cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stribog
Kako to piše u Povjesti minulih ljeta, kijevski knez, Vladimir I Svjatoslavič, 980. je na brdo iznad Kijeva postavio idol Striboga, zajedno sa idolima drugih važnih bogova: Perun, Dažbog, Hors, Simargl i Mokoš. Stribog – (stric, očev brat), stari bog, djed vjetrova, spominje se u Riječi o vojsci Igorovoj, (svi vjetri, unuci Striboga, viju s mora strelama na hrabru vojsku Igorovu), što vjerovatno ukazuje na atmosferne funkcije Striboga. Stribog se spominje u drevnoruskim učenjima protiv paganizma.
V. V. Ivanov i V. N. Toporov, saglasni su sa mišljenjem Roman Jakobsona – Dažbog i Stribog, dopunjaju jedan drugog: prvi daje bogatstvo, a drugi raznosi bogatstvo. mini|Moskovljani se klanjaju Stribogu (crtež iz knjige [[Schleusing)]]
Etimologija
Po mišljenju indoevropeiste T. V. Gamkrelidza i lingviste V. V. Ivanova, etimologijsko ime Stribog povezano je s indoevropskim *dievas-pater – nebo-otac. S vremenom dijelovi riječi zamijenili su mjesta, a tokom tijesnih kontakata Slavena sa iranojezičnim plemenima Skitima, dio *dievas zamijenilo se za iransko *baga (→ ). Indoevropsko *pater prešlo je u slavensko u stari. Ruski lingvist O. N. Trubačov smatra neosnovanim pokušaj traženja riječi Stribog u indoevropskom arhaizmu ili iranizmu. On u prvom dijelu teonima vidi pojam "širiti, prostirati" i smatra da se pod riječi Stribog podrazumijevala neka oživljena sila prirode (vjerovatno, vjetar).
Mitologija
Slaveni su Striboga predstavljali kao sjedokosog imućnog starca, koji je obučen u tamnoplavu odjeću i u ruci drži zlatni luk. Po legendi, živio je na kraju svijeta i zato je rijetko bio u društvu drugih bogova, dolazio je samo u slučaju, ako im je bila potrebna pomoć za pobjedu u ratovima. Striboga su najviše poštivali zemljoradnici, zato što su vjerovali, što nevrijeme i kiša, koji su natapali biljke i vlažili zemlju, dolaze samo po milosti boga Striboga. Vjerovali su da on tjera kišu svojim disanjem u te krajeve gdje su se najviše njemu molili. S posebnim poštovanjem prema Stribogu odnosili su se i mornari, čiji je život na moru direktno zavisio od jačine vjetra. Njegovi poklonici su mu dizali hramove, najčešče na obalama rijeka i mora. Jedan od takvih najpoznatijih hramova nalazio se na ušću Dnjepra, na malom ostrvu Bjerezanj. Svaki trgovac moreplovac smatrao je svojim dugom dati bogati dar, kako bi njihovi brodovi imali dobar vjetar i čisto nebo. Stribog je imao i nekontrolisanu silu. Javljao se predvjesnikom haosa, a u isto vrijeme bio je oličenje mudrosti življenja. Nekada je bio zao i na zemlju je padao grad i puhala bura, a u drugim slučajevima, za svojih dobrih dana, vjetar je vodio brodove, kako bi nesmetano doplovili u luke, tjerao je grad da ne uništi usjeve.
Stribogova supruga je Burja – boginja vjetra.
FANCE
Protein komplemenrntarne grupe E Fanconijeve anemije jest protein koji je kod ljudi kodiran genom FANCE sa hromosoma 6. Kompementarna grupa C Fanconijeve anemije (FANC) uključuje FANCA, FANCB, FANCC, FANCD1 (također zvana BRCA2), FANCD2, FANCE, FANCF, FANCG i FANCL. Fanconijeva anemija je genetički heterogeni recesivni poremećaj karakteriziran citogenetičkom nestabilnošću, preosjetljivošću na agense za umrežavanje DNK, povećanim lomovima hromosoma i defektnim popravkom DNK. Članovi komplementarne grupe za Fanconijevu anemiju ne dijele sličnost sekvenci; oni su povezani svojim sklapanjem u zajednički jedarni proteinski kompleks. Ovaj gen kodira protein za komplementaciju grupe fcrp E.
Jedrov kompleks koji sadrži protein FANCE (kao i FANCC, FANCF i FANCG) neophodan je za aktivaciju proteina FANCD2 u monoubikvitiniranoj izoformi. U normalnim, nemutantnim ćelijama, FANCD2 je monoubikvitiniran, kao odgovor na oštećenje DNK. FENCE zajedno sa FANCC djeluje kao adapter supstrata za ovu reakciju Aktivirani protein FANCD2 kolokalizuje se sa BRCA1 (proteinom osjetljivosti na rak dojke) u žarištima izazvanim ionizirajućim zračenjem i u sinaptonemskim kompleksima hromosoma u  mejozi. Aktivirani protein FANCD2 može funkcionirati prije inicijacije mejotskih rekombinacija, možda za pripremu hromosoma za sinapse ili za regulaciju naknadnih događaja rekombinacije.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 536 aminokiselina, a molekulska težina  58.711 Da.
Hromosomska lokacija
Lokacija gena je u regiji 6p21.31, gdje je p kratki krak hromosoma 6 na poziciji 21.31
Lokacija na molekulskom nivou je u parovima baza od 35,452.339 do 35,467.106 na hromosomu 6 (''Homo sapiens anotacija, iedicija 109, GRCh38.p12)
Karakteristike proteina
Glavni kompleks FA sadrži jedarni kompleks sa više podjedinica 8 FA proteina. Ovo dodaje jedan sveprisutni lanac FANCD2 nakon oštećenja DNK ili dupliranog pritiska.
Za prikupljanje FANCC-a, FANCE je važan u jedru i prikupljanju jedarnog kompleksa. Neke karakteristike FANCE-a su da se može postaviti sa ubikvitinirani FANCD2, BRCA2 i konstruisanim jedarnim žarištima. Također, pošto je jedini član koji pokazuje direktnu vezu sa FANCD2 i daje potrebne veze između FA jedarnog kompleksa i FANCD2.
Struktura FANCE-a ima epitop na svojoj površini za koji je utvrđeno da je važno za njegovo vezivanje sa FANCD2. Postojanje rekurentnog spiralnog motiva nije bilo jasno kada su rađene analize aminokiselina.
Funkcija
Obnavlja unakrsne veze DNK i potreban je za jedarnu akumulaciju FANCC-a, isporučujući kritični most između FA kompleksa i FANCD2.
Miševi s nedostatkom FANCE-a pokazuju smanjeni broj oocita i poremećaj profaza I mejoze što ukazuje da FANCE ima suštinsku ulogu u mejozi.
Interakcije
Pokazalo se da FANCE interraguje sa:
Parasolna ćelija
Parasolna ćelija ili suncobranasta ćelija, ponekad  i M-ćelija ili M-ganglijska ćelija, je je tip ganglijske ćelije mrežnjače (RGC) koji se nalazi u sloju ganglijskih ćelija na mrežnjači. Ove ćelije se projiciraju na magnoćelijske ćelije u lateralnom genikulskom jezgru (LGN), kao dio magnoćelijskog puta u vizuelnom sistemu. Imaju velika ćelijska tijela kao i opsežne razgranate mreže dendrita i kao takve imaju velika receptivna polja. U odnosu na druge RGC-ove, imaju brze brzine provođenja. Iako pokazuju jasan antagonizam srednjeg i okruženog okruženja (poznato kao prostorna suprotnost), ne dobijaju informacije o boji (odsustvo hromatske suprotnosti). Ove ganglijske ćelije  daju informacije o kretanju i dubini predmeta u vidnom polju.
Parasolne ganglijske ćelije u magnočelijskom putu
Na kraju, informacije koje ove ćelije prikupljaju, šalju se različite dijelove vidne moždane kore korteksa, uključujući stražnji tjemenski korteks i područje V5, prema leđnoj struji,i  donjem dijelu sljepoočne kore i područje  V4, prema  ventralnom toku.
Struktura
thumb| Skica parasolne ćelije (desno), uz ćeliju patuljka (lijevo) za poređenje veličine | 280x280px Ganglijske ćelije parasola nalaze se u mrežnjači i čine otprilike 10% svih ganglijskih ćelija mrežnjače. Imaju velika ćelijska tijela s opsežnim, preklapajućim, razgranatim dendritima,  i debelim, jako mijeliniziranim aksonima. Ova svojstva omogućavaju ovim ćelijama da vrlo brzo provode signale, mnogo brže od patuljastih koje napajaju P-put.
Parasolne ganglijske ćelije prikupljaju informacije iz velikih receptivnih polja, koje sadrže i  štapiće i čepiće. Uprkos ulazu iz čepića, ove ganglijske ćelije ne dobijaju informacije o boji. Za razliku od patuljastih ćelija, prijemčiva su polja koja sadrže isti tip čepića za bojer boje i u središtu i u okruženju. Zbog ove nedostatnosti specifičnosti, parasolne ćelije ne mogu prepoznavati različite talasne dužine svjetlosti, odbijene od određenog objekta, te stoga mogu slati samo ahromatske informacije.
Razlije između paarasolne i patuljaste ćelije
Parasolne i patuljaste ćelije mrežnjače započinju paralelni magnoćelijski i parvoćelijski put. Iako i parasolne i patuljastw ćelije imaju važnu ulogu u vidnom sistemu, njihova anatomija i funkcijski doprinosi se razlikuju.
Funkcija
Parasolne ganglijske ćelije mrežnjače ne mogu pružiti fine detalje ili informacije o boji,, ali i dalje pružaju korisne informacije o statičkim podacima, dubini i kretanju. Parasol Imaju sposobnost detekcije kontrasta visokog osvjetljenjaa/tame, i osjetljivije su na niske prostorne frekvencije od visokih  frekvencija. Zbog ovih informacija o kontrastu, ove ćelije dobro otkrivaju promjene u sjaju, te na taj način pružaju korisne informacije za izvršavanje procesa vizuelnih pretraga i otkrivanje ivica.
Parasolne ganglijske čelije su također važni za pružanje informacija o položaju objekata. Te ćelije mogu otkriti orijentaciju i položaj objekata u prostoru, informacije koje će na kraju biti poslane kroz leđni tok. Ove informacije su korisne i za otkrivanje razlika u položaju predmeta na mrežnjači svakog oka, što je važan alat u binokularnoj pecepciji dubine.
Istraživanje i pokusi
Dok se neuroni obično proučavaju vanćelijskom upotrebom metalnih elektroda, ganglijske ćelije mrežnjače posebno se proučavaju in vitro. Ovaj metod omogućava unutarćelijsku analizu složene i isprepletene strukture parasolnih ćelija. U 1941., Polyak je prvi naučnik koji je Golgijevim bojenjem identificirao ganglijske ćelije mrežnjače. Pomno analizirana morfologija dendrita koja je otkrila njihova velika, razgranata velika stabla. Kasnije, 1986., Kaplan i Shapley bili su tada prvi istraživači koji su povezali parasolne ćelije sa vizuelnim sistemom. Snimci S-potencijala na aksonskim terminalima RGC-a u LGN-u sugeriraju da postoji velika kontrastna osetljivost u ćelijama koje završavaju u magnoćelijskom sloju primata; nasuprot osetljivosti na nizak kontrast u ćelijama koje se nalaze u parvoćelijskom sloju. thumb|25opx|Neuron koji je prepariran Golgijevom bojom
Primat i drugi modelni sistemi
Primati, i SarogI i Novog svijeta korišteni su kao modelni sistema za ljudski vid, a kasnije su bili korisni inu istraživanju parasolnih ćelija. Mnogi retrogradno označeni eksperimenti koji koriste makake, naprimjer, povezuju parasolne i patuljaste ganglijske ćelije mrežnjače sa magnoćelijskim i parvoćelijskim putevima. Pored toga, slična istraživanja dovela su do teorija u osnovi oponentnosti boja. Istraživanje Daceyija (1996) podupire ovu ideju,  gdje su ćelije mrežnjače primata in vitro,  tretirane punjenjima za bojenje. Otkriveno je da su parasolne ćelije magnoćelijskog puta ahromatske. U drugim istraživanjima, majmuni Novog svijeta, poput marmozeta, pomogli su sadašnjem razumijevanju prostorne i vremenske učestalosti magnoćelijskog sloja u LGN-u. Koristeći Nisslov konioćelijskih slojeva, naprimjer.
