cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bizantijski ikonoklazam
Umjetničko stvaralaštvo
thumb|desno|Italijanska slika iz 19. vijeka, "Ikonoklasti", autor [[Domenico Morelli.]] Tokom razdoblja ikonoklazma drastično je smanjen broj sačuvanih primjeraka bizantijske umjetnosti u odnosu na ranija razdoblja, posebno velikih religijskih mozaika koji se danas gotovo isključivo nalaze u Italiji i Manastiru sv. Katarine u Egiptu. Važni radovi u Solunu izgubljeni su u velikom solunskom požaru 1917. godine i Grčko-turskom ratu (1919–1922). Veliki mozaik crkvenog vijeća u carskoj palati zamijenjen je živahnim svjetovnim prizorima i sam po sebi nije bilo problema vezano za slike sa sekularnim temama. Običan ikonoklastični križ koji je zamijenio figurativnu sliku u apsidi Crkve sv. Irene je sam po sebi gotovo jedinstveni sačuvani umjetnički primjerak iz tog vremena, ali pažljiv pregled nekih drugih građevina otkriva slične promjene. U Nikeji fotografije Crkve uspenja, snimljene su prije nego što je uništena 1922. godine, pokazuju da je tokom perioda prije ikonoklazma ikona bogorodice bila zamijenjena velikim križem, koja je nakon ikonoklazma kasnije zamijenjena novom ikonom bogorodice, koja se vidi na fotografijama. Ikona sa likom Isusa Hrista (Kamouliana) u Konstantinopolju izgleda da je uništena tokom ikonoklazma, nakon čega prestaju spominjanja o njoj. thumb|lijevo|250px|Lik cara Teofila na prednjoj strani zlatnika iskovanog u Konstantinopolju 829 - 30. Na pozadini zlatne kovanice je, u skladu sa ikonoborskom ikonografijom, prikazan krst umjesto lika Isusa Hrista. Pošto se zabrana odnosila samo na vjerske slike, a ne na sve slike, bizantijski vladari produžili su upotrebu carskih efiksa, prikazujući sebe i članove svojih porodica. Na njihovim kovanicama se čak može primijetiti tendencija da se na oba lica novčića prikazuju čak tri ili četiri generacije vladara iz iste porodice koje su kraljevale jedno za drugim. Na političkom planu, ovi suvereni koristili su takve kovanice kao propagandu za svoju dinastiju i u tom smislu otišli su još dalje od svojih prethodnika. Time se jasno naglašavalo razgraničenje između onoga što su bizantijski carevi za vrijeme ikonoklazma smatrali dopuštenim da predstavljaju i onoga što nisu. Zabranjene su bile samo hrišćanske vjerske slike, a numizmatika to posredno potvrđuje, pri čemu se na ikonoklastičnom novcu nikada nije prikazivao lik Isusa Hrista, kao što je to učinio Justinijan II (685-711), njihov neposredni prethodnik. Nije postojalo sistemski organizovano uništavanje ikona i mozaika u bizantijskom svijetu, a potvrda tome su sačuvani primjerci iz prethodnih vijekova u Crkvi sv. Dimitrija kao i drugim crkvama u Solunu i drugim gradovima u Bizantijskom Carstvu. Ova umjetnička djela bila su blizu pogledima posjetilaca solunskih crkava i bilo bi veoma lahko ih uništiti. Najvjerovatnije su umjesto toga bili premazani krečom, za razliku od mozaika visoko u kupoli u Crkvi sv. Georgija koji su ostali nedirnuti.
Već navedeni slučaj sa ikonama i mozaicima paralelan je sa slučajem relikvija i njihovom upotrebom kao hamajlija tokom ikonoborstva. Na crkvenom saboru iz 692. godine promovirano je štovanje križa i zabranjeno njegovo predstavljanje na crkvenim podovima. Prikazivanje križa u bilo kojem vjerskom kontekstu utvrđeno je kao prihvatljiv simbol kako pobornika tako i protivnika ikonoklazme. Križevi svih veličina bili su postavljeni ili izloženi u crkvama. Još od 6. vijeka također su se nosili mali križevi svih veličina, ovješeni poput ukrasa s lanca oko vrata. Bizantijsci su ih nazivali enkolpion (grčki: škrinja), a u godinama približno 800.-im došlo je do razvoja posebnog interesa u nošenju križeva koji su imali ne samo slike već su sadržavali i male relikvije. Najvrijedniji su nesumnjivo bili zlatni križevi sa slikama u emajlu. thumb|250px|lijevo|Fieschi Morgan relikvijar iz ranog 9. vijeka thumb|250px|desno|Jedna strana Beresfordskog križa nade iz ranog 9. vijeka, prikazuje Bogorodicu kako se moli okruženu bistama četvorice svetaca Vještina ispaljivanja mljevenog stakla kako bi se stopilo s metalom bila je poznata još od antike, ali čini se da je na Zapadu ponovno otkrivena krajem 8. vijeka. Prilikom korištenja cloisoneé tehnike male zlatne trake leme se na zlatni poslužavnik, a zatim se obojeno mljeveno staklo stavlja u podijeljene odjeljke. Kad se otpusti i polira, zlatna podloga svijetli kroz prozirno staklo, a zlatni kloizoni ocrtavaju obrise figura, obilježja, slova itd. Ključno djelo rađeno u ovoj tehnici iz tog vremena je emajlirani križ relikvijara koji je Lateranu poklonio papa Paskal I, a koji se i danas čuva u vatikanskim muzejima. Ovaj križ, gotovo sigurno izrađen u Rimu, nije bio namijenjen nošenju ni na koji način, zbog svojih dimenzija (duzina 27 i sirina 18 cm). S njim su tehnički usko povezani, ali naizgled izrađeni u Konstantinopolju, Beresford križ nade iz Muzeja Viktorije i Alberta u Londonu i Fieschi-Morgan relikvijar u Metropolitanskom muzeju umjetnosti u New York Cityju (oba su nazvana po prethodnim vlasnicima). Na prvom je natpis koji ga povezuje s papom Paskalom I. Tradicionalno se smatraju jednim od najranijih bizantijskih primjera emajliranja kloizonea. Tehnika izrade emajliranih predmeta iz ranog 9. vijeka donekle zaostaje u odnosu na kasniji makedonski, komnenski i paleološki period, a kloizoni su nepravilni. Međutim, tokom desetljeća zanatstvo se postupno usavršavalo i postalo je bizantska specijalnost. Bizantijski emajli bili su tokom srednjeg vijeka veoma cijenjeni na Istoku i Zapadu. Također, kroz zapise protivnika ikonoklasta navodi se da je u crkvama u kojima su bile izložene svete slike još uvijek mogli naći prikazi: drveća, raznih vrsta biljaka, povrtnjaci, pa čak i kavez za ptice, scene lova i ribolova, kao i ptice među biljkama.
U jednoj od javnih zgrada u Konstantinopolju zamijenjene su slike svetaca sa slikama konjičkih trka na Hipodromu. Svi ovi prikazi predmeta, biljaka, životinja i scena iz svakodnevnog života predstavljaju oživljavanje ukrašavanja bez prikazivanja svetaca. Neprijateljstvo ikonoklasta odnosilo se samo na religiozne slike i osim u ovom domenu, oni su dozvoljavali pa čak i podsticali predstavljanje ličnosti, posebno onih iz carskih razdoblja i onih kojim se tradicionalno bavila sekularna umjetnost od kraja antike do početka perioda ikonoklazma. Posljednji car ikonoklasta, Teofil, imao je ukus za luksuzne predmete i građevine. Imao je više prilika za uživanje u ovom ukusu kao rezultat prvih pobjeda nad Arapima, gdje je podizao zgrade u svojoj palati u Konstantinopolju oživljavajući nekadašnji sjaj simboličnih dvorskih ceremonija, puneći njegovu palatu s luksuznim namještajem, zlatnim posuđem i velikom raznovrsnošću ceremonijalne odjeće koju su nosili njegovi dvorski zvaničnici. Savremenici cara Teofila izvještavali su o njegovoj zaslijepljenosti sjajem palata abasidskih halifa u Bagdadu i namjerama da ih nadmaši iz razloga političkog prestiža. Malo ili ništa se ne zna o tome kako su izgledala sva ta djela nastala na inicijativu cara Teofila, ali postoje indicije o utjecaju arapskih prinčeva na umjetnost bizantijskog dvora iz tog vremena.
Prema lokalnoj tradiciji, fragment svile ukrašen slikama nepoznatih bizantijskih careva koji love lava, (danas se čuva u Muzeju svile u Lyonu), bili su poklon pobornika ikonoklazma cara Konstantina V (741-775) opatiji Mozac u Auvergneu. Ovaj ukrašeni fragment svile predstavlja autentično djelo iz carskih radionica u Konstantinopolju tokom perioda ikonoklazma. Slika naoružanog cara na konju koji kopljem ubija lava izgleda vrlo perzijski i predstavlja prilagodbu osobi bizantijskog cara po uzoru na figure koje su bile uobičajene u sasanidskoj Perziji. Ovakve scene ponavljale su se u Iranu i susjednom području pod prvim muslimanskim dinastijama i u stvari bile su urađene u približno isto vrijeme kad i bizantijski tekstil u Mozacu. Sačuvan je i tekst koji je na početku 9. vijeka napisao patrijarh Nikefor i u kome se kaže da su slike životinja i čudovišta ukrašavala crkvene ikonostase u njegovo vrijeme. Prema tekstu patrijarha Nikefora i prema stilu i ukrašavanju ljudskih i životinjskih figura na ovom tekstilu iz vremena ikonoklazma, nastala djela iz tog vremena pokazuju orijentalne, perzijske i arapske utjecaje. Osim toga, poznato je da su halife iz 7. i 8. vijeka, (savremenici sa carevima ikonoklasta) sa svoje strane poticali dvorsku umjetnost u kojoj su sirijsko-helenski, rimski i iransko-sasanidski elementi bili usko spojeni kako bi se stvorile dekoracije iznenađujućeg bogatstva. Monumentalni ukrasi na tepisima u reljefu delikatno su urađeni sa hrabro razvijanim naporima pri izradi, koje su prethodno uložili Sassanidi, vjerovatno pod utjecajem bizantinaca, iz vremena Justinijana I. Slični ukrasni tepisi nalaze se u Bizantiji na kraju krize ikonoklazma, ali ugrađeni u dekoraciju rukopisa i arhitektonskog posuđa. Vjerovatno da su to bili nastavci onoga što je proizvedeno tamo čak i u vrijeme rasprava oko upotrebe svetih slika, a predstavlja nastavak bizantijske tradicije iz 6. vijeka koja je objedinjavala ukrasne tepihe i iranske motive.
Reakcija na Zapadu
Razdoblje ikonoklazma presudno je završilo takozvano bizantijsko papinstvo pod kojim su, od vladavine Justinijana I stoljeće ranije, pape u Rimu prvobitno bili imenovani, a kasnije samo potvrđivani od strane careva iz Konstantinopolja. Mnogi od njih su govorili grčki jezik. Po završetku polemike ikonoklazma papa je odobrio stvaranje novog cara na Zapadu, a staro poštovanje zapadne crkve prema Konstantinopolju je nestalo. Čini se da je protivljenje ikonama imalo malu podršku na Zapadu i Rim je podržavao upotrebu ikona u bogosluženju.
Kad su se borbe rasplamsale, papa Grgur II (papa) bio je papa od 715. godine, nedugo nakon što je pratio svog sirijskog prethodnika papu Konstantina do Konstantinopolja, gdje su s Justinijanom II uspješno riješili pitanja koja proizlaze iz odluka Trulskog sabora iz 692. godine, kojem nijedan zapadni prelat nije prisustvovao. Od delegacije koju su sačinjavali 13 vjerskih velikodostojnika, papa Grgur II bio je jedan od samo dva ne-istočnjaka. Bila je to posljednja posjeta pape gradu do 1969. Već tada je bilo sukoba s carem Lavom III zbog njegovog vrlo teškog oporezivanja područja koja su bila pod rimskom jurisdikcijom.
Grb Solomonskih Ostrva
Grb Solomonskih Ostrva se sastoji od štita oko kojeg se nalaze krokodil i ajkula. Iznad štita se nalazi dekorisani šljem i stilizirano sunce. Ispod štita je traka sa natpisom "To Lead Is to Serve" (Predvoditi znači služiti). Preko štita se nalazi kaciga s ukrasima okrunjena stiliziranim suncem.
IC 34
IC 34 (također poznat kao MCG 1-2-32, PGC 2134 i UGC 351) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 245 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 2,40 (171 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (57 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Truman Henry Safford 22. oktobra 1867. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Samir Duro
Samir Duro, rođen 18. oktobra 1977, je bosanskohercegovački nogometaš, koji igra na poziciji veznog igrača.
Karijera
Ovaj rođeni Konjičanin karijeru je počeo u Igmanu, afirmaciju stekao u Sarajevu, a najdublju trag ostavio u Mariboru s kojim je osvojio četiri naslova šampiona Slovenije te u sezoni 1999./2000. izborio plasman u grupnu fazu Lige šampiona. Nakon toga je igrao za ruski Saturn, kratko za sarajevski Željezničar, dok je u sezoni 2006./2007. bio jedan od ključnih igrača Sarajeva u osvajanju naslova šampiona. Iz Sarajeva je otišao u Međimurje, kasnije je kratko nosio i dres Šibenika, dok je u Čeliku, za koji je igrao i proljetni dio sezone 2008./2009., proveo godinu dana. U zimskom prijelaznom roku sezone 2010./11. pojačao je redove Zrinjskog. Samir Duro bio je želja Dragana Jovića još u zimskom prijelaznom roku 2008., odnosno nakon što je ovaj veznjak postao slobodan igrač nakon odlaska iz Međimurja. Pod Bijelim brijegom su tada potvrdili da su u pregovorima s ovim igračem, ali on se na kraju ipak vratio u Sarajevo iz kojeg je godinu dana ranije i otišao u Međimurje.
Reprezentativna karijera
Duro je bio član i Bosanskohercegovačke seniorske reprezentacije, to od 1999. do 2002. godine, u kojem periodu je skupio i 7 nastupa.
Sarkom
Sarkom je  kancer koji nastaje iz transformiranih ćelija mezenhimskog porijekla (vezivno tkivo). Vezivno tkivo širok je pojam koji uključuje kosti, hrskavicu, masno tkivo, krvne sudove ili hematopoetska tkiva, a sarkomi mogu nastati u bilo koje od njih. Kao rezultat toga, postoji mnogo podvrsta sarkoma koje su klasificirane na temelju specifičnog tkiva i vrste ćelijee iz koje tumor potječe. Važno je napomenuti da su sarkomi primarni tumori vezivnog tkiva, što znači da nastaju u vezivnom tkivu. To je u suprotnosti s "sekundarnim" (ili "metastaznim") tumorima vezivnog tkiva, koji nastaju kada se karcinom iz drugog urgana (poput pluća, tkiva dojke ili prostate) širi na vezivno tkivo.
Klasifikacija
Sarkomi se obično dijele u dvije glavne grupe: Podtip koštani sarkomi:
Podtip sarkomi mehkog tkiva:
Simptomi i uzroci
Simptomi koštanih sarkoma obično uključuju bol u kostima, posebno noću i oticanje oko mjesta tumora. Simptomi sarkomi mhekog tkiva variraju, ali često su prisutni kao čvrste, bezbolne kvrge ili kvržice. Stromni tumori gastrointestinalnog sistema (podtip sarkoma mehkog tkiva) često su asimptomski, ali mogu biti povezani sa nejasnim pritužbama na bol u trbuhu, osjećaj punoće ili drugih znakova crijevne opstrukcije.
Uzrok većine koštanih sarkoma nije poznat, ali nekoliko je faktora povezano s povećanim rizikom za razvoj koštanog sarkoma. Prethodna izloženost ionizirajućem zračenju (poput prethodne terapije zračenjem) jedan je od takvih faktora rizika. Izloženost alkilirajućim agensima, poput onih koja su pronađeni u alkilirajuće antineoplastično sredstvo nekim hemoterapijskim lijekovima protiv raka, takođe povećava rizik od koštanog sarkoma. Određeni nasljedni genetički sindromi, uključujući Li-Fraumenijev sindrom, nasleđene mutacije gena RB1 i Pagetova bolest kostiju, povezane su s povećanim rizikom za razvoj koštanih sarkoma.
Dijagnoza
Dijagnoza koštanih sarkoma započinje temeljitom historijom i fizičkim pregledom koji može otkriti karakteristične znakove i simptome  Laboratorijske studije nisu naročito korisne u dijagnozama, iako neki koštani sarkomi (poput osteosarkoma) mogu biti povezani sa povišenim nivoima alkalne fosfataze, dok se drugi (poput Ewing sarkoma) mogu povezati s povišeniom  stopom sedimentacije eritrocita. Važno je, međutim, da nijedan od ovih laboratorijskih nalaza nije specifičan za koštani sarkom, što znači da su povišenja u tim laboratorijskim vrijednostima povezana s mnogim drugim stanjima kao i sarkomom, pa se stoga ne može pouzdati u konačnu dijagnozu sarkoma. Studije snimanja su od presudne važnosti za dijagnozu, a većina kliničara će u početku naručiti običan radiograf (rendgenski snimak).
Ostale studije o slikovnim slikama koje se obično koriste u dijagnostici uključuju snimanje magnetnom rezonancom (MRI) studije i radioizotopsku pretragu kostiju. kompjuterskaa tomografija (CT) se obično ne koristi u dijagnostici većine vrsta koštanog sarkoma, mada je I to važan alat za postavljanje dijagnoze. Definitivna dijagnoza zahtijeva biopsiju tumora i pažljiv pregled uzorka biopsije od strane iskusnog patologa.
Dijagnoza sarkoma mehkog tkiva također počinje temeljitom anamnezom i fizičkim pregledom. Studije snimanja mogu uključivati ili CT ili MRI, iako se CT preferira za sarkom mehkog tkiva koji se nalazi u prsima, abdomenu ili retroperitoneumu. Pozitronska emisijska tomografija (PET) također može biti korisna u dijagnozi, iako se njena najčešća upotreba koristi za inscenaciju (vidi dolje). Kao i kod koštanih sarkoma, za konačnu dijagnozu je potrebna biopsija tumora uz procjenu histologije od strane obučenog patologa.
Stepenovanje
Općenito, karcinom se stepenuje prema tome koliko je rak uznapredovao i obično se temelji na faktorima poput veličine tumora i je li se proširio na druge dijelove tijela. Faza je važna jer utiče na prognozu (vjerovatni ishod za pacijenta), kao i vrste tretmana za koji se vjeruje da će biti efikasni protiv rakA. Sa sarkomima, značajno je određivanje da li je tumor preraso u okolna tkiva ("lokalna invazija"), kao i snimanje da bi se utvrdilo da li se proširio (proces poznat kao metastaza) na limfne čvorove (formirajući" čvorovne metastaze ") ili u druga tkiva ili organe u tielu (formirajući “udaljene metastaze”).
