cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Savez komunista Jugoslavije
Rano vođstvo Josipa Broza Tita u KPJ
Poslije stvaranja Bloka narodne sloge pod vođstvom Vlatko Maček u oktobru 1937. KPJ je povela akciju da se blok proširi predstavnicima radničke klase. Zato je pokušavala da osnuje jednu legalnu stranku — Stranku radnog naroda (SRN) s programom Narodnog fronta, ali su vođstva građanskih stranaka odbila saradnju s KPJ. U isto vrijeme je Tito pokrenuo rješavanje aktuelnih unutrašnjih pitanja KPJ. U noći između 1-2. augusta 1937. u šumi Anindol kod Samobora, održan je osnivački kongres KP Hrvatske, na kom je učestvovalo 19 sudionika, a za sekretara komiteta izabran je Đuro Špoljarić. Sastankom je rukovodio Tito, a jedini dokument koji je sačuvan je Titov proglas pod nazivom "Osnivanje Komunističke stranke Hrvatske".
Tri mjeseca ranije osnovana je KP Slovenije, koji su istaknuli da je rješenje nacionalnog pitanja bitan dio borbe za revolucionarni preobražaj jugoslavenskog društva. Postavljene su nove osnove organizacione izgradnje SKOJ-a kao masovne omladinske organizacije i rukovodeće snage naprednog omladinskog pokreta. Rukovodstva KPJ ojačana su mladim kadrovima, a idejno-političko obrazovanje postavljeno je na širu osnovu. Partijska štampa i publicistika obogaćene su novim izdanjima listova, brošura i knjiga te prilagođena potrebama političke borbe i konsolidacije partije. U maju 1937. je osnovao je u zemlji privremeno rukovodstvo, likvidirao žarišta frakcionaštva među komunistima u emigraciji i na robiji, a po dolasku u Moskvu u jesen 1938. uspio je, uz podršku Georgi Dimitrova, da u Kominterni otkloni nagomilane nesporazume i rezerve prema KPJ. Tada je dobio mandat za osnivanje CK KPJ u zemlji, čime je ranije u zemlji osnovano rukovodstvo bilo i praktično potvrđeno. Oslanjanjem na provjerene, ideološko-politički izgrađene i mlade partijske kadrove, dosljednom, upornom i sistematskom akcijom za idejnu čistoću, kao i savlađivanjem frakcijskih borbi — od 1937. do 1940. godine je, pod rukovodstvom Josipa Broza Tita, obnovljena i konsolidovana Komunistička partija Jugoslavije.
Španski građanski rat
thumb|180px|desno|Jugoslavenski borci 1937. u Španiji. U prvom redu stoje: treći s lijeva (sa hartijom u ruci) [[Robert Domany, komandant baterije i peti s lijeva Koča Popović.]] Španski građanski rat je okupio mnogobrojnu ljevičarsku inteligenciju širom zapadnog svijeta, a mnogi ugledni umjetnici i pisci su ušli u službu španske republike. Također, privukao je i veliki broj stranih ljevičarsko orijentisanih pripadnika radničke klase, za koje je rat ponudio ne samo idealističku avanturu, već i bjekstvo od nezaposlenosti nakon Velike depresije. KPJ, zajedno sa SKOJ-em oganizovali su akcije pomoći republikanskoj Španiji na tri kolosijeka: političkom propagandom, prikupljanjem materijalne pomoći i mobilizacijom dobrovoljaca za odlazak u Španiju u borbu protiv fašizma. U svom proglasu od 23. oktobra 1936. godine KPJ se pridružila međunarodnim ljevičarskim snagama sa ciljem da pomognu republikanskoj španskoj vladi i radnicima u njihovoj borbi protiv pobunjenika i reakcionarnih fašističkih snaga predvođenih generalom Franciscom Francom.
U proglasu KPJ povodom Španskog građanskog rata stoji:
IC 981
IC 981 (također poznat kao PGC 1061875) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 401 milion sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,70 (82 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (35 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 12. jula 1893. godine.
Bosanskohercegovačka Zemaljska bolnica u Sarajevu
Bosanskohercegovačka Zemaljska bolnica u Sarajevu jest medicinska ustanova koja je započela s radom još za vrijeme vladavine Osmanlijskog Carstva. Osim Vojne bolnice za vrijeme osmanlijske vlasti u Sarajevu je postojala samo jedna mala stacionarna zdravstvena jedinica poznata kao "Vakufska bolnica", koju je na nagovor tada jedinog ljekara Josefa Kotscheta sagradio velija Osman Topal paša 1866.godine, a imala je kapacitet od samo 32 kreveta sa posebnim odjeljenjima za muške i ženske bolesnike.
Služila je kao javna bolnica za liječenje bolesnika svih vjeroispovjesti, ali su prije okupacije najviše liječeni stražari, zatvorenici i prostitutke od sifilisa.
U ostale mjere ulazilo je i bolničko liječenje hroničnih bolesnika od raznih zaraznih i veneričnih bolesti, osobito sifilisa i drugih kožnih bolesti.
Po odobrenju Visoke Porte, ovu bolnicu izgradio je Gazi Husref begov Vakuf, koji je za izdržavanje bolnice davao godišnje po 42.102 piastera – oko 8000 dukata, jer je liječenje za sirotinju bilo besplatno.
Vojna bolnica nije ni poslije okupacije primala civilne bolesnike, pa je Zemaljska vlada još 1882.godine razmatrala pitanje izgradnje nove i modernije bolnice sa širim kapacitetom.
Godine 1894. u Sarajevu je svečano otvorena Prva Zemaljska bolnica. Sastojala se od jedne jednospratne zgrade za prijem bolesnika A, dva prizemna bolesnička paviljona B i C, svaki po 35 kreveta i dva prizemna hodnika, koji su spajali paviljone sa prijemnim, tri bolesnička paviljona D, E i F, jedan paviljon G, jedne kuće za bolničare za stanovanje, jedne stambene zgrade za ljekare, jedne prizemne zgrade za spaljivanje, mrtvačnice, kuhinje, kupaone, vešerajnice, dvije portirnice, štale za stoku, šupe i pomoćne prostorije za ugalj.
Broj liječenih bolesnika se sa 2.775 (1895. godine) popeo na 5.055 u 1900. godini. Odjeljenje Hirurgije najviše se bavilo zahtjevima vezanim za operacije "kile" i za skidanje mrene s oka (katarakte).
Zemaljska bolnica je naredbom od 5. 9. 1897. odredila da liječenje bolesnika od zaraznih bolesti bude besplatno. Zbog toga je često dolazilo do prenapučenosti odjela. U samom početku njenog djelovanja, Zemaljska bolnica imala je 4 odjeljenja, i to:
Zemaljska bolnica je značajno proširena i adaptirana u periodu od 1897. do 1900.godine, a tom prilikom obnovljeni su vodovodni i kanalizacioni odvodi.
