cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Evolucijska biologija
Suvremene istraživačke teme
Jedanvelikih od izazov u proučavanju genetičke arhitekture na idividualnoj razini su rezultati klasične genetike, koja je bila u temeljima moderne evolucijske sinteze, jer ih mora usaglasiti sa modernim spoznajama molekularne biologije. To podrazumijeva obimno učešće matematičko-računarskih modela da bi se podaci o sekvencama DNK stavili u kontekst teorije evolucije, kao dijela teorije molekularna evolucije. Naprimjer, biolozi pokušavaju saznati koji su geni pod jakim selekcijskim pritiskom.
Četvrto, moderna evolucijska sinteza uključivala je suglasnost o tome koje sile usmjeravaju evoluciju, ali ne i njihov relativni adaptacijski značaj. Trenutačni istraživači nastoje to odrediti. Prema klasičnim znanjima populacijske genetike, evolucijske sile uključuju faktore kao što su:
Podmelec
mini|280px|Podmelec, pogled na naselje i rimokatoličku crkvu "Marijino Vnebovzetje" Podmelec je naseljeno mjesto u sastavu općine Tolmin, regija Goriška, Slovenija.
IC 5365
IC 5365 je nepostojeći astronomski objekat naveden u Novom općem katalogu koji je opisan da se nalazi u sazviježđu Kipar. Ovaj objekat je zapisao Lewis Swift 25. septembra 1897. godine.
Podmelec
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Tolmin.
IC 5365
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Podmelec
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Podmelec je imao 86 stanovnika.
Zajelšje
Zajelšje je naseljeno mjesto u sastavu općine Ilirska Bistrica, regija Primorsko-notranjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Ilirska Bistrica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zajelšje je imalo 53 stanovnika.
Sveti Prokul (Michelangelo)
thumb|250px|Sveti Prokul Sveti Prokul je mramorna skulptura Michelangela Buonarrotija (visina 58,5 cm), izvedena između 1494. i 1495. godine. Postavljena je u Bazilici svetog Domenika u Bologni, a njen subjekt je hrišćanski mučenik sveti Prokul iz Bologne.
Historija
U jesen 1494. godine Michelangelo je prvi put napustio Firencu uplašen napetom političkom klimom koja je stvorena u gradu i koja će uskoro dovesti do protjerivanja Piera di Lorenza de' Medicija i uspostavljanja republičke vlade nadahnute idejama Girolama Savonarole savonarolske inspiracije.
Mladi kipar kojem je tada bilo nepunih dvadeset godina, prvo se nakratko sklonio u Veneciju, a zatim u Bolognu, gdje je utočište i zaštitu pronašao kod plemenitog Giovana Francesca Aldrovandija, istaknute ličnosti u gradu i zaljubljenika u umjetnost i književnost.
Zahvaljujući posredovanju potonjeg, Michelangelo se zaposlio kod fratara iz Bazilike svetog Domenika, koji su mu dali zadatak da dovrši jedan od najprestižnijih spomenika u gradu, Kovčeg svetog Domenika u kojem su bili ostaci osnivača dominikanskog reda. Bio je to skulpturalni kompleks na kojem su već radili Nicola Pisano (oko 1260. godine) i Niccolò dell'Arca, koji su radili na njemu sve do njegove smrti te godine. Glavnina spomenika je dovršena i ostalo je pripremiti samo nekoliko pratećih kipova koji su, prema srednjovjekovnoj tradiciji, bili relativno srednje male veličine za prag 16. stoljeća.
Michelangelo je isklesao tri statue: Sveti Prokul, Anđeo sa svijećnjakom, koji odgovaraju onom što je već isklesao Niccolò dell'Arca i Sveti Petronije.
Djelo je pretrpjelo pukotinu i restauraciju, o čemu svjedoči bilješka Fra Ludovica da Prelorme, starijeg čuvara Kovčega svetog Domenika, 1572. godine:
Opis i stil
To je djelo velike originalnosti koje na kratko najavljuje herojski i strašni stil Michelangelovih remek-djela, poput Davida ili Mojsija. Lice mladog vojnika u stvari ima ponosan i namrgođen izraz, možda nadahnut konjičkim spomenikom Bartolomeu Colleoni koji je izradio Andrea del Verrocchio, vjerovatno viđenom u Veneciji, s osjećajem napetosti koja prožima cijelu figuru, kao da je iznenada zaleđena tokom pokreta, zadržavajući svu sačuvanu energiju.
Brankovići (Žepče)
Brankovići su naseljeno mjesto u općini Žepče, Bosna i Hercegovina.
Historija
Naselje Brankovići se do 2001. godine nalazilo u sastavu općine Zavidovići.
Zgornje Dobrenje
Zgornje Dobrenje je naseljeno mjesto u sastavu općine Šentilj, regija Podravska, Slovenija.
Petovići
Petovići su naseljeno mjesto u općini Pale, Bosna i Hercegovina.
Zgornje Dobrenje
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Pesnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zgornje Dobrenje je imalo 87 stanovnika.
Cuber
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Ljutomer.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Cuber je imao 73 stanovnika.
Milovanovići
Milovanovići su naseljeno mjesto u općini Šekovići, Bosna i Hercegovina.
IC 3710
IC 3710 (također poznat kao PGC 42881 i UGC 7906) je nepravilna galaksija koja je udaljena oko 46 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 1,10 (15 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (9 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 10. maja 1904. godine.
Polje (Tolmin)
Polje je naseljeno mjesto u sastavu općine Tolmin, regija Goriška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Tolmin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Polje je imalo 30 stanovnika.
Calbuco (vulkan)
Calbuco je stratovulkan u južnom Čileu. Smješten je jugoistočno od jezera Llanquihue i sjeverozapadno od jezera Chapo u regiji Los Lagos. Vulkan i njegova okolina zaštićeni su u okviru Nacionalnog rezervata Llanquihue. Calbuco je vrlo eksplozivan andesitski vulkan, čija lava obično sadrži 55 do 60% silicij-dioksida (SiO2). Krajem pleistocena pretrpio je rušenje kupe, što je dovelo do lavine vulkanskog materijala, koja je dosegla sve do jezera.
Posljednja erupcija desila se 22. aprila 2015, što je prva erupcija poslije 1972.
