cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sakristija
desno|mini|Sakristija Sakristija (lat. sacer - "svet", slat. sacristia - "nusprostorija uz crkvu") je sporedna crkvena prostorija, u kojoj se čuva sve što je potrebno za svetu misu, kao što su liturgijsko ruho i sakralni predmeti (liturgijske posude, posvećene posude (vasa sacra) i vasa non sacra: kalež, pričest, tanjiri, svijećnjaci, svijeće, liturgijske knjige itd. .). Sakristija posebno služi kao mjesto za klerike; sveštenici, đakoni i ministri mijenjaju se prije i poslije bogosluženja. O sakristiji se uglavnom brine laik koji pomaže u crkvi i drugim poslovima, poput zvonjenja. Ponekad se u katoličkim crkvama može naći još jedna sakristija, namijenjena sveštenicima.
Sakristija je opremljena ormarima u kojima se čuva liturgijsko ruho i druga oprema. Svodovi u kojima se čuvaju vrijedni liturgijski pribor, lavaboi i stolovi također su uobičajeni dio opreme sakristije. Ponekad se na sakristiji drži magacin u kojem se čuvaju rijetko korišteni rekviziti, a u većim crkvama to može biti posebna prostorija.
Razvio se u 10. veku u Zapadnu crkvu od pastoforizma. Sakristija je nastala spajanjem ove dvije prostorije proteze i đakona..
NGC 5153
NGC 5153 (također poznat kao ESO 444-45, MCG -5-32-25 i PGC 47194) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 199 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 2,00 (116 hiljada sg) a najmanji 1,4 uglovnih minuta (81 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 8. maja 1834. godine.
IC 984
IC 984 (također poznat kao IRAS 14077+1835, MCG 3-36-70, PGC 50580 i UGC 9062) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 235 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 1,90 (130 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (34 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 27. maja 1891. godine.
NGC 5153
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 984
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Harz
Harz (der Harz, u srednjem vijeku Hart, brdo obraslo šumom) jeste nisko gorje u središnjoj Njemačkoj, dio masiva Mittelgebirge. On predstavlja najviše gorje sjeverne Njemačke, a nalazi se na tromeđi njemačkih saveznih država Donja Saksonija, Saksonija-Anhalt i Tiringija. Harz obuhvata dijelove okruga Goslar i Osterode am Harz na zapadu, okruge Harz i Mansfeld-Südharz na sjeveru i istoku te okrug Nordhausen na jugu. Najviši vrh Harza je Brocken sa 1.142,2 metra n.v.
Kokosova ostrva
Teritorija Kokosovih (Keelingovih) ostrva, (engleski: Cocos Islands) i Keelingova ostrva (engleski: Keeling Islands), predstavljaju teritoriju Australije. Sastoje se od dva atola s 27 koralna ostrva. Ostrva se nalaze u Indijskom okeanu, otprilike na pola rastojanja između Australije i Šri Lanke, na 12° 30´00“S, 96° 50´00“E.
Ostrva je godine 1609. otkrio William Keeling, po kome su dobili i ime. Ostali su nenastanjeni sve do početka 19. vijeka kada je nekoliko britanskih porodica na njima osnovalo plantaže i dovelo ropsku radnu snagu iz Indonezije i Afrike. Ostrva je godine 1836. posjetio HMS Beagle s Charlesom Darwinom koji je proučavao atole, njihov nastanak i prirodne vrste. Godine 1857. ostrva su formalno došla pod vlast Britanske imperije.
Godine 1914. napad njemačke krstarice Emden na britansku telegrafsku stanicu na ostrvima je doveo do bitke kod Kokosovih ostrva - jednog od prvih pomorskih okršaja Prvog svjetskog rata. Za vrijeme Drugog svjetskog rata tamo se pobunio cejlonski garnizon.
Nakon rata, godine 1955., ostrva su prepuštena Australiji, koja je ostrvu dala manji stepen autonomije. Na njima danas živi oko 600 stanovnika, od čega su 80 % Malajci i sunitski muslimani, a ostatak Evropljani i kršćani.
Na Zapadnom ostrvu - koji je i glavni grad - postoji asfaltirana poletno-sletna staza te sidrište. Glavna privredna grana je uzgoj kokosa, a odnedavno i turizam. Ostrva imaju vlastiti internet nastavak - .cc.
Denys-Drashov sindrom
Denys-Drashov sindrom (DDS) ili Drashov sindrom je rijedak poremećaj ili sindrom karakteriziran gonadnom disgenezom, nefropatijom i Wilmsovim tumorom.
Znakovi i simptomi
Klinički, Denys-Drashov sindrom karakterizira trijada pseudohermafroditizam, mesangijska skleroza bubrega i Wilmsov tumor. Stanje se prvo manifestira kao rani nefrotski sindrom i napreduje do mezangijske skleroze bubrega, a na kraju bubrežne insuficijencije – obično u prve tri godine života.
Prezentirajuće karakteristike DDS-a uključuju gubitak razigranosti, smanjen apetit, gubitak težine, kašnjenje u rastu, abnormalni razvoj skeleta, nesanicu, bolu trbuhu, zatvor i anuriju.
Sedimentologija
Sedimentologija je geološka disciplina koja obuhvata praćenje, modeliranje i opisivanje različitih sedimentacijskih procesa i njihovih sedimenata na zemljinoj površini i u dubini. Ti su sedimetni istaloženi u proteklim geološkim razdobljima, kao i recentnim procesima.
Denys-Drashov sindrom
Uzroci
Uzrok DDS-a je najčešće (96% pacijenata) abnormalnost u genu WT1 (supresorski gen Wilmsovog tumora). Ove abnormalnosti uključuju promjene u određenim egzonima (9 i 8) i mutacije u nekim alelima WT1 gena. Genetički, sindrom je uzrokovan mutacijama supresorskog gena Wilmsovog tumora, WT1, koji se nalazi na hromosomu 11 (11p13). Ove mutacije se obično nalaze u egzonima 8 ili 9, ali barem jedna je prijavljena u egzonu 4.
Sedimentologija
Sedimentne ili taložne stijene, odnosno kraće sedimenti, obuhvataju stijene različitog ishodišnog materijala, taložnih okoliša i sastava. Jedne od najčešćih sedimentnih stijena su karbonati, od čijih brojnih varijeteta je sastavljen veliki dio hrvatske obale i podmorja. Kod karbonata ishodišni materijal je biogenog porijekla i sastoji se od brojnih živih organizama, koji svojom masom kroz duže geološko razdoblje stvaraju ogromne mase sedimenata. Kasnijom kompakcijom nastaju karbonatne stijene, vapnenci i dolomiti.
Denys-Drashov sindrom
Prognoza
Pregledom iz 1994. Godine, na osnovu 150 slučajeva prijavljenih u literaturi otkriveno je da je 38% umrlo sa srednjom starošću smrti od dvije godine. U 32% pogođenioh bilo je još uvijek bilo živo u vrijeme izvještaja, sa prosječnom starošću od 4,65 godina. Za ostatak nisu bili dostupni podaci. Autor je život sa DDS-om opisao kao "hodanje po višedimenzijskom zategnutom užetu".
