trupe za odbranu Austro-Ugarske od novoformirane ranjivosti u jugoistočnoj Evropi nakon gubitaka koje su pretrpjeli u Francuskoj, a Osmanlije su se iznenada suočile s potrebom da brane Carigrad od evropske kopnene opsada bez pomoći Bugara.
Veliki vezir Talaat-paša je u septembru 1918. posetio Berlin u Njemačkoj i Sofiju u Bugarskoj. Otišao je sa razumevanjem da se rat više ne može dobiti. S obzirom da je Njemačka vjerovatno tražila odvojeni mir, Osmanlije bi također bile prisiljene na isto. Talaat je uvjerio ostale članove vladajuće stranke da moraju podnijeti ostavke, jer bi saveznici nametnuli mnogo oštrije uslove ako misle da su ljudi koji su započeli rat još uvijek na vlasti. Također je tražio Sjedinjene Države kako bi vidio može li im se predati i steći prednosti Četrnaest tačaka uprkos tome što Osmanlijsko Carstvo i Sjedinjene Države nisu u ratu; međutim, Amerikanci nikada nisu odgovorili, jer su čekali britanski savjet kako odgovoriti koji nikada nije stigao. Dana 13. oktobra, Talaat i ostatak njegovog ministarstva dali su ostavke. Ahmed Izzet-paša je zamijenio Talaata na mjestu velikog vezira. Dva dana nakon što je preuzeo dužnost, poslao je zarobljenog britanskog generala Charlesa Vere Ferrers Townshend saveznicima da traže uslove za primirje.
Pregovori
Britanska vlada je primila vijest o ponudi i bila je nestrpljiva da počne pregovore. Postojeći uslovi Saveznika bili su da prva članica kojoj se pristupilo za primirje treba da vodi pregovore; britanska vlada je to protumačila kao da Britanija sama vodi pregovore. Motivi za to nisu sasvim jasni, da li se radilo o iskrenom britanskom tumačenju uslova saveza, bojazni da će Francuzi insistirati na preoštrim zahtjevima i osujetiti sporazum ili želji da se Francuzi izbace iz teritorijalnog "plijena" koji su im obećani u Sykes–Picotovom sporazumu. Townshend je također ukazao da Osmanlije radije imaju posla s Britancima; nije znao za američki kontakt ili da je Talaat poslao izaslanika i Francuzima, ali da je taj izaslanik sporije odgovarao. Britanski kabinet je ovlastio admirala Calthorpea da vodi pregovore uz eksplicitno isključenje Francuza iz njih. Oni su također predložili primirje, a ne potpuni mirovni sporazum, u uvjerenju da će mirovni ugovor zahtijevati odobrenje svih savezničkih nacija i biti prespor.
Pregovori su počeli u nedjelju, 27. oktobra na britanskom bojnom brodu HMS Agamemnon. Britanci su odbili da prime francuskog viceadmirala Jean Amet, višeg francuskog pomorskog oficira u toj oblasti, uprkos njegovoj želji da se pridruži; Osmanlijska delegacija, na čelu sa ministrom pomorskih poslova Hüseyin Rauf Orbayom, naznačila je da je to prihvatljivo jer su akreditovane samo kod Britanaca, a ne kod Francuza.
Ni jedna strana nije znala da je druga zapravo prilično nestrpljiva da potpiše sporazum i da je spremna odustati od nekih svojih ciljeva kako bi to učinila. Britanskoj delegaciji je data lista od 24 zahtjeva, ali joj je rečeno da ustupi bilo koji od njih ako budu pritisnuti, osim zauzimanja utvrda na Dardanelima i slobodnog prolaza kroz Bosfor; Britanci su željeli pristup Crnom moru za rumunski front. Premijer David Lloyd George je također želio brzo sklopiti dogovor prije nego što Sjedinjene Države mogu umiješati; prema dnevniku Mauricea Hankeya:
"Lloyd George je također bio vrlo preziran prema predsjedniku Wilsonu i želio je dogovoriti podjelu Turske između Francuske, Italije i Britanije prije razgovora sa Amerikom. Također je mislio da će privući manje pažnje na naše ogromne dobitke tokom rata ako sada progutamo svoj dio Turske, a kasnije i njemačke kolonije."
Osmanlijske vlasti su, sa svoje strane, vjerovale da je rat izgubljen i prihvatile bi gotovo sve zahtjeve koji su im postavljeni. Kao rezultat toga, početni nacrt koji su pripremili Britanci prihvaćen je uglavnom nepromijenjen; Osmanlijska strana nije znala da je mogla povući većinu klauzula, a Britanci nisu znali da su mogli zahtijevati još više. Ipak, uslovi su uglavnom bili probritanski i blizu potpunoj predaji; Osmanlijsko Carstvo je ustupilo pravo Saveznicima da zauzmu "u slučaju nereda" bilo koju osmanlijsku teritoriju, što je nejasna i široka klauzula.
Francuzi su bili nezadovoljni presedanom; Francuski premijer Georges Clemenceau nije volio da Britanci donose jednostrane odluke u tako važnoj stvari. Lloyd George je uzvratio da su Francuzi također u kratkom roku zaključili slično Solunsko primirje s Bugarskom, o kojem je pregovarao francuski general Franchet d'Esperey, i da su Velika Britanija (i carska Rusija) koristile ogromnu većinu trupa u pohodu na Osmanlijsko Carstvo. Francuzi su prihvatili primirje. Osmanlijska obrazovana javnost je, međutim, dobila pogrešne pozitivne utiske o ozbiljnosti uslova primirja. Smatrali su da su njeni uslovi znatno blaži nego što jesu, što je kasnije izazvalo nezadovoljstvo kada se činilo da su saveznici prekršili ponuđene uslove tokom Turskog rata za nezavisnost.