Najčešći alati za obradu slike koji se koriste za postavljanje "koštanih sarkoma" su MRI ili CT za procjenu primarnog tumora, CT grudnog koša pojačanog kontrasta kako bi se procijenio da li se rak proširio (tj. metastazirao) u pluća, te radioizotopsko skeniranje kostiju kako bi se procijenilo da li se rak proširio na ostale kosti. Faza sarkom mehkog tkiva obično uključuje snimanje primarnog tumora pomoću MRI ili CT radi određivanja veličine tumora, kao i CT grudnog pojačanog mišića sa pojačanim kontrastom kako bi se procijenio metastatski tumor u plućima.
Faktori koji utiču na prognozu
AJCC je identificirao nekoliko faktora koji utiču na prognozu koštanih sarkoma: Za sarkome mehkog tkiva koji nisu GIST-ovi faktori koji utiču na prognozu uključuju:
Za GIST-ove, ključni faktor koji utječe na prognozu je:
Podaci o ishodu
Prema podacima koje je objavio Nacionalni institut za rak SAD-a (NCI), ukupno 5-godišnje  relativno preživljavanje  koštanih sarkoma  iznosi 66,9%. Američko društvo za rak (ACS) procjenjuje da će 1.660 ljudi u Americi, u 2019. godine umrijeti od koštanih sarkoma, što predstavlja 0,3% svih smrtnih slučajeva od raka. Dob (medijana) pri smrt je 61 godina, iako se smrt može dogoditi u bilo kojoj starosnoj grupi. Tako, 12,3% smrti od sarkoma kostiju događa se kod osoba mlađih od 20 godina, 13,8% kod ljudi od 20-34 godine, 5,5% se javlja kod ljudi sa 35-44 godina, 9,3% kod ljudi od oko 45-54 godina, 13,5% kod ljudi 55-64 godina, 16,2% kod ljudi 65-74 godina, 16,4% u ljudi starih 75-84 godina, a 13,1% se javlja kod ljudi starijih od 85 godina.
Za sarkome mehkog tkiva ukupno 5-godišnje preživljavanje (bez obzira na stadij) iznosi 64,5%, ali na to utiču mnogi faktori, uključujući I stadij. Tako, petogodišnje preživljavanje iznosi 80,8% za sarkome mekog tkiva koji se nisu proširili izvan primarnog tumora ("lokalizirani" tumori), 58,0% za ove sarkome koji su se proširili samo na obližnje limfne čvorove, a 16,4 % za sarkome mehkog tkiva koji su se proširili na udaljene organe. ACS procjenjuje da će od sarkoma mehkog tkiva 2019. godine umrijeti oko 5.270 ljudi, što predstavlja 0,9% svih smrti od raka.
Bernhard von Bülow
Princ Bernhard Heinrich Karl Martin von Bülow (3. maj 1849 – 28. oktobar 1929) bio je njemački političar koji je služio kao kancelar njemačkog carstva od 1900. do 1909. godine.
Porodica
Rodio se u Klein-Flottbecku, u Holsteinu (sadašnji dio Hamburga). Njegov dajdža, veliki Heinrich von Bülow, bio je Pruski ambasador u Engleskoj od 1827. do 1840. godine, oženio je kćer Wilhelma von Humboldta. Njegov otac, Bernhard Ernst von Bülow, bio je danski i njemački političar. Njegov brat, general-major Karl Ulrich von Bulow, bio je zapovjednik konjice tokom Prvog svjetskog rata koji se istakao u napadu na Liege u augustu 1914. godine.
Kancelar
Prvi njegov istaknut čin kao kancelara bila je majstorska odbrana njemačke imperijalističke politike u Kini pred parlamentom u Reichstagu. Büllow je često učestvovao u raspravama i branio njemačku vanjsku politku pred parlamentom Reichstagom. 6. juna 1905. godine grof Bülow bio je unaprijeđen u princa (Fürst).
5. aprila 1906. godine za vrijeme trajanja debate, Princa Büllow je obuzela bolest, to je bio rezultat prekomjernog rada i napada gripe. Büllow je iznesen iz dvorane u nesvjesti. Svi su mislili da će taj napad biti koban, no liječenje je srećom brzo pomoglo te se kancelar nakon mjesec dana odmora bio spreman vratiti svojim obavezama.
14. jula 1909. godine Bernhard von Büllow je dao ostavku na mjesto kancelara. Naslijedio ga je Theobald von Bethmann Hollweg i time postao peti kancelar Njemačkog carstva.
Daljna karijera
Od 1914. do 1915. godine Büllow je bio ambasador u Italiji. Glavni zadatak mu je bio pridobiti Italiju na stranu Njemačke u Prvom svjetskom ratu, no nije uspio zadržati ni njihovu neutralnost. Italija se 1915. godine pridružila Antanti Londonskim ugovorom. Iako su se mnogi ljudi u Reichstagu nadali da će Büllow uspjeti nakon njegovog neuspjeha bio je prozivan od strane svojih nekadašnjih kolega. Princ von Büllow je umro 28. oktobra 1929. godine nekoliko dana prije Crnog utorka.
412.
Godina 412. (CDXII) bila je prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Honorija i Teodozija (ili, rjeđe, godina 1165. Ab urbe condita). Oznaka 412. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Grb Tuvalua
mini|200px|Grb Tuvalua Grb Tuvalua se sastoji od štita koji posjeduje žuti obod na kojem se nalazi po osam školjki i listova banane. Unutar štita se nalazi koliba i plavo-žute krivudave linije koje predstavljaju okeanske valove. Ispod štita je traka sa natpisom "Tuvalu mo te Atua" (Tuvalu za Svemogućeg).
NGC 2250
NGC 2250 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Jednorog. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 20. februara 1830. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Računarska grafika
Računarska grafika jest polje vizuelnog računarstva gdje se pomoću računara stvara slika. Ta slika može biti iz stvarnog svijeta koja se pomoću računara uređuje i mijenja. Također, značajno je zastupljena u filmskoj industriji za stvaranja raznih efekata, animacija i ostalih manipulacija nad pokretnim slikama (film). Prvi glavni iskorak u računarskoj grafici napravio je Ivan Sutherland 1962. godine koji je bio zaslužan za izum Sketchpad-a.
Film 2001: A Space Odyssey obično se spominje kao prvi koji je koristio računarsku grafiku, iako je pokušao da prikaže računar kao moćan alat za stvaranje specijalnih efekata to nije uspio, jer je većina specijalnih efekata u tom filmu napravljena običnim optičkim efektima. Vjerovatno prvi film koji je koristio računarsku grafiku je bio Futureworld (1976) u kojem se mogla vidjeti ljudska ruka i lice koju su pomoću računara stvorili Ed Catmull i Fred Parke na Univerzitetu Utah.