Sedimentologija
Također, sedimetne stijene mogu nastati od svih klastičnih materijala koji su trošenjem npr. gorja poput Alpa postali izvor za prenošenje brojnim mehanizmima do sedimenatacijkog ili taložnog okoliša. Spomenute Alpe i brojne gore uzdignute dan-danas u panonskom dijelu Hrvatske zaista jesu u geološkoj prošlosti predstavljale izvor materijale taloženog u današnjim područjima rijeka Save, Drave, Mure i drugim. U to vrijeme naravno nije bilo tih rijeka, ali su postojali geotektonski elementi koji su te prostore oblikovali kao marinska ili jezerska spuštena područja (depresije) u kojima se taložio klastični materijal, uglavnom od geološkog razdoblja badena do kraja ponta (cca. 16,5-5,0 mil. god. pr. K).
Denys-Drashov sindrom
Historija
Sindrom su prvi opisali P. Denys i Allan L. Drash.
Sedimentologija
Mehanizmi transporta takvih klastita mogu se predstaviti mehanizmima koje naravno srećemo i danas, a to su podmorski (jezerski) turbiditni tokovi, mehanizmi aluvijalnih lepezi, te riječnih meandara i delti.
Bombaški napad u Istanbulu 2008.
'''Bombaški napad u Istanbulu 2008. godine''' desio se dana 27. jula 2008. godine, kada se desile dvije eksplozije u prometnoj poslovnoj ulici u distriktu Güngören u Istanbulu, ubivši pri tome sedamnaest ljudi, od kojih je petero djece,, te ozlijedivši 154 osobe. Napad se desio oko 21:45 po lokalnom vremenu, tj. u 18:45 UTC, na ulici zatvorenoj za saobraćaj. Ovi napadi su bili najsmrtonosniji civilni napad u Turskoj od napada 2003. godine, prije pet godina.
Detalji
Dvije bombe su bile postavljene u kontejnere za smeće udaljenih 50 metara jedna od druge, u blizini prometne ulici. Prva bomba privukla je ljude blizu eksplozije, da bi nakon desetak minuta druga, mnogo snažnija bomba, eksplodirala, uzrokujući mnogo žrtava. Policija vjeruje da eksplozije nisu bile samoubilački bombaški napad, nego da su aktivirane sa daljine ili putem brojača. Politički analitičar, Damla Aras, je izjavila, "Postoji mogućnost dase radi o A4, C-4 eksplozivu, koji je došao iz sjevernog Iraka preko PKK-a, te da je nekoliko puta bio upotrijebljen u Turskoj."
Kasnije, vijesti su objavile da je moguće da su eksplozije uzrokovane curenjem plina.
Istraga
Prema izjavama stanovnika, tri maloljetnika su uhapšena zbog sumnje da su povezani sa bombaškim napadima.
Sam Altman
mini|Sam Altman Samuel Harris Altman ( AWLT -mən ; rođen 1985.) je američki poduzetnik, investitor i programer. Bio je suosnivač Loopt-a i trenutni je izvršni direktor OpenAI. Bio je predsjednik Y Combinator-a i kratko je bio izvršni direktor Reddita. Altman ulaže u projekte nuklearne energije i tehnološke kompanije.
Rani život i obrazovanje
Altman je rođen u jevrejskoj porodici, i odrastao je u St. Louisu, Missouri. Njegova majka je dermatolog. Prvi kompjuter je dobio sa osam godina. Pohađao je školu John Burroughs i studirao informatiku na Univerzitetu Stanford, a otišao je 2005. godine bez diplome.
OpenAI
Do 2020. godine, Sam Altman je napustio Y Combinator kako bi se s punim radnim vremenom fokusirao na OpenAI kao izvršni direktor. OpenAI je osnovana kao kompanija sa ograničenom dobiti. U početku su ga finansirali Altman, Greg Brockman, Elon Musk, Jessica Livingston, Peter Thiel, Microsoft, Amazon Web Services, Infosys i YCResearch. Kada je OpenAI pokrenut 2015. godine, prikupio je 1 milijardu dolara.
Fuzijska i nuklearna energija
Altman je predsjednik odbora u fuzijskoj kompaniji Helion i nuklearnoj energetskoj kompaniji Oklo. On je u Helion uložio 375 miliona dolara i rekao da je nuklearna energija jedna od najvažnijih oblasti za tehnološki razvoj.
Žižki
Žižki su naseljeno mjesto u sastavu općine Črenšovci, regija Pomurska, Slovenija.
Pluton (mitologija)
mini|Rad nepoznatog umjetnika oko [[1700.: Pluton otima Prozerpinu]] Pluton je rimski bog podzemlja. U grčkoj mitologiji mu je jednak Had.
Žižki
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Žižki su imali 587 stanovnika.
Pluton (mitologija)
Etimologija
mini|lijevo|170 px|[[Caravaggio: Jupiter, Neptun i Pluton. Braća su prikazana sa svetim životinjma i simbolima.]] Pluton znači "bogat", a dolazi od grčke riječi ploutos – "bogatstvo". Grci su Hada također zvali Pluton, a Rimljani su poslije preuzeli to ime za svog boga. U grčkom jeziku, Pluton se piše Πλούτων (Ploutōn). Plutonovo ime je povezano i sa grčkim podzemnim bogom Plutosom, koji je sin Hada i Perzefone. Od Plutonovog ili Plutosovog imena potječe riječ plutokracija. Druga Plutonova imena su Pluto, Dis Pater i Ojbulej. Po njemu je nazvana jedna patuljasta planeta.
Opis
Pluton je sin Ops i Saturna, brat Veste, Junone, Cerere, Jupitera i Neptuna, unuk Cela i Terre. On je stariji od svoje braće, ali mlađi od sestara. Saturn je progutao svako svoje dijete, osim Jupitera, kojeg je Ops skrila. Kad je Jupiter postao kralj, zavladao je nebom; Neptun je dobio more, a Pluton podzemlje. Braća su Cereri dali površinu Zemlje za vlast. Pluton je vladar podzemlja, koje se zove Had, kao i u grčkoj mitologiji. Njemu dolaze duše mrtvaca. Prikazivan je uz psa Kerbera, sa štapom i sa kacigom koja ga čini nevidljivim (ovi su atributi direktno prenijeti iz grčke mitologije).
Otmica Prozerpine
mini|180 px|Pluton sa štapom, statua Jupiter je oženio Junonu, a Neptun Salaciju. Niti jedna božica nije htjela Plutona za muža. Venera, božica ljepote i ljubavi, htjela je donijeti ljubav Plutonu. Poslala je svog sina Amora da ispali čarobnu strijelu ljubavi prema Plutonu. Pluton je pogođen i zaljubio se u svoju nećakinju Prozerpinu, Jupiterovu i Cererinu kćer. Prozerpina je bila na Siciliji, na ostrvu koje je njena majka jako voljela. Igrala se sa nimfama i brala cvijeće. Iz vulkana Etna došao je Pluton i odveo je u podzemlje. Prozerpina je postala kraljica podzemlja. Cerera je prošla cijelu Zemlju tražeći svoju kćer. Bila je vrlo tužna te je zaboravila na usjeve i plodove, pa je priroda opustjela. Odbila se vratiti na planinu Olimp. Hodala je Zemljom stvarajući pustinju. Jupiter je bio zabrinut za svoju sestru Cereru i svoju kćer Prozerpinu pa je poslao Merkura, svog sina, da nađe Prozerpinu kod Plutona. Pluton je odbio pustiti svoju ženu, tvrdeći da je ona njegova i zato što je pojela zrnje šipka. Ali postignut je dogovor: Prozerpina će ostati 6 mjeseci kod njega, ostatak godine kod majke. To je dovelo do smjene godišnjih doba.
