cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Réseau express régional d'Île-de-France
lijevo|50px|Logo RER Réseau express régional d’Île-de-France (RER) je mreža brzih željeznica u Parizu, okolini grada i području Île-de-France. Na ukupno 587 km saobraćaju pet linija, kojima upravljaju dvije firme. Linije i  zajedno vode firme RATP i SNCF, dok linije,  i  pripadaju SNCF.
Linije
mini|650px|centar|Karta RER linija u Parizu mini|650px|centar|Grafički prikaz linija željeznice RER u [[Île-de-France.]]
Gotfrid, vojvoda Normandije
Gotfrid V (24. august 1113 - 7. septembar 1151), poznat kao Plantagenet i Gotfrid Lijepi (francuski: Geoffroy le Bel) je bio anžuvinski grof od 1129. i normanski vojvoda od 1144. godine.
Gotfrid je bio najstariji sin anžuvinskog grofa Fulka V i Ermengarde od Maine, nasljednice Ilije I od Maine. Nadimak Plantagenet dobio je po žutom cvijetu brnistre koji mu je bio simbol (lat. planta - biljka, fr. genêt brnistra).
Henrik I, kralj Engleske, je poslao svoje kraljevske delegate u Anžuj kako bi mu predložio brak sa njegovom kćerkom jedinicom i nasljednicom Matildom, udovicom Henrika V, cara Svetog Rimskog Carstva. Sporazum je postignut i brak između petnaestogodišnjeg Gotfrida i dvadesetsedmogodišnje Matilde je sklopljen 17. juna 1128. godine. Brak je trebao zapečatiti mir između Henrikove Normandije i Gotfridovog Anžuja. Matilda je bila jedanaest godina starija od Gotfrida i ponosna na svoju titulu carice koju je držala po prvom braku, a po braku sa Gotfridom zamijenila titulom obične grofice. Iako su uspjeli dobiti tri sina, njihov brak je bio veoma buran s dugim periodima razdvojenosti.
Godinu dana po Gotfridovom vjenčanju njegov otac je napustio Anžuj i abdicirao u Gotfridovu korist kako bi odselio u Jerusalem, oženio ondašnju kraljicu Melisendu i postao kralj Jerusalema.
Nakon smrti kralja Henrika I 1135. godine Matilda je ušla u Normandiju kako bi se proglasila vojvotkinjom i vladaricom. Normandija joj je se pokorila i priznala je za vladaricu, ali baroni iz Engleske do koje nije mogla doći na vrijeme odbili su to učiniti i umjesto nje za vladara priznali njenog rođaka, Stjepana od Bloisa. Normandija je ubrzo ponovila postupak Engleske i priznala Stjepana za vojvodu. Sljedeće godine Gotfrid je prepustio dio svoje teritorije lokalnom plemiću koji je zato trebao pomoći njegovoj supruzi da ostvari svoje nasljedno pravo. Matilda je na kraju uspjela pokoriti Englesku, svrgnuti i zatvoriti Stjepana te proglasiti se vladaricom, ali Stjepanova supruga, Matilda I, grofica Bulonja, je oslobodila muža i vratila ga na prijestolje.
Godine 1142. Gotfrid je počeo otimati Normandiju od Stjepana i do ljeta 1144. godine proglasio se vojvodom Normandije, u kojoj je on vladao kao osvajač, a Matilda kao zakonska nasljednica. Gotfrid i Matilda su vladali Normandijom sve do 1149. godine, kada su je zajedno prepustili najstarijem sinu Henriku, što je kralj Luj VII Francuski priznao sljedeće godine.
Gotfrid je također uspio suzbiti tri pobune barona u Anžuju: pobunu iz 1129. godine, pobunu iz 1135. godine i pobunu koja je trajala od 1145. do 1151. godine. Mogućnost pobune usporavala je osvajanje Normandije i onemogućila Gotfridu intervenciju u Engleskoj.
Vojvoda Gotfrid je umro iznenada 7. septembra 1151. godine. Godine 1153. sporazum iz Winchestera osigurao je Stjepanu engleski tron, ali je također odredio da će ga naslijediti Gotfridov i Matildin sin.
Gotfrid je pripadao dinastiji Châteaudun, ali njegovi potomci su poznatiji kao Plantageneti zahvaljujući njegovom nadimku.
NGC 1880
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Univerzitet Pantheon-Sorbonne
Univerzitet Pantheon-Sorbonne (Université Panthéon-Sorbonne), koji je poznat i pod nazivom Pariz I, je javni istraživački univerzitet u Parizu u Francuskoj. Univerzitetske aktivnosti fokusirane su na discipline prava, humanističkih i društvenih nauka, političkih nauka, ekonomije, logike i finansija. Univerzitet je jedna od 13 nasljednica Univerziteta u Parizu, druge najstarije akademske institucije na svijetu, koja je prestala postojati 31. decembra 1970 odlukama vlasti donesenim nakon serije građanskih nemira, Maja 1968.
Grude (Hadžići)
Grude su naseljeno mjesto u općini Hadžići, Bosna i Hercegovina.
Liberalno demokratska stranka Bosne i Hercegovine
Liberalno demokratska stranka (LDS) jest najstarija politička organizacija u BiH. Nastala je 1989. godine od Saveza Socijalističke Omladine BiH - podmlatka Komunističke Partije u BiH. Od tada do danas učestvovala je na svim opštim i lokalnim izborima sa manje ili više uspjeha. 90-tih godina, a nakon rata u BiH ovoj stranci su se priključile Liberalna Bošnjačka Organizacija - LBO, čiji je predsjednik bio prof. Muhamed Filipović, a u aprilu 2007. godine pod okrilje LDS-a prišao je i Pokret za Promjene - PZP, čiji su rukovodioci u vrijeme objedinjavanja bili Šahbaz Džihanović i Dubravko Lovrenović. LDS ima opštinske organizacije u 35 opština u BiH, od toga samo u 3 opštine u RS-u. Predsjednik LDS-a od osnivanja do aprila 2005 bio je Rasim Kadić, a od 8. Kongresa održanog 2012 godine predsjednik LDS-a je Amir Husarić. LDS BiH je od 1994 godine punopravna članica Evropskih liberala ELDR-a (European Liberal Democratic and Reform Party) što je najduži staž u nekoj evropskoj asocijaciji stranaka među svim B-H političkim strankama.
Vanjski linkovi
Službeni sajt LDS-a
Vršac
Vršac, jedan od najstarijih banatskih gradova, nalazi se na jugoistočnom rubu Panonske nizije, u podnožju Vršačke planine.
Geografski položaj
Vršac leži sjeveroistočno od Beogradа na 83. kilometru međunarodnog magistralnog puta prema Rumuniji, od koje je udaljen 14 km. Vršac odlikuje dobra povezanost sa okolnim mjestima kao i gradovima u ovom dijelu Vojvodine, i to kako cestovnim, tako i željezničkim saobraćajem. U samom Vršcu nalazi se željeznički granični prijelaz prema Rumuniji, a cestovni kod Vatina.
