cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Addisonova bolest
Klinička slika
mini|desno|150px|[[Kortizol]] mini|desno|150px|[[Aldosteron]] Zbog difuznog razaranja nadbubrežnih žlezda dolazi do nedostatka sve tri grupe hormona koji se luče u kori (glikokortikoidi, mineralokortikoidi i nadbubrežni androgeni), što dovodi do odgovarajuće kliničke simptomatologije. Početak je najčešće postepen, gotovo neprimjetan. Mrka pigmentacija zahvata kožu i vidljive sluzokože, počinje na otkrivenim delovima kože, na mjestima koja su inače jače pigmentisana (bradavice, ožiljci i sl). Tipičan je izgled šaka - dorzalna strana je jako pigmentirana, posebno u predelu zglobova, a palmarna strana je pošteđena. Postoji pigmentacija i na sluzokoži usne duplje, očnih kapaka i anogenitalne regije. Ostali simptomi su opća slabost, nemoć i izuzetno brzo zamaranje, hipotenzija (snižen krvni pritisak), digestivni poremećaji (gubitak apetita, muka, povraćanje, dijareja i nekarakteristični bolovi u trbuhu), osećaj žeđi, potreba za uzimanjem soli i slanih jela, bolovi i grčevi u mišićima i zglobovima, hipoglikemične krize (pad šećera u krvi), i kod žena često pojava amenoreje (izostanak menstruacije). U nelječenim i zapuštenim slučajevima, bolesnici oboljeli od Adisonove bolesti mogu toliko da onemoćaju, da ne mogu ni da se hrane.
Dijagnoza
Dijagnoza se postavlja na osnovu kliničke slike i dopunskih dijagnostičkih postupaka. Određuje se nivo hormona u plazmi, radi se pregled mokraće, pregled elektrolita u serumu, krvna slika, određivanje glikemije itd.
Liječenje
Dok joj još nije bio utvrđen uzrok, Adisonova bolest se nije mogla liječiti i završavala se prilično brzo smrću pacijenta. Danas se sprovodi doživotna supstituciona terapija (uzimanje sintetičkih hormona i drugih materija). Najvažnije je nadoknaditi manjak glikokortikoida, što se postiže davanjem kortizona ili hidrokortizona. Hranom se unose povećane količine soli i ugljenih hidrata. Inače, potrebne su znatno veće doze kortizola za vreme svake infekcije, hirurške intervencije, traume i stresa.
Dirichletov princip
U matematici, Dirichletov princip u teoriji potencijala kaže da ako je funkcija u(x) rješenje Poissonove jednačine
na domenu \Omega od sa graničnom vrijednosti
tada se u može dobiti kao umanjilac Dirichletove energije
među svim dvostruko diferencijabilnim funkcijama v, takvim da je v=g na (uz uslov da postoji bar jedna funkcija za koju je Dirichletov integral konačan). Ovaj koncept dobio je naziv po njemačkom matematičaru Lejeuneu Dirichletu.
Pošto je Dirichletov integral ograničen odozdo, postojanje infimuma je garantovan. Dostizanje ovog infimuma Bernhard Riemann (on je uveo termin Dirichletov princip) i ostali uzeli su zdravo za gotovo, sve dok Weierstrass nije dao primjer funkcionala koji ne dostiže svoj minimum. David Hilbert je kasnije opravdao Riemannovu upotrebu Dirichletovog principa.
Gromin Dolac
Gromin Dolac je naseljeno mjesto u sastavu općine Jelsa, na ostrvu Hvaru, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Hvar.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Gromin Dolac je imao 6 stanovnika.
Napomena: ''Iskazuje se kao samostalno naselje od 1991. Nastalo izdvajanjem dijela naselja Jelsa. U 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Jelsa.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Gromin Dolac je imalo 4 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
NGC 7623
NGC 7623 (također poznat kao MCG 1-59-56, PGC 71132 i UGC 12526) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 172 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Najveći prečnik je 1,30 (65 hiljada sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (45 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 26. septembra 1785. godine.
NGC 4709
NGC 4709 (također poznat kao ESO 323-3, MCG -7-26-56 i PGC 43423) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 215 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Najveći prečnik je 2,30 (144 hiljade sg) a najmanji 2,0 uglovnih minuta (125 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio James Dunlop 7. maja 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
TMEM81
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 397 aminokiselina, a molekulska težina 46.199 Da.
Gastroezofagealna refluksna bolest
mini|200px|[[Endoskopija|Endoskopska snimka peptičke strikture. Ona je jedna od komplikacija gastroezofagealnog refluksa.]] Gastroezofagealna refluksna bolest (GERB) očituje se vraćanjem želučanog sadržaja u jednjak što ima za posljedicu oštećenje jednjaka želučanim sokom. Naime, jednjak nema mehanizme zaštite zida od agresivnog djelovanja želučanog soka kao zid želuca, pa je želučani sok može oštetiti. Razlog nastanka takve bolesti jest loša funkcija kardijačnog sfinktera (okrugli mišić zatvarač između jednjaka i želuca) koji se ne može u potpunosti zatvoriti. Rezultat je stalna žgaravica, ulceracije, krvarenja, i bolovi kod gutanja.
Liječenje
Liječenje se provodi primjenom H2 blokatora i inhibitora protonske pumpe, ali i propulzivima kao što su metoklopramid i cisaprid. Ponekad je ipak neophodna hirurška intervencija. Također, neophodne su mjere prilagođene prehrane.
Baja Verapaz
Baja Verapaz je departman u centralnom dijelu Gvatemale. Glavni grad departmana je Salamá.
6. april
6. april / travanj (6. 4) jest 96. dan godine po gregorijanskom kalendaru (97. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 269 dana.
IC 1482
IC 1482 (također poznat kao MCG 0-59-29 i PGC 71142) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 408 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 0,60 (71 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (47 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 5. novembra 1891. godine.
Elizabeta od Yorka
Elizabeta od Yorka (11. februar 1466 - 11. februar 1503) je engleska kraljica koja je tokom svog života bila kćerka, sestra, bratična i supruga engleskih kraljeva, te nakon smrti pretkinja svih narednih. Bila je kćerka Eduarda IV, sestra Eduarda V, bratična Rikarda III, supruga Henrika VII i majka Henrika VIII.
IC 1482
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Elizabeta od Yorka
Rane godine
Rođena je u Westminsteru, kao prvo dijete kralja Eduarda IV i njegove kraljice, Elizabeth Woodville. S pet godina zaručena je za domaćeg plemića, ali te zaruke su razvrgnute. Godine 1475. njena ruka ponuđena je Karlu, francuskom prijestolonasljedniku. Ponudu nije prihvatio Karlov otac, kralj Luj XI.