Prvi ljekari Zemaljske bolnice
Za vrijeme gradnje bolnice 1893.godine u Beču je izrađen Organizacioni statut, pod vodstvom Benjamina Kallaya, uz saradnju univerzitetskih profesora Gustava Brauna, Rudolfa Hrobaka i Isidore Neumann.
Navedenim statutom definirani su šefovi Odjeljenja Zemaljske bolnice, i to:
Savez komunista Jugoslavije
Španski građanski rat
KPJ je bila jedini organizator u Kraljevini Jugoslaviji u pružanju pomoći, a španski su događaji u 1936. i 1937. godini bili središnje i najvažnije pitanje unutar KPJ. Antifašistički dobrovoljci su u Španiju odlazili isključivo ilegalno u čemu su nerijetko bili osujećivani. U toku dvije godine u Španiju je iz Jugoslavije otišlo oko 1700 (1800 do 2000 dobrovoljaca), od kojih je 700, nešto manje od polovice poginulo u borbama. U zemlju se vratilo oko 350, a većina je prebjegla u Francusku poslije pobjede Frankove armije. Kasniji zapovjednici četiri armije Jugoslavenske armije, bili su borci u španskom ratu: Peko Dapčević, Koča Popović, Kosta Nađ i Petar Drapšin. Tadašnja jugoslavenska vlada je po svaku cijenu nastojala da onemogući odlazak njenih državljana u rat u Španiju. Veliku, ali neuspješnu akciju prebacivanja oko 500 dobrovaljaca brodom "Korzika" u organizaciji Milana Gorkića, spriječila je jugoslavenska policija, hapšenjima u Baru 3. marta 1936, oko 120 dobovoljaca, te kod Šibenika. Dojavu o brodu je policija dobila od italijanske policije. Jedan od razloga pada Gorkića u nemilost od strane Kominterne, bila je ova neuspješna akcija. Jedan od prvih pet stranaca u Španskom građanskom ratu je bio slovenski komunist Josip Kopinič, koji je u Španiju došao mjesec dana nakon početka rata i proslavio se kao hrabar borac. Bio je na palubi podmornice, koja se suprostavila frankovoj mornarici, te je učestovao u probijanju blokade Gibraltara, zbog čega je dobio čin kapetan fregate - najviši vojni čin koji je imao neki borac iz jugoslavenskih zemalja, te bio član španske vojne misije u Parizu.
Nakon poziva Kominterne svim internacionalcima da se priključe oslobodilačkom ratu španskog naroda, veliki broj pripadnika KPJ se odazvao ovom pozivu. Glavna baza za regrutovanje boraca bila je u Parizu u knjižari "Horizont", koja je bila u vlasništvu KPJ. U Parizu su u to vrijeme održavali sjednice Centralnog komiteta na kojima su učestvovali Rodoljub Čolaković i Sreten Žujović (članovi Politbiroa), Prežihov Voranc, Ivan Krndelj i Drago Marušić, koji su boravili u Parizu, a povremeno Rajko Jovanović, Ivo Lola Ribar i Boris Kidrič, te kasnije isključeni članovi Ivan Marić i Labud Kusovac. Josip Broz boravi u Parizu od 17. augusta 1937, a prije dolaska boravi u Beču u drugoj polovici maja, gdje uspostavlja novi pukt za slanje dobrovoljaca. Tokom boravka u Parizu, članovi Politbiroa Čolaković i Žujović, obavijestili su Tita da je generalni sekretar KPJ Milan Gorkić u Moskvi, te da nemaju vijesti od njega, kao da ni donacije od Komiterne za KPJ ne pristižu. Tito je predložen da postane član Politbiroa, te su njih trojica podijelili obaveze: Tito je bio zadužen za veze sa zemljom i Kominternom, financije, zastupanje KPJ i opće poslove Centralnog komiteta (CK). Žujović je bio, za sve što je povezano sa dobrovoljcima za Španiju, veze sa Komunističkom partijom Francuske, i tekuće poslove CK; Čolaković - uređivanje i distribucija partijskog lista "Proletera", po potrebi obilazak partijskih organizacija u Jugoslaviji i među jugoslavenskim interbrigadistima u Španiji. To je vrijeme i financijske krize partije, zbog šutnje Kominterne, ali novčanom pomoći organizacija KPJ iz SAD, Kanade i Belgije, kao i partijskih organizacija iz zemlje, štampanje Proletera bilo je omogućeno u Parizu sve do januara 1938. godine. Pred Madridom je poginuo (ili je likvidiran) i Blagoje Parović, član CK KPJ i politički komesar 13. internacionalne brigade.
Staljinistička čistka
thumb|180px|desno|Milan Gorkić, generalni sekretar CK KPJ, Titov prethodnik i jedna od brojnih žrtava Staljinovih čistki. Komunistička Partija Jugoslavije u drugoj polovini 1930-ih bila je suočena sa dva teška iskušenja, Staljinovim čistkama i Paktom Ribbentrop-Molotov između Sovjetskog Saveza i nacističke Njemačke. Ovi događaji su uznemirili i otuđili mnoge intelektualce iz njenih redova. Staljinističke čistke u KPJ su imale teške posljedice. Procjenjuje se da je tokom te čistke ubijeno oko 600-700 članova Komunističke Partije Jugoslavije, uključujući veliki broj osnivača i gotovo cjelokupno dotadašnje rukovodstvo. U Moskvi su streljani svi dotadašnji generalni sekretari KPJ: Filip Filipović, Sima Marković, Đuro Cvijić, Jovan Mališić i aktuelni Milan Gorkić, osim Triše Kaclerovića, koji se na vrijeme povukao iz politike. Također su streljana i dva sekretara SKOJ-a, kao i veliki broj rukovodilaca KPJ, članova CK i Politbiroa. Naročito je slikovit primjer tadašnjeg generalnog sekretara KPJ Milana Gorkića, koji je iz Pariza pozvan u Moskvu na referisanje. Predočena mu je optužba na preko sedamdeset stranica u kojoj je bio optužen da je kovao planove protiv CK KPJ. Ubrzo akon toga, Gorkić je bio zatvoren i likvidiran. Nakon likvidacije dotadašnjeg jugoslavenskog rukovodstva, Tito je podržan od Kominterne za šefa Komunističke Partije Jugoslavije. Likvidacijom CK Milana Gorkića 1937. i imenovanjem Josipa Broza za generalnog sekretara 1940. godine kulminira period rigidne staljinizacije KPJ. Ove dalekosežne promjene sprovedene su bez izjašnjavanja članstva i sazivanja kongresa, pukim partijskim prevratom i fizičkim likvidacijama konkurenata.
