cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FIFPro
Historija
Prvobitno je utvrđeno da bi kongres bio održan svake četiri godine najmanje - prije Svjetskog prvenstva. Kongres je morao da podrži utvrđen kurs i sa dvotrećinskom većinom glasova. Kongres je i dalje najvažniji organ FIFPro do danas. Uskoro se pokazalo da je potrebno organizirati kongres godišnje, a ne ograničiti ovo na svake četiri godine. U međuvremenu su održani mnogi kongresi, na primer 1978. godine u Madridu i 1979. godine u Atini i Veneciji. Osamdesetih i devedesetih održani su mnogi nezaboravni kongresi u gotovo svim velikim evropskim gradovima, kao što su Pariz, Atena, Milano, Mančester, Zürich, Gent, Lisabon, Edinburg, Kopenhagen, Tel Aviv, Rim, Johanesburg, Barselona, ​​Santjago i Budimpešta. Poslednji kongres bio je u Kuala Lumpuru, Malezija, u novembru 2010. godine.
Ciljevi FIFPro-a također znače da se FIFA ne koristi samo kao govornik. Posebno UEFA, ali i Evropski parlament i Evropska komisija su izgledali kao važne tačke pristupa. Nacionalne federacije su također počele da postaju svjesnije da je, pored udruženja nacionalnih igrača, također igrao ulogu međunarodnog sindikata FIFPro.
Posljednjih godina, FIFPro je porastao iz evropske organizacije u globalnu mrežu. FIFPro je učinio mnogo da podrži zemlje na drugim kontinentima - Aziji / Oceaniji, Africi i Južnoj Americi - u svojim naporima za uspostavljanje udruženja igrača. FIFPro je u oktobru 2012. godine dočekala udruženja nogometaša Hrvatske, Češke, Crne Gore i Ukrajine kao najnovije članove.
FIFPro je 2013. godine pokrenuo pravni izazov protiv sistema prijenosa. Predsjednik FIFPro-a Phillipe Piat rekao je da "sistem prijenosa ne uspijeva 99% igrača širom svijeta, ne uspijeva da igra nogomet kao industriju i da ne uspije na najomiljenijoj igri u svijetu". Prema riječima evropskog predsednika FIFPro-a Bobby Barnes-a, 28% novca od naknade za transfer se isplaćuje agentima, a mnogi igrači nisu plaćeni na vrijeme ili uopšte. On tvrdi da ovo dovodi do toga da su ovi igrači "ranjivi meta kriminalnih sindikata, koji podstiču fiksiranje mečeva i ugrožavaju samu postojanje vjerodostojnih nogometnih takmičenja". Pisanje BBC-a, Matt Slater je rekao da "profesionalni nogometaši ne uživaju u istoj slobodi kao skoro svaki drugi radnik EU", te da "igrači gledaju u američki sport i pitaju se zašto su njihove karijere još uvijek ograničene naknadama za transfer i troškovima kompenzacije ". Barns tvrdi da "sistem podstiče špekulativne, neodržive, nemoralne i nelegalne investicione modele kao što su vlasništvo nad igračima".
Trenutni odbor
FIFPro odbor sastoji se od jedanaest članova, uključujući predsjednika Philippe Piat, za termin 2013-2017. On je bio predsjednik od FIFPro kongresa u Ljubljani, u oktobru 2013. godine.
Članovi odbora su:
U 1998. godini, po prvi put u historiji, generalni sekretar izabran je za Generalnu skupštinu FIFPro-a.
Članovi
Osnovan 15. Decembra 1965. godine, FIFPro trenutno ima 68 punopravnih članova, 4 člana kandidata i 1 član promatrača. Nakon prelaska na viši nivo, novim članovi potpisuju sporazum pripadnosti koji promoviše lojalnost, integritet i poštenje, kao i načela dobrog upravljanja, uključujući otvorene i transparentne komunikacije, demokratskih procesa, kontrole i ravnoteže, solidarnosti i društvene odgovornosti.
Nagrade
mini|328x328piksel|[[Cristiano Ronaldo i Lionel Messi imaju najviše pojavljivanja u FIFPro-u (12).]] Svake godine od 2005. FIFPro je pozvala sve najbolje profesionalne nogometaše na svijetu da sastavi najbolji tim godine, pod nazivom FIFPro Najboljih XI (en. FIFPro World XI). Od Svakog igrača je zatraženo da izabere jednog golmana, četiri odbrambeni igrača, tri vezni igrača i tri napadača.
Svake godine u septembru, približno 45.000 glasačkih listića se šalju profesionalnim nogometnim savezima koje su članovi FIFPro-a ili članovi kandidata, od kojih se zatim traži da se obrasci distribuiraju među svim profesionalnim nogometašima u njihovim zemljama. U oktobru se vraćaju u sjedište FIFPro-a. Krajem novembra, FIFPro i FIFA zajedno objavljuju listu sa 55 igrača, koja se sastoji od 5 golmana, 20 odbrambeni igrača, 15 vezni igrača i 15 napadača. U januaru se broj glasova prebroji, a FIFA FIFPro Najboljih XI otkrivaju na ceremoniji u Zürich u Švicarskoj.
Od 2005. do 2008. godine FIFPro je od nogometaša tražio da odaberu FIFPro igrača godine. Od 2009. godine, izbori za FIFPro igrača godine su se spojili sa FIFA svjetskim igračem godine, a 2010. u kombinaciji sa Zlatnom loptom France Footballa čine jednu nagradu, FIFA Ballon d'Or.
Nažalost od 2016. godine France Football i FIFA odlučili su da ukinu FIFA Ballon d'Or i da svako svoju nagradu dodjeljuje zasebno.
FIFPro je 2014. godine pokrenula ženski nogometni komitet. U februaru 2016. godine pokrenuta je FIFPro Najboljih XI (Žene). Igrači iz 33 različite nacionalnosti u preko 20 zemalja učestvovali su u glasanju za jednog golmana, četiri odbrambeni igrača, tri vezna igrača i tri napadača.
Osvajači
Igrači sa podebljanim imenom su osvojili nagradu za FIFA igrača godine (en.: FIFA World Player of the Year) (2005-2009, 2016-danas) ili FIFA Ballon d'Or (2010-2015) te odgovarajuće godine.
Najviše pojavljivanja po igraču
Godine koje su podebljane predstavljaju igrače koji su osvojili nagradu za FIFA igrača godine (en.: FIFA World Player of the Year) (2005-2009, 2016-danas) ili FIFA Ballon d'Or (2010-2015) te odgovarajuće godine.
Najviše pojavljivanja po klubu
Igrači sa imenom u kurzivu su napravili nastupa sa više klubova, a nastupi su odvojeni u skladu sa timom.
