cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bestrofin 1
Retinitis pigmentosa
Retinitis pigmentosa je prvi put opisan u vezi sa genom BEST1 2009. godine i utvrđeno je da je povezan sa četiri različite misense mutacije u genu BEST1 kod ljudi. Sve pogođene osobe doživljavaju smanjenu reakciju na svjetlost unutar svojih mrežnjača i mogu imati promjene u pigmentaciji, blijedi optički disk, nakupljanje tekućine i smanjenu oštrinu vida. Sve gore navedene bolesti nemaju poznati tretman ili lijek. Međutim, od 2017. godine, istraživači još uvijek rade na otkrivanju tretmana sa transplantacijama matičnih stanica pigmentnog epitela retine.
Prešnica
mini|280px|Prešnica, željezničko stajalište Prešnica je naseljeno mjesto u sastavu općine Hrpelje–Kozina, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Sežana.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Prešnica je imala 151 stanovnika.
Klingonci
mini|desno|250px|Zastava Klingonaca Klingonci su ratnička rasa u fiktivnom svemiru, iz serijala Zvjezdane staze. U orginalnoj seriji Klingoni su bili glavni antagonisti dok u kasnijim serijama obično predstavljaju saveznike Sjedinjene Federacije Planeta.
Rasa je stvorena od strane scenariste Gene Coona i prvi put prikazana u epizodi "Errand of Mercy" u 1967. godini. Ova fiktivna rasa je svoje ime dobila po policijskom poručniku Wilburu Clinganu, koji je jedno vrijeme bio kolega stvaraocu Star Trek-a, Genu Roddenberyu
Anatomija
Klingonci su robusne tjelesne građe. Vjerovatno su najsnažniji među humanoidnim vrstama koje su u potpunosti organskog porijekla i znatno jači od ljudi. Samo poluvještački Borg i vještački oblici života su se tokom serijala Zvjezdanih staza pokazali fizički snažniji od Klingonaca. Njihova anatomija je redundantna i supernumerička što znači da svaki organ ima rezervnu kopiju, uključujući dodatni set bubrega, srce sa osam komora, treće plućno krilo, pa čak i sekundarni mozak, kao i široku i tvrdu skeletnu strukturu. Zapravo, ljekari iz drugih rasa za pripadnike ove rase kažu da imaju i previše organa, jer njihova fiziologija naglašava redundantnost po cijenu efikasnosti. Njihov brz metabolizam omogućava povređenim Klingoncima da se brzo izliječe. Sve ovo čini Klingonce izuzetno izdržljivim.
Klingonska djeca su po prirodi žestoka i agresivna. Od momenta kada prohodaju, upućeni su da iskoriste svoje lovačke i borbene vještine čime pojačavaju svoju fizičku snagu i postaju agilniji. Kao i ljudi i klingonci prolaze kroz period puberteta, koji dovodi do pojačanog rasta rasta dlake, ekstremne promjene raspoloženja i nