cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Autarijati
Historija
Vladajuća klasa dostigla je vrhunac svog političkog i ekonomskog razvoja u V stoljeću p. n. e. što se može zaključiti iz velikog broja bogatih kraljevskih tumulusa i grobova iz tog vremena. Grčki historičar, geograf i filozof Strabon (oko 64. p. n. e. 24. godine n. e.) napisao je o Autarijatima da su "nekada bili najveći i najjači među Ilirima", vjerovatno misleći na navedeni period. Nakon dostizanja ovog vrhunca kod Autarijata počinje faza postepenog opadanja koje završava oko 310. godine p. n. e. njihovim iznenadnim nestankom, i to prije rimskih osvajanja, a vjerovatno zbog migracija Kelta. Diodor (grčki historičar iz I stoljeća) kaže da ih je grčki vladar Kasandar (vladao Makedonijom od 305-297. godine p. n. e.) naselio oko planina Orbela (Belasica). Nedugo zatim tu su ih asimilirali Dardanci.
Kulturni običaji
Jedan od običaja koji su Autarijati praktikovali bilo je ubijanje slabih i ranjenih članova njihove zajednice. Ovim su vjerovatno pokušali spriječiti da njihovi nejaki pripadnici padnu u ruke neprijateljskih plemena i tamo budu mučeni. Naime, J.J. Wilkes navodi da su Autarijati koristili lobanje neprijatelja kao vrčeve za piće, a neprijateljske zarobljenike sakatili i zato nisu željeli da slična ili ista sudbina zadesi i njihove pripadnike.
NGC 263
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Autarijati
Kulturni običaji
Autarijati su za sobom ostavili veliki broj tragova materijalne prirode. Do sada je otkriveno više od 100 ostataka gradina u kojima su Autarijati obitavali i nekoliko hiljada tumulusa u kojima su sahranjivani. Manji predmeti poput nakita (npr. veoma lijepo izrađene i ukrašene narukvice) i oružja (koplja, mačevi, kacige) otkrivaju mnoge posebnosti originalne etno-kulture Autarijata. Autarijati su imali i kontinuiranu tradiciju proizvodnje metalnih i keramičkih predmeta. Pronađene metalne pločice na bogato ukrašenim zlatnim i srebrnim pojasevima tipa Mramorac ukazuju na vrijednost ove tradicije.
Autarijati su tipičan primjer naroda "gorštaka" koji je sačuvao i sve karakteristike gorštačkog mentaliteta što je vidljivo iz njihovog pridržavanja uz stara vjerovanja. Dokaz za to su pogrebni običaji spaljivanja mrtvih u tumulusima, običaji koji su ostali neizmijenjeni sve do kraja glasinačke kulture. Arheološki nalazi ukazuju da su Autarijati u svojim religioznim običajima poštovali kult predaka i kult boga sunca. Također se mogu pronaći brojni dokazi o postojanju kulta sunca na područjima koja su nekada bila pod kontrolom Autarijata.
Ekonomija Autarijata bila je zasnovana na uzgoju stoke, obradi metala, rukotvorinama i trgovini. Ovo je ilirsko pleme izražavalo znatnu potražnju za dobrima koja su proizvodili Grci i Italici i to je bio razlog za veoma razvijenu trgovinu koju su imali s grčkim i italskim trgovcima u 7. i 6. stoljeću p. n. e.
U Zemaljskom muzeju u Sarajevu čuvaju se predmeti pronađeni u grobnim gomilama na Glasincu kao dio stalne postavke "Bosna i Hercegovina u prahistorijsko doba"
IC 1860
IC 1860 (također poznat kao ESO 416-31, MCG -5-7-35 i PGC 10707) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 315 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Hemijska peć. Najveći prečnik je 2,20 (202 hiljade sg) a najmanji 1,7 uglovnih minuta (156 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 5. septembra 1897. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Praefectus castrorum
Praefectus castrorum (ponekad i praefectus legionis) je u rimskoj vojsci bio komandant rimskog vojnog logora/baze/kasarne. Njegova dužnost je bila da se pobrine za sve faze konstrukcije logora, uključujući i izbor pogodne lokacije. Historičar Tacit ipak navodi da je legat Julius Agrikola sam išao u obilazak terena i birao lokaciju. Prefekt je bio zadužen i za organizaciju života i rada u logoru, brinuo se o opremi, građenju, logistici i odbrani. Šatori ili barake, orgnizacija straže, vojna bolnica, radionice i sl. su bili pod njegovom upravom. U odsustvu viših oficira mogao je preuzeti komandu nad legijom.
Praefectus castrorum je bio trećekomandujući oficir u legiji, po hijerarhiji ispod legata legije i tribunus lacticlaviusa. Prethodno je morao provesti 25 godina u vojnoj službi i napredovati kroz sve "činove" - do ranga centuriona prve centurije prve kohorte - primus pilus. U borbi je zapovijedao artiljerijom legije. Na kraju karijere prefekti su dobijali status viteza - ordo equester.
Linijska ostrva
Linijska ili Ekvatorska ostrva su grupa od jedanaest atola i niskih koralnih ostrva u centralnom Pacifiku južno od Havajskih ostrva, a od kojih osam pripadaju Kiribatima, dok su tri teritorija SAD koja pripadaju Manjim vanjskim ostrvima SAD. Linijska ostrva koja pripadaju Republici Kiribati su u vremenskoj zoni sa najranijim vremenom u svijetu: UTC+14. Vrijeme dana je isto kao i na Havajima, ali jedan dan ranije; odnosno 26 sati ispred nekih drugih ostrva u Okeaniji.
Ova grupa se dijeli u tri podgrupe: Sjeverna, Centralna i Južna Linijska ostrva. Centralna Linijska ostrva se nekad grupišu zajedno sa Južnim Linijskim ostrvima. Dolje navedena tabela navodi ostrva od sjevera prema jugu.
frame|
Samo tri ostrva su nastanjena, s ukupno 8.809 stanovnika (popis iz 2005. godine), od čega se 5.115 nalaze na Kiritimatiju, 2.539 na Tabuaeranu i 1.155 na Teraini. Godine 1900. na ovim je ostrvima bilo ukupno 300 stanovnika.
Kiritimati je najveći atol na svijetu po kopnenoj površini. Njega je anektirala Britanija 1888. godine kako bi mogla postaviti Pacifički telegrafski kabl s Tabuaeran (tada ostrvom Fanning) kao relejnom stanicom. Kabal je funkcionisao između 1902. i 1963, osim u kratkom periodu 1914. godine.
Kopra i akvarijske ribice su glavni izvozni proizvodi.
