cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eustachijeva cijev
Funkcija
Pod normalnim okolnostima, eustahijeva cijev je zatvorena, ali se može otvoriti  malom količinom  zraka  za sprečavanje štete od izjednačavanja pritiska između srednjeg uha i atmosfere. Razlike pritiska izazvaju  privremeni vodljivi gubitak sluha,  smanjenjem gibanja  bubnjića  i koščica uha. Za otvaranje tube i izjednačavanje pritiska mogu se koristiti različite metode čišćenja uha, kao i zijevanje, gutanje ili žvakanje gume i sl.. Kada se to dogodi, ljudi čuju mali praskavi zvuk, događaj poznat putnicima aviona, roniocima, ili vozačioma u planinskim područjima. Uređaji koje pomažu kod izjednačenja tlaka uključuju ad hoc balone koji se stavljaju na nos, stvarajući pad pozitivnog zračnog pritiska.
Neki ljudi nauče da dobrovoljno podese  "klik" u ušima, zajedno ili odvojeno, obavljajući izjednačavanje tlaka rutinskim  otvaranjem njihove Eustahijeve cijevi,  kada osjete promjene pritiska, kao pri uzlijetanju/slijetanju aviona , brdskoj vožnji,  u penjanju/propadanju. Neki su čak u stanju namjerno zadržati svoje Eustahijeve cijevi otvorena za kratko vrijeme, pa čak i povećati ili smanjiti pritisak  zraka u srednjem uhu. 'Klik' se zapravo  može čuti zvučno stavljanjem nečijeg uha na tuđe tokom škljocanja. Ova dobrovoljna kontrola može biti prvi znak kada treba zijevati ili gutati ili izjednačavati pritisak drugim sredstvima. Oni koji razviju tu sposobnost mogu otkriti da to može biti učinjeno namjerno i bez snage čak i kad nemaju problema sa pritiskom.
Historija
Prvi opis se pripisuje  Alkmaiona,  napravio 500 godina p.n.e, koji je zapazio određeno ponašanje koza, nakon nadražaja ušnog otvora. Organ je po prvi put u modelirao Eustachius, 562., sa detaljnim opisima i gravurama u svom djelu Epistula de auditus organis.
NGC 4884
NGC 4884 (također poznat kao MCG 5-31-77, NGC 4889, PGC 44715 i UGC 8110) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 298 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 2,80 (243 hiljade sg) a najmanji 2,0 uglovnih minuta (174 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 22. aprila 1865. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Koloseum
Koloseum (Colosseo) ovalni je amfiteatar u centru Rima, istočno od Rimskog foruma. Najveći je antički amfiteatar ikad izgrađen i danas je najveći stojeći amfiteatar na svijetu, uprkos svojoj starosti. Izgradnja je počela za vrijeme cara Vespazijana (69–79) u 72. i završena je 80. godine tokom vladavine njegovog nasljednika Tita (79–81). Dalje modifikacije su napravljene tokom Domicijanove vladavine (81–96). Tri cara koja su bili pokrovitelji radova poznati su kao Flavijevska dinastija, a amfiteatar su kasniji klasicisti i arheolozi nazvali Flavijev amfiteatar (Amphitheatrum Flavium; Anfiteatro Flavio) zbog povezanosti s njihovim prezimenom (Flavius).
Koloseum je izgrađen od sedrenog krečnjaka, sedre (vulkanske stijene) i betonom obložene opeke. Procjenjuje se da je mogao primiti od 50.000 do 80.000 gledalaca u različitim periodima svoje historije, s prosječnim brojem gledalaca od oko 65.000; korišten je za gladijatorske borbe i javne spektakle uključujući lov na životinje, pogubljenja, rekonstrukcije poznatih bitki i drame zasnovane na rimskoj mitologiji, te u jednom periodu za simulacije pomorskih bitki. Građevina je prestala da se koristi za zabavu u ranom srednjem vijeku. Kasnije je ponovo korišten kao mjesto stanovanja, radionice, prostorije za vjerske obrede, tvrđava, kamenolom, te kršćansko svetište.
Iako je značajno uništen zbog zemljotresa i krađe kamena (za spolij), Koloseum je još uvijek ikona Rimskog Carstva i jedan je od Novih sedam svjetskih čuda. Jedna je od najpopularnijih turističkih atrakcija Rima i također ima vezu s Rimokatoličkom crkvom, jer svakog Velikog petka Papa predvodi procesiju "Križni put" koja počinje u području oko Koloseuma. Koloseum je prikazan na italijanskoj verziji kovanice od pet centi.
Naziv
Prvobitni naziv građevine bio je jednostavno amfiteatar (amphitheatrum). Iako se moderni naziv Flavijev amfiteatar (amphitheatrum Flavium) često koristi, ne postoje dokazi da se koristio u antici. Ovaj naziv se odnosi na Flavijevsku dinastiju, za vrijeme čije vladavine je građevina izgrađena, ali je danas pozntija pod nazivom Koloseum. U antici su Rimljani spominjali Koloseum neslužbenim nazivom Amphitheatrum Caesareum (gdje je Caesareum pridjev koji se odnosi na titulu cezara), ali bi ovaj naziv mogao biti samo poetski jer nije korišten isključivo za Koloseum; Vespazijan i Tit, graditelji Koloseuma, također su sagradili i Flavijski amfiteatar u Puteoli (moderni Pozzuoli).
Vjeruje se da naziv Koloseum potiče od kolosalne Neronove statue urađene po modelu Kolosa s Rodosa. Ogromnu bronzanu skulpturu Nerona kao sunčevog božanstva car Hadrijan (117–138) premjestio je na mjesto pored amfiteatra. Latinska riječ colosseum imenica je srednjeg roda nastala od pridjeva colosseus, što znači "gigantski" ili "kolosalni". Do 1000. godine latinski naziv "Colosseum" počeo se koristiti za amfiteatar iz obližnjeg "Colossus Solis".
U srednjovjekovnom latinskom jeziku postojale su dvije forme naziva: coloseum iz 12. vijeka i coliseum iz 14. U 12. vijeku zabilježena je struktura naziva amphitheatrum colisei, "Amfiteatar Kolosa". U visokom srednjem vijeku, Flavijski amfiteatar je u kasnom 13. vijeku posvjedočen kao starofrancuski colosé, a u ranom 16. vijeku po srednjofrancuskom kao colisée, kada se već ta riječ mogla upotrijebiti za bilo koji amfiteatar. Iz srednjofrancuskog colisée izvedeno je srednjoenglesko colisee, koje je u upotrebi od 15. vijeka i korišteno je u djelu Solace of Pilgrims Johna Capgravea, u kojem je zapisao: collise eke is a meruelous place … þe moost part of it stant at þis day. U srednjoengleskom prijevodu biografije Marka Aurelija (161–180) koju je napisao Antonio de Guevara oko 1533. zapisano je: this Emperour, beynge with the Senate at Collisee ... Slično se odnosi i na italijanske riječi colosseo ili coliseo koje su se prvobitno odnosile na amfiteatar u Rimu, a zatim na bilo koji amfiteatar. 1460. je postojao ekvivalent u katalonskom jeziku coliseu; 1495. se pojavio u španskom coliseo, te od 1548. i u portugalskom coliseu.
thumb|left|Koloseum Najraniji citat na naziv Koloseum u ranom modernom engleskom jeziku je prijevod iz 1600. Philemona Hollanda djela Urbis Romae topographia Bartolomea Marlianija, kojeg je koristio za pripremu svog prijevoda Livijeevog djela Ab Urbe Condita Libri iz Augustovske ere. U tekstu se navodi: This Amphitheatre was commonly called Colosseum, of Neroes Colossus, which was set up in the porch of Neroes house. ("Ovaj amfiteatar se obično nazivao Koloseum Neronovog kolosa, koji je bio postavljen u trijemu Neronove kuće.") Slično je i John Evelyn prevodio srednjofrancusko le Colisée kojeg je koristio teoretičar arhitekture Roland Fréart de Chambray, te je napisao: And 'tis indeed a kind of miracle to see that the Colosseum … and innumerable other Structures which seemed to have been built for Eternity, should be at present so ruinous and dilapidated. ("I zaista je svojevrsno čudo vidjeti da Koloseum ... i bezbrojne druge strukture koje su izgrađene za vječnost, treba da sada budu tako ruševne i oronule.")
Nakon Neronovog samoubistva i građanskih ratova u periodu godine četiri cara, Neronov kolos je preuređen u lik Helija (Sol) ili Apolona, boga sunca, dodavanjem odgovarajuće sunčave krune. Tada se obično nazivao "Colossus solis". Neronova glava je također nekoliko puta mijenjana s glavama drugih careva. Uprkos svojim paganskim poveznicama, kip je ostao stajati i tokom srednjeg vijeka i pripisane su mu magične moći. Car Konstantin Veliki postavio je svoje lice na kip.
U osmom vijeku pripisan je epigram Bedi Časnom koji slavi simbolički značaj kipa u propročanstvu koje se različito citira: Quamdiu stat Colisæus, stat et Roma; quando cadet colisæus, cadet et Roma; quando cadet Roma, cadet et mundus ("sve dok Kolos stoji, postojaće i Rim; kada Kolos padne, past će i Rim; kada padne Rim, past će i svijet"). Ovo se često pogrešno prevodi da se odnosi na Koloseum, a ne na Kolos (kao na primjer u Byronovoj pjesmi Childe Harold's Pilgrimage). Međutim u vrijeme pisanja Pseudo-Bede, imenica muškog roda coliseus odnosila se na kip, a ne na amfiteatar.
Kolos je na kraju pao, navjerovatnije kako bi se iskoristila njegova bronza. Sam kip je uveliko zaboravljen, a sačuvana je samo njegova osnova između Koloseuma i obližnjeg Hrama Venere i Rome.
Izgradnja, inauguracija i rimske obnove
thumb|right|250px|[[Sestercij Tita proslavlja inauguraciju Koloseuma (kovanica iz 80. godine).]] right|thumb|Karta centralnog Rima za vrijeme Rimskog carstva s Koloseumom u gornjem desnom uglu
Odabrana lokacija za izgradnju je bila ravna površina na dnu niske doline između brežuljaka Celij, Eskvilin i Palatin, kroz koju je tekao potok i nalazilo se umjetno jezero/močvara Do drugog vijeka prije nove ere ovo područje je bilo gusto naseljeno. Naselje je uništeno u velikom rimskom požaru iz 64. godine, nakon čega je Neron zauzeo većinu ovog područja kojeg je dodao u svoj lični posjed. Tu je sagradio grandiozni Domus Aurea ispred kojeg je napravio vještačko jezero okruženo paviljonima, baštama i trijemovima. Postojeći akvadukt Aqua Claudia produžen je za opskrbu vodom ovog područja, a ogroman bronzani Neronov kolos postavljen je u blizini na ulazu u Domus Aurea. upright|thumb|left|Presjek iz enciklopedije [[Lexikon der gesamten Technik (1904)]] Iako je kolos sačuvan, veći dio Domus Aurea je srušen. Jezero je zasuto, a zemljište je ponovo iskorišteno kao lokacija za novi Flavijev amfiteatar. Gladijatorska škola i drugi prateći objekti izgrađeni su u blizini u okvirima nekadašnjeg dvorišta Domus Aurea. Vespazijanova odluka da izgradi Koloseum na mjestu Neronovog jezera može se posmatrati kao populistički gest vraćanja dijela grada ljudima kojeg je Neron prisvojio za svoje potrebe. Za razliku od mnogih drugih amfiteatara koji su se nalazili na periferiji grada, Koloseum je izgrađen u centru, čime je simbolički i precizno smješten u srce Rima.
Izgradnja je finansirana od raskošnog plijena uzetog iz Jevrejskog hrama nakon Prvog rimsko-jevrejskog rata u 70. godini koji je vodio do Opsade Jerusalema. Prema rekonstruisanom natpisu pronađenom na lokalitetu, "car Vespazijan je naredio da se novi amfiteatar podigne od njegovog generalskog dijela plijena." Često se pretpostavlja da su jevrejski ratni zarobljenici vraćeni u Rim, te da su doprinijeli velikoj radnoj snazi potrebnoj za izgradnju amfiteatra, ali za to nema drevnih dokaza; ipak to dodavanje poniženja poražnom stanovništvu bilo bi u skladu s rimskom praskom. Uz ovaj besplatni izvor nekvalificirane radne snage, timovi profesionalnih rimskih graditelja, inženjera, umjetnika, slikara i dekoratera preuzimali su specijaliziranije poslove neophodne za izgradnju Koloseuma. Koloseum je izgrađen od nekoliko različitih materijala: drvo, krečnjak, sedra, pločice, cement i malter.
