cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dominikanci
Nekoliko je značajnijih likova iz bogate gotovo osamstoljetne baštine. Sv. Albert Veliki, crkveni učitelj i zaštitnik prirodonaučnika, nastoji upoznati zapadnu civilizaciju s Aristotelovim djelima. Sv. Toma Akvinski (+ 1274.) "zajednički" (doctor communis), "anđeoski" (doctor angelicus), crkveni učitelj, "učitelj čovječnosti" (doctor humanitatis) te zaštitnik katoličkih škola, jedan od najvećih mislilaca što ga je dao dominikanski Red. Učitelj Eckhart, Ivan Tauler i Henrik Suzon poznati su rajnski mistici 14. i 15. vijeka. Sv. Katarina Sienska, učiteljica Crkve, radi na okončavanju "zapadnog raskola" te na povratku pape Grgura XI iz Avignona u Rim. Sv. Vinko Fererski i Savonarola su veliki propovjednici u 15. vijeku, a fra Angelico poznati slikar. 15. vijek poznat je po širenju marijanske pobožnosti, stvaraju se kruničarske bratovštine, koje su potpuno povjerene Redu, tako da su dominikance zvali i "Red krunice". U 16. vijeku dominikanci polaze u novootkrivene zemlje gdje djeluju u odbrani osnovnih ljudskih prava domorodaca. Među najpoznatijim ističu se "otac međunarodnog prava" Francisco de Vitoria i Bartolomej de las Casas. U novootkrivenim zemljama dominikanci osnivaju univerzitete na kojim su se predavali i urođenički jezici.
Ubrzo nakon osnivanja Reda dominikanci stižu u hrvatske krajeve. Već oko 1225. dominikanci se nastanjuju u Dubrovniku, zatim u Rabu, Ninu, Splitu, Zadru. Oko 1228. blaženi Sadok iz Poljske osniva samostan u Zagrebu, malo kasnije i u Čazmi, a ubrzo zatim dominikanci se šire na područje Bosne. U svojoj gotovo osamstoljetnoj historiji Red je na djelokrugu od Kotora i Subotice do Virovitice i Brijona imao 81 samostan, davši uz to više od stotinu biskupa i dva službeno proglašena blaženika (bl. Augustin Kažotić i bl. Ozana Kotorska).
Budući dominikanci uz samostane su osnivali i škole, te budući da je svaki samostan bio ujedno i škola otvorena za javnost, školstvo se razvijalo zajedno s osnivanjem novih samostana. Zagrebački biskup Stjepan II Babonić u 13. vijeku povjerava dominikancima organizaciju škola u Zagrebu i Čazmi. Katedralnu školu u Zagrebu reformirao je bl. Augustin Kažotić. Samostanske škole osnivaju se i u drugim mjestima, kao npr. u Glavatom, Dubrovniku, Lopudu, Hvaru, Zadru, Ninu, Šibeniku, Trogiru, Splitu, Korčuli, Kotoru, Dubici, Bihaću i Mitrovici.
Godine 1396. u Zadru osnovan je prvi hrvatski univerzitet koji djeluje sve do početka 19. vijeka.
U Bosni i Hercegovini dominikanci se nalaze u Klopču u predgrađu Zenice - samostan bl. Augustina Kažotića osnovan 1978.
U subotu 15. septembra 2007. godine, u prisutnosti brojnih sveštenika iz Bosne i Hercegovine i Hrvatske, te velikog broja vjernika iz Zenice i okoline, vrhbosanski nadbiskup, uzoriti kardinal Vinko Puljić, posvetio je novosagrađenu crkvu Uzvišenja svetog Križa u Klopču.
Sex Pistols
The Sex Pistols bila je britanska punk grupa osnovana u Londonu 1975. godine. Grupa je postojala već od 1972. ali pod raznim imenima (The Strand, The Swankers) i u različitim postavama.
Iako su djelovali u prilično kratkom periodu, ostavili su jak trag u svijetu popularne muzike.
Sex Pistols
Menadžer grupe bio je Malcolm McLaren, koji je također bio vlasnik prodavnice odjeće "Sex" gdje su članovi Sex Pistolsa uzimali scensku odjeću. Na početku su svirali u manjim londonskim klubovima a popularnost su stekli svojim energičnim nastupima. Grupa je od samog početka bila kontroverzna, a njihovi tekstovi su obrađivali mnoge tabu teme kao što su fašizam, anarhija i nasilje.
Prva postava grupe je bila: Johnny Rotten (vokali), Steve Jones (gitara), Paul Cook (bubnjevi) i Glen Matlock (bas-gitara). Matlock je izbačen iz grupe kad je postalo poznato da voli grupu The Beatles. Njega je zamijenio Sid Vicious.
Njihove prve dvije singlice, Anarchy in the U.K. (1976) i God Save the Queen (1977), zabranjene su na mnogim radio i tv stanicama iako su bile jako slušane. Naročito God save the Queen koja je dospijela na vrh top lista u Velikoj Britaniji.
Grupa je potom emigrirala u SAD ali tu nisu prestali problemi. Rotten je napustio grupu nakon koncerta u San Franciscu 1978. a 12. oktobra iste godine djevojka basiste Sid Vicousa, Nancy Spungen, je pronađena mrtva od posljedica uboda noža u jednom hotelu. Vicious je uhapšen i priznao je ubistvo. Dok je na slobodi čekao suđenje, umro je od prevelike doze heroina 2. februara 1979.
Ostali članovi Sex Pistolsa su pokušavali održati grupu u životu i nakon toga ali se sve završavalo na svađama. Krajem 1979. grupa se raspala.
Grupa se od tada okupljala nekoliko puta zbog turneja, 1996. 2002. i 2003., ali nisu izdavali novi materijal. Također, u grupu je vraćen originalni član Glen Matlock.
Vanjski linkovi
Službena stranica Sex Pistols-a Tekstovi pjesama
Bosmalov gradski centar
Bosmal gradski centar (Bosmal City Centar, BCC) je stambeni objekat mješovite namjene u sarajevskom naselju Hrasno. Najveći dio objekta je tipa kondominija tj. luksuznih privatnih stanova sa saunama, bazenima i kontrolisanim ulazom. Ostali sadržaji objekta uključuju: obdanište, dva restorana, meeting bar, supermarket, frizerske i kozmetičke salone, stomatološku ordinaciju, ambulantu, oftamološku ordinaciju i optičarski atelje, krznarski salon, zlataru, trgovinu umjetnina, te butike sa ekskluzivnom robom.