Po završetku čistke, sazvana je Peta zemaljska konferencija KPJ, na kojoj je potvrđeno novo rukovodstvo Josipa Broza. Peta konferencija je održana od 19. do 23. oktobra 1940. godine u predgrađu Zagreba. Osnovni zaključci sa konferencije su bili razrada političke linije KPJ u uslovima Drugog svjetskog rata. Na konferenciji je izglasan novi Centralni komitet od 29 članova i 9 kandidata za članove, a za generalnog sekretara je izabran Josip Broz Tito.
U periodu kada je Tito konsolidovao Partiju, članstvo se udvostručilo - od 1.500 članova u jesen 1937. godine do 3.000 članova maja 1939. godine. Do septembra 1939., SKOJ je imao 17.800 članova. U vrijeme Pete zemaljske konferencije krajem 1940. godine, brojnost KPJ je narasla na 7.000 članova.
Drugi svjetski rat
Basil Davidov
Okupacija i ustanak
thumb|180px|desno|Prikaz slobodne teritorije u okupiranoj Jugoslaviji, nakon poziva na ustanak koji je povela KPJ [[1941.]] Početkom maja 1941. godine u Zagrebu je održano partijsko savjetovanje na kome je Centralni komitet Komunističke partije Jugoslavije ocijenio da su unutrašnji događaji nametnuli da se na širem forumu partijskog aktiva razmotre martovski i aprilski događaji i donesu odgovarajuće odluke za dalji razvitak oslobodilačke i revolucionarne borbe radničke klase i naroda Jugoslavije.
Nakon što je Adolf Hitler započeo Napad na SSSR 22. juna 1941. godine, Tito je sazvao hitnu sjednicu Politbiroa CK KPJ u Beogradu na kojoj je Centralni Komitet izdao proglas narodina Jugoslavije u kome ga poziva na oružanu borbu protiv njemačkih okupatora. Na sjednici Politbiro CK KPJ održanoj 4. jula 1941. godine u vili Vladislava Ribnikara u Beogradu, odlučeno je da se od sabotaža i diverzija pređe na sveopšti narodni ustanak, te da partizanski rat bude osnovno oblik razvijanja ustanka. Na sastanku su prisustvovali: Tito, Aleksandar Ranković, Milovan Đilas, Svetozar Vukmanović Tempo i Ivo Lola Ribar. Na tom sastanku osnovan je Glavni štab partizanskih odreda Jugoslavije sastavljen prvenstveno od najužeg rukovodstva Politbiroa. U Glavni štab za Srbiju su pri tom ušli: Sreten Žujović, Branko Krsmanović, Filip Kljajić Fića, Nikola Grulović i Rodoljub Čolaković.
Stvaranje organa vlasti
thumb|180px|desno|Delegati tokom Drugog zasjedanja AVNOJ-a održanog u Jajcu 29. - 30. novembra 1943. U prvom redu, slijeva na desno, sjede: Josip Broz Tito, [[Josip Vidmar, Edvard Kocbek, Moša Pijade.]]
Nakon povlačenja sa slobodne teritorije u Srbiji, Politbiro je održao sastanak u Drenovi, blizu Prijepolja, 7. decembra 1941. Tito je pod utiskom poraza u Srbiji ponudio svoju ostavku, ali ona nije bila prihvaćena. Na sastanku je odlučeno da se zabranjuje postojanje paralelnih vojnih jedinca na slobodnoj teritoriji i da se vodi oružana borba sa četnicima. Poslije sastanka počelo je zaoštravanje klasne borbe. Počela su sektaštva i ljevičarska skretanja. Tako je došlo do krvavih odmazdi nad partizanskim borcima i narodom na Kamenoj Gori, blizu Nove Varoši. Ova skretanja su se nastavila i u Crnoj Gori i Hercegovini. Dolazilo je do masovnih streljanja bez presuda. U spriječavanju ovakvog razvoja događaja vrhovni komandant partizanskih jedinica Jugoslavije izdao je u to vrijeme naredbu: U oslobođenoj Foči, doneseni su "Fočanski propisi". Pod utisakom međunarodnih dešavanja, Partija je organizovala Prvo zasjedanje AVNOJ-a u oslobođenom Bihaću. Tada je AVNOJ donio veliki broj važnih odluka vezanih za buduće uređenje Jugoslavije.
U prekretnoj godini Drugog svjetskog rata (1943), Partija se nalazila pred velikim iskušenjima. Proživljavala je velike njemačke ofanzive u Bosni i Crnoj Gori. U revolucionarnoj 1943. Glavni Štab je izgubio još jednog svog člana. Na Glamočkom Polju je poginuo Ivo Lola Ribar, samo nekoliko dana prije Drugog zasjedanja AVNOJ-a u Jajcu. Na Drugom zasedanju AVNOJ-a u Jajcu 29–30. novembra 1943. godine, donijete su ključne odluke o budućem ustroju nove Jugoslavije, dogovorena je obnova zemlje na federalnim osnovama, zabranjen je povratak u zemlju kralju Petru II Karađorđeviću, a Tito je proglašen za maršala.
Peti kongres KPJ
Članovi politbiroa na Petom kongresu KPJ, održanom od 21-28. jula 1948. u Beogradu bili su:
Šesti kongres KPJ
Članovi Izvršnog komiteta na Šestom kongresu KPJ, održanom od 2-7. novembra 1952. u Zagrebu bili su: Izvršni komitet (članovi): Josip Broz Tito (Generalni sekretar Izvršnog komiteta), Edvard Kardelj, Milovan Đilas (do 17. januara 1954), Aleksandar Ranković, Ivan Gošnjak, Moša Pijade (do 15. marta 1957), Boris Kidrič (do 11. aprila 1953), Franc Leškovšek, Vladimir Bakarić, Đuro Pucar, Lazar Koliševski, Svetozar Vukmanović-Tempo, Petar Stambolić (od 1954.), Miha Marinko (od 1955), Blažo Jovanović (od 1955).
Sedmi kongres SKJ
Članovi Izvršnog komiteta na Sedmom kongresu SKJ, održanom od 22-26. aprila 1958. u Ljubljani bili su:
Osmi kongres SKJ
Članovi Izvršnog komiteta na Osmom kongresu SKJ, održanom od 7-13. decembra 1964. u Ljubljani bili su:
Brionski plenum
Četvrta plenarna sjednica Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije održana je 1. jula 1966 na Brionima. Predsjedništvo Izvršnog komiteta bili su (35 članova): Josip Broz Tito (predsjednik), Edvard Kardelj, Veljko Vlahović, Vladimir Bakarić, Krste Crvenkovski, Ivan Gošnjak, Blažo Jovanović, Lazar Koliševski, Boris Krajger (do 4. januara 1967), Miha Marinko, Cvijetin Mijatović, Đorđije Pajković, Đuro Pucar, Petar Stambolić, Mika Špiljak, Jovan Veselinov, Svetozar Vukmanović-Tempo, Milentije Popović, Koča Popović, Marko Nikezić (od oktobra 1968) i 16 drugih članova.