Posljedice
Mudrosko primirje zvanično je okončalo neprijateljstva između Saveznika i Osmanlijskog Carstva. Međutim, upadi Italijana i Grka u Anadoliju u ime "obnove reda" ubrzo su se približili potpunoj podjeli zemlje. Sevrskim sporazumom iz 1920. godine Osmanlijsko Carstvo je zvanično podijeljeno na zone uticaja; međutim, turski rat za nezavisnost (1919–23) doveo je do odbacivanja sporazuma od strane turskih nacionalističkih snaga sa sjedištem u Ankari, koje su na kraju preuzele kontrolu nad Anadolskim poluostrvom. Osmanlijska teritorija u Siriji, Palestini i Arabiji ostala je kao što je određeno Sevrskim sporazumom, dok su granice turske nacionalne države određene Lozanskim mirom iz 1923.
Dulica
Dulica je naseljeno mjesto u sastavu općine Makedonska Kamenica, Sjeverna Makedonija.
Geografija
Selo je brdovito, na nadmorskoj visini od 700 metara. Nalazi se 5 km južno od Makedonske Kamenice. Na području sela nalazi se ostrvo Kala.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2002. godine, Dulica je imala 305 stanovnika.
Sekundarna struktura proteina
thumb|420px|Razine strukture proteinskih polimera Sekundarna struktura proteina je trodimenzijska oblik  lokalnnih segmenata proteina. Dva najčešća sekundarna strukturna elementa su alfa heliksi i beta listovi, mada se pojavljuju i P-listovi i omega petlja. Elementi sekundarne strukture obično se spontano formiraju kao intermedijar prije nego što se protein preklopi u njegovu trodimenziijsku tercijarnu strukturu.
Sekundarna struktura formalno je definirana uzorkom vodikovih veza između amino vodika i karboksil atoma kisika u peptidu kičmenog lanca. Sekundarna struktura može se alternativno definirati na temelju pravilnog obrasca njegovih dvokrakih uglova u određenom području Ramachandranovog plota bez obzira da li ima ispravne vodikove veze. Koncept sekundarne strukture prvi je uveo Kaj Ulrik Linderstrøm-Lang u Stanfordu 1952. Ostali tipovi biopolimera kao što je nukleinska kiselina također imaju karakteristike sekundarnih struktura
thumb|250px|3D prezentacija strukture proteina [[mioglobina: alfa heliksi prikazani su u boji; preklopljeni listovi beta nisu prikazani. Struktura ovog proteina je prvi put razrešena rendgenskom kristalografijom (1958. godine). Za to otkriće, Max Perutz i Sir John Cowdery Kendrew dobili su  Nobelova nagrada za hemiju 1962.]]
Tipovi
Najčešće sekundarne strukture su alfa heliksi i P-listovi. Za ostale helikse, poput 3 <10 heliksa i π heliksa, računa se da imaju energetski povoljne obrasce vezanja vodika, ali se rijetko primjećuju u prirodnim proteinima osim na krajevima α-helikonata zbog nepovoljnog pakovanja kičme u centri heliksa. Ostale proširene strukture kao što su poliprolinski heliks i a-list su rijetke u matičnom stanju proteina, ali često se hipotetiziraju kao važni intermedijari savijanje proteina. Uski okretaji i labave, fleksibilne petlje povezuju više "pravilnih" sekundarnih elemenata strukture. Slučajni heliks nije istinski sekundarna struktura, ali je klasa konformacija koje ukazuju na nepostojanje pravilne sekundarne strukture.
Aminokiseline razlikuju se u sposobnosti formiranja različitih elemenata sekundarne strukture. Prolin i glicin su ponekad poznati i kao „spiralni prekidači“ jer narušavaju pravilnost α-spiralne konformacije kičme; međutim, oba imaju neobične konformacijske sposobnosti i obično se nalaze u prometu. Aminokiseline koje preferiraju usvajanje heliksnu konformaciju u proteinima uključuju metionin, alanin, leucin, glutamat i lizin ("MALEK", oznake aminokiselina jednim slovom); nasuprot tome, veliki aromatski ostaci triptofana, tirozina i fenilalanina) i Cβ-razgranate  aminokiseline (izoleucin, valin i treonin) češće prave konformacije. β-niti Međutim, ove postavke nisu dovoljno jake da proizvedu pouzdan metod predviđanja sekundarne strukture samo iz sekvence.
Smatra se da su skupne vibracije niske frekvencije osjetljive na lokalnu krutost proteina, otkrivajući da su beta strukture općenito kruće od alfa ili poremećenih proteina. Mjerenja neutronskog raspršivanja direktno su povezala spektarsku karakteristiku na ~ 1 THz sa skupnim motivima sekundarne strukture proteina beta-bačvastog GFP.
Obrasci vezanja vodika u sekundarnim strukturama mogu biti značajno narušeni, što otežava automatsko određivanje sekundarne strukture. Postoji nekoliko metoda za formalno definiranje sekundarne strukture proteina (npr. DSSP, DEFINE, STRIDE,  ScrewFit, SST ).
Izotip
Izotip – u imunologiji – je imunoglobulin Iga, koji je  kodiran segmentima konstantne regije imunoglobulinskog gena koji formira dio Fc (fragmentablni region) i donji segmenta Fab (fragment vezujućeg antigena) dijela antitela. Ekspresija specifičnog izotipa određuje funkciju antitijela preko specifičnog vezanja na molekule Fc receptora na različitim ćelijama imunskih efektora. Ekspresija izotipa odražava fazu sazrijevanja B-ćelije. Neupotrebljene B-ćelije eksprimiraju IgM i IgD izotipove sa nemutiranim varijabilnim genima, koji se dobijaju iz istog inicijalnog transkripta, nakon alternativnog spajanja.