Vršac leži u samom podnožju Vršačkih planina, a na nevelikoj udaljenosti nalazi se i Deliblatska pješčara, specifičan geografski kompleks i jedno od najvećih pješčanih prostranstava u Evropi. Vršačke planine, na krajnjem jugoistoku Banata, zauzimaju površinu od oko 170 km2. Imaju pretežno odlike brdsko-brežuljkastih predjela čiji centralni dio ima planinski karakter. Počinjući sa brdima Kapela (252 m) i Kula (399 m) nad samim gradom, prostiru se na istoku sve do rječice Černe u Rumuniji, na sjevernoj strani oivičene su Markovačkim potokom i Malim Ritom u koji se strmo spuštaju. Sa južne strane blago opadaju i završavaju se dolinama potoka Mesića i Guzajne. U uzdužnom profilu, na pravcu istok-zapad nalaze se najveći vrhovi, među kojima dominira Gudurički vrh (641 m), ujedno i najviši vrh u Vojvodini.
Vode
Vršački predio je prilično siromašan vodotokovima prirodnog porijekla. Jedina rijeka je Karaš, koja izvire u Rumuniji i protiče nedaleko od Vršca. Mesić, najveći od nekoliko potoka, izvire u brdima iznad istoimenog sela i protiče kroz sam grad. Na teritoriji južnog Banata izgrađena je od 18. vijeka do danas, čitava mreža kanala za odvođenje atmosferskih i podzemnih voda. U samom gradu je vještačko jezero koje je uređeno kao gradsko kupalište, a u blizini, u Velikom Ritu postoji ribnjak površine 906 hektara, poznat i kao stanište velikog broja vrsta barskih ptica i druge divljači.
Životinjski svijet
U životinjskom svijetu Vršačkih planina ima srna, divljih svinja, zečeva, divljih mačaka, lisica, a u prolazu se zadržavaju i vukovi. Iz ptičijeg svijeta zastupljeni su: divlja patka i guska, divlji golub, jarebica, fazan, veliki i mali djetlić, kraguj, pupovac, a od grabljivica: jastreb, orao, sova, soko. Na području Vršca žive: vjeverica, šumski puh, siva i crna vrana, gavran i mnoge druge vrste rijetkih ptica. Od zmija najzastupljenija je bjelouška, rjeđe šarka, a ima i sljepića i smuka. Jedna vrsta zelenog guštera smatra se da je raritet u Vojvodini. U riječnim tokovima i u kanalima ima raznih vrsta riba: štuka, šaran, som, kečiga, karaš i sitne bijele ribe.
Biljni svijet
Biljni svijet je veoma raznolik. Najviše je trava od kojih poseban značaj ima kostrika. Na vršačkim planinama rastu: smreka, crni bor, poljski i brdski brijest, bukva, pitomi kesten, više vrsta hrasta, bijeli grab, više vrsta lipa, kupina, šipak, poljska ruža, divlja jabuka i kruška, bijeli i crveni glog, oskoruša, rašljika, divlja trešnja, ruj, klen, bršljan, kurika, bijeli i crni jasen, crvena zova. Naknadno unijete drvenaste vrste su: bagrem, jasika, bijela i crna topola, vrba rakita, divlji kesten i razni četinari. Na vršačkim planinama ima 1024 vrsta drveća, šiblja i zeljastog bilja. Zna se za 22 biljne zajednice i to 10 stepsko-livadskih i 12 šumskih.
Naseljena mjesta
mini|desno|Vršac Vatin, Veliko Središte, Vlajkovac, Vojvodinci, Vršac, Vršački Ritovi, Gudurica, Zagajica, Izbište, Jablanka, Kuštilj, Mali Žam, Malo Središte, Markovac, Mesić, Orešac, Pavliš, Parta, Potporanj, Ritiševo, Sočica, Straža,CrvenaCrkva, BelaCrkva, Kusic, Uljma i Šušara.
Historija
Prvi tragovi naselja na Vršačkom brdu potiču iz vremena prahistorije. Podgrađe ispod Vršačke kule (srednjovjekovno utvrđenje) visoko je 21m, sa zidovima debelim 2,5m. Područje današnjeg grada i okoline bilo je također naseljeno u davnoj prošlosti.
Naselje na ovom mjestu razvilo se u sjenci srednjevjekovnog grada koji je podigao ugarski kralj Žigmund početkom 15. vijeka na vrhu brda da bi zaštitio južne granice svoje države od stalnih turskih upada. Uskoro je grad predat srpskom despotu Đurđu koji ga je povezao sa svojim glavnim utvrđenjima južno od Dunava u odbrambeni sistem.
1716. Turke je iz grada protjerao Eugen Savojski, čime je otvorio novu epohu u historiji grada. U grad su uskoro kolonizirani Nijemci iz oblasti oko rijeke Mozela. Brzi privredni uspon krunisan je dobijanjem povelje slobodnog kraljevskog grada 1817. Grad je znatno nazadovao za vrijeme revolucije 1848. kada su se oko njega tukli Srbi i Mađari. Ostatak 19. vijeka protekao je u miru i napretku koji je presjekla zaraza filoksere koja je zaprijetila uništenjem sve vinove loze. No katastrofalne posljedice filoksere brzo su poništene u ovoj oblasti planskim sađenjem američkih sorti loze.
Najveća etnička promjena nastupila je u posljednjim danima Drugog svjetskog rata kada su lokalni Nijemci izbjegli pred nastupajućom Crvenom armijom. Tada dolazi do sistematske demografske i političke promjene u gradu. Komunisti preuzimaju sve oblike vlasti.
Kultura
Vršac ima znamenitu historijsku prošlost sa spomenicima od praistorije do današnjeg doba. Mnogobrojne karakteristične građevine iz 18. i 19. vijeka, gradska kuća, stara apoteka (1783), barokna zgrada "Dva pištolja", kuća u kojoj je živio i umro Jovan Sterija Popović, Vladičin dvor, crkve, stari park sa spomenicima, Narodni muzej (osnovan 1882 - najstariji muzej u Vojvodini), a glavno obilježje grada je stara kula stražara na Vršačkom brijegu iz ranog srednjeg vijeka, simbol grada i najstariji zamak na teritoriji Vojvodine. U ovom gradu je rođen dramaturg Jovan Sterija Popović i slikar Paja Jovanović. Grad ima profesionalno pozorište, razvijena je izdavačka djelatnost u kojoj prednjači KOV - Književna opština Vršac. U gradu se održava Jesenji pozorišni festival, međunarodni festival folklora.
Privreda
Danas su od značaja vinogradarstvo, zanatstvo, trgovina i industrija. Vršačka vina su poznata širom Srbije. U okolini Vršca ima dosta izletišta i lovišta. U gradu je poznati Centar za sportsko jedriličarstvo sa aerodromom. Osim toga, tu su i izletišta Ritiševo, Straža, Parta, kanal Dunav-Tisa-Dunav i vještačka jezera koja obogaćuju izvanrednu okolinu grada.