Tribunus militum
Historija
U vrijeme Rimske epublike, svaka legija je imala šest tribuna. Stvaran autoritet su imala dvojica s da su se sva šestorica rotirala na komandnim pozicijama. Tribune je imenovao Senat i dovoljan uslov je bio da kandidat pripada klasi senatora (nije morao imati relevantne vojne kvalifikacije). Osim toga, u vrijeme rane Republike, Senat je mogao odlučiti da li će nominirati konzule (funkcija koju su imali samo patriciji) ili vojne tribune (od kojih je barem jedan mogao biti plebejac). U tim slučajevima, historijski izvori ih nazivaju tribunus militum consulari potestate - vojni tribuni sa ovlaštenjima konzula. Razlozi za ovako nešto nisu sasvim jasni a historičar Livije to pripisuje klasnoj borbi u Rimu; patriciji su uglavnom insistirali na biranju konzula a plebejci na biranju vojnih tribuna. Nakon 366. godine p. n. e. ovakva je praksa prestala. Kao i Senat, i narodna skupština imala je mogućnost biranja jednog tribuna kojeg su nazivali tribunus militum a populo - narodni vojni tribun.
Historičar Polibije navodi da se svake godine biralo 24 tribuna (mladića u drugoj polovini dvadesetih godina života), od kojih 14 sa pet gdina provednih u službi a preostalih 10 sa deset godina u službi.
Nakon vojne reforme koju je u I stoljeću p. n. e. sproveo Gajus Marijus i profesionalizirao rimsku vojsku, legijama su komandovali legati. I dalje je bilo šest tribuna po legiji (ali sa nešto izmijenjim dužnostima i odgovornostima); hijerarhijski neposredno ispod legata bio je tribunus lacticlavius, jedan od mladića iz senatorske klase koji je posmatrao i učio od legata, a zatim pet tribunus angusticlavius koji su bili "vitezovi" iz konjičke klase i to sa određenim vojničkim iskustvom.
Za vrijeme Imperije tribuni su imali ulogu visokih oficira. Mladi Rimljanin je nakon službe kao tribunus lacticlavius mogao nastaviti karijeru u politici. Što se tiče tribunus angusticlavius u vrijeme od vladavine Klaudija, oni su zauzimali drugo mjesto u militiae equestris kaa podređeni Praefectus cohortis - prefektu pomoćne kohorte a nadređeni Praefectus alae - prefektu krila.
Tribunus lacticlavius su dobili ime po širokoj traci purpurne boje koja je bila prišivena na rub toge dok je kod tribunus angusticlavius traka bila uža.
Most
mini|[[Mostar]] mini|Vrsta konzolnog mosta preko rijeke [[Mura|Mure u Svetom Martinu na Muri]] Most je građevina napravljena radi premošćavanja prirodnih ili vještačkih prepreka. Svrha mosta je da omogući prolaz ljudima i vozilima. Most može biti napravljen od različitih materijala.
Ereb
Ereb (grč. Ἔρεϐος, Erebos) praiskonski je bog, personifikacija tame i sjene koja je ispunjavala sve kutove svijeta. Hesiodova Teogonija ga identificira kao jedno od prvih pet postojećih bića, rođenih iz Haosa i Niktin brat s kojom je imao kćer Hemeru i sina Etera. Ujedno je to naziv i za dio podzemnog svijeta.
Etimologija
Riječ Ereb vjerovatno dolazi iz praindoeuropskog jezika, *hregwos, koja ima svoju srodnu riječ u starom nordijskom jeziku roekkr, gotskom riqis = tama, sanskrt rajani = noć, toharskom orkäm = tama. Još jedna mogućnost jest da je riječ posuđena iz hebrejskog jezika - erebh i akadskog jezika -erebu = zalazak sunca, večer (otuda povezanost s tamom). Ista etimologija "zalaska sunca" predložena je i za Evropu.
Most
Vrste mostova
mini|desno|Golden gate
Ereb
Mitologija
Hesiodova Teogonija (8. vijek p. n. e.) prikazuje Ereba kao potomka Haosa, i kao brata Nikte, po kome je on otac Etera i Hemere.
Prema Higinovim Fabulama, Ereb, Nikta (Noć), Eter i Dies (Dan) su potomci Haosa i Kaligine (Magle); a Ereb, po Noksu, je otac Sudbine, Starosti, Smrti, Uništenja, Svađe, Sna, Snova, Zamišljenosti, Hedimela, Porfiriona, Epafa, Nesloge, Jada, Gnušanja, Neprijatelja, Vedrine, Prijateljstva, Sažaljenja, Stiksa, Parcae (Clotho, Lachesis i Atropos) i Hesperides (Aegle, Hesperia i Erythea).
U Ciceronovom De Natura Deorum, sljedeća se priča da su djeca Erebusa i Noxa (Noći): Eter, Umire (Dan), Amor (Ljubav), Dolus (Prevara), Metus (Strah), Rad (Trud), Invidentia (Zavist), Fatum (Sudbina), Senectus (Starost), Mors (Smrt), Tenebrae (Tama), Miseria (Jad), Querella (Lamentacija), Gratia (Usluga), Fraus (Prevara), Pertinacia (Tvrdoglavost ), Parcae (Sudbine), Hesperide i Somnia (Snovi).
Kosmogonija koja se pripisuje Alkmanu (7. vijek p. n. e.) očigledno čini Ereba četvrtim bićem koje je nastalo, posle Tetide, Porosa i Tekmora.
U Aristofanovoj komediji Ptice, Haos, Ereb, Nikta i Tartar bili su prva bića, prije postojanja zemlje, zraka ili neba. Nikta je "složila jaje bez klica u njedra beskrajnih dubina Ereba", iz kojih je došao Eros. Eter se takođe naziva Erebovim sinom.
Ereb funkcioniše kao neantropomorfizirana personifikacija Tame u Teogoniji, a malo se pojavljuje u grčkoj mitološkoj tradiciji i književnosti. Iako ne igra nikakvu aktivnu ulogu božanstva u kasnijim radovima, "Ereb" se koristi kao naziv za region grčkog podzemlja gde mrtvi prolaze odmah nakon umiranja, a ponekad se koristi naizmenično sa Tartarom. For example, later in the Theogony, the word "Erebus" is used to refer to the place below the earth to which Menoetius is sent by Zeus, and from which the Hecatoncheires are brought. (Hesiod, Theogony 510–517, 668–671; Gantz, str. 4) The name is also used multiple times by Homer to refer to the underworld (Iliad 8.366–369, 9.565–573, 16.325–329; Odyssey 10.526–529, 11.37-39; Gantz, str. 4.); according to Hard, p. 24, the word was used "quite often from the time of Homer onwards as a poetic name for the Underworld in its nature as a realm of gloom". (See also in the "Homeric Hymn" to Demeter (2), 335–339, 347–349.) In Ovid's Metamorphoses, Proserpina is called the "queen of Erebus" (5.572–573), the underworld deities are called the "gods of Erebus" (10.74), and Circe "invoke[s] the aid of Night (Nyx) and all the gods of Night from Erebus and Chaos" (14.394–396). Similarly, in Quintus Smyrnaeus, Fall of Troy, 12.18–19: "When rose the dawn (Eos), and thrust back kindly night (Nyx) [t]o Erebus...".