IC 5366
IC 5366 je nepostojeći astronomski objekat naveden u Novom općem katalogu koji je opisan da se nalazi u sazviježđu Kasiopeja. Ovaj objekat je zapisao Edward Emerson Barnard.
Čusto Brdo
Čusto Brdo je naseljeno mjesto u općini Žepče, Bosna i Hercegovina.
IC 5366
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Čusto Brdo
Historija
Naselje Čusto Brdo se do 2001. godine nalazilo u sastavu općine Maglaj.
Proteini F-kutije
Proteini F-kutije su proteini koji sadrže najmanje jedan F-kutijski domen. Prvi identificirani protein F-box jedna je od tri komponente SCF-kompleksa, koji posreduje ubikvitinaciju proteina ciljanih na razgradnju proteasoma 26S.
Sržne komponente
Domen F-kutije je protein strukturnog motiva od oko 50 aminokiselina  koji posreduje u interakcijama  protein-protein. Ima konsenzusnu sekvencu i varira na nekoliko pozicija. Prvi put je identificiran u ciklinu F. Motiv F-kutije Skp2, koji se sastoji od tri alfa-heliksa, direktno stupa u interakciju sa proteinom SCF Skp1. F-kutijski domeni obično postoje u proteinima zajedno s drugim motivima interakcije protein-protein, kao što je ponavljanje bogato leucinom (ilustrirano na slici) i WD-ponavljanje, za koje se smatra da posreduju u interakcijama sa SCF podlogama.
Funkcija
Proteini F-kutije su također povezani sa ćelijskim funkcijama kao što su transdukcija signala i regulacija ćelijskog ciklusa. U biljkama su mnogi proteini F-kutije zastupljeni u genskoj mreži koja je široko regulirana mikroRNK-posredovanim utišavanjem gena putem interferirajuće RNK. Proteini F-kutije uključeni su u rast i razvoj mnogih vegetativnih i reprodukcijskih biljnih organa. Naprimjer, protein F-boks-FOA1 uključen je u signalizaciju apscisinske kiseline (ABA) da utiče na klijanje sjemena. ACRE189/ACIF1 može regulirati ćelijsku smrt i odbranu kada se prepozna patogen u biljkama duhana i paradajza.
U ljudskim ćelijama, pod uslovima sa visokim sadržajem gvožđa, dva atoma gvožđa stabilizuju F-kutijski FBXL5, a zatim kompleks posreduje u sveprisutnosti IRP2.
Pavlovčani
Pavlovčani su naseljeno mjesto u sastavu grada Jastrebarskog, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Jastrebarsko.
Proteini F-kutije
Regulacija
Nivoi F-kutijskih proteina mogu se regulirati različitim mehanizmima. Do regulacije može doći putem procesa razgradnje proteina i povezivanjem sa SCF kompleksom. Naprimjer, u kvascima se protein F-box Met30 može ubikvitinirati na način ovisan o kullinu. [11]
Pavlovčani
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Pavlovčani su imali 290 stanovnika.
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Pavlovčan.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Pavlovčani je imalo 229 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
The New Saints FC
The New Saints of Oswestry Town & Llansantffraid Football Club, poznatiji kao New Saints ili jednostavno skraćeno TNS, profesionalni je nogometni klub iz Velsa. Nastupa u prvoj ligi Velsa. Od 1997. do 2006. klub je bio poznat pod imenom Total Network Solutions FC. Domaće utakmice igra na stadionu Park Hall, čiji je kapacitet 2.000 sjedećih mjesta.
Historija
The New Saints je osnovan 1959. godine pod imenom Llansantffraid FC. Pod ovim imenom je bio poznat sve do 1997. godine, kada mijenja ime u Total Network Solutions FC. Međutim 2006. godine dolazi do još jedne promjene imena, ovaj put u The New Saints FC. Dvanaest puta su osvajali nacionalno prvenstvo Velsa, dok su kup osvajali šest puta.
Imena kluba kroz historiju:
Plasman po sezonama
Kristiansund BK
Kristiansund BK je profesionalni nogometni klub iz Kristiansunda, Norveška. Takmiči se u Eliteserien, navišem rangu nogometa u Norveškoj.
Historija
Klub je osnovan 2003. godine spajanjem klubova Kristiansund FK i Clausenengen. Iste sezone se počinje takmičiti u trećoj diviziji. Od 2006. godine igra drugu diviziju. 2016. osvaja prvenstvo, te ostvaruje plasman u prvi rang. Tradicionalne boje kluba su plava i crvena. Domaće utakmice igra na stadionu Kristiansund.
Zarečica
Zarečica je naseljeno mjesto u sastavu općine Ilirska Bistrica, regija Primorsko-notranjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Ilirska Bistrica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zarečica je imala 125 stanovnika.
Zarečje (Ilirska Bistrica)
Zarečje su naseljeno mjesto u sastavu općine Ilirska Bistrica, regija Primorsko-notranjska, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zarečje su imale 147 stanovnika.
Poljubinj
mini|280px|Poljubinj, vodopad Beri Poljubinj je naseljeno mjesto u sastavu općine Tolmin, regija Goriška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Tolmin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Poljubinj je imao 456 stanovnika.
Zgornje Gradišče
Zgornje Gradišče je naseljeno mjesto u sastavu općine Šentilj, regija Podravska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Pesnica.
Stanovništvo
Napomena: ''U 2010. smanjeno za dio naselja koji je priključen naselju Jurjevski Dol.''
Pelemiši (Šekovići)
Pelemiši su naseljeno mjesto u općini Šekovići, Bosna i Hercegovina.
Historija
Naselje Pelemiši se do rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) u cjelini nalazilo u sastavu općine Kladanj.
Markovac (Velika)
Markovac je naseljeno mjesto u sastavu općine Velika, Požeško-slavonska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Požega.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Markovac je imao 1 stanovnika.
Napomena: ''Do 1948. iskazivano pod imenom Mrtovlasi, a od 1953. do 1981. pod imenom Markovac Požeški.''