Objekat se u principu sadrži od dva nebodera izgrađena u savremenom arhitekonskom stilu uz korištenje, navodno, najsavremenije tehnologije i građevinskih materijala dostupnih na svjetskom tržištu. Centar nudi 306 stambenih jedinica - osam penthausa i 298 stanova, organiziranih u četrnaest tipova, veličine od 80 do 220 kvadratnih metara, koje devet brzih liftova povezuje sa garažno-poslovnim dijelom objekta sa 400 parking mjesta. Sa svojih 118 metara visine, Bosmal City Center je trenutno najviši stambeni objekat, a druga po visini građevina na Balkanu (poslije Avaz Twist Towera).
Izgradnja kondominija Bosmal City Centra, sarajevskog "grada u gradu" je počela 2001. godine i predstavlja početak novog načina investiranja, savremenog građenja i koncepta življenja u Bosni i Hercegovini.
Ideja
Bosmal City Centar je projekt bosanske kompanije Bosmal, koju su osnovala braća Šabanović iz Visokog 1998. godine. Vrijednost cjelokupne investicije je 50 miliona američkih dolara, što je do sada najveće direktno strano greenfield-ulaganje u Bosni i Hercegovini.
Koncept za Bosmal City Centar je bio da postane sarajevski "grad u gradu". Osim stanova neboder ima komercijalni dio otvoren za sve građane Sarajeva, u kojem se nalaze restorani, supermarketi, saloni i butici. Na najvišoj tački objekta nalazi se i panoramski restoran, sa kojeg se pruža izvanredan pogled na historijsko jezgro Sarajeva, novi dio grada i njegovu okolinu.
Izgradnja
mini|Bosmal City Centar tokom izgradnje [[2004. godine.|alt=]]
Trazimensko jezero
Trazimensko jezero (ital. Lago Trasimeno) je najveće jezero na italijanskom poluostrvu sa površinom od 128 km2, malo manje od jezera Como. Rijeka Tiber teče nekih tridesetak kilometara istočno od jezera, ali jezero i rijeka su odvojeni brežuljcima. U jezero i iz jezera ne teče nijedan važniji vodotok, a razina vode se tokom godine mijenja u skladu s kišnicom i potražnjom vode iz obližnjih gradova, sela i farmi.
U blizini jezera je došlo do Trazimenske bitke između Rimljana i Kartaginjana 217. godine p. n. e. tokom Drugog punskog rata.
KCNQ2
Kv7.2 (KvLQT2) jest naponski i lipidno vođeni kalijski kanalski protein koji je kod ljudi kodiran genom KCNQ2 sa hromosoma 20.
Povezan je sa benignom porodičnom neonatusom epilepsijom.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 872  aminokiseline, a molekulska težina  95.848 Da. ]].
Funkcija
M-kanal je sporo aktivirajući i deaktivirajući kalijski kanal koji ima ključnu ulogu u regulaciji neuronske ekscitabilnosti. Formiran je asocijacijom proteina kodiranog ovim genom i srodnog proteina kodiranog genom KCNQ3, oba integralna membranska proteina. Struje M-kanala inhibiraju M1 muskarinski acetilkolinski receptori i aktiviraju retigabin, novi antikonvulzivni lijek. Defekti ovog gena uzrok su benignih porodičnih neonatusih konvulzija tipa 1 (BFNC), takođe poznatih kao epilepsija, benigni neonatusni tip 1 (EBN1). Za ovaj gen je pronađeno najmanje pet varijanti transkripta koje kodiraju pet različitih izoformi.
955.
Godina 955. (CMLV) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. Oznaka 955. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
NGC 1864
NGC 1864 (također poznat kao ESO 56-SC79) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 23. decembra 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
954.
Godina 954. (CMLIV) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 954. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Engleski valcer
Engleski valcer svoje ime dobio je prema zemlji porijekla. Plesali su ga već na svjetskom prvenstvu 1922. godine, ali samo ime koristi se tek od 1929. godine.
Ples se počeo formirati od Bostona i Slowfoxa. Prije je bio dosta progresivan ples - zvali su ga "dance of passing feet", ali tokom vremena, zbog povećanog broja okreta na kraju takta počeo se koristiti priključak stopala. Struktura je dobila dijagonalni karakter, jer su se cijeli okreti činili prekompliciranim, i prilikom desnih i lijevih okreta napravljeno je samo 3/4 okreta. Ovu novu plesnu formu izradili su engleski učitelji plesa, kojeg je priznao i Imperial Society 1927. godine. Engleski valcer - koji se pleše na lagahnu, sentimentalnu muziku - zbog ritmičkih pokreta, postao je najharmoničnijim plesom u grupi standardnih plesova. Plesni karakter pokazuje se u sporim i ujednačenim njihanjima, prostorno progresivnim okretima, koji vladaju na plesnim podijima bez ikakvog loma u tijelu.
Engleski valcer se pleše kao prvi ples na natjecanjima, mnogi ga nazivaju i kraljem, bolje rečeno "kraljicom" plesova.
IC 1720
IC 1720 (također poznat kao ESO 413-19, IRAS 01380-2909, MCG -5-5-8 i PGC 6180) je galaksija koja je udaljena oko 261 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kipar. Najveći prečnik je 1,50 (114 hiljade sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (84 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 30. oktobra 1897. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ovrlje
Ovrlje je naseljeno mjesto u sastavu općine Otok, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Ovrlje je imalo 173 stanovnika.
Napomena: ''U 1869., 1880. i 1921. podaci su sadržani u naselju Otok. Do 1931. iskazivano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ovrlje je imalo 222 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Taračin Do
Taračin Do je naselje u općini Ilijaš, Bosna i Hercegovina. Nalazi se na prijevoju između planine Ravni Nabožić i Čemerske planine, na sedlu između Brezovaša i Vrova. Taračin Do je udaljen 15 kilometara sjeverno od Sarajeva, a u njega se najlakše može doći kroz Solakoviće, lokalnim putom dužine pet kilometara, što se odvaja na 22. kilometru magistralnog puta (M-18) Sarajevo - Tuzla, u Ljubini. To je sada samo geografski naziv za pusto mjesto koje više nije naseljeno.
Nekropola Grčko groblje u Šćepan Polju
Ovi monolitni kameni nadgrobni spomenici (stećci) nastali su u periodu od druge polovine 12. do 16. vijeka, iako su se najintenzivnije izrađivali tokom 14. i 15. stoljeća. Stećci su izuzetno svjedočanstvo o duhovnim, umjetničkim i historijskim aspektima srednjovjekovnih kultura jugoistočne Evrope, područja u kojem su se tradicije i utjecaji evropskog zapada, istoka i juga ispreplitali s ranijim tradicijama. Ističu se po svojoj međukonfesionalnosti, a ispod njih su sahranjivani pripadnici sve tri srednjovjekovne kršćanske zajednice, uključujući pravoslavnu, katoličku i crkvu bosansku
Opis
U Plužinama, u Zagrađu, u listopadnoj šumi ispod Soko-grada, smešteno je groblje na kome je sačuvano 16 stećaka, od kojih tri sljemenjaka (dva na četiri i jedan na dvije vode), dva sanduka (od kojih jedan s natpisom) i 11 ploča, od kojih je jedna amorfna, tj. nepravilnog, a ostale pravougaonog oblika. Rađeni su od lokalnog kamena, finije su obrade, ali su većinom neukrašeni. Nekropolom dominira prvi stećak u obliku monumentalnog sanduka, u literaturi poznat kao stećak Petka Krstjanina. Sadrži epigrafski natpis izveden u pravilnim redovima, ustavnim slovima ujednačene visine. U natpisu sa jedne strane se kaže: Na drugoj strani stećka Petko se obraća Bogu Tekst se završava poznatom epigrafskom frazom upozorenja na prolaznost života. - jer sam ja bio kao i vi, a vi ćete biti kao i ja smrtni.