Sekundarna struktura proteina
Klasifikacija DSSP
thumb|300px|Sekundarna struktura prema DSSP-a; osam konformacijskih stanja svedeno na 3 stanja: H=HGI, E=EB, C=STC. Vidljive su mješavine (Gaussovih) distribucija koje su rezultat i smanjenja DSSP stanja Rječnik sekundarnih struktura proteina, ukratko DSSP, obično se koristi za opisivanje proteinske sekundarne strukture s kodovima s jednim slovom. Sekundarna struktura dodijeljena je na osnovu obrazaca vezanja vodika kao što su prvobitno predložili Pauling i sur. u 1951. (prije nego što je bilo koja struktura proteina ikada eksperimentalno određena). Postoji osam vrsta sekundarne strukture koju definira DSSP:
Izotip
Ekspresija ostalih izotipova antitijela (kod ljudi, IgG1-4, IgA1-2 i IgE) nastaje postupkom rekombinacije klasne sklopke (CSR) nakon izlaganja antigenu. Prebacivanje klase posreduje enzim AID (aktivacija-inducirana citidin deaminaza) i događa se nakon što B ćelija veže antigen kroz svoj B-ćelijski receptor. Promjena klase obično zahtijeva interakciju sa pomoćnim ćelijama.
Sekundarna struktura proteina
Klasifikacija DSSP
'Zavojnica' je često kodificirana kao (razmak), C (zavojnica) ili '–' (crtica). Svi heliksi (G, H i I) i listovi moraju imati razumnu dužinu. To znači da dva susjedna ostatka u primarnoj strukturi moraju formirati isti obrazac vezanja vodika. Ako je obrazac vezanja spiralne spiralne kiseline ili lima prekratak, označavaju se kao T ili B. Postoje druge kategorije dodjeljivanja sekundarnih struktura proteina (oštri zavoji, Omega petlja, itd.), Ali se rjeđe javljaju.
Izotip
Antitela različitih klasa razlikuju se po svom položaju u tijelu; pojavljuju se u različitim fazama adaptivnog imunološkog odgovora i često su specijalizirana za pretežno reagiranje na specifične vrste antigena, uključivanjem različitih topivih faktora ili imunskih efektorskih ćelija
Sekundarna struktura proteina
Klasifikacija DSSP
Sekundarna struktura je definirana vodikovim vezanjem, tako da je tačna definicija vodikove veze kritična. Definicija vodikove veze za sekundarnu strukturu je definicija DSSP, koja je čisto elektrostatsčki model. Ona određuje odgovarajući električni  naboj ±q1 ≈ 0,42e do karbonilnog ugljika i kisika, i naboja ±q2 ≈ 0.20e na amidni vodik, odnosno  dušik. Elektrostatska energija je: Prema DSSP-u, vodik-veza postoji ako, i samo, ako je  E  manji od – 0,5 kcal / mol. Iako je DSSP formula relativno gruba aproksimacija „fizičke“ energije vodikove veze, općenito je prihvaćena kao alat za definiranje sekundarne strukture.
Izotip
Kod ljudi, postoji pet teških lančanih izotipova:
IgM se prvi eksprimira kao monomer na površini nezrelih B-ćelija. Nakon antigene stimulacije, IgM+ B-ćelije izdvajaju pentamerno IgM antitelo formirano od pet Ig monomera, a povezane su disulfidnim vezama. Pentamer također sadrži polipeptidni J-lanac koji povezuje dva monomera i olakšava lučenje na površinama sluznice. Pentamerna struktura IgM-antitijela čini ih efikasnim u vezanju antigena s ponavljajućim epitopima (npr. bakterijska kapsula, virusna kapsida) i aktiviranje kaskade komplementa. Kako su IgM antitela eksprimirana rano u B-ćelijskom odgovoru, rijetko su visoko mutirana i imaju široku reaktivnost antigena, pružajući tako rani odgovor na širok spektar antigena bez potrebe za T-ćelijom.
Sekundarna struktura proteina
Eksperimentalno određivanje
Grubi sadržaj sekundarne strukture biopolimera (npr., "Ovaj protein je 40% α-heliksa i 20% β-lista.") može se proceniti spektroskopski. Za proteine je uobičajen metod daleko-ultraljubičasti (daleko UV, 170-250 nm) kružni dihroizam. Izraženi dvostruki minimum na 208 i 222 nm ukazuje na α-spiralnu strukturu, dok pojedinačni minimum na 204 nm ili 217 nm odražava strukturu slučajnih zavojnica, odnosno β-listova. Manje uobičajen metod je infracrvena spektroskopija koja otkriva razlike u oscilacijama veze amidnih grupa zbog vezanja vodika. Konačno, sadržaj sekundarne strukture može se precizno procijeniti koristeći hemijski pomak inicijalno neodređenog NMR spektra.
IC 83
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sekundarna struktura proteina
Primjena
Sekundarne strukture, i proteina i nukleinskih kiselina, mogu se koristiti u poravnavanju višestrukih sekvenci. Ta poravnanja mogu se učiniti preciznijim uključivanjem informacija sekundarne strukture pored jednostavnih informacija o sekvenci. Ovo je ponekad manje korisno u RNK jer je uparivanje baza mnogo više očuvano od ekvence. Udaljeni odnosi između proteina čije su primarne strukture ponegdje neuskladive ponekad se mogu pronaći i pomoću sekundarne strukture. Pokazalo se da su α-heliksi stabilniji, otporniji na mutacije i znakovitiji od β lanaca u prirodnim proteinima. na taj način oblikovanje funkcionalnih proteina all-α vjerojatno će biti lakše od dizajniranja proteina s heliksima i sa lancima, što je nedavno i eksperimentalno potvrđeno.
Izotip
IgD izotipovi se ispoljavaju na neupotrebljenim B-ćelijama kada napuštaju koštanu srž i naseljavaju sekundarne limfoidne organe. Nivoi površinske ekspresije IgD izotipova povezani su sa razlikama u statusu aktivacije B-ćelija, ali njihova uloga u serumu je slabo razumljiva.