Pesak
Pesak je naseljeno mjesto u sastavu grada Jastrebarskog, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Jastrebarsko.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Pesak je imao 13 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Pesak je imalo 60 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Masakr satarama
Masakr satarama, koji se naziva i masakr "Kubkub", masakr je koji se dogodio na teritoriji Čada 15. novembra 1917. godine u gradu Abéché u provinciji Ouadai. Francuske kolonijalne trupe tamo su ubile 20 učenjaka i 56 drugih muškaraca.
Kontekst
23. oktobra 1917. Maréchal des Logis Guyader izboden je na smrt na tržnici Abéché, a podoficir je ranjen. Načelnik okruga, zapovjednik Gérard, sumnjao je da su uglednici Ouadaija sklopili spletku protiv Francuza - što historijski izvori opovrgavaju.
Događaji masakra
Ujutro 15. novembra 1917. godine, zapovjednik Gérard naredio je vojnicima da ubiju vojskovođu Dokoma i njegove ljude, odnosno pedeset i šest ljudi, kao i više od dvadeset učenjaka. Odrubljene su im glave i postavljene su u dva reda na ulazu u naselje, na sadašnjem mjestu ratnog spomen obilježja u Abéchéu. Mahamedov šeik je takođe uhapšen i ubijen u Biltineu, zajedno sa oko 40 njegovih rođaka i saveznika. Sve kuće u regiji Chig-el-Fakara su opljačkane, a oko 20 utjecajnih političkih i vjerskih ličnosti deportirano je u druge zemlje u Francuskoj Ekvatorijalnoj Africi.
Prema drugim izvorima, francuske trupe okupile su najbolje islamske učenjake u regiji na sastanku na kojem se navodno trebalo razgovarati o upravljanju zemljom pod francuskom dominacijom i o tome kako voditi njene poslove: skoro 400 svećenika i lokalnih vođa okupilo se u gradu Abéché, gdje su ih masakrirali. Ti učenjaci su sahranjeni u masovnu grobnicu, na groblju koje i danas postoji.
G6B
Protein G6b jest protein koji je kod ljudi kodiran genom G6B ili C6orf25.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 241 aminokiselina, а molekulska težina  26.163 Da.
Funkcija
Ovaj gen je član natporodice imunoglobulina (Ig) i nalazi se u regiji klase III glavnog kompleksa histokompatibilnosti (MHC). Protein kodiran ovim genom je glikozilirani receptor ćelijske površine vezan za plazmamembranu, ali su topljive izoforme kodirane nekim varijantama transkripta u endoplazmatskom retikulumu i Golgijevom aparatu prije izlučivanja. Za ovaj gen pronađeno je više varijanti transkripta koje kodiraju različite izoforme.
Hlebine
Hlebine su naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, u Koprivničko-križevačkoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Koprivnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Hlebine je imala 1.304 stanovnika, od čega u samim Hlebinama 1.155.
Općina Hlebine
Napomena: Nastala iz stare općine Koprivnica.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Hlebine je imalo 1.395 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Muzafer Mujić
Muzafer Mujić (rođen 1931.) je bosanskohercegovački ljekar i fiziolog poznat po svojim doprinosima u klasifikaciji simpatomimetičkih lijekova i komparativnoj farmakodinamici imidazolina. Profesor je emeritus na Univerzitetu u Sarajevu i glavni urednik Bosnian Journal of Basic Medical Sciences.
Rani život i obrazovanje
Mujić je diplomirao 1960. godine na Medicinskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu. Nakon kratkog perioda kliničke prakse, započeo je akademsku karijeru na matičnom univerzitetu, u Institutu za fiziologiju i biohemiju, gdje je doktorirao (1972.), i dobio poziciju profesora (1978.).
Karijera
Njegovi rani istraživački interesi uključivali su bazična istraživanja u klasifikaciji simpatomimetičkih lijekova i uporednu farmakodinamiku imidazolina. Tokom svoje karijere, Mujić je bio na važnim akademskim pozicijama, uključujući i prodekana Farmaceutskog fakulteta Univerziteta u Sarajevu (1980-1984) i šefa Instituta za fiziologiju i biohemiju Medicinskog fakulteta Univerziteta u Sarajevu (1993.-1998.), šef Katedre za Patološku fiziologiju Medicinskog fakulteta Univerziteta u Tuzli. Bio je jedan od osnivača Udruženja bazičnih medicinskih znanosti Federacije Bosne i Hercegovine i naučnog časopisa Bosnian Journal of Basic Medical Sciences, gdje je dugogodišnji aktivni glavni urednik.
Mujić je bio aktivan član društvene zajednice na mnogim poljima. Između ostalog:
Jedarni receptor
U oblast molekulske biologije, jedarni receptori su klasa proteina u ćelijama i koji su odgovorni za odgovor na steroidne i tiroidne hormone, kao i niz drugih molekula. Nakon aktivacije, ovi receptori, zajedno sa drugim proteinima, učestvuju u regulaciji ekspresije specifičnih gena, i na taj način kontroliraju razviće, homeostazu i metabolizam organizma.
Jedarni receptori imaju sposobnost direktnog vezanja za DNK i regulacije ispoljavanja obližnjih gena, zbog čega se ovi receptori klasificiraju kao transkripcijski faktori. Do regulacije ispoljavanja gena pomoću jedarnih receptora općenito dolazi jedino kad je ligand — molekula koji utiče na ponašanje receptora — prisutan. Specifično, vezanje liganda za jedarni receptor dovodi od konformacijske promjene receptora, što zatim dovodi do aktivacije receptora, a posljedica toga je povišeno ili umanjeno ispoljavanje gena.
Jedinstveno svojstvo nuklearnih receptora, po kojem se razlikuju od drugih klasa receptora je njihova sposobnost da direktno interaguju sa i kontroliraju ekspresiju genomske DNK. Konsekventno tome, jedarni receptori imaju ključne uloge u razviću embriona, kao i u homeostazi odraslih osoba. Kao što je prikazano ispod, nuklearni receptori mogu se klasificirati po mehanizmu djelovanja.
Distribucija po tipovima
Nuklearni receptori su specifični za metazoe (višećelijske životinje) i ne nalaze se kod protista, algi, gljiva ili biljki. Među rano odvojenim životinjskim vrstama sa sekvenciranom genomima, dva su nađena kod spužve Amphimedon queenslandica, dva kod rebronoše Mnemiopsis leidyi, četiri kod plakozoe Trichoplax adhaerens i 17 kod žarnjaka Nematostella vectensis. Postoji 270 nuklearnih receptora kod samih nematoda vrste C. elegans. Ljudi, miševi, i pacovi imaju po 48, 49 i 47 nuklearnih receptora svaki.