Deveti kongres SKJ
Deveti kongres SKJ održan je u Beogradu od 11-15. marta 1969. godine.
Deseti kongres SKJ
Deseti kongres SKJ održan je u Beogradu od 27-30. maja 1974. godine.
Centralni komitet
=== Predsjednici === Od 1937. godine i sve do smrti partijom je, isprva kao generalni sekretar, a od 1963. kao predsjednik predsjedništva Centralnog komiteta rukovodio Josip Broz Tito. Već od oktobra 1978. godine, zbog zdravstenih problema Broza, ova je funkcija dodijeljena Branku Mikuliću, a od te godine se predsjednik mijenjao svake godine:
Zvonimir Soldo
Zvonimir Soldo (Zagreb, 2. novembra 1967) jest bivši hrvatski nogometaš, reprezentativac, osvojio je s nogomentom reprezentacijom Hrvatske bronzu na Svjetskom prvenstvu 1998. u Francuskoj. Nastupao za njemački VfB Stuttgart, čiji je bio kapiten, više od 10 godina. Bivši trener zagrebačkog Dinama s kojim je osvojio prvenstvo i kup 2008. godine.
Biografija
Bivši hrvatski reprezentativac, zvan ˝Zvonni˝ u početku se opredijelio za studiranje prava na Univerzitetu u Zagrebu, ali je nakon 6 semestara odustao zbog nagovora roditelja da se posveti nogometnoj karijeri.
Svoju karijeru započeo je kao odbrambeni ili odbrambeni vezni u zagrebačkom Dinamu, 1988. godine. Međutim, nije se dugo zadržao i nakon dvije godine otišao u Zadar. Kasnije je završio u Zaprešiću, pa se vratio u matični klub koji se tada zvao Croatia Zagreb. U Croatiji je sezone 1995./96. osvojio dvostruku krunu te potom otišao u inostranstvo, u njemačku Bundesligu, tačnije, u VfB Stuttgart za koji je debitirao 17. augusta 1996. godine.
Tada započinje njegova desetogodišnja era u kojoj je odigrao oko 300 bundesligaških utakmica, te 47 u evropskim takmičenjima. Kao kapiten kluba iz Stuttgarta odigrao je blizu 200 utakmica. Godine1997. osvojio je njemački kup, a sezone 2002/03 sa klubom je završio kao vicešampion Njemačke, te sljedeće godine nastupio u Ligi šampiona. Sezone 2003/04 u najelitnijem nogometnom takmičenju tijesno su u osmini finala sa 0:1, 0:0 ispali od engleskog Chelsea.
Soldo je za vrijeme igranja u klubu postao pravi simbol nogometnog profesionalizma i uzor, te podrška mladima u klubu. Prilikom dolaska italijanskog trenera Giovannia Trapattonija na klupu kluba Soldo je izgubio mjesto u startnoj postavi. Ekipa je, također, bez njega igrala puno lošije, pa je Soldo uskoro opet bio među prvih 11.
Za njegova postignuća u klubu dobio je Staufer medalju koju dodjeljuje uprava njemačke pokrajine Baden-Württemberg. Soldo je 2006. godine napustio Stuttgart. Na oproštajnoj utakmici priređena je u njegovu čast velika oproštajna utakmica.
Za reprezentaciju je nastupio 61 put, postigavši tri gola. Bio je važan igrač na Evropskom prvenstvu 1996, te na Svjetskom prvenstvu 1998. na kojima je sa reprezentacijom imao vrlo zapažene rezultate. Posljednje veliko takmičenje bilo je Svjetsko prvenstvo 2002. Kao član reprezentacije 1998. dobitnik je Državne nagrade za sport "Franjo Bučar".
Nakon ostavke Branka Ivankovića 14. januara 2008. potvrđeno je od strane NK Dinama da je Zvonimir novi trener maksimirskog kluba. Prije toga Zvonimir je bio trener mlađih kategorija u klubu. U aprilu 2008. godine s Dinamom je osvojio naslov šampiona. Nakon što je uvjerljivo pobjedom u finalu kupa svladao Hajduk, Soldo je podnio neopozivu ostavku na mjesto trenera kao rezultat višesedmičnih novinskih nagađanja o njegovoj poziciji te nezadovoljstvu vodećih ljudi Dinama o njegovom radu. Uvjerljivim završetkom prvenstva i osvajanjem kupa u nekoliko navrata je doživio skandiranja navijača te osvojio simpatije javnosti.
U ljeto 2009. Soldo je dobio poziv da preuzme njemačkog bundesligaša Kölna te je na tom mjestu zamijenio dotadašnjeg trenera Christopha Dauma. Uspio je zadržati klub u Bundesligi. Sezona Bundeslige 2010-2011. je počela loše za Köln. Nakon nekoliko kola je nanizao niz loših rezultata. Zbog toga ga je njemački nogometni časops "Kicker" proglasio statistički najlošijim trenerom tog kluba svih vremena. Nakon poraza od Hannovera dobio je otkaz 25. oktobra 2010.
Američki rat za nezavisnost
mini|desno|230px|Kolaž slika sa tematikom iz rata za nezavisnost. Američki rat za nezavisnost je rat američkih kolonija protiv britanske vladavine. Godine 1775. američke kolonije su se pobunile protiv britanske vladavine nakon što su Britanci radili sve što im je bilo u mogućnosti da uspore razvoj kolonija. Između ostalog Britanci su zabranili naselja izvan proklamacione linije iz 1767. te širenje granice Kanade ispod velikih jezera.
U maju 1775. godine predstavnici kolonija na kongresu u Philadelphiji 4. jula 1776. su usvojili deklaraciju o nezavisnosti. Autor deklaracije je Thomas Jefferson. Amerikanci su kasnije našli saveznike u Francuskoj i Španiji koje su objavile rat Velikoj Britaniji. 1781. udružene američko-francuske snage su pobijedile britansku vojsku u Yorktownu u Virginiji koja je kapitulirala. To je dovelo do stvaranja primirja a Britanija je priznala nezavisnost svojih bivših kolonija Pariskim ugovorom 1783.
Početak i učesnici
Rat je počeo 18. aprila 1775. godine oružanim sukobom kod Lexingtona. Na početku rata Amerikanci nisu imali profesionalnu vojsku niti flotu. Svaka je kolonija učestvovala u borbama snagama koje su činili dobrovoljci i lokalna policija. Američke kolonije dobivaju jedinstvenu vojsku maja 1775. godine pod vodstvom Georgea Washingtona. Na pobunjeničkoj strani učestvovalo je 250.000 vojnika sa statusom regularne vojske ili lokalne policije.