Stećak je podignut između 1435. i 1448.
Nekropola je u lošem stanju. Stećci su obrasli u niže i više rastinje, prekriveni su mahovinom, zemljom, lišćem, granama i travom.
Ključ (stari grad)
250p|mini|Stari grad Ključ danas Ključ je stari grad u istoimenom naselju u općini Gacko, Bosna i Hercegovina. Historijsko područje – Stari grad Ključ i Ključka džamija (Džamija Ajnebeg-dede, Džamija ključkih kapetana ili Starica) sa haremom u Ključu kod Gacka proglašeno je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Lokacija
Ostaci grada Ključa nalaze se na krajnjem jugozapadnom obronku planine Babe, pod Rudim brdom (1.167 m). Ključka džamija nalazi se na istaknutom brežuljku, na lokalitetu zvanom Begova bašča, i udaljena je pedeset metara od Starog grada Ključa.
Historija
Ključ je bio rezidencija Sandalja Kosače i njegov najvažniji utvrđeni grad u kome je izdao najviše povelja. Sandaljev nasljednik, Stjepan Vukčić Kosača, često je boravio u Ključu i primao poslanstva, mada već tada Ključ nije imao isti status.
Ključ se spominje augusta 1434. u jednoj tužbi. Mjesto pljačke je podgrađe kastruma zvanog Ključ (subtus unum castrum vocatum Cluz) Pod gradom Ključem za svoga gospodara vojvodu Sandalja Hranića poginuo je Radonja Ratković. To saznajemo preko informacija očuvanih na njegovom stećku. Ispod Ključa je egzistiralo podgrađe u kojem se organizirao privredni život. Mada se i ranije podrazumijeva izrijekom je spomenuto sredinom februara 1449. godine. Tada se Radašin Stanković iz Podključa (Radassin Stanchouich de Sotocliuç) obavezao na četvorogodišnju službu i izučavanje zanata kod tkača Vlakote Mihačevića.
Nije objašnjeno zašto se Ključ ne navodi već u prvoj povelji aragonsko-napuljskog kralja Alfonsa iz 1444. godine, kada se potvrđuju posjedi Stjepana Kosače. Kao ime Glutsch pominje se 1448. g., a kao ime Cluz cum castris et partinentiis suis, 1454. godine.
Hercegov sin Vlatko neposredno upravlja Ključem od 1464-1468. godine, da bi slijedeće godine pao pred Osmanlijskim osvajačima namjesnik hercegovačkog paše. Pred Austrougarsku aneksiju, 1878. godine, ulogu Ključa preuzima novopodignuti grad u Koritima.
Arheologija
Odmah poslije 1878. godine, na Ključu je istraživao inženjer Hugo Jedlička. Vodeći arheološka iskopavanja, prenio je dva topa u Zemaljski muzej u Sarajevu. Na brdu Ćućenica južno od grada nalaze se stećci iz srednjovjekovnog doba od kojih su neki prenešeni u Zemaljski muzej.
Arhitektura
250p|mini|Izgled u vrijeme Kosače Položaj zidova ograničen je krečnjačkim gromadama pri spajanju vanjskog bedema, dok stjenoviti teren do krajnosti štiti istočni bedem gornjeg grada. U njemu je ulaz sa dovratnicima visokim 1,70 m i širokim 0,80 m. Teren je nivelisan ispred donjeg praga, a iznad njega usječeni su stepenici za izlaz na stražarsku stazu.
Unutrašnjost zatvara dvorišni prostor 51x19,2 m, a na najvišem grebenu uzdiže se glavna kula četverougaone osnove, 8,00x8,00 metara sa zidom debelim 1,80 metara. Južno od glavnog ulaza raspoređena je četvrtasta kula 7,00x3,40 metara koja je služila kao tamnica. Sa zidovima širokim od 0,80 do 1,00 metara, ona je nadzirala tajni izlaz za donji grad.
Iznad sjeveroistočnog bedema zapažaju se topovski otvori i brojne puškarnice. Na zidovima glavne kule vidljiva je daleko manja brojnost otvora za vatreno i hladno oružje.
Za arhitekturu grada možda je najvažniji opis spoljnog bedema gornjeg grada, visokog oko 7,00 metara i širokog do 3,50 metra, neuobičajeno za srednjovjekovne bosanske gradove.
Prilaz glavnom ulazu gornjeg grada bio je izveden kroz bočni zid visok 2,00 m i širok 1,40 m. Uz nju se prepoznaju ostaci neidentifikovane stambene zgrade na putu prema tamnici.
Sa Hercegovom vlašću Ključ gubi političku ulogu, ali mu raste strateška i ekonomska vrijednost. Tada su zidovi ojačani srednjovjekovnim opusom incertumom sa ispunom od trpanca u krečnom malteru.
Nick Mason
mini|Nick Mason Nicholas Berkeley "Nick" Mason (rođen 27. januara 1944. u Edgbastonu, Birmingham, Engleska) jest bubnjar engleskog benda Pink Floyd. On je jedini stalni član od formacije benda 1964. Studirao je na Regent Street Polytechnic fakultetu, gdje je upoznao Rogera Watersa, Boba Klosea i Richarda Wrighta, s kojima je formirao bend Sigma 6.
Također je poznato da se takmiči na auto-trkama, poput 24 sata Le Mansa (24 Hours of Le Mans). Uprkos povezanosti benda sa drogama, i drugim ekcesima u '60-im i '70-im, Mason tvrdi da je ostao uveliko slobodan od ovisnosti.
Mason je svirao na svakom albumu Pink Floyda. Minimalno je učestvovao na albumu A Momentary Lapse of Reason, i to na pjesmama "Learning to Fly", "On the Turning Away" i "Yet Another Movie".
Unatoč konfliktima zbog vlasništva imena Pink Floyd, Roger Waters i Nick Mason se sad dobro slažu.
Masonov glas je uključen na albumima Pink Floyda u pjesmama "Corporal Clegg", "One of These Days", "Signs of Life" i "Learning to Fly".
Mason podržava Countryside Alliance i održava koncerte za skupljanje sredstava za organizaciju.