Ligandi
Ligandi koji se vežu za i aktiviraju nuklearne receptore obuhvataju lipofilne supstance kao što su endogeni hormoni, vitamini A i D i ksenobiotski endokrini disruptori. Pošto je ekspresija velikog broja gena regulirana nuklearnim receptorima, ligandi koji ih aktiviraju mogu imati dubuke uticaje na organizam. Mnogi od tih reguliranih gena su povezani sa raznim bolestima, što objašnjava zašto su molekulske mete za približno 13% lijekova odobrenih u administraciji za hranu i lijekove (FDA) da su jedarni receptori. Dio nuklearnih receptora se naziva orfanskim receptorima, zato što endogeni ligandi nisu poznati (ili bar ne postoji opći konsenzus). |Neki od tih receptora kao što je FXR, LXR i PPAR vežu brojne metaboličke međuproizvode, kao što su masne kiseline, žučne kiseline i/ili steroli sa relativno niskim afinitetom. Ovi receptori stoga mogu da funkcionišu kao metabolički senzori. Drugi jedarni receptori, kao što su CAR i PXR izgleda da funkcioniraju kao ksenobiotski senzori koji povišavaju ispoljavanje citohroma P450, enzima koji metaboliziraju te ksenobiotike.
Struktura
Većina jedarnih receptora ima molekulske mase u opsegu između 50.000 i 100.000 daltona.
Nuklearni receptori imaju modularnu strukturu i sadrže sljedeće domene:
N-kraj (A/B), DNK-vezujući (C) i ligand vežući (E) domeni su samostalno dobro savijeni i strukturno stabilni, dok hing region (D) i opcijski C-krajnji (F) domen mogu da budu konformacijski fleksibilni i neuređeni. Iz pregleda tri poznate multidomenske strukture proizilazi da su relativne orijentacije domena veoma različite. Dvije od njih vežu se za DR1, a jedna za DR4.
Ponikve (Tolmin)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Tolmin.
Jedarni receptor
Mehanizam djelovanja
Nuklearni receptori su multifunkcijski proteini koji prenose signale svojih liganada. Jedarni receptori (NR) mogu se klasifikovati u dvije široke klase, prema njihovom mehanizmu dejstva i subćelijskoj distribuciji u odsustvu liganda.
Ponikve (Tolmin)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ponikve su imale 179 stanovnika.
Jedarni receptor
Mehanizam djelovanja
Male lipofilne supstance kao što su prirodni hormoni prenose se difuzijom kroz memebrane i vež se za nuklearne receptore u citosolu (tip I NR) ili jedru (tip II NR) ćelije. Vezanje uzrokuje konformacijske promjene receptora koje, u zavisnosti od klase receptora, iniciraju specifičnu kaskadu daljih promjena kojima se usmjerava NR do DNK mjesta za regulaciju transkripcije. [To dovodi do povišenog ili umanjenog izražavanja gena. Oni općenito funkcioniraju kao homo/heterodimeri. Pored toga, poznate su i dvije dodatne klase: tip IIIkoja je varijanta tipa I i tip IV koja veže DNK kao monomer.
Nuklearni receptori mogu se podijeliti na sliedeće četiri klase:
Tip I
Vezanje liganda za jedarne receptore tipa I u citosolu dovodi do disocijacije proteina toplotnog šoka, homodimerizacije, translokacije (npr. aktivnog transporta) iz citoplazme u ćelijsko jedro,i vezanja za specifične DNK sekvence koje su poznate kao element hormonskog odgovora (HRE). Nuklearni receptori tipa I vežu se za HRE, koji se sastoje od dva polumjesta razdvojena DNK segmentom varijabilne dužine. Sekvenca drugog polumjesta ima invertiranu sekvencu prvog polumjesta (invertirsano ponavljanje). Nuklearni receptori tipa I obuhvataju članove potporodice 3, kao što su androgeni receptor, estrogeni receptori, glukokortikoidni receptor i progesteronski receptor.
Poznato je da se neki od nuklearnih receptora potporodice 2 mogu direktno vezati za ponavljanje, umesto HRE invertiranog ponavljanja. Dodatno, pojedini nuklearni receptori vežu se bilo kao monomeri ili dimeri, pri čemu se samo jedan receptorski domen DNK-vezanja veže za polovinu HRE mjesta. Ti nuklearni receptori su uglavnom orfanski receptori, pošto njihovi endogeni ligandi još uvijek nisu poznati.
Kompleks jedarnog receptora i DNK zatim aktivira druge proteine koji transkribiraju nizvodni segment DNK u iRNK i konačno protein, što dovodi do promjena u ćelijskoj funkciji.
Tip II
Receptori tipa II, za razliku od tipa I, zadržavaju se u jedru nezavisno od statusa vezanja liganda. Osim toga, oni se vežu kao heterodimeri (obično sa RXR) za DNK. U odsustvu liganda, nuklearni receptori tipa II su uglavnom u kompleksu sa korepresorskim proteinima. Vezanje liganda za nuklearne receptore uzrokuje disocijaciju korepresora i aktiviranje koaktivatorskih proteina. Dodatni proteini, među kojima su DNK-polimeraze zatim se vežu na NR/DNK kompleks koji transkribira DNK u informacijsku RNK.
Nuklearni receptori tipa II obuhvataju prvenstveno potporodicu 1, naprimjer receptor retinoinske kiseline, retinoidni X receptor i receptor tiroidnog hormona.
Tip III
Nuklearni receptor tipa III (uglavnom NR-potporodica 2) slični su sa tipom I receptora po tome što se obje klase vežu za DNK kao homodimeri. Međutim, receptori tipa III, za razliku od tipa I, vežu se za HRE direktnog ponavljanja, umesto HRE invertovanog ponavljanja.
Tip IV
Jedarni receptori tipa IV vežu se bilo kao monomeri ili dimeri, ali se samo jedan DNK-vezujući domen receptora veže za jednu polovinu HRE mjesta. Primjeri receptora tipa IV nalaze se u većini NR potporodica.