Transdukcija signala
thumb|upright=2.5|right|Pregled puteva transdukcije signala Transdukcija signala, prijenos signal ili signalizirajuća kaskada – u biologiji − je mehanizam kojim se konvertiraju mehanički/hemijski ćelijski stimulusi u specifični ćelijski odgovor. Prijenos signala započinje sa receptorskim signalom, i završava se sa promenom čelijske funkcije.
Transmembranski receptori premoštavaju ćelijsku membranu, i izlažu dio receptora izvan i dio unutar ćelije. Hemijski signal se vežee za vanjski dio receptora, mijenjajući njegov oblik i prenoseći drugi signal unutar ćelije. Neki hemijski glasnici, kao što je testosteron, mogu prolaziti kroz ćelijsku membranu i da se direktno vežu za receptore u citoplazmi ili jedru.
FIFPro
Najviše pojavljivanja po klubu
Igračice sa imenom u kurzivu su napravili nastupa sa više klubova, a nastupi su odvojeni u skladu sa timom.
Transdukcija signala
U pojedinim signalnim putevima postoji kaskada signala u ćeliji. Sa svakim korakom kaskade, signal može biti pojačan, tako da inicijalno slabisignal može izazvati veliki odgovor. Konačno, signal uzrokuje ćelijsku promjenu, u ekspresiji DNK u jedru ili u aktivnosti enzima u citoplazmi.
FIFPro
FIFPro igrač godine (2005 - 2008)
FIFPro je dodjeljivala ove nagrade između 2005. - 2008. U 2009. godini spojila se sa FIFA-nom nagradom za igrača godine (en.: FIFA World Player of the Year) koju je naslijedio od strane FIFA Ballon d'Or-a 2010. godine.
Transdukcija signala
Ovi procesi mogu se odvijati u toku nekoliko milisekundi (za ionski fluks), minuta (za proteinski i lipid-posredovanu kinaznu kaskadu), sati, ili dana (za ekspresiju gena).
FIFPro
FIFPro mladi igrač godine (2005 - 2008)
FIFPro je dodjeljivala ove nagrade između 2005-2008, nakon čega je prekinuto.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Slatina)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Grad Slatina je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 156 km2 imao 13.686 stanovnika, što predstavlja 16,13%od ukupnog broja stanovnika Virovitičko-podravska županije, odnosno 0,32% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Slatini je 88 stanovnika/km2.
Zgornji Hotič
mini|280px|Zgornji Hotič, rimokatolička crkva "Sv. Helena" Zgornji Hotič je naseljeno mjesto u sastavu općine Litija, regija Zasavska, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zgornji Hotič je imao 252 stanovnika.
Plodršnica
Plodršnica je naseljeno mjesto u sastavu općine Šentilj, regija Podravska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Pesnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Plodršnica je imala 124 stanovnika.
Površinski ćelijski receptor
Površinski ćelijski receptori (membranski receptori, transmembrannski receptori) su receptori koji su ugrađeni u plazmamembranu ćelija. Djeluju u ćelijskoj signalizaciji primanjem (vezanjem za) vanćelijske molekule. To su specijalizirani integralni membranski proteini, koji omogućavaju komunikaciju između ćelije i vanćelijskog prostora. Vanćelijske molekule mogu biti hormoni, neurotransmiteri, citokini, faktori rasta, molekula ćelijske adhezije ili hranjivi sastojak; oni reagiraju s receptorima tako da izazovu promjene u metabolizmu i aktivnosti ćelije. U procesu transdukcije signala, ligand utiče na kaskadnu hemijsku promenu kroz ćelijsku membranu.
Struktura i mehanizam
Mnogi membranski receptori su transmembranski proteini. Postoje razni tipovi, uključujući glikoproteine i lipoproteine. Poznate su stotine različitih receptora, a mnogi još trebaju biti proučeni. Transmembranski receptori se obično klasificiraju na osnovu njihove tercijarne (trodimenzijske) strukturre. Ako je trodimenzijska struktura nepoznata, mogu se klasificirati na osnovu membranske tipologije. U najjednostavnijim receptorima, polipeptidni lanci jednom prelaze lipidni dvosloj, dok drugi, poput G-protein spregnutog receptora, prelaze sedam puta. Svaka ćelijska membrana može imati nekoliko tipova membranskih receptora, sa različitim površinskim rasporedom. Pojedinačni receptori mogu se različito rasporediti na različitim položajima membrane, ovisno o tipu membrane i ćelijskoj funkciji. Receptori su često okupljeni na površini membrane, umjesto da budu ravnomjerno raspoređeni.
Dva su modela predložena da objasne mehanizam djelovanja transmembranskih receptora.
ATP Rotterdam
ATP Rotterdam (službeno ime ABN AMRO World Tennis Tournament) profesionalni je teniski turnir koji se svake godine održava u dvorani Ahoy Rotterdam na tvrdoj podlozi, obično u drugoj sedmici februara. Spada u kategoriju ATP 500 (pobjednik dobija 500 bodova na ATP-listi).
Historija
Prvo izdanje održano je u novembru 1972, a pobjednik je bio Arthur Ashe. Sljedeće godine turnira nije bilo jer je termin održavanja prebačen u mart. Ovaj turnir prvobitno je bio dio serije World Championship Tennis, a 1978. postao je član serije Grand Prix. Od 1990. se u okviru je ATP Toura.
Finale 1984. između Ivana Lendla i Jimmyja Connorsa prekinuto je u drugom setu pri rezultatu 6–0, 1–0 za Lendla zbog dojave o postavljenoj bombi; meč nije završen jer Lendl nije bio spreman nastaviti igrati.
Od 2004. direktor turnira je Richard Krajicek, bivši nizozemski teniser i osvajač Wimbledona 1996.
Godine 2012. turnir je zabilježio rekordnu posjećenost od 115.894 gledalaca.
Račice
Hrvatska:
ATP Rotterdam
Pojedinačno
mini|desno|275px|[[Arthur Ashe (fotografija s turnira u Rotterdamu 1975) dijeli rekord s najviše pojedinačnih titula (1972, 1975–1976).]]
Parovi
mini|desno|150px|[[Anders Järryd prvi je došao do četiri titule u parovima u Rotterdamu (1987, 1991, 1993, 1995).]] mini|desno|150px|[[Nenad Zimonjić igrao je u pet uzastopnih finala u Rotterdamu (2009–2013), osvojivši titulu četiri puta (2009–2010, 2012–2013).]] †
Račice
Slovenija:
La Liga 2003/2004.