Ganglijske ćelije mrežnjače na mačkama su proučavane i upoređene sa onima u vizuelnom sistemu primata, uključujući i i ljude. Dokazi o receptivnim poljima mačaka potvrđuju da so ona polja veća od polja patuljaka zbog svoje ćelijske strukture. Isto će se vjerovatno naći u ljudskim ćelijama mrežnjače što omogućava bolju prostornu lokalizaciju.
Pridruženi poremećaji
Abnormalna signalizacija u magnoćelijskom putu povezana je sa disleksijom i shizofrenijom.
Disleksija
Postoji teorija da problemi sa nerazvijenim ganglijskim parasolnim ćelijama mogu doprinijeti stvaranju disleksije. Informacije o kretanju koje te ćelije daju sistemu vida pomažu mozgu da prilagodi oči u koordiniranim njihovim pokretima, a problemi u tom kretanju mogu dovesti do zamućenja vida i problema s čitanjem. Ovu nerazvijenost može uzrokovati nekoliko faktora, uključujući prehrambene nedostatke i mutacije u genu KIAA0319 na hromosomu 6. Pored toga, autoimuni napadi antineuronskim antitijelima mogu spriječiti adekvatan razvoj parasolnih ganglijskih ćelija za normalno funkcioniranje, teorija koja bi objasnila zašto je oslabljeni imunski sistem često prisutan kod osoba s disleksijom.
Vetrno
Slovenija:
Lipoliza
mini|250px|Dijagramska ilustracija procesa lipolize (u masnoj ćeliji) inducirane visokom razinom [[epinefrinon I niskom inzulina u krvi. Epinefrin se veže za β receptor, što uzrokuje generiranje cikličnog adenozin monofosfata (cAMP) u ćeliji . cAMP aktivira protein kinazu, koja fosforilizira i na taj način, zauzvrat, aktivira hormon-osjetljive lipaze u masnoj ćeliji. Ova lipaza cijepa slobodne masne kiseline koje su vezane u glicerol za pohranjene masti u masnim kapljicama adipocita. Slobodne masne kiseline i glicerol se zatim ispuštaju u krv. Aktivnost hormona osjetljivog na lipaze je regulirana cirkulacijom insulina, glukagona, norepinefrina i epinefrina, kao što je prikazano u dijagramu]] Lipoliza je proces razlaganja lipida. Uključuje hidrolizu triglicerida u slobodne masne kiseline, nakon čega slijedi dalja degradacija u acetilne jedinice, putem beta oksidacije. Ovaj proces proizvodi ketonska tijela, koja su, u toku ketoze, prisutna u velikim količinama metaboličkog stanja kada jetra pretvara masti u masne kiseline i ketonska tijela. Organizam ih zatim koristi kao gorivo, odnosno izvor energije. Za testiranje lipolize i prepoznavanje tog stanja, upotrebljavaju se namjenske trake.
Pregled
Do odgovarajućih tkiva, trigliceridi se transportiraju putem cirkulacije krvi (masnog, mišićnog i drugih tkiva), posredstvom lipoproteina kao što je VLDL (eng. Very-Lof-Density-Lipoproteins). Trigliceridi na VLDL podliježu lipolizi, pod djestvom ćelijskih lipaza ciljnog tkiva, čime se formiraju glicerol i slobodne masne kiseline. Slobodne masne kiseline se otpuštaju u krv, odakle ih preuzimaju druge ćelije. One slobodne masne kiseline koje ćelije odmah ne preuzmu mogu se vezati za albumin za transport do okolnih tkiva, kojima je potrebna energija. Serumski albumin je glavni transporter slobodnih masnih kiselina u krvi. Glicerol također ulazi u krvotok i apsorbira se u jetri ili bubrezima. Tu se pretvara do glicerol 3-fosfata, uz katalizu enzimom glicerolna kinaza. Hepatički glicerol 3-fosfat se uglavnom konvertira u dihidroksiaceton fosfat (DHAP), a zatim gliceraldehid 3-fosfat (GA3P).
Proces
Masne kiseline koje potiču iz lipolize se zatim metaboliziraju prvenstveno u jednom od dva sljedećih načina:
Konačno, na kraju lipolize su voda, ugljik-dioksid i energija, po vrlo pojednostavljenom modelu:
Borut
Bosna i Hercegovina:
Hrvatska:
Spodnje Vetrno
Spodnje Vetrno je naseljeno mjesto u sastavu općine Tržič, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Tržič.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Spodnje Vetrno je imalo 53 stanovnika.
Hrvatska na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017.
Hrvatskuu je na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017. u Londonu od 4. do 13. augusta 2017. predstavljalo devet sportista: tri atletičara i šest atletičarki u šest disciplina. Sandra Perković je u disciplini bacanja diska osvojila zlatnu, a Stipe Žunić u bacanju kugle bronzanu medalju.
Vadiče
Vadiče su naseljeno mjesto u sastavu općine Tržič, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Tržič.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Vadiče su imale 18 stanovnika.
Mukonat cikloizomeraza I
Mukonat laktonizirajući enzimi (EC 5.5.1.1) – mukonat cikloizomeraza I, cis,cis-mukonat-laktonizirajući enzim, cis,cis-mukonat cikloizomeraza, 4-karboksimetil-4-hidroksiizokrotonolakton lijaza (deciklizirajuća), Katepsin B (CatB),  MCI, MLE, 2,5-dihidro-5-oksofuran-2-acetat lijaza (decyclizirajuća) – su katalizatori koji su uključeni u razlaganje lignin-derivirajućih aromatika, katehol i protoatehuata,  u   međuprodukte ciklusa limunske kiseline, kao dijela as  β-ketoadipatmikroorganizmima tla.
Neke vrste bakterija su također sposobne za dehalogenaciju hloraromatskih jedinjenja  akcijom hloromukonat lactonizirajućih enzima. Bakterijski pripadaju superfamiliji enolaza.
Liliaceae
Liliaceae je porodica ljiljana koja obuhvata 15 rodova i približno 705 vrsta monokotiledonskih cvjetnica, iz reda Ljiljanolike. Predstavnici ove porodice su višegodišnje, zeljaste, često lukovičaste geofite. Evoluirali su sa dosta morfoloških razlika, bez obzira na genetičke sličnosti. Njihova zajednička osobina su veliki izdijeljeni cvjetovi, čiji plan građe počiva na broju tri: po šest obojenih nediferenciranih latica i lapova, u dva kruga, šest prašnika i gornji jajnik, odnosno natcvjetna plodnica.