2D računarska grafika
Najznačajniji pomak u računarskoj grafici je bilo predstavljanje katodne cijevi (na kojoj se danas temelji većina monitora). Imamo dva pristupa u 2D grafici: vektorska i rasterska grafika. Vektorska grafika sadrži tačne geometrijske podatke, topologiju, koordinatne pozicije tačaka, veze između tačaka (za formiranje linija i putanja), boju i tako dalje. Vektorska grafika koristi jednostavne oblike kao što su krugovi i pravougaonik i ostali. Vektorska grafika se ne može pregledati pomoću nekog vanjskog programa (kao što je internet pretraživač), vektorsku grafiku prepoznaje program pomoću kojeg je ta grafika nastala iako je čest slučaj da različiti programi za vektorsku grafiku bez poteškoća mogu čitati druge formate (Freehand može pročitati .cdr (Corel Draw) datoteku). Zato se vektorska grafika pretvara u rastersku (.jpg, .bmp itd.). Rasterska grafika je stalna dvo dimenzijonalna mreža piksela. Svaki piksel ima svoju vrijednost, kao što je svjetlina, boja, providnost ili spoj sličnih vrijednosti. Rasterska ima konačnu rezoluciju i ako se ona poveća najčešće gubi kvalitet, to nije slučaj sa vektorskom (jer ima tačne podatke o geometriji i tako dalje). Također imamo formate koji uključuju i rastersku i vektorsku grafiku (.pdf, .swf).
3D računarska grafika
Predstavljanjem veoma jakih računara (radna stanica, kao što je LISP mašina ili Silicion Graphics radna stanica) došla je i 3D računarska grafika, temeljena na vektorskoj grafici. Princip je skoro isti, umjesto pohranjivanja podataka o tačkama, linijama i krivim u dvodimenzionalnom prostoru, računar ih sprema u trodimenzionalnom prostoru. Trodimenzionalni poligoni su suština 3D računarske grafike. 3D računarska grafika se temelji na pohranjivanju tačaka, linija koje spajaju tačke, i strana između linija što reda 3D poligone. To su bili počeci, danas osim pohranjivanja 3D poligona u memoriju, grafički softver može izvršavati i mnogo komplikovanije stvari kao što su sjenčenje, teksturiranje i rasterizacija koji daju osjećaj stvarnosti nekom računarski napravljenom objektu.
Teksturiranje
Tekstura je slika koja se "lijepi" na 3D poligone. Osim boja, moguće je stavljati slike za realniji prikaz nečega. Teksture dodaju dozu stvarnosti u 3D poligone.
Alati i programski interfejsi
Programi koji se oslanjaju na računarsku grafiku:
Buffalo Bill
William Frederick Cody ili Buffalo Bill bio je poštanski jahač Pony Expressa, vodič i tragač u američkoj vojsci, plaćeni borac protiv Indijanaca, profesionalni lovac na bizone. Godine 1883 organizirao je reviju kaubojskih vještina "Revija Divljeg zapada", u kojoj je nastupao kao glavna zvijezda.
413.
thumb|250px|Teodosijevi [[carigradski bedemi]] Godina 413. (CDXIII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Heraklijana i Lucija (ili, rjeđe, godina 1166. Ab urbe condita). Oznaka 413. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Grb Vanuatua
Grb Vanuatua se sastoji od melanezijskog ratnika iza kojeg se nalazi kljova divlje svinje. Ispod njega je traka sa natpisom "Long God yumi stanap" (Stojimo sa Bogom).
Grb Tonge
mini|desno|200px|Grb Tonge
Grb Tonge je dizajniran 1875 godine. Sastoji se od štita podjeljenog na četiri polja. U donjem desnom se nalaze tri mača, predstavljaju tri dinastije kraljeva Tonge. U donjem lijevom je golubica sa maslinovom grančicom, simbol mira. U gornjem lijevom uglu se nalaze tri zvijezde na žutom polju koje simbolizuju tri glavna ostrva Tonge (Tongatapu, Vavaʻu i Haʻapai). U gornjem desnom uglu je kruna, simbol kralja. Iznad štita se nalaze dvije zastave Tonge i kraljevska kruna, a ispod traka sa natpisom "Ko e ʻOtua mo Tonga ko hoku Tofiʻa" (Bog i Tonga su moje naslijedstvo).
103. p. n. e.
Godina '''103. p. n. e.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U antičkom Rimu bila je poznata kao Godina konzulstva Marija i Oresta ili, rjeđe, godina 651. Ab urbe condita. Oznaka 103. p. n. e. za ovu godinu je u upotrebi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1962.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u Čileu 1962.
Za Svjetsko prvenstvo u Čileu 1962 godine bilo je prijavljeno ukupno 54 reprezentacije i to:
mini|350px|Države koje su kvalificirale na Svjetsko prvenstvo
Sovetsk (Kirovska oblast)
Sovetsk (mari: ) jest grad u Kirovskoj oblasti, Rusija. Prema popisu stanovnika 2002. godine u gradu je živjelo 18.167 stanovnika.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1962.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u Čileu 1962.
Sa područja Okeanije nije bilo prijavljenih ekipa. Branilac naslova Brazil, te domaćin Čile direktno su plasirani na prvenstvo. Preostalih 16 mjesta podijeljeno je po principu:
Sovetsk (Kirovska oblast)
Grad je prvobitno nosio naziv Kukarka koji su mu dali osnivači grada, narod Mari. Preimenovan je u Sovetsk 1918. godine.
Theobald von Bethmann Hollweg
Theobald von Bethmann Hollweg (29. novembar 1856 – 1. januar 1921) bio je njemački političar i državnik koji je služio kao peti kancelar Njemačkog carstva od 1909. do 1917. godine.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1962.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u Čileu 1962.
Već prije početka kvalifikacija tri su se ekipe (jedna iz Evrope, dvije iz Afrike) povukle sa učestvovanja. Zbog lošeg iskustva i bojkota prema Izraelu, FIFA je odlučila da Izrael i zemlje koje ne odbijaju igrati sa Izraelom, svrstaju u grupu Bliski istok, tako da su kvalifikacije prošle bez političkih akcija.
Theobald von Bethmann Hollweg
Rani život
Rodio se 1856. godine u Hohenfinowu u Njemačkoj. Bio je sin pruskog činovnika Felixa von Bethmanna, kojem je otac Moritz Wilhelm August Breidenbach, potomak židovske bankarske obitelji von Bethmanna iz Frankfurta koji je bio istaknuti učenik, rektor na univerzitetu Humboldt u Berlinu i pruski ministar kulture. Cosima Wagner je bila njegova rodica s Bethmannove strane. Theobalova majka Isabella de Rougemont bila se francuski švicarac po nacionalnosti.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1962.
Evropa / UEFA
150px|lijevo
Theobald von Bethmann Hollweg
Rani život
Školovao se u Pforta Gymnausim na sveučilištu u Strasbourgu, Leipzigu i Berlinu. Ulaskom u prusku diplomaciju 1882. promaknut je na poziciju predsjednika provincije Brandenburg 1899. Nakon toga služio je u pruskom ministarstvu unutrašnjih poslova od 1905. do 1907. godine, a zatim i u carskom državnom tajništvu ministarstva unutrašnjih poslova od 1907. do 1909. godine. 1909. godine na ostavci kancelara Bernharda Büllowa izabran je za njegova nasljednika.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1962.
Evropa / UEFA
21 od ukupno 27 evropskih reprezentacija takmičile su se za sedam direktnih mjesta za svjetsko prvenstvo u grupama po tri ekipe. Ostalih šest se takmičilo u grupama po dvije ekipe, kao i u doigravanju sa azijskim i afričkim reprezentacijama., za preostala tri mjesta. Ekipe su bile podijeljene u sedam grupa, te je samo pobjednik direktno odlazio na prvenstvo. Kod istog broja bodova, odlučivala bi direktna utakmica na neutralnom terenu.
Theobald von Bethmann Hollweg
Na vlasti
U stranoj politici, slijedio je politiku detanta sa Velikom Britanijom, nadajući se da će doći do nekog dogovora koji bi primirio te dvije zemlje i zaustavio kobna pomorska naoružavanja. No nije uspio u svom planu, zahvaljujući njegovu neprijateljstvu s njemačkim zapovjednikom mornarice Alfredom von Tirpitzom. Usprkos tenzijama koje su nastale nakon druge marokanske krize, Hollweg je ipak uspio u nekom dijelu poboljšati odnose s Engleskom, radeći s britanskim sekretarom ministarstva vanjskih poslova Edwardom Greyem pri smanjivanju tenzija tokom Balkanske krize (1912. - 1913. godine). U unutrašnjoj politici, Bethmann je isto uveo nekoliko promjena. Njegova politika dijagonale, koja je djelovala između socijalista i liberala na lijevom krilu i nacionalista na desnom krilu, je samo uspijela odvratiti većinu njemačkih političara od njega. 200px|lijevo|mini|Theobald von Bethmann-Hollweg u vojnoj uniformi Nakon atentata na vojvodu Franza Ferdinanda u Sarajevu 28. juna 1914. godine, Hollweg i tajnik ministarstva vanjskih poslova Lottlieb von Jagow su odmah intervenisali i stali iza Austrijanaca, tj. protiv Srbije, te su kasnije poduzeli korake da sprijeće Greyev napor da nametne mirno rješenje, što je indirekno dovelo do tako brzog izbijanja Prvog svjetskog rata.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1962.
Grupa 1
Rezultati utakmica
Theobald von Bethmann Hollweg
Na vlasti
Hollweg, većinom zbog njegove vanjske politike prije rata poznat po njegovoj želji da uspostavi vrlo dobre odnose s Velikom Britanijom, je bio naročito uznemiren zbog britanske deklaracije o ratu koja je kao razlog navodila njemačko narušavanje belgijske neutralnosti tokom invazije Francuske. Pokušavao je primiriti te dvije vojne sile, no bezuspješno, Prvi svjetski rat je započeo.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1962.
Grupa 1
Odlučujuća utakmica
Grupa 2
Rezultati utakmica
Theobald von Bethmann Hollweg
Na vlasti
Tokom rata, Hollweg je uglavnom pokušavao voditi relativno umjerenu politiku, bez naglih vojnih poteza, no vrlo često su ga zaobilazili vojni zapovjednici, koji su imali veliku ulogu u njemačkoj agresivnijoj politici u Prvom svjetskom ratu, činio se kao vrlo liberalno nastrojen kancelar. No takav pogled na Hollwega ubrzo je bio uzdrman. Historičar Fritz Fischer je 1960. godine pokazao da je Hollweg donio više nacionalističkih odluka nego što se prije mislio. Nakon ulaska SAD-a u Prvi svjetski rat na strani Antante koji je djelimično on uzrokovao, izgubio je svu moć i kredibilitet, kako u Reichstagu tako i kod njemačkog naroda. Na vlasti je službeno ostao do jula 1917. godine, kada se Reichstag pobunio, što je uzrokovalo podnošenje njegove ostavke. Na mjestu njemačkog kancelara ga je nasljedio Georg Michaelis.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1962.
Grupa 2
Odlučujuća utakmica
Theobald von Bethmann Hollweg
Kasniji život
Dr. von Bethmann Hollweg zadobio je svjetsku pozornost u julu 1919. godine kada je zahtjevao saveznike da mu sude umjesto Kaisera Wilhelma II Vrhovni odbor odlučio je ignorisati njegov zahtjev. Često je spominjan kao onaj kome bi Antanta mogla suditi zbog političkih prijestupa u vezi sa uzrocima rata. U izvještajima iz 1919. godine iz Ženeve piše da je spominjan u diplomatskim krugovima kao dno monarhističkog pokreta koji podržava Hohenzollerovce i Habsburgovce, za čiji se nukleus govorilo da je pokrenut u Švicarskoj.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1962.
Grupa 3
Rezultati utakmica
Theobald von Bethmann Hollweg
Kasniji život
Hollweg je ubrzo nakon svoga povlačenja, počeo pisati svoje memoare. Nedugo nakon Božića 1920. obolio je od upale pluća. Umro je od bolesti 1. januara 1921. godine u svojoj 65. godini života.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1962.
Grupa 4
Rezultati utakmica
Theobald von Bethmann Hollweg
Reference
''1. a b c Scrap of Paper Chancellor of Germany Dies, The Globe. Toronto, January 3, 1921. accessed on October 8, 2006.''
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1962.
Grupa 4
''Utakmica Holandija protiv DR Njemačke nije odigrana zbog problema sa vizama. Zbog irelevantnosti u ukupnom rezultatu, utakmica nije odigrana.''