Nakon smrti njenog oca tron je naslijedio njen brat, Eduard V. Maloljetnom kralju kao lord protektor služio je amidža Rikard, vojvoda od Gloucestera. Odmah nakon bratove smrti Rikard je počeo odvajati njegovu djecu od porodice Woodville. Rikard je mladog kralja doveo u Tower of London, kraljevsku rezidenciju u kojoj su monarsi živjeli do trenutka krundibe, a zatim je od bivše kraljice dobio dozvolu da u Tower useli i kraljevog mlađeg brata, također po imenu Rikard. Nakon što je namamio obojicu braće u Tower i tu ih zatvorio, natjerao je parlament da brak Eduarda IV i Elizabeth Woodville proglasi nezakonitim, budući da je Eduard IV navodno bio oženjen u trenutku stupanja u brak sa Elizabeth Woodville. Time je zbacio Eduarda V, te njegovu braću i sestre učinio nepodobnim nasljednicima. Sebe je krunisao za kralja, a nedugo zatim zbačeni kralj i njegov brat su zauvijek nestali.
Elizabeta je tako postala predmet dinastičkih previranja. Kružile su glasine da je Rikard želio oženiti Elizabetu čim njegova bolesna žena umre. Nema preživjelih dokaza da potvrde postojanje ovoga plana, iako su neki tvrdili da su pronašla pisma u kojima Elizabeta govori o planovima svoga amidže. Postoji mogućnost da je glasine potakla njena majka, kako bi postavila svoju kćerku na tron. Kako ovaj plan nije uspio, kraljica majka se okrenula Margaret Beaufort, majci Henrika Tudora. Dvije žene su dogovorile brak između svoje djece, pod uslovom da Henrik zbaci Rikarda. Ovaj bi brak pogodovao i Henriku, budući da je on posjedovao vrlo slabo dinastičko pravo putem svoje majke, dok bi sva djeca koju mu rodi Elizabeta naslijedila jako zakonsko pravo na englesko prijestolje.
Brak sa kraljem
Henrik je uspio zbaciti Rikarda 22. augusta 1485. godine, postajući kralj Henrik VII. Sada mu se nije žurilo oženiti Elizabetu, iako je to javno obećao prije nego je preuzeo prijestolje. Henrik je krunisan 30. augusta kao neženja, a vjenčanje je i dalje bilo odgađano. Na kraju ga je Parlament, u ime naroda, prisilio da održi obećanje. Vjenčanje je održano 18. januara 1486. godine, ali Elizabeta nije krunisana sve dok nije rodila njihovo prvo dijete, princa Artura, više od godinu dana poslije. Za svoj moto Elizabeta je izabrala slogan Ponizna i puna poštovanja. Iako to ne bi bilo sramotno za kralja, čini se da Henrik nije nikada imao ljubavnice.
Henrik i Elizabeta imali su osmero ili sedmero djece, od kojih je četvero preživjelo djetinjstvo. Njene su kćeri, Margareta i Marija, obje postale kraljice udavši se, jedna za škotskog kralja Jakova IV, a druga za francuskog kralja Luja XII. Najstariji sin kraljevskog para, prestolonasljednik Artur, umro je nedugo nakon što je oženio Katarinu Aragonsku, kćerku aragonskog kralja Ferdinanda II i kastiljske kraljice Izabele I.
Smrt
Sinova smrt je vjerovatno bila razlog da Elizabeta odluči zanijeti još jednom, kako bi osigurala budućnost nove dinastije Tudor. Ta ju je trudnoća koštala života; Elizabeta je umrla je na svoj 37. rođendan, devet dana nakon rođenja i smrti njenog zadnjeg djeteta.
Henrik VII je bio poznat kao štedljiv kralj ali je svojoj ženi priredio zadivljujući pogreb. Iako kao mladić nije bio previše oduševljen idejom da je oženi (oženio ju je da bi ujedinio kuće Lancaster i York), ostarjeli kralj je bio teško pogođen Elizabetinom smrću. Nije se ponovo ženio, iako se na njega vršio pritisak da to učini iz političkih razloga. Elizabeta od Yorka, kćerka, sestra, bratična, supruga i majka kralja, sahranjena je u Vestminsterskoj opatiji, a kasnije je pored nje sahranjen i Henrik.
Latinka Perović
Latinka Perović (Kragujevac, 1933 – Beograd, 2022) srbijanska je historičarka i bivša političarka. Sa 27 godina bila je predsjednica Antifašističkog fronta žena Srbije (AFŽ). Obavljala je dužnost sekretara Saveza komunista Srbije od 1968. do 1972. godine. Smatrali su je najuticajnijom ženom u zemlji u to vrijeme i jedinom koja svoju poziciju nije dobila udajom za moćnijeg muškarca, već zahvaljujući svojoj inteligenciji, sposobnosti i ambicijama. 1972. godine Josip Broz Tito smjenjuje je sa pozicije sekretara iz straha da su njena uvjerenja previše liberalna. Nikada se nakon toga više nije vratila u politiku. Posvetila se historijskom istraživanju i postala poznata kao prominentni stručnjak za srpsku historiju 19. vijeka, kao i srpsku savremenu historiju.
Kako je osnivač modernog liberalizma u Srbiji, neki tvrde da je Perović politički guru Čedomira Jovanovića, predsjednika Liberalno-demokratske partije (LDP) Srbije.
Od 1993. godine Latinka Perović radi kao glavna i odgovorna urednica magazina "Tokovi istorije". Rijetko se pojavljuje u javnosti i rijetko daje intervjue.
Rohrbach (okrug)
Okrug Rohrbach nalazi se u zapadnom dijelu austrijske pokrajine Gornje Austrije na granici sa Njemačkom i Češkom.
Upravna podjela
mini|400px|Općine u okrugu Rohrbach Okrug se sastoji od ukupno 42 općine. Od toga jedan grad i petnaest općina sa statusom Markt. Broj stanovnika u pojedinoj općini nalazi se u zagradi.
Alta Verapaz
Alta Verapaz je departman u sjeverno-centralnom dijelu Gvatemale. Glavni grad departmana je Cobán. Alta Verapaz graniči sa departmanima El Petén na sjeveru, Izabal na istoku, Zacapa, El Progreso, i Baja Verapaz na jugu i El Quiché na zapadu.
Historija
U pre-kolumbovom vremenu ovo područje je bilo dio civilizacije Maja. Kada su španski osvajači sigli 1520-tih godina, osvojili su centralne i južne visoravni Gvatemale, ali su se povukli iz ove regije zbog otpora domaćeg stanovništva. Španci su kasnije htjeli na miran način preobratiti stanovništvo na kršćanstvo, u čemu su uspjeli i radi toga su ovom području dali ime Verapaz što znači pravi mir. Tako je ovo područje bez rata dospjelo pod kontrolu španskog kralja.