Voz
Voz niz povezanih vozila koja voze duž željezničke pruge i prevoze ljude ili teret. Voz je sastavljen od jedne ili više lokomotiva (vučnih vozila) i jednog ili više vagona (vučenih vozila). Vozove obično vuku ili guraju lokomotive (često poznate jednostavno kao "motori"), iako su neki samohodni, kao što su višestruke jedinice. Putnici i teret se prevoze u željezničkim vagonima, poznatim i kao vagoni. Vozovi su dizajnirani za određenu širinu, odnosno udaljenost između šina. Većina vozova vozi na čeličnim šinama sa čeličnim točkovima, čije malo trenje ih čini efikasnijim od drugih oblika transporta.
Vozovi imaju svoje korijene u vagonima, koji su koristili željezničke pruge i pokretali su ih konji ili vukli kablovima. Nakon izuma parne lokomotive u Ujedinjenom Kraljevstvu 1804. godine, vozovi su se brzo proširili svijetom, omogućavajući teretu i putnicima da se kreću kopnom brže i jeftinije nego ikada prije. Brzi tranzit i tramvaji su prvi put izgrađeni kasnih 1800-ih za prevoz velikog broja ljudi u i oko gradova. Počevši od 1920-ih, a ubrzano nakon Drugog svjetskog rata, dizelske i električne lokomotive zamijenile su paru kao sredstvo pokretanja. Nakon razvoja automobila, kamiona i široke mreže autoputeva koje su nudile veću mobilnost, kao i brže avione, vozovi su opali na važnosti i tržišnom udjelu, a mnoge željezničke pruge su napuštene. Širenje autobusa dovelo je i do zatvaranja mnogih brzih željezničkih i tramvajskih sistema u to vrijeme.
Od 1970-ih, vlade, ekolozi i zagovornici vozova promovisali su povećanu upotrebu vozova zbog njihove veće efikasnosti goriva i niže emisije gasova staklene bašte u poređenju s drugim vidovima kopnenog transporta. Brza željeznica, prvi put izgrađena 1960-ih, pokazala se konkurentnom s automobilima i avionima na kratkim i srednjim udaljenostima. Prigradska željeznica je dobila na značaju od 1970-ih kao alternativa zakrčenim autoputevima i sredstvo za promicanje razvoja, kao i laka željeznica u 21. stoljeću. Teretni vozovi su i dalje važni za transport roba kao što su ugalj i žito, kao i sredstvo za smanjenje zakrčenosti drumskog saobraćaja teretnim kamionima.
Dok konvencionalni vozovi saobraćaju na relativno ravnim prugama sa dve šine, postoji niz specijalizovanih vozova koji se značajno razlikuju po svom načinu rada. Jednošinske rade na jednoj tračnici, dok su uspinjače i željezničke pruge jedinstveno dizajnirane za prelazak strmih padina. Eksperimentalni vozovi kao što su maglevi velike brzine, koji koriste magnetnu levitaciju da lebde iznad vodilice, u razvoju su 2020-ih i nude veće brzine čak i od najbržih konvencionalnih vozova. Vozovi koji koriste alternativna goriva kao što su prirodni plin i vodonik su još jedan razvoj 21. stoljeća.
U osnovi razlikujemo:
U daljnjoj podijeli mogu se podijeliti prema vrsti pogona što se ustvari odnosi na vrstu pogona lokomotive (vučnog vozila)a tako u osnovi možemo razlikovati:
Rana historija
Vozovi su evolucija vagona na točkovima koji voze po kamenim putevima, najranije sagrađeni u Babilonu oko 2.200 godina p. n. e.. Počevši od 1500-ih, uvedeni su vagoni za izvlačenje materijala iz rudnika; od 1790-ih uvedene su jače željezne šine. Nakon ranog razvoja u drugoj polovini 1700-ih, 1804. godine parna lokomotiva koju je izgradio britanski izumitelj Richard Trevithick pokretala je prvi parni voz. Izvan rudnika uglja, gdje je gorivo bilo lako dostupno, parne lokomotive su ostale neisprobane sve do otvaranja Stockton i Darlington željeznice 1825. Britanski inženjer George Stephenson upravljao je parnom lokomotivom pod nazivom ''Lokomotiva br. 1'' na 40 kilometara dugoj liniji, koja je prevozila preko 400 putnika brzinom do 13 kilometara na sat. Uspjeh ove lokomotive i Stephensonove rakete 1829. godine, uvjerio je mnoge u vrijednost parnih lokomotiva, a u roku od jedne decenije berzanski balon poznat kao "Željeznička manija" počeo je širom Ujedinjenog Kraljevstva.
Vijest o uspjehu parnih lokomotiva brzo je stigla do Sjedinjenih Država, gdje je prva parna željeznica otvorena 1829. godine. Američki pioniri željeznice ubrzo su počeli proizvoditi vlastite lokomotive, dizajnirane da savladavaju oštrije krivine i grublje kolosijeke tipične za željeznice u zemlji.
Lokomotive "Union Pacific Big Boy" predstavljale su vrhunac tehnologije i snage parnih lokomotiva. Druge evropske nacije su također primijetile razvoj britanske željeznice, a većina zemalja na kontinentu izgradila je i otvorila svoje prve željeznice 1830-ih i 1840-ih, nakon prve vožnje parnog voza u Francuskoj krajem 1829. godine. Tokom 1850-ih, vozovi su nastavili da se šire širom Evrope, a mnogi su bili pod uticajem američkih dizajna lokomotiva. Druge evropske zemlje slijedile su svoje posebne dizajne. Širom svijeta, parne lokomotive su postajale sve veće i moćnije tokom ostatka stoljeća kako je tehnologija napredovala.
Vozovi su prvi put ušli u saobraćaj u Južnoj Americi, Africi i Aziji kroz izgradnju od strane imperijalnih sila, koje su počevši od 1840-ih gradile željeznice kako bi učvrstile kontrolu nad svojim kolonijama i prevozile teret za izvoz. U Japan, koji nikada nije bio koloniziran, željeznice su prvi put stigle ranih 1870-ih. Do 1900. godine, željeznice su radile na svim kontinentima osim nenaseljenog Antarktika.
Britanska akademija filmske i televizijske umjetnosti
Britanska akademija filmske i televizijske umjetnosti (BAFTA) (engl:The British Academy of Film and Television Arts), jeste britanska organizacija koja jednom godišnje dodjeljuje nagrade filmovima, televiziji i interaktivnim medijima.
NGC 4892
NGC 4892 (također poznat kao MCG 5-31-78, PGC 44697 i UGC 8108) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 271 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,30 (103 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (24 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 11. aprila 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Britanska akademija filmske i televizijske umjetnosti
Uvod
BAFTA je osnovana 1947. kao "Britanska filmska akademija" od slavnih filmskih umjetnika, među kojima su bili David Lean, Carol Reed, Charles Laughton i drugi. Njen cilj je bio ojačati filmsku industriju koja je oslabila nakon 2. svjetskog rata. 1958. akademija se spojila sa organizacijom "The Guild of Television Producers and Directors" da bi konačno postala BAFTA 1976.
André Citroën
André-Gustave Citroën (Pariz, 5. februar 1878 – Pariz, 3. juli 1935) bio je francuski inženjer holandskog porijekla. Tvornica automobila Citroën nosi njegovo ime.
Britanska akademija filmske i televizijske umjetnosti
Uvod
Njen glavni ured je u Piccadilly u Londonu, a kipovi imaju oblik maske po uzoru na pozorište. Članovi mogu postati oni radnici koji su bili barem 4 godine zaposleni u industriji filma, televizije ili interaktivnih medija te koji su preporučeni od drugih članova. 2004. BAFTA je brojala oko 4.000 članova. Ukupno se dodjeljuje u 19 kategorija. Mjesto održavanja je u Odeon kinu u Londonu te se redovno uživo prenosi od BBC-a.
André Citroën
André je diplomirao na École Polytechnique 1900. Za vrijeme Prvog svjetskog rata počeo je masovno proizvoditi oružje. André je osnovao Citroën 1919. i time postao četvrti proizvođač u svijetu za vrijeme 1930-ih.
Umro je od raka želudca 3. jula 1935, a pokopan je u Cimetière du Montparnasse u Parizu. U Automobilsku kuću slavnih primljen je 1998.
Britanska akademija filmske i televizijske umjetnosti
Prezentacije
Dodjela BAFTA-a za televiziju, se održava u aprilu ili maju, u odvojenoj svečanosti od BAFTA-e za film. BAFTA za dječji program osnovan je 1995. i održava se u novembru, dok se nagrade za interaktivne medije osnovane 1998.
BAFTA je s vremenom stekla visoku reputaciju.
Film
Nagrada Britanska akademija filmske i televizijske umjetnosti za film dodjeljuje se od 1948. godine međunarodnim i britanskim filmovima i filmskim stvaraocima, koji su prikazani u prošloj godini u Ujedinjenom Kraljevstvu. Nagrada važi za, pored Oskara, za najveću britansku filmsku nagradu. Dodjeluje se svake godine u februaru u Londonu, a pokrovitelj nagrade je telekomunikacioni koncern Orange. Između ostalih dodjeljuju se narade za najbolji film, najboljeg glavnog glumca u muškoj i ženskoj kategoriji, kao i svim ostalim sekcijama filmskog stvaralaštva.
Bosna i Hercegovina na Evropskom prvenstvu u atletici 2016.
Bosna i Hercegovina je učestvovala na Evropskom prvenstvu u atletici 2016. koje se održalo od 6. do 10. jula u Amsterdamu, Holandija. Ovo je bilo osmo po redu Evropsko prvenstvo u atletici na kojem je učestvovala Bosna i Hercegovina. Bosnu i Hercegovinu je predstavljalo pet takmičara u tri discipline. Takmičari nisu osvojili nijednu medalju niti su oborili neki od rekorda. Od ukupno 38 država učesnica Evropskog prvenstva 2016. Bosna i Hercegovina je po uspješnosti zauzela 36. mjesto sa osvojenih 5 bodova.
NGC 159
NGC 159 (također poznat kao ESO 150-11 i PGC 2073) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 386 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Feniks. Najveći prečnik je 1,40 (157 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (45 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 28. oktobra 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Eurosong 2023.
Eurosong 2023. bio je 67. izdanje Eurosonga. Održan je u Liverpool Areni (Ujedinjeno Kraljevstvo) nakon što Ukrajina, pobjednik prošlogodišnjeg izdanja, nije mogla biti domaćin zbog ruske invazije te zemlje. Takmičenje je organizirala Evropska radiodifuzijska unija (EBU) u saradnji s BBC-jem koji je bio emiter u ime ukrajinskog javnog emitera Suspiljne. Polufinalne večeri održane su 9. i 11. maja, dok je finalna večer održana 13. maja. Voditelji prve dvije večeri bili su britanska pjevačica Alesha Dixon, britanska glumica Hannah Waddingham i ukrajinska pjevačica Julia Sanina, dok im se irski televizijski voditelj i komičar Graham Norton pridružio u finalnoj večeri.
Trideset sedam zemalja učestvovalo je na takmičenju. Bugarska, Crna Gora i Sjeverna Makedonija nisu učestvovali ove godine, najvećim dijelom zbog posljedica globalne energetske krize.
Dikson (ostrvo)
mini|desno|200px|Lokacija ostrva Dikson na sjevernoj hemisferi Dikson je ime ostrva sjeveroistočnom dijelu Jenisejskog zaliva u Karskom moru, nedaleko od ušća rijeke Jenisej. Upravno pripada Tajmirskom autonomnom okrugu na sibirskom dalekom sjeveru.
Otkriven je vjerovatno početkom 17. vijeka od tada je bio poznat pod imenom Dolgi ("dugo") ostrvo, odnosno Kuzkin, prema njegovu pomor'skom istraživaču. Godine 1878. švedski istraživač Adolf Erik Nordenskiöld ga je preimenovao prema imenu bogatog trgovca Oskara Dicksona, jednog od pokrovitelja ekspedicije. Inače, Dikson je prvobitno bio naziv koji je Nordenskiöld 1875. godine dao u kopno duboko urezanoj istočnoj obali. Dikson je tako od 1884. godine službeno ime ostrva.
Dikson je 7. aprila 1915. postao mjesto prve ruske radijske postaje na Arktiku, a od 1916. godine na ostrvu radi i hidrometeorološka stanica, što je 1930-ih omogućilo osnivanje radiometeorološkog središta i geofizičkog observatorija, prvih na Sjevernom morskom putu.
Luka na kopnenoj strani je sagrađena 1935., a 1957. godine dva naselja su spojena u jedno.
Površina ostrva Diksona je 25 km2. Visine je do 50 m, a morfološki ga velikim dijelom čini dijabaz.
Rubije
Rubije su naseljeno mjesto u sastavu općine Komen, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Sežana.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Rubije su imale 37 stanovnika.
Boris Nilević
Boris Nilević (Sarajevo, 2. juni 1947 – Sarajevo, 11. decembar 1999) bio je bosanskohercegovački historičar srednjeg i ranog novog vijeka.
Boris Nilević rođen je 2.juna 1947. u Sarajevu. U rodnom mjestu završio je osnovno i srednje obrazovanje. Studij historije završio je na Odsjeku za historiju Filozofskog fakulteta u Sarajevu. Magistrirao je 1978. i doktorirao 1986. u Beogradu. Od 1974. do smrti, 11.12 1999., radio je u Javnoj ustanovi Institut za istoriju u Sarajevu. Bio je direktor Instituta za istoriju i urednik časopisa Prilozi Instituta za istoriju. Povremeno je radio na Odsjeku za historiju Filozofskog fakulteta u Sarajevu i na Odsjeku za historiju Filozofskog fakulteta u Tuzli.
