Evropa
18. i 19. vijek
thumb|250px|desno|Napoleonovo povlačenje iz Rusije 1812. Doba prosvjetiteljstva bio je snažan intelektualni pokret tokom 18. stoljeća, koji je unapređivao naučne i na razumu temeljene misli. Nezadovoljstvo monopolom aristokratije i klera na političku vlast u Francuskoj dovelo je do izbijanja Francuske revolucije i uspostavljanja Prve Francuske Republike, uslijed čega je monarhija i veliki dio plemstva propalo za vrijeme početnog stadija Jakobinske diktature i vladavine terora. Napoleon Bonaparte došao je na vlast nakon Francuske revolucije i osnovao Prvo Francusko Carstvo koje je za vrijeme Napoleonskih ratova preraslo u opseg velikih dijelova Evrope prije nego što se 1815. godine srušilo nakon bitke kod Waterlooa. Napoleonova vladavina dovela je do daljnjeg širenja ideala Francuske revolucije, uključujući i nacionalne države, kao i širokog usvajanja francuskih modela uprave, zakona i obrazovanja. Nastaju jaka kraljevstva i budi se nacionalizam. Francuska revolucija i industrijska revolucija donose inovacije kojima će Evropa u 19. vijeku zavladati cijelim svijetom. Bečki kongres koji je bio sazvan nakon Napoleonovog pada, uspostavio je novu ravnotežu snaga u Evropi usredsređenu na pet "velikih sila": Veliku Britaniju, Francusku, Prusku, Austriju i Rusiju. Ova ravnoteža je ostala na snazi do revolucije 1848. godine, tokom koje su liberalni ustanci zahvatili cijelu Evropu, osim Rusije i Velike Britanije. Ove revolucije su na kraju srušili konzervativni elementi i došlo je do malo reformi. Godine 1859. došlo je do ujedinjenja Rumunije kao nacionalne države s manjim kneževinama. 1867. osnovano je Austrougarsko Carstvo, a 1871. došlo je do ujedinjenja Italije i Njemačke, koje su ranije bile nacionalne države sa manjim kneževinama. Paralelno s tim, Istočno pitanje postajalo je složenije još od osmanlijskog poraza u Rusko-turskom ratu (1768–1774). Kako se raspad Osmanlijskog Carstva činio neizbježnim, velike sile su se borile da očuvaju svoje strateške i trgovačke interese u osmanskim oblastima. Ruska Imperija je imala koristi od pada, dok su Habsburško Carstvo i Britanija shvatili da je očuvanje Osmanlijskog Carstva u njihovom najboljem interesu. U međuvremenu, Prvi iz 1804, te Drugi srpski ustanak iz 1815. i Grčki rat za nezavisnost (1821.) označili su početak kraja osmanlijske vladavine na Balkanu, koji se završio Balkanskim ratovima 1912–1913. Formalno priznanje faktički nezavisnih kneževina Crne Gore, Srbije i Rumunije uslijedilo je na Berlinskom kongresu 1878. Mnogi osmanlijski muslimani su se suočili ili s istrebljenjem od strane novih nezavisnih država ili su protjerani na sve manje osmanske posjede u Evropi ili u Anadoliju. Samo između 1821. i 1922. godine, više od 5 miliona osmanskih muslimana prognano je iz svojih domova, dok je još 5,5 miliona umrlo u ratovima ili zbog gladi i bolesti. thumb|250px|desno|Bivši mlinovi za mljevenje [[lanenog sjemena ("Temple Works") u engleskom gradu Holbecku (1840.), predstavlja dobar primjer industrijskog postrojenja tokom industrijske revolucije koja je započela u Velikoj Britaniji.]] Industrijska revolucija započela je u Velikoj Britaniji krajem 18. stoljeća i proširila se po cijeloj Evropi. Izum i primjena novih tehnologija doveli su do brzog urbanog rasta, masovne zaposlenosti i porasta nove radničke klase. Uslijedile su reforme u socijalnoj i ekonomskoj sferi, uključujući prve zakone o dječijem radu, legalizaciji sindikata, i ukidanja ropstva. U Britaniji je donesen ''Zakon o javnom zdravstvu iz 1875. godine'' koji je značajno poboljšao životne uslove u mnogim britanskim gradovima. Stanovništvo Evrope povećalo se sa oko 100 miliona 1700. na 400 miliona do 1900. godine. Posljednja velika glad zabilježena u Zapadnoj Evropi (velika glad u Irskoj, izazvala je smrt i masovno iseljavanje miliona Iraca. U 19. stoljeću 70 miliona ljudi napustilo je Evropu u migracijama u različite evropske kolonije u inostranstvu i u Sjedinjene Američke Države. Demografski rast značio je da je do 1900. godine udio Evrope u svjetskom stanovništvu iznosio 25%.