Afroamerikanci
Afroamerikanci, kao slobodni ljudi ili kao robovi, služili su na obje strane. U novembru 1775. Lord Dunman je oslobodio sve robove koji su se željeli boriti na britanskoj strani što je, naravno, privuklo veliki broj crnaca na stranu Britanaca. Britanci su bili prisiljeni povući takav potez zbog nedostatka ljudstva. Godine 1779. 10.000 crnaca dezertiralo je iz američke vojske i prešlo u britanske redove. Na kolonijalnoj strani u borbama je učestvovalo oko 5.000 afroamerikanaca.
IC 402
IC 402 (također poznat kao IRAS 05038-0910, MCG -2-13-43, PGC 16742 i UGCA 99) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 153 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 2,30 (103 hiljade sg) a najmanji 1,5 uglovnih minuta (67 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Frank Muller 12. decembra 1887. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
What the Hell
"What the Hell" je singl kanadske rock pjevačice Avril Lavigne izdat 2011. godine sa četvrtog albuma, Goodbye Lullaby.
Autor(i): Avril Lavigne.
NGC 6623-2
NGC 6623-2 (također poznat kao MCG 4-43-27 i PGC 61749) je kompaktna galaksija koja je udaljena oko 227 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Herkul. Najveći prečnik je 0,30 (20 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (20 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Jedina moja / I tvoje će proći
Jedina moja / I tvoje će proći je singl ploča sarajevske pop rock grupe Indexi. Singl je 1973. godine objavila izdavačka kuća Diskoton. Muziku, tekst i aranžman za pjesmu "Jedina moja" napisao je basist Indexa Fadil Redžić. Muziku i aranžman za pjesmu "I tvoje će proći" napisao je gitarist Indexa Slobodan "Bodo" Kovačević, a stihove pjevač Davorin Popović. Sa ovim muzičkim izdanjem grupa Indexi nastavili su uspješan niz muzičkih hitova u pop stilu započetih sa singlom "Predaj se, srce" iz aprila 1973. godine. Fotografiju i dizajn za omot singl ploče Indexa "Jedina moja" uradio je Dragan S. Stefanović.
Gaberje (Lendava)
Gaberje je naseljeno mjesto u sastavu općine Lendava, regija Pomurska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Lendava.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Gaberje je imalo 552 stanovnika.
Gaberje
Slovenija:
Bosna i Hercegovina u Austro-Ugarskoj
Bosna i Hercegovina u periodu između 1878. i 1918. bila je novoosnovani austrougarski kondominijum nastao vojnom okupacijom teritorija Osmanlijskog carstva 1878. na osnovu dogovora velikih sila na Berlinskom kongresu iste godine, a zatim kolonija uspostavljena aneksijom koja je izazvala dalekosežnu krizu.
Okupacija
mini|Nove granice na Balkanu nakon Berlinskog kongresa Austro-ugarska okupacija Bosne i Hercegovine iz 1878. godine je okupacija Bosanskog pašaluka i Hercegovačkog vilajeta od strane Austro-ugarske određena Berlinskim kongresom, područja koja su do tada bila pod upravom Osmanlijskog carstva. Dolaskom austrougarskih trupa, pružen je oružani otpor uglavnom od muslimanskog stanovništva i naoružanih jedinica.
Državno-pravni položaj
U periodu 1878–1908, od okupacije do aneksije, Bosna i Hercegovina je formalno bila osmanska provincija, ali je stvarna vlast u njoj pripadala Austro-ugarskoj. Po Berlinskom sporazumu i Carigradskoj (Novopazarskoj) konvenciji suverenitet nad BiH pripadao je sultanu, ali je u stvarnosti to njegovo pravo bilo nudum ius, jer je stvarno vršenje vlasti bilo u rukama Austro-ugarske. Nakon aneksije BiH je i formalno postala habsburška pokrajina, ali je ona i u okviru Monarhije zadržala osoben položaj. U dualističkoj strukturi Monarhije, u kojoj su sve pokrajine pripadale ili Cislajtaniji ili Translajtaniji, Bosna je stajala kao treće zasebno tijelo. Bila je smatrana za krunsku zemlju Habsburgovaca, kojom po ovlaštenjima vladara zajednički upravljaju vlade Austrije i Ugarske. Sa stanovišta unutrašnjeg pravnog poretka BiH je bila treća država unutar Monarhije, pošto se njen pravni sistem razlikovao i od austrijskog i od ugarskog pravnog poretka. Stanovnici BiH nisu pravno bili ni austrijski niti ugarski državljani, nego su tretirani kao bosanskohercegovački zemaljski pripadnici. Kao corpus separatum unutar Monarhije Bosna, međutim, nije bila ravnopravna sa njene druge dvije države. BiH nije imala nikakvih samoupravnih prava, niti je mogla učestvovati u tzv. zajedničkim poslovima u Monarhiji, pa se u političkom pogledu nalazila u potpuno zavisnom položaju u odnosu na Austriju i Ugarsku.
Međuetnički odnosi
thumbnail|Béni Kállay, Austro-Ugarski ministar finansija zadužen za upravljanje Bosnom i Herzegovinom. Austrougarska uprava zagovarala je ideal pluralističke i multikonfesionalne bosanske nacije. Zajednički carski ministar finansija i bečki upravitelj Béni Kállay tako su podržali bošnjački nacionalizam u obliku Bošnjaštva, s ciljem da u narodu u Bosni i Hercegovini potaknu osjećaj da pripadaju velikoj i moćnoj naciji. Oni su smatrali Bosance kao naciju koja "govori Bosanski jezik i podijeljena je u tri religije s jednakim pravima". Prije njih, između 1861. i 1869. godine Topal Osman-paša, otomanski Veliki vezir, nastojao je da učini to isto. S jedne strane, cilj ovakve politike je bio pokušaj izolovati Bosnu i Hercegovinu od njenih iredentističkih komšija (pravoslavne Srbije, katoličke Hrvatske i muslimanskog Osmanskog Carstva) i marginalizirati već ustaljene ideje o srpskoj i hrvatskoj nacionalnosti među bosanskim pravoslavnim i katoličkim zajednicama. S druge strane, habsburški administratori su precizno koristili postojeće ideje o nacionalnosti (posebno bosanskohercegovacki folklor i simbolizam) kako bi promovisali svoju verziju bošnjačkog patriotizma koji je bio u skladu s odanošću Habsburškoj državi. Habsburška politika se stoga najbolje može opisati ne kao antinacionalna, već kao kultivacija vlastitog stila pro-imperijalističkih nacionalizama. Ova politika je imala različite rezultate. Sve u svemu, većina srpskih i hrvatskih političara je na kraju ignorisala ili se usprotivila ovakvoj politici, ali su srpski i hrvatski političari također pokušavali i nisu uspjeli osigurati vjernost bosanskih muslimana njihovim izbornim jedinicama. Istovremeno, austrougarski zvaničnici aktivno su promovisali Bosnu i Hercegovinu kao novu i cvjetajuću zemlju u njihovoj vladarskoj kruni. Habsburški zvaničnici objavili su brojne eksponate o bosanskoj historiji, folkloru i arheologiji, s umjetnicima poput Alphonse Mucha koji su predstavili bosanski paviljon na izložbi u Parizu 1900..