Ivan Pavao II
Ivan Pavao II ili građanskim imenom – Karol Józef Wojtyła (fonetski: Karol Juzef Wojtila) bio je rimski papa.
Rođen je u maju 1920. godine u napuštenoj austrijskoj kasarni Wadowice, 50 kilometara od Krakova. Umro je 2. aprila 2005. godine u Vatikanu. Otac, poručnik Karol Wojtyla sa suprugom Emilijom izrodio je dva sina. Kada je malom Karolu bilo devet godina umire mu majka, a tri godine kasnije i stariji brat. U osnovnoj školi dobio je nadimak – Lolek. Wojtyła se već u gimnaziji počinje angažirati u Crkvi – bio je predsjednik mjesnog ogranka katoličke organizacije mladih Marijina legija.
Godinu dana kasnije postaje kapelan krakovske crkve sv. Florijana, a od 1954 na Katoličkom univerzitetu u Lublinu predaje etiku. Krakovski biskup postao je 1959. godine, a pet godina kasnije papa Pavao VI. imenovao ga je nadbiskupom. Kardinalski šešir dobija 1967. kao najmlađi u Zboru kardinala. Kardinalska konklava je Karola Wojtylu izabrala za papu (264. po redu) 16. oktobra 1978. godine. Bilo je to prvi puta nakon 456 godina da papa nije bilo Italijan. Želeći ipak naglasiti politiku kontinuiteta Karol uzima ime Ivan Pavao II.
Novi papa mnogo se služio dostignućima savremenog svijeta – od bankovnog računa do mlaznog aviona. Međutim, liberalni teolozi su ga smatrali antimodernistom. Neki od razloga su i to što je svojevremeno pobačaj izjednačio s holokaustom, a u isti koš s najtežim grijesima strpao je predbračni seks, masturbaciju i pijanstvo. Također je bio žestoki protivnik zaređivanja žena, a o ukidanju celibata nije želio ni čuti. Prije nekoliko godina 160 srednjoevropskih teologa sročilo je tzv. Kölnsku izjavu, u kojoj ga optužuju za srednjovjekovno i autokratsko ponašanje. U izjavi se, između ostalog, kaže: Sada ponovo imamo papu čiji je profil pretkoncilski, koji ne poznaje kolegijalnost i pokušava nametnuti svoju ličnu misiju. mini|lijevo|100p|Grb pape Ivana Pavla II
Indokina
mini|300p|desno|Indokina [[1886.]] Indokina, odnosno Indokinesko poluostrvo, je dio Indije u Jugoistočnoj Aziji a obuhvata njene dijelove koji od azijskog kopna ulaze u Južno kinesko more.
Naziv je izveden od ranijeg naziva francuske kolonije "Francuska Indokina", koja je obuhvatala velike dijelove poluostrva, a povezan je i s kulturnim uticajima koje su na to područje imali Kina (na Vijetnam) i Indija (na Kambodžu, Laos i Tajland).
Indokinesko poluostrvo leži između Sijamskog (često se naziva i Tajlandski zaljev) i Tonkinškog zaljeva, oba zaljeva Južnokineskog mora, koje je, opet, rubno more Tihog okeana (Pacifika). U geografskom smislu, na poluostrvu su cijela Kambodža, južni dio Laosa, istočni dio središnjeg Tajlanda i središnji i južni dio Vijetnama, područja jugoistočno od zamišljene crte između Bangkoka kao najzapadnije tačke Indokineskog i najistočnije tačke Malajskog poluostrva, i Tonkinškog zaliva.
Sjeverno odnosno sjeverozapadno od te crte, poluostrvo prelazi u azijski kontinent.
Indokina se sastoji od područja slijedećih država:
Ostrva
U područje Indokine ubrajaju se još i ostrva:
NGC 6629
NGC 6629 (također poznat kao ESO 522-PN26) je planetarna maglina i nalazi se u sazviježđu Strijelac. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 7. augusta 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bombaški napad u Ahmedabadu 2008.
'''Bombaški napad u Ahmedabadu 2008. godine''' su bili serija od sedamnaest eksplozija bombi koje su pogodile Ahmedabad, Indija, dana 26. jula 2008. godine, u vremenskom intervalu od sedamdeset minuta. 49 ljudi je ubijeno, a preko 200 ljudi je povrijeđeno. Ahmedabad je kulturno i komercijalno središte države Gujarat i većeg dijela zapadne Indije. Eksplozije nisu bile jake, a bile su slične onima u Bengaluru 2008. godine, koje su se desile samo dan prije.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 2002 - grupa B
Grupa B svjetskog prvenstva 2002. je igrana između 2. i 12. juna 2002. godine. Španija i Paragvaj su se kvalificirali u osminu finala. Južnoafrička Republika i Slovenija su svoje takmičenje na SP 2002 završili u grupnoj fazi.
Južnokinesko more
mini|250p|desno|Južno kinesko more s označenim ostrvskim grupama oko kojih se vode teritorijalni sporovi Južno kinesko more (kineski 南海, Nán Hǎi, "južno more", vijetnamski Biển Đông, "istočno more") je rubno more Tihog okeana u Aziji. Njegov dio su Tajlandski i zaliv Tonkin. Površina Južnog kineskog mora je oko 3.500.000 km2, a najveća dubina mu je 5.016 m. Važnost ovog područja uglavnom proizlazi iz činjenice da trećina svjetskih pomorskih ruta prolazi kroz vode ovog mora, i da se vjeruje da ispod morskog dna ovog mora leže ogromne rezerve nafte i plina. More je bogato ribom.
Položaj
More se nalazi između Kine, Indokineskog i Malajskog poluostrva kao i ostrva Formoze (danas Tajvana, Luzona, Palawana i Bornea. Uz obale Južnog kineskog mora nalaze se Narodna Republika Kina, Republika Kina (Tajvan), Filipini, Malezija, Brunej, Indonezija i Vijetnam.
Između ostalih, u Južnom kineskom moru su ostrva Hainan te Spartly i Paracelska ostrva. Oko ove dvije grupe ostrva vode se teritorijalni sporovi između nekih država koje su na obalama ovog mora. Razlog sporovima je položaj ovih ostrva uz glavni plovni put za snabdijevanje Istočne Azije.
Zastava El Salvadora
mini|200px|Državna i morska zastava Salvadora
Zastava El Salvadora usvojena je 27. septembra 1972. Dvije plave pruge predstavljaju okeane: Pacifik i Atlantski okean. Bijela pruga predstavlja mir.