Izgradanj Koloseuma počela je pod vladavinom Vespazijana oko 70–72. godine (73–75. godine prema nekim izvorima). Koloseum je završen do trećeg sprata u vrijeme Vespazijanove smrti u 79. godini. Najviše spratove završio je njegov sin Tit 80. godine, a inauguralne igre su održane 80. ili 81. godine. Kasije Dion pripovijeda da je preko 9.000 divljih životinja ubijeno tokom inauguralnih igri amfiteatra. Povodom inauguracije izdan je posebni kovani novac. Građevina je dodatno preuređena tokom vladavine Vespazijanovog mlađeg sina, novoimenovanog cara Domicijana, koji je izgradio hipogej, niz tunela koji su korišteni za smještaj životinja i robova. Također je dodao galeriju na vrhu Koloseuma kako bi povećao njegov kapacitet za sjedenje.
Koloseum je teško oštećen 217. godine u velikom požaru (prouzrokovanom munjom, prema Kasije Dionu ), koji je uništio gornje drvene nivoe unutrašnjosti amfiteatra. U potpunosti nije bio popravljen sve do 240. godine, te je zatim podvrgnut daljim popravkama 250, 252. i 320. godine. Honorije je zabranio gladijatorske borbe prvo 399. godine, a zatim ponovo i 404. Gladijatorske borbe se posljednji put spominju oko 435. Natpisi bilježe restauracije različitih dijelova Koloseuma pod Teodosijem II i Valentinijanom III (vladao 425–455), vjerovatno radi popravke štete uzrokovane velikim zemljotresom iz 443; još radova je uslijedilo u 484. i 508. Arena se nastavila koristiti za takmičenja sve do šestog vijeka. Lov na životinje nastavljen je najmalje do 523. godine, kada je Anicije Maksim proslavio svoju titulu konzula uz lov, što je kralj Teodorih Veliki kritikovao zbog velikih troškova.
Srednji vijek
thumb|Karta srednjovjekovnog Rima s prikazanim Koloseumom Koloseum je pretrpio nekoliko radikalnih promjena u upotrebi. Krajem 6. vijeka u strukturu amfiteatra ugrađena je mala kapela, iako to očito nije pridodalo poseban vjerski značaj građevini u cjelini. Arena je pretvorena u groblje. Brojni prostori koji su se nalazili ispod sjedišta pretvoreni su u stambene prostorije i radionice, a bilježi se da su se izdavale sve do 12. vijeka. Oko 1200. godine porodica Frangipani preuzela je Koloseum i od njega napravila svoj zamak.
Veliki zemljotres 1349. nanio je veliku štetu Koloseumu, uzrokujući rušenje vanjske južne strane koja je ležala na manje stabilnom aluvijalnom zemljištu. Veliki dio srušenog kamena ponovo je korišten za izgradnju palača, crkvi, bolnica i drugih građevina u Rimu. Vjerski odred doselio se u sjevernu trćinu Koloseuma sredinom 14. vijeka i tu su boravili sve do početka 19. vijeka. Unutrašnjost amfiteatra je u velikoj mjeri ogoljena od kamena,koji je korišten na drugim mjestima ili (u slučaju mermerne fasade) je spaljivan za pravljenje živog kreča. Gvozdene stege koje su držale kamene zidove bile su iskopane ili izrezane iz zidova, ostavljajući brojne tragove koji i danas predstavljaju ožiljke na građevini.
Moderno doba
thumb|Koloseum na gravuri [[Giovanni Battista Piranesija iz 1757.]] thumb|Pogled iz 1870. s naglaskom na polururalnu okolinu Koloseuma u to vrijeme Tokom 16. i 17. vijeka, crkveni službenici su tražili produktivnu ulogu za Koloseum. Papa Siksto V (1585–1590) planirao je da pretvori građevinu u fabriku vune kako bi obezbijedio zaposlenje za rimske prostitutke, ali je ovaj prijedlog propao njegovom preranom smrću. Kardinal Altieri je 1671. odobrio njegovu upotrebu za borbe s bikovima; negodovanje javnosti dovelo je do naglog odustajanja od ideje. thumb|180px|left|Savezničke trupe gledaju vodič izvan Koloseuma nakon oslobođenja 1944.
Papa Benedikt XIV je 1749. podržao gledište da je Koloseum sveto mjesto u kojem su rani kršćani mučeni. Zabranio je korištenje Koloseuma kao kamenoloma i posvetio je građevinu Isusovim mukama i odredio je postaju križnog puta, te ga je proglasio osvećenim krvlju kršćanskih mučenika koji su tu stradali. Međutim, ne postoje historijski dokazi koji potvrđuju Benediktove tvrdnje, niti postoje dokazi da je bilo ko prije 16. vijeka sugerisao da bi to mogao biti slučaj; Catholic Encyclopedia zaključuje da za tu pretpostavku nema nikakvih historijskih osnova, osim razumno mogućih pretpostavki da su neki od mnogih mučenika mogli biti. thumb|Interior of the Colosseum, Rome ([[Thomas Cole, 1832) prikazuje postaje križnog puta u areni i izraženu vegetaciju]]
Kasnije pape pokrenule su različite projekte stabilizacije i restauracije, uklanjajući izraženu vegetaciju koja je izrasla na strukturi građevine i prijetila da je dodatno ošteti. Fasada je ojačana trouglastim klinovima od opeke 1807. i 1827, a unutrašnjost je popravljana 1831, 1846. i u 1930-im. Podkonstrukcija arene djelimično je iskopana u periodu 1810–1814. i 1874. godine, a potpuno je otkrivena u 1930-im pod Benitom Mussolinijem.
Koloseum je danas jedna od najpopularnijih turističkih atrakcija Rima, koja godišnje prima milione posjetitelja. Efekti zagađenja i općeg pogoršanja stanja tokom vremena doveli su do velikog programa obnove koji se provodio između 1993. i 2000, što je koštalo oko 40 milijardi italijanskih lira ($19,3 miliona / €20,6 miliona po cijenama iz 2000. godine).
Posljednjih godina Koloseum je postao simbol međunarodne kampanje protiv smrtne kazne, koju je Italija ukinula 1948. Nekoliko protesta protiv smrtne kazne se 2000. godine održalo ispred Koloseuma. Od tada, kao gest protiv smrtne kazne, lokalne vlasti mijenjaju boju noćnog osvjetljenja Koloseuma iz bijele u zlatnu kad god osoba osuđena na smrtnu kaznu bilo gdje u svijetu bude puštena na slobodu ili odluka o kazni bude povučena, te ako neki pravni sistem ukine smrtnu kaznu. Nedavno je Koloseum bio osvjetljen zlatnom bojom u novembru 2012. nakon što je u aprilu 2012. američka savezna država Connecticut ukinula smrtnu kaznu.