IgG3 je efikasan aktivator protivupalnih odgovora, pokretanjem klasičnog puta komplementa. It has the shortest half-life compared to the other IgG subclasses i često je prisutan zajedno s IgG1, kao odgovor na proteinske antigene nakon virusnih infekcija. IgG4 je najmanje obimna klasa IgG u serumu i često se stvara nakon ponovljenog izlaganja istom antigenu ili tokom trajnijih infekcija.
Antitijela IgA izlučuju se u respiratornom ili creijvnom traktu i deluju kao glavni posrednici imunosti mukoze. Oni su monomerni u serumu, ali se pojavljuju kao dimeri koji se nazivaju sekretorni IgA (sIgA) na površinama sluznice. Sekretorni IgA povezan je s J-lancem i drugim polipeptidnim lancem koji se naziva sekretorna komponenta. IgA antitela su podeljena u dva podrazreda, koji se razlikuju u veličini zglobne regije. IgA1 ima dužu zglobnu regiju koja povećava njegovu osjetljivost na bakterijske proteaze. Zbog toga, ovaj podrazred dominira u serumu IgA, dok se IgA2 nalazi pretežno u mukoznim sekrecijama. Fiksacija komplementa pomoću IgA nije glavni efektorski mehanizam na površini mukoze, ali IgA receptor se ispoljava na neutrofilima koji mogu biti aktivirani da posreduju ćelijsku citotoksičnost koja zavisi od antitijela. Pokazano je da sIgA pojačava imunski odgovor u crijevnom tkivu unosom antigena, zajedno sa vezanim antitijelom dendritskih ćelija.
Antitijela IgE prisutna su u najnižim koncentracijama u perifernoj krvi, ali predstavljaju glavni razred antitela u alergijskim odgovorima, angažovanjem mastocita, eozinofila i Langerhansovih ćelija. Odgovori na specifične helminte su takođe karakterizirani povišenim nivoom IgE antitijela.
NGC 1000
NGC 1000 (također poznat kao MCG 7-6-48 i PGC 10028) je kompaktna galaksija koja je udaljena oko 202 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Andromeda. Najveći prečnik je 0,70 (41 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (41 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 9. decembra 1871. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bakar
Bakar jeste hemijski element sa simbolom Cu i atomskim brojem 29. Spada u prijelazne metale, a u periodnom sistemu elemenata uvršten je u 4. periodi i prvoj sporednoj grupi koja je po njemu i nazvana grupa bakra. Latinsko ime cuprum izvedeno je iz pojma aes cyprium - ruda sa ostrva Kipar, odakle se u antičko vrijeme dobijao. Bakar je poznat od davnina, kao osnovni sastojak bronze.
Bakar je relativno mehak metal, može se dobro oblikovati i dosta je čvrst. Kao odličan provodnik toplote i električne struje pronašao je mnoge primjene u tehnici. Osim toga ubraja se i u metale za izradu kovanica. Kao slabo reaktivan teški metal, bakar spada u poluplemenite metale.
Historija
thumb|lijevo|100px|[[Alhemija|Alhemijski simbol za bakar, simbol Venere, stilizirano ogledalo simbolizira božicu i planetu Veneru]] Bakar, zlato, srebro i kalaj bili su prvi metali koje je čovjek upoznao tokom svog razvitka. Osobinu bakra da se može lahko obrađivati, koristile su najstarije poznate civilizacije i kulture prije oko 10.000 godina. Period ljudske historije od 5. milenija do 3. milenija p.n.e. kada se bakar intenzivno koristi, u zavisnosti od područja i razvijenosti, naziva se bakarno doba. U jordanskoj dolini Hujayrat al-Ghuzlan već u 4. mileniju p.n.e. postojale su, za tadašnje prilike, brojne radionice i mjesta gdje se bakar masovno proizvodio. U alhemiji, bakar je bio povezan sa ženstvenošću koju je simbolizirala božica Venera a označavao se znakom ♀. Prva ogledala su izrađena upravo od bakra. Najveći predindustrijski proizvođač bakra bilo je Rimsko carstvo sa pretpostavljenom godišnjom proizvodnjom od 15.000 tona.
Kasnije počelo se sa legiranjem bakra kalajem i olovom i proizvodnje bronze. Ova čvršća i tehnički otpornija legura obilježila je također jedno doba, po njoj nazvano bronzano doba. Razlike između olova i cinka su uočene tek rastom ljudskog znanja o metalima, tako da se pojam bronza iz današnje perspekitive odnosi isključivo samo na legure kalaja i bakra sa visokim udjelom bakra.
Zlatnožuta legura bakra i cinka poznata je pod imenom mesing, a bila je poznata već u antičkoj Grčkoj. Dobijao se zajedničkom obradom ruda navedenih metala, koje su se zajedno topile, a tek Rimljani su ovaj postupak značajno izmijenili. U staroj Kolumbiji često se koristila legura bakra i zlata pod nazivom tumbaga.
Fizičke
mini|lijevo|80px|Soli bakra boje plamen zeleno Sa gustoćom od 8920 kg/m3, bakar spada u teške metale, njegova tačka topljenja iznosi 1083,4 °C. Kristalizira se u kubičnom-plošno centriranom kristalnom sistemu, (tip bakra). Po Mohsovoj skali tvrdoće ima vrijednost između 2,5 i 3. Bakar izuzetno dobro provodi električnu struju (58 · 106 S/m), neznatno slabije od srebra a mnogo bolje od zlata. Osim toga, bakar je vrlo dobar provodnik toplote. Pošto i najmanje primjese i nečistoće, poput fosfora i željeza značajno smanjuju njegove provodničke mogućnosti, za potrebe izrade provodnika koristi se bakar izuzetno visokog stepena čistoće. Njegova čvrstoća se povećava hladnom obradom u livenom obliku sa 150-200 MPa na 450 MPa. Pri tome granica izvlačenja prije kidanja je na 4,5%, a vrijednost tvrdoće prema Brinellu 100 HB. Oblikovani i mehko kaljeni bakar sa čvrstoćom od 200 do 240 MPa ima granicu izvlačenja prije kidanja višu od 38 %, ali mu je tvdoća 50 HB.