Listovi su linearni, sa provodnim sudovima (venama) koje su obično paralelne s rubovima. Listovi su jednostruki i pojedinačni, na stabljici naizmjenični ili u baznoj, prizemnoj rozeti. Većina vrsta se razvija iz lukovice, iako neki imaju rizome. Porodica ljiljana je prvi put opisana 1789. i označena je kao parafiletska "svaštarska" grupa petaloidnih monokotiledona, jer se nisu uklapale u druge porodice i obuhvatale su veliki broj rodova koji su sada u drugim porodicama, a u nekim slučajevima i u drugim redovima. Zbog toga, mnogi izvori i opisi označili su "ljiljanolike" dogovorno sa širim smislom porodice.
Porodica se pojavila prije oko 52 miliona godina u kasnoj kredi u eri ranog paleocena. Ljiljani su široko rasprostranjeni, uglavnom u umjerenim područjima Sjeverne hemisfere, a cvjetovi se oprašuju insektima. Mnogi su važne ukrasne biljke, široko uzgajane kao atraktivno cvijeće i uključene u cvjećarstvo rezanog cvijeća i suhih lukovica. Neke vrste su otrovne i ako se jedu mogu imati štetne posljedice po zdravlje ljudi i kućnih ljubimaca.
Jedan broj rodova ljiljanolikih obuhvata popularne gajene biljke u privatnim i javnim prostorima. Ljiljani i tulipani imaju posebno značajnu simbolsku i dekorativnu vrijednost, a često se pojavljuju i u slikama i dekorativnoj umjetnosti. Oni su također i ekonomski važan proizvod.
Opis
Opis morfologije ljiljana komplicira široka raznolikost osobina i stoljećima zbunjujuća taksonomska podjela. Raznolikost je također od velikog evolucijskog značaja, jer su neki prdstavnici iz uobičajenih osjenčenih područja prilagođeni otvorenijim okruženjima.
Općenito
Porodica ljiljanolike pripada razredu monokotiledonih, višegodišnjih, zeljastih, lukovičastih (ili rizomastih u slučaju Medeoleae) cvjetnica s jednostavnim trihomimima (korijenovim dlakama) i kontraktilnim korijenjem. Cvjetovi se javljaju cvastima duž stabljike, koji se razvijaju od baze ili kao pojedinačni na vrhu stabljike ili kao grupa cvjetova. Dvospolni su, tj. sadrže i muške (androecij) i ženske (ginoecij) dijelove, koji su raspoređeni simetrično radijalno, ali ponekad i kao odraz u ogledalu. Većina cvjetova su veliki i šareni, osim u potporodici Medeoleae. I latice i lapovi su obično slični i pojavljuju se kao dvije koncentrične grupe (pršljenovi) 'latica', koji su često prugasti ili višebojni, a nektar proizvode u svojoj bazi. Prašnici su obično u dvije grupe po tri (trimerni), a polen ima jedan utor (monosulkati). Jajnik se nalazi iznad ravni drugih dijelova, pa je plodnica nadrasla. Postoje tri spojena plodna lista (karpele) što se označava kao sinkarpija, sa jednom do tri komore (lokule), jedan tučak sa trodijelnom njuškom (žig, stigma). Embrionska kese je tipa Fritillaria.
Plod je općento kapsula koju raznosi vjetar, ali povremeno je bobica (Medeoleae) koji se širi zoofilno, tj. prenose ga životinje. Listovi su uglavnom jednostavni i izduženai, sa venama koje su paralelne s rubovima, raspoređeni pojedinačno i naizmjenično na stabljici, ali mogu stvarati i rozete u dnu stabljike.
Specifično
Fritillaria) ili dihlamidan (dva odvojena i različita pršljena, kao naprimjer Calochortus) i mogu biti ujedinjeni u cijev. Nektar se proizvodi u perigonskim nektarijama na osnovi ocvijeća.
Osobine se često mijenjaju u zavisnosti od staništa, između rodova sa tolerancijom hlada (kao što su Prosartes, Tricyrtis, Cardiocrinum, Clintonia, Medeola, Prosartes i Scoliopus), kojima su potrebna osunčana staništa. Rodovi koji su prilagođeni na hladovinu obično imaju šire lišće sa glatkim rubovima i mrežaste žilice i mesnate plodove (bobice) Njihove sjemenke raznose životinje, rizomima i malim, neupadljivim cvjetovima, dok kod rodova koji su autohtoni u sunčanim staništima obično imaju uske listove sa paralelnim venama, plodove kapsule, sa sjemenkama koje raznosi vjetar. Imaju lukovice i velike, vizualno upadljive cvjetove.
250px|thumb|right|[[Lilium martagon]] thumb|200px|[[Gagea lutea]] thumb|150px|[[Clintonia borealis, plodovi]] mini|200px|[[Lilium pyrenaicum]]
Filogenija i taksonomija
Taksonomija porodice ljiljanolike ima vrlo složenu historiju. Porodica je prvi put opisana u 18. stoljeću, a vremenom su joj dodani mnogi drugi rodovi dok nije postala jedna od najvećih porodica među monokotiledonama i vrlo raznolika. Moderni taksonomski sistemi, kao što je ona "Grupe za filogeniju angiospermi" APG koji se temelje na filogenetskim načelima pomoću molekularne biologije, gdje su mnogi od njenih rodova preraspodijeljeni, što je dovelo do relativno manje porodice koja je danas priznata. U literaturi postoji mnogo različitih podjela ljiljanolike, a česta je i upotreba starijih naziva. Za njihovo razlikovanje, upotrebljavaju se sensu lato (=u širem smislu)  i sensu stricto (= u užem smislu riječi) (kao i skraćenices.l. i s.s.'') za označavanje u širem ili užem smislu, npr. Liliaceae s.s.
Najveći rodovi su Gagea (200), Fritillaria (130), Lilium (110) i  Tulipa (75 vrsta ), svi u tribusu Lilieae.
Oba kladograma pokazuju da je klasična definicija Liliaceae (ljiljanolike) bila pogrešna, vještačka i nije odražavala prave filogenetske veze odnosa između pripadajućih vrsta. Bez obzira na široku upotrebu, botaničari širom svijeta usvajaju najstrože definicije ove porodice i rodne segregacije koja se sastoji od dva roda i brojnih porodica. Međutim, i u novijoj literaturi još uvijek nije u potpunosti napuštena ni klasična nomenklatura.