Koregulatorni proteini
Jedarni receptori vezani za elemente hormonskog odgovora regrutuju znatan broj drugih proteina (transkripcijskih koregulatora) koji olakšavaju ili inhibiraju transkripciju asociranog ciljnog gena u iRNK. Funkcije tih koregulatora su različite i obuhvataju hromatinsko remodeliranje (što čini ciljni gen više ili manje dostupnim za transkripciju) ili funkciju premoštavanja, čime se stabilizuje vezanje drugih koregulatornih proteina. Jedarni receptori mogu se specifično vezati za brojne koregulatorske proteine i na tačan  mogu uticati na ćelijske mehanizme prijenosa signala direktno, kao i indirektno.
Koaktivatori
Vezanje agonista za jedarne receptore inducira konformacije receptora koje preferiraju vezanje za koaktivatorske proteine. Ti proteini često imaju intrinsično histonsko acetiltransferazno (HAT) dejstvo, kojom se slabi asocijacija histona i DNK, čim se pospešuje transkripcija gena.
IC 3711
IC 3711 (također poznat kao PGC 42878) je eliptična galaksija i nalazi se u sazviježđu Djevica. Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 10. maja 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Jedarni receptor
Korepresori
Vezanje antagonista za jedarne receptore inducira konformacijske promjene receptore koje favoriziraju vezanje korepresorskih proteina. Ti proteini, zatim regrutuju histonske deacetilaze (HDAC), čime se pojačava asocijacija histona i DNK, a tako se represuje transkribirani gen.
Agonizam – antagonizam
U zavisnosti od receptora, hemijske strukture liganda i tkiva u kojem se proces odvija, ligandi jedarnih receptora mogu imati dramatično različite efekte, koji su u opsegu od agonizma do antagonizma i do inverznog agonizma.
Agonisti
Aktivnost endogenih liganda (kao što su hormoni estradiol i testosteron) kad su vezani za korespondirajuće jedarne receptore normalno  povećava ekspresiju gena. Ova stimulacija ekspresije gena ligandom naziva se agonističkim odgovorom. Agonistička dejstva endogenih hormona mogu se oponašati pomoću pojedinih sintetskih liganada, naprimjer, agonist glukokortikoidnog receptora kiji je antiupaknii lijek deksametazon. Agonisti djeluju induciranjem konformacije receptora koja pogoduje vezanju koaktivatora (pogledajte gornju polovinu slike na desnoj strani).
Antagonisti
Drugi sintetski ligandi jedarnih receptora nemaju očiglednog uticaja na transkripciju gena u odsustvu endogenog liganda. Međutim, blokiraju dejstvo agonista, putem konkurentskog vezanja za isto mjesto u jedarnom receptoru. Ovi ligandi nazivaju se antagonistima. Primjer lijeka koji je antagonist nuklearnog receptora je mifepriston, koji se veže za glukokortikoidne i progesteronske receptore i blokira dejstvo endogenih hormona kortizola, odnosno progesterona. Antagonisti djeluju putem indukcije konformacije receptora koja sprečava vezanje koaktivatora i pospješuje vezanje korepresora (pogledajte donju polovinu slike na desnoj strani).
Inverzni agonisti
Konačno, pojedini jedarni receptori podstiču nizak nivo transkripcije gena, u odsustvu agonista (što se naziva baznom ili konstitutivnom aktivnošću). Sintetski ligandi koji reduciraju taj bazni nivo aktivnosti jedarnih receptora poznati su kao inverzni agonisti.
Selektivni receptorski modulatori
Brojni liekovi koji djeluju preko jedarnih receptora ispoljavaju agonistički odgovor u pojedinim tkivima i antagonistički i drugim tkivima. Takvo ponašanje može biti veoma korisno, pošto može omogućiti zadržavanje željenog korisnog terapetskog dejstva lijeka, uz minimalne neželjene nuspojave. Lijekovi sa ovakvim mješovitim agonističkim/antagonističkim profilom djelovanja nazivaju se selektivnim receptorskim modulatorima (SRM-ovima). Primjeri takvih lijekova obuhvataju selektivne modulatore androgenog receptora (SARM), selektivne modulatore estrogenog receptora (SERM) i selektivne modulatore progesteronskog receptora (SPRM). Mehanizam djelovanja SRM liganada može varirati, u zavisnosti od njihove hemijske strukture i receptora. Smatra se da mnogi SRM ligandi djeluju putem promoviranja konformacije receptora koja je blisko balansirana između agonizma i antagonizma. U tkivima gde je koncentracija koaktivatorskih proteina viša od korepresorskih, ravnoteža je pomjerena u pravcu agonista. Nasuprot tome, u tkivima gdje korepresori dominiraju, ligand se ponaša kao antagonist.
Transrepresija
Najzastupljeniji mehanizam dejstva nuklearnog receptora je putem direktnog vezanja za DNK element hormonskog odgovora. Ovaj mehanizam se naziva transaktivacija. Međutim, neki jedarni receptori nemaju jedino sposobnost direktnog vezanja za DNK, nego se takođet vežu za druge transkripcijsk faktore. Ovo vezanje često dovodi do deaktivacije drugog transkripcionog faktora u procesu koji je poznat kao transrepresija. Primjer nuklearnog receptora koji ima sposobnost transrepresije je glukokortikoidni receptor (GR). Štaviše, pojedini GR ligandi, poznati kao SEGRA) imaju sposobnost aktivacije GR na takav način da se GR jače transrepresira nego što se transaktivira. Time se selektivno povisi separacija između željenog protivupalnog dejstva i neželjenih metaboličkih nuspojava tih selektivnih glukokortikoida.
Negenomski efekti
Za klasična direktna dejstva jedarnih receptora na regulaciju gena je normalno potrebno više sati, prije nego što funkcionalni efekati postanu uočljivi u ćelijama. Do zastoja dolazi zbog velikog broja intermedijarnih koraka između aktivacije jedarnog receptora i promjena u nivoima izražavanja proteina. Međutim uočeno je da se mnogi efekti primjene jedarnih hormona, poput promjena aktivnosti ionskih kanala, javljaju nakon nekoliko minuta, što je nekonuistentno sa klasičnim mehanizmom dejstva jedarnih receptora. Iako molekulske mete tih negenomskih efekata nuklearnih receptora nisu bile definitivno demonstrirane, pretpostavlja se da postoje varijante nuklearnih receptora koje su asocirane sa membranama, umjesto u citosolu ili jedru. Isto tako pretpostavlja se da ovi membranski receptori funkcioniraju putem alternativnog mehanizma transdukcije signala koji ne učestvuje u regulaciji gena.
Postoje i hipoteze o nekoliko receptora jedarnih hormana koji su vezani za membrane, a poznato je da su za mnoge brze efekte neophodni kanonski jedarni receptori. Međutim, testiranje relativnog značaja genomskih i negenomskih mehanizama in vivo bilo je onemogućeno odsustvom specifičnih molekulskih mehanizama za negenomske efekte koji bi mogli da budu blokirani mutacijama receptora bez remećenja njegovih direktnih dejstava na ekspresiju gena.
Molekulski mehanizam negenomske signalizacije preko jedarnih tiroidnih hormonskih receptora TRβ obuhvata fosfatidilinozitol 3-kinazu (PI3K). Ova signalizacija može se blokirati supstitucijom jednog tirozina sa fenilalaninom u TRβ, bez remećenja direktne regulacije gena. Kada su miševi kreirani sa tom jednom konzervativnom aminokiselinskom supstitucijom u TRβ, uočeno je da su im sinapsna sazrijevanja i plastičnost u hipokampusu umanjeni skoro jednako efektivno kao i kompletnim blokiranjem sinteze tiroidnog hormona. Postoje indikacije da je ovaj mehanizam konzerviran kod svih sisara, ali ne kod TRα ili drugih jedarnih receptora. Stoga, fosfotirozin-zavisna asocijacija od TRβ sa PI3K pruža potencijalni mehanizam za integraciju regulacije razvića i metabolizma, putem tiroidnog hormona i receptorskih tirozinskih kinaza. Dodatno, tiroidna hormonska signalizacija putem PI3K može da promijeni ekspresiju gena.
Članovi porodice
Slijedi spisak 48 poznatih ljudskih jedarnih receptora kao i nekoliko odabranih ortologa drugih vrsta kategorisanih po homologiji sekvenci. Na listi se nalaze i odabrani članovi porodice kojima nedostaju ljudski ortolozi (istaknuti žutom bojom).
Od dvije 0-porodice, 0A ima porodici 1 sličan DBD, a 0B ima vrlo jedinstvena LBD. Drugi DBD porodice 7 vjerovatno je povezan sa DBD-om porodice 1. Tri jedarna receptora, koji su vjerovatno iz porodice, Biomphalaria glabrata ima DBD zajedno sa LBD-om, sličnim onom iz porodice 0B. Pozicija nhr-1 (Q21878) iz vrste C. elegans je sporna: iako ga većina izvora navodi kao NR1K1, manuelna anotacija u bazi podataka WormBase navodi da je član NR2A. Nekada je postojala grupa 2D u kojoj je jedini član bio HR78/NR1D1 (Q24142) iz roda Drosophila i njegovi ortolozi, ali je kasnije spojena u grupu 2C zbog velike sličnosti, formirajući „grupu 2C/D”. Studije nokauta na miševima i voćnim mušicama podržavaju tako sjedinjenu grupu.
Evolucija
Već dugi niz godina, identitet predačkog nuklearnog receptora kao ligand-vezujućeg ili orfan-receptora je aktuelna tema rasprave, koja je započela prije više decenija kada su prvi ligandi identificirani kao steroidni i tiroidni hormoni sisara. Ubrzo nakon toga, identifikacijom receptora za ekdizon u pripadnicima roda Drosophila, postulirana je ideja da su jedarni receptori hormonski receptori koji vežu ligande s nanomolarnim afinitetom. U to vrijeme, tri poznata liganda jedarnih receptora bili su steroidi, retinoidi i hormoni štitaste žlijezde, a od ta tri, steroidi i retinoidi su proizvodi metabolizma terpenoida. Zato je pretpostavljeno je da je predački receptor bio ligandiran terpenoidnom molekulom.
Tek 1992., poređenje DNK-vezujućih domena svih poznatih jedarnih receptora dovelo je do stvaranja filogenetskog stabla ovih receptora koje je ukazivalo na to da svi imaju zajedničkog pretka. Kao rezultat toga, došlo je do pojačanog napora na otkrivanju stanja prvog nuklearnog receptora, a do 1997. sugerirana je alternativna hipoteza: predački jedarni receptor je bio orfan-receptor koji je vremenom stekao sposobnost vezanja liganda. Ova hipoteza je predložena na osnovu sledećih argumenata:
Tokom slijedećih 10 godina sprovedeni su eksperimenti za ispitivanje ove hipoteze i uskoro su se pojavili kontraargumenti:
Kombinacija ovih nedavnih dokaza, kao i iscrpno proučavanje fizičke strukture domena vezanja jedarnih receptora, doveli su do nastanka nove hipoteze u pogledu predačkog stanja ovih receptora. Ova hipoteza sugerira da je predački receptor možda djelovao kao lipidni senzor sa sposobnošću da veže, iako prilično slabo, nekoliko različitih hidrofobnih molekula, kao što su retinoidi, steroidi, molekule hema i masne kiseline. Sposobnošću da formira interakcije sa različitim spojevima, ovaj receptor, putem duplikacije, bi izgubio svoju sposobnost aktiviranja ligandima ili bi se specijalizirao u visoko specifični receptor za određenu molekulu.
Historija
U nastavku je kratak izbor ključnih događaja u istraživanju jedarnih receptora.
Debelo Brdo (Žepče)
Debelo Brdo je naseljeno mjesto u općini Žepče, Bosna i Hercegovina.
Balfourova deklaracija
thumb|250px|desno|Tekst izvornog pisma ministra vanjskih poslova Ujedinjenog Kraljevstva Arthura Balfoura britansko-jevrejskom bankaru lordu [[Lionel Walter Rothschild|Lionelu Walteru Rothschildu u kojem daje podršku stvaranju jevrejske države u Palestini.]] Balfourova deklaracija bila je izjava za javnost koju je britanska vlada objavila 1917. godine za vrijeme Prvog svjetskog rata najavljujući potporu uspostavljanju "nacionalnog doma za jevrejski narod" u Palestini, tada osmanlijskoj regiji s malobrojnim manjinskim jevrejskim stanovništvom. Izjava je sadržana u pismu ministra vanjskih poslova Ujedinjenog Kraljevstva Arthura Balfoura od 2. novembra 1917. godine lordu Rothschildu, vođi britanske jevrejske zajednice, radi prosljeđivanja Cionističkoj federaciji Velike Britanije i Irske. Tekst deklaracije objavljen je u štampi 9. novembra 1917. godine.