Postoje još dvije alternativne verzije zastave. Na jednoj se nalazi grb a na drugoj riječi: "DIOS UNIO LIBERTAD" (Bog, unija, sloboda). Zastavu sa grbom koriste vlada i vladine organizacije, a druga verzija se koristi u civilne svrhe.
U periodu od 1865 do 1912 je korištena druga zastava slična zastavi SAD-a. Međutim sadašnja zastava je ponovo usvojena 1912 godine.
Kosače
mini|300px|Rekonstrukcija grba Kosača sa pečata Vlatka Kosače na priznanici od 26. jula 1470. godine. Tekst pečata (bosanski): +Pečat slavnog gospodina vojvode Stjepana od Svetog Save Kraljevine Bosne+ Kosače su bosanski srednjovjekovni plemićki i vlastelinski rod koji je imao značajnu ulogu u historiji srednjovjekovne Bosne 14. i 15. vijeka.
U izvorima Kosače se mogu pratiti do 17. vijeka. U početku to je ime za pleme u koje su ulazile velmože, velike vojvode, vojvode, knezovi te četiri kuće pripadnika sitnog plemstva. U svome vremenu Kosače su se smatrale Bosancima, kako to pokazuju aprila 1437. Ivan Vuković i Juraj Radivoja Stipković pripadnici četiri kuće roda Kosača (Nobiles et egregii viri ser Iuan Vochouich et ser Giurag Radiuoy Stipchouich} ambo Bosinenses et attinentes condam voiuode Sandagl ex quatuor domibus attinentium eiusdem voiuode). Uslovno bi se trebali podijeliti na Kosače i Hercegoviće, jer se nasljednici poslije hercega Stjepana Vukčića tako nazivaju.
Posjed Kosača se teritorijalno razvijao iz središta na području gornjeg Podrinja. Tu, u blizini Goražda i Foče, je savremeno naselje Kosače koje upućuje na njihovu postojbinu. Odatle se posjed Kosača širio u skladu sa teritorijalnim širenjem Bosne iz vremena Tvrtka I Kotromanića. Kosače su stekle Polimlje, Dračevicu i dijelove stare Travunije (oko Trebinja), dio Konavala, istočni Hum do rijeke Neretve, a kasnije i zapadni Hum.
Početkom maja 1379. prvi je spomen Kosača u pisanoj arhivskoj građi Dubrovačkog arhiva. Šestorica Vlaha označenih da su iz katuna Kresojevići dobili su 100 salmi soli koje su trebali da prevezu do Zorana Milgostića i Miladina Hranislavića u Praču ili u Goražde do trga Vlahâ Kosača ("in Gorasdi ad forum Vlachi de Cosaça)".
Zajedno sa Hrvatinićima, Pavlovićima, Radivojevićima i Zlatonosovićima Kosače su bile najvažniji velikaški rod u srednjovjekovnoj Bosni. Najpoznatiji članovi roda Kosače bili su Vlatko Vuković (-1393), Sandalj Hranić (1393-1435) i Stjepan Vukčić Kosača (1435-1466). Rodonačelnik vladajuće porodice među Kosačama je izvjesni Vuk, koji je imao sinove Hranu i Vlatka Vukovića. Vlatko Vuković nije imao nasljednika dok je Hrana Vuković imao trojicu sinova: Sandalja, Vukca i Vuka Hranića. Vukac Hranić je imao sina Stjepana Vukčića, kasnijeg hercega, i kćerku Teodoru, udatu za Radoslava Pavlovića. Vojvoda Stjepan Vukčić imao je sa suprugom Jelenom sinove Vladislava, Vlatka i kćerku Katarinu (kasniju bosansku kraljicu). Sa suprugom Barbarom imao je sina Stjepana (kasnije Ahmed paša Hercegović) i kćer Maru. Vojvoda Stjepan Vukčić se proglasio hercegom, a prema njegovoj tituli Osmanlije su njegov posjed nazvali Hercegovom zemljom i otuda naziv Hercegovina. Tadašnja hercegova zemlja je drugačijeg prostora od kasnije historijske i današnje Hercegovine.
Prema poveljama za Stjepana Vukčića Kosaču od aragonsko-napuljskog kralja Alfonsa V Aragonskog iz 1444. i 1454. te rimskog kralja Fridriha III iz 1448. godine Kosače su posjedovale veliki broj tvrđava. To su: Sokol u Međurječju, Tođevac (Foča), Vratar (Sutjeska), Novi (Goražde), Samobor, tvrđava na Drini, Klek (Uvac), Mileševac (Mileševski), Kovin u Polimlju, Kukanj, Osip (tvrđava), Budoš, Susjed (Nikšić), Ostrog, Klobuk (Trebinje), Mičevac (Trebinje), Novi (Herceg-Novi), Risan, Vinačac (Nevesinje), Vidovski, Popovski, Počitelj, Nebojša, Blagaj (Mostar), Vratar (Luka), Vrgorac, Cim, Visući, Omiš, Poljica, Proložac, Rog (tvrđava), Imotski, Kruševac (Hum), Biograd (Neretva), Borovac, Vrabač, Bioski, Hum (tvrđava), Veletin, Obalj, Jeleč, Hodidjed, Susjed (Uskoplje), Ravan (tvrđava), Severin, Medun, Sokol (Štitari), Đurđevac (tvrđava), Koznik, Morača (tvrđava), Ključ (Cernica), Stari grad, Odski, Mostar (tvrđava), Prilep (tvrđava), Ostrovica (Bistrica), Ljubuški, Hrsovac (Polimlje), Novi u Pivi, Osojnički grad, Oštrik, Zaslon, Medvjed (tvrđava), Gorica, Duroš, Žir (Goražde), Nečanj, Rižak.
Smak
thumb|350px|desno|Grupa "Smak" 1975. godine. Grupa Smak je jugoslavenska i srbijanska rock grupa, koja je vrhunac svoje popularnosti dostigla 1970-ih. U to vrijeme bila je jedna od najznačajnijih muzičkih sastava jugoslavenske rock scene, predvođena Radomirom Mihailovićem Točkom koji je bio jedan od najutjecajnijih rock gitarista u bivšoj Jugoslaviji. Instrumentalna pjesma "Ulazak u harem", koja je bila nadahnuta jugoslavenskom narodnom muzikom bila je izdata kao hit-singl 1975. godine, a Točak se tada predstavio kao jedan od gitarskih heroja bivše jugoslavenske muzičke scene 1970-ih. Muzički albumi "Crna dama" i "Stranice našeg vremena" su bili visoko proslavljeni među ljubiteljima progresivne rock muzike u tadašnjoj Jugoslaviji, a čak su objavljeni i na engleskom jeziku za zapadno tržište. Smak je bio proslavljen po virtuoznom sviranju njihovog gitariste u stilu Jimi Hendrixa i Jimi Pagea, uz zanimljivu i uspješnu mješavinu hard rocka, progresivnog rock-a, jazz-a sa snažnim utjecajem blues-a. Grupa Smak je uz nekoliko razilaženja, te ponovnog objedinjavanja bila muzički aktivna od 1971. do 2015. godine.