NGC 139
NGC 139 (također poznat kao PGC 1900) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 560 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 0,80 (130 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (82 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 29. augusta 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
.ie
.ie je najviši Internet domen za Irsku.
Kad jaganjci utihnu (film)
Kad jaganjci utihnu jest američki triler snimljen 1991. koji spaja elemente kriminalističkog žanra i horora. Režiju je odradio Jonathan Demme a glavne uloge tumače Jodie Foster, Anthony Hopkins, Ted Levine i Scott Glenn. Radnja se zasniva na istoimenom romanu iz 1988. autora Thomasa Harrisa, njegovom drugom romanu o Hannibalu Lecteru, sjajnom psihijatru i kanibalističkom serijskom ubici. U filmu, Clarice Starling, mlada pripravnica FBI-ja, traži savjet od zatvorenog dr. Lectera kako da uhapsi drugog serijskog ubicu, poznatog samo kao "Buffalo Bill". Film je izašao 14. februara 1991. i zaradio preko 272 miliona dolara. Bio je treći film koji je osvojio Oscara u najvažnijih 5 kategorija: najbolji film, najbolja glavna ženska uloga, najbolja glavna muška uloga, najbolja režija i najbolji adaptirani scenarij. To je ujedno bio i prvi dobitnik Oscara za najbolji film za koji mnogi smatraju da je horor i drugi film koji je bio nominiran u toj kategoriji (nakon filma Egzorcist iz 1973). Film se smatra "kulturno, historijski i estetski" značajnim prema mišljenju Kongresne biblioteke SAD-a i 2011. izabran je da se čuva u Nacionalnom filmskom registru.
.dj
.dj je najviši Internet domen za Džibuti. Društvo za telekomunikacije Džibutija je zaduženo za ovu domenu.
953.
Godina 953. (CMLIII) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. Oznaka 953. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Vakcinacija
mini|desno|250px|Dijete prima oralnu polio vakcinu Vakcinacija je postupak kojim se određeni antigeni materijal unosi u organizam. Unošenje se vrši putem vakcine. Cilj vakcinacije je stvaranje imuniteta na određenu bolest. Vakcinacije se smatraju najjefikasnijim i najjeftinijim metodom spriječavanja pojave i širenja infektivnih bolesti. Vakcina može sadržavati žive ali oslabljene patogene bakterija ili virusa, mrtve ili deaktivirane patogene ili samo izdvojene specifične proteine datih patogena. Boginje su bile prva bolest koji su ljudi pokušali spriječiti vakcinacijom. Tvrdi se da je cijepljenje protiv boginja vršeno u Kini ili Indiji već u II stoljeću prije nove ere.
A 1718. godine, ledi Mary Wortley Montague je izvijestila da Turci primjenjuju neku vrstu cijepljenja tekućinom dobijenom od lakših slučajeva boginja i da je i ona cijepila svoju djecu na taj način.
952.
Godina 952. (CMLII) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. Oznaka 952. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Vakcinacija
Prije 1796. godine kada je britanski ljekar Edward Jenner testirao mogućnost upotrebe vakcine protiv kravljih boginja za imunizaciju ljudi protiv boginja, bar šest drugih istraživača je to uradilo prije njega: nepoznata osoba u Engleskoj (oko 1771.), Gosp. Sevel, Njemačka (oko 1772,), Gosp. Jensen, Njemačka (oko 1770.), Benjamin Jesty, Engleska, (1774.), Gosp. Rendall, Engleska (oko 1782.) i Peter Plett, Njemačka, u 1791.
Samu riječ "vakcinacija" privi put je upotrebio Edward Jenner 1796. godine. Louis Pasteur je unaprijedio ovaj koncept svojim pionirskim radom na polju mikrobiologije. Vakcinacija (od lat. vacca - krava) dobila je upravo takvo ime jer su se prve vakcina pravile od relativno bezopasnog virusa 'kravljih' boginja na osnovu kojeg se mogao razviti određeni stepen imuniteta protiv opasne zarazne i smrtonosne bolesti kao što su boginje.
Rad na vakcinaciji je nerijetko bio propraćen kontroverzijama i otporom iz razloga etničke, političke, vjerske i druge prirode. No, bez obzira na to, otkriće vakcina protiv velikog broja bolesti koje su u prošlosti desetkovale populacije ljudi te današnja masovna primjena vakcinacije dali su ogroman doprinos ukupnom zdravlju čovječanstva, poboljšanju životnog standarda i produženju životnog vijeka.
Iniciranje imune reakcije
Uopšteno govoreći, ovdje se zapravo radi o vještačkom stvaranju imuniteta u cilju zaštite od od određene zarazne bolesti a to se postiže iniciranjem imune reakcije unošenjem određenog imunogena. Vakcinacija se može vršiti unošenjem jednog ili više imunogena na više različitih načina.
Neke savremene vakcine se unose kada je pacijent već oboljeo, npr. pri eksperimetiranju vakcinama protiv Side (AIDS), raka i Alchajmerove bolesti.
Većina vakcina daje se putem potkožne injekcije jer se one rijetko dovoljno dobro absorbiraju u crijevima (ako se primijenjuju oralno). Neke druge, kao oslabljene klice polia, nekih vrsta tifusa i kolere daju se oralno kako bi se upravo u crijevima razvio potreban imunitet na ove bolesti.
Aktivna vakcinacija
Kod aktivne vakcinacije, makroorganizam se inficira određenim mikroorganizmom kome je ljudskom intervencijom oduzeta sposobnost razmnožavanja. Naravno, imuni sistem to ne zna (srećom) te pokreće sve mjere radi identifikovanja, označavanja i neutralisanja ovog 'jalovog' uljeza. Moguće je da pacijent osjeti manje simptome imunološke reakcije (glavobolja, povišena temperatura, nelagoda) ali pošto se klica nece razmnožavati neće biti ni drugih simptoma. Ukratko, aktivna vakcinacija je simulacija infekcije i ima ulogu prevencije.
Pasivna vakcinacija
Kod ove vrste vakcinacije određena antitijela se unose u organizam u terapeutske svrhe (ne preventivne kao kod aktivne vakcinacije). Ova antitijela ce označiti ciljanog uljeza i tako omogućiti njegovu neutralizaciju. Protiv nekih mikroorganizama može se istovremeno primijeniti aktivna vakcinacija (prevencija) i pasivna vakcinacija ako se sumnja da je infekcija nastupila (npr. tetanus).
Majčino mlijeko sadrži antitijela stvorena u tijelu majke prirodnim, imunim putem i putem vakcinacije. Dojenje predstavlja odličnu zaštitu od mnogih infekcija. Majčino mlijeko, dakle, sadrži širok spektar pasivnih vakcina.