Zbog razrušenog stanja unutrašnjosti, nepraktično je koristiti Koloseum za održavanje velikih događaja; samo nekoliko stotina gledalaca može biti smješteno u privremenim sjedištima. Međutim, mnogo veći koncerti su se održavali neposredno ispred, koristeći Koloseum kao pozadinu. Neki od izvođača koji su svirali u Koloseumu su Ray Charles (maj 2002), Paul McCartney (maj 2003), Elton John (septembar 2005) i Billy Joel (juli 2006).
IC 1728
IC 1728 (također poznat kao ESO 353-47, IRAS 01455-3350, MCG -6-5-2 i PGC 6584) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 397 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Hemijska peć. Najveći prečnik je 1,30 (150 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (92 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 1899. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Postotak
mini|150px|Oznaka za postotak Postotak (od lat. i ital. percent, procent - stoti dio ) je pojam koji označava stoti dio nečeg, te se koristi za predstavljanje i upoređivanje vrijednosti među kojima se odnos veličina može predstaviti stotim dijelom osnovne vrijednosti. Stoga se postotak smatra i kao bezdimenzionalnom pomoćnom jedinicom za usporedbu fizičkih veličina.
One in a Million (Aaliyah)
One In A Million jest drugi album američke R&B-pjevačice Aaliyah objavljen 1996. Album je prodan preko 2 miliona primjeraka u SAD-u, a 8 miliona u svijetu.
Postotak
Iznos u postocima označava se znakom % (naprimjer 63,7 %). Po standardu DIN 5008, između broja i oznake postotka stavlja se razmak. Procentni račun se može računati kao razlomak (19 % = 19/100) ili u decimalnom sistemu (19 % = 0,19).
Definicija
Znak postotka se može matematički definirati kao unarni postfiks operator, koji dijeli prethodni procentni izraz p sa 100. Stoga je on definiran kao linearna funkcija koja preslikava jedan realan broj u drugi:
Njemačka
U nekim starijim zakonskim tekstovima u Njemačkoj korišten je izraz vom Hundert (od stotinu), skraćeno vH ili v.H.. Međutim, ovaj izraz DIN (Njemačke industrijske norme) ne preporučuje.
Žučni mjehur
mini|250px|Položaj žučnog mjehura (zeleno) u odnosu na druge organe u [[stomaku]] Žučni mjehur je kruškoliki organ koji služi kao rezervoar za žuč, koja se u njemu koncentrira i postaje tri do četiri puta gušća od one koja dolazi iz jetre jer sluzokoža žučne kese apsorbira višak vode.
Odnos žučnog mjehura sa drugim organima
Žučni mjehur je dug od 8–11 cm i smješten je na donjoj strani desnog jetrenog režnja. Jetra neprekidno luči žuč bez obzira na probavu i ta žuč napušta jetru kroz zajednički žučni kanal (lat. ductus hepaticus communis) i odlazi u dvanaestopalačno crijevo ili žučnu kesu. Kod čovjeka se žučni mjehur nalazi ispod desnog rebarnog luka.
Fiziologija
Žučna kesa sakuplja žuč kada nije potrebno variti hranu. Kada se u dvanaestopalačnom crijevu nađe hrana bogata mastima žučni mjehur se kontrahira i izbacuje žuč preko ductus choledocus u dvanaestopalačno crijevo. Istovremeno se otpušta Oddijev sfinkter da se olakša pražnjenje žuči u dvanaestopalačno crijevo. Ako nema probave, Oddijev sfinkter je zatvoren i žuč mora nazad u žučni mjehur gdje mu se oduzima voda. Na ovaj način ona postaje koncentriranija i sposobnija za razgradnju unesene hrane.
U žučnom mjehuru nalazi se oko 50 ml žuči koja se otpušta kada hrana koja sadrži masti uđe u probavni trakt, stimulišući lučenje holecistokinina. Žučne soli učestvuju u probavi masnih kapljica koje se rasprše pod dejstvom žuči na sličan način kao što to radi deterdžent. Na taj način se poveća površina masnih kapljica na koje tada lakše djeluje enzim lipaza koji je zadužen za razgradnju masti.
Životinje sa žučnim mjehurom
Žučni mjehur posjeduju kičmenjaci (osim konja i pacova), dok ga beskičmenjaci ne posjeduju.
Bolesti žučnog mjehura
Bolesti žučnog mjehura spadaju među najčešća oboljenja, naročito kod žena. Hirurško uklanjanje žučne kese spada u najčešće hirurške procedure i naziva se holecistektomija (lat. cholecystectomia)
Centralna obavještajna agencija
Centralna obavještajna agencija (često samo i Agency ili Langley) jedna je od američkih obavještajnih službi. Njen zadatak nije samo špijunaža, nabavka i analiza informacija o inostranim vladama, udruženjima i osobama, već i izvođenje tajnih operacija širom svijeta.
Za razliku od Federalnog istražnog biroa (FBI), koji je domaća sigurnosna služba, CIA nema funkciju provođenja zakona i službeno je uglavnom usredotočena na prikupljanje obavještajnih podataka u inozemstvu, sa samo ograničenom prikupljanjem obavještajnih podataka u zemlji. CIA služi kao nacionalni menadžer za koordinaciju aktivnosti HUMINT-a širom američke obavještajne zajednice. Jedina je zakonski ovlaštena agencija za provođenje i nadgledanje tajnih radnji po nalogu predsjednika. Stranopolitički utjecaj vrši kroz svoje taktičke podjele, poput Centra za posebne aktivnosti. CIA je također imala ključnu ulogu u uspostavljanju obavještajnih službi u nekoliko savezničkih država SAD-a, poput njemačke BND. Također je pružila podršku mnogim stranim političkim grupama i vladama, uključujući planiranje, koordinaciju, obuku o mučenju, tehničku podršku, a bila je uključen i u nekoliko promjena režima, terorističkih napada i planiranih atentata na strane vođe.
Od 2004. godine CIA se organiziuje pod direktorom Nacionalne obavještajne službe (DNI). Uprkos prenošenju nekih svojih ovlasti na DNI, CIA je porasla u veličini kao odgovor na napade 11. septembra. 2013. godine, The Washington Post izvijestio je da je u fiskalnoj 2010. godini CIA imala najveći budžet od svih IC agencija, premašujući prethodne procjene.
CIA je sve više proširila svoju ulogu, uključujući tajne paravojne operacije. Jedan od njenih najvećih odjela, Informativni operativni centar (IOC), službeno je preusmjerio fokus s protuterorizma na ofanzivnije cyber-operacije.
Agencija je bila predmet mnogih kontroverzi, uključujući kršenje ljudskih prava, prisluškivanje i propagandu u zemlji, te navode o trgovini drogom. Također se pojavila u beletrističkim djelima, uključujući knjige, filmove i videoigre.