Ideja o ujedinjenoj južnoslavenskoj državi (za koju se obično očekuje da će je predvoditi nezavisna Kraljevina Srbija) postala je popularna politička ideologija u regionu u tom trenutku, uključujući i Bosnu i Hercegovinu. Pojedini muslimanski krugovi u Bosni i Hercegovini objavili su list "Bošnjak". Ove novine izazvale su žestoke rasprave u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj i Srbiji. List je podržao politiku Béni Kallaya, čiji je cilj bio jačanje austrougarske vladavine u okupiranoj Bosni i Hercegovini. Iako Kallayeva politika nije bila široko prihvaćena ni među muslimanima, list "Bošnjak" je ipak predstavljao nacionalne težnje nekih muslimana u Bosni i Hercegovini. Kallayjeva politika je konačno poražena 1896. i 1899. godine, kada su bosanski Srbi i muslimani pozvali na vjersku i obrazovnu autonomiju. Kallayjeva politika imala je određeni potencijal da se odupre hrvatskim i srpskim nacionalnim težnjama, ali nakon 1899. i 1900. godine njegova politika promoviranja bosanskog identiteta nije imala značajnijeg učinka.
Nakon smrti Kallaya, politika je napuštena. Nacionalizam je do 1905. bio integralni faktor bosanskohercegovačke politike, pri čemu su nacionalne političke stranke odgovarale trima grupama koje su dominirale izborima.
Politika
U Bosni i Hercegovini, svaki od tri naroda je po pitanju politike bio predstavljen svojom političkom partijom. Bošnjake su zastupali Muslimanska narodna organizacija, Srbe Srpska narodna organizacija, dok su Hrvate predstavljale dvije političke stranke, Hrvatska narodna zajednica i Hrvatska katolička udruga. Bosanski sabor, kao najviši administrativni organ, je uspostavljen ustavom iz 1910. godine.
Neparlamentarne stranke
Ostale stranke koje su djelovale u političkom životu Bosne i Hercegovine ali koje nisu bile parlamentarne su:
Administracija
mini|200x200piksel|Podjela Bosne i Hercegovine na okruge (Kreise):[[Okrug Banja Luka|Banja Luka, Bihać, Mostar, Sarajevo, Travnik, Tuzla]] Bosnom i Hercegovinom su zajednički upravljale Cislajtanija (Austrija) i Zemlje Krune svetog Stefana (Mađarska) posredstvom zajedničkog ministarstvo finansija. Unutar tog ministarstva, postojao je bosanski ured koji je kontrolisao Bosnu i Hercegovinu preko Vlade čije se sjedište nalazilo u Sarajevu. Na čelu Vlade Bosne i Hercegovine je bio guverner, koji je ujedno bio i komandant vojnih snaga stacioniranih u Bosni i Hercegovini. Vlada je također bila sastavljena od zamjenika i načelnika odjela. U početku, vlada je imala samo tri odjeljenja i to: administrativno, finansijsko i zakonodavno. Poslije su formirana i druga odjeljenja kao što su: ekonomsko, odjeljenje za izgradnju, obrazovanje, religije, i dr. Prema ustavu iz 1910. godine, Car je proglasio Bosnu i Hercegovinu jedinstvenom administrativnom teritorijom pod odgovornim vodstvom zajedničkog ministra finansija. Implementacijom ustava, položaj Bosne i Hercegovine se nije promijenio. Ostala je corpus separatum administriran od strane Austrije i Mađarske. Ustav je implementirao tri nova administrativna nivoa: Bosanski sabor (Diet Bosne), Nacionalno vijeće i općinska vijeća.
Pored toga, u isključivu nadležnost zajedničkog ministarstva rata spadali su: U upravno-teritorijalnom pogledu BiH se dijelila na 6 okruga, a ovi na kotareve i kotarske ispostave. Okružni i kotarski predstojnici, odnosno uredi, vodili su na svom području sve političko-upravne poslove pod neposrednom kontrolom Zemaljske vlade. Pored ove državne upravne strukture, postojala je u Bosni i izvjesna samouprava u seoskim i gradskim općinama. U BiH je postojala posebna organizacija sudstva. Prvostepeni su bili kotarski sudovi, kojih je bilo 48. Apelacionu vlast vršilo je šest okružnih sudova. U Sarajevu je postojao Vrhovni zemaljski sud. Pri svim kotarskim sudovima postojali su i šerijatski sudovi za vakufske, porodične i nasljednopravne poslove muslimanskog stanovništva. U Vrhovnom sudu u Sarajevu djelovao je u svojstvu apelacije Vrhovni šerijatski sud.
Aneksija 1908. i Ustav 1910. godine
Kada je izvršena mladoturska revolucija, proglašenjem ustava 23. jula 1908. austrougarska zajednička vlada ocijenila je da je Turska pala »pod likvidaciju« i da je, prema tome, došao trenutak za aneksiju,tj. na potpuno priključenje BiH Monarhiji. Taj čin je za Monarhiju bio neophodan kako bi se spriječio uticaj mladoturske revolucije u BiH, koji se manifestirao u snažnom pokretu za uvođenje ustavnosti, ali bez promjene državnopravnog položaja okupirane pokrajine. Vladajući vrhovi Monarhije shvatili su da je mladoturska revolucija učinila pitanje ustavnosti u BiH veoma aktuelnim, ali su smatrali da se davanje ustava ne može zamisliti prije aneksije.
Aneksija BiH je proglašena 7. oktobra 1908. carskom proklamacijom stanovnicima BiH. Čin aneksije se opravdavao potrebom uvođenja ustava, čiji je prvi uslov jasno opredjeljenje državnopravnog položaja BiH. Zato je odlučeno da austrougarski vladar preuzme pravo suvereniteta nad Bosnom i Hercegovinom. Proglašenje aneksije izazvalo je veliku diplomatsku krizu, koja se polako stišala pošto je Turska 26. februara 1909. priznala taj čin. Austro-Ugarska je kao odštetu za preuzimanje krunskih zemalja isplatila Turskoj 2,5 miliona funti, povukla je svoje garnizone iz Sandžaka i obećala joj ekonomske koncesije. Time je i formalno prestao sultanov, a uspostavljen hazburški suverenitet nad BiH. Muslimanska i Srpska narodna organizacija u početku su uporno odbijale da priznaju aneksiju, a protiv ovog čina muslimansko stanovništvo je protestvovalo i masovnim iseljavanjem u Tursku. Pošto je Kraljevina Srbija bila prinuđena pod pritiskom velikih sila da prizna aneksiju (31.marta 1909), to je i vođstvo SNO 3. maja 1909. priznalo novostvoreno stanje u BiH. Muslimanska narodna organizacija je, međutim, tek poslije više od godinu dana, 8. februara 1910. priznala aneksiju.