Medutim, pasivne vakcinacije antitijelima garantiraju imunitet tek tokom nekoliko sedmica. Pošto se ne formiraju ćelije sa 'sjećanjem' imunitet nestaje sa razgradnjom antitijela.
Rt dobre nade
mini|desno|300px|Rt dobre nade Rt dobre nade (afr. Kaap die Goeie Hoop) jeste kameniti rt na atlantskoj obali Južnoafričke Republike. Postoji veoma česta zabluda da je ovaj rt najjužnija tačka Afrike, ali to nije tačno. Najjužnija tačka Afrike je Igleni rt, udaljen oko 150 km jugoistočno. Kao jedan od najpoznatijih rtova u južnom Atlantiku, Rt dobre nade bio je od posebnog značaja mornarima dugo godina i često se spominje samo kao "Rt".
Historija
mini|Satelitski snimak Rta dobre nade Prvi Evropljanin koji je došao do Rta dobre nade bio je portugalski istraživač Bartolomeu Dias 1488. Dias ga je najprije imenovao Olujni rt, ali portugalski kralj Ivan II preimenovao ga je u Rt dobre nade, jer je pružao nadu da se otvara pomorski put za Indiju. U zemlji oko rta živjeli su Hotentoti. Prvi Holanđani naselili su se 1652. Holandski kolonijalni upravitelj Jan van Riebeeck oko 50 km od rta uspostavio je logor za snabdijevanje Holandske istočnoindijske kompanije. Tu se kasnije razvio grad Cape Town. Snabdijevanje svježom hranom bilo je od najveće važnosti za duga putovanja oko Afrike, pa je Cape Town postao značajna stanica i luka za brodove. Hugenoti su 31. decembra 1687. stigli u Cape Town. Oni su pobjegli od vjerskih progona iz Francuske u Holandiju. Holandiji su bili potrebni vješti farmeri na Rtu dobre nade, pa su tu preselili hugenote. Kolonija je polahko rasla i za 150 godina protezala se nekoliko stotina kilometara sjeverno i sjeveroistočno. Velika Britanija je 1795. zauzela koloniju Cape, ali se povukla 1803. Ponovo su zauzeli koloniju 1806. Teritorija je postala dio Velike Britanije po Englesko-holandskom sporazumu iz 1814. i otad je to bila kolonija Cape. Ostala je britanska kolonija sve do stjecanja nezavisnosti Južnoafričke unije 1910.
Flora i fauna
Rt dobre nade je raznovrstan habitat, od stijena, plaža do otvorenog mora i tu živi najmanje 250 vrsta ptica. Strateški položaj rta između dvaju okeana osigurava raznolik i bogat život u moru. Tu se mogu vidjeti kitovi, foke i delfini.
Veliko je bogatstvo biljnog svijeta u okolini rta. Ima oko 1100 vrsta biljaka, od kojih su mnoge endemske.
Ismet Alajbegović Šerbo
Ismet Alajbegović Šerbo bio je bosanskohercegovački harmonikaš, kompozitor mnogih narodnih tekstova, muzike i poznavalac sevdalinke.
Nakon što je godinama svirao po sarajevskim kafanama i sijelima, Šerbo je 1945. godine postao jedan od prvih muzičara Radio Sarajeva. Sa Zaimom Imamovićem svirao je u duetu harmonika Alajbegović-Imamović, da bi se kasnije Imamović izdvojio u prvu veliku pjevačku zvijezdu sarajevskog radija, a Alajbegović postao vođa orkestara, aranžer i autor.
Kao jedan od neprevaziđenih poznavalaca sevdalinke, što je tvrdio i sam Safet Isović u jednom intervjuu, Alajbegović je učinio mnogo na harmonizaciji te pjesme. Izgradio je poseban stil na harmonici, bez virtuoznih pasaža i vrtoglavih narodnih kola koji su kasnije proslavili mnoge harmonikaše kao što su Jovica Petković i dr. Šerbin stil bio je mnogo primjereniji sevdalinci, onakvoj kako su je pjevali stariji pjevači - poravno, bez napora, uvijek oslanjajući se na melodiju pjesme kao na osnovu improvizacije. Moglo bi se čak reći da je Šerbino sviranje (ako izuzmemo harmonijsku potku koju daje harmonika) od svih harmonikaša ponajbliže pratnji sevdalinke uz saz. Šerbina harmonika nije ona bučna mješina zbog koje bi pjevač morao vrištati. Takvo sviranje harmonike prije Šerbe naprosto nije zabilježeno.
Potaknut uspjehom autorskih radova Joze Penave, Jovice Petkovića i Zaima Imamovića, Šerbo je i sam komponovao sevdalinke. Neke od njih rađene su na brzu ruku, za festivale narodne muzike. Neke su, opet, izuzetno uspjele kreacije stilski izuzetno bliske tradicionalnoj sevdalinki. Šerbina specijalnost bila je ipak harmonija i iznalaženje inovativnih harmonijskih rješenja koja su uvijek zadržavala lagahni bosanski narodni melos utemeljen sevdahom.
Pjesme
Neke od njegovih najuspjelijih pjesama ukazuju na to:
Također pogledajte
= Izvori =
Qantas
mini|desno|250p|Boeing 747 Qantas Airways je najveća australijska aviokompanija sa sjedištem u Sydneyu.
Historija
Queensland and Northern Territories Aerial Service (QANTAS) je osnovana 16. oktobra 1920. u Winton-u (Outback QLD), jednom malom mjestu sa ca. 1000 stanovnika. Ta avionska kompanija je druga najstarija avionska kompanija na svijetu. Već 1921. sjedište te kompanije je prebačen u Longreach (4500 stanovnika) što je 180 km južno-istočno od Wintona. A 1929. je opet prebačen u Brisbane. Od 18. januara 1934 kompanija nosi naziv Qantas Empire Airways. Tek od 1. augusta 1967. nastaje naziv Qantas Airways. Na samom početku letjeli su samo na regionalna odredišta, da bi od 18. januara 1934. u saradnji sa Imperial Airways pokrenuli međunarodna odredišta i to kao prvo za Singapur. 31. maja 1945. prvi put lete za London u saradnji sa Avro Lancastrian. Let Sydney-London-Heathrow dan danas nosi oznaku QF 1.
1. aprila 1959. kupuju prvi mlazni avion i to Boeing 707-138B koji zamjenjuje Lockheed Constellation, koja leti od aprila 1954. Prvi Boeing 747 stiže 30.jula 1971 i preuzima sve letove prema Novom Zelandu, prema dalekom istoku, Sjevernoj Americi i Africi.
Flota (2006)
mini|Qantas [[Boeing 747]] mini|Qantas [[Boeing 747]]
Internacionalni letni brojevi
Neparni brojevi označavaju polaske iz Australije, dok parni broji označavaju dolaske.
Receptakul
Receptakul, receptakulum ili spremnik – u botanici – je termin koji se odnosi na vegtativno blizu kraja reprodukcijskih stabala koja su smještena ispod ili obuhvataju reproduktivne organe.
Angiosperme
thumb|[[Angiosperme Receptakul receptacle (sivo) u odnosu na jajnik (crveno) u tri tipa cvjetova: I – hipogini II – perigini, i III – epigini]] Kod angiospermi receptakul  ili toru  (stariji izraz je talamus, kao u Thalamiflorae)  je zadebljani dio stabljike (pedicel) od kojeg izrastaju cvijetni organi. Kod nekih dodatnih plodova, naprimjer, mahuna i jagoda, receptakul postaje jestivi dio ploda. Plod vrsta roda Rubus je grozd od drupe na vrhu konusnog receptakula. Kad se ubire malina, on se odvoji od ploda, ali kod kupina ostaje privezan za plod. U porodici Asteraceae (Compositae ili Asteraceae) mali pojedinačni cvjetovi raspoređeni su na okrugloj ili kupolastoj strukturi koja se također naziva receptakul
Grb Bugarske
250p|mini|desno|Grb Bugarske
Receptakul
Alge i Bryophyta
thumbnail|Alge Receptakul na kraju grane [[Fucus-a]] U algama se javljaju na krajevima grana, uglavnom u smeđih algi ili Heterokontophyta u Red Fucale. To su specijalizovane strukture koje sadrže reprodukcijske organe koji se zovu konceptakule. Receptakuli također djeluju kao strukture za hvatanje hrane.
Grb Bugarske
Grb Bugarske је usvojen 1997. godine. Ovo је prvi grb koji je Bugarske koristila od završetka ere komunizma početkom devedesetih godina XX vijeka. Dogovor oko grba je bio izvor velike kontroverze u bugarskoj vladi i parlamentu zbog rasprava različitih političkih partija oko elemenata grba. Poslije sedmogodišnje rasprave u javnosti i u skupštini, usvojen je konačan oblik bugarskog grba.
Grb ima dva lava koji drže štit na kome je prikazan treći lav. Iznad štita je kruna bugarskog cara Ivana Asena II. Ispod štita je na bugarskom ispisan nacionalni moto, "Jedinstvo daje snagu" (bugarski: "Съединението прави силата").
Kruna iznad štita, i samim tim iznad lava na štitu nije kruna posljednje bugarske monarhije, već druge bugarske monarhije (1185 - 1396). Ovo Drugo Bugarskog Carstvo su uspostavila braća Petar i Asen, nakon što je Bugarska oslobođena od bizantijske kontrole, a prije nego što je pala pod osmanlijsku vlast.
Stevan Sremac
Stevan Sremac (Senta, 1855. - Sokobanja, 1906.) bio je srbijanski prozaist.
Nakon studija jezika i historije na Beogradskom univerzitetu radio je kao srednjoškolski profesor u Pirotu, Nišu i Beogradu. Kao već istaknuti pisac u naponu snage izabran je za člana Srpske kraljevske akademije (buduća SANU), ali uskoro umire od infekcije. Ondašnja javnost je ispratila Stevana Sremca uz dužne počasti, kao jednog od najostvarenijih srpskih pripovjedača realističkog smjera.
Glavna Sremčeva djela su romani (ili, opsežnije pripovijetke koje su obimom nadrasle žanr) "Ivkova slava", 1895, "Pop Ćira i pop Spira", 1898 i "Zona Zamfirova", 1903, te niz pripovijesti među kojim se ističu "Vukadin", "Limunacija na selu", "Čiča Jordan" i drugi Svoja djela objavljivao ih je između ostalih i u književnom časopisu "Zora" iz Mostara. Konzervativnog svjetonazora, rojalist i "nacionalist" u politici, privrženik patrijarhalnih vrijednosti, Sremac je bio zdravohumorni temperament, čovjek koji je prihvatao stvarnost kakva jest. Satirik, ali ne gorak i jedak; realistički opisivač, ali ne i balzakovski analitik; humorni pripovjedač blagonaklonog stava naspram osmanlijsko-orijentalne baštine, ali bez elegičnosti i sjete, Sremac je naročito zdravi i jedri majstor svakodnevnog, dobar opažač životnih trivijalnosti i pitoresknosti. Općim mjestom postala je tvrdnja da je Stevan Sremac jedini opisao tri regionalna tipa srpskog društva: beogradsko-varoški, vojvođansko-banatski i južnosrbijansko-niški. Rjeđe se spominju ostale karakteristike njegovog stvaralaštva: Sremac nije ni pjesnik iščezle prošlosti ni naturalistički društveni kritičar savremenosti; on nije ni tvorac osobnosti problematiziranog unutrašnjeg života, niti razrješivač uzlova međuljudskih odnosa. Njegova snaga je u prihvatanju burlesknosti, na nižem nivou i banalnosti svakodnevnosti ljudske opstojnosti, te, na paradoksalan način, proslavljanju i posvećivanju običnih i neznatnih sudbina. Dok su u "Popu Ćiri i popu Spiri", pripovijeci koja je postala roman, na dobrodušan način ismijani srpski pravoslavni popovi (sam Sremac je bio vjernik i njegova satira nije žučna ni maliciozna), u "Zoni Zamfirovoj" evocirana je atmosfera srbijanskog "orijenta"; roman je životan i zbog piščeve znalačke upotrebe torlačkog narječja u dijalozima, a velik uspjeh polučila je i moderna ekranizacija. Izgleda da su srbijanski režiseri pronašli pravi mali rudnik u Sremčevim djelima što odišu orijentalnom aromom, tako da je režiser Zdravko Šotra 2005. snimio i ekranizaciju Sremčeve pripovijesti "Ivkova slava".
Ruda (čvor)
Bosna i Hercegovina:
Hrvatska:
.dm
.dm je najviši Internet domen za Dominiku. Univerzitet Dominike je zadužen za ovu domenu.
Vidotina
Vidotina je naseljeno mjesto u općini Ilijaš, Bosna i Hercegovina.
Međunarodni biro za tegove i mjere
mini|BIPM logo Međunarodni biro za tegove i mjere je naziv za Bureau International des Poids et Mesures ili International Bureau of Weights and Measures (skraćeno BIPM). To je organizacija za standarde, jedna od tri organizacije uspostavljene kako bi se održao Internacionalni sistem jedinica (SI) pod uslovima Konvencije o metru.
Nalazi se u Sèvres, Francuska, gdje ima vanteritorijalni status. BIPM je osnovan 20. maja 1875, slijedeći potpisivanje dogovora o metru, sporazuma između 51 države (stanje: august 2008). Zadatak BIPM-a je da osigura jednolikost jedinica za mjerenje širom svijeta i njihovu mogućnost praćenja do Internacionalnog sistema jedinica (SI).