Porodica je priznata u modernim sistemima podjele, kao što je APG III sistem klasifikacije (2009), ) ali moderne porodice se mnogo strožije vrednuju od uobičajenog prihvatanja da se održava monofiletska evolucija na osnovu nedavne molekulske analize DNK.
Rodovi
Porodici Liliaceae pripadaju rodovi: Calochortus, Prosartes, Scoliopus, Streptopus i Tricyrtis iz potporodice Calochortoideae; Cardiocrinum, Erythronium, Fritillaria, Gagea, Lilium, Lloydia, Nomocharis, Notholirion i Tulipa od potporodice Lilioideae; Clintonia i Medeola od potporodice Medeoloideae.
Obično se u porodicu ljiljana svrstavaju mnogi rodovi, koji se prema klasifikacijik APG, na osnovu filogenetskih veza i odnosa, koje se danas pripisuju drugim porodicama (navedene u zagradama):
Šentlambert
mini|280px|Šentlambert, rimokatolička crkva "Sv. Lambert" Šentlambert je naseljeno mjesto u sastavu općine Zagorje ob Savi, regija Zasavska, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Šentlambert je imao 90 stanovnika.
Panavision
Panavision (fon. panavižn) je američka kompanija koja proizvodi opremu za snimanje filmova, specijalizirana za kamere i objektive, sa sjedištem u Woodland Hillsu, California. Osnovana od strane Roberta Gottschalka kao malo partnerstvo radi izrade anamorfnih objektiva tokom widescreen buma 1950-ih, Panavision je proširio svoje proizvodne pogone da bi zadovoljio zahtjeve modernih filmaša. Kompanija je predstavila svoj prvi proizvod 1954. Prvobitno kao snabdjevač Cinemascopea sa potrepštinama, proizvodna linija kompanije anamorfnih widescreen objektiva je ubrzo postala lider u industriji. 1972. Panavision je pomogla revoluciju u snimanju filmova sa laganim Panaflex 35 mm kamerama. Kompanija je uvela značajne inovacije za kamere, kao što su Millennium XL (1999) i digitalni video Genesis (2004). Panavision djeluje isključivo kao firma za iznajmljivanje opreme - kompanija posjeduje svu svoju inventuru, za razliku od većine svojih konkurenata. To omogućava ulaganje u istraživanje i razvoj, kao i integraciju visoko kvalitetne proizvodnje, bez brige za prodajnu cijenu. Održavanje cjelokupne inventure također omogućava Panavisionu da redovno usavršava svoju opremu, a ne samo najnovije modele.
Osvajanje tržišta
right|200px|thumb|Panavision Genesis Prvi proizvod Panavisiona - Super Panatar objektiv za projekcije debitirao je marta 1954. Sa cijenom od 1,100 dolara, osvaja tržište. Super Panatar je bio pravougaona kutija koja je priključena na postojeći projekcijski objektiv s posebnim držačem. Njegov promjenljiv prizmatični sistem omogućio je da se niz filmskih formata prikaže iz istog projektora sa jednostavnim podešavanjem objektiva. Panavision poboljšava Super Panatar sa Ultra Panatarom, koji ima lakši dizajn i može se zakačiti ravno ispred objektiva projektora. Objektivi Panavisiona postepeno su zamijenili CinemaScope kao vodeći anamorfni sistem za kino projekcije.
U Decembru 1954. kompanija je napravila specijalizirani objektiv za filmske laboratorije - Micro Panatar. Kada se montira na optički pisač, Micro Panatar je mogao stvoriti "ravan" (neanamorfan) pozitiv iz anamorfnog negativa. To je omogućilo da se filmovi distribuiraju u kina koji nisu imali instaliran anamorfni sistem. Da bi omogućili ovu dualnu primjenu prije Micro Panatara, studiji bi ponekad snimali filmove s jednom anamorfnom i jednom sfernom kamerom, čime su omogućavali da kina koja nisu posjedovala ovu tehnologiju prikazuju film. Uštede na eliminaciji druge kamere i stvaranjem ravnih pozitiva u post-produkciji sa Micro Panatarom, bile su ogromne. thumb|left|Panaflex G2 Još jedna inovacija tog doba osigurala je vodeću poziciju za Panavision: Auto Panatar objektivi kamere za 35 mm anamorfnu proizvodnju. Rani objektivi Cinemascopea bili su notorno problematični za krupni plan sa optičkim odstupanjem koje je bilo poznato kao "zauške" : izduživanje lica zbog gubitka anamorfne snage dok se objekat približava objektivu. Zbog novog anamorfnog procesa, rane Cinemascope produkcije nadoknadile su ovo odstupanje izbjegavajući snimanje iz blizine. Kako je anamorfni proces postao popularniji, postao je problematičniji. Panavision je pronašao rješenje: dodavanjem rotirajućeg elementa objektivu koji uključuje mehaničku sinhronizaciju sa prstenom fokusa. Ovo je eliminisalo iskrivljenost i omogućilo prirodnu anamorfnu fotografiju izbliza. Auto Panatar, pojavljuje se 1958, i brzo osvaja tržište, tako da na kraju Cinemascope objektivi postaju zastarjeli. Ova inovacija donosi Panavisionu prvi od ukupno 15 Oskara za tehnička dostignuća. Uskoro natpis na ekranima "snimano u Panavision tehnici" (kao da je sam Panavision bio widescreen format) počeli su da se pojavljuju na ekranu. Od 1954, Panavision je radio na novom widescreen procesu pod okriljem MGM-a. Korištena je 65 mm filmska kamera u kombinaciji sa APO Panatar objektivom, što je integrirani anamorfni objektiv (za razliku od standardnog primarnog objektiva sa anamorfozerom montiranog na njemu). Ovo je stvorilo 1.25x anamorfni faktor stiska. Filmovi koji su koristili ovaj proces imali su zapanjujući potencijal u omjeru aspekta 2.76:1 zajedno sa 70 mm anamorfnim negativom za projekcije. Predstavljen kao MGM kamera 65, sistem je korišten na samo nekoliko filmova, od kojih je prvi bio Raintree County (1956). Međutim, film je objavljen samo u 35 mm anamorfnom negativu jer je lanac kina sa 70 mm tehnikom bio zauzet sa filmom Put oko svijeta u 80 dana (1956), snimljen sa konkurentskim, neanamorfnim Todd - AO sistemom. U januaru 1959. plakati za 70 mm izdanje Disneyeve Uspavane ljepotice imao je natpis "procesni objektivi Panavisiona" pored Super Technirama 70 logoa. Prvi film koji će biti predstavljen u 70 mm anamorfnoj tehnici je Ben Hur, kojeg je objavio MGM 1959. pod zaštićenim imenom MGM kamere 65. Panavision je također razvio neanamorfni widescreen proces koji se zove Super Panavision 70, što je u suštini identičan sa Todd - AO. Super Panavision napravio je svoj debi na ekranima 1959. sa filmom Veliki ribar, kojeg je objavila Buena Vista u vlasništvu Disneyja.