Ubrzo potom, 20. februara 1910. proglašen je Ustav za Bosnu i Hercegovinu. Ustav nije donio skoro nikakve promjene u upravi BiH. Vrhovna upravna vlast je ostala u nadležnosti Zajedničkog ministarstva finansija u Beču i njegove agencije – činovničke Zemaljske vlade u Sarajevu. Ustav i njegovi prateći zakoni uveli su u politički život zemlje Sabor sa vrlo ograničenim legislativnim pravima. Bosanski sabor se sastojao od 72 izborna poslanika i 20 virilista. Sabor je organiziran na bazi socijalnog i nacionalnog kurijalnog sistema. Međutim, za razliku od drugih zastarjelih predstavničkih tijela u Monarhiji, Bosanski sabor se nije zasnivao ni na nekoj posebnoj domaćoj tradiciji. Građani su bili podijeljeni u tri kurije po nacionalnim grupama, čime se svakoj grupi osiguravao određeni broj poslanika srazmjerno njenoj veličini. Unutar nacionalnog izbornog tijela postojale su posebne kurije na socijalnoj bazi: gradska, seoska, veleposjednička i kurija inteligencije.
Religija
Okupacija Bosne i Hercegovine dovela je do velikih reformi Katoličkoj crkvi Bosne i Hercegovine, nakon viševijekovne vladavine Osmanskog Carstva. Godine 1881. Vrhbosna je uzdignuta u Vrhbosansku nadbiskupiju, a osnovane su Banjalučka biskupija i Mostarsko-duvanjska biskupija. Započet je i rad na katedrali Srca Isusova u Sarajevu 1884. godine, a završena je 1889. godine.
Banica Anka
Banica Anka je supruga bana Vuka Vukčića Hrvatinića.
Zoran Vuković
Zoran Vuković (sin Milojice, rođen je 6. septembra 1955. u Brusni, selu u općini Foča, Bosna i Hercegovina), ratni zločinac iz Foče osuđen na 12 godina od strane Međunarodnog krivičnog suda za ratne zločine na tlu bivše Jugoslavije, za zločine protiv čovječnosti (silovanja i mučenja) počinjene protiv civilnog bošnjačkog stanovništva u općini Foča tokom rata u BiH. Bio je pripadnik srpske jedinice poznate pod imenom jedinica "Dragan Nikolić".
Banica Anka
Poslije smrti supruga brinula se za baštinski posjed Ostrovicu i Skradin i dvije kćerke Katarinu i Jelenu. Uživala je zaštitu Hrvoja Vukčića Hrvatinića. Njene kćerke su bile udate za dvojicu predstavnika roda Kosače 1405. Katarina Vuković je bila udata za vojvodu Sandalja Hranića Kosaču, a Jelena Vuković za kneza Vuka Hranića. Uz majčinu dozvolu baštinski posjedi Ostrovica i Skradin su postali miraz. Radilo se o političkim brakovima koji su bili rezultat dobrih veza Hrvatinića i Kosača. Izmjenom političkih prilika u narušavanju njihovih međusobnih odnosa došlo je i do raspada ovih brakova 1410/1411.
Zoran Vuković
Zoran Vuković je optužen zajedno sa Dragoljubom Kunarcem, Radomirom Kovačem, Draganom Zelenovićem, Gojkom Jankovićem, Jankom Janjićem, Radovanom Stankovićem i Draganom Gagovićem za zločine protiv čovječnosti uključujući sistematska silovanja djevojčica i žena.
Banica Anka
Banica Anka je pristala da zajedno sa Sandaljem proda Mlečanima Ostrovicu i prava na Skradin. Njeno prepoznatljivo imenovanje Banica ne označava titulu već uobičajeno srednjovjekovno prepoznavanje žena prema suprugu (Prezimena u srednjovjekovnoj Bosni).
Zoran Vuković
Uvod[1][2]
7. aprila 1992. godine, prvim vojnim akcijama u gradu je počelo političko i vojno preuzimanje općine Foča. Srpske snage, uz podršku artiljerije i teškog naoružanja, počele su zauzimati dio po dio Foče. Zauzimanje Foče završeno je 16. ili 17. aprila 1992. Okolna sela su bila pod opsadom do sredine jula 1992.
Etničko čišćenje
Od početka aprila do sredine jula 1992. srpske snage su sprovodile opširan napad usmjeren protiv bošnjačkih civila u području općina Foča, Gacko i Kalinovik. Prije samog napada, bošnjački civili su izbačeni sa posla, plate su im uskraćene, a potom im je uskraćena mogućnost slobodnog kretanja. Nakon što su okolna sela i grad Foča dopali u ruke srpskih snaga: vojske, policije, paravojnih formacija, a ponekad i samih Srba seljaka, primjenjivan je uvijek isti šablon: Kuće Bošnjaka su sistematski pretresane, pljačkane i spaljivane, a građani su hapšeni ili sakupljani na jednom mjestu, a ponekad tokom samog procesa, premlaćivani ili ubijani. Muškarci i žene su odvajani, a većina ih je zatvorena u KP dom u Foči. Žene su odvođene na razne lokacije zatočenja gdje su živjele u nepodnošljivim higijenskim uvjetima, a u tim centrima su zlostavljane na mnoge načine, dok ih je većina sistematski silovana. Srpski vojnici ili policajci su dolazili u zatočeničke centre, odabirali jednu ili više žena, izvodili ih i silovali. Neke od njih su odvođene u privatne apartmane i kuće gdje su silovane, a morale su također kuhati, čistiti i služiti rezidente, koji su bili srpski vojnici. Tokom pomenutog napada na bošnjačke civile, ogroman broj žena i djevojčica je silovan. Svi tragovi postojanja i kulturno naslijeđe muslimana Bošnjaka je zbrisano iz područja zahvaćenih napadom srpskih snaga. Skoro ni jedan Bošnjak nije ostao u Foči. Sve džamije su srušene.
Sistematska silovanja
U januaru 1994. godine, srpske vlasti su "okrunile" etničko čišćenje Foče preimenujući Foču u "Srbinje" (grad Srba). Gotovo svi preostali muslimani Bošnjaci, muškarci i žene iz sve tri općine su uhapšeni, sakupljeni na jednom mjestu, potom razdvojeni i zatvoreni u nekoliko sabirnih zatvoreničkih centara - logora: Buk Bijela, Srednja škola u Kalinoviku, Partizan, Srednja škola u Foči, KP dom u Foči po ustaljenom šablonu. Neki su odmah ubijeni, silovani ili surovo pretučeni. Jedini razlog za ovakvo postupanje prema njima je bila njihova etnička pripadnost.