Had
Prema nekim kasnijim legendama, Ereb je bio jedan od dijelova podzemnog svijeta u kojem se nalazila palača boga Hada, gdje on, zajedno sa svojom ženom Perzefonom vlada bogovima podzemnog svijeta i dušama mrtvih. Ereb je istovremeno bio sinonim za Hada, boga podzemnog svijeta, i mračan, sumoran prostor kroz koji su duše ulazile u podzemni svijet. U Erebu su dvije rijeke - Leta i Mnemozina. Duše bi pile vodu iz rijeke Lete, rijeke zaborava, da se ne sjećaju prošlog života nakon reinkarnacije. Onaj ko bi pio iz Mnemozine, sjećao bi se svega i postao sveznajućim.
Željko Bebek
Želimir Bebek bosanskohercegovački je pjevač rok i pop-muzike. Pjevao je u grupi Kodeksi od 1965. do 1971, jednom od poznatijih sarajevskih rok-sastava tog vremena, prije nego što se pridružio grupi Jutro, iz koje će 1974. nastati Bijelo dugme. Dostigao je vrhunac u svojoj pjevačkoj karijeri s Bijelim dugmetom, s kojim je snimio 12 singl-ploča, šest studijskih i tri koncertna albuma. Zbog neslaganja s Goranom Bregovićem napušta grupu 1984. i nastavlja raditi kao solo pjevač. Krajem 1980-ih i početkom 1990-ih izdaje i nekoliko solo albuma. Smatra se jednim od najvažnijih pjevača na prostorima bivše Jugoslavije. Posljednji album koji je izdao je Ono nešto naše (2017), nakon albuma Kad poljubac pomiješaš sa vinom (2012). I dalje je aktivan na koncertnim nastupima.
Privatni život
Sada je u trećem braku s Ružicom, a iza sebe ima dva braka, prvi sa Spomenkom i drugi sa Sandrom. Ima četvero djece: Silviju, Biancu, Zvonimira i Katarinu. U zagrebačkoj Dubravi posjedovao je kafić "Tajna veza" (nazvan po hitu Bijelog dugmeta). Živi u Zagrebu.
NGC 4966
NGC 4966 (također poznat kao IRAS 13039+2919, MCG 5-31-131, PGC 45358 i UGC 8194) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 324 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,00 (94 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (47 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 13. marta 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Jagelonci
Jagelonci (poznati i kao Jagelovići) su poljsko-litvanska dinastija koja je vladala Litvanijom, Poljskom, Ugarskom, Hrvatskom i Češkom.
Osnivanje
Dinastiju je osnovao litvanski knez Jagelo (1377-1434) sklopivši brak sa poljskom kraljicom Jadvigom 1386. Brakom je došlo do ujedinjenja Poljske sa Litvanskom kneževinom. Stvorena je poljsko-litvanska unija koja je trajala od 1386. do 1572. Jagelo je vladao Poljskom i Litvanijom pod imenom Vladislav II (1386-1434). On je predvodio Poljake, Litvance i Ruse u borbi protiv njemačkih ritera kod Grinvalda, odnosno Tanenberga 1410.
Širenje
Poljski kralj Vladislav III, sin Jagelov, postao je 1440. ugarski kralj. Poginuo je u bitki kod Varne 1444. Unuk Jagelov, Vladislav, bio je češki kralj od 1471. godine, te ugarski kralj od 1490. godine do svoje smrti. Njega je na ugarskom tronu naslijedio njegov sin, Ludovik II. On je poginuo na Mohačkom polju 1526. u sukobu sa Osmanlijama. Time je prestala vlast Jagelonaca u Ugarskoj, a na prijestolje su došli Habsburgovci, odnosno Ferdinand I, car Svetog Rimskog Carstva i muž Ana Jagelonke.
Izumiranje
Jagelonci su izumrli smrću poljske kraljice Ane 1596. godine. Dinastija je bila osuđena na izumiranje već 1572. godine, kada je umro njen posljednji muški član, Sigismund II Avgust, kralj Poljske.
Dinastija Jagelonaca je postojala dva stoljeća, a obuhvatala je svega četiri generacije, što je bilo neobično za jednu porodicu toga vremena. Naime, Jagelonci su bili specifični po tome što su živjeli relativno dugo, a vjenčavali se vrlo kasno. Jagelo, osnivač dinastije dobio je svoje prvo dijete u 48. godini, a njegovo prvo dijete koje je preživjelo djetinjstvo rodilo se tek u njegovoj 57. godini. Jagelov sin, Kazimir IV, kralj Poljske, je bio iznimka; svoje prvo dijete, koje je bilo i njegovo najstarije dijete koje je preživjelo djetinjstvo, dobio je već u 29. godini. Naredni članovi su se, ipak, ženili u starijoj dobi i djecu dobijali tek u drugoj polovini svojih četrdesetih godina. Vjeruje se da je upravo ovakav život pridonio brzom izumiranju dinastije.
Negdje na nekom moru / Lijepe riječi
"Negdje na nekom moru / Lijepe riječi" peta je singl-ploča sarajevske pop-rok grupe Ambasadori. Objavila ga je izdavačka kuća Diskoton 1974. Muziku i tekst za naslovnu pjesmu "Negdje na nekom moru" napisao je Kemal Monteno, a aranžman trubač Ambasadora Krešimir Vlašić i gitarist Slobodan Vujović. Prva javna izvedba bila je iste godine na festivalu Vaš šlager sezone te godine, a Ambasadore je pratio Revijski orkestar Radiotelevizije Sarajevo uz dirigentsku palicu Esada Arnautalića. Na B-strani je pjesma "Lijepe riječi", za koju je muziku i aranžman napisao basist Ambasadora Ivan Vinković, a tekst gitarist Slobodan Vujović. Prva javna izvedba ove pjesme bila je iste godine na Opatijskom festivalu. Obje pjesme komponirane su u poletnom ritmu pop i šlager muzike, a predstavljaju dio izvođačkog repertoara iz ranog perioda Ambasadora. Posebno se istakao puhački duet Krešimir Vlašić na trubi i saksofonist Andrej Stefanović, kao i pjevačica Ismeta Dervoz, uz kvalitetnu muzičku pratnju ostalih članova grupe. Ovim izdanjem Ambasadori su potvrdili pjevački i izvođački kvalitet, koji ih je svrstao (zajedno s Indexima) u sam vrh tadašnje rane sarajevske pop-rok scene s početka 1970-ih. Fotografiju i dizajn omota singl ploče uradio je Dragan S. Stefanović.
Kapetan
thumb|150p|Oznaka čina kapetana u OS BIH Kapetan je oficirski vojni čin čiji nosilac obično komanduje četom. Kapetan je najviši čin u hijerarhiji nižih oficirskih činova u vojsci; viši čin je major a niži poručnik (u nekim vojskama natporučnik).
Prethodni opis se najčešće odnosi na kopnenu vojsku. Čin kapetan postoji i u ratnoj avijaciji i ratnoj mornarici. Kapetan je pojam koji se koristi i u civilnom vazduhoplovstvu i mornarici.
Historija
Prije profesionalizacije oružanih snaga u Evropi prije francuske revolucija, kapetan je bio pojam koji je označavao plemića koji je kupio pravo da komanduje četom od onoga koji je trenutno zapovijedato datom četom. Novi kapetan bio onda dobio novac od drugog plemića koji je želio biti njegov poručnik. Sredstva za trupe je obezbjeđivala monarhija (ili vlada) a kapetan je bio odgovoran za ta sredstva.
U slučaju pronevjere ili ako bi se kapetanu sudilo na vojnom sudu, onda bi on bivao otpušten a monarh bi dobio novac od drugog plemića koji je htio komandovati četom.
25 godina - da nije ljubavi
25 godina - da nije ljubavi šesti je kompilacijski album sarajevske pop, rok grupe Crvena jabuka. Objavila ga je izdavačka kuća Croatia Records u četverostrukom CD izdanju 2009. godine. Album sadrži sedamdeset sedam pjesama, koje predstavljaju pregled nekih od značajnijih radova počevši od bržih rok i pop pjesama pa sve do laganih balada snimljenih tokom do tada njihove dvadesetrogodišnje muzičke karijere. Ujedno, ove pjesme su redovni dio koncertnog repertoara Crvene jabuke. Kompilacijski album "25 godina - da nije ljubavi" objavljen je iste godine kao i njihov studijski album Volim te. Dizajn za omot albuma uradio je Nikša Martinac, a producent je bio Nikša Bratoš.
Spisak pjesama
CD-1
CD-2
CD-3
CD-4
Metilmalonska acidemija
Metilmalonska acidemija ili metilmalonska acidurija, je autosomno recesivni metabolički poremećaj koji remeti normalan metabolizam aminokiselina. To je klasični tip acidemije. Posljedica ovog stanja je nemogućnost pravilnog varenja specifičnih masti i proteina, što zauzvrat dovodi do nakupljanja toksičnog nivoa metilmalonske kiseline u krvi.
Metilmalonska acidemija posljedica je nekoliko genotipova, svi oblici poremećaja koji se obično dijagnosticira u ranom neonatusnom periodu, koji predstavljaju progresivnu encefalopatiju i sekundarnu hiperamonemiju. Poremećaj može dovesti do smrti ako se ne dijagnosticira ili ne liječi. Procjenjuje se da ovaj poremećaj ima učestalost od 1/48.000 porođaja, iako visoka stopa smrtnosti u dijagnosticiranim slučajevima otežava precizno određivanje. Metilmalonske acidemije se nalaze s jednakom učestalošću preko etničkih granica.
Simptomi i znaci
Ovisno o zahvaćenom gen(ima), ovaj poremećaj može imati simptome koji variraju od blagih do životno opasnih.
Genetički
Naslijeđeni oblici metilmalonske acidemije uzrokuju defekte u metaboličkom putu, gdje se metilmalonil-koenzim A (CoA) pretvara u sukcinil-CoA, pomoću enzima metilmalonil-CoA mutaze.
Ovaj poremećaj ima autosomno recesivni obrazac nasljeđivanja, što znači da je defektni gen lociran na autosomu, a dvije kopije gena – po jedna od svakog roditelja – moraju biti naslijeđene da bi bili pogođeni poremećajem. Roditelji djeteta sa autosomno recesivnim poremećajem su nositelji jedne kopije defektnog gena, ali obično nisu pogođeni poremećajem.
Patofiziologija
Kod metilmalonske acidemije, organizam nije u stanju da razgradi aminokiseline metionin, treonin, izoleucin i valin; kao posljedica toga, metilmalonska kiselina se nakuplja u krvi i tkivima. Oni koji pate od ovog poremećaja ili nemaju funkcionalne kopije ili adekvatne nivoe jednog ili više od sljedećih enzima: metilmalonil-CoA mutaza, metilmalonil-CoA epimeraza, ili onih koji su uključeni u sintezu adenozilkobalamina.
Metilmalonil-CoA mutaza
Procjenjuje se da je čak 60% slučajeva rezultat mutiranog MUT gena koji kodira protein metilmalonil-CoA mutazu. Ovaj enzim odgovoran je za probavu potencijalno toksičnih derivata razgradnje gore navedenih aminokiselina i masti, prvenstveno holesterola, ovaj enzim posebno pretvara metilmalonil-CoA u sukcinil -CoA. Bez ovog enzima, organizam nema sredstva za neutralizaciju ili uklanjanje metilmalonske kiseline i srodnih spojeva. Djelovanje ovog enzima također može biti osakaćeno mutacijama u genima MMAA, MMAB i MMADHC, od kojih svaki kodira protein potreban za normalno funkcionisanje metilmalonil-CoA mutaze.
Metilmalonil-CoA epimeraza
Mutacije u genu "MCEE", koji kodira protein metilmalonil-CoA epimerazu, zvani i metilmalonil racemaza, uzrokovat će mnogo blaži oblik poremećaja od srodne varijante metilmalonil-CoA mutaze. Kao i mutaza, epimeraza također funkcionira u razgradnji istih supstanci, ali u znatno manjoj mjeri nego mutaza. Fenotipske razlike uzrokovane nedostatkom epimeraza, za razliku od mutaza, toliko su blage da se unutar medicinske zajednice vodi debata o tome može li se ovaj genetički nedostatak smatrati poremećajem ili kliničkim sindromom ili ne.
Adenozilkobalamin
Poznat i kao vitamin B12, ovaj oblik kobalamina je neophodan kofaktor metilmalonil-CoA mutaze. Čak i sa funkcionalnom verzijom enzima na fiziološki normalnim nivoima, ako se B12 ne može pretvoriti u ovaj aktivni oblik, mutaza neće moći funkcionirati.
Progresija
Iako ne postoje različite faze bolesti, metilmalonska acidemija je napredujuće stanje; simptomi ovog poremećaja se pojačavaju kako se koncentracija metilmalonske kiseline povećava. Ako se proteini i masti ne uklone iz ishrane, ovo nakupljanje može dovesti do nepopravljivog oštećenja bubrega ili jetre i na kraju smrti.
Dijagnoza
Jedan od, ako ne i najčešći oblik organske acidemije, metilmalonska acidemija nije očigledna pri rođenju jer se simptomi obično ne pojavljuju sve dok se u ishranu bebe ne dodaju proteini. Zbog toga se simptomi obično manifestuju bilo kada u prvoj godini života. Zbog težine i brzine u kojoj ovaj poremećaj može uzrokovati komplikacije ako se ne dijagnosticira, skrining na metilmalonsku acidemiju često je uključen u skrininškipregled novorođenčeta.
Zbog nemogućnosti potpunog razlaganja aminokiselina, nusprodukt probave proteina, spoj metilmalonska kiselina, nalazi se u nesrazmjernoj koncentraciji u krvi i urinu oboljelih. Ovi abnormalni nivoi koriste se kao glavni dijagnostički kriteriji za dijagnosticiranje poremećaja. Ovaj poremećaj se obično utvrđuje analizom mokraće ili krvnog panela. Na prisustvo metilmalonske acidemije može se posumnjati i putem korištenje CT ili MRI skeniranja]] ili testa na amonijak; međutim ovi testovi nikako nisu specifični i zahtijevaju kliničku i metaboličku/korelaciju. Povišeni nivoi amonijaka, glicina i ketonska tijela također mogu biti prisutni u krvi i urinu.