Po gramu težine, aluminij još bolje provodi električnu struju od bakra. Međutim on ima veću zapreminu, tako da bakar po jednom kvadratnom centrimetru poprečnog presjeka električnog provodnika bolje provodi struju. Iako je bakar reaktivniji od aluminija i njegova prerada je nešto teža od aluminija, za izradu električnih provodnika mnogo više se koristi bakar, dok se aluminij koristi samo gdje težina dolazi do izražaja ili bolje mehaničke osobine (npr. čvrstoća).
Čisti bakar je crvenkasto-smeđe boje, Na zraku ne podliježe koroziji, ali dugim stajanjem na njemu bakar se prevlači zelenom patinom bazičnih soli bakra (hidroksi karbonata, hidroksi sulfata ili hidroksi hlorida). Ako se u zraku nalazi velika količina sumpor-dioksida umjesto zelene patine stvara se crni sloj bakar-sulfida.
Hemijske
Bakar se javlja u nekoliko oksidacijskih stanja: 0, +1, +2, +3 i +4, a najčešća stanja su +1 i +2, gdje mu je oksidacijsko stanje +2 najstabilnije u tekućim rastvorima; dok je stanje +4 najrjeđe (naprimjer u spoju Cs2CuF6). Soli bakra(II), kao što je bakar(II)-sulfat su uglavnom plave ili zelene boje. Hemijski, bakar ispoljava mnoge osobine slične kao i zlato i srebro, koji stoje u istoj grupi periodnog sistema elemenata sa bakrom. Tako naprimjer na željeznoj igli koja je uronjena u rastvor bakar sulfata, izdvaja se sloj metalnog bakra, a željezo ulazi u rastvor istiskujući bakar dajući željezo(II)-sulfat, jer je željezo neplemenito u odnosu na bakar. Hlorovodična kiselina u normalnim uslovima ne napada bakar, ali u prisustvu kisika napada ga vrlo agresivno, a vruća sumporna kiselina ga otapa. Također ga otapaju dušična kiselina i aqua regia Mješavina dušične ili sumporne kiseline sa vodik-peroksidom otapa bakar izuzetno brzo. Metal napadaju čak i organske kiseline. U bazama bakar se ponaša stabilno. Kad se zagrije do crvenog usijanja, bakar reagira sa kisikom stvarajući debeli sloj sastavljen od bakar oksida. Kada se izloži fluoru i njegovim spojevima, bakar se pasivizira. Ne reagira sa (čistim) zrakom i vodom. U tečnom bakru rastvaraju se kisik i vodonik, a kada se takav tečni bakar stvrdne, gasovi se pretvaraju u vodenu paru, te mogu izazavati gasovitu poroznost u lijevanim bakarnim predmetima.
Izotopi
Poznato je 29 izotopa bakra. Stabilni su izotopi 63Cu i 65Cu, tako da se prirodni bakar sastoji od oko 69% izotopa 63Cu. Oba prirodna izotopa imaju spin 3/2. Ostali poznati izotopi bakra su radioaktivni, od kojih je 67Cu najstabilniji sa vremenom poluraspada od 61,83 sata. Otkriveno je i sedam nukearnih (metastabilnih) izomera, među kojima je najdugovječniji 68mCu sa vremenom poluraspada od 3,8 minuta. Izotopi sa masenim brojem iznad 64 raspadaju se β- raspadom, dok oni sa masenim brojem ispod 64 raspadaju se β+ raspadom. Bakar 64Cu sa vremenom poluraspada od 12,7 sati se raspada na oba načina.
Izotopi 62Cu i 64Cu imaju značajnu primjenu. 64Cu je radiokontrastno sredstvo za rendgensko snimanje a u kompleksima sa helatima može se koristiti za radioaktivnu terapiju protiv raka. 62Cu se koristi kao radioaktivni traser za tomografiju emisijom pozitrona.
Rasprostranjenost
mini|280px|lijevo|Bakar Bakar, koji se u prirodi vrlo rijetko može naći u samorodnom obliku (u elementarnom stanju), a Međunarodna mineraloška organizacija ga je priznala kao mineral i po njihovoj sistematici dodijelila mu oznaku „1.AA.05“ (po Sistematici minerala po Strunzu, 9. izdanje), u grupi elemenata, metala i međumetalnih spojeva - porodica bakra i kupalita. Po starijoj sistematici (8. izdanje po Strunzu) imao je oznaku I/A.01-10. Na engleskom govornom području koristi se Sistematika minerala po Danau, u kojoj je bakar označen sistemskim brojem „01.01.01.03“.
Bakar se kristalizira u kubičnom kristalnom sistemu, a po Mohsovoj skali ima tvrdoću 2,5 do 3. Kristali bakra se najviše javljaju u bazaltnoj lavi bilo u obliku bakarnocrvenih zrna metalnog sjaja (koji su se stvrdnuli nakon hlađenja lave) ili u obliku takozvanih dendrita. Vrlo rijetki su pronalasci bakra u kristalnoj pojavi. Bakar se javlja u paragenezi sa raznim, uglavnom sekundarnim bakarnim mineralima poput bornita, halkozina, kornvalita, kuprita, azurita i malahita, kao i tenorita, a može se javiti povezan i sa mnogim drugim mineralima poput kalcita, klinoklasa, prehnita, pumpeliita, kvarca i srebra.
U svijetu je do 2011. godine pronađeno oko 2900 mjesta gdje se mogao naći samorodni bakar. Najveća nalazišta bakra nalaze se u Čileu (Chuquicamata), Peruu, SAD-u, Rusiji, Zambiji (Copperbelt), Kanadi i Mongoliji. Rude bakra su relativno česte. Tako se bakar dobija iz halkopirita (bakarni pijesak, CuFeS2), halkozina (Cu2S), a rjeđe iz bornita (šareni bakarni pijesak, Cu5FeS4), atakamita (CuCl2 · Cu(OH)2), malahita (Cu2[(OH)2 | CO3]) i drugih ruda. Do 2010. godine bilo je poznato 636 minerala koji sadrže bakar. Na području Jugoistočne Evrope, najviše rezervi bakra nalazi se u istočnoj Srbiji, u području Bora i Majdanpeka.