Spisak naseljenih mjesta u gradu Živinicama
Opći podaci
Živinice su naselje i općina koja se nalazi u Tuzlanskom kantonu, Bosna i Hercegovina. Naseljena mjesta u općini Živinice, po popisu stanovništva iz 2013. (ukupno 29) su:
Armija Republike Bosne i Hercegovine
Armija Republike Bosne i Hercegovine (Armija RBiH ili ARBiH) bila je oružana snaga Republike Bosne i Hercegovine za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini. Armija RBiH osnovana je 15. aprila 1992. što se obilježavalo kao Dan armije. Njen mandat i zadaci unutar Oružanih snaga RBiH okvirno su bili definisani Ustavom Republike Bosne i Hercegovine (čl. 162).
Armija RBiH je nakon Dejtonskog sporazuma definirana kao bošnjačka komponenta Vojske Federacije Bosne i Hercegovine, a nakon reforme odbrane transformirana je u Bosanske rendžere, jednu od tri brigade u sastavu Oružanih snaga Bosne i Hercegovine.
Predsjedništvo Republike Bosne i Hercegovine je 1996. godine povodom obilježavanja 1. marta, dana nezavisnosti Republike BiH, odlikovao Armiju RBiH Ordenom slobode.
Osnivanje
Nakon prvih višestranačkih izbora održanih u novembru 1990. godine vlast u SR BIH su osvojile stranke s nacionalnim predznakom: SDA, SDS i HDZ BIH. Kao posljedica međunacionalne netrpeljivosti i političkih neslaganja unutar SFRJ, dolazi do njenog raspada i početka ratnih sukoba. Nakon sukoba u Sloveniji i Hrvatskoj, u Bosni i Hercegovini dolazi do osnivanja nelegalnih paravojnih jedinica kao što su Zelene beretke i Patriotska liga. Nasuprot tome na teritoriju SR BIH dolazi do sve većeg nagomilavanja snaga JNA iz koje se postepeno naoružavaju srpske paravojne formacije. Naredbu o naoružavanju paravojnih formacija SDS-a dao je načelnik Generalštaba JNA general Blagoje Adžić. 7. i 8. februara u selu Mehurići kod Travnika održano je vojno savjetovanje komandanata sedam regionalnih štabova i dijela Glavnog štaba Patriotske lige BiH. Dana 8. aprila 1992. godine, uz proglašenje neposredne ratne opasnosti na teritoriji Bosne i Hercegovine, nakon kojeg je uslijedilo proglašenje Republike Bosne i Hercegovine, oformljen je štab Teritorijalne odbrane BiH. Dan poslije, odlukom Predsjedništva RBiH svim naoružanim sastavima i pojedincima, osim pripadnika JNA i MUP-a, naređeno je da se jave u općinske, gradske i regionalne štabove TO, da bi se potčinili jedinstvenoj komandi. Iako je zvanično 23. juna 1992. godine, TO RBiH preimenovana u Armiju RBiH, kao zvaničan datum osnivanja Armije RBiH uzima se 15. april 1992, te se taj datum i obilježava kao dan formiranja. Za prvog komadanta, odnosno za načelnika Glavnog štaba Armije RBiH je izabran general Sefer Halilović, koji će tu funkciju obavljati do 1993. godine. Za njegove zamjenike imenovani su Jovan Divjak i Stjepan Šiber. Sjedište GŠ Armije R BiH je bilo u Sarajevu i predstavljao je najviši organ u komandnom lancu. Sastojao se od nekoliko uprava kao što su: Uprava za kadrove, Uprava za operacije i obuku, Uprava za logistiku, Uprava za moral, informativno-propagandnu djelatnost i vjerska pitanja, Obavještajna uprava i dr. Odlukom Predsjedništva Republike Bosne i Hercegovine od 18. augusta 1992. godine, cjelokupna teritorija Republike BiH trebala je biti podijeljena na zone odgovornosti pet korpusa u formiranju a koji bi bili potčinjeni Štabu Vrhovne komande ABiH.
1992.
Tokom 1992. godine oko 70% teritorije BiH je bilo pod kontrolom srpskih formacija. Armija se već nakon svog osnivanja susreće s nekoliko problema kao što su nedostatak oružja i opreme, neutemeljena organizacija, slaba logistika pored neprijateljske JNA i VRS. Prve bitke armije su bile za grad Sarajevo u cilju sprječavanju ulaska srpskih snaga u grad, što je bilo uspješno. Vojska uspješno formira linije odbrane oko Sarajeva, tuzlanske, zeničke regije, srednje Bosne, te oko opkoljenih gradova Bihaća, Goražda, Srebrenice, Žepe i Foče. 6. aprila 1992. srpske snage zauzimaju grad Foču, sljedeći gradovi pod kontrolom VRS su bili Bijeljina, Zvornik, Bratunac, Višegrad, Rudo u kojima otpor slabo naoružanih pripadnika PL BIH nije mogao zaustaviti prodor srpskih snaga i JNA.
U Posavini gradove Brčko, Bosanski Brod, Orašje, Odžak, Derventa, Bosanski Šamac, Modriča početkom rata su pod kontrolom imale Armija RBIH, HVO, HOS i ZNG. Kako je ova teritorija fizički u geografskom pogledu odvajala zapadni dio RS-a i teritorij RSK u Hrvatskoj od istočnog dijela RS-a i Srbije i Crne Gore, snage VRS-a su morale osvojiti ovu teritoriju kako bi zauzele koridor koji je bio komunikacija prema Banjoj Luci zatim teritoriji pobunjenih Srba u Hrvatskoj. Zbog strateške važnosti VRS pokreće operaciju Koridor u kojoj zauzimaju Bosanski Šamac (17. april 1992.) i Brčko (7. maj 1992.). U junu su zauzeli Derventu (7. juni 1992), Modriču (10. juna 1992.) i Odžak (13. juna 1992), a konačni slom odbrane uslijedio je 6. oktobra 1992. godine zauzimanjem Bosanskog Broda. Razlog ovog gubitka su bile političke odluke iz Zagreba.
21. aprila 1992. počinju sukobi u Bosanskoj Krajini kada su srpske snage zauzele polovicu grada Bosanska Krupe, njihovo daljnje napredovanje je zaustavljeno i formiran je bihaćki okrug, unutar kojeg je formirana Unsko-sanska operativna grupa iz koje će kasnije izrasti Peti korpus Armije RBiH.
U ofenzivi JNA i VRS od 24. do 28. aprila 1992. snage Armije RBIH, HVO-a i HOS-a su potisnuli napadače istočno od Mostara. U ratnim operacijama u ljeto i jesen 1992. godine, uspostavlja se ratna linija koja se do kraja 1994. godine neće bitnije mijenjati.