Debelo Brdo (Žepče)
Historija
Naselje Debelo Brdo se do 2001. godine nalazilo u sastavu općine Zavidovići.
Balfourova deklaracija
Neposredno nakon njihove objave rata Osmanlijskom Carstvu u novembru 1914. godine, Britanski ratni kabinet počeo je razmatrati budućnost Palestine. U roku od dva mjeseca, član cionističkog kabineta Herbert Samuel, podnio je britanskom kabinetu memorandum, predlažući podršku cionističkim ambicijama kako bi se privukla podrška Jevrejima u širem ratu. Britanski premijer Herbert Henry Asquith osnovao je u aprilu 1915. godine odbor za utvrđivanje njihove politike prema Osmanlijskom Carstvu, za posebnim osvrtom na Palestinu. Asquith, koji se zalagao za poslijeratnu reformu Osmanlijskog Carstva, dao je ostavku u decembru 1916. godine, a njegova zamjena David Lloyd George, zalagao se za podjelu Carstva. Prvi pregovori između Britanaca i cionista odigrali su se na konferenciji 7. februara 1917. godine na kojoj su bili Mark Sykes i cionističko rukovodstvo. Naknadne rasprave dovele su do Balfourovog zahtjeva, 19. juna, da Rothschild i Chaim Weizmann predaju nacrt javne izjave. Britanski kabinet je raspravljao o daljnjim nacrtima tokom septembra i oktobra, uz doprinos cionističkih i anticionističkih Jevreja, ali bez predstavnika lokalnog palestinskog stanovništva.
Sveti Martin (čvor)
Hrvatska:
Balfourova deklaracija
Krajem 1917. godine, uoči Balfourove deklaracije, stanje na bojištima pred kraj Prvog svjetskog rata ušlo je u pat situaciju, jer dva britanska saveznika nisu bila potpuno angažirana: Sjedinjene Američke Države tek ċe pretrpjeti prve ratne gubitke, dok je Rusija bila usred Oktobarske revolucije boljševika koji su preuzeli vlast. Zastoj u južnoj Palestini slomljen je bitkom kod Beershebe 31. oktobra 1917. godine. Objavljivanje konačne deklaracije odobreno je 31. oktobra; prethodna rasprava u vladi odnosila se na uočene propagandne koristi među svjetskim jevrejskim zajednicama za savezničke ratne napore.
Uvodne riječi deklaracije predstavljale su prvi javni izraz podrške velikih političkih sila cionizmu. Izraz "nacionalni dom" nije imao presedan u međunarodnom pravu i bio je namjerno neodređen u pogledu toga da li se razmišlja o jevrejskoj državi. Namjeravane granice Palestine nisu bile precizirane, a britanska vlada je kasnije potvrdila da riječi "u Palestini" znače da jevrejski nacionalni dom nije trebao pokriti cijelu Palestinu. Druga polovina deklaracije dodana je kako bi se zadovoljili protivnici politike, koji su tvrdili da bi to inače prejudiciralo položaj domaċeg palestinskog stanovništva i podstaklo antisemitizam širom svijeta, "označavajući Jevreje strancima u njihovim rodnim zemljama". U deklaraciji se traži zaštita građanskih i vjerskih prava za palestinske Arape, koji su činili veliku većinu lokalnog stanovništva, kao i prava i politički status jevrejskih zajednica u drugim zemljama izvan Palestine. Britanska vlada priznala je 1939. godine da je trebalo uzeti u obzir stavove lokalnog palestinskog stanovništva, a 2017. godine priznala je da je deklaracija trebala zatražiti zaštitu političkih prava palestinskih Arapa.
Otpor Balfourovoj deklaraciji u Palestini
thumb|250px|desno|Najpopularniji palestinski arapski časopis, Filastin (La Palestina), objavio je uvodnik na četiri stranice upućen lordu Balfouru u martu 1925. godine. Uvodnik započinje s "J'Accuse!", u referenci sa negodovanjem na francuski [[antisemitizam 27 godinama ranije.]] Lokalna hrišćanska i muslimanska zajednica u Palestini, koja je činila gotovo 90% stanovništva, oštro se usprotivila deklaraciji. Kao što je opisao palestinsko-američki filozof Edward Said 1979. godine, smatralo se da je to načinjeno: "(a) od strane evropske sile, (b) o neevropskoj teritoriji, (c) uz potpuno zanemarivanje oba prisustva i želje domaće većine koja živi na toj teritoriji, i (d) uzelo je oblik obećanja o istom tom teritoriju drugoj stranoj grupi."
Prema King-Crane komisiji iz 1919. godine, "nijedan britanski oficir, kojeg su komesari konzultirali, nije vjerovao da se cionistički program može provoditi osim silom oružja." Delegacija Muslimansko-hrišćanske asocijacije na čelu s Musom al-Husaynijem, izrazila je javno neodobravanje 3. novembra 1918. godine, jedan dan nakon parade cionističke komisije kojom je obilježena prva godišnjica Balfourove deklaracije. Predali su peticiju koju je potpisalo više od 100 uglednika Ronaldu Storrsu, britanskom vojnom guverneru:
Skupina je također protestirala zbog nošenja novih "bijelih i plavih transparenta s dva obrnuta trokuta u sredini", skrećući pažnju britanskih vlasti na ozbiljne posljedice bilo kakvih političkih implikacija u podizanju transparenta. Kasnije tog mjeseca, na prvu godišnjicu okupacije Jaffe od strane Britanaca, muslimansko-hrišćansko udruženje poslalo je poduži memorandum i peticiju vojnom guverneru protestirajući još jednom zbog bilo kakvog stvaranja jevrejske države. Većina britanskih vojnih vođa smatrala je Balfourovu deklaraciju ili greškom ili izjavom koja predstavlja ozbiljne rizike.