Rana karijera (1971-1975)
Grupa je osnovana decembra 1971. godine u Kragujevcu u sastavu: Radomir Mihailović Točak (gitara), Slobodan Stojanović Kepa (bubnjevi), Zoran Milanović (bas gitara), pjevač Slobodan Kominac i orguljaš Miša Nikolić. Grupa Smak je dobila ime po dramskom kolažu pod nazivom "Smak", posvećen strijeljanju đaka u Drugom svjetskom ratu koji se u to vrijeme izvodio u Kragujevcu. U početku njihove muzičke karijere najčešće su nastupali po Šumadiji, svirajući svjetske rock hitove na igrankama. Ljeto 1972. godine Smak provodi svirajući koncerte u Herceg Novom, a po povratku nastavljaju da nastupaju po Srbiji. Aprila 1973. godine na Gitarijadi u Požarevcu dijele prvo mesto sa lokalnom grupom Dijamanti, koja je ujedno i organizovala to takmičenje. U ljeto iste godine pobjeđuju na Festivalu pop muzike u banatskom selu Sanad. Krajem 1973. godine u grupu dolazi novi pjevač Boris Aranđelović, koji je prije toga prošao na audiciji kod grupe Smak, zahvaljujući svom visokom tenoru, kada je uspješno otpjevao poznatu pjesmu "Child In Time" britanske rock grupe Deep Purple. Period od nastanka do 1973. godine proveli su u aktivnom komponiranju vlastitih pjesama. Tada Točak pravi serijal od 22 instrumentalna muzička djela, od "Biska 2" do "Biska 23", a pjesme su posvećene njegovom prijatelju Biski iz Čačka. U tim pjesmama postavljaju osnovu svog zvuka, svirajući progresivni rock sa blues i jazz elementima. Prva prava prilika da se muzički predstave ukazala se u Beogradu 10. novembra 1974. godine povodom godišnjice nastanka emisije "Veče uz radio." Tada su nastupili u Domu sindikata zajedno sa Bijelim dugmetom, Pop mašinom i drugim grupama. Nekoliko dana kasnije trijumfuju na samostalnom koncertu na beogradskom Filološkom fakultetu. Tada prvi put sa njima kao gost nastupa orguljaš Laza Ristovski iz Kraljeva, a redovan član grupe Smak postaje u januaru 1975. godine.
Proboj na muzičkoj sceni i komercijalni uspjeh (1975-1978)
Krajem januara 1975. godine Smak svira sa mađarskom rock grupom Omega u Domu sindikata. U februaru iste godine nastupaju na rock večeri Opatijskog festivala. Polovinom marta sviraju kao predgrupa na koncertu britanske rock grupe Deep Purple u Beogradu. Nakon toga nastupaju u Zagrebu na smotri najboljih rock gitarista pod nazivom Kongres rock majstora, što ih je uzdiglo u status kult rock grupe zajedno sa njihovim gitaristom Radomirom Mihajlovićem Točkom. Ovo potvrđuje i njihova uspješna koncertna turneja i tronedjeljni nastupi po Istočnoj Nemačkoj aprila 1976. godine. Nakon ove turneje su objavili maksi singl sa tada veoma popularnom pjesmom Satelit. U junu mjesecu iste godine imaju veoma uspješan koncertni nastup na BOOM festivalu u Beogradu. Promocija maksi singla "Satelit" organizovana je od strane RTV LJubljana u julu 1976. godine, gdje je bilo pozvano dvadesetak novinara na let od Beograda do New York Citya, pa je ploča improvizovanom svirkom predstavljena u avionu. Grupa Smak boravi u SAD-a sedmicu dana, a nakon povratka u Jugoslaviju u oktobru iste godine objavljuju singl ploču sa pjesmama "Ljudi nije fer" i "El du-mo". Tim povodom na jugoslavenskoj televiziji prikazuje se jednočasovni dokumentarni film snimljen u New York City-u. U to vrijeme Laza Ristovski prelazi u u Bijelo dugme, a novembra 1976. godine novi član grup Smak postaje klavijaturista Miki Petkovski iz Skoplja. U proljeće 1977 godine u Londonu snimaju ambiciozan album pod nazivom Crna dama. Album je opremljen luksuznim omotom Dragana S. Stefanovića, dok je produkciju uradio Martin Levan. Muzički kritičari su dali dobru ocjenu albumu Crna dama, a jedina primjedba je bila upućena slabom kvalitetu tekstova u pjesmama. Zatim polaze na veliku muzičku turneju, na kojoj sviraju u prepunoj koncertnoj dvorani Pionir u Beogradu, nastupaju na novosadskom BOOM festivalu, a album dostiže zlatan tiraž. Na osnovu te ploče, potpisali su ugovor sa njemačkom izdavačkom kućom Bellaphon Records, koja je za evropsko tržište objavila album pod nazivom "Black Lady" sa tekstovima na engleskom jeziku. U godišnjoj anketi najvažnijeg jugoslavenskog rock magazina Džuboks dobijaju priznanja: kao grupa godine, za najbolji album, singl ploču, omot ploče, a i muzičari iz grupe Smak su pojedinačno osvojili prva mjesta. Januara 1978 godine nastupaju na Midem festivalu u Cannesu, a album "Crna dama" otkupljuju američka izdavačka kuća Fantasy Records i španski ogranak izdavačke kuće RCA. U maju iste godine gostuju na međunarodnom festivalu rock muzike u poljskom gradu Poznanju, a nakon toga sa engleskim ton majstorima u beogradskom Studiju V snimili su maksi singl sa pjesmama "Nevidljive terazije" i "Hitopadeza".
Grupa je tokom narednih godina njegovala sopstveni stil ne obazirući se mnogo na kasnije promjene u svijetu muzike koje su bile popularne kod publike. Kompozicije su bile satkane od motiva koji su se ciklično ponavljali i nadovezivali tako da je njihov aranžmanski oblik bio avangardan. Pjevačke linije su bile tretirane kao ravnopravan dio instrumentarija, a njihov pjevač Boris Aranđelović često je koristio falsetto način pjevanja u visokom registru, što je zajedno dovodilo do toga da tekst često nije bio razumljiv. Zbog toga se sticao utisak da se njegovo pjevanje koristilo više kao muzički instrument nego kao pjevanje. S druge strane, to je dodatno pojačavalo interes ljubitelja ove grupe za samu njihovu muziku, tako da je Smak ubrzo stekao status kultne grupe. Zbog odsluženja obaveznog vojnog roka u JNA iz grupe Smak odlazi Miki Petkovski, a na mjesto klavijaturiste dolazi Tibor Levaj koji je tada svirao u orkestru RTV Novi Sad.
Neda Agha-Soltan
mini|desno|150px|Neda Agha-Soltan Neda Agha-Soltan (farsi, ندا آقاسلطان, Nedā Āġā-Soltān; 1982 - Teheran, Iran, 20. juni 2009) je Iranka koja je ubijena za vrijeme protesta poslije predsjedničkih izbora u Iranu 2009. godine.