Kazneno-popravni dom u Foči, jedan od najvećih zatvora u bivšoj Republici Jugoslaviji, bio je glavni pritvorski objekat za muškarce. Muslimanske žene, djeca i starci pritvarani su po kućama, stanovima i motelima u Foči i okolnim selima ili u centrima za duži ili kraći pritvor kao što su pomenuta Buk Bijela, gimnazija u Foči i sportska dvorana "Partizan".
Sportska dvorana "Partizan" služila je kao centar za pritvor žena, djece i staraca od 13. jula 1992. ili ranije, pa najmanje do 13. augusta 1992. U to vrijeme je u "Partizanu" bilo najmanje 72 zatočenika. Svi zatvorenici su bili civili, muslimanske žene, djeca i nekoliko starijih ljudi iz sela u općini Foča. Životni uslovi u "Partizanu" bili su okrutni. Pritvor je pratilo neljudsko postupanje, nehigijenski smještaj, prenatrpanost, izgladnjivanje, fizičko i psihološko mučenje, uključujući i seksualno zlostavljanje. Odmah pošto su žene prebačene u Partizan, uspostavljen je režim seksualnog zlostavljanja. U "Partizan" su, obično uveče, ulazili naoružani vojnici, uglavnom u grupama od po tri do pet i izvodili žene. Kad bi se žene opirale ili sakrivale, vojnici su ih tukli ili im prijetili da bi ih primorali na poslušnost. Vojnici su žene iz "Partizana" odvodili u kuće, stanove ili hotele, da bi ih tamo seksualno zlostavljali i silovali.
Od sredine maja bila je počelo etničko čišćenje općine Kalinovik. Dok je muško nesrpsko stanovništvo zatočeno u vojnom skladištu Barotni, žene i djeca su zatočeni u Osnovnoj školi u Kalinoviku, koja se nalazi u centru Kalinovika, u blizini stanice milicije. Krajem juna i početkom jula, u Osnovnoj školi su bili zatočeni i stanovnici općine Gacko uhapšeni dok su prolazili kroz općinu Kalinovik bježeći u srednju Bosnu. Žene i djevojčice, od kojih su neke imale samo 12 godina, su bile podvrgnute silovanjima za vrijeme njihovog zatočeništva u Osnovnoj školi u Kalinoviku. Pored gore navedenih centara za pritvor, više žena je bilo zatvoreno u kućama i stanovima koji su korišteni kao javne kuće kojima su upravljale grupe srpskih vojnika.
Presuda
Optužnica je teretila Zorana Vukovića za mučenje, porobljavanje i silovanje žena i djevojčica nesrpske nacionalnosti u zatočeničom objektu "Partizan" u Foči, kao i za pljačku imovine. U optužnici se navodi da je Zoran Vuković bio jedan od zamjenika komandira vojne policije i vođa paravojnih jedinica u Foči.
U presudi je utvrđeno da je Zoran Vuković učestvovao u napadu srpskih snaga na civilno bošnjačko stanovništvo. Vuković se nalazio u Buk Bijeloj, 3. jula 1992, kada su u ovo naselje dovedeni seljani iz tog kraja, mahom žene i djeca, koji su premlaćivani i silovani. Istog dana je u Buk Bijeloj i sam silovao jednu ženu. Zoran Vuković je također silovao djevojke i žene koje su bile zatočene u sportskoj dvorani "Partizan", a jedna od silovanih djevojaka je bila maloljetna.
Zoran Vuković je uhapšen 23. decembra 1999. u Bosni od strane SFOR-a. Dana 12. juna 2002. Zoran Vuković je konačnom presudom osuđen na 12 godina zatvora za zločine protiv čovječnosti (silovanja i mučenja), te kršenja zakona i običaja ratovanja. Dana 28. novembra 2002, Zoran Vuković je prebačen u Norvešku na izdržavanje kazne.
NGC 474
NGC 474 (također poznat kao Arp 227, MCG 0-4-85, PGC 4801 i UGC 864) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 107 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 7,10 (221 hiljada sg) a najmanji 6,3 uglovnih minuta (196 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 13. decembra 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
210-e
210-e su bile decenija koja je počela 1. januara 210. a završila 31. decembra 219.
Ranokršćanske bazilike i grobnice u Donjem Vakufu
Ranokršćanske bazilike i grbnice u Donjem Vakufu, pronađene su na lokalitetu Glavica ili Crkvina u Oborcima i lokalitetu Studena česma u Donjem Vakufu. Oba arheološka područja proglašena su za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Historija
U rimskom periodu područje je bilo poznato po intenzivnom životu. Kroz Oborke je prolazila rimska cesta iz doline Vrbasa, prema Turbetu i Travniku. Stanovništvo se uglavnom bavilo poljoprivredom i proizvodnjom željeza. Oko 500 metara od bazilike u Oborcima pronađeni su ostaci rimskih zgrada, koji su vjerojatno pripadali nekom poljoprivrednom imanju. Na nekoliko mjesta su nalazišta željezne troske, dva u neposrednoj blizini bazilike.
Istraživanja
Selo Oborci leži uz magistralni put Travnik - Donji Vakuf. Kasnoantička bazilika je sagrađena na manjem uzvišenju lokaliteta Glavica ili Crkvina, u samom središtu naselja.
Područje i bazilika prvi put su devastirani 1930. godine, prilikom potrage za blagom. Na arheološkom području sagrađen je bunker 1943. godine, sa dubokim rovovima, kada je veći dio kulturnih slojeva prekopan i oštećen. Područje je ponovno devastirano 1956 gradnjom individualnog stambenog objekta.
Zaštitna istraživanja izvršio je Đuro Basler 1956. i 1959. godine. Otkopani zidovi su zaštićeni tankim premazom produženog maltera, i izvršena je nadogradnja u suhozidu do visine od pola metra. Pokretni arheološki materijal je deponiran u prostorijama Zemaljskog Muzeja u Sarajevu. Arheološki materijal govori da je izgrađena u vrijeme vladavine Istočnih Gota ovim krajevima. Skromna oprema bazilike je znak da je služila nekoj seoskoj općini.
Opis
Bazilika je u osnovi izduženi pravokutnik dimenzija 15,45 x 19, 72 m. Sastoji se od predvorja i lađe. Unutar bazilike pronađene su četiri zidane grobne komore zidane blokovima od sedre, pokrivene svodom i grubo malterisane.
Arheološko područje u Donjem Vakufu
Lokalitet - Studena Česma, na kojem je Zemaljski muzej Bosne i Hercegovine izveo arheološka istraživanja 2005. I 2006 godine, nalazi se u Donjem Vakufu, na privatnom imanju. Arheološkim radovima rukovodio je dr. Adnan Busuladžić. Nakon istraživanja, grobnica i ostaci temelja bazilike zatrpani su zemljom (konzervirani na taj način).