Tipovi
Metilmalonska acidemija ima različite dijagnoze, potrebe liječenja i prognoze, koje su određene specifičnom genetičkom mutacijom koja uzrokuje nasljedni oblik poremećaja. Za metilmalonsku acidemiju odgovorni su sljedeći su poznati genotipovi:
Tip MUT se dalje može podijeliti na mut0 i mut-podtipove, pri čemu mut0 karakterizira potpuni nedostatak metilmalonil-CoA mutaze i teži simptomi i mut- karakterizira smanjena količina mutazne aktivnosti.
Utvrđeno je da mut –, cblB i cblA verzijuće metilmalonske acidemije reaguju na kobalamin. Mut0 je varijanta koja ne reaguje.
Dijeta
Liječenje svih oblika ovog stanja prvenstveno se oslanja na niskoproteinsku dijetu, a ovisno o tome od koje varijante poremećaja osoba boluje, razne dijetetske suplemente. Sve varijante reaguju na levo izomere karnitina, jer nepravilna razgradnja zahvaćenih supstanci dovodi do toga da oboljeli razvijaju nedostatak karnitina. Karnitin također pomaže u uklanjanju acil-CoA, čije je nakupljanje uobičajeno u dijetama s niskim sadržajem proteina, pretvarajući ga u acil-karnitin koji se može izlučiti urinom. Iako svi oblici metilmalonil acidemije ne reagiraju na kobalamin, suplementi cijanokobalamina koriste se često u liječenju prve linije za ovaj poremećaj. Ako se pokaže da pogođeni reagiraju i na suplemente kobalamina i karnitina, onda možda im je moguće da unose supstance koje uključuju male količine problematičnih aminokiselina: izoleucin, treonin, metionin i valin bez izazivanja napada.
Hirurški
Ekstremniji tretman uključuje transplantaciju bubrega ili jetre od donora bez tog stanja. Strani organi će proizvesti funkcionalnu verziju defektnih enzima i probaviti metilmalonsku kiselinu, ali svi nedostaci transplantacije organa su naravno primjenjivi u ovoj situaciji. Postoje dokazi koji upućuju da centralni nervni sistem može metabolisati metilmalonil-CoA u sistemu izolovanom od ostatka tijla. Ako je to slučaj, transplantacija možda neće poništiti neurološke učinke metilmalonske kiseline prije transplantacije ili spriječiti daljnje oštećenje mozga kontinuiranim nagomilavanjem.
Prognoza
Prognoza varira ovisno o ozbiljnosti stanja i individualnom odgovoru na liječenje. Prognoza je tipski bolja za one sa varijantama koje reaguju na kobalamin, a ne obećavajuća kod onih koji pate od varijanti koje ne reaguju na kobalamin. Blaže varijante imaju veću učestalost pojavljivanja u populaciji od težih. Čak i uz modifikaciju ishrane i kontinuiranu medicinsku njegu, možda neće biti moguće spriječiti neurološka oštećenja kod osoba s acidemijom koja ne reagira. Bez odgovarajućeg liječenja ili dijagnoze, nije neuobičajeno da prvi acidemijski napad bude fatalan.
Unatoč ovim izazovima, otkako je prvi put identificirano 1967. godine, liječenje i razumijevanje ovog stanja poboljšali su se do te mjere da nije nečuveno da čak i oni s nereagirajućim oblicima metilmalonske acidemije mogu doživjeti odraslu dob, pa čak i nositi i sigurno rađati djecu.
Zastave američkih saveznih država
Zastave američkih saveznih država pokazuju veliku raznovrsnost među sobom, i s aspekta regionalnog utjecaja i lokalne historije i u vidu različitih stilova i dizajna zastava. Svaka od 50 američkih država ima jedinstvenu zastavu, različitu od one Sjedinjenih Američkih Država. Moderne zastave saveznih država datiraju iz 1890-ih, kada su države željele imati različite simbole na Svjetskoj izložbi 1893. u Chicagu. Većina njih dizajnirana je i usvojena od 1893. do Prvog svjetskog rata.
Prema istraživanju iz 2001, koje je provela Sjevernoamerička veksilološka asocijacija, zastava Novog Meksika ima najbolji dizajn od zastava bilo koje savezne američke države, američke teritorije ili kanadskih provincija i teritorija, dok najlošiji dizajn ima zastava Georgije (2001–2003).
Zastave
U zagradama su navedeni datum i godina usvajanja zastave od legislature svake savezne države posebno.
Kaspaza-1
Kaspaza-1/Interleukin-1 pretvarajući enzim (ICE) je evolucijski konzervirani enzim koji proteolitski cijepa druge proteine, kao što su prekursori upalnih citokina interleukina-1β i interleukina-18, kao i induktora piroptoza gasdermina D, u aktivne zrele peptide. To jest enzim koji je kod ljudi kodiran genom CASP-1 sa hromosoma 11. Ima centralnu ulogu u ćelijskoj imunosti kao inicijator upalnog odgovora. [Jednom aktiviran kroz formiranje inflamasomskog kompleksa, on inicira proupalni odgovor kroz cijepanje i time aktiviranje dva upalna citokin, interleukin-1β (IL-1β) i interleukin-18 (IL-18) kao i piroptozu, programirani razgradni ćelijski smrtni put, cijepanjem gasdermina D. Dva upalna citokina aktivirana kaspazom-1 izlučuju se iz ćelije kako bi dalje izazvali upalni odgovor u susjednim ćelijama.
Ćelijske ekspresija
Kaspaza-1 je evolucijski konzervirana u mnogim eukariotima životinjsakog carstva. Zbog svoje uloge u upalnnom imunskom odgovoru, visoko je eksprimiran u imunskim organima kao što su jetra, bubrezi, slezena i krv (neutrofili). > Nakon infekcije, upalni odgovor povećava ekspresiju kaspaze-1, pomoću pozitivne povratne informacije mehanizma koji pojačava odgovor.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 404 aminokiseline, a molekulska težina  45.159 Da.
Struktura
Kaspaza-1 se proizvodi kao zimogen koji se zatim može cijepati na 20 kDa (p20) i 10 kDa (p10) podjedinice koje postaju dio aktivnog enzima. Aktivna kaspaza-1 sadrži dva heterodimera, p20 i p10. Sadrži katalitski domen s aktivnim mjestom koje obuhvata podjedinice i p20 i p10, kao i nekatalitski domen za aktiviranje i regrutaciju kaspaze (CARD). Interagira sa drugim CARD-ovima koji sadrže proteine, kao što su proteini nalik na apoptozu koji sadrže CARD (ASC) i Nod-like receptor (NLR ) Porodični CARD protein koji sadrži domen 4 (NLRC4) kroz interakcije CARD-CARD u formiranju inflamasoma.