Dekubitus
Dekubitus, hronična rana izazvana pritiskom, od lat. "decumbre ", što znači" ležati dolje " je rana koja se javlja zbog dugotrajnog ležanja. Obično je to pritisak samog tijela na podlogu, ali i bilo kakav drugi produženi pritisak može dovesti do dekubitusa. Ovakvo oštećenje nije vezano samo za ležanje (jer se javlja i kod sjedenja), tako da često primjenjivan naziv "rana od ležanja" nije odgovarajući.
Epidemiologija
Počev od nastanka čovjeka, ove vrste dekubitusa su prisutne kod većine bolesnika s ograničenom pokretljivošću. Tragovi dekubitusa uočeni su na egipatskim mumijama i prvi put opisani u medicinskoj literaturi u 19. vijeku.
Osobe koje nisu sposobne da spriječe neprekidni pritisak čvrste podloge na tkiva, povremenom promjenom položaja tijela, stalno su pod povećanim rizikom da dobiju dekubitus. To se najčešće događa kod pacijenata koji su u odmakloj životnoj dobi, kod osoba s neurološkim problemima i kod onih koji su zbog akutne bolesti primljeni na duže bolničko liječenje. Ovakve osobe ne mogu sebe zaštititi od pojave dekubitusa:
Dekubitusi su najzastupljeniji u bolnicama (oko 60%), a zatim slijede po učestalosti socijalne ustanove (gerontološki centri). U kućnim uvjetima dekubitus se nešto rjeđe javlja; vjerovatno zbog bolje brige i njege ukućana (oko 90-20%).
Unutar akutne faze liječenja nepokretnih bolesnika, dekubitus se javlja u 0,4% do 38% slučajeva, u sklopu dugoročnog liječenja u 2,2% do 23,9%; a u kućnoj njezi 0 do 17 posto. U prevalenciji ova bolest ima široku varijaciju: 10% do 18% u akutnoj fazi, 2,3% do 28% u hroničnoj fazi njege i 0% do 29% u kućnoj njezi. Pojava dekubitusa u jedinicama intenzivne njege zbog imunokompromitujućih faktora, raste na 40% liječenih bolesnika.
Mehanizam nastanka
U nastanku dekubitusa dominiraju tri glavna mehanizma:
mini|180px|Stadiji u razvoju dekubitusa
Pritisak je najvažniji faktor u razvoju dekubitusa, naročito kada se on javlja iznad koštanih dijelova. Vanjski pritisak na tkiva izaziva kompresiju i distoriziju najmanjih krvnih sudova. Ukoliko je pritisak viši od kapilarnog pritiska, kao posljedica nastaje okluzija krvnih sudova. Kapilare se zatvaraju ako pritisak poraste preko 32 mmHg. Smicanje
Smicanje nastaje ako pacijent klizi naniže u krevetu ili stolici. Sile smicanja dovode do prelamanja, istezanja ili kidanja malih krvnih sudova, što ima za posljedicu prekid dotoka krvi i pojavu ishemije. Ako je ishemija produžena, ona izaziva endotelijalna oštećenja, nastaje tromboza i dolazi do smrti ćelija. Trenje
Trenje se opisuje kao sila koja se stvara kada dvije površine klize jedna preko druge, u ovom slučaju kože o čaršav, postelju, invalidska kolica itd. Ovim mehanizmom nastaje površna ozljeda kao što je oguljotina epidermisa.
Etiologija
Mnogi faktori utječu na pojavu dekubitusa, ali pritisak koji dovodi do ishemije je osnovni mehanizam. Tkiva su sposobna izdržati veliki pritisak ako traje kratko, ali produženi pritisak neznatno iznad kapilarnog započinje procese koji vode ka ulceraciji.
Kao najznačajniji uzročnici navode se:
Klinička slika
mini|upright=1.6 U kliničkoj slici dekubitusa dominira lokalizacija promjena na regijama tijela koje su izložene pritisku o tvrdu, mokru i/ili neravnu podlogu, tj. na izbočenim dijelovima tijela, koje stvara slabinski dio kičme, sjedalne kost, zglob kuka, članak, koljena ili laktovi, kao i na područjima na kojima je slabije razvijeno masno tkivo.
U svom nastanku i razvoju kliničke slike razlikuje se pet stadija dekubitusa; Oko 75% dekubitusa u drugom stadiju, mogu se izliječiti u roku od osam sedmica, samo 62 posto u četvrtom stadiju dekubitusa mogu se ikada izliječiti, a samo kod 52 posto bolesnik izlječenje nastaje u roku od jedne godine.
NGC 895
NGC 895 (također poznat kao IRAS 02191-0544, MCG -1-7-2 i PGC 8974) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 105 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 3,60 (110 hiljada sg) a najmanji 2,6 uglovnih minuta (79 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 10. septembra 1785. godine.
Dekubitus
Klinička slika
Klinička slika dekubitusa je najučestalija među bolesnicima sa povredom kičme ali se sreće i kod komatoznih bolesnika, pothranjenih osoba, dijabetičara, neuroloških, psihijatrijskih i onkoloških bolesnika. Među hirurški liječenim bolesnicima na Vojnomedicinskoj akademiji u Beogradu, (četrdesetogodišnja studija), oboljelih od dekubitalnih ulkusa 3. i 4. stadija, blizu 95% bolesnika imalo je dekubituse na donjem dijelu tijela, 75% u karličnoj regiji, a 20% na donjim ekstremitetima.
NGC 895
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Dekubitus
Komplikacije
Kao najčešće komplikacije kod dekubitalnih ulceracija navode se sljedeći poremećaji;
Liječenje
Liječenje dekubitusa je veoma složen i dug proces koji zahtijeva multidisciplinaran pristup, i angažiranje ljekara različitih specijalnosti: dermatologa, hirurga, internista (kardiologa, endokrinologa), urologa, neurologa, fizijatra, srednjemedicinskog kadra i pomoćnog medicinskog osoblja.
Posebno važnu ulogu u liječenju oboljelih od dekubitusa ima medicinska sestra, koja bolesniku pruža svu potrebnu njegu i ujedno provodi sve mjere prevencije. Zato liječenje dekubitusa spada među najskuplja liječenja u medicini, i jedno je od dugotrajnijih.
Liječenje dekubita može biti konzervativno i hirurško; Konzervativno liječenje obuhvata sljedeće mjere i postupke:
Hirurško liječenje - sastoji se od;
Chimaltenango (departman)
Chimaltenango je departman u centralnom dijelu Gvatemale. Glavni grad departmana je Chimaltenango.
Bell
Bell može značiti:
Bell se zovu mjesta:
U Njemačkoj:
u Australiji:
u SAD:
Također pogledajte:
TNFAIP8L2
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 184 aminokiseline, a molekulska težina 20.556 Da.
Struktura
Kristalna struktura TIPE2 otkriva da sadrži veliku, hidrofobnu centralnu šupljinu koja je spremna za vezivanje kofaktora.
Funkcija
TNFAIP8L2 je član porodice TNFAIP8 (protein 8 izazvan faktorom nekroze tumora-α ili TIPE) koji funkcionišu kao transferni proteini za drugoglasničke lipide PIP2 i PIP3. Ostala tri člana porodice su TNFAIP8, TNFAIP8L1 i TNFAIP8L3.
Klinički značaj
TIPE2 djeluje kao negativan regulator imunskog sistema. Podreguliran je kod pacijenata sa infektivnim i autoimunskim bolestima, a djeluje i kao tumorski supresor kod nekoliko tipova raka. Njegov nokaut dovodi do leukocitoze i sistemskih upalnih poremećaja kod miševa.
NGC 6129
NGC 6129 (također poznat kao MCG 6-36-37 i PGC 57920) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 458 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Sjeverna kruna. Najveći prečnik je 0,80 (107 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (107 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 30. maja 1791. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Chiquimula (departman)
Chiquimula je departman u istočnom dijelu Gvatemale. Glavni grad departmana je Chiquimula.
Um Kulsum bint Muhammed
Um Kulsum bint Muhammed je bila kćerka posljednjeg Poslanika Muhammeda, iz njegovog braka sa Hatidžom bint Huvejlid. Bila je udata za Ebu Lehebovog sina Utejbe ibn Leheb a nakon njega i za trećeg Pravednog halifu Osmana ibn Affana. Umrla je 630. godine.
Gabriel Daniel Fahrenheit
Gabriel Daniel Fahrenheit bio je njemački fizičar.
Godine 1714. usavršio je termometar napunivši ga živom umjesto alkoholom. Fahrenheitova termometarska skala ima 180 stepeni, dok je po Celzijusu podijeljena na 100 stepeni. Ta se skala općenito upotrebljava u Sjedinjenim Američkim Državama i Engleskoj.
Parfem
mini|desno|200px|Polica sa različitim parfemima Parfem je smjesa eteričnih ulja i isparljivih aromatskih komponenata, fiksativa i rastvarača, koja se upotrebljava na ljudskom tijelu ili predmetima u svrhu davanja prijatnog mirisa.
Osnovni sastojci koji ulaze u sastav parfema mogu se podjeliti u grupe :
Danas na svijetu postoji oko 500 kuća koje proizvode ili su proizvodili oko 11,000 raznih marki parfema.
Kreator parfema je jedna osoba ili grupa koju nazivaju nos/nosevi. Sam čin kreiranja parfema se smatra za umjetničko djelo a nos ili nosevi za umjetnike.
Humac (Jelsa)
mini|280px|Humac, stare seoske kuće Humac je naseljeno mjesto u sastavu općine Jelsa, na ostrvu Hvaru, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Hvar.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Humac nije imao stanovnika.
Napomena: ''Iskazuje se kao samostalno naselje od 1991. Nastalo izdvajanjem dijela naselja Vrisnik. Od 1981. bez stanovnika. Iskazuje se kao dio naselja od 1953. do 1981.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Humac nije imalo stanovnika.
Apokalipsa
mini|desno|300px|Četiri jahača Apokalipse, autor slike Viktor Vasnetsov Grčka riječ Ἀποκάλυψις (Apokálypsis) označuje objavu Božiju ljudima o nečem skrovitom i samo njemu poznatom, često s obzirom na budućnost. »Otkrivenje« je doslovan prijevod grčkog izraza na jezike naroda u Bosni i Hercegovini.
Književna vrsta
Nije sasvim jasna razdioba između književne vrste otkrivenja i književne vrste proroštva. Općenito, smatra se da se apokaliptička književna vrsta nadovezuje na proročku, ali, dok su proroci slušali Božije objave, autori raznih otkrivenja imaju viđenja, koja obično imaju simbolična značenja.
Tako u apokalipsi posebno značenje imaju brojevi, stvari, likovi, dijelovi tijela. Pritom ne treba tražiti neki međusobni sklad svih upotrebljenih simbola, a prilikom tumačenja potrebno je poznavanje nakane, vremena i načina mišljenja autora apokalipse, kako se ne bi došlo do krivih i proizvoljnih tumačenja. Književnu vrstu apokalipse, osim kršćana i prije njih, koristile su i neke židovske zajednice, naročito to vrijedi za kumranske spise, ali i za neke židovske starozavjetne proroke, poput Ezekiela, Zaharije i Daniela.
Autor
Autor Otkrivenja predstavlja se kao Ivan, koji se nalazio na ostrvu Patmosu u prognanstvu (usp. Otk 1,9). Kršćanska ga predaja poistovjećuje s Ivanom evanđelistom. Justin mučenik (oko 150.) spominje tu tradiciju još više raširenu krajem 2. vijeka. Čini se da ipak nisu sve drevne Crkve dijelile to mišljenje, pa ni sama knjiga nije sve do 5. vijeka uvrštena u njihov biblijski kanon. Od ostalih Ivanovih spisa ili onih proizašlih iz njegove škole (Evanđelje po Ivanu, poslanice), ovo se razlikuje jezikom i stilom, kao i određenim teološkim pogledima. Danas se općenito drži da je spis napisao neko iz neposrednog Ivanova okruženja.
Struktura
Otkrivenje započinje kratkim uvodom (Otk 1,1-3), a nastavlja se pismima sedmerim maloazijskim crkvama (Otk 1,4-3,22), nakon čega slijede proročka viđenja o događajima prije i za vrijeme »velikog dana Božijega« (Otk 4,1-22,15), te zaključak (Otk 22,16-21).
Sadržaj
Otkrivenje je namijenjeno da podigne moral kršćana u vrijeme progonstva, te to progonstvo posmatra u svjetlu »velikog Dana«, preuzimajući tu temu iz Staroga zavjeta. Progonitelji Crkve, u prvom redu tadašnje Rimsko Carstvo, prikazano je kao »Zvijer« koja, na poticaj Sotone (Otk 12; 13,2-4), želi nauditi Crkvi.
U uvodnom viđenju Bog je prikazan kao vrhovni gospodar svemira i ljudske sudbine (Otk 4), a on daje Jaganjcu, koji predstavlja Krista, nalog o uništenju progonitelja (Otk 5). Viđenje predviđa i ratove, bolesti i glad (Otk 6). Božiji vjernici pritom uživaju posebnu zaštitu, ali njihova prava pobjeda ostvarit će se tek na nebu (Otk 7). Grešnike Bog ne želi uništiti, nego ih ovim zlima opominje da se obrate (Otk 8-9). Poglavlja 10-16 drugim slikama ponavljaju istu poruku. Konačno, grešnici koji se ne obraćaju bivaju kažnjeni (Otk 17), nakon čega slijedi tužaljka nad razorenim Babilonom, koji predstavlja Rim (Otk 18), te pobjedna pjesma otkupljenih pravednika (Otk 19,1-10).
Novi krug viđenja ponovno govori o uništenju »Zvijeri« djelovanjem proslavljenoga Krista (Otk 19,11-21). Crkva iskušava blagostanje, nakon kojega slijedi novi napad Sotone i njegovo uništenje (Otk 20). Time konačno biva uspostavljeno nebesko kraljevstvo u kojem je savršena radost i u kojem je smrt uništena, a sve završava slikom novoga Jeruzalema (Otk 21).
Poruka Apokalipse
Glavna je poruka knjige da je Bog prisutan uz svoj narod kroz sve vrijeme i u svim teškoćama, kušnjama i progonstvima. Zbog toga se vjernici ne trebaju ničega bojati, jer na kraju će zlo biti pobijeđeno, a oni će naći svoje mjesto u nebeskom kraljevstvu radosti i vječnoga života.
7. april
7. april / travanj (7. 4) jest 97. dan godine po gregorijanskom kalendaru (98. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 268 dana.
Gottlob Frege
Friedrich Ludwig Gottlob Frege (Wismar, 8. novembar 1848. - Bad Kleinen, 26. juli 1925.), njemački matematičar i fizičar
Bio je profesor u Jeni. Njegovo obimno djelo uključuje uz unapređivanje matematičkih tehnika i novo zasnivanje simboličkoga matematičkog jezika, te neposredne inovacije u spoznajnoj teoriji. Utemeljitelj je matematičke logike. Jedan je od najvećih logičara 19. vijeka, začetnik plodotvornoga matematičkog formalizma, a njegove spoznajno-teorijske rasprave imaju velik uticaj u savremenoj filozofiji jezika.
NGC 1686
NGC 1686 (također poznat kao MCG -3-13-19 i PGC 16239) je galaksija koja je udaljena oko 262 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 1,70 (130 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (23 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Francis Preserved Leavenworth 26. decembra 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 7624
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Hamza ibn Abdul-Muttalib
Hamza ibn Abdul-Muttalib (arapski: حمزة بن عبد المطلب‎‎) (568. – 625.), bio je jedan od ashaba i najmlađi amidža posljednjeg Božijeg poslanika. Nosio je nadimke Ebu Ammar i Ebu Jaala. Islam je prihvatio 6. godine po početku objave Kur'ana. Nakon prihvatanja islama, zahvaljujući osobenostima kao što su hrabrost, samopouzdanje i čvrsta tjelesna građa, nazvan je i postao poznat po nadimku Allahov lav. Poznat je i po tome da je bio prvi koji je ponio islamsku zastavu. Desilo se to 623. godine kada je kao predvodnik manje skupine poslat kako bi presreo karavanu mušrika iz Mekke koju je predvodio Ebu Džehl.
Poginuo je tokom bitke na Uhudu, 7. ševvala 3. godine po Hidžri (23. mart 625. godine). Tada mu je Muhammed dodijelio nadimak Prvak šehida.
Biografija
Hamza ibn Abdul-Muttalib je rođen u porodici Benu Hašim, plemena Kurejšija, od oca Abdul–Muttaliba i majke Hale bint Vehb. Iako je nepoznat tačan datum njegovog rođenja, većina islamskih historiografa se slaže da je Hamza ibn Abdul-Muttalib bio dvije godine stariji od Muhammeda, tj. da je rođen 568. godine. Kako je kod Arapa bio običaj da za novorođenče nađu dojilju, za Hamzu izabraše Suvejbu iz plemena Benu Sa'd. S posljednim Božijim poslanikom bio je i brat po mlijeku i to s dvije stane: preko Suvejbe i Halime Es – Sa’dijje.
Islam nije prihvatio odmah i bio je jedan od dvojice, od ukupno četvorice poslanikovih amidža koji su dočekali objavu i prihvatili islam. Smatra se da je islam prihvatio 6. godine po objavi tj. 616. godine.
Noćna straža
Noćna straža je remek djelo holandskog baroknog slikara Rembrandta iz 1642. godine.
Ovo remek djelo ostat će upamćeno po netačnom naslovu Noćna straža dok je u orginalu naslov glasio Društvo Fransa Banning Cocqa i Willem van Ruytenburcha. Iz same analize slike danas se da primijetiti da je naziv i Noćna i straža u okosnici pogrešan. U vrijeme kada Rembrandt radi ovu sliku formacija građanska straža nije više bila u funkciji odbrane grada već su uglavnom preusmjereni na društvene ili sportske svrhe. S druge strane noć je opis pridodat slici jer je za veći dio svog postojanja slika bila potamnila od prljavštine i što je bila obložena tamnim lakom, čime se dao pogrešan dojam da slika prikazuje noćni prizor. Ovaj lak je uklonjen 1940. godine.
Slika predstavlja grupni portret građanske straže. Rembrandt je uradio dotad netipičan prikaz grupnog portreta gdje figure nisu postavljene frontalno, simetrično raspoređene u prvom planu, tako da su jasno vidljivi svi portretisani. Umjetnik prikazuje osamnaest vojnika noćne straže ali svaki od njih je u pokretu i nijedna figura nije predstavljena kao da pozira, već izgleda da je umjetnik samo predstavio jedan trenutak svakodnevnog života građanske straže.
Noćna straža opisuje grupu na čijem čelu se nalaze kapetan Frans Banning Cocq (obučen u crno sa crvenom lentom) i poručnik Willem van Ruytenhurch (obučen u žuto sa bijelom lentom). U pozadini se naziru gradske zidine sa lukom. Na slici se javlja i neobični lik djevojčice u žutom sa pjetlom. Pijetao je bio simbol građanske straže.
Kulturno nasljeđe
Na trgu Rembrandtplein u Amsterdamu postavljena je 2006-2009. godine bronzana rekonstrukcija slavne slike.
Vanilija
mini|Vanilla planifolia Razne tropske američke loze (nalik na lozu, čokot) iz roda Vanilija iz porodice orhideja, posebno V. planifolia, uzgajana zbog svojih uskih dugačkih mahuna, iz kojih se dobija materija ukusa vanilije, izvorno iz Meksika.
Etimološki, riječ vanila nastaje iz španske riječi "vainilla", što znači "mala mahuna". Originalno, uzgajali su je srednjoamerički narodi, a španskom osvajaču Hernán Cortésu je pripisano da je upoznao Evropu, kako sa vanilom, tako i sa čokoladom, u 1520tim.
Pokušaji da se vanila uzgoji van Meksika i Centralne Amerike su bili neuspješni, zbog simbiotičke povezanosti čokota tlilxochitl, koji proizvodi vanilinu orhideju, sa lokalnim vrstama Melipona pčele; tako je bilo do 1837. kada je belgijski botaničar Charles François Antoine Morren otkrio ovu činjenicu, i započeo metodu vještačkog oprašivanja biljke.
Espoo
100px|desno|Grb grada Espoo 100px|desno|Lokacija
Vanilija
Metoda je bila finacijski neuspješna, i kao takva, napuštena. U 1841., 12-godišnji francuski rob, Edmond Albius, koji je živio u Île Bourbon, otkrio je da se biljka može oprašivati ručno.
Espoo
Espoo (švedski: Esbo) je drugi po veličini grad u Finskoj. Smješten je u južnom dijelu Finske na obali Finskog zaliva i ima 238.078 (31.12.2007.) stanovnika Espoo čini konurbaciju s još tri grada - Helsinki, Vantaa i Kauniainen koji su zajedno nazvani područje glavnog grada. Ovo područje ima oko 975.000 stanovnika.
Vanilija
Trenutno postoje tri glavna kultivara vanile, na svjetskom nivou, i svi potiču od vrsta nađenih u Srednjoj Americi, uključujući dijelove današnjeg Meksika. Pojedine vrste rastu na Madagaskaru, Réunionu i drugim tropskim područjima Indijskog okeana. Glavnina vanile je vrste V. planifolia, koja je poznata kao "Madagascar-Bourbon" vanila, koja se proizvodi u malom području Madagaskara, i u Indoneziji.
Selman Selmanagić
Selman Selmanagić (25. april 1905. – 7. maj 1986.) bio je bosanskohercegovački i njemački arhitekta školovan na Bauhausu, te dugogodišnji profesor na akademiji umjetnosti Kunsthochschule Berlin Weissensee u Berlinu. Intenzivno je radio različite projekte za vladu Njemačke Demokratske Republike.
mini|alt=Spomen ploča Selmanu Selmanagiću na glavnom ulazu u umjetničku školu Berlin-Weißensee|Spomen ploča Selmanu Selmanagiću na glavnom ulazu u umjetničku školu Berlin-Weißensee
Biografija
mini|Zidna jedinica, Dizajn Selman Selmanagić mini|Fotografije i dokumenti, izložba u Kunsthochschule Berlin-Weißensee 2019. mini|alt=Dnevni boravak, VEB Deutsche Werkstätten Hellerau, Selman Selmanagić|Dnevni boravak, VEB Deutsche Werkstätten Hellerau, Dizajn Selman Selmanagić mini|alt=Dnevni boravak od oraha s prirodnom mat završnom obradom. Dizajn Selman Selmanagić. |Dnevni boravak od oraha s prirodnom mat završnom obradom. Dizajn Selman Selmanagić
Selman Selmanagić rođen je 1905. godine u Srebrenici, u Bosni i Hercegovini, tada pod upravom Austro-Ugarske.
Nakon toga je 1925/26. godine uslijedio njegov vojni rok. Vrativši se u Srebrenicu radio je od 1926. do 1929. godine kao stolar.
Vođen svojim interesovanjem za arhitekturu, Selmanagić je stigao u školu Bauhaus u Dessauu 1929. godine, sa preporukom jugoslavenskog konzula u Berlinu. Bio je fasciniran Gropiusovim revolucionarnim projektom od stakla i čelika za novu školu u Dessauu.
Kao i mnogi njegovi učitelji i kolege u Bauhausu, Selmanagić je napustio Njemačku nakon što su nacisti preuzeli vlast 1933. godine. Da bi stekao iskustvo, radio je do 1939. godine u brojnim arhitektonskim firmama širom Evrope i Bliskog istoka: 1933/35 Istanbul, 1935 Jaffa, 1935-38 Jerusalem, prvo s Richardom Kauffmannom, kasnije kao samostalni arhitekta. Studijska putovanja dovela su ga 1935/36, između ostalih, u Tursku, Egipat i 1938. u Italiju. U pismu prijatelju kasnih 1930-ih, Selmanagić je opisao svoju čudnu poziciju komunističkog i muslimanskog arhitekte u sve više podijeljenoj Palestini, sa Arapima i Jevrejima kao konkurentskim klijentima. „Vidio sam da [pripadanje] ovisi o vanjskom izgledu. Ako nosim fes, oni misle da sam musliman; ako ne, oni me neće. Odbacujem sve teorije o rasama i religijama, jer znam da sve to proizilazi iz opšteg kapitalističkog razvoja. Ali da bih živio, morao sam da igram njihovu igru uprkos svojim stavovima."
Godine 1939, pod nerazjašnjenim okolnostima, Selmanagić se iznenadno vraća u Berlin, kontaktira sa preostalim kolegama iz Bauhausa & Rote Kapellea, te radi za gradska kina. Njegova kratka posjeta Jugoslaviji 1941. godine ostavila je izvanredne slike Srebrenice neposredno prije Drugog svjetskog rata.
Nakon rada za Egona Eiermanna, radio je u građevinskom odjelu od 1939. do 1942. godine, a zatim kao filmski arhitekta u UFA do 1945. godine. Tokom ovog perioda aktivno je učestvovao u antifašističkom otporu.
Nakon što su Sovjeti zauzeli Berlin i uspostavili Njemačku Demokratsku Republiku, Selmanagić je postavljen na istaknute pozicije u studijima i akademijama urbanog planiranja Njemačke Demokratske Republike. Osim zgrada i stadiona, Selmanagić je dizajnirao i kultne istočnonjemačke interijere, od elegantnih stolica do elegantnih šankova.
Zajedno sa još sedam arhitekata, Selmanagić je radio u planerskom kolektivu Hansa Scharouna (Planungskollektiv ) zaduženom za planiranje svih segmenata rekonstrukcije i razvoja Berlina u periodu od 1945. do 1950. godine. Među zgradama na kojima je radio su Berlinska katedrala, Neue Wache i Univerzitet Humbold.
Nakon penzionisanja 1970. obilazi gradove i univerzitete; bio je gostujući predavač na Tehničkom univerzitetu u Grazu, gdje je predavao i njegov bivši kolega iz Bauhausa Hubert Hoffmann (1904-2000). Godine 1973. predavao je i temu „Arhitektura Bauhausa“ na Fakultetu za arhitekturu, građevinarstvo i geodeziju (FAGG) u Ljubljani.
Selman Selmanagić je umro 1986. godine u Istočnom Berlinu, a sahranjen je u Srebrenici.
Radovi (izbor)
centar|Stadion Walter Ulbricht (od 1973. Stadion der Weltjugend )
8. april
8. april / travanj (8. 4) jest 98. dan godine po gregorijanskom kalendaru (99. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 267 dana.
Historija Jugoslavije
140px|mini|desno|Grb Kraljevine Jugoslavije 140px|mini|desno|Grb SFRJ Pod pojmom Jugoslavije podrazumjeva se država u Južnoj Evropi nastala 1918. godine nakon završetka Prvog svjetskog rata ujedinjenjenjem Kraljevine Srbije i Države Slovenaca, Hrvata i Srba. Kraljevina Crna Gora se kratko prije ujedinjenja pripojila Kraljevini Srbiji. Država je tokom svog postojanja nekoliko puta mijenjala oblik vladavine, državno uređenje i ime, a prestala je postojati 1992. odvajanjem i osamostaljivanjem saveznih republika. Definitivan nestanak bio je 2006. godine raspadom države nazvane Srbija i Crna Gora.
Imena
Zvanična imena države od njenog stvaranja 1. decembra 1918. bila su:
Historijska pozadina
140px|mini|desno|Karta Države SHS, sa područjem [[Banatska republika|Banat, Bačka i Baranja, koje je tokom Prvog svjetskog rata zauzeto od Srpske vojske]] 140px|mini|desno|Karta Kraljevine Srbije 1913. 140px|mini|desno|Karta Kraljevine Crne Gore 1913. 140px|mini|desno|[[Josip Juraj Strossmayer, đakovački biskup i idejni predvodnik jugoslavenstva]] 140px|mini|desno|[[Ilija Garašanin, autor Načertanija, srpsog nacionalnog programa]] Raspadom Austro-Ugarske monarhije završetkom Prvog svjetskog rata, došlo je 29. oktobra 1918. godine, do formiranja zajednice, koja je obuhvatala zemlje monarhije naseljene Južnim Slavenima: Kraljevine Hrvatske i Slavonije, Kraljevine Dalmacije, Bosne i Hercegovine, dijelove Kranjske i Štajerske i manje dijelove Kraljevine Ugarska, koja je nazvana Država Slovenaca, Hrvata i Srba. Država Slovenaca, Hrvata i Srba je bila nestabilna politička zajednica, bez osnovih državnih institucija. Stvaranje zajednice predloženo je u maju 1917. godine u Beču, ali bi ta zajednica bila pod patronatom Austro-ugarske monarhije. Ideje o ujedinjenju južnoslavenskih naroda (Srba, Hrvata i Slovenaca), pojavljivale su se u raznim političkim, krugovima tokom historije i bile su zastupljene i u kulturnim krugovima Ilirskog pokreta, ali i u Kraljevini Srbiji.
Ilirizam
Jugoslavenske ideje su se između hrvatskih i srbijanskih političkih struktura djelomično razlikovale: Hrvatski nacionalni pokret, bio je zasnovan na idejama ilirizma, nastalog 1830-ih i zahtjevima hrvatskih intelektualaca i plemstva, a pod pritiskom mađarskog, italijanskog i njemačkog uticaja, a za cilj je imao promicanje nacionalnog, kulturnog i jezičkog srodstva sa Slavenima, te je poticaj ovoj tezi, bio porijeklo Hrvata od antičkih Ilira, čime se stvorio pojam nacionalnog preporoda. Pod vođstvom Ljudevita Gaja obnavlja se pismo, normira se štokavica kao varijanta hrvatskog standardnog jezika, a uslijed marginalnih razlika u jezicima drugih Južnih Slavena, ilirizam nalazi na podršku i u susjednim pokrajinama. Kod Slovenaca u Koruškoj i Štajerskoj, ova ideja dobija na snazi, kao odbrana od germanizacije. U daljem razvoju ilirizma, 1860-ih godina historičar Franjo Rački obznanjuje djelo "Jugoslovjenstvo" gdje između ostalog uvodi tezu o "...Srbima i Hrvatima kao dvama plemenima istog naroda, kojima možda pripadaju i Slovenci." Napredna elita, liberalno građanstvo, intelektualci i katolički kler, ignorišu i zaobilaze nacionalnu identifikaciju preko religije, tradicije i historijskih mitova. Time ujedinjenje Južnih Slavena, postaje jedina moguća opcija preživljavanja hrvatskog naroda pod pritiskom i hegemonijom Austro-ugarske nadmoći. Glavni protagonist jugoslavenstva postaje đakovski biskup Josip Juraj Strossmayer, koji predvodi otpor protiv austro-ugarskog centralizma. Sa druge strane protivnici ove ideje su okupljeni oko Ante Starčevića i Eugena Kvaternika, jednih od osnivača Stranke prava, koji između ostalih teza, zastupaju se za samostalnu Hrvatsku, sa ili bez patronata monarhije, te tvrde da su Srbi i Slovenci, zapravo Hrvati. Donošenjem Austro-ugarske nagodbe 1867. te jačanjem mađarizacije hrvatskih pokrajina, dolazi do političkih pokušaja pregovora od strane hrvatskih političara sa austrijskim i mađarskim političkim strukturama. Zbog odbijanja dijaloga, stvaraju se isprva ideje o ujedinjenju hrvatskih pokrajina, a početkom 20. stoljeća Ante Trumbić i Frano Supilo, kao dalmatinska frakcija Stranke prava, javno određuju formiranje zajedničke države Hrvata i Srba, zvanični kurs ove stranke.
Stvaranje
Po završetku Prvog svjetskog rata stvorili su se uslovi za stvaranje države koja bi okupila Južne Slavene koji su živjeli na području Kraljevine Srbije, Kraljevine Crne Gore i slavenskih dijelova Austro-Ugarske. Kraljevina Srbija je na početku Prvog svjetskog rata za svoje ratne ciljeve postavila ujedinjenje Srba, Hrvata i Slovenaca, donošenjem Niške deklaracije 7. decembra 1914. godine. Ubrzo je uslijedilo formiranje Jugoslavenskog odbora u Londonu 1915. godine i Crnogorskog odbora za narodno ujedinjenje 1917. godine. Konkretni pregovori o uređenju buduće države vođeni su neposredno u dva navrata - na Krfu 1917. godine kada je donijeta Krfska deklaracija i u Ženevi 1918. godine kada je potpisan Ženevski sporazum. Nakon rata, pod vođstvom Jugoslovenskog odbora u Zagrebu se 29. oktobra 1918. formira Država Slovenaca, Hrvata i Srba, dok su istovremeno crnogorski delegati na Podgoričkoj skupštini donijeli odluku o prisajedinjenju Kraljevine Crne Gore Kraljevini Srbiji. Pritom, i delegati Velike narodne skupštine Vojvodine su 25. novembra donijeli odluku da se direktno pripoje Kraljevini Srbiji. Proglašenje nove države je obavio regent Aleksandar I Karađorđević, u ime svog oca kralja Petra I 1. decembra 1918.
Kraljevina Srbija
Nakon Balkanskih ratova i zauzimanja područja današnje Makedonije i Kosova, Kraljevina Srbija je svoje ciljeve zacrtala u Niškoj deklaraciji 1914. godine, koja između ostalog zastupa ideju konačnog rješenja ujedinjenja Srba, a granice predstavlja na liniji sve do Maribora, Klagenfurta i Segedina u današnjoj Mađarskoj. Deklaracija je zasnovana na "Načertaniju" Ilije Garašanina, koja je predviđala i izlaz Srbije na Jadransko more u području Sjeverne Albanije. Krajem augusta 1914. Nikola Pašić okupio je jednu grupu poznatih srpskih javnih i naučnih radnika, koja je na osnovu nauke trebalo da formuliše srpski ratne ciljeve u smislu stvaranja jedinstvene jugoslavenske države "... A ta osnova jugoslovenskog programa u Srbiji izgrađivana je na tezi o etnički jedinstvenom narodu, potkrepljena etnografskim, istorijskim i statističkim obrazloženjima..." Tako je u okolnostima rata i odbrambenih interesa i ciljeva Srbije, nastala Niška deklaracija koja je označila prekretnicu u srpsko-jugoslavenskoj politici. Ona je bila prijelomni događaj u pogledima građanskih stranaka u Srbiji, koje su u svojoj ranijoj jugoslavenskoj orijentaciji prevashodno bile okrenute rješavanju srpskog nacionalnog pitanja, tzv. malom rješenju, sa osnovnim ciljem da se oslobode i ujedine dijelovi susjednih zemalja u kojima žive Srbi, pri čemu se ujedinjenje sa Crnom Gorom, Bosnom i Hercegovinom smatralo kao neminovno i prirodno, a Makedonci još nisu prihvatani kao poseban nacionalni subjekt. Deklaracija jasno reguliše unitaristički stav Srbije, mada spominjanjem i drugih naroda otvara se prostor nekom vidu federalizma u budućoj državi.
Banat, Bačka i Baranja
140px|mini|desno|Banat, Bačka i Baranja, 1918. godine
Poslije propasti Austro-Ugarske monarhije oktobra 1918. godine, regione Banat, Bačku i Baranju zauzela je Vojska Kraljevine Srbije. Faktičku upravu nad ovim područjima preuzeli su lokalni vojvođanski Srbi, a na čelu ove uprave nalazio se Srpski Narodni Odbor iz Novog Sada. Dana 25. novembra 1918. godine, sazvana je Velika narodna skupština Srba, Bunjevaca i ostalih Slovena u Banatu, Bačkoj i Baranji, koja je proglasila prisajedinjenje ovih regiona Kraljevini Srbiji. Velika narodna skupština od 25. novembra nije samo proglasila prisajedinjenje Banata, Bačke i Baranje Kraljevini Srbiji, već je, takođe, donijela odluku o formiranju pokrajinske uprave (vlade i skupštine) u ovim regionima. Pokrajinska vlada je zvanično nazvana „Narodna uprava za Banat, Bačku i Baranju“, a za njenog predsjednika izabran je dr. Jovan Lalošević, dok je pokrajinska skupština zvanično nazvana Veliki narodni savet, za čijeg je predsednika izabran dr. Slavko Miletić.
Srijem
140px|mini|desno|Srijem 1918. godine Poslije propasti Austrougarske monarhije oktobra 1918. godine, Srijem postaje deo novostvorene Države Slovenaca, Hrvata i Srba. 24. novembra 1918. godine u Rumi je održan Veliki narodni zbor koji su činili izaslanici narodnih vijeća (oko 700 ljudi), a sazvao ga je Žarko Miladinović, predsjednik Narodnog vijeća u Rumi i član Narodnog vijeća u Zagrebu. Ovaj zbor je usvojio rezoluciju o stvaranju jedinstvene države Srba, Hrvata i Slovenaca i neposrednom prisajedinjenju Srijema Kraljevini Srbiji. Na zboru su bili uglavnom izaslanici iz dijelova Srijema pretežno nastanjenih Srbima, dok izaslanika sa područja jugozapadnog Srijema pretežno nastanjenog Hrvatima nije bilo. Sutradan je posebna delegacija Rumskog zbora predala ovu rezoluciju predsjedništvu Velike narodne skupštine Srba, Bunjevaca i ostalih Slovena iz Banata, Bačke i Baranje u Novom Sadu.
Bosna i Hercegovina
Okupacija Bosne i Hercegovine od strane Austro-Ugarske monarhije, područje Bosne i Hercegovine je ostalo formalna provicija Osmanlijskog carstva, ali je upravnu vlast imala Austro-Ugarska. Austro-Ugarska je investicijski ulagala u razvoj nove provincije, te politički praktički zadržala vladajuće strukture. Provicija je bila pod vojnom upravom, a građani nisu pravno bili državljani monarhije. Zadržane su islamske obrazovne i sudske institucije, a islam je nakon aneksije 1908. i u Austro-Ugarskoj priznat kao religijska grupa. Guverner Bosne i Hercegovine Benjámin Kállay je zboj jakog uticaja srbijanskog i hrvatskog nacionalizma, pokušao uvođenjem bošnjačkog identiteta, suzbiti teritorijalne pretenzije Kraljevine Srbije. Uvođenjem ovakvog zajedničkog nacionalnog identiteta imalo je za cilj stvaranje bošnjačkog identiteta i objedinjavanje triju naroda. Kako se aneksijom došlo do situacije, da je praktički većina Hrvata živjela u jednoj državi, Srbi u Bosni i Hercegovini, odbili su odvajanje od matice, a hrvatski nacionalni pokret je smatrao da su ciljevi djelomičmo ostvareni, bošnjački identitet je dijelom prihvatilo muslimansko stanovništvo, dok se dio muslimanskog stanovništva preselio u dijelove današnje Turske. Izabrane političke strukture Bosanskog sabora su većoj mjeri podržavale aktualnu vlast, koja je održavala izbore i politički nije podržavala nacionalne pokrete i ujedinjenje Južnih Slavena.
Mila rodino
Mila Rodino jest nacionalna himna Bugarske. Bazira se na muzici i tekstu pjesme "Gorda Stara planina", koju je napisao Cvetan Radoslavov nakon što je otišao u Srpsko-bugarski rat 1885. Kao himna usvojena je 1964.
9. april
9. april / travanj (9. 4) jest 99. dan godine po gregorijanskom kalendaru (100. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 266 dana.
NGC 4710
NGC 4710 (također poznat kao IRAS 12471+1526, MCG 3-33-9, PGC 43375 i UGC 7980) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 52 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 4,90 (74 hiljade sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (18 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 21. marta 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ivan Dolac
Ivan Dolac je naseljeno mjesto u sastavu općine Jelsa, na ostrvu Hvaru, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Hvar.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Ivan Dolac je imao 68 stanovnika.
Napomena: ''Iskazuje se kao samostalno naselje od 1991. Nastalo izdvajanjem dijela područja naselja Svirče. U 1869., 1921., 1931., 1961. i 1971. podaci su sadržani u naselju Svirče.''
Pitve
Pitve su naseljeno mjesto u sastavu općine Jelsa, na ostrvu Hvaru, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.