Posljedice Balfourove deklaracije iz 1917. godine
Prema izvještaju Palinove komisije iz augusta 1920. godine kaže se:
Petrovići (Šekovići)
Petrovići su naseljeno mjesto u općini Šekovići, Bosna i Hercegovina.
Predošćica
Predošćica je naseljeno mjesto u sastavu grada Cresa, na ostrvu Cresu, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Cres–Lošinj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Predošćica je imala 3 stanovnika.
Napomena: ''U 1857., 1869., 1921. i 1931. sadrži podatke za naselje Vodice.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Predošćica je imalo 8 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Porozina
mini|280px|Porozina, lučica Porozina je naseljeno mjesto u sastavu grada Cresa, na ostrvu Cresu, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Cres–Lošinj. Kao samostalno naseljeno mjesto, Porozina postoji od popisa 2001. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Filozići.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Porozina je imala 29 stanovnika. Za narodnosni sastav 1991. godine pogledati pod Filozići.
Napomena: ''U 2001. nastalo izdvajanjem iz naselja Filozići. Od 1857. do 1991. iskazuje se kao dio naselja. U 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Dragozetići. 1948. bez stanovnika. U 1981. i 1991. podaci su sadržani u naselju Filozići.''
Podgrab
Podgrab je naseljeno mjesto u općini Pale, Bosna i Hercegovina.
Porodična hemiplegijska migrena
Porodična hemiplegijska migrena (FHM) je autosomno dominantni tip hemiplegijske migrene, koja obično uključuje slabost polovine tijela koja može traju satima, danima ili sedmicama. Može biti praćena drugim simptomima, poput ataksija, kome i paralize. Napadi migrene mogu biti izazvani manjom traumom glave. Neki slučajevi manje traume glave kod pacijenata sa hemiplegijskom migrenom mogu se razviti u odgođeni cerebralni edem, po život opasnu bolest, koja zahtijeva medicinsku hitnost.
Kliničko preklapanje javlja se kod nekih pacijenata sa FHM sa epizodnom ataksijom tip 2 i spinocerebelarnom ataksijom tip 6, benignom porodičnom infantilnom epilepsijom i naizmjeničnom djetinjstvenom hemiplegijom.
Poznata su tri genska lokusa za FHM. FHM1, koji čini oko 50% pacijenata sa FHM, uzrokovan je mutacijama gena koji kodira α/podjedinicu P / Q kalcijevog kanala α, CACNA1A . FHM1 je također povezana sa cerebeluskom degeneracijom. FHM2, koji čini manje od 25% slučajeva, uzrokovan je mutacijama u /-ATPaza gena ATP1A2. FHM3 je rijedak podtip FHM-a i uzrokovan je mutacijama u natrijevom kanalu α-podjedinici koji kodira gen SCN1A. Ova tri podtipa ne uzimaju u obzir sve slučajeve FHM-a, što ukazuje na postojanje barem još jednog lokusa (FHM4).
Također, zabilježeni su i nepoznati slučajevi hemiplegijske migrene, nazvani sporadična hemiplegijska migrena. Čini se da ovi slučajevi imaju iste uzroke kao i porodični slučajevi i predstavljaju de novo mutacije. Sporadični slučajevi su također klinički identični porodičnimim slučajevima, s izuzetkom nedostatka poznate porodične povijesti napada.
Znaci i simptomi
Znakovi FHM značajno se preklapaju sa znakovima auraste migrene. Ukratko, FHM je tipska za migrenu sa aurom povezanom sa hemiparezama, a za FHM1 degeneracijama malog mozga, što može rezultirati epizodnom ili progresivnom ataksijom. FHM se također može predstaviti istim znakovima kao i benigne porodične infantilnih konvulzija i naizmjeničnom djetinjstvenom hemiplegijom. Ostali simptomi su promijenjena svijest (u stvari, čini se da su neki slučajevi povezani s traumom glave), nistagmus izazvan pogledom i koma. Simptomi aure, poput utrnulosti i zamućenja vida, obično traju 30–60 minuta, ali mogu trajati sedmicama ili mjesecima. Napad nalikuje moždanom udaru, ali za razliku od njega, rješava se na vrijeme. Ti znakovi se obično prvi put manifestiraju u prvoj ili drugoj deceniji života.
Vjeruje se da FHM mutacije dovode do osjetljivosti na migrenu snižavanjem praga za generiranje korteksne depresije. Mutacije FHM1 i FHM3 javljaju se u ionskim kanalima u neuronima. Ove mutacije mogu dovesti i do hiper- i hipoekscitabilnih neurona koji mogu biti temelj depresije širenja korteksa. Još je manje jasno kako mutacije kod pacijenata sa FHM2 mogu dovesti do simptoma FHM, jer se gen mutiran u FHM2 eksprimira prvenstveno u astrocitima. Jedan prijedlog navodi da je depolarizacija astrocita uzrokovana haploinsuficijencijom ATP1A2 /-ATPaza uzrokuje povećano oslobađanje spojeva kao što je adenozin iz astrocita. Ovi spojevi zatim stupaju u interakciju sa susjednim neuronima, mijenjajući njihovu ekscitabilnost i dovodeći do depresije širenja kortikala i migrene.
FHM1 ( CACNA1A )
Prvootkriveni FHM lokus bio je za gen CACNA1A  (izvorno nazvan  CACNL1A4), koji kodira P/Q tip kalcijskog kanala CaV 2.1. Poznato je 17 mutacija s na ovom kanalu (tabela 1) i te su mutacije raspoređene po cijelom kanalu. Neke od ovih njih rezultiraju značajnom cerebellumskom degeneracijom ili drugom disfunkcijom, uključujući jednu mutaciju (S218L), koja može biti povezana sa ozbiljnim odgovorima na blagi potres mozga, uključujući odgođeni cerebralni edem, komu i smrt. Petnaest ovih mutanata imalo je barem neke daljnje analize na nivou elektrofiziologije, kako bi se pokušalo utvrditi kako mogu dovesti do fenotipa FHM1. Suprotstavljanje u literaturi se povećava u pogledu krajnjeg rezultata ovih mutacija na kinetiku kanala i neuronsku ekscitabilnost.