La Liga 2003/2004. je bila 73. sezona nogometnog nacionalnog prvenstva Španije. Sezona je počela 30. augusta 2003. a završila 23. maja 2004. U sezoni je učestvovalo 20 ekipa. Nakon završenog prvenstva Valencia je šesti put u svojoj historiji osvojila prvenstvo sa pet poena više od drugoplasirane Barcelone. Real Valladolid, Celta de Vigo i Real Murcia su na kraju sezone ispali iz lige. U cjelokupnoj sezoni je ukupno odigrano 380 utakmica te postignuto 1.015 golova što je iznosilo 2.67 datih golova po utakmici. Najefikasnija ekipa lige je bio Real Madrid. Ronaldo, nogometaš Real Madrida je bio najbolji strijelac lige sa 24 postignuta gola.
Lista strijelaca
thumb|desno|300px| [[Ronaldo Luís Nazário de Lima|Ronaldo, najbolji strijelac lige sa 24 postignuta gola. ]]
Bjelogorci (Pale, RS)
Bjelogorci su naseljeno mjesto u općini Pale, Bosna i Hercegovina.
IC 3683
IC 3683 (također poznat kao PGC 1637726) je spiralna galaksija i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 27. januara 1904. godine.
Jönköpings Södra IF
Jönköpings Södra IF je profesionalni nogometni klub iz Jönköpinga, Švedska. Takmiči se u ligi Allsvenskan, najvišem rangu nogometa u Švedskoj.
Klub je osnovan 1922. godine. Naredne godine je odigrao prvu utakmicu. Pet godina kasnije počinje se takmičiti u ligi. U sezoni 1949-50. osvaja drugo mjesto u Allsvenskan. 2016. godine postaje pravak Superettan lige. Tradicionalne boje kluba su žuta i zelena. Domaće utakmice igra na stadionu Stadsparksvallen.
Počenik
Počenik je naseljeno mjesto u sastavu općine Pesnica, regija Podravska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Pesnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Počenik je imao 108 stanovnika.
Prodani
Prodani (ital. Prodani di Pinguente) su naseljeno mjesto u sastavu grada Buzeta, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Buzet. Na popisu 2021. godine povećano pripajanjem naselja Podkuk koje je ukinuto.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Prodani su imali 71 stanovnika.
Napomena: ''U 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Podkuk. U 1857. i 1869. sadrži podatke za naselje Peničići. Na popisu 2021. povećano pripajanjem naselja Podkuk koje je ukinuto.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Prodani je imalo 88 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Amilin
Sinteza
ProIAPP sastoji se od 67 aminokiselina koji prat signalni peptid od 22 aminokiseline, koji se brzo odvaja nakon translacije kodirajuće sekvence od 89 aminokiselina. Ljudska sekvenca (od N– do C-kraja) je: (MGILKLQVFLIVLSVALNHLKA) TPIESHQVEKR^ KCNTATCATQRLANFLVHSSNNFGAILSSTNVGSNTYG^KR^ NAVEVLKREPLNYLPL. Signalni peptid uklanja se tokom translacije proteina i transporta u endoplazmatski retikulum. U endoplazmatskom retikulumu, nastaje disulfidna veza između cisteinskih ostataka brojeva 2 i 7. Kasnije na sekretornom putu, prekursor prolazi kroz dodatnu proteoliza wproteolizu i posttranslacijsku modifikaciju (označenu sa ^). Sa N-kraja molekule u nastajanju, enzim proprotein-konvertaza 2 (PC2), uklanja 11 aminokiselina, dok se sa C-kraja molekule proIAPP uklanja 16, enzimom   proprotein-konvertaza 1/3 (PC1 / 3). Na C-kraju, karboksipeptidaza E zatim uklanja terminalne ostatke lizina i arginina. Krajnja glicinska aminokiselina, koja je rezultat ovog cijepanja omogućava enzimu peptidilglicin alfa-amidirajuća monooksigenaza (PAM) da doda aminsku grupu. Nakon toga je završena transformacija proteina prekursora proIAPP u biološki aktivan IAPP (IAPP sekvenca: KCNTATCATQRLANFLVHSSNNFGAILSSTNVGSNTY).
Regulacija
Ukoliko β-ćelije pankreasa proizvode i IAPP i insulin, oštećena funkcija β-ćelija (zbog lipotoksičnosti i glukotoksičnosti) uticat će na proizvodnju i oslobađanje i insulina i IAPP.
Insulin i IAPP reguliraju slični faktori, jer imaju zajednički regulatorni promotorski motiv. IAPP promotor se također aktivira podražajima koji ne utiču na insulin, kso što su faktor nekroze tumora alfa i masne kiseline. i masne kiseline. Jedna od glavnih karakteristika bolesti dijabetes tip 2 je inzulinska rezistencija. Ovo je stanje u kojem tijelo nije u stanju učinkovito koristiti inzulin, što rezultira njegovom povećanom proizvodnjom; s obzirom da su proinsulin i proIAPP kosekretorni, to rezultira povećanjem proizvodnje i proIAPP. Iako se malo zna o regulaciji IAPP, njegova veza s insulinom ukazuje da regulatorni mehanizmi koji utiču na insulin i na IAPP. Stoga razine glukoze u krvi imaju važnu ulogu u regulaciji sinteze proIAPP.
Funkcija
Amilin funkcionira kao dio endokrinog djelovanja gušterače i doprinosi kontroli glikemije. Peptid se izlučuje iz ostrvaca (insula) gušterače u cirkulaciju krvi, a peptidaza ga uklanjaju u bubrezima. Nema ga u urinu. Amilinova metabolička funkcija dobro je okarakterizirana kao inhibitor pojave hranjivih, posebno glukoze, u plazmi. . Stoga funkcionira kao sinergistički partner insulina, s kojim se kosekretira iz beta ćelija gušterače, kao odgovor na obroke hrane. Ukupni efekat je usporavanje pojave (Ra) glukoze u krvi nakon jela; to se postiže koordiniranim usporavanjem pražnjenja želuca, inhibicijom probavne sekrecije (želučana kiselina, enzimi gušterače i izbacivanjem žuči] i rezultirajućim smanjenjem unosa hrane. Pojava nove glukoze u krvi smanjuje se inhibicijom lučenja glukoneogenog hormona glukagona. Te radnje, koje se uglavnom provode putem glukozno osjetljivog dijela moždanog stabla, područje postrema, mogu pretjerati tokom hipoglikemije. Zajedno smanjuju ukupnu potražnju za insulinom.
Amilin također djeluje u metabolizmu kostiju, zajedno sa srodnim peptidima, kalcitoninom i genom kalcitonin-vezanim peptidom. Amilin nokautiranih glodara nema normalno smanjenje apetita nakon konzumacije hrane. Budući da je amidirani peptid, kao i mnogi neuropeptidi, vjeruje se da je odgovoran za učinak na apetit.