Predmet Nilevićevog naučnog interesovanja bio je bosanski kasni srednji vijek i osmanski period. Objavio je više radova o vlastelinskoj porodici Pavlovići i Srpskoj pravoslavnoj crkvi u Bosni i Hercegovini.
.rw
.rw je najviši Internet domen za Ruandu.
Socijaldemokratska unija Bosne i Hercegovine
Socijaldemokratska unija Bosne i Hercegovine (SDU BiH) bila je pluralna socijaldemokratska politička stranka u Bosni i Hercegovini. Nastala je 2002. godine, a 2018. godine spaja se s Nezavisnom bosanskohercegovačkom listom. Njihov predsjednik Ivo Komšić izabran za gradonačelnika Sarajeva 27. marta 2013.
Historija
SDU BiH osnovan je s ciljem prevazilaženja ozbiljnih slabosti socijaldemokratije i krize u socijaldemokratskom uspostavljanju u Bosni i Hercegovini. Nakon općih izbora 2002. godine, grupa visokih dužnosnika Socijaldemokratske partije (SDP), nakon borbe za reforme krutih stavova o političkim i organizacijskim pitanjima u SDP-u, odlučila je napustiti stranku i osnovala novu političku partiju - Socijaldemokratsku uniju BiH. Glavna ideja osnivanja SDU BiH bila je očuvanje i afirmacija Bosne i Hercegovine kao suverene, ustavne, demokratske države čije su granice nepovredive, čiji je životni prostor bio etnički nerazdvojan i čiji je prosperitet bio u Europskoj uniji i euroatlantskim integracijama.
Glavne političke aktivnosti i ciljevi SDU bili su u razvoju ustavne demokratije, afirmaciji ustavnog patriotizma i njegovanju kulturnih, vjerskih i nacionalnih identiteta svih građana Bosne i Hercegovine. Podržava ih ideja snažnijeg političkog poistovjećivanja s Bosnom i Hercegovinom kao domovinom za sve državljane zemlje.
Predsjedništvo i gornje rukovodstvo stranke sastojale su se od istaknutih bosanskih ličnosti iz političke sfere Bosne i Hercegovine. Neki od članova bili su: Stjepan Kljuić, Nijaz Duraković, Ivo Komšić, Miro Lazović i Emir Zlatar.
Sanjam (Indexi)
Sanjam je singl ploča sarajevske pop rock grupe Indexi. Objavila ga je 1972. godine izdavačka kuća Jugoton. Tekst za obje pjesme na ovom muzičkom izdanju napisala je Maja Perfiljeva, dok je muziku za pjesmu "Sanjam" komponirao Hrvoje Hegedušić, a "Baladu" basist Fadil Redžić. Ovim singlom Indexi su nastavili uspješnu seriju muzičkih hitova, pridobijajući tako značajan broj ljubitelja njihove muzike, koji će doseći vrhunac tokom njihove veoma uspješne jugoslavenske koncertne turneje 1972. godine. Ove dvije pjesme se donekle razlikuju od prethodnih predstavljajuċi elegičan, tužan osjećaj i na obje Slobodan Bodo Kovačević svira na akustičnoj gitari. Novi klavijaturista na ovom muzičkom izdanju bio je Vlado Pravdić, kasnije član poznatog Bijelog dugmeta, a njegove Hammond električne orgulje daju prekrasan pozadinski zvuk. Pjesma "Sanjam" sadrži refren u komercijalnijem pop stilu sa još jednim odličnim gitarskim solom (ovog puta na električnoj gitari). Jedna od njihovih kasnije veoma cijenjenih pjesama, "Balada" je na B strani ploče, u kojoj melodijska pratnja na akustičnoj gitari podupire izvanrednu pjevačku izvedbu Davorina Popovića, pjevanje o vječnosti ljubavi nad privremenom prirodom ljudskog života. Tu je i solo na flauti, koji je vjerovatno svirao studijski muzičar i koja prati gitaru, te udaraljke koje se uklapaju u romantičnu atmosferu pjesme, a posebno činele.
Niccolò Paganini
Niccolò (ili Nicolò) Paganini bio je čuveni italijanski violinist i kompozitor. Bio je treće od šestero djece Antonija i Terese Paganini (rođ. Bocciardo). Po mišljenju mnogih, jedan je od najvećih virtuoza svih vremena. Zbog mnogih novih neobičnih majstorija koje je Paganini uveo publika je ludovala od oduševljenja, a oko njegovog imena nizale su se brojne legende. Paganinijev muzički genij nadmašuje njegovo djelo kao kompozitora. Dosta svojih kompozicija napisao je za vlastite nastupe, a bile su toliko teške za sviranje na violini da se vjerovalo da je u savezu sa đavolom. Oponašao se i njegov način sviranja, a i odijevanja, pa su bečki izlozi bili puni robe "a la Paganini".
Muzičko stvaralaštvo
Prve lekcije iz muzike dobijao je prije svoje 6. godine od svog oca, koji je svirao mandolinu. Kasnije je izučavao muziku kod najboljih učitelja u Genovi. Poslije toga je počeo svirati na javnim nastupima, a svoju prvu sonatu komponovao je 1790.
Godine 1795. preselio se u Parmu da nastavi sa izučavanjem muzike. Međutim, učitelji su ga odbijali uz obrazloženje da mu ne mogu više pomoći jer ih je vrlo brzo muzički nadmašio. Nakon ovoga je odlučio uzeti stvari u svoje ruke i krenuo je s velikim elanom vježbati sviranje violine. Ponekad je vježbao i po 10-12 sati dnevno. Poslije 2 godine ovakvog strogog i upornog vježbanja, 1797. godine krenuo je na svoju prvu koncertnu turneju po Italiji. Prethodne godine napornog rada na usavršavanju vještine sviranja violine bile su nagrađene velikim uspjesima prilikom njegovih nastupa. U narednim godinama ovi uspjesi samo će se uvećavati.
Od 1805. do 1809. bio je violinist na dvoru Napoleonove sestre, Elise Baciocchi. Godine 1809 Paganini je postao slobodni umjetnik koji izvodi vlastita djela. Od 1828. do 1834, koncertirajući u glavnim evropskim muzičkim središtima, zanosnom svirkom i nedostižnom virtuoznošću pobuđivao je divljenje publike i profesionalnih muzičara.
Otkako je stekao slavu, život mu je bio mješavina izuzetnih uspjeha i neuspjeha. Zaradio je veliku količinu novca, ali ga je volio neumjereno trošiti na kocku i ostale poroke. Jednom prilikom bio je prisiljen predati svoju violinu pod zakup da bi vratio dug francuskom trgovcu. Nakon koncerta isti taj trgovac poklonio mu je violinu nazad. Bila je to Guarnerius violina, koju je mnogo kasnije Paganini poklonio građanima Genove. Ona se i danas pažljivo čuva u ovom gradu.
Njegova muzička djela uključuju 24 kapriča (capriccio) objavljena 1820. za solo violinu. To su jedna od najtežih djela ikad napisanih za violinu, ali ih on sam nije nikad javno izvodio, nego je djelo posvetio umjetnicima (A gli artisti). Godinama nijedan violinista osim Paganinija nije mogao odsvirati ovo tehnički veoma teško muzičko djelo.
Stvarao je izazove za druge muzičare sa svojih 30 sonata za violinu i gitaru, 6 violinskih končerta, 6 kvarteta za violinu, violu, gitaru i violončelo, varijacije za violinu i orkestar i čuveni Vješticin ples (La Streghe).
Vjerovatno najzadivljujuće njegovo djelo jeste zbirka varijacija na Rossinijevu muziku iz opere Mojsije u Egiptu. U ovom djelu koristio je najveći dio muzičkog raspona od 3 oktave na najtanjoj žici violine svirajući veoma visoke tonove uz milimetarsku preciznost. Sve ovo može zvučati kao mješavina smiješne akrobacije i neka vrsta suhih vježbi za učenike. Međutim, Paganini je u svako muzičko djelo dodavao lijepe melodije, izvanrednu harmoniju i svoj prepoznatljivi zvuk. U današnje vrijeme malo se violinista usuđuje svirati njegovu muziku, a još manje ih je spremno to i snimiti.
Philip Sandblom u svojoj knjizi Kreativnost i bolest (Creativity and Disease) napisao je da je malo genija iskusilo takve gorko-slatke agonije zbog Ehlers-Danlosovog sindroma. Ovu bolest karakterizira velika fleksibilnost zglobova, što je Paganiniju omogućavalo da ostvari dotad neviđene tehničke mogućnosti na violini. Poznato je da Paganini nije redovno vježbao violinu poslije 30. godine života.
Muzički utjecaj
Znatno je uticao na stil muzike romantičara i muzičare koji su došli poslije njega. Poznati violinisti, poput Ernsta, Bériota i Vieuxtempsa, bili su pod velikim utjecajem Paganinijevog muzičkog genija. Kompozitori, poput Liszta, Chopina, Schumanna i Berlioza, prihvatili su njegov tehnički izazov u potrazi za većim izražajnim mogućnostima u vlastitim djelima. Njegov violinski rad je imao veliki utjecaj na Liszta, čiji su pokušaji da oponaša njegov stil na klaviru doveli do važnih muzičkih izuma.
Čak ni nakon njegove smrti legenda o njemu ne prestaje živjeti, pa su kompozitori narednih generacija, poput Johannesa Brahmsa i Sergeja Rahmanjinova, odali poštovanje komponujući svoja važnija djela koristeći njegove muzičke teme i tehniku sviranja.
Međutim, tu se njegov utjecaj ne završava, nego se nastavlja i do savremenog doba. Jedan od najpoznatijih virtuoza na gitari u rok-muzici, Amerikanac Steve Vai, u filmu Raskrsnica svira jedan od njegovih capriccia.
Muzička zaostavština
Sam Paganini promijenio je pravac muzičkog razvoja kroz izum kulta muzičkog izvođača. Prije njega su čak i najtalentovaniji, harizmatični i uspješni muzičari bili u najboljem slučaju poštovani, živeći udobno i nakon prestanka bavljenja muzikom brzo zaboravljeni. Nasuprot ovome Paganini je bio histerično obožavan, nagrađen velikim bogatstvom i još uvijek se pamti uz divljenje. S Paganinijem muzički izvođač postaje superzvijezda, a iako nije imao učenika i malo nasljednika, linija koju je on započeo nastavlja se kroz svakog muzičkog idola današnjice. Najvrednija njegova djela su violinski koncerti, varijacije La Streghe iz 1813, a najviše su obrađivane njegove teme iz zbirke Capriccia.
Paganini je za života postao legendarna ličnost i ostao jedinstvena pojava u historiji muzike sve do danas - iskonski nadareni virtuoz, koji je uz to poznavao bit svog instrumenta i bio fanatično predan svom pozivu.
Umro je od tuberkuloze 27. maja 1840. u Nici.
Ljubomir
Ljubomir je župa u srednjovjekovnoj Bosni.
Župa Ljubomir smještena je sjeverno od Trebinja. Ona predstavlja planinski prostor koji je pogodan za razvoj stočarstva. Centar Ljubomira bio je u Vrhpolju (Vrpolju). Ljubomir se pominje kontinuirano krajem 14. i u 15. vijeku. Jedne prilike januara 1397. Ljubomir je nazvan selom ('de villa Lyubomiri'), ali je teško taj podatak dovoditi u konkretnu vezu sa područjem župe Ljubomir, obzirom na to da nije rijetka situacija da sela dobijaju imena po najvažnijim prvacima u njima.
Područje Ljubomira bilo je u rukama vojvode Sandalja Hranića Kosače. Iz Ljubomira je Sandalj oktobra 1413. poslao svoga poslanika Pribislava Pohvalića u Dubrovnik sa zadatkom da izvrši određene izmjene u njegovom depozitu i da sredi pitanje njegovog posjeda koji je imao u Slanskom primorju. Najpoznatiji lik sa područja Ljubomira je knez Pokrajac Oliverović. Na ovom području staništa su imali Vlasi Ugarci, a među njima najpoznatija je bila porodica Dubravčići.
Spomeni Ljubomira u srednjem vijeku
Područje Ljubomira spominje se u više navrata tokom 14. i 15. vijeka.
Ulaganje novca na dobit
Ulaganje novca na dobit je bankarsko poslovanje slično modernoj oročenoj štednji novca uz prateće kamate. Ono je primjenjivano u Dubrovniku u srednjem vijeku i u njega su, od stranaca, bili uključeni samo predstavnici vlastele iz srednjovjekovne Bosne. Ovo poslovanje uvedeno je kao privilegija i nagrada bosanskoj vlasteli zbog pristanka na kupoprodaju posjeda župe Konavli Dubrovčanima 1419. i 1426. Zato se može smatrati ekonomsko-političkim poslovanjem.
Lilija Vajhina-Jefremova
Lilija Vajhina-Efremova, rođena 15. aprila 1977. u Čeboksariju, Čuvašija u RSFSR, SSSR (danas Rusija), je nekadašnja ruska, bjeloruska i ukrajinska biatlonka.
Ulaganje novca na dobit
U poslovanje su bili uključeni vlasnici Konavala Sandalj Hranić Kosača i Radoslav Pavlović, te njihove diplomate Pribislav Pohvalić i Brailo Tezalović. Poslovanje je podrazumijevalo ulaganje novca uz godišnju dobit (kamatu) u iznosu od 5% uloženih sredstava. Predviđena sredstva za ulog (glavnica) bila su limitirana. Kamata je prispjevala isti dan svake godine i uredno je isplaćivana osim u slučaju rata ulagača sa Dubrovnikom. Sandalj Hranić Kosača uspio je da ostvari u glavnicama limit od 12.000 dukata što mu je omogućavalo godišnje kamate u iznosu od 600 dukata. To su značajna sredstva koja su, uz ostale prihode, omogućavala moćnom vlastelinu lagodan život. Ulagači su imali značajnu korist od uloženih sredstava koja su bila značajna garancija, pa su ih držali kod Dubrovčana i ostavljali u amanet svojim nasljednicima.
Lilija Vajhina-Jefremova
Olimpijske igre
Lilija Efremova je samo jednom nastupila na Zimskim olimpijskim igrama: i to na ZOI 2006, kada je osvojila bronzanu medalju u utrci sprinta, bez promašaja sa zaostatkom 6.6 s bila sporija od pobjednice Francuskinje Florence Baverel-Robert. U štafeti je sa Oksanom Hvostenko, Olenom Petrovom i Ninom Lemeš osvojila jedanaesto mjesto sa šest promašaja i jednim kaznenim krugom, zaostatkom od 5:43.0 min u odnosu na pobjedničku rusku štafeta u sastavu: Ana Bogali, Svjetlana Išmuratova, Olga Zajceva i Albina Ahatova.
Vilim II, car Njemačke
Vilim II (Friedrich Wilhelm Victor Albrecht von Preussen; 27. januar 1859. - 4. juni 1941.) je bio njemački vladar iz dinastije Hohenzollern koji je u historiju ušao kao posljednji njemački car i pruski kralj.
Stupio je na prijestolje godine 1888. i odmah došao u sukob s kancelarom Ottom von Bismarckom oko pitanja treba li se Njemačka u svojoj vanjskoj politici oslanjati na diplomatiju ili vojnu silu. Wilhelm je odgovor na to vidio u uspjesima pruske vojske u ratovima 19. vijeka te Bismarcka prisilio na odstupanje. Nova agresivna politika odrazila se i u nagloj izgradnji njemačke ratne mornarice što je Drugi Reich dovelo u sukob s Britanskim Imperijem i uzrokovalo utrku u naoružanju te zbližavanje Britanije s Francuskom i Rusijom. Svi su ti događaji bitno doprinijeli izbijanju prvog svjetskog rata.
Nekoliko dana prije njemačke kapitulacije u novembru 1918. Wilhelm je abdicirao i otišao u izgnanstvo u Holandiju, a Njemačka je postala republikom. Jedna od odredbi Versajskog mirovnog ugovora zahtijevala je da mu se sudi kao ratnom zločincu, ali ga je holandska vlada odbila izručiti.
Biografija
Vilim II je rođen 27. januara 1859. godine u Kronprinzenpalaisu u Berlinu kao sin princa Fredericka Williama (budućeg kralja Njemačke Fridrika III) i njegove supruge Viktorije, najstarije kćerke britanske kraljice Viktorije. U vrijeme njegovog rođenja, Fridrik Vilim IV je bio kralj Pruske. Vilim II je bio prvi unuk kraljice Viktorije i princa Alberta, ali što je još važnije, bio je prvi sin princa Pruske i drugi u liniji sukcesije Pruske, a također nakon 1871. godine, novonastalog Njemačkog carstva, kojim su po ustavu vladali pruski kraljevi.
Henrik V, car Svetog Rimskog Carstva
Henrik V (11. august 1081. - 23. maj 1125.) je bio kralj Njemačke od 1099. do 1125. godine, i car Svetog Rimskog Carstva od 1111. do 1125. godine. Bio je posljednji vladar iz Salijske dinastije. Tokom gotovo čitavog perioda njegove vlasti odvijao se naslijeđeni sukob oko investiture, koji je riješen kompromisnim konkordatom iz Wormsa 1122. godine.
Vladavina
Bio je sin cara Henrika IV i Berte Savojske. Papa je poticao sinove Henrika IV da se pobune protiv oca. Prvi se pobunio stariji sin, pa je Henrik IV odredio da mu nasljednik bude Henrik, mlađi sin, kojega je dao krunisati 1099. za kralja Njemačke. Papa se ponovo miješa i pravi probleme u Njemačkoj, tako da se i sam Henrik V buni protiv oca 1105. godine, pa ga svrgava iste godine. Henrik IV umire 1106. godine.
Papa se nadao da će dobiti kooperativnog kralja Njemačke, koji će pristati na to da kraljevi ne postavljaju biskupe. Henrik V se pokazuje jednako tvrd kao i njegov otac. Henrik V je insistirao da on postane car Svetog Rimskog Carstva, ali papa nije pristajao, pa je Henrik V izvršio invaziju Italije 1110. godine.
Pod pritiskom Henrikove vojske sklopljan je dogovor 1111. godine da Henrik odustane od postavljanja biskupa, ali da crkva preda sve posjede koje je dobila od careva, još od doba Karla Velikog. Papa Paskal II je nerado na to pristao, a tokom priprema za Henrikovo krunisanje za cara narod Rima se pobunio. Henrik je zatvorio papu i šesnaest kardinala, te ih držao zatvorene dva mjeseca.
U pomoć papi dolazili su saveznici Normani pod vodstvom Roberta I Kapujski. Henrik je uspio odvratiti normansku vojsku u akciji spašavanja. Papa je bio prinuđen da se pokori i da prizna Henriku pravo da postavlja biskupe. Henrik je odmah krunisan 13. aprila 1111. godine. Henrik se sa vojskom povukao u Njemačku tek kad je dobio obećanje od kardinala da se neće osvetiti zbog iznuđenog priznanja kad se on sa vojskom povuče preko Alpa.
Čim se Henrik povukao crkveni koncil je ekskomunicirao cara, a koncesije su proglasili nevažećim, jer su dobijene iznuđivanjem. Borba za investituru se nastavila. Henrik je ponovo izvršio invaziju Italije 1116. godine i postavio antipapu. Spor je razriješen kompromisnim konkordatom iz Wormsa 1122. godine, po kome papa postavlja biskupe, a car ih dodatno postavlja kao feudalce. Carevi su tako zadržali dosta uticaja pri izboru biskupa.
U Bohemiji je trajao sukob Svatopluka i vojvode Bohemije Borivoja II - Svatopluk je zarobio Borivoja. Henrik je bio nezadovoljan ratom u Bohemiji, pa 1107. godine prisiljava Svatopluka da oslobodi Borivoja II. Henrik postaje Svatoplukov kum, pa ovaj ipak postaje vojvoda Bohemije.
Henrik je 1108. godine krenuo u rat u Ugarsku protiv Kolomana s namerom da na mađarski tron postavi Kolomanova brata Almoša. Svatopluk se priključio tom vojnom pohodu, ali zbog napada u Bohemiji prisiljen je da se vrati. Borivoj II je napao Bohemiju uz pomoć poljskog vojvode Boleslava III. Henrik je ostao sa smanjenom vojnom silom, pa nije uspio da zauzme Presburg, a Koloman je harao po Moraviji.