Dobijanje
thumb|200px|desno|Vremenski razvoj svjetske proizvodnje bakra thumb|desno|Zemlje članice CIPEC-a Najvažniji proizvođač bakra je Čile, a slijede ga Peru i SAD. U Evropi, najveći proizvođači su Poljska, Portugal i Švedska. Najveći izvoznici bakra su bili organizirani u svjetsku organizaciju CIPEC od 1967. do 1988. godine. Članovi CIPEC su bili Čile, Peru i Papua Nova Gvineja, na čijem je ostrvu Bougainville bio najveći svjetski rudnik bakra, zbog kojeg je 1988. godine započeo i rat.
Historijski važni rudnici bakra nalazili su se na poluostrvu Keweenaw na obali Gornjeg jezera u SAD-u. Tamo se nalazilo najveće nalazište samorodnog bakra na svijetu. Eksploatacija tog bakra je počela davno prije Kolumbovog otkrića Novog Svijeta. U Njemačkoj do 1990. godine radio je rudnik u području Mansfelder Land na jugozapadu Saksonije-Anhalt, a u engleskom Cornwallu su se nalazili dosta važni rudnici bakra u 18. i 19. vijeku.
Upotreba
thumb|120px|Električni provodnik (licna) thumb|120px|Bakreni krov Drezdenskog dvorca prilikom rekonstrukcije (2007) Najmasovnija upotreba bakra je u elektroinstalacijama i općenito u inženjeringu, koristi se za izradu dijelova za precizne alate, kovanica, pribora za jelo, umjetničkih predmeta, muzičkih instrumenata i slično. Poslije srebra, bakar ima najveći specifični električni i toplotni provodnički kapacitet, čak viši od zlata. Zbog toga je njegova primjena za izradu električnih provodnika gotovo nezamjenjiva. Osim provodnika, od bakra se izrađuju i provodničke trake, integrirani prekidački sklopovi kao i dijelovi za transformatore, anodna tijela magnetrona, elektrotehničke zavojnice i mnogi drugi tehnički proizvodi.
Žice i licne od takozvanog OFC bakra ("bakra bez kisika", stepena čistoće preko 99,99%) imaju vrlo fino zrnatu kristalnu strukturu i posebno veliku otpornost na lom pri zamoru materijala. One se koriste za kablove i instalacije gdje postoje veliki mehanički zahtijevi. Za nadzemne vodove koriste se provodnici načinjeni od legure Cu i magnezija
Bakar ima veliku sposobnost odbijanja u infracrvenom dijelu spektra i zbog toga se koristi kao ogledalo u CO2 laseru. Zbog svoje dobre toplotne provodljivosti idealan je materijal za izradu toplotnih provodnika.
U zanatstvu limovi od bakra, koji su oblikovani kovanjem, su vrlo cijenjeni zbog mehkoće i lahke obrade. Često se bakreni limovi koriste za pokrivanje krovova i kupola, na koje se tokom vremena formira zelena patina koja je vrlo otporna, a sastoji se od različitih bazičnih bakar hidroksida odnosno karbonata bakra. Ona se često pogrešno opisuje kao parisko zeleno (bakar acetat), a zapravo patina štiti metal ispod sebe od daljnje korozije, tako da bakreni krovovi imaju vijek trajanja od nekoliko stotina godina.
Spojevi
Bakar (II) sulfat CuSO4 ima baktericidne osobine, a bezvodni je jaka stipsa (upija vodu). Kompleksni spojevi bakra su stabilni, ipak dosta lahko se mijenja oksidacioni broj bakra u takvim spojevima i zato se oni često koriste kao katalizatori. Vodeni rastvori soli bakra(I) imaju intezivnu zelenu, a rastvori soli bakra(II) intenzivnu plavu boju. Bakar sa kalajem, cinkom, molibdenom i drugim prelaznim metalima čini grupu rastopa koji se uopćeno nazivaju bronziti. Od njih je najpoznatiji tombak koji podsjeća na zlato i koji ima veoma dobre mehaničke osobine i otpornost na koroziju.
Cijena
Bakar je relativno skup metal. Njegova cijena je uglavnom određena na svjetskim tržištima metala i sirovina. Vodeće tržište bakra je LME (Londonska berza metala). Svjetska tržišna cijena podložna je velikim oscilacijama. Najveće oscilacije zabilježene su u posljednjih 10 godina; tako je naprimjer 2. jula 2008. godine na londonskoj berzi zabilježena cijena bakra od 8.940 američkih dolara po toni, da bi se krajem iste godine, 23. decembra, njegova cijena spustila na 2.825 US$ po toni. Nakon toga njegova cijena u naredna četiri mjeseca je ponovno porasla na 4.860 dolara po toni. Najviša cijena bakra u posljednjih 10 godina zabilježena je 14. februara 2011. godine i iznosila je 10.180 američkih dolara po toni.
NGC 2338
NGC 2338 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Jednorog. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 19. januara 1828. godine.
Bakar
Biološki značaj
desno|thumb|Taloženje bakra na [[rožnjača|rožnjači, kao simptom Wilsonove bolesti]] Bakar je otrovan za mnoge mikroorganizme već u vrlo malehnim koncentracijama, dok na sisare ne utiče. Pošto se danas bakar, između ostalog, koristi za završetke vodovodnih cijevi (bilo kao metal ili kao sastojak neke legure), dospijeva u vodu za piće. U mnogim zemljama EU i svijeta propisana je najveća dozvoljena količina bakra od 2 mg/l koju može sadržavati voda za piće. Zbog svojih baktericidnih osobina, bakar je industrijski testiran za primjenu u bolničkim sobama za oblaganje predmeta koje bolesnici često dodiruju (poput kvake na vratima i slično) čime bi se smanjila mogućnost prenošenja mikroorganizama sa zaraženih bolesnika ili nakupljanje gljivica na njima. U poređenju sa mnogim drugim teškim metalima, bakar je relativno slabo otrovan za više organizme. Tako naprimjer čovjek može dnevno uzeti oko 0,04 grama bakra bez ikakvih posljedica za zdravlje. U slobodnom obliku, nevezanom za bjelančevine, bakar djeluje antibakterijski; kao i kod srebra primijećen je oligodinamički efekat, zbog čega naprimjer rezano cvijeće u koje stoji u bakrenoj posudi ili u čiju je vodu stavljena bakrena kovanica, puno sporije uvene.
NGC 2338
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bakar
Biološki značaj
Njegovo otrovno djelovanje nastaje kada se ioni bakra spajaju na tiolsku grupu na bjelančevinama i peroksidiraju masti u ćelijskoj membrani što dovodi do stvaranja slobodnih radikala, koji dalje oštećuju DNK i ćelijsku membranu. Kod čovjeka to se može desiti u slučaju Wilsonove bolesti koja se javlja zbog akumuliranja bakra u organima. Legure bakra sa udjelom bakra od najmanje 60% također ispoljavaju otrovno djelovanje prema norovirusima.
Kod većine višećelijskih organizama bakar je sastavni dio mnogih enzima (metalonezima) te je stoga neophodan za život (mikroelement). Bakar je i sastavni dio plavog hemocijanina, koji kod mehkušaca i zglavkara služi kao krvni pigment zadužen za transport kisika u organizmu. Dnevne potrebe za bakrom odraslog čovjeka iznose od 1 do 1,5 mg. U ljudskom tijelu bakar se najvećim dijelom skladišti u jetri.
Bakra ima u čokoladi, žitaricama, voću, orasima, lješnjacima i životinjskoj jetri. Nedostatak bakra kod čovjeka se javlja vrlo rijetko, najviše kod novorođenčadi, kod dugotrajnih dijareja, kod neuhranjenih osoba zbog bolesti kao što su Crohnova bolest ili mukovicidoza. Uzimanje prevelikih doza cinka, željeza ili molibdena, također može dovesti do smanjenja količine bakra u tijelu. Menkesov sindrom je rijetka urođena bolest koja se manifestira poremećajem razmjene bakra u organizmu. Nedostatak bakra može da prouzrokuje i malokrvnost, jer nedovoljna količina bakra izaziva lošije "upijanje" željeza i smanjenje broja krvnih zrnaca. Pretpostavlja se da osim toga nedostatak bakra izaziva poremećaje u radu srca i usporava rad nervnog sistema (naprimjer slaba koncentracija). Nedostatak bakra također smanjuje i količinu bijelih krvnih zrnaca, a samim tim i otpornost organizma na bolesti.
Vanjski linkovi
🇵🇸
Melanin
Melanin (grč. μέλας - mèlas = crno, tamno) je široko upotrebljavani termin za jednu od grupa prirodnih pigmenata. Proizvodi se oksidacijom aminokiseline tirozina putem polimerizacije, u specijaliziranoj grupi ćelija poznatih kao melanociti. Sadržan je u velikom broju biljnih i životinjskih vrsta, kao i kod čovjeka. Kod životinja i čovjeka melanin se stvara u ćelijama melanocitima u koži, očima, kosi te stoga utiče na boju ovih tkiva. Postoje tri osnovna tipa melanina: Pri čemu je najčešći tip je eumelanin. Proizvodi se u „crnoj“ i „smeđoj“ varijanti. Feomelanin je cistein, a sadrži crveno-smeđe polimere benzotiazina i u velikoj mjeri je odgovoran za crvenu kosu i pjege. Neuromelanin se nalazi mozgu, a njegova funkcija je nejasna. U koži, proizvodnju melanina (melanogenezu) pokreće izlaganje UV zračenju, koje uzrokuje da koža vidno potamni. Melanin je efikasan apsorber svjetlosti, jer je pigment rasipa preko 99,9% od apsorbiranog UV zračenja. Zbog ove sposobnosti, smatra se da melanin štiti ćelije kože od oštećenja DNK, smanjujući rizik od raka kože. Osim toga, iako je izlaganje UV zračenju je povezano s povećanim rizikom od malignog melanoma, proučavana raka melanocita su pokazala nižu stopu raka kože kod osoba s koncentraniranijim melaninom, odnosno tamnijim tonom kože. Ipak, odnos između pigmentacije kože i fotozaštite još uvijek nije razjašnjen.
Čovjek
Kod ljudi, melanin je primarna odrednica boje kože, očiju, kose] ikanala unutrašnjeg [[uho|uha. Od unutrašnjih tkiva nalazi se u mozgu i moždanom stablu (substantia nigra, locus coeruleus, zona reticularis) i srži nadbubrežne žlijezde.
Melanin u koži proizvede melanociti koji se nalaze u baznom sloju (stratum germinativum) pokožice. Iako, općenito, ljudska bića posjeduju slične koncentracije melanocita u koži, melanociti nekih osoba, osobito iz nekih etničkih grupa češće ili rjeđe izražavaju pa neki i ljudi imaju vrlo malo ili nimalo melanina u njihovim tiijelima (albinizam). Pošto je melanin agregat manjih molekulskih komponenti, postoji mnogo različitih vrsta melanina s različitim proporcijama i različitim obrascima spajanja njihovih komponenti. Mada se i feomelanin i eumelanin se nalaze se u ljudskoj koži i kosi, eumelanin je najzastupljeniji ljudski melanin.
Eumelanin
Dugo se misli da eumelaninske polimere čine brojni umreženi polimeri 5,6-dihidroksi indol (5,6-dihidroksi-indol (DHI) i 5,6-dihidroksi-indol-2 – karboksilnih kiselina (DHICA) polimera. Poznata su dva tipa: crna i smeđa. Crni melanin je tamniji od smeđe. Mala količina crnog eumelanina, u nedostatku drugih pigmenata, karakterizira sivu kosu. Mala količina smeđeg eumelanina, u nedostatku drugih pigmenata, uzrokuje plavu (blond) boku kose.
Feomelanin
Feomelanin daje ružičaste do crvene nijanse pa se u posebno velikim količinama nalazi u crvenoj kosi. Feomelanin je posebno koncentriran u usnama, bradavicama, glaviću penisa i vagini. U hemijskim terminima, feomelanin se razlikuje od eumelanina u tome što su u njegovu oligomernu strukturu ugrađeni benzotiazin i benzothiazol umjesto DHI i DHICA, kada je prisutna aminokiselina L-cysteine.
Neuromelanin
Neuromelanin (NM) je tamni polimerni pigment koga proizvode specifični kateholaminergični neuroni u mozgu ili u gornjoj vokalnom traci ili gornjoj glasnici. Ljudi imaju najviše neuromelanina, dok je njegova količina kod ostalih primata manja, a potpuno je odsutan kod drugih vrsta. Međutim, njegova biološka funkcija ostaje nepoznata, iako je dokazano da se ljudski neuromelanin efikasno veže za tranzicijske metale, kao što su željezo i ostale potencijalno toksične molekule. Dakle, može igrati ključnu ulogu u apoptozama koje su i povezane sa Parkinsonovom bolešću.
Ostali organizmi
Melanini imaju vrlo različite uloge i funkcije u različitim organizmima. Oblik melanina su i tinte mnogih glavonožaca, koje služe za odbranu od predatora. Melanini također štite mikroorganizme, kao što su bakterije i gljivice, od stresova koji uzrokuju oštećenja ćelija, pod uticajem UV zračenja i reaktivnih vrsta kisika. Melanin štiti i od oštećenja od visokih temperatura, hemijskih agenasa (kao što su teški metali i oksidujući agensi), ite od biohemijskih uticaja (kao što je odbrana domaćina protiv invazije mikroba). Prema tome, u mnogim patogenim mikrobima (na primjer, kod gljivice Cryptococcus neoformans) izgleda da melanini igraju važnu ulogu u virulenciji i patogenosti, nakon imunog odgovora svojih domaćina. Za nekoliko minuta nakon infekcije, tokom formiranja kapsule u mikrob se oovije melaninom (melanizacija). Misli se da tokom formiranja ove kapsule, kao nusproizvode, stvaraju slobodne radikale, koji ubijaju. Neke vrste gljivica, pod nazivom "radiotrofne gljive", čini se da bi mogle koristiti melanin kao fotosintetski pigment koji im omogućuje da uhvate gama zrake. i koriste energiju za svoj rast.
Melanin je značajan kod sisarskih vrsta. Crno perje ptica potiče od melanina. Sadrži ga mnogo više nego bijelo perje ili ono koje sadrži druge pigmente kao što su karoteni.
Ptičje oko je specijalizirani organ, bogat krvnim sudovima. Pecten oculi je također izuzetno bogat melaninom, za koji se misli da ima ulogu u apsorpciji svjetlosti na optičkom disku, a koristi ga za zagrijavanje oka. To opet može stimulirati oslobađanje hranjivih tvari iz pecten oculi do retine, preko staklastog tijela. U pigmentnom epitelu mrežnjače prisustne su velike količine melaninskih granula, što na njoj može minimizirati povratni lom svjetlosti.
Kod nekih miševa, melanin je nešto drugačije prirode. Na primjer, u Agouti miša, pojavljuje smeđa dlaka, zbog naizmjenične proizvodnje crnog eumelanina i žute varijante feomelanina. Dlake su zapravo povezanio crne i žute, a neto efekt je smeđa boja većine miševa. Neke genetičke nepravilnosti mogu proizvesti bilo potpuno crno ili potpuno žute miševe. thumb|right|Hemijska struktura indol-5,6-kvinona
Melanine proizvode i biljke, kod kojih se se ponekad nazivaju katehol melanini jer oni mogu dati katehol na alkalne fuzije. To se često vidi u enzimskom posmeđivanju voća, kao što su banane. Biosinteze uključuje oksidaciju indol-5,6-kinona putem tirozinaze (polifenol oksidaze)] od tirozina i kateholamina vodie do formiranja katehol melanina. Unatoč tome, mnoge biljke sadrže komponente koje inhibiraju proizvodnju melanina.
Želudac
mini|270p|Jednjak, želudac i dvanaesnik (tanko crijevo) u [[Ljudska probava|ljudskom probavnom sistemu, položaj želuca u tijelu.]]
Želudac (lat.Ventriculus S. Gaster) je organ koji služi za probavu hrane.
Izgled i građa
Nalik je na vrećicu u probavnoj cijevi, kapaciteta oko 1200-1500 cm3. Dužina želuca je oko 25 cm, a širina iznosi 10-20 cm. Sastoji se iz dva dijela:
Zid želuca se sastoji iz tri sloja:
Varenje
On stvara želučane tekućine koje razgrađuju hranu i pretvaraju je u kašastu smjesu. Želučani sokovi su enzim pepsin, hlorovodična kiselina i sluz. Nakon probave u želucu, hrana putuje u duodenum.
Deutschlandlied
Das Lied der Deutschen (Pjesma Njemaca) jest državna himna Njemačke. Ova nacionalna himna je imala ironičnu historiju. Riječi je napisao nacionalista i republikanac August Heinrich Hoffmann von Fallersleben 26. augusta 1841. na ostrvu Helgolandu (u to vrijeme britanski posjed). Muziku je komponovao Joseph Haydn. Prvobitno je muzika bila komponovana za himnu Austrije na tekst pjesme "Bog čuva cara Franza" (Gott erhalte Franz den Kaiser).