Struktura
Ljudski oblik IAPP ima aminokiselinsku sekvencu KCNTATCATQRLANFLVHSSNNFGAILSSTNVGSNTY, sa disulfidnim mostom između ostataka cisteina 2 i 7. Za punu biološku aktivnost amilina, neophodni su i amidirani C-kraj i disulfidni most. IAPP je sposoban stvoriti amiloidne fibrile in vitro. Unutar reakcije fibrilizacije rane, prefibrilarne strukture izuzetno su toksične za kulture beta-ćelija i insulama. Čini se da kasnija vlaknasta struktura amiloida ima i citotoksični učinak na ćelijske kulture. Studije su pokazale da su fibrili krajnji proizvod, a ne nužno najotrovniji oblik amiloidnih proteina/peptida uopće. Peptid koji ne stvara fibril (1–19 ostataka humanog amilina) je toksičan, kai i peptidi pune dužine, ali odgovarajući segment aminina pacova nije. NMR spektroskopijom čvrstog stanja, takođe je pokazano da je fragment 20-29 membrana fragmenata ljudskog amilina. .  It was also demonstrated by solid-state NMR spectroscopy that the fragment 20-29 of the human-amylin fragments membranes. Pacovii i miševi imaju šest zamjena (od kojih su tri zamjene prolina na pozicijama 25, 28 i 29), za koje se vjeruje da sprečavaju stvaranje amiloidnih fibrila, iako nije potpuno vidljivo po njegovoj sklonosti stvaranju amiloidnih vlakana in vitro. IAPP pacova nije toksičan za beta-ćelije, kada je preeksprimiran kod transgenih glodara.
Historija
IAPP su samostalno identifikovale dvije grupe, kao glavne komponente dijabetes-povezanih otočića amiloidnih depozita 1987.
Razlika u nomenklaturi je uglavnom geografska; evropski istraživači preferiraju oznaku IAPP, dok američki više vole amilin. Neki istraživači obeshrabruju upotrebu "amilina" s obrazloženjem da se on može zamijeniti s istoimenom farmaceutskom kompanijom.
Klinički značaj
ProIAPP je povezan sa dijabetesom tipa 2 i gubitkom otočićnih β-ćelija. Formiranje amiloidnih insula, pokrenuto agregacijom proIAPP-a, može doprinijeti ovom progresivnom gubitku β-ćelija otočića. Smatra se da proIAPP formira prve granule koje omogućavaju da se IAPP agregira i formira amiloid, što može dovesti do apoptoze β-ćelija izazvane amiloidom. IAPP se zajedno liči s insulinom. Rezistencija na insulin kod dijabetesa tipa 2 stvara veću potražnju za proizvodnjom insulina što rezultira lučenjem proinsulina. ProIAPP se izlučuje istovremeno, međutim, enzimi koji pretvaraju ove prekursornr molekule u insulin, odnosno IAPP, nisu u stanju pratiti visoki nivo sekrecije, što u konačnici dovodi do akumulacije proIAPP-a. Konkretno, oštećena obrada proIAPP-a, koja se događa na mjestu cijepanja N-kraja, ključni je faktor u pokretanju sinteze amiloida. Post-translacijska modifikacija proIAPP-a događa se i na karboksi kraju i na amino-kraju, alo prerada amino terminala događa se kasnije u sekrecijskom putu. To bi mogao biti jedan od razloga zašto je podložniji oštećenom procesu u uvjetima u kojima je sekrecija vrlo potrebna. Dakle, stanja dijabetesa tipa 2 – visoke koncentracije glukoze i povećana sekretorna potražnja za insulinom i IAPP – može dovesti do oštećenja obrade N-krajeva proIAPP. Neobrađeni proIAPP tada može poslužiti kao nukleus na kojem se IAPP može akumulirati i formirati amiloid. Amiloidna formacija može biti glavni posrednik apoptoze ili programirane ćelijske smrti u β-ćelijama otočića. U početku se proIAPP agregira u sekretornim vezikulama unutar ćelije. ProIAPP djeluje kao sjeme, sakupljajući sazreli IAPP unutar vezikula, stvarajući unutarćelijski amiloid. Kada se vezikule otpuste, amiloid raste dok sakuplja još više vanćelijskog IAPP-a. Sveukupni efekat je kaskada apoptoze, pokrenuta prilivom iona u β-ćelije. thumb|250px|Opća shema tvorbe tipova amiloida Ukratko, oštećena obrada N-krajeva proIAPP važan je faktor koji inicira stvaranje amiloida i smrt β-ćelija. Ove amiloidne naslage su patološki znaci gušterače kod dijabetesa tipa 2. Međutim, još uvijek je nejasno da li je stvaranje amiloida uključeno u dijabetes tipa 2 ili je samo posljedica. Ipak, jasno je da stvaranje amiloida smanjuje rad β-ćelija kod pacijenata s dijabetesom tipa 2. To sugerira da popravljanje obrade proIAPP može pomoći u sprečavanju smrti β-ćelija, nudeći nadu kao potencijalni terapijski pristup za liječenje dijabetesa tipa 2. Amiloidne naslage koje potiču iz otočićnog amiloidnog polipeptida (IAPP ili amilin) obično se nalaze kod gušteračinih otočića pacijenata koji pate od oblika šećerne bolesti dijabetes melitus tip 2 ili imaju karcinom insulinom. Iako je povezanost amilina sa razvojem dijabetesa tipa 2 poznata već neko vrijeme,, teže je utvrditi njegovu izravnu ulogu kao uzroka. Nedavni rezultati sugeriraju da aminlin, poput srodnog beta-amiloida (abeta) povezanog sa Alzheimerovom olešću, može inducirati smrt apoptotske ćelije u inzulin-proizvodećim beta ćelijama, efekat koji može biti bitan za razvoj dijabetesa tipa 2.
Studija iz 2008. godine izvijestila je o sinergijskom efektu gubitka težine s leptinom i istovremenom primjenom amilina kod gojaznih pacova, izazvanog hranom, vraćanjem hipotalamiuse osjetljivosti na leptin. Međutim, u kliničkim ispitivanjima, studija je zaustavljena u fazi 2, 2011.,  kada je problem koji uključuje aktivnost antitijela mogao neutralizirati učinak gubitka težine metreleptina kod dva pacijenta koji su uzimali lijek u prethodno završenoj kliničkoj studiji. Studija je kombinirala metreleptin, verziju ljudskog hormona leptina i pramlintida, koji je aminlinov lijek za Symlinov dijabetes, u terapiju gojaznosti. Konačno, nedavna studija proteomike, pokazala je da ljudski amilin dijeli zajedničke ciljeve toksičnosti sa beta-amiloidom (abeta), pružajući dokaze da dijabetes tipa 2 i Alzheimerova bolest dijele uobičajene mehanizme toksičnosti.
Farmakologija
Sintetski analog ljudskog amilina sa zamjenama prolina na pozicijama 25, 26 i 29, ili pramlintida (zaštitno ime Symlin), odobren je 2005. za upotrebu odraslih pacijenata i sa dijabetes melitus tip 1 i dijabetes melitus tip 2. Insulin i pramlintid, injektirani odvojeno, ali oba prije obroka, djeluju zajedno, kako bi kontrolirali izliv glukoze nakon obroka. Amilin je dijelom razgradiv enzimom koji razgrađuje insulin.
Receptori
Čini se da postoje najmanje tri različita kompleksa receptora na koja se amilin veže s visokim afinitetom. Sva tri kompleksa sadrže kalcitoninski receptor u jezgri, plus jedan od tri proteina koji modificiraju aktivnost receptora, RAMP1, RAMP2 ili RAMP3.
Merag
mini|280px|Merag, krajolik Merag je naseljeno mjesto u sastavu grada Cresa, na ostrvu Cresu, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Cres–Lošinj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Merag je imao 10 stanovnika.
Napomena: ''Od 1890. do 1910. iskazivano pod imenom Smerag. U 1857., 1869. i 1890. dio podatak sadržan je u naselju Cres, kao i podaci u 1921. i 1931. U 1981. i 1991. bez stanovnika. Do 1900. iskazivano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Merag nije imalo stanovnika.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Sveti Juraj na Bregu)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Općina Sveti Juraj na Bregu je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 30,17 km2 imala 5.090 stanovnika, što predstavlja 4,47% od ukupnog broja stanovnika Međimurske županije, odnosno 0,12% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Svetom Juraju na Bregu je 169 stanovnika/km2.
IC 5335
IC 5335 (također poznat kao ESO 77-25, IRAS 23329-6740 i PGC 71846) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 178 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Tukan. Najveći prečnik je 1,10 (57 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (26 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 29. augusta 1900. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Rt Hafun
250px|mini|desno|Satelitski snimak rta Rt Hafun (somalski: Raas Xaafuun) je rt u sjeveroistočnoj somalijskoj regiji Bari. Isturen ka Indijskom okeanu, predstavlja najistočniju somalijsku a ujedno i najistočniju tačku Afrike. Područje se nalazi u blizini rta Guardafui i sa ostatkom kopna je povezan prevlakom dugom oko 20 i širine između 1 i 3 kilometra. Rt se nalazi na otprilike 5 m nadmorske visine.
Historija
250px|mini|lijevo|Jedna od utvrda Sultanata Majeerteen Na području rta Hafun nalaze se brojne drevne građevine i ruševine.
Neki od manjih artefakata nađenih na ovom području se čuvaju u Britanskom muzeju.
Vjeruje se da je lokacija poluostrva lokacija starog trgovačkog grada Opone. Ovaj grad se spominje u Periplusu eritrejskog mora, napisanom u 1. vijeku. U ovome dokumentu, grad Opone je opisan kao lučki grada, strateški smješten na trgovačkom putu koji se protezao duž Indijskog okeana.
U decembru 2004. godine, Hafun je pogodio cunami uzrokovan zemljotresom i cunamijem u Indijskom okeanu 2004. Rt Hafun je bio najteže pogođeni dio afričkog kontinenta.
Rt
250px|mini|desno|Pogled na jedan od najpoznatijih rtova na svijetu, [[Rt dobre nade]] Rt je dio kopna isturen ka vodenoj površini, uglavnom prema moru, ali isto tako i prema jezeru ili rijeci. Uglavnom se odlikuje visokim, stjenovitim obalama, a može nastati i skupljanjem nanosa.
Zbog blizine rta obali, a dijelom i zbog svoje isturenosti, rtovi su skloni prirodnim oblicima erozije, uglavnom usljed pojave plime. To može rezultirati njihovim relativno kratkim, geološki gledano, životnim vijekom. Mogu biti formirani djelovanjem lednika, vulkana ili usljed promjene nivoa mora. Erozija igra veliku ulogu u svakom od ovih metoda formiranja.
Budući da su rtovi istureni dijelovi kopna, često predstavljaju najisturenije dijelove ostrva, država ili čak kontinenata.
Suprotna pojava od rta u pogledu reljefa jest zaliv – vodena površina uvučena unutar kopna koje ga okružuje.
Veljun
Veljun je naseljeno mjesto u sastavu grada Slunja, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Slunj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Veljun je imao 112 stanovnika.
Napomena: ''U 2001. smanjeno izdvajanjem dijela naselja u samostalno naselje Lapovac.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Veljun je imalo 311 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Harkivska oblast
Harkivska oblast (uk. Харківська область) je oblast u Ukrajini. Prema popisu iz 2001. godine u ovoj oblasti je živjelo 2.914 200 stanovnika. Administrativno središte oblasti je Harkiv. Oblast je uspostavljena 27. februara 1937.
Arahidonska kiselina
Arahidonska kiselina (AA, ARA) je polinezasićena omega-6 masna kiselina 20:4(ω-6) koja je  pandan zasićene arahidinske kiseline nađene u  kikirikijevom  ulju(vrsta: L. arachis).
Biologija
Arahidonska kiselina je polinezasićena masna kiselina u fosfolipidima (posebno u fosfatidiletanolaminima, fosfatidilholinima i fosfatidilinozitolima) ćelijskoj membrani tjelesnih tkiva, a kojih najviše ima u ima u mozgu, mišićima, i jetri. <
Osim učešća u ćelijskoj signalizaciji, kao lipidni sekundarni glasnik koji regulira signalne enzime, kao što je PLC-γ, PLC-δ i PKC-α, -β i -γ izoforme, arahidonska kiselina je ključni upalni intermedijar.
Uvjetno esencijalna masna kiselina
Arahidonska kiselina nije esencijalna masna kiselina. Međutim, ona postaje esencijalna kada nedostaje linoleinska kiselina ili ako tijelo, u tekućem metabolizmu ne može da pretvara linoleinsku kiselinu. Neki sisari je nemaju ili je imaju u veoma ograničenim količinama, ili mpak ograničenu sposobnost konverzije linoleinske kiseline u arahidonsku kiselinu, pa ona za njih postaje esencijalni dio hrane. Pošto biljke stvaraju malo, ili nikako, ne stvaraju arahidonsku kiselinu, takve životinje su obavezni mesožderi. Mačka je primjer takvog sisara. Komercijalni izvori arahidonske kiseline su razvijeni iz gljive Mortierella alpina.
Sinteza i kaskada
Iz fosfolipidne molekule, srahidonsku kiselinu odvaja enzim fosfolipaza A2 (PLA2). Ona se također može generisati iz diglicerida (DAG) djelovanjem  diacilglicerol lipaze.
Za signalne funkcije, ova kiselina se formira uz katalizu putem fosfatidilholin-specifične citosolne fosfolipaze A2 (cPLA2, 85 kDa), dok se upalna arahidonska kiselina stvara posredstvom sekrecijske PLA2 sa niskom molekulskom težinom (sPLA2, 14-18 kDa).