BIPM sprovodi istraživanja vezana za mjere. Organizira i učestvuje u međunarodnim poređenjima nacionalnih standarda mjerenja i sprovodi kalibracije za zemlje članice.
Ostale organizacije koje održavaju SI sistem su:
.es
.es je najviši Internet domen za Španiju.
.ee
.ee je najviši Internet domen za Estoniju.
Pompeji
thumb|desno|250px|Popločana ulica u Pompejima Pompeji su uništeni rimski grad kraj Napulja u Kampaniji. Uništeni su u erupciji vulkana Vezuva 79. godine naše ere. Pompeji su bili zatrpani pod slojem pepela 1600 godina prije nego što su slučajno otkriveni. Ruševine Pompeja se nalaze na koordinatama 40.75°N, 14.48611°W.
Historija
Pompeje su oko 6. vijeka prije naše ere osnovali Osci, narod koji je živio na području centralne Italije. Zbog prijetnje Etruščanskog napada, Pompeji su postali Grčki saveznici. U 5. vijeku, Samniti su osvojili Pompeje zajedno sa ostatkom Kampanije. 89. prije naše ere Pompeje opsjeda Sula, a 80. prije naše ere Pompeji postaju Rimska kolonija pod imenom Colonia Cornelia Veneria Pompeianorum, te postaju bitno trgovačko središte.
U vrijeme erupcije u Pompejima je živjelo 20.000 ljudi.
Lego
mini|desno|Lego Chicago City LEGO je veliki danski kreator i proizvođač dječijih igračaka, čije se sjedište nalazi u danskom gradiću Billund. Ime "Lego" je kombinacija danskih riječi Leg i Godt, što znači "lijepo se igraj". U početku je LEGO pravio samo drvene igračke, ali zadnjih 40 godina koriste samo plastične kockice.
Lego je vrsta igračaka koja se sastoji od malih plastičnih dijelova koji se mogu međusobno spajati, i na taj način napraviti skoro sve što se može zamisliti. Dijelovi se jednostavno spajaju i razdvajaju (ne koriste se ljepilo, makaze i slično) što doprinosi brzini sklapanja. Dijelovi su izrađeni od trajnih materijala, tako da igranje može da traje godinama. Kod Lego kockica, mašta je najbitnija, jer nije potrebna tehnička vještina - sve što zamislite možete izgraditi ako imate dovoljno dijelova.
Riječ "LEGO" na latinskom može značiti "skupljam", "spajam" i "čitam", što posebno prva dva značenja imaju veliku relevantnost. Prve Lego kocke su napravljene 1949. godine.
Karlo II, kralj Kastilje
Karlo II (španski: Carlos II; 6. novembar 1661. - 1. novembar 1700.) je bio posljednji habsburški vladar Španije. Njegovo carstvo uključuje Špansku Holandiju i Špansko kolonijalno carstvo koje se protezalo od Amerike do Španske Istočne Indije. Umro je 1700. godine bez nasljednika. U svom testamentu Karlo je imenovao za nasljednika 16-godišnjeg pranećaka Filipa, unuka njegove polusestre Marije Terezije Kastiljske i Luja XIV. Pošto su druge evropske sile vidjele da će dinastijski odnosi Španije i Francuske poremetiti odnos snaga u Evropi, uslijedio je rat za špansko naslijeđe.
Rođenje
Bio je jedini preživjeli sin Filipa III i njegove druge supruge, koja je također bila kćerka njegove sestre, Marijane Austrijske. Rođenje kraljevog drugog djeteta obradovalo je Špance, koji su se bojali da će na prijestolje sjesti stranac ukoliko prvi sin Filipa IV ne preživi.
Onesposobljenost
Njegov nadimak Začarani (španski: El Hechizado) dolazi od popularnog uvjerenja, koje je i sam Karlo II potvrđivao, da je njegova fizička i mentalna onesposobljenost rezultat nekog uroka bačenog na njega. Stvarnost je bila sasvim drugačija; vijekovi međusobnog ukrštanja unutar Habsburške dinastije i same španske kraljevske porodice (u kojima su brakovi između prvih rođaka i udaja djevojaka za braću njihovih roditelja bili česta pojava) bili su cilj da se očuva "čistoća krvi", te da pravo na krunu ne dobiju pripadnici stranih dinastija. Karlova uža porodica bila je preplavljena slučajevima u kojima su sestrične rađale djecu amidžama; Karlova majka bila je sestrična Karlovog oca, kao kćerka Filipove sestre Marije Ane. Marija Ana je tako Karlu bila i tetka i nena. Bez obzira na ovo, Karlo je ipak podvrgavan istjerivanju đavola, povodom čega su pozivani najbolji egzorcisti iz cijelog kraljevstva. Jedna od njegovih pretkinja, kastiljska kraljica Ivana (poznata kao Ivana Luda), potpuno je poludila prije tridesete, pa je strah od ludila mučio Habsburgovce. Strahu je pridonosila činjenica da je Karlo II potomak Ivane 14 puta, dva puta kao pra-pra-praunuk i 12 puta kao pra-pra-pra-praunuk.
Karlo II bio je posljednji kralj Španije iz dinastije Habsburg, mentalno retardiran i fizički onesposobljen. Zbog prevelikog jezika nije mogao žvakati ni tečno govoriti. Do desete godine tretiran je doslovno kao beba, nošen je u rukama i nije mu pruženo nikakvo obrazovanje, iz straha da bi se mogao preopterititi. Taj strah bio je toliki da se od njega nije nikada očekivalo ni da bude čist.
Karlo kao kralj
Majka mu je služila kao regent tokom skoro cijele vladavine. Vanbračni sin Karlovog oca izbacio ju je sa dvora, ali se nakon njegove smrti vratila na prijašnju poziciju.
Za vrijeme Karla II harala je Inkvizicija, koja je 1680. godine osudila 120 ljudi, a 21 je spaljeno na lomači. Povodom ovog događaja objavljena je i velika, raskošno opremljena knjiga. Pred kraj svoga života, u jednoj od nekoliko rijetkih samostalnih odluka retardiranoga kralja, Karlo je osnovao Veliku huntu (šp. Junta Magna) sa ciljem da ispita i istraži inkviziciju. Kada je Filip V preuzeo tron tražio je da vidi rezultate istraživanja, ali inkvizitori su, u strahu od zatvaranja institucije uspostavljene još za vrijeme Izabele I, već bili uništili sve kopije.
Brakovi
Godine 1679. osamnaestogodišnji Karlo oženio je Mariju Ludoviku, sestru Filipa II, vojvode od Orléansa. Čini se da je, pored ostalih onesposobljenja, Karlo bio i impotentan, pošto iz njihovog braka nije rođeno nijedno dijete. Marija Luiza je postala depresivna i umrla je u 27. godini, nakon deset godina braka. Karla je duboko potresla njena smrt.
