Šansona
Stilska raznovrsnost od 1960. - 1990. godine
thumb|200px|lijevo|Johnny Hallyday tokom nastupa [[1965. godine.]] Talas Rock and roll muzike je stigao u Francusku relativno kasno. Do 1960. godine Jazz je bio najvažniji anglo-saksonski muzički uvoz. To je ujedno bila i muzika koja je popularisala neke filmove "Fancuskog novog talasa" (franc. Nouvelle Vague). U osvit Beat muzike, nova generacija izvođača šansone je došla u središte pažnje. "Yéyé" - talas (izveden iz Yeah, Yeah  od The Beatlesa) je bio muzički snažno orijentisan na muziku britanskih grupa kao što su The Beatles, The Kinks i The Rolling Stones, kao i kretanjima u Swing muzici iz 1960-ih. Kao pjevač i izvođač Johnny Halliday je bio pod jakim uticajem rock and roll muzike, a bio je i kao neka vrsta francuskog oponašatelja grupe The Rolling Stones. Među onima koji su slijedili isti ovaj primjer bili su: Jacques Dutronc, Michel Polnareff, Joe Dassin i Julien Clerc. Poznati pjevači iz ove decenije su bili: Françoise Hardy, France Gall i Sylvie Vartan. Ostali izvođači iz "Yéyé" perioda poput Zouzou ili Adele su pali u zaborav. Međutim, ponovo su bili otkriveni početkom 21. vijeka nakon ponovnog objavljivanja "Retrowelle" (retro) zbirki sa francuskom pop muzikom iz 1960-ih. Kao pandan anglosaksonskoj folk muzici oličenoj u muzici Joan Baez i ostalih izvođača, pojavljuje se Anne Vanderlove sa svojim tihim i melanholičnim pjesmama. Vodeći put za dalji razvoj šansone je tekstopisac i izvođač Serge Gainsbourg. Gainsbourg je s jedne strane bio svestran muzičar, a s druge strane bio je i nadareni provokator. Skandal je izbio nakon snimanja pjesme Je t'aime ... moi non plus prvobitna izvedena 1967. godine sa Brigitte Bardot, a dvije godine kasnije izvedena sa Jane Birkin. Ova pjesma je predstavljala nasilnu kritiku i bojkot iz prkosa s kraja 1960-ih i ostvarila je u to vrijeme veliki međunarodni uspjeh. thumb|200px|lijevo|Serge Gainsbourg, pisac nekoliko veoma popularnih šansona na slici iz 1981. godine. 1960-ih i 1970-ih granice između šansone i pop muzike su bile sve više i više zamagljene. Takmičenje za Euroviziju, koje je bilo pod snažnim uticajem muzičkih naslova sa francuskog govornog područja do duboko u 1970-im, promovisalo je ovaj razvoj. Između ostalog tu je bio France Gall, pobjednik Eurovizije iz 1965. godine sa pjesmom Sergea Gainsbourga "Voštana figura, lutka grijeha" (franc. Poupée de Cire, poupée de sin). Sa ovom pjesmom izgledalo je kao da je zajedno sa drugim umjetnicima Gainsbourg pokušavao da gradi mostove na anglosaksonskom i Njemačkom pop tržištu. Drugi umjetnici kao što su Salvatore Adamo ili Mireille Mathieu razvijali su svoje karijere u više pravaca praveći za sebe imena pop umjetnika. Poseban slučaj je Petula Clark, koja je bila poznata prvo u Francuskoj, te je kasnije bila uspješna, posebno na engleskom govornom području i međunarodnom pop tržištu. Šansonjerska scena 1970-ih i 1980. godine je sve više bivala određena međunarodnim muzičkim stilovima. Nasuprot tome, utjecaj koji su francuske šansone imale 1950-ih i 1960-ih, u 1970-im bio je primjetan zaokret ka disko muzici za englesko govorno područje kao što je slučaj kod pjevačice Sheila iz kasnim 1970-ih godina. Claude François je bio još jedan uspješan pjevač koji je izvodio verzije popularnih pop pjesama. Ostali izvođači tom periodu poput Nicoletta koja je pjevala pjesmu "Mamy Blue", te Daniel Balavoine i Michelle Torr koji su režirali svoje produkcije na međunarodnom pop tržištu. Nasuprot događajima iz maja 1968. godine koji su utjecali na Bernarda Lavilliersa. On se pridružio tradiciji kritičkih pjesama sa muzičkim utjecajima iz Kariba u Latinskoj Americi i rock elementima. Ostali umjetnici koji su dalje kultivisali tradiciju društveno kritične šansone, bili su pariski umjetnik, kompozitor i autor Renaud rodom iz Alžira, pjevačica Patrick Bruel. Važni izvođači francuske šansone iz 1970-ih godina, bili su posebno Julien Clerc i Michel Berger. Clerc, oženjen glumicom Miou-Miou, bio je poznat kao autor francuske verzije mjuzikla "Kosa" i imao je veliki broj hitova 1970-ih. Berger je pisao hitove za Johnny Hallidaya 1960-ih, te za Véronique Sanson i Françoise Hardya. On je 1978. godine napisao francusku rock operu Starmania.