Aktivacija
Kaspaza-1, normalno u svom fiziološki neaktivnom obliku zimogena, autoaktivira se kada se autoproteolizom u p10 i p20 podjedinicama sastavi u filamentni inflamasomski kompleks.<re. Kompleks inflamasoma je prstenasti kompleks koji se sastoji od trimera senzornog proteina specifičnog za signal, kao što su oni iz porodice NLR i receptori poput AIM-1 (odsutan u melanomu), adapter proteina kao što je ASC, i kaspaza, u ovom slučaju kaspaza-1. U nekim slučajevima, gde signalni proteini sadrže sopstvene CARD, kao u NLRP1 i NLRC4, interakcija CARD-CARD je direktna, što znači da u kompleksu nema adapterskog proteina. Postoji niz proteinskih senzora i adaptera, čije različite kombinacije daju odgovore inflamasoma na specifične signale. Ovo omogućava ćeliji da ima različite stupnjeve upalnih odgovora na osnovu težine primljenog signala opasnosti.
Inhibicija
Sami CARD proteini (COP) kao što im ime govori, su proteini koji sadrže samo nekatalitske CARD. Zbog važnosti CARD-CARD interakcija u formiranju inflamasoma, mnogi COP su poznati inhibitori aktivacije kaspaze. Za kaspazu-1, geni za specifične COP - ICEBERG, COP1 (ICE/Pseudo-ICE) i INCA (inhibitorni CARD) - nalaze se u blizini njegovog lokusa i stoga se smatra da su nastali iz događaja umnožavanja gena i naknadnih [dwelecija (genetika)|[delecija]] katalitskog domena. Iako svi oni stupaju u interakciju sa inflamasomima koristeći interakcije CARD-CARD, razlikuju se po načinu na koji sprovode svoje inhibitorne funkcije kao i po njihovoj efikasnosti u tome. Naprimjer, ICEBERG nukleira formiranje filamenata kaspaze-1 i tako se inkorporira u filamente, ali mu nedostaje sposobnost da inhibira aktivaciju inflamasoma. Umjesto toga, smatra se da inhibira aktivaciju kaspaze-1, ometajući interakciju kaspaze-1 s drugim važnim proteinima koji sadrže CARD. [INCA, s druge strane, direktno blokira sklapanje inflamasoma, zatvaranjem kaspaza-1 CARD-nog oligomera, čime blokira dalju polimerizaciju u filamentima inflamasoma. Slično tome, poznato je da neki POP-i (pirinski samoproteini) regulišu aktivaciju kaspaze-1 kroz inhibiciju aktivacije inflamasoma, vezivanjem i blokiranjem PYD interakcija, koje također imaju ulogu u formiranju inflamasoma, iako tačni mehanizmi još nisu poznati i dobro uspostavljeni.
Proteolitsko cijepanje
Aktivirana kaspaza-1 proteolitski cijepa pro IL-1β i pro IL-18 u njihove aktivne oblike, IL-1β i IL-18. Aktivni citokini dovode do nizvodnog upalnog odgovora. Također cijepa dasdermin D u njegov aktivni oblik, što dovodi do piroptoze.
Upalni odgovor
Kada sazriju, citokini iniciraju nizvodne signalne događaje, kako bi izazvali upalni odgovor, kao i da bi aktivirali ekspresiju antivirusnih gena. Brzina, specifičnost i tipovi odgovora zavise od primljenog signala kao i od proteinskog senzora koji ga je primio. Signali koje inflamasomi mogu primiti uključuju virusnu dvolančanu RNK, ureju, slobodne radikale i druge signale povezane sa ćelijskom opasnošću, čak i nusprodukti drugih puteva imunskog odgovora. Sami zreli citokini ne sadrže potrebne sekvence za sortiranje za ulazak u endoplazmatskoretikulunsko-Golgijev sekretorni put, i stoga se ne izlučuju iz ćelije konvencijskim metodima. Međutim, teoretizira se da oslobađanje ovih proupalnih citokina ne zavisi od ćelijske rupture putem piroptoza, već je u stvari aktivan proces. Postoje dokazi i za i protiv ove hipoteze. Činjenica da se za mnoge tipove ćelija citokini luče uprkos tome što ne pokazuju apsolutno nikakve znakove piroptoze, podržava ovu hipotezu. Međutim, neki eksperimenti pokazuju da su nefunkcionalni mutanti Gasdermina D još uvijek imali normalno cijepanje citokina, ali im je nedostajala sposobnost da ih luče, što ukazuje na to da bi piroptoza zapravo mogla biti neophodna za izlučivanje na neki način.
Piroptozni odgovor
Nakon upalnog odgovora, aktivirana kaspaza-1 može izazvati piroptozu, lizni oblik ćelijske smrti, ovisno o primljenom signalu kao i o specifičnom proteinu domena inflamasomskog senzora koji ga je primio. Iako piroptoza može ili ne mora biti potrebna za potpuni upalni odgovor, upalni odgovor je u potpunosti potreban prije nego što se piroptoza može pojaviti. Da bi izazvala piroptozu, kaspaza-1 cijepa gasdermin D na fragmente koji se formiraju pore u plazmamembrani. Kao rezultat osmotskog pritiska, ove pore pospješuju priliv tekućine, što rezultira lizom i smrću ćelija.
Ostale uloge
Pokazalo se da kaspaza-1 indukuje nekrozu i također može da funkcioniše u različitim razvojnim fazama. Studije sličnog proteina na miševima ukazuju na ulogu u patogenezi Huntingtonove bolesti. Alternativna prerada gena rezultira u pet varijanti transkripta koje kodiraju različite izoforme. Nedavne studije su implicirale kaspazu-1 u podsticanju smrti CD4 T-ćelija i upale od HIV-a, dva karakteristična događaja koji podstiču progresiju HIV bolesti u AIDS. Aktivnost kaspaze-1 je također uključena u acidifikaciju lizosoma nakon fagocitoza bakterija i imunskih kompleksa.
Type 62
Type 62 je naziv za kineski lahki tenk iz 1960-ih godina koji je proizašao iz Type 59 tenka ali sa topom manjeg kalibra, manjim oklopom, s manje elektronike s ciljem smanjenja njegove mase. U operativnu upotrebu Narodno oslobodilačke armije Kine uveden je 1963. godine, a izbačen 2013. godine, ali koristi se i danas u drugim zemljama. Poznat je također pod industrijsko oznakom WZ131.
Historija
Kada je napravljen Type 59, postalo je očito ta će taj tenk zbog svoje mase imati problema na terenu na jugu Kine. Ova područja su poznata po planinskim lancima, brdima, poljima riža, jezerima i brojni rijekama preko kojih se prelazi bez mostova ili oni koji su postavljeni ne mogu izdržati operećenje Type 59 tenka. Iz navedenih razloga kopnena vojska kineske armije je zahtijevala novi lahki tenk koji bi se uspjeđno raspoređivao po područjima južne Kine. Razvoj projekta tenka Type 62 je započet u Fabrici 674 1958. godine. Konstrukcija prvog prototipa Type 59-16 je trajala u periodu 1960-1962. Tenk je službeno stavljen u proizvodnju 1963. godine kada je i uveden u opertaivnu upotrebu.
Na osnovu iskustava iz kinesko-vijetnamskog rata radilo se na poboljšanjima ovog tenka, pa je tako došlo do verzije Type 62-II sa ukupno 33 izmjene.
Nakon neuspjeha postavljanja kupole sa amfibijskog tenka Type 63 na ovaj tenk, napravljena je nova kupola sa topom kalibra 105 mm, pa je ova verzija poznata pod nazivom Type 62G.
Opis
Lahki tenk Type 62 je koncipiran na osnovu glavnog borgenog tenka Type 62 sa manjim kalibrom topa od 85 mm, tanjim oklopom kako bi se dobilo na smanjenju težine tenka. Tenk ima konvencionalan raspored kao i kod drugih tenkova, imao je četveročlanu posadu; vozač se nalazio u prednjem lijevom dijelu trupa tenka, komandir tenka i nišandžija su se nalazili u lijevoj strani kupole u tandemskoj poziciji, dok se punioc topa nalazio u stražnjem desnom dijelu kupole. Otvor za vozača nalazi se na lijevoj strani prednjeg dijela trupa, neposredno ispred kupole. Ima tri periskopska bloka vida koji vozaču pružaju pogled prema naprijed. Punioc topa osim uloge kod topa može vršiti djelovanje protivavionskim mitraljezom kalibra 12.7 mm Type 54 montiranim na krovu kupole.
Primarno naoružanje tenka predstvalja top 85 mm Type 62-85TC čiji se skrivač plamena nalazi skoro na ustima cijevi. Isti top se koristi i kod lahkog amfibijskog tenka Type 63 koji može ispaljivati širok spektar municije uključujući i dimne granate. Maksimalni domet topa je 12.200 metara i ima brzinu paljbe 3 do 5 granata u minuti. Type 62 karakterizira slaba preciznost, s obzirom na primitivne nišanske sprave kojima se služi nišandžija i nedstatak stabilizatora topa, SUP-a, noćne optike. Kao sekundarno naoružanje ovaj tenk koristi teški mitraljez kalibra 12.7 mm Type 54 (kopija sovjetskog mitraljeza 12.7 mm DŠK) montiran na rotirajućem nosaču na vrhu otvora punioca s desne strane krova kupole i dva srednja mitraljeza kalibra 7.62 mm Type 59T od kojih je jedan montiran koaksijalno, adrugi na prednjoj strani tenka. Kupola je lijevana, jajastog oblika kao i kod sovjetskih tenkova. Tenk ima kapacitet spremnika od 47 granata 85 mm, 2000 metaka za dva mitraljeza Type 59T i 1250 metaka za PAM 12.7 mm Type 54.
Tenk je po pitanju ovjesa opremljen torzijskim polugama, sa po 5 točkova na objema stranama trupa. Tenk nema mogućnost vožnje unazad. Pogonjen je 12150L-3 dizelskim motorom od 430 KS. Maskimalna cestovna brzina tenka iznosi 60 km/h, a brzina po terenu iznosi 35 km/h. Tenk ima mogućnost savladavanja vertikalnih prepreka visine 0.8 m, rova širine 2.85 m, 30 stepeni nagiba, forsiranja vodenih prepreka 1.4 m (do 5 metara sa dodatnom opremom).
Oklop tenka je rađen od čelika, prednji dio kupole je debeo 50 mm, dok bdebljina oklopa na trupu varira od 15 do 35 mm. Oklop tenka Type 62 je toliko tanak da gasa prednje strane može probiti gotovo svako lakše protivtenkovsko naoružanje. Tenk se može opremiti protivminskim sistemom Type 762 i Type 762A s prednje strane trupa. Dodatni spremnici za gorivo se mogu ugraditi sa obje strane trupa tenka, kao i tenk Type 59, ovaj model ima mogućnost ispuštanja dimne zavjese sa ubrizgavanjem goriva direktno u izpušni sistem.
Type 62 je opremljen radio uređajem čija se antena nalazi na lijevoj strani kupole.
Operatvna upotreba
Type 62 je službeno stavljen u proizvodnju i operativnu upotrebu 1963. godine, proizvedeno je više od 1.393 primjerka do 1989. godine.
Prva borbena upotreba ovog tenka je bila u vijetnamskom ratu. Kina je isporučivala Type 62 tenkove Sjevernom Vijetnamu tokom 1960-ih i 1970-ih godina. 1979. godine Kina je iste tenkove upotrijebila u ratu protiv Vijetnama, gdje je uključila više od 200 tenkova, ponajviše Type 62 tenkova koji su imali značajne gubitke zbog svojeg lošehgg oklopa kojeg su Vijetnamci mogli probiti sa ručnim raketnim bacačima. Nakon ovog sukoba Kina je modernizovala svoje Type 62 tenkove i zadržala ih u operativnoj upotrebi do 2013. godine. Osim u području Indokine, tenkovi su se koristili u pojedinim afričkim ratovima, gdje ga je Kina izvozila.
Verzije tenka
mini|Type 62 u vojnom muzeju kineske narodne revolucije.
.lk
.lk je najviši Internet domen za Šri Lanku. Pravna lica sa sjedištem van Šri Lanke moraju imati lokalno predstavništvo u zemlji da bi registrovali domen.
Kosti korijena šake
Kosti korijena šake uključuju osam malih kostiju koje čine zglob (ili karpus) koji povezuje šaku i podlakticu. Latinizirana riječ  karpus potiče od značenja dio šake  i starogrčke καρπός - karpos,  što znači "zglob". U anatomiji čovjeka, glavna uloga korijena šake je olakšatvanje djelotvornosti  namjenskog pozicioniranja ruke i korištenja snage ekstenzora  i fleksora podlaktice i pokretljivosti njegovih pojedinih kostiju koje povećavaju slobodu kretanja u zglobu šake.
U kopnenih kičmenjaka, korijen šake je jedine nakupina kostiju u zglobu između radijusa i lakta i grane šake. Kosti korijena šake ne pripadaju pojedinim prstima (ili nogu u četveronožaca), dok one u korijenu stopala imaju takvu poziciju. Odgovarajući dio stopala je njegov korijen. Kosti korijena šake dopuštaju okomito pomicanje i rotiranje.
Struktura
U kosturu čovjeka, ima 8 kostiju korijena šake, koje mogu biti klasificirane po pripadnosti  u dva poprečna  reda  ili tri uzdužna stupca.