Ipak se, zbog neophodnosti da dobije nasljednika, godinu dana kasnije oženio Marijom Anom Neuburškom, kćerkom izbornika Palatinata. Međutim, ovaj brak u pogledu rođenja nasljednika nije bio ništa uspješniji od prvoga.
Posljednje godine i smrt
Krajem života Karlo je postajao sve osjetljiviji i čudniji. Jednom prilikom je zahtjevao da se ekshumiraju tijela članova njegove porodice, kako bi mogao vidjeti njihove leševe. Zaplakao je kada je vidio tijelo svoje prve žene.
Karlovom smrću 1700. godine izumrla je loza španskih Habsburga. Svojim nasljednikom imenovao je praunuka svoje polusestre Marije Terezije, Filipa Burbonskog, vojvodu od Anžuja. Filipov dedo, Luj XIV je i sam polagao prava na španski tron, budući da je njegova majka bila kćerka Filipa III.
Ostale evropske sile bile su protiv toga da čitava španska imperija pripadne Burboncima, pa je započeo Rat za špansko naslijeđe. Rat je završen tako što je dio španske imperije pripao austrijskim Habsburzima, pojedine teritorije i povlastice pripale su Velikoj Britaniji i Ujedinjenim provincijama, ali je Filip V ostao kralj Španije i tako osnovao lozu španskih Burbona, kojoj pripada i današnji španski kralj.
Nogometna reprezentacija Bosne i Hercegovine U-19
Nogometna U19 reprezentacija Bosne i Hercegovine je nogometna selekcija Bosne i Hercegovine do 19 godina, pod kontrolom Nogometnog/Fudbalskog saveza Bosne i Hercegovine.
Sjeverna Irska
Sjeverna Irska (, irski: Tuaisceart Éireann, ulster-škotski Norlin Airlann) jedna je od četiri države Ujedinjenog Kraljevstva koja se nalazi na sjeveroistoku ostrva Irske. Sa svojom površinom od 14.139 km2 prekriva oko jednu šestinu ovog ostrva. Na jugu i zapada graniči s Irskom dok je na istoku i sjeveru okružena morem.
Sjeverna Irska broji šest od devet kotara historijskog irskog regiona Ulster. Ukazom vlade Ujedinjenog Kraljevstva iz 1920. godine Sjeverna Irska je postala administrativno dio Ujedinjenog Kraljevstva.
Neutrino
Neutrino je elementarna čestica. Spada u leptone, nema naelektrisanje, spin je polubrojni pa spada u fermione. Sva do sada opažena neutrina su lijeve heličnosti (tj. realizovano je samo jedno od dva moguća spinska stanja; helicitetom se izražava projekcija spinskog momenta na pravac kretanja). Dugo se vjerovalo da nema masu, međutim, postoje indikacije da neutrino ipak ima masu, mada vrlo malu. Postojanje neutrina je postulirao Volfgang Pauli, ime im dao Enrico Fermi a eksperimentalno ih registrovao Frederik Rejns 1956. za šta je dobio Nobelovu nagradu za fiziku 1995. godine.
Vrste neutrina
Postoje tri vrste neutrina: koji su dobili imena prema leptonima koji su im parovi u standardnom modelu (pogledati tablicu). Trenutno najbolji način za određivanje broja vrsta neutrina je posmatranje raspada Z bozona. Ova čestica se raspada u bilo koji neutrino i odgovarajući antineutrino, i što ima više vrsta neutrina to je kraći život Z bozona. Posljednja mjerenja pokazuju da je broj lahkih neutrina ("lahkih" znači mase manje od pola mase Z bozona) jeste 2.984±0.008.
.dz
.dz je najviši Internet domen za Alžir. Kompanija CERIST je zadužena za ovu domenu.
Neutrino
Vrste neutrina
Postoje eksperimenti koji ukazuju na mogućnost postojanja neutrina koji ne učestvuju u slaboj nuklearnoj sili, znači koji nisu u vezi sa raspadom Z bozona. Saglasnost između postojanja šest kvarkova i šest leptona po standardnom modelu, među njima i tri neutrina, daje dodatne dokaze da postoji tačno tri vrste. Ipak, konačan i ubjedljiv dokaz da postoje samo tri vrste neutrina ostaje neuhvatljiv cilj fizike nuklearnih čestica.
Sjeverna Irska
Privreda
Privreda se temelji na poljoprivredi, pašnjacima, brodogradnji, aviogradnji, te tekstilnoj industriji.
Neutrino
Vrste neutrina
Dugo se vjerovalo da neutrini različitih vrsta ne mogu da se pretvore jedan u drugi. Zapravo mogli bi, ali pod uslovom da imaju vrlo malu masu. Zaista ti prelazi, neutrinske oscilacije, su opaženi 1998. za šta su godine 2002. Raymond Davis mlađi i Masatoši Košiba dobili dio Nobelove nagrade za fiziku.
Historija
Pretpostavka da postoji neutrino je prvi put data 1931. godine od strane Volfganga Paulija da bi se objasnio energetski spektrum beta raspada, tj. prelazak neutrona u proton i zatim u elektron. Pauli je pretpostavio da postoji neka čestica koja odnosi razliku između energije i ugaonog momenta početnih i krajnjih čestica. Zbog njihovih fantomskih svojstava, prva detekcija neutrina je morala da sačeka još 25 godina od kad je njihovo postojanje predloženo. Godine 1956., Klajd Kovan, Frederik Rejns, F. B. Harison, H. V. Kruz i A. D. Megvajer su objavili članak pod nazivom Detekcija Slobodnog Neutrina: Potvrda. Ovaj članak je nagrađen Nobelovom nagradom za naučna dostignuća 1995. godine. Naziv neutrino je dao Enrico Fermi, koji je razvio prvu teoriju o interakcijama neutrina. Naziv neutrino je igra riječi od engleskog neutrone, preko italijanskog neutrino. Neutron znači veliki i neutralan, a neutrino mali i neutralan. Dokaz da postoji više od jedne vrste neutrina je dat 1962. godine od strane Leona Ledermana, Melvina Švarca i Džeka Štajnbergera. Naime, primjećene su prve interakcije muonskog (negdje i mionskog) neutrina. Kada je treća vrsta leptona, takozvani tau, pronađena 1975. godine u Stanfordskom linearnom akceleratoru, također se pretpostavljalo da i ona ima odgovarajući neutrino. Naime, ova treća čestica je nađena na sličan način kao i prva, tj. praćenjem nedostajuće energije i momenta u tau raspadu. Podsjetimo se, prva posmatranja su vršena nad beta raspadom. Prva detekcija tau neutrino interakcije je izvršena 2000. godine. Ovaj neutrino je zapravo čestica koja je najkasnije otkrivena direktnim posmatranjem.
Sjeverna Irska
Religija
U Sjevernoj Irskoj religija je katolička i protestantska