Arahidonska kiselina je prekursor u nastanku eikozanoida:
Proizvodnja tih derivata i njihovo djelovanje je skupno poznato kao kaskada arahidonske kiseline.
PLA2 aktivacija
PLA2 se aktivira veznjem liganda za jedan ili više receptora:
Svaki agens koji podiže razinu unutarćelijskog kalcija može da izazove aktiviranje nekog PLA2 oblika.
Aktivacija PLC
Alternativno, arahidonska kiselina se može odvojiti od fosfolipida djelovanjem fosfolipaze C (PLC), pri čemu  nastaje diacilglicerol (DAG), koji se  naknadno, do arahidonske kiseline,  razlaže pomoću DAG lipaze.
Među receptorima koji aktiviraju ovaj put su:
PLC se također može aktivirati MAP kinazama. Aktivatori ovog puta su PDGF i fibroblastni faktor rasta (FGF).
Mikat
thumb|right|Zulhulejfa, mikat za stanovnike Medine i one koji na hadž i umru dolaze iz tog pravca Mikat predstavlja termin kojim se označava mjesto i vrijeme činjenja ibadeta, odnosno obavljanja obreda: hadža, umre, ili i umre i hadža.
Vrste mikata
Dvije su vrste mikata:
Vremenski mikati
Kao što i sam naziv govori, vremenski mikati su tačno definisani period u godini kada se mogu obaviti obredi hadža. Da je to tako potvrda su i sljedeći ajeti iz Kur'ana:
''Pitaju te o mlađacima. Reci: Oni su ljudima oznake o vremenu i za hadžiluk'' (El-Bekare, 189. ajet) i
Hadž je u određenim mjesecima. (El-Bekare, 197. ajet).
Kada je u pitanju hadž vremenski mikati su mjeseci ševval, zul-ka'de i prvih deset dana mjeseca zul-hidždžea.
Izuzetak je umra kada za isti obred ne postoje vremenski mikati.
Mjesni mikati
Mjesni mikati su mjesta od kojih počinju obaveze oblačenja ihrama bilo da se obavlja hadž ili umra. Još u periodu posljednjeg Allahovog poslanika Muhammeda, određena su četiri takva mjesta a naknadno, za vrijeme drugog pravednog halife Omera određen je i peti mikat Zatu 'Irk.
Ovaj mikat je za stanovnike Medine i one koji u Mekku, na hadž ili umru dolaze iz ovog pravca. Nalazi se nešto više od 400 km sjeverno od Mekke i najudaljeniji je mikat. Također se naziva i Vadi-l-akik.
Mikat Džuhfa je namjenjen za stanovnike Šama, Turske, Egipat, Maroka i onih koji u Mekku dolaze iz tog pravca. Nalazi se na putu između Medine i Mekke, oko 185 km sjeverozapadno od Meke, u blizini naselja Rabig.
Ovaj mikat koriste hodočasnici koji dolaze sa južnog dijela Arabijskog poluostrva, iz Jemena i tog pravca. Jelemlem predstavlja dolinu i brdo na oko 129 km udaljenosti od Mekke.
Karnu-l-Menazil je mikat namijenjen za hodočasnike koji dolaze iz Nedžda, Ta'ifa i općenito iz tog pravca. Nalazi se na jednom brdu istočno od Meke, u pravcu Arefata, na udaljenosti od oko 75 km od Mekke. Ovaj mikat je poznat i pod nazivom Es-Sejlu-l-Kebir.
Ovaj mikat je za Iračane i sve hodočasnike koji dolaze iz tog pravca. Nalazi se oko 100 km sjeveroistočno od Mekke. Ovaj mikat je predložio Omer mada ima i nekih islamskih učenjaka koji smatraju da je i ovaj mikat odredio poslanik Muhammed.
Tireoidni hormoni
thumb|350px|Sinteza tireoidbnih hormona thumb|right|200px|Tiroksin (T4, farmaceutski [[levotiroksin).]] thumb|right|200px|[[Trijodotironin (T3, farmaceutski liotironin).]] thumb|right|200px|Tiroksin (T4) thumb|right|200px|Trijodotironin (T3) Tiroidni hormoni su trijodotironin (T3) i tiroksin (T4), na tirozinu bazirani hormoni koje proizvodi štitasta žlijezda. Prvenstveno su odgovorni za regulaciju metabolizma. Za proizvodnju T3 i T4 neophodan je hemijski element jod. Nedostatak joda dovodi do umanjene proizvodnje ovih horfmona, uvećanja tiroidnog tkiva, što uzrokuje bolest poznatu kao gušavost. Glavni oblik tiroidnog hormona u krvi je tiroksin (T4), koji ima duži poluživot od T3. Odnos T4 i T3 oslobođenih u krvi je oko 20 : 1. T4 se konvertira do aktivnog T3 (tri do četiri puta potentnijeg od T4) u ćelijama, putem dejodinacije (5'-jodinaze). Daljom dekarboksilacijom i dejodinacijom formiraju sejodotironamin (T1a) i tironamin (T0a).
Hormoni štitnjače se općenito dobro podnose.Hormoni štitnjače obično nisu opasni za trudnice ili dojilje, ali ih treba davati pod nadzorom ljekara. U stvari, ako žena koja ima hipotireozu ostane neliječena, njeno dijete ima veći rizik od urođenih mahana. Kad je trudna, žena sa slabo funkcionirajućom štitnjačom također će morati povećati dozu hormona štitnjače. Jedan izuzetak je da hormoni štitnjače mogu pogoršati srčana stanja, posebno kod starijih pacijenata; stoga liječnici mogu započeti liječenje ovih pacijenata nižom dozom i mijenjati je do veće, kako bi izbjegli rizik od srčanog udara.
Centralna
Glavnima tireoidnih hormona proizv odi se u tireoidnim folikulsskim ćelijam:
Tireoidne hormone (T4 i T3)  proizvode folikulne ćelije štitaste žlijezde, a regulira ih TSH napravljen od tirotrop prednjeg režnja hipofize. Efekti T4 in vivo posreduju se putem T3 (T4 se pretvara u T3 u ciljanom). T3 je tri do pet puta aktivniji od T4.
Ovi koraci odvijaku se u koracima slijedećeg procesa:
Tiroglobulin (Tg) je dimerni protein od  660 kDa, koji se proizvodi u folikulnim ćelijama i u potpunosti upotrebljava se u potpunosti u  štitastoj žlijezdi. Tiroksin se proizvodi vezanjem atoma joda u prstenaste strukture a tirozinskog ostatak ovog proteina; tiroksin (T4) sadrži četiri atoma joda, dok trijodotironin (T3), inače identičan T4, ima jedan atom joda manje po molekuli. Protein tiroglobulina čini otprilike polovinu sadržaja proteina u štitastoj žlijezdi. Svaka molekula tiroglobulina sadrži približno 100–120 tirozinaskih ostataka, od kojih je mali broj (<20) podvrgnut jodiranju, koje katalizira tiroperoksidaza. Isti enzim potom katalizira "spajanje" jednog modificiranog tirozina s drugim, reakcijom posredovanom slobodnim radikalima, a kada se te jodirane biciklične molekule oslobode hidrolizom proteina, nastaju T3 i T 4. Stoga svaka molekula proteina tiroglobulina na kraju daje vrlo male količine hormona štitnjače (eksperimentalno je primijećeno da je to reda veličine 5–6 molekula ili T4 ili T3 po originalnoj molekuli tiroglobulina).
Preciznije, monoatomski anionski oblik joda, jodid (I–), aktivno se apsorbuje iz krvotoka postupkom nazvanim jodidna klopks. U ovom procesu, natrij se transportuje s jodidom sa bazolateralne strane membrane u ćeliju, a zatim koncentrira u folikulima štitnjače do oko trideset puta veće koncentracije od one u krvi. Tada se u prvoj reakciji kataliziranoj putem enzima tiroperoksidaza, tirozinski ostaci proteinog tiroglobulina jodiraju na njihovim fenolskim prstenima, u jednom ili oba položaja, orto do fenolne hidroksilne grupe, dajući monoiodotirozin (MIT), odnosno diiodotirozin (DIT). Ovo uvodi1– 2 atoma elementarnog joda, kovalentno vezanog, po ostatku tirozina. Dalje spajanje dva potpuno jodirana ostatka tirozina, također katalizira tiroperoksidaza, a daje peptidni (još uvijek peptid-vezan za peptid) prekursornog tiroksina, a spajanje jedne molekule MIT i jedne molekule DIT daje uporedivi prekursor trijodotironin:
Periferna
Smatra se da je tiroksin prohormon i rezervoar najaktivnijeg i glavnog hormona štitnjače T3. Jodotironin dejodinaza pretvara T4 prema potrebi u tkivima. Nedostatak dejodinaze može imitirati hipotireozu zbog nedostatka joda. T3 je mnogo aktivniji od T4 iako je prisutan u manjim količinama od T4.
Pokretanje proizvodnje kod fetusa
Tireotropin-oslobađajući hormon (TRH) se oslobađa iz hipotalamusa nakon 6 - 8 sedmica, a tireoid-stimulirajući hormon (TSH) fetusne hipofize vidljiv je do 12 sedmice trudnoće, a i fetusna proizvodnja tiroksina (T4) dostiže klinički značajan nivo u 18.–20. Sedmici. Fetusni trijodotironin (T3) ostaje nizak (manje od 15 ng/dL) do 30. Sedmice trudnoće i povećava se na 50 ng /dL u terminu porođaja. Fetusna samodostatnost hormona štitnjače štiti ga od npr, abnormalnosti u razvoju mozga uzrokovane majčinim hipotiroidizmom.
Nedostatak joda
Ako jod nedostaje u prehrani, štitnjača neće moći stvoriti tireoidne hormone. Nedostatak tiroidnih hormona dovest će do smanjenja negativne povratne informacije prtema hipofizi, što će dovesti do povećane proizvodnje hormona koji stimulira štitnjaču, što dovodi do njenog povećanja  (rezultirajuće zdravstveno stanje naziva se endemskim koloidomom strume). To ima za posljedicu povećanje posobnosti štitnjače prihvatanje više jodida, nadoknađujući nedostatak joda i omogućavajući mu proizvede odgovarajuće količine hormona štitnjače.
Transport u plazmi
Najveći dio tiroidnog hormona koji cirkulira u krvi jvezan je za transportne proteine. Samo veoma mala frakcija cirkulirajućih hormona je slobodna (nevezana) i biološki aktivna, zbog čega mjerenje koncentracije slobodnih tiroidnih hormona ima veliku dijagnostičku vrijednost.
Srčani pejsmejker
right|thumb|350px|Prikaz srčanog pejsmejkera ili SA-čvora – normalnog prirodnog pejsmejkera u okviru [[sistem električne provodljivosti srca|električnog provodnog sistema srca.]] Pejsmejkerske ćelije su one koje direktno kontroliraju rad srca i predstavljaju prirodne regulatore (pejsmejkere). One kreiraju ritmičke impulse i podešavaju tempo pumpanja krvi.
Tireoidni hormoni
Membranski transport
Tiroidni hormoni ne mogu proći kzoz polupropusnu ćelijsku membranu putem pasivnog transporta, poput drugih lipofilnih supstanci. Jod u o-poziciji pojačava kiselost fenolne OH-grupe, proizvodeći negativno nabijene, pri fiziološkom pH. Međutim, najmanje 10 različitih aktivnih, zavisnih od energije i genetički reguliranih jodotironinskih transportera identificirano je kod ljudi. Oni osiguravaju višu razinu intracelularnog tiroidnih hormona od one u krvi.
Unutarćelijski transport
Malo se zna o unutarćelijskoj kinetici tiroidnih hormona. Nedavno je pokazano da kristalin CRYM veže 3,5,3′-trijodotironin in vivo.
Srčani pejsmejker
Ponekad tempo određuje ektopni pejsmejker, ako je SA-čvor oštećen ili ako je poremećen sistem električne provodljivosti srca. Srčana aritmija može dovesti do srčanog bloka, u kojem kontrakcija gubi bilo koji korisni ritam. Kod ljudi, a povremeno i kod životinja, može se koristiti mehanički uređaj koji se zove vještački pejsmejkera (ili jednostavno "pejsmejker"), nakon oštećenja unutrašnjeg sprovodnog sistema organizma da proizvodi sintetske impulse.
Kontrola
thumb|300px|right|[[Sinoatrijski čvor i Hisov pretkomorskokomorski čvor SA-čvor je prikazan plavom bojom. Snop u crvenom, potiče u blizini otvora za koronarni sinus, pod ide blago proširenje da se formira AV čvora. AV čvor sužava dole u svežanj HIS, kojai prolazi u ventrikularnu pregradu i dijeli se u dvije snopne grane: lijevu i desnu snopo. U ovom dijagramu ne može se u potpunosti vidjeti krajnja distribucije ne može se vidjeti u potpunosti.]]
Primarni (SA-čvor)
Oko 1% kardiomiocita miokarda imaju sposobnost za generiranje spontanih električnih impulsa (ili akcijskih potencijala). Specijalizirani dio srca za snimanje stanja, nazvan sinoatrijski čvor (SA čvor), je odgovoran za pretkomorsko širenje ovog potencijala.
Sinoatrijski čvor (SA-čvor) je grupa ćelija na zidu desne pretkomore, u neposrednoj blizini ulaza u gornju šuplju venu. Ove ćelije su modificirani kardiomiociti. One imaju rudimentna kontraktilna vlakna, ali relativno slabu kontrakciju, odnosu na srčane kontraktilne ćelije. Pejsmejkerske ćelije su povezane sa susjednim kontraktilnim ćelijama preko spojnih jazova ili gepova, što će im omogućava da lokalno depolariziraju susjedne ćelije. Ovi spojevi omogućavaju prolaz pozitivnih kationa iz depolarizacijskih pejsmejkerskih ćelija na susjedne kontraktilne ćelije. To pokreće depolarizacije i eventualni akcijski potencijal u kontraktilnim ćelijama. Imajući u vidu da su kardiomiociti po vezani preko gepnih spojeva, to omogućava svim kontraktilnim ćelijama srca da djeluju koordinirano i kontrahiraju se kao jedinica. Sve je tako dok su u sinciciju sa pejsmejkerskim ćelijama; to je svojstvo koje omogućava pejsmejkerskim ćelijama kontrolu kontrakcije u svim ostalim kardiomiocitima.
Ćelije u SA-čvoru spontano se depolariziraju, što konačnici dovodi do kontrakcije, oko 100 puta u minuti. Ova prirodna stopa stalno se modificira aktivnošću simpatičkih i parasimpatičkih nervnih vlakana preko autonomnog nervnog sistema, tako da je prosječna stopa u mirovanju kod odraslih ljudi oko 70 otkucaja u minuti. Budući da je sinoatrijalni čvor odgovoran i za ostatak električne aktivnosti srca, ponekad se naziva i primarni pejsmejker.
Sekndarni (AV-spoj i Hisov snop)
Ako SA-čvor ne radi kako treba i nije u stanju da kontrolira rad srca, grupa ćelija u srcu postati će ektopični pejsmejkeri srca. Ove ćelije čine AV čvor, koji je u području između lijeve pretkomore i desne komore, unutar pretkomorske pregrade, preuzet će pejsmejkersku funkciju. Ćelije AV-čvora normalno obavljaju oko 40-60 otkucaja u minuti, a zovu se sekundarni pejsmejker.
Dalji niz sistema električnog provodnog sistema srca je Hisov snop. Lijeva i desna grana ovog snopa i Purkinjeova vlakna, proizvode spontani akcijski potencijal po stopi od 30-40 otkucaja u minuti, tako da ako SA i AV čvor i ne funkcioniraju, te ćelije mogu postati pejsmejkeri. Važno je da se shvati da će ove ćelije pokretati akcioni potencijal i kontrakciju po mnogo nižoj stopi nego primarne ili sekundarne pejsmejkerske ćelije.
SA-čvor kontrolira brzinu kontrakcije za cijeli srčani mišić zbog toga što njegove ćelije imaju najbržu stopu spontanih depolarizacija, čime oni pokreću najbrži akcijski potencijal. Akcijski potencijal koji generira SA-čvor prolazi kroz sistem električne provodljivosti srca i depolariziraju druge potencijalne pejsmejkerske ćelije (AV čvor) da pokrenu akcijski potencijal prije nego što ove druge ćelije imaju priliku za stvaranje vlastitog spontanog akcijskog potencijala. Time se oni kontrahiraju i šire električne impulse po tempu kojeg postavljaju ćelije SA-čvora. To je normalno provođenje električne aktivnosti u srcu.
Stvaranje akcijskih potencijala
Postoje 3 glavne faze u generiranju akcijskog potencijala u pejsmejkeskojr ćeliji. Kako su faze analogne kontrakciji ćelijs srčanog mišića, one imaju isti sistem imenovanja. To može dovesti do zabune. Nema faza 1 ili 2, nego samo faze 0, 3 i 4.
Faza 4 – pejsmejkerski potencijal
Ključ ritmičkog paljenja pejsmejkerskih ćelija je da, za razliku od drugih neurona u tijelu, te ćelije se polahko depolariziraju same i ne treba im vanjska inervacija iz autonomnog nervnog sistema za pokretanje akcijskih potencijala.
Kao i u svim drugim ćelijama, u mirovanju potencijal pejsmejkerskih ćelije (–60mV do –70mV) je uzrokovan kontinuiranim odlivom ili "curenjem" kalijevih iona kroz ionski kanal proteina u membranu koja okružuje ćelije. Razlika u pejsmejkerskim ćelijama je da je ova propusnost (isticanje) za kalij opada kako vrijeme prolazi, što dijelom izaziva spore depolarizacije. Također postoji spor, kontinuirani dotok natrija, pod nazivom smiješni trenutni. Ove dvije relativne promjene koncentracije iona polahko depolariziraju (činr pozitivnijimm) unutrašnji membranski potencijal (napon) ćelije, dajući ovim ćelijama pejsmejkerski potencijal. Kada je membranski potencijal biva depolarizovan oko -40mV kompletira se prag nadražaja (ćelija ulazi u fazu 0), čime akcijski potencijal biva formiran.
Faza 0 – Efekt
Iako je mnogo brži nego što je depolarizacija uzrokovana "smiješnim" trenutnim impulsom, a ismanjenje za propusnost kalija gore, rezultat pejsmejkerskih ćelija je spor, u odnosu na onaj u aksonima.
SA i AV-čvor nemaju brze natrijske kanale kao što su neuroni, a depolarizacija je uglavnom uzrokovana sporim prilivom iona kalcija. ("smiješna" struja također se povećava). Kalcij ulazi u ćeliju preko naponski osjetljivih kalcijskih kanala koji se otvaraju kada se dostigne prag. Ovaj priliv kalcija proizvodi rastuću fazu akcijskog potencijala, što dovodi do smanjenja membranskog potencijala na oko +10mV, na vrhu. Važno je napomenuti da unutarćelijski kalcij uzrokuje mišićne kontrakcije u kontraktilnim ćelijama i to je efektorni ion. U srcu, faza 0 pejsmejkerskih ćelija, ovisi o aktiviranju L-tipa kalcijskih kanala, umjesto aktiviranja naponom kontrolisanog brzog natrijevih kanala, koji su odgovorni za pokretanje akcijskog potencijala u kontraktilnim ćelijana (nepejsmejkerskim). Zato faza rasta pejsmejkerskog akcijskog potencijala ima nagib i više je postepena nego kod kontraktilnih ćelija.
Faza 3 – Repolarizacija
Obratni membranski potencijal aktivira otvaranje ispuštanje kalijevih kanala, što rezultira u brzom gubitku kalijevih iona iz unutrašnjosti ćelije, izazivano repolarizacijom (Vm postaje negativniji). Kanali kalcija se također inaktiviraju, ubrzo nakon što su se otvorili. Također propusnost natrija u ćeliju postaje smanjena kako njegovi kanali postaju neaktivni. Ove promjene koncentracije iona kroz membranu polahko repolariziraju membranski potencijal (-60mV) ćelija u mirovanju.