Grupa 5
Rezultati utakmica
Grupa 6
Rezultati utakmica
Grupa 8
Rezultati utakmica
Odlučujuća utakmica
Evropa / Bliski istok
150px|lijevo Iz političkih, ali također iz regionalnih razloga, dvije afričke i jedna azijska reprezentacija svrstane su u grupu Bliski Istok. Igrano je po sistemu da je pobjednik azijskog duela igrao protiv afričke ekipe, a pobjednik tog duela je igrao sa pobjednikóm evropske grupe 7.
Bliski istok
Predtakmičenje
Finale
Evropa / Afrika
150px|lijevo
Od ukupno sedam prijavljenih afričkih reprezentacija, dvije su se prije početka kvalifikacija odjavile od daljeg učestvovanja. Jedna je nastupila u utakmicama grupe Bliski istok, te su ostale četiri reprezentacije igrale na ispadanje. Pobjednik je morao igrati sa pobjednikom evropske grupe 9.
Afrika
Grupa 1 '' Pod imenom Ujedinjena arapska republika (UAR) nastupala su od 1958 do 1961. godine zajedno reprezentacije Egipta i Sirije ''
Grupa 2
Grupa 3
Afrika finale
Evropa / Istočna Azija
150px|lijevo
Samo su četiri azijske reprezentacije učestvovale u kvalifikacijama. Podjelom na Bliski i Daleki istok, kako zbog udaljenosti, tako i zbog političkih problema nekih država prema Izraelu, dvije reprezentacije sa Dalekog istoka Azije odlučile su u medusobnom susretu pobjednika, te se odlučujuća utakmica igrala protiv pobjednika evropske grupe 10.
Play-off Evropa / istočna Azija
Boljom gol razlikom reprezentacija Jugoslavije plasirala se na završni turnir.
Južna Amerika / CONMEBOL
150px|lijevo
Grupa 1
Dvijema pobjedam reprezentacija Argentine se kvalificirala za dalje takmičenje
Grupa 2
Jednom pobjedom reprezentacija Urugvaja se kvalificirala za dalje takmičenje
Grupa 4
Paragvaj se direktno kvalificirao za dalje ucestvovanje i to protiv pobjednika kvalifikacija Sjeverne i srednje Amerike
Predtakmičenje
Grupa 1
Grupa 2
Rezultati utakmica
* Utakmica Gvatemala - Honduras je prekinuta kod rezultata 0:2, te je tako i registrovana.
Odlučujuća utakmica
Grupa 3
Finale
Rezultati utakmica
Play-off Južna Amerika / Sjeverna i srednja Amerika
jednom pobjedom reprezentacija Meksika se kvalificirala na Svjetsko prvenstvo.
Ekipe sa brojem učestvovanja na svjetskim prvenstvima
4 prvenstva
3 prvenstva
IC 2057
IC 2057 (također poznat kao IRAS 04192+0355 i PGC 14962) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 338 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Bik. Najveći prečnik je 0,70 (69 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (59 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 29. januara 1894. godine.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1962.
Ekipe sa brojem učestvovanja na svjetskim prvenstvima
2 prvenstva
IC 2057
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1962.
Ekipe sa brojem učestvovanja na svjetskim prvenstvima
1 prvenstvo
414.
Godina 414. (CDXIV) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Konstancija i Konstansa (ili, rjeđe, godina 1167. Ab urbe condita). Oznaka 414. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
415.
Godina 415. (CDXV) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Honorija i Teodozija (ili, rjeđe, godina 1168. Ab urbe condita). Oznaka 415. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Poljsko-sovjetski rat
Poljsko-sovjetski rat (poljsko-boljševički rat, poljsko-ruski rat 1919–1921) – rat između preporođene Republike Poljske (Druga Republika Poljska) i Ruske Sovjetske Federativne Socijalističke Republike (RSFSR), koja je nastojala da osvaja evropske države i transformiše ih u sovjetske republike, u skladu sa ideologijom, političkom doktrinom i političkim programom Ruske komunističke partije (boljševika) i njenim deklarisanim političkim ciljevima, definisanim kao "revolucija izvana".
Rat je tokom svog trajanja bio paralelan u vojnoj dimenziji i u veoma snažno naglašenoj političkoj dimenziji. Trajao je 1919–1920, a njegova najvažnija vojna epizoda bila je Varšavska bitka. 12. oktobra 1920. godine, delegacija Sejma Republike Poljske i Vlade Republike Poljske i delegacija vlade RSFSR-a zaključile su prekid vatre u Rigi (stupio je na snagu 18. oktobra), a 18. marta 1921. godine, takođe u Rigi, potpisan je Riški mirovni sporazum, koji je označio poljsko-sovjetsku granicu. Do agresije SSSR-a na Poljsku (1939.), ugovor je regulisao odnose između Druge Poljske Republike i RSFSR-a, a potom (od 1922.) sa SSSR-om.
Varšavska bitka, često nazivana Čudo na Visli – vojna operacija vođena 13–25. avgusta 1920. između trupa sovjetske Crvene armije i armija Poljske vojske grupisanih na Visli, odlučujuća bitka poljsko-boljševičkog rata.
Nalazeći se u kritičnoj situaciji, na pragu poraza koji su mnogi očekivali, jedinice poljske vojske uspjele su potisnuti i poraziti napredujuće sovjetske trupe Zapadnog fronta, Mihaila Tuhačevskog. Pobjeda poljske strane u bici radikalno je promijenila sudbinu rata, omogućila održavanje nezavisnosti preporođene Republike Poljske i poništila sovjetske planove ofanzive na Zapadnu Evropu i planove za pokretanje međunarodne revolucije.
Bila je to prekretnica za poljsku stranu, koju je ruska vojska od završetka ofanzive na Kijev natjerala da se povuče na zapad. Na prijelazu iz jula u avgust 1920. godine situacija poljske vojske postala je kritična. Pokušaj zaustavljanja ofanzive boljševičkih snaga na liniji Bug završio se neuspjehom. Početkom avgusta predata je tvrđava Bžešć, a Crvena armija je dobila otvoren put za Varšavu. Činilo se da su poljske snage na rubu raspada, a posmatrači su predviđali odlučujuću sovjetsku pobjedu. Poljske trupe su 6. avgusta dobile naređenje da se povuku prema rijeci Visli kako bi pregrupisale svoje snage, pripremile protunapad i organizovale odbranu glavnog grada.
Bitka je počela 13. avgusta 1920. godine, kada se Crvena armija, kojom je komandovao Mihail Tuhačevski, približila Varšavi. Borbe su se vodile na području koje se proteže na jug do Vlodave na rijeci Bug, i na sjever do Đaldovoa. Odbrambena faza borbi fokusirala se na Sjeverni front generala Józefa Hallera. 1. armija generala Franciszeka Latinika, iako je u početku bila prisiljena da ustupi mjesto u oblasti Rađimina, drugoj liniji odbrane između Njeporenta i Rembertova, konačno je uspješno zaustavila ruski napad na predgrađe Varšave i 14. augusta poljska 5. armija generala Władysława Sikorskog je pokrenula ofanzivne akcije na rijeci Vkra.
Odlučujući udarac sovjetskim armijama zadala je udarna grupa glavnokomandujućeg Józefa Piłsudskog, krenuvši u kontranapad sa reke Viepž 16. avgusta, probivši front kod Kocka i Cicova, a zatim krenuvši na pozadinu ruskih trupa koje su napale Varšavu. Akcije poljskih trupa primorale su Crvenu armiju na neorganizovano povlačenje na istok. Crvena armija je pretrpela značajne gubitke. Od tog trenutka, narednih sedmica poljska vojska je bila u stalnoj ofanzivi. Poljske snage su krenule u poteru, postižući uzastopne pobjede.
Prema britanskom političaru i diplomati Edgaru D'Abernonu, bitka kod Varšave je bila jedna od osamnaest revolucionarnih bitaka u svjetskoj istoriji. Vođa boljševika Vladimir Lenjin nazvao je to "ogromnim neuspjehom" njegovih snaga.
Kill 'Em All
Kill 'Em All jest prvi album američke thrash metal grupe Metallica, objavljen 5. jula 1983. Album je sniman samo dvije sedmice, od 10. do 27. maja, s malim budžetom. Isprva je napravljeno tek 1.500 kopija albuma, no s prodanih preko tri miliona primjeraka u SAD danas ima platinastu certifikaciju u toj zemlji. Album kombinira brzinu (pjesme Motorbreath i (Anesthesia) Pulling Teeth) i snagu nekih bendova koji predstavljaju njihovu ranu inspiraciju čije su pjesme obradili. Kill 'Em All predstavlja jedna od prvih thrash metal albuma.
Postava
U početku, bend su sačinjavali James Hetfield (vokal, ritam-gitara), Lars Ulrich (bubnjevi), Ron McGovney (bas-gitara) i Dave Mustaine (gitara). Međutim, zbog loših odnosa između basiste i gitariste, McGovney napušta bend koji za zamjenu angažira Cliffa Burtona. Mustaine je također bio u lošim odnosima s Hetfieldom, pa je otpušten iz benda uoči izlaska albuma. Kao razlog je naveden Mustaineov problem sa alkoholom, drogom i agresivnošću. Zamijenio ga je Kirk Hammett, bivši član grupe Exodus i učenik Joea Satrianija, a snimanje albuma počelo je za manje od mjesec dana. Za to vrijeme Mustaine osniva Megadeth, bend koji je također imao višemilionske prodaje albuma i koji se ubraja u "Veliku četvorku" thrash metala s Metallicom, Anthraxom i Slayerom. Uprkos neslaganjima Mustaineu su zasluge na albumu priznate za četiri pjesme. Mustaine tvrdi da je zamolio bend da pjesme ne stavlja na album, što je grupa odbila. Hetfield i Ulrich porekli su ovu tvrdnju.
Naziv albuma
Bend je albumu dao naziv Metal Up Your Ass, a prednje korice albuma sastojale su se od WC šolje iz koje je izlazio bodež. Izdavačka kuća Megaforce tražila je da se ovo promijeni, na što je bend pristao. Album je preimenovan u Kill 'Em All, a na novim koricama nalazi se sjena ruke koja ispušta krvavi čekić.
Kraljevska bolnica Betlehem
Londonska Kraljevska bolnica Betlehem (Bethlem Royal Hospital) poznata i kao Sveta Mary Betlehem (St. Mary Bethlehem), Bolnica Betlehem (Bethlem Hospital), Betlehemska bolnica i ludnica (Bethlehem Hospital and Bedlam) je najstarija psihijatrijska bolnica na svijetu. Riječ ,,bedlam" je dugo uopšteno korištena za ,,utočišta za ludake" a kasnije za scene buke i konfuzije.
Historija Betlehema
Betlehem je bio dio Londona od 1247., prvo kao ženski i muški manastir Reda Betlehemske Zvijezde. Bolnica je prvo je bila smještena u ulici Bishopsgate (na mjestu današnje stanice Liverpool Street). Postala je bolnica 1330. i dozvolila liječenje mentalno bolesnih 1403. ali je imala samo devet pacijenata. Mape sa početka 16. vijeka pokazuju Bedlam, pored Bishopsgatea, kao dvorište sa nekoliko kamenih zgrada, crkvom i baštom.
Uslovi su bili užasni. Bedlam je imao 31 pacijenta. Nasilni i opasni pacijenti su bili okovani za pod ili zid. Nekima je bilo dozvoljeno da odu i prosjače. Bila je Kraljevska bolnica, ali ju je kontrolisao Grad London nakon 1557., a njome su upravljali guverneri Bridewella. Svakodnevna uprava je bila u rukama čuvara koji su dobijali novac za svakog pacijenta od njihovih parohija, esnafa ili rođaka. 1598. je inspekcija zatekla nemar: ,,Velika rupa" (WC) je bila puna, i trebalo je zamijeniti kuhinjske odvode. Bilo je 20 pacijenata, jedan u Bolnici preko 25 godina.
Kraljevska bolnica Betlehem je postala poznata i sramna po brutalnom tretmanu mentalno bolesnih. Bedlam je 1675. premješten u novu zgradu u Moorfields, koju je dizajnirao Robert Hooke, van gradskih granica. U 18. vijeku su ljudi išli da gledaju ludake. Za peni se moglo ući u njihovu ćeliju, viditi čudake ,,Betlehemskog šoua" i smijati im se. Ulaz je bio slobodan prvog utorka u mjesecu. Posjetiocima je bilo dozvoljeno da donesu duge štapove kojima su gurali i razdraživali bolesnike. 1814. je bilo 96.000 posjeta. Luđake su 1700. prvo zvali pacijenti, a ,,izlječiva" i ,,neizlječiva" odjeljenja su otvorena 1725-34.
Bedlam iz 18. vijeka je opisan u sceni ,,Napretka bludnika" (1735) Williama Hogartha. To je priča o sinu bogatog trgovca čiji nemoralni život uzrokuje da završi u odjeljenju Betlehema. U to vrijeme je bila opšte prihvaćena dijagnoza da je ludilo rezultat moralne slabosti i da vodi ,,moralnom ludilu".