Henrik V je bio ljut i odlučio je osvetiti se Poljskoj. Uz pomoć Svatopluka napao je Poljsku i opsjedao Glogov 1109. godine. Poljska vojska oko Glogova je bila poražena, a Boleslav III Pjastović se sklonio u Glogov. Henrik je dao građanima Glogova pet dana primirja, ali da predaju svoju djecu kao taoce, da bi se poštovalo primirje. Obećao je djecu predati nakon pet dana bez obzira na odgovor. Boleslav III Pjastović se nije predavao, a Henrik je prekršio obećanje i nije vratio djecu. Djecu je vezao za opsane sprave i koristio ih kao živi štit. U toj opsadi je stradalo mnogo djece, a Glogov je obranjen.
U bici na Psećim Poljima Poljaci su ponovo pobjedili, pa se Henrik povukao. Umro je 23. maja 1125. godine.
Brak i potomstvo
Car Henrik V je bio oženjen Matildom od Engleske, kćerkom engleskog kralja Henrika I. Brak je sklopljen 1114. godine, ali sa njom nije imao djece. Imao je jednu vanbračnu kćerku, Bertu, nazvanu po njegovoj majci, koja se udala za grofa Ptolemeja II Tuskulumskog. Preko nje je nastavljena Henrikove linija.
Vostok
desno|mini|250p|Vostok
Vostok je ime sovjetskog svemirskog broda kojim je 12. aprila 1961. godine sovjetski kosmonaut Jurij Aleksejevič Gagarin prvi put u historiji obletio našu planetu. Uspješno se vratio na zemlju, nakon što je u letu proveo 108 minuta.
Napulj
mini|left|upright|Galerija "Umberto I" u Napulju Napulj grad je i luka i, nakon Rima i Milana, treći grad po veličini u Italiji, najveće urbano središte u južnoj Italiji te glavni grad italijanske regije Kampanije. Prema službenim podacima, u gradu živi nešto manje od milion stanovnika mada ne treba zanemariti ni visok broj neprijavljenih stanovnika, a zajedno s predgrađima u cijeloj aglomeraciji Napulja živi približno 3,1 milion stanovnika. Smješten je na pola puta između vulkana Vezuva i jednog drugog vulkanskog područja, zvanog Campi Flegrei ili Flegrejska polja u Napuljskom zalivu. Ime mu potječe od grčkog pojma nea polis, što znači novi grad.
Gianluigi Buffon
Gianluigi "Gigi" Buffon italijanski je nogometni golman. Dugo je nosio dres najtrofejnijeg italijanskog tima, Juventusa, a sa svojom reprezentacijom postao je svjetski prvak 2006. Po mišljenju mnogih stručnjaka i po statistikama, jedan je od najboljih golmana svih vremena.
Djetinjstvo i porodica
Potječe iz sportske porodice. Njegova majka Maria Stella bila je bacačica diska, otac Adriano dizač tegova, sestre su igrale odbojku, dok mu se ujak bavio košarkom. Također je u srodstvu s golmanskom legendom Lorenzom Buffonom. Bio je oženjen češkim supermodelom Alenom Šeredovom, s kojom ima dva sina, Louisa Thomasa i Davida Leeja. Trenutno je zaručen sa sportskom novinarkom Ilarijom D'Amico, s kojom je početkom januara 2016. dobio sina Leopolda Mattiju.
Rana karijera
Kao 17-godišnjak debitirao je za Parmu u remiju s Milanom 0-0 19. novembra 1995. U četvrtoj sezoni u tom klubu osvojio je i tadašnji Kup UEFA. 2001. prešao je u Juventus za još važeću rekordnu odštetu za jednog golmana (51,5 miliona eura).
Juventusa
Godine 2003. od UEFA-e je primio nagrade za najkorisnijeg igrača i najboljeg golmana, a godinu kasnije Pelé ga je uvrstio među 125 najboljih živih igrača. Godine 2005. tokom Berlusconi Cupa od tadašnjeg igrača Milana Kake zadobio je tešku povredu ramena, od koje se oporavljao pet mjeseci. Bio je jedan od najbitnijih igrača u osvajanju titule prvaka Italije.
Krajem te sezone optužen je za nedozvoljeno klađenje dok je još branio za Parmu. Ta optužba ugrozila mu je nastup na SP 2006. u Njemačkoj, ali je ubrzo dokazana njegova nevinost. Prvenstveno zahvaljujući njegovim odbranama, Italija osvaja Mundijal.
Uprkos izbacivanju Juventusa u Serie B, Buffon ostaje vjeran svom klubu i nastavlja dalje braniti vrhunski. Dana 23. januara 2013. produžio je ugovor s Juventusom do 2015.
World Wide Web Consortium
World Wide Web Consortium (W3C) glavna je međunarodna organizacija za standarde za World Wide Web (skr. WWW ili W3).
Osnovao ju je i trenutno je vodi Tim Berners-Lee, a čine je organizacije članice koje održavaju zaposlenici punog radnog vremena za svrhu zajedničkog rada u razvoju standarda za World Wide Web. Od 4. novembra 2015, World Wide Web Consortium (W3C) ima 408 članova.
W3C se također bavi obrazovanjem i radom na terenu, razvija softver i služi kao otvoreni forum za raspravu o Internetu.
Historija
World Wide Web Consortium (W3C) je osnovao od strane Tim Berners-Lee nakon što je napustio Evropsku organizaciju za nuklearna istraživanja (CERN) u oktobru 1994. godine. Osnovao ga je na Masačusetskom institutu za tehnologiju, Laboratorij za računarstvo (MIT/LCS) sa podrškom od Evropske komisije i Napredne agencije za istraživačke projekte (DARPA), koji su izumili Internet i njegovog prethodnika ARPANET.
Organizacija nastoji da gaji kompatibilnost i dogovor među industrijskim članovima u usvajanju novih standarda koje definira W3C. Nekompatibilne verzije HTML-a nude različiti proizvođači, št uzrokuje nesukladnost u prikazu web-stranica. Konzorcij pokušava natjerati sve vendore da primijene skup ključnih principa i komponenata koje bira konzorcij.
Sprva se težilo da CERN ugosti evropske grane W3C-a; ipak, CERN je težio fokusirati se na fiziku čestica, ne na informacione tehnologije. U aprilu 1995, Francuski institut za istraživanje računarstva i automatike (INRIA) postao je evropski domaćin W3C-a, sa Univerzitetom Keio koji je postao japanska grana u septembru 1996. Počevši 1997, W3C je kreirao regionalne urede širom svijeta. Od septembra 2009, imao je 18 svjetskih ureda pokrivajući države: Australija, zemlje Beneluksa (Holandija, Luksemburg i Belgija), Brazil, Kina, Finska, Njemačka, Austrija, Grčka, Hong Kong, Mađarska, Indija, Izrael, Italija, Južna Koreja, Maroko, Južna Afrika, Španija, Švedska i Ujedinjeno Kraljevstvo i Irska.