Jelovec
Hrvatska:
Slovenija:
Borut (Cerovlje)
Borut (ital. Borutto) je naseljeno mjesto u sastavu općine Cerovlje, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Pazin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Borut je imao 213 stanovnika.
Napomena: ''Sadrži podatke za bivše naselje Čuleti koje je u 1880. i 1890. iskazano kao naselje.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Borut je imalo 222 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Šklendrovec
Šklendrovec je naseljeno mjesto u sastavu općine Zagorje ob Savi, regija Zasavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Zagorje ob Savi.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Šklendrovec je imao 164 stanovnika.
Napomena: ''U 1999. povećano za dio naselja Rodež.''
Lipovac Majur
Lipovac Majur je naseljeno mjesto u sastavu grada Daruvara, Bjelovarsko-bilogorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Daruvar.
Stanovništvo
Napomena: ''Iskazuje se od 1931., i to do 1948. kao dio naselja, a od 1953. kao naselje. Do 1971. iskazuje se pod imenom Lipovac Daruvarski.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Lipovac Majur je imalo 117 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Popis 1910.
Lipovac Majur se kao samostalno naselje iskazuje od 1953. godine, te nema podataka sa popisa stanovništva 1910. godine.
Visoče (Tržič)
Visoče su naseljeno mjesto u sastavu općine Tržič, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Tržič.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Visoče su imale 89 stanovnika.
Racemaza
Racemaza katalizira stereohemijsku inverziju oko asimetričnog ugljikovog atoma u supstratu, a ima samojedan centar simetrije. Epimeraza katalizira stereohmijsku inverziju konfiguracije oko jednog asimetričnog ugljika u supstratu. Ima više od jednog centra asimetrije, čime interkonvertira epimere. Epimeraze čovjeka uključuju metilmalonil-CoA epimerazu, koja učestvuje u razlaganju aminokiselina: alanina,  izoleucina, metionina i valina, te UDP-glukoza epimerazu, koja djeluje u finalnom  koraku is metabolizma galaktoze – katalizirajući  reverzibilno pretvaranje UDP-galaktoze u UDP-glukozu.
Zgornje Vetrno
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Tržič.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zgornje Vetrno je imalo 53 stanovnika.
Tirna
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Zagorje ob Savi.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Tirna je imala 167 stanovnika.
Jelovec (Konjščina)
Jelovec je naseljeno mjesto u sastavu općine Konjščina, Krapinsko-zagorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Zlatar–Bistrica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Jelovec je imao 158 stanovnika.
Napomena: ''Od 1900. do 1971. iskazivalo se pod imenom Jelovec Konjšćinski, a 1981. pod imenom Jelovec Konjščinski.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Jelovec je imalo 172 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Fantomsko ostrvo
mini|Karta Nicola Zena iz 1558. pokazuje [[Frisland - fantomsko ostrvo u sjevernom Atlantiku]] Fantomsko ostrvo je navodno ostrvo koje je neko vrijeme bilo uvršteno na karte, ali se kasnije pokazalo da ne postoji. Obično potječu iz izvještaja prvih pomoraca koji su istraživali nova područja i obično su rezultat navigacijskih grešaka, pogrešnih opažanja, neprovjerenih dezinformacija ili namjernog krivotvorenja. Neki su ostali na kartama stoljećima prije nego što su bili označeni nepostojećim.
Za razliku od izgubljenih kopna, za koje se tvrdi (ili zna) da su nekada postojala, ali ih je more progutalo ili na neki drugi način uništilo, fantomsko ostrvo je ostrvo za koje se tvrdi da je nekoć postojalo, ali je kasnije otkriveno da to nije slučaj (ili da nije ostrvo, kao u slučaju ostrva Kalifornija).
Primjeri
Neki su možda bili potpuno mitski, poput Ostrva demona blizu Newfoundlanda, koji se možda temeljio na lokalnim legendama o ukletom otoku. O postojanju dalekog sjevernog otoka Thule izvijestio je grčki istraživač Pitija iz 4. stoljeća pr. n. e, ali su informacije o njegovom navodnom položaju izgubljene; istraživači i geografi od tada su nagađali da su to Shetlandska ostrva, Island, Skandinavija ili da možda uopće ne postoji. Ostrvo Brazil nekoć je bilo prikazivano na kartama zapadno od Irske, ali su svi izvještaji o njemu bili izmišljeni.
Neka fantomska ostrva nastaju zbog pogrešnog postavljanja stvarnih otoka ili drugih geografskih pogrešaka. Ostrvo Pepys pogrešno je identificirano kao Folklandska ostrva. Poluostrvo Donja Kalifornija i novozelandsko poluostrvo Banks prikazani su kao ostrva na nekim prvim kartama, no kasnije je otkriveno da su povezani sa svojim kontinentima.
U nekim slučajevima, kartografi namjerno uključuju fiktivne geografske značajke u svoje karte.
IC 4012
IC 4012 (također poznat kao PGC 44714) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 334 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,30 (29 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (19 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Hermann Albert Kobold 11. maja 1896. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Lepenica (Šibenik)
Lepenica je naseljeno mjesto u sastavu grada Šibenika, Šibensko-kninska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Šibenik.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Lepenica je imala 62 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Lepenica je imalo 109 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Dolovi (Visoko)
Dolovi su naseljeno mjesto u gradu Visokom, Bosna i Hercegovina.
Zigotnost
Zigotnost (od zigot) je od grčkog zygotos = u jarmu, zygon = jaram, je stepen do kojeg obje kopije hromosoma ili gena imaju istu genetičku sekvencu. Drugim riječima, to je stepen sličnosti alela u organizmu.