Par redova zajedno tvore luk koji je proksimalno konveksan, a distalno konkavan. Sa strane dlana, dio šake je konkavan, formirajući karpusni tunel koji je pokriven mišićem šake  musculus flexor retinaculum
Budući da je proksimalni red istovremeno vezan na zglobne plohe radijusa i distalni red, stalno se prilagođava tim mobilnim površinama. Kosti ovog reda – čunasta, mjesečaste i trokutasta – imaju svoje sopstvene pokrete. Čunasta pridonosi stabilnosti  srednjeg dijela korijena šake,  kao i distalnom zglobljavanju s trapezastom i trapezoidnom kosti. Prednji red je krući i njegov poprečni luk se pokreće s kostima grane šake.
Biomehanički i klinički gledano, kosti korijena šake su bolje objašnjene po rasporedu u tri uzdužna stupca: U tom kontekstu graškasta kost se  smatra kao  sezamska kost  koja je ugrađene u tetivu musculus flexor carpi ulnaris.
Palačni stub  ostavlja prazninu između lakatne i trokutaste kosti, te stoga samo radijalna ili sčunasta  i srednji ili glavičasti  stub artikulira s radijusom. Zglob je stabilniji u fleksibilniji nego ekstenzija mnogih,  zbog snage raznih kapsula i ligamenata,  nego što to mogu isprepleteni dijelovi kostura.
Gornje ili proksimalne i  donje ili distalne površine su zglobne, pri čemu su gornje uglavnom konveksne, a donje konkavne. Medijalne i ' 'bočne'' su također zglobne,  gdje su u kontaktu sa susjednim kostima, a inače su grube i kvrgave.
Struktura u svim kostima korijena šake je slična: spužvasto tkivo je  zatvoreno u sloju kompaktne kosti.
Pomoćne kosti
thumb|300px|Lokacije dodatnih koščica u korijenu šake U korijenu šake, povremeno se nalaze i pomoćne kosti, ali od  više od 20 takvih opisanih kostiju, samo četiri (srednja, trnasta, sekundarna trapezoidna, i sekundarna ograškasta kost) smatraju se dokazanim kostima te kategorija. Ponekad su čunasta, trokutasta i graškasta kost  podijeljene  u  po dva dijela.
Ligamenti
thumb|500px|Četiri grupe ligamenata u zglobnom području (prikazane u različitim bojama; vidi tekst) U zglobnom području korijena šake postoje četiri grupe ligamenata.
Pokreti
Za ruku se kaže da je u ravnom položaju, kada je treći prst ide preko glavičaste kosti i u ravnoj liniji  je s podlakticom. To ne treba brkati sa srednjim položajem ruku koji odgovara lakatnom  odstupanju od 12 stepeni. Od ravnog položaja,  mogućs su dva para pokrets ruke: abducija (kretanje prema žbici, tzv.  radijalna devijacija ili odimicanje) od 15  stepeni i addukcija (kretanje ka lskatnoj kosti, tzv.  ulnarno odstupanje ili primicanje) od 40  stepeni, kada je ruka u strogoj supinaciji i malo većim  uglom u strogoj pronaciji. Fleksija (naginjanje prema dlanu, tzv. Palmarna  fleksija) i ekstenzija (proširenje) (naginjanje prema zadnjem dijelu ruke, tzv. dorzifleksija) je moguće sa ukupnim rasponom od 170  stepeni.
Žbična abdukcija/lakatna addukcija
thumb|Lijevo: Addukcija lakatne kosi (ulne) Desno: Abdukcija žbice (palačne kosti) thumb|Lijevo: Dorzifleksija Desno: Palmana (dlanska) fleksija Tokom radijalne abdukcije, čunasta kost je nagnuta prema dlanskoj  strain, što  omogućava trapezastoj i trapezoidnoj kosti  da se približe žbici. Budući da je trapezasta čvrsto vezana za drugu kost grane šake,  na koju  su također vezani i musculus flexor carpi radialis i musculus extensor carpi radialis, radijalna abdukcija  efektivno vuče ovaj kombinirani sastav prema radijusu. Tokom radijalne abdukcije graškast kost prolazi najveći put od svih  kostiju korijena šake. Radialna abdukcija nastaje  djelovanjem (po važnosti) musculus extensor carpi radialis longus, musculus abductor pollicis longus, musculus extensor pollicis longus, musculus flexor carpi radialis i musculus flexor pollicis longus.
'Ulnarna addukcijs uzrokuje naginjanje ili dorzalno prebacivanja proksimalnog reda kostiju korijena šake. Proizvode je musculus extensor carpi ulnaris, musculus extensor digitorum i musculus extensor digiti minimi. Oba radijalne abdukcije i ulnarnne  adukcije javljaju se  oko leđnodlanske  osi  koja prolazi kroz glavu glavičaste  kosti.
Dlanska fleksija/dorzifleksija
Tokom dlanske (palmarne) fleksije proksimalne kosti  korijena šake se razmiču prema dorzalnoj strani, a prema palmarnoj strani tokom dorzifleksija. Dok se fleksija i ekstenzija  sastojs od pokreta oko para poprečnih osa – koje prolaze kroz polumjesečastu kost za proksimalni red i kroz glavičastu  za distalni red – palmarna fleksija  javlja se  uglavnom u radiokarpusnom zglobu, a dorzifleksija u srednjekarpusnim.
Dorzifleksiju proizvode (po važnosti) musculus extensor digitorum, musculus extensor carpi radialis longus, musculus extensor carpi radialis brevis, musculus extensor indicis, musculus extensor pollicis longus i musculus extensor digiti minimi. Palmarns fleksija nastaje radljivošću mišićs (po važnosti) musculus flexor digitorum superficialis, musculus flexor digitorum profundus, musculus flexor carpi ulnaris, musculus flexor pollicis longus, musculus flexor carpi radialis i musculus abductor pollicis longus.
Kombinirani pokreti
U kombinaciji sa pokretima u laktom i ramenskom  zglobovu,  'srednji'  ili  'u kombinirani pokreti'  u zglobu šake,  približni su onima u  kuglasim zglobovima, sa nekim neophodnim ograničenjima, kao što maksimalna dlanska  fleksija blokira abdukcije.
Dodatni pokreti
Anteroposteriorna potpora pokreta između susjednih  kostiju korijena šake  ili uz njen srednji zglob, može  postići stabilizaciju pojedinačnih kostiju dok se druge  kreću  (tj. stežu  kosti između palca i
Ostale životinje
Struktura korijena šake varira između različitih grupa tetrapoda, čak i među onima koji zadržavaju puni set od pet prstiju. U primitivnih fosilnih vodozemaca, kao što je  Eryops, korijen šake  se sastoji od tri reda kostiju;  u proksimalnom  red tri kosti, drugi red  ima očetiri, a distalni red pet kostiju. Proksimalne kosti lorijena šake kod njih se nazivaju radiale, intermediale, i ulnare, nakon proksimalnog zglobljavanja, te su  homologne sa čunastom, polumjesečastom i trokutastom kosti. Preostale kosti se  jednostavno numeriraju, od  prvog do četvrtog centralia (jednina: centrale) i  prvi do petog  distalne kosti korijena šakea. Primitivno, svaka od distalnih  kostiju se zglobljava sa sa jednom iz grane šake.