Jedan od mnogih posmatrača koji su bili prisutni na protestu, je uspio snimiti njeno ubistvo. Ubrzo poslije toga, ovi snimci su se pojavili na internetskim platformama vidljivi cijelom svijetu. Njeno ime je time postalo simbol opozicije. Neda na perzijskom jeziku znači "glas" ili "poziv." Također se metaforično tumači kao "glas Irana" i "simbol za pro-demokratske proteste koji eliminiraju Islamski režim."
Smak
Muzička karijera od 1978-1981
Godine 1978. grupa Smak je počela pisati materijal za novi album, te su ubrzo otputovali u engleski grad Chipping Norton blizu Oksforda. U tamošnjem lokalnom zamku članovi grupe su instalirali svoj muzički studio i započeli snimanje svog trećeg studijskog albuma. Snimili su progresivni rok album pod nazivom Stranice našeg vremena, kojeg je grupa Smak producirala sa producentom Barry Hammondom. Radomir Mihajlović Točak se predstavio sa muzikom i dijelom tekstova na ovom albumu. Kao gost muzičar pojavljuje se bubnjar David Moss, a na ovom albumu se nalazi i pjesma Ulazak u harem. Stranice našeg vremena je izdala njemačka izdavačka kuća Bellaphon za zapadno tržište, a PGP RTB za jugoslavensko tržište. Nakon izlaska albuma, Tibor Levaj je napustio grupu, a uskoro za njim to isto čini i Radomir Mihailović Točak, nezadovoljan prigovorom članova grupe Smak zbog njegovog neuspješnog pisanja tekstova. Smak je nastavio sa koncertnim nastupima sa bivšim gitaristom grupe Mirni Ljudi Srđanom Miodragovićem, kao i bivšim članovima grupe Time Dadom Topićem i Chrisom Nicholsom. Početkom 1979. godine, Radomir Mihajlović Točak i Laza Ristovski se vraćaju u grupu, nakon čega Smak snima maksi singl ploču sa pjesmama "Na Balkanu" i "Gore dole", na tekstove Marine Tucaković. U to vrijeme sporazumno prekidaju ugovor sa njemačkom izdavačkom kućom Bellaphon nezadovoljni njihovim propagandnim radom na evropskim izdanjima ploča grupe Smak. Bellaphon je također bio nezadovoljan, jer su očekivali da će Smak postići veći uspjeh i prihvatiti planirane koncertne turneje.
U produkciji Dade Topića 1980. godine grupa snima ploču Rock Cirkus. Ovaj muzički album je bio snimljen u hard rock maniru, na kojem je trebalo da se ostvari kompromisno viđenje muzike svih članova grupe. Sviračku vještinu iz njihove ranije faze u karijeri pokazuju u pjesmama: "Instrumental Baby", "Hirošima" i "Ogledalo". Ploča izlazi u vreme smrti Josipa Broza Tita, tako da koncertne promocije gotovo i da nije bilo. U junu 1981. godine članovi grupe Smak odlučuju da prestanu sa radom. Na Kalemegdanu u Rockoteci drže oproštajni koncert na kojem je prisustvovalo oko 6 000 slušalaca. Na koncertu su izveli dio muzičkog materijala sa tada tek snimljenog albuma "Zašto ne volim sneg", a u pjesmi "Na Balkanu" pridružio im se Dado Topić. Grupa Smak prestaje sa radom septembra 1981. godine, a članovi grupe se posvećuju samostalnim muzičkim projektima.
Ponovno okupljanje 1986. pa do danas
Polovinom oktobra 1986. dolazi do ponovnog okupljanja starih članova grupe Smak, ali bez Laze Ristovskog koji je odbio da im se pridruži. U početku su vježbali u prostorijama Univerziteta u Kragujevcu. Nakon nekog vremena objavili su novi album pod nazivom Smak86., koji nije dobio dobre ocjene od strane muzičkih kritičara. Osim starih članova grupe Smak, na snimanju su kao gosti učestvovali Miša Komnenić i Vlada Nikodijević. Nakon toga krenuli su na kraću koncertnu turneju, da bi se ubrzo zatim ponovo sporazumno razišli. Međutim, povremeno održavaju tradiciju da u maju mjesecu sviraju na ponoćnim koncertima u Kragujevcu. Radomir Mihailović je 1987. godine osnovao svoj R.M. Točak band, sa Lolom Andrejićem na bas gitari i Davidom Mossom na bubnjevima, sa kojim se pojavio na koncertu Legende YU Rocka, održanog 22. maja 1987. godine. Koncert je bio organizovan od strane Radio 101 u zagrebačkom Domu Sportova. Nakon njihovog tradicionalnog koncerta u kragujevcu 1990., već naredne godine u maju mjesecu se ponovo okupljaju zajedno sa Borisom Aranđelovićem i Lazom Ristovskim kada su ponovo svirali na istom mjestu. Ubrzo nakon toga, slijedila su 2 koncerta u beogradskom Sava Centru poslije 6 godina odsustva. Muzički materijal sa ovih koncerata snimljen je na uživo albumu pod nazivom OdLIVEno. Godine 1991. objavljuju album Smak: Perspektiva na kojem se nalaze neke od njihovih najznačajnijih pjesama, a malo kasnije i ponovno izdanje albuma na engleskom jeziku The Pages Of Our Time. Nakon beogradskih koncertnih nastupa, članovi grupe Smak su održali sastanak u Kragujevcu, gdje su odlučili da nastave raditi i počeli da planiraju puni povratak na muzičku scenu sa novim albumom. Nakon toga, njihov pjevač Boris Aranđelović odlazi u Amsterdam gdje će ostati da živi za stalno i samo povremeno će dolaziti u Kragujevac da nastupa na godišnjim koncertima grupe Smak. Basista Zoran Milanović i klavijaturista Laza Ristovski nisu se pojavljivali na zakazanim vježbama pred koncertne nastupe, te zbog toga nije bilo očekivanog povratka ove grupe na koncertnu scenu. Godine 1993. Radomir Mihajlović Točak zajedno sa svojom grupom TEK snima muziku za film "Vizantijsko plavo", reditelja Dragana Marinkovića. Osim njegovih pjesama, na albumu se nalazi i nekoliko obrada narodnih melodija među kojima i Zajdi zajdi.
Admir Džanko
Admir Džanko (Sarajevo, 1. januar 1986.) bosanskohercegovački pisac. Diplomirao na Filozofskom fakultetu u Sarajevu, na Odsjeku za bosanski, hrvatski, srpski jezik i književnost naroda BiH.
Biografija
Piše molske zapise. Objavio zbirke molskih zapisa "Mreža" (2009, IK Svjetlost Sarajevo) i "Kuća sutrašnjice" (2011, LIBER Beograd), a zastupljen je u časopisima (Ornamet i Odjek), zbornicima (Kapija istoka i zapada – 2010, dvojezična bosansko-slovenska zbirka mladih autora Euroorjentacije – 4, 2011), i na književnim blogovima (Pljuskovi, Nova poetika). Učestvovao na književnim manifestacijama Artfest 2008 i Literarne kreacije 2011. Pjesme su mu prevođene na slovenski jezik. Živi i radi u Brezi.
Paragvaj
Paragvaj (španski: República del Paraguay), službeno Republika Paragvaj, jest država u centralnom dijelu Južne Amerike. Kontinentalna je država, bez izlaza na more i uz Boliviju je jedina takva južnoamerička država i općenito jedna od dvije takve države izvan Afroevroazije. Najmanja je kontinentalna država Amerike. Graniči sa Argentinom na jugu i jugozapadu, Brazilom na istoku i sjeveroistoku i s Bolivijom na sjeverozapadu.
Leži na obje obale rijeke Paragvaj, koja teče centralnim dijelom države, od sjevera ka jugu. S obzirom na to da leži u centralnom dijelu Južne Amerike, često se naziva Srce Južne Amerike (Corazón de Sudamérica).
Historija
Prije dolaska Španaca Paragvaj je bio naseljen raznim indijanskim plemenima. Postao je nezavisan od 1811 godine. Od 1864-1870 ratovali su protiv Brazila, Argentine, Urugvaja. Poslije početnih pobjeda rat su izgubili, te je nastalo katastrofalno stanje u državi. Oko 2/3 muškog stanovništva je izgubljeno, nastala je teška socijalna i finansijska situacija. Tadašnji diktator Francisco Solano je mislio ovim ratom stvoriti svjetsku velesilu. I sam je izgubio život u džungli. 1932. Paragvaj je ratovao protiv Bolivije, te je dobio gornju granicu. U unutrašnju situaciju često su se miješale SAD-e.
Geografija
Rijeka Paragvaj dijeli zemlju na dva dijela: na sjeverozapadu je ravni i rijetko naseljeni Gran Chaco, dok je istok reljefno raznolikiji (na jugoistoku se nalazi najviši vrh, Cerro Pero, visok 842 m) i naseljeniji (u njemu živi 95% paragvajskog stanovništva).
Vlada
2012. je Fernando Lugo impičmentom uklonjen sa mjesta predsjednika. Naslijedio ga je Federico Franco.
Političke podjele
Paragvaj se administrativno dijeli na 17 departmana i Distrikt glavnog grada, što predstavlja prvi nivo administrativne podjele. Departmani se dalje dijele na distrikte kojih je ukupno 261.
Privreda
Paragvaj ima tržišnu privredu s velikim sektorom sive ekonomije zbog tradicionalno nižih cijena nego u susjednom Brazilu i Argentini. Značajan je izvoz poljoprivrednih dobara te električne energije koja se proizvodi u golemoj hidroelektrani Itaipu, najvećoj na svijetu po instaliranoj snazi, koja se nalazi na rijeci Parani na granici s Brazilom, i također velikoj elektrani Yaciretá na granici s Argentinom.
Optičko vlakno
mini|250p|desno|Shema optičkog kabla
Optičko vlakno je obično napravljeno od stakla ili plastike, te služi za prenošenje informacija pomoću svjetlosti. Optička vlakna se nalaze u optičkom kablu. Optičko vlakno kao medij je mnogo brže, pouzdanije i sigurnije od bakrenih vodiča, sve zbog toga što ne prenosi električne signale već svjetlosne. Zbog toga je nemoguće imati neovlašćen pristup mreži preko radio frekventnog (RFI) i elektromagnetnog (EMI) ometanja.
FDDI definiše dvije vrste optičkih vlakana: singlemode i multimode. Singlemode je snop svijetlosti koji ulazi u vlakno u određenom uglu, dok multimode koristi LED kao izvor svjetlosti za razliku od lasera koje koristi singlemode. Singlemode je mnogo bolji zbog toga što koristi laser, dok se kod multimoda pojavljuje modalno raspršavanje koje se dešava zbog toga što LED svjetlosni signali ulaze u različitim uglovima zbog kojih svi ne završavaju na kraju u isto vrijeme.
Zastava Nikaragve
mini|200px|Zastava Nikaragve
Zastava Nikaragve je usvojena 27. augusta 1971. Osmišljena je po uzoru na zastavu Srednjeameričke Federacije. Sastoji se od tri jednake horizontalne pruge plave i bijele boje. Bijela je simbol granice između Sjeverne i Južne Amerike, dok plava predstavlja Karipsko more i Pacifik.
IC 407
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Morska struja
All the world's currents on a continuos ocean map|mini|400px|desno
Nautička milja
mini|desno|200px|Poređenje kilometra, kopnene i morske milje
Međunarodna morska milja (također se naziva međunarodna nautička milja) je jedinica za dužinu koja se koristi u pomorstvu i vazdohoplovstvu. Ona sačinjava osnovu za jedinicu brzine - Čvor.
Jedna međunarodna morska milja odgovara jednoj lučnoj minuti (1/60 jednog stepena) kruga na površini Zemlje. S obzirom na to da je vladala nesigurnost u vezi s dužinom obima, postoje razlike u dužini morske milje. Na internacionalnoj hidrografskoj konferenciji 1929. odlučeno je da dužina jedne morske milje bude 1.852 metra, što odgovara obimu velikog kruga veličine 40.000 km. Ova dužina morske milje je od tada prihvaćina u većini zemalja.
Odnos prema drugim veličinama
Jedna nautička milja iznosi:
NGC 3667B
NGC 3667B (također poznat kao MCG -2-29-26 i PGC 35034) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 236 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pehar. Najveći prečnik je 1,40 (96 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (41 hiljada sg).
UEFA Evropska liga 2009/2010.
UEFA Evropska liga 2009/10. je 39. po redu takmičenje o organizaciji evropske nogometne organizacije UEFA-e, koje je zamijenilo Kup UEFA, promijenjenim modusom takmičenja. Od ove sezone, novim pravilima želi se promijeniti atraktivnost i kvalitet ovog nogometnog takmičenja. Direktno je kvalifikovan samo pobjednik, dok se svi ostali učesnici moraju izboriti u četiri kvalifikacione runde za mjesto u jednoj od osam grupa. Takmičenju se priključuju timovi koji se nisu uspjeli kvalificirati u dalju rundu Lige prvaka UEFA.
Kvalifikacije
Izvlačenje za prve dvije runde bilo je 22. juna 2009. godine. Na osnovu petogodišnjeg koeficijenta UEFA timovi su podijeljeni u dvije grupe po jakosti. Jači timovi su u grupi koja ime prednost kao nosilac u kvalifikacionoj rundi. Također se u kvalifikacionim rundama ne mogu susresti dva tima iz istog nogomentnog saveza. Podjela na grupe po regijama (sjever, istok i jug) je od ove godine ukinuta. U reformiranoj UEFA ligi učestvuju 193 tima iz 53 nogometna saveza članica UEFA. Broj učesnika iz pojedinog saveza određen je na osnovu koeficijenta te će na osnovu toga imati:
Prva runda
U prvoj rundi učestvuju ukupno 46 timova, koji su izabrani na osnovu slijedećih kriterija:
Druga runda
U drugoj rundi kvalifikacija učestvuju ukupno 80 timova i to:
Treća runda
U trećoj rundi kvalifikacija učestvuje 70 ekipa:
Izvlačenje za treću rundu kvalifikacija bilo je 17. jula 2009. godine. Prve utakmice igraju se 30. jula, a uzvratne 6. augusta 2009. godine. Timovi su bili podijeljeni u dvije grupe po jakosti, na osnovu UEFA koeficijenta. Izvlačio se jedan tim iz grupe 1 i jedan tim iz grupe 2.
Play-off runda
Četvrta kvalifikaciona runda, nazvana iz marketinških razloga play-off, je zapravo zadnja kvalifikaciona runda prije takmičenja u grupama. Izvlačenje je 7. augusta 2009. godine, a prve utakmice igraju se 20. augusta. Uzvratne utakmice igraju se 27. augusta 2007. godine. Timovi su podijeljeni u tri grupe, na osnovu koeficijenta UEFA. Timovi treće grupe ce biti, na osnovu koeficijenta, podijeljeni u prvu ili drugu grupu.
U četvrtoj rundi kvalifikacija učestvuje 76 ekipa:
Grupna faza
U grupnoj fazi učestvuje ukupno 48 timova i to:
38 pobjednika play-off runde Evropske lige. (Prošlogodišnji pobjednik Šakhtar Donetsk učestvovao je u Ligi prvaka)
Kvalifikovani timovi bit će podijeljeni u dvanaest grupa po četiri tima. Izvlačenje je bilo 28. augusta 2009. godine. Na osnovu UEFA koeficijenta timovi će biti podijeljeni u 4 grupe po 12 timova, od kojih će za svaku grupu biti određen nosilac grupe. Osim toga neće biti moguće, da dva tima iz istog nogometnog saveza budu u istoj grupi. U svakoj će grupi timovi međusobno odigrati po dvije utakmice, a predviđeni termini su:
U slučaju istog broja bodova, dva ili više timova u grupi, redoslijed u grupi se određuje na osnovu:
Finalna runda
Pobjednici i drugoplasirani iz dvanaest grupa grupne faze, kvalificiraju se u finalnu rundu. Njima se pridružuju osam trećeplasiranih timova iz grupne faze Lige prvaka. Dalje takmičenje se odvija po sistemu na ispadanje i to na osnovu rezultata iz dvije utakmice. Timovi su podijeljeni u dvije grupe i to:
Za šesnaestinu finala već su se kvalifikovali timovi:
Malajsko poluostrvo
mini|300p|Malajsko poluostrvo Malajsko poluostrvo, čiji se južni dio naziva Malacca, ali se u velikom broju jezika (na primjer u španskom, finskom, holandskom...) koristi i kao naziv za cijelo poluostrvo, je dugačak, uski nastavak kopna Jugoistočne Azije, odnosno, to je najjužniji završetak poluostrva Indija.
Geografija
Sjeveroistočno od Malajskog poluostrva je Tajlandski zaljev, istočno je Južno kinesko more a najjužnija tačka poluostrva leži uz Johorski prolaz. Od ovog mjesta obala ide prema sjeverozapadu duž Malajskog prolaza i zatim je uz zapadnu obalu poluostrva Andamansko more. Time ovo poluostrvo razdvaja sjeveroistočni dio Indijskog okeana od zapadnog Pacifika.
Na poluostrvu su dijelovi državnih područja Mjanmara, Tajlanda i Malezije, promatrano od sjevera prema jugu.
Oko 13° sjeverne geografske širine Malajski poluostrvo prelazi u azijski kontinent i u glavno, kopneno, područje Istočne Indije, gdje s istočne strane u kopno prelazi i Indokinesko poluostrvo. Sjeverna granica poluostrva je gotovo ravna crta od mjanmarske luke Tavoy na obali Andamanskog mora do Bangkoka u Tajlandu. Na jugu, gdje završava uz Johorski prolaz, završava na oko 1° sjeverne geografske širine.
Dužina takozvane srednje crte od luke Tavoy na sjeverozapadnom početku Malajskog poluostrva do grada Johor Baharu (po kojem je Johorski prolaz dobio ime) na njegovom jugoistočnom završetku je 1.555 km. Najuže mjesto poluostrva je prevlaka Kra na dijelu koji pripada Tajlandu. Širina prevlake je oko 60 km.
Jugozapadno od Malajskog prolaza je indonezijsko ostrvo Sumatra koji, uz Borneo istočno od Malajskog poluostrva, spada u Velika sundska ostrva. Južno od Johorskog prolaza leži arhipelaška država Singapur.
Krajolik
Krajolik Malajskog poluostrva je vrlo raznovsan. Smjenjuju se brdovita područja, doline, jezera, lijepe plaže i kišne šume tipične za blizinu ekvatora.
Brda
Poluostrvom se pružaju južni nastavci središnjeg planinskog lanca Indija. U brdima na jugu poluostrva je najviši vrh Gunug Tahan, visok 2.187 m. Pored njega, na poluostrvu je još devet vrhova koji su viši od 1.000 m nadmorske visine. Središnji dio poluostrva, a naročito južno od prevlake Kra, zemljište je niže, pa ipak se i ovdje jedan vrh, Khao Luang, uzdiže do visine od 1.786 m.
Kišne šume i vodotoci
Zapadna obala poluostrva ekonomski je razvijenija od istočne. U unutrašnjosti se još mogu naći ostatci kišnih šuma. U nacionalnom parku Taman Negara, u sjevernom dijelu Malezije postoje još ostaci prašume. Južno od Taman Negare je močvarno jezero Chini, obavijeno legendom da se u njemu nalazi jedan potonuli stari grad. Oko sredine poluostrva na njegovom istočnom dijelu je Thale Luang, laguna duboko uvučena u kopno.
Historija
Pored spomenutog jezera Chini žive Orang asli, prastanovnici Malajskog poluostrva. Rivalizirajuće evropske države, Portugal, Engleska i Holandija, dugo su se borile oko prevlasti nad Malajskim poluostrvom jer je Malajski prolaz bio vrlo važan dio puta začina i vrata za trgovinu s Kinom. Grad Malakka, osnovan u 15. vijeku na zapadnoj obali poluostrva uz Malajski prolaz kao "ključ" za kontrolu prometa prolazom, 1511. prelazi u ruke Portugala, 1641. preuzimaju ga Holanđani, da bi na kraju 1824. postao engleski. U vrijeme Drugog svjetskog rata Japanci osvajaju poluostrvo. Po završetku rata Singapur postaje britanska Krunska kolonija sa samoupravnim pravima, dok u drugim dijelovima poluostrva dolazi do oružane pobune protiv Engleza. Malajski savez dobija 31. augusta 1957. nezavisnost i 1963. ujedinjuje se sa Singapurom, Sarawakom i Sabahom u Malezijsku federaciju. Kasnije se Singapur izdvojio iz te federacije i postao samostalna država.
Klima
Poluostrva obilježavaju tri klimatska područja, istočna obala, unutrašnjost i zapadna obala. Područja se međusobno razlikuju uglavnom rasporedom padavina tokom godine.
Ostrva
Oko poluostrva se nalazi čitav niz ostrva, ostrvskih grupa, ostrvcadi i hridi.
Kao razmeđe između Indijskog okeana i Andamanskog mora tu su ostrvske skupine Andamani i Nikobari, pa zatim bliže poluostrvu čitav niz ostrvu kao što su Koh Lanta, Langkawi, Phuket, Penang sve do Sumatre sa zapadne strane poluostrva.