Većina eukariota ima dva podudarna skupa hromosoma; to jest, oni su diploidni. Diploidni organizmi imaju isti lokus na svakom od svoja dva seta homolognih hromozoma, osim što se sekvence na ovim lokusima mogu razlikovati između dva hromosoma u paru koji se podudara i da nekoliko hromosoma mogu biti neusklađeni kao dio hromosomskog sistema za određivanje spola. Ako su oba alela diploidnog organizma ista, organizam je homozigotan na tom lokusu. Ako su različiti, organizam je heterozigotan. Ako nedostaje jedan alel, to je hemizigot, a ako nedostaju oba alela, to je nulizigot.
DNK sekvenca gena često varira od pojedinca do pojedinca. Ove varijante gena se nazivaju aleli. Dok neki geni imaju samo po jedan alel jer postoji mala varijacija, drugi imaju samo jedan alel jer odstupanje od tog alela može biti štetno ili fatalno. Ali većina gena ima dva ili više alela. Učestalost različitih alela varira u cijeloj populaciji. Neki geni mogu imati alele sa jednakom distribucijom. Često različite varijacije u genima uopće ne utiču na normalno funkcionisanje organizma. Za neke gene, jedan alel može biti uobičajen, a drugi alel može biti rijedak. Ponekad je jedan alel uzrokuje bolest, jer uzrokuje varijaciju, dok je drugi alel zdrav.
Kod diploidnih organizama, jedan alel je naslijeđen od muškog, a jedan od ženskog roditelja. Zigotnost je opis da li ta dva alela imaju identične ili različite sekvence DNK. U nekim slučajevima termin "zigotnost" se koristi u kontekstu jednog hromosoma.
Tipovi
Riječi homozigot, heterozigot i hemizigot se koriste za opisivanje genotipa diploidnog organizma na jednom lokusu na DNK. "Homozigot" opisuje genotip koji se sastoji od dva identična alela na datom lokusu, "heterozigot" opisuje genotip koji se sastoji od dva različita alela na lokusu, "hemizigot" opisuje genotip koji se sastoji od samo jedne kopije određeni gen u inače diploidnom organizmu, a "nulizigot" se odnosi na inače diploidni organizam u kojem nedostaju obje kopije gena.
Homozigotnost
Za ćeliju se kaže da je homozigotna za određeni gen kada su identični aleli gena prisutni na oba homologna hromosoma.
Jedinka koja je homozigotno-dominantna za određenu osobinu nosi dvije kopije alela koji kodira dominantnu osobinu. Ovaj alel, koji se često naziva "dominantni alel", obično je predstavljen velikim slovima koji se koriste za odgovarajuću recesivnu osobinu (kao što je "P" za dominantni alel koji proizvodi ljubičaste cvjetove u biljkama graška). Kada je organizam homozigotan-dominantan za određenu osobinu, njegov genotip je predstavljen udvostručenjem simbola za tu osobinu, kao što je " PP ".
Jedinkla koja je homozigotno-recesivna za određenu osobinu nosi dvije kopije alela koji kodira recesivnu osobinu. Ovaj alel, koji se često naziva "recesivni alel", obično je predstavljen malim slovima koji se koriste za odgovarajuću dominantnu osobinu (kao što je, u odnosu na gornji primjer, "p" za recesivni alel koji proizvodi bijele cvjetove u biljkama graška). Genotip organizma koji je homozigotno-recesivan za određenu osobinu predstavljen je udvostručenjem odgovarajućeg slova, kao što je "pp".
Heterozigotnost
Diploidni organizam je heterozigotan na genskom lokusu kada njegove ćelije sadrže dva različita alela (jedan alel divljeg tipa i jedan mutantni alel) gena. Ćelija ili organizam se naziva heterozigot specifično za dotični alel, i stoga se heterozigotnost odnosi na specifični genotip. Heterozigotni genotipovi su predstavljeni velikim slovom (koji predstavlja dominantni/divlji tip alela) i malim slovom (koji predstavlja recesivni/mutantni alel), kao u "Rr" ili "Ss". Alternativno, pretpostavlja se da je heterozigot za gen "R" "Rr". Obično se prvo piše veliko slovo.
Ako je dotično svojstvo određeno jednostavnom (potpunom) dominacijom, heterozigot će izraziti samo osobinu koju kodira dominantni alel, a osobina koju kodira recesivni alel neće biti prisutna. U složenije sheme dominacije rezultati heterozigotnosti mogu biti složeniji.
Heterozigotni genotip može imati veću relativnu sposobnost od homozigotnog dominantnog ili homozigotnog recesivnog genotipa – to se naziva heterozigotna prednost.
Hemizigotnost
Hromosom u diploidnom organizmu je hemizigot kada je prisutna samo jedna kopija. Ćelija ili organizam se naziva hemizigot. Hemizigotnost se takođe primećuje kada se jedna kopija gena izbriše, ili, u heterogametskom spolu, kada se gen nalazi na spolnom hromosomu. Hemizigotnost nije isto što i haploinsuficijencija, koja opisuje mehanizam za proizvodnju fenotipa. Za organizme u kojima je mužjak heterogametan, kao što su ljudi, gotovo svi X-vezani geni su hemizigotni kod muškaraca sa normalnim hromosomima, jer imaju samo jedan hromosom X i nekoliko istih gena je na Y-u. Transgeni miševi generirani egzogenom DNK mikroinjekcijama embrionskog pronukleusa također se smatraju hemizigotnim, jer se očekuje da će uvedeni alel biti ugrađen u samo jednu kopiju bilo kojeg lokusa. Transgena jedinka se kasnije može uzgajati do homozigotnosti i održavati kao inbred linija, kako bi se smanjila potreba za potvrdom genotipa svake jedinke.
Nulizigotnost
Nulizigotni organizam nosi dva mutantna alela za isti gen. Mutantni aleli su oba s potpuni gubitkom funkcije ili 'nulti' aleli, tako da su homozigotni nulti i nulizigotni sinonimi. Mutantna ćelijaa ili organizam nazivaju se nulizigot.
Autozigotnost i alozigotnost
Budući da aleli autozigotnih genotipova potiču iz istog izvora, oni su uvijek homozigotni, ali i alozigotni genotipovi mogu biti homozigotni. Heterozigotni genotipovi su često, ali ne nužno, alozigotni jer su različiti aleli možda nastali mutacijom neko vrijeme nakon zajedničkog porijekla. Hemizigotni i nulizigotni genotipovi ne sadrže dovoljno alela da bi omogućili poređenje izvora, tako da je ova klasifikacija za njih irelevantna.
Heterozigotnost u populacijskoj genetici
U populacijskoj genetici, koncept heterozigotnosti se obično proširuje tako da se odnosi na populaciju kao cjelinu, tj. na dio jedinku u populaciji koji su heterozigotni za određeni lokus. Takođe se može odnositi na frakciju lokusa unutar jedinki koje su heterozigotne.
Obično se upoređuju uočena (H_o) i očekivana (H_e) heterozigotnost, definirana na sljedeći način za diploidne jedinke u populaciji:
gdje je n broj jedinki u populaciji, a su aleli pojedinca i na ciljni lokus.
gdje m = broj alela na datom lokusuis, a f_i = frekvencija alela i^{th} na datom lokusu.
Ljudevit Selo
Ljudevit Selo (češ. Lipovec) je naseljeno mjesto u sastavu grada Daruvara, Bjelovarsko-bilogorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Daruvar.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ljudevit Selo je imalo 252 stanovnika.
Napomena: ''U 1857. iskazano pod imenom Lojzendorf, 1890. i 1900. pod imenom Lipovac, od 1910. do 1971. pod imenom Ljudevitino Selo, a od 1981. naziva se Ljudevit Selo. Do 1880. iskazivano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ljudevit Selo je imalo 262 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Donja Vratnica
Donja Vratnica je naseljeno mjesto u gradu Visokom, Bosna i Hercegovina.
IC 4013
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Žiganja vas
mini|280px|Žiganja vas, rimokatolička crkva "Sv. Urh" Žiganja vas je naseljeno mjesto u sastavu općine Tržič, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Tržič.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Žiganja vas je imala 481 stanovnika.
Lozovac
Lozovac je naseljeno mjesto u sastavu grada Šibenika, Šibensko-kninska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Šibenik.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Lozovac je imao 318 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Lozovac je imalo 491 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Hormon rasta 1
Somatotropin 1 je protein koji kod čovjeka kodira gen GH1.
Dvor (Visoko)
Dvor je naseljeno mjesto u gradu Visokom, Bosna i Hercegovina.
Hormon rasta 1
Ovaj protein je kodirani član porodice somatotropin / prolaktin hormona koji imaju važnu ulogu u kontroli rasta. Ovaj gen, zajedno s četiri druga srodna gena, nalazi se na lokusu za hormon rasta, na hromosomu 17, gdje se smjenjuju u istoj transkripcijskoj orijentaciji, aranžmani za koje se smatra da su evoluirali u niz gena duplikata.
Srbija na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017.
Srbiju je na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017. u Londonu od 4. do 13. augusta 2017. predstavljalo osam sportista: tri atletičara i pet atletičarki u osam disciplina.
Zvirče
mini|280px|Zvirče, ulaz u naselje Zvirče su naseljeno mjesto u sastavu općine Tržič, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Tržič.
Markovac (Daruvar)
mini|280px|Markovac, krajolik Markovac je naseljeno mjesto u sastavu grada Daruvara, Bjelovarsko-bilogorska županija, Republika Hrvatska.
Zvirče
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zvirče su imale 389 stanovnika.
Markovac (Daruvar)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Daruvar.
Zvirče
Stanovništvo
Napomena: ''U 1988. povećano za dio naselja Kovor.''
Markovac (Daruvar)
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Markovac je imalo 307 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Krapanj (Šibenik)
mini|280px|Krapanj, rimokatolička crkva Krapanj je naseljeno mjesto u sastavu grada Šibenika, na ostrvu Krapnju, Šibensko-kninska županija, Republika Hrvatska.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Krapanj je imao 166 stanovnika.
Napomena: ''U 1869. sadrži podatke za naselje Grebaštica, kao i dio podataka u 1857., a u 1857., 1869., 1921. i 1931. dio podataka za naselje Jadrtovac. U 2001. smanjeno izdvajanjem naselja Brodarica i Žaborić. U 1857., 1869., 1921. i 1931. sadrži podatke za naselje Brodarica, a od 1857. do 1971. za naselje Žaborić.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Krapanj je imalo 2.513 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Kalenderovci Gornji
Kalenderovci Gornji su naseljeno mjesto u gradu Derventi, Bosna i Hercegovina.
Jertovec
Jertovec je naseljeno mjesto u sastavu općine Konjščina, Krapinsko-zagorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Zlatar–Bistrica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Jertovec je imao 730 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Jertovec je imalo 883 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Skijaški skokovi na Zimskim olimpijskim igrama 1984.
mini|desno|Skakaonice na Igmanu (2018.) Takmičenja u skijaškim skokovima na ZOI 1984. u Sarajevu održana su na skakaonicama na Malom Polju na Igmanu u periodu od 12. do 18. februara. Održana su dva takmičenja.
Najuspješnija država bila je Finska, koja je osvojila po jednu medalju svakog sjaja. Medalje su još osvojili predstavnici Istočne Njemačke i Čehoslovačke.
Zemlje učesnice
Učestvovali su takmičari iz 17 zemalja.
Mala skakaonica
[[Jens Weißflog, njemački skakač, pobjednik na maloj skakaonici|desno|mini]]
Velika skakaonica
[[Matti Nykänen, finski skakač, pobjednik na velikoj skakaonici|desno|mini]]
Ćusi
Ćusi (ital. Ciussi) su naseljeno mjesto u sastavu općine Cerovlje, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Pazin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ćusi su imali 58 stanovnika.
Napomena: ''U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Novaki Pazinski, kao i dio podataka u 1880. Od 1880. do 1910. i u 1948. iskazivano kao dio naselja. U 1991. smanjeno izdvajanjem dijela područja naselja koji je pripojen naselju Zarečje (grad Pazin). Za taj izdvojeni dio sadrži podatke od 1880. do 1910. i od 1948. do 1971.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ćusi je imalo 37 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Cirostratus
Cirostratus je visoki, tanki oblak općenito stratiformnog tipa, sastavljen od kristala leda. Teško ga je otkriti, a može formirati halo kad oblaci uzmu oblik tankog magličastog cirostratusa. Cirostratus ima vlaknastu teksturu bez hala ako je deblji od vlaknastog cirostratusa. Pri približavanju fronte cirostratus je u početku obično magličast, ali kasnije postaje vlaknast. Ako je cirostratus u početku fragmentirani vlaknasti, to često znači da je fronta slaba. Cirostratusi se obično nalaze na visini iznad 5,5 km. Njihova prisutnost ukazuje na veliku količinu vlage u gornjim slojevima atmosfere.