1993.
thumb|Odnos snaga Armije RBIH i HVO-a nakon Bošnjačko-hrvatskog sukoba 1993. godina nije bila obilježena značajnim bitkama između Armije RBIH i VRS-a, ali novina je bio Bošnjačko-hrvatski sukob između snaga Armije RBIH i HVO-a. Hrvatske snage su svoj fokus ratovanja sa srpskih snaga prebacile na teritoriju pod kontrolom Armije RBIH za što se pretpostavlja da je dio dogovora između Tuđmana i Miloševića u Karađorđevu čiji je cilj bio podjela Bosne i Hercegovine između srpske i hrvatske strane. Kako bi se postigao ovaj cilj hrvatskoj strani je bila neophodna pobjeda nad Armijom RBIH, sa čime bi se bošnjačka strana dovela u neizbježnu situaciju da pristane na podjelu pod nametnutim uvjetima i gubitak teritorije u Hercegovini i Srednjoj Bosni. Armija RBIH se suočava sa potpunim okruženjem te izostankom dobavljanja oružja, municije, hrane, što je armiju dovelo u najteži položaj tokom svojeg postojanja. U septembru armija pokreće operaciju "Neretva 93." pod vodstvom Sefera Halilovića koja je imala u ciju potisnuti hrvatske snage (HVO i HV iz područja srednje Bosne i zapadne Hercegovine te deblokadu Mostara. Armija RBIH je zauzela oko 450 km2 teritorije, stjerala hrvatske snage pod opsadu u Vitezu, Busovači i Kiseljaku, ali nije uspjela deblokirati Mostar. U toku ove godine dolazi i do smjene na vrhu Armije RBiH. Naime 8. juna 1993. godine, Rasim Delić je imenovan na čelo Glavnog štaba i to u svojstvu komandanta Štaba Vrhovne komande. Sefer Halilović je zadržao funkciju načelnika Glavnog štaba.
1994.
U aprilu 1994. snage VRS-a pokreću snažnu ofenzivu na grad Goražde, u početku su snage napredovale prema centru grada, kasnije je NATO izvršio zračne napade na VRS, operacija je kasnije obustavljena. Drugi korpus Armije RBiH je tokom operacije Proljeće 94 zauzeo položaje VRS-a na Ozrenu. 19. novembra 1994. VRS pokreće operaciju "Jutro" s ciljem zauzimanja Bihaća, snage su prodrle u neposrednu blizinu grada, ali su kasnije bile odbijene od strane Petog korpusa Armije RBiH.
1995.
Nakon pada enklava Srebrenice i Žepe, Armija RBIH usljed masakra i progona stanovništva gubi značajan dio teritorije i ljudstva. Nakon Splitske deklaracije kreće niz koordiniranih akcija i operacija Armije RBIH, HVO i HV-a kao što su Operacija Oluja, Operacija Ljeto '95, Operacija Sana '95, Operacija Maestral. Armija RBIH je u ovim operacijama zauzela Bosansku krajinu uključujući Veliku Kladušu, Bosansku Krupu, Bosanski Petrovac, Ključ i Sanski Most.
Organizacija
Tokom svog postojanja, Armija RBiH je bila prinuđena, u uslovima ratnog stanja, mijenjati i ustrojavati svoju organizaciju usljed čega se u tom periodu njena struktura razlikovala, ne samo vremenski gledano već i u zavisnosti od područja do područja. Organizacija kroz brigade kao taktičke vojne jedinice višeg ranga i korpuse se zadržalo od početka do kraja dok su jedno vrijeme u upotrebi bile i operativne grupe i divizije.
Korpusi
Prema odluci Predsjedništva Republike Bosne i Hercegovine od 18. augusta 1992. godine, cjelokupna teritorija Republike BiH je podijeljena na zone odgovornosti pet korpusa Armije RBiH. Ovih pet korpusa su djelovali tokom čitavog rata s tim da je naknadno osnovan 6. korpus, koji je kratko egzistirao i 7. korpus koji je uz 5 prvoosnovanih korpusa činio Armiju RBiH na kraju rata.
Simboli
Najčešći simbol u Armiji Republike Bosne i Hercegovine je ljiljan. Grb Armije Republike Bosne i Hercegovine je zapravo Grb Republike Bosne i Hercegovine, uz neke dodatke kao što su dva zlatna mača koji prolaze dijagonalno kroz grb i vojni natpisi iznad grba. Mnoge vojne jedinice Armije RBiH različitog ranga su imale vlastita obilježja, uz obilježje Armije i jedinice višeg ranga (uglavno Korpusa) u čijem sastavu su se nalazile.
Orden heroja oslobodilačkog rata
Orden heroja oslobodilačkog rata je bilo odlikovanje Armije RBiH koje se dodjeljivalo Za herojski doprinos oslobodilačkom ratu, izuzetno junaštvo i samoprijegor ispoljen u borbenim djejstvima i pri tome ostvarene izuzetne rezultate koji su kod saboraca i građana služili kao primjer, podstrek i dodatni motiv za dalje uspješno suprotstavljanje agresoru na RBiH.
Zlatni ljiljan
Zlatni ljiljan je bilo odlikovanje za jednog pripadnika Armije Republike Bosne i Hercegovine. Dodjeljivalo se za efikasnost odrađivanja svrhe i cilja ARBiH. Ratno priznanje Zlatni ljiljan dodjeljuje se pripadnicima Oružanih snaga koji su se naročito istakli u oružanom suprotstavljanju agresoru, doprinijeli proširenju slobodnih dijelova Republike Bosne i Hercegovine, izvršili više djela u kojima je došla do izražaja njihova lična hrabrost i požrtvovanje, pri čemu su agresoru naneseni znatni gubici u ljudstvu i materijalnim sredstvima.
Činovi u Armiji RBIH
Činovi u Armiji RBIH uređeni su na osnovu člana 33. stav 3. Uredbe sa zakonskom snagom o oružanim snagama Republike Bosne i Hercegovine ("Službeni list RBiH", broj 4/92), Predsjedništvo RBiH, donijelo je odluku: "Pravilo o vojnim uniformama, zastavi, oznakama činova, rodova i dužnosti pripadnika Armije RBiH za vrijeme ratnog stanja". PE. broj: 1263/92, 1. augusta 1992. godine u Sarajevu.
Činovi u Armiji RBIH (1992–1997)
Oficirski činovi
Generalski činovi
Činovi u Armiji RBIH (1997-1998)
Podoficirski činovi
Oficirski činovi
Generalski činovi
Svrha i cilj
Cilj Armije Republike Bosne i Hercegovine bio je očuvanje i protekcija Bosne i Hercegovine i cjelokupnost njene teritorije kao suverene, nezavisne i slobodne države svih njenih građana. Akcija odbrambene borbe Bosne i Hercegovine je zbog uspješnosti u borbama prerasla u oslobodilačku borbu koja je zaustavljena potpisivanjem Dejtonskog mirovnog sporazuma.
Naoružanje i vojna oprema
thumb|Tenkovi T-55
Tenkovi
thumb|Oklopni transporter OT M-60 thumb|Brdski top 76 mm M-48B-1 thumb|Helikopter [[Mi-8 Armije RBIH]]
Sudske presude za ratne zločine
U decembru 2014. godine, potpredsjednik Federacije Bosne i Hercegovine Mirsad Kebo predao je Tužilaštvu Bosne i Hercegovine dokumentaciju koja se odnosi na sumnju da su neki bošnjački zvaničnici na visokim položajima prešutjeli likvidacije srpskih vojnika koje su počinili pripadnici odreda El Mudžahid. Apelaciono vijeće suda BiH osudilo je Dželvada Salčina, pripadnika odreda Zulfikar, na dvije godine zbog ratnog zločina nad srpskim zarobljenikom.
General Mehmed Alagić je prema haškoj optužnici bio terećen za kršenje prava i običaja ratovanja i teške povrede Ženevske konvencije. Proces u Hagu je stopiran pošto je Alagić preminuo 2003, ali je nastavljen protiv drugih optuženih u istom predmetu, Amira Kubure i Envera Hadžihasanovića.
Godine 2020. upravnika vojnog zatvora u Hrasnici kod Sarajeva Huseina Mujanovića osudio je Viši sud u Beogradu na 10 godina zbog ratnog zločina protiv civilnog stanovništva. Tokom 2019. je počelo suđenje komandantu 5. korpusa Atifu Dudakoviću i 16 njegovih saradnika. Oficir armije BiH Enver Buza osuđen je pred Sudom Bosne i Hercegovine na 8 godina zatvora zbog ratnog zločina tokom masakra u Uzdolu, kada je ubijeno 27 ljudi.
Pripadnici teritorijalne odbrane Stela, Senad Džananović zvani Glavoguz i Edin Gadža zvani Kimun zajedno sa nadređenima Jusufom Jukom Prazinom i Samirom Kahvedžićem, osuđeni su za zločine nad srpskim civilima u sarajevskom naselju Alipašino Polje.
Krajem aprila 2022. komandant Trećeg korpusa Armije RBiH Sakib Mahmuljin, pod čijom komandom je djelovao odred El Mudžahid, pravosnažno je osuđen na osam godina zatvora za ratne zločine počinjene nad Srbima na području Vozuće i Zavidovića 1995. godine.
Policijski službenici Državne agencije za istrage i zaštitu su 13. decembra 2022. na području Sarajeva i Goražda uhapsili šest osoba, bivših pripadnika Višegradske brigade Armije Bosne i Hercegovine zbog postojanja osnova sumnje da su počinili krivična djela "Ratni zločin protiv civilnog stanovništva".
Britanski Grand Prix 2015 (atletika)
Britanski Grand Prix 2015. bio je 18. izdanje godišnjeg atletskog mitinga u Birminghamu i 5. stanica Dijamantne lige 2015.
NGC 148
NGC 148 (također poznat kao ESO 410-20, MCG -5-2-17 i PGC 2053) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 70 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kipar. Najveći prečnik je 2,00 (41 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (16 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 27. septembra 1834. godine.
Francis Crick
Francis Harry Compton Crick (8 juni 1916. – 28. juli 2004.) bio je britanski molekularni biolog, biofizičar i neuronaučnik. U 1953., zajedno sa Jamesom Watsonom napisao je akademski rad predlažući dvostrukospiralnu strukturu molekula DNK.
Zajedno s Watsonom i Maurice Wilkins zajednički mu je dodijeljena Nobelova nagrada za fiziologiju ili medicinu iz 1962. "za njihova otkrića koja se tiču molekulske strukture nukleinskih kiselina i  njihovog značaja za prijenos informacija u živom materijalu". Rezultati su se dijelom počivali na temeljnim studijama koje su uradili Rosalind Franklin, Raymond Gosling i Wilkins.
Tokom ostatka karijere obavljao je postdoktorslim studijama J.W. Kieckhefera, uglednog profesora istraživača na Institutu za biološka istraživanj u gradu La Jolla, Kalifornija. Njegova kasnija istraživanja usredotočila su se na teorijsku neurobiologiju i pokušaje unapređenja naučnog proučavanja ljudske svijesti. Na toj dužnosti ostao je do smrti; prema Christofu Kochu, na samrtnoj postelji uređivao je rukopis ''Naučnik do gorkog kraja".
Biografija
Francis Crick je bio prvi sin Harryja Cricka (1887–1948) i Annie Elizabeth Crick (rođ. Wilkins; 1879–1955). Rođen je 8. juna 1916. godine i odrastao u Weston Favelli, tada malom selu u blizini engleskog gradića Northampton, u kojem su njegov otac i stric upravljali porodičnom tvornicom čizama i obuće. Njegov djed, Walter Drawbridge Crick (1857-1903), amater prirodoslovac, napisao rad o istraživanju lokalnih foraminifera (jednoćelijskih protista s ljušturama), dopisivao se sa Charlesom Darwinom i imao je dva gastropoda (puž sa kućicom i golać) koja su nazvana po njemu. Već u ranoj dobi, Francisa je privlačila nauku i o tome jeučio iz knjiga. Kao dijete, roditelji su ga odveli u crkvu. No, oko 12. godine, rekao je da ne želi više ići jer je više volio naučno traženje odgovora nego religijskih vjerovanja.
Walter Crick, njegov stric, živio je u maloj kući na južnoj strani avenije Abington; na dnu malog vrta imao je lođu gdje je podučavao Francisa da vježba puhanje u staklo, izvodi hemijske eksperimente i izrađuje fotografske otiske. Kad mu je bilo osam ili devet godina, prebacio se u najmlađi oblik gimnazije u Northamptonu, na putu za naplatu. Bilo je to oko 1,25 milja od njegove kuće, tako da je morao pješašiti tamo i nazad, Park Avenue South i Abington Park Crescent, ali češće je išao autobusom ili kasnije, biciklom. Učiteljica – gospođica Holding – bila je inspirativna pedagoginja i činila je sve zanimljivim. Nastava u višim formama bila je zadovoljavajuća, ali ne i podsticajna. Nakon 14. godine, školovao se u Mill Hill School u Londonu (na stipendiji), gdje je sa najboljim prijateljem Johnom Shilstonom studirao matematiku, fiziku i hemiju. Podijelio je nagradu Walter Knox za hemiju na Dan osnivanja škole Mill Hill, u petak, 7. jula 1933. Izjavio je da je njegov uspjeh bio inspiriran kvalitetom nastave koju je imao dok je bio učenik na Mill Hillu.
Crick nije dobio mjesto na fakultetu u Cambridgeu, verovatno zbog toga što nije bio uspješan na latinskim jezikom. Doktorat je započeo na londonskom univerzitetskom koledžu (University College London), ali  ga je prekinuo Drugi svjetski rat. Kasnije je postao PhD-student i počasni asistent na Gonvilleu i Caius koledžu, Cambridge,  radeći uglavnom  u  Cavendish Laboratory i  Medical Research Council (Laboratorija za molekularnu biologiju) u Cambridgeu. Takođe je bio počasni stipendist Churchill College, Cambridge i University College iz Londona.
Crick je započeo doktorski (PhD) istraživački projekat o mjerenju viskoznosti vode pri visokim temperaturama (što je kasnije opisao kao "najgrublji problem koji se može zamisliti" ) u laboratoriji u fizičara Edward Neville da Costa Andrade na Univerzitetskom koledžu u Londonu, ali izbijanjem Drugog svjetskog rata (posebno, incidenta tokom Britanske bitke) kada bomba je pala kroz krov laboratorije i uništila njegov eksperimentalni aparat), Crick je odustao od moguće karijere u fizici. Tokom druge godine doktorata, dodijeljen mu je velika čast dobitnika nagrade Carey Foster Research Prize. Postdoktorski staž je odradio u bruklinskon politehničkom institutu (Polytechnic Institute of Brooklyn).
Za vrijeme Drugog svjetskog rata radio je u admiralitetskoj istraživačkoj laboratoriji (Admiralty Research Laboratory), iz koje je stasala grupa mnogih uglednih naučnika, uključujući fizičarE Davida Batesa], RobertA BoydA, te Georgea Deacona, Johna Gunn]a], [[Harrie Massey|Harrieja Masseya i Nevilla Motta; radio je na dizajnu magnetnih i akustički mornaričkih mina, a bio je važan u dizajniranju nove mine koja je bila učinkovita protiv njemačkih minolovaca..
Imao je sina, dvije kćeri i desetak unučadi.
Privatni pomen porodice i kolega, održan je 3. avgusta 2004.
NGC 7809
NGC 7809 (također poznat kao MCG 0-1-19 i PGC 158) je nepravilna galaksija koja je udaljena oko 882 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 0,50 (128 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (103 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 9. septembra 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Odolina
Odolina je naseljeno mjesto u sastavu općine Hrpelje–Kozina, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Sežana.
Jejunum
mini|250px|Položaj tankih crijeva kod čovjeka Jejunum je srednji dio tankog crijeva kod većine viših kičmenjaka, uključujući sisare, reptile i ptice.
Jejunum se nalazi između duodenuma i ileuma. Prelaz sa duodenuma u jejunum je izražen Treitzovim ligamentom. Kod ljudi jejunum je dugačak oko 2,5 metra. pH u jejunumu iznosi između 7 i 8. Jejunum, zajedno sa ileumom, visi na mezenterijumu što im omogućava veliku pokretljivost u stomaku.
Ime jejunum dolazi od latinske riječi za glad. Ovaj naziv crijevo je dobilo zato što nakon smrti crijevo je bez sadržaja.
NGC 6295
NGC 6295 (također poznat kao IRAS 17025+6024, MCG 10-24-92, PGC 59510 i UGC 10682) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 422 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 0,90 (111 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (49 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 9. juna 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Biatlon na Zimskim olimpijskim igrama 2022 – 7,5 km
Takmičenje u sprintu u ženskoj konkurenciji na Zimskim olimpijskim igrama 2022. u Pekingu održalo se u biatlonskom kompleksu Centar za nordijsko skijanje i biatlon Kuyangshu u gradu Zhangjiakou, okrugu Chongli, koji se nalazi u kineskoj pokrajine Hebei 11. februara 2022. s početkom u 17:00 sati po lokalnom vremenu (10:00 CET).
Pravila takmičenja
Sprint je disciplina u biatlonu, koja se za žene održava na kružnoj stazi od 7,5 kilometara. Trče se 3 kruga po 2,5 km. Takmičarke počinju trku pojedinačno u vremenskim razmacima (obično 30 sekundi). U toku trke gađa se dva puta: poslije prvog kruga iz ležećeg, a poslije drugog iz stojećeg položaja, ukupno 10 meta. Svaki promašaj donosi kazneni krug trčanja od 150 metara. Prvih 60 prvoplasiranih na kraju takmičenja plasiraju se za disciplinu potjera.
Zemlje učesnice
Učestvovale su 89 takmičarki iz 29 zemalja.
Ocizla
mini|280px|Crkva sv. Marije Magdalene na rubu Ocizla kraj koje se nalazi i ulaz u Maletovu jamu Ocizla je naseljeno mjesto na Krasu u sastavu općine Hrpelje–Kozina, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Geografija
Ocila je pogranično naselje na Tršćanskom Krasu (Primorska) nedaleko Kozine uz granicu s Italijom
Znamenitosti
Maletova jama je najveća pećina u sklopu pećina kraj naselja Ocizla (Jama sa slapom i Korošica na hribu). To je jama u koju se ulijevaju oborinske vode područja sela Beke, Ocizle i zaleđa, ponornica je do Osapske doline te Boljuneca, gdje ponovno izvire na visoravni.
Pristup pećini je kraj Ocizle, po markiranom putu ispod crkve sv. Magdalene. Ulaz u pećinu je moguc jedino uz speleološku opremu po rovu koji naplavljuje za vrijeme kiša.
Pećina ima izrazit oblik odtoka, tuneli među dvoranama su uski i glatki. U proširenim podzemnim prostorima se nalazi i stajaća voda - manja podzemna jezera.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ocizla je imala 106 stanovnika.
Napomena: ''U 2000. povećano za dio naselja Klanec pri Kozini.''
Gospodar prstenova
mini|250p|Naslovnice trilogije Gospodara prstenova od Tolkiena (eng. verzija). Gospodar prstenova jest knjiga epske fantastike koju je napisao John Ronald Reuel Tolkien. Hronološki je nastavak Hobita. Pisana je pod imenom Rat za prsten (War of the Ring), ali je objavljena kao Gospodar prstenova (The Lord of the Rings).
Međutim, radi praktičnijeg distribuiranja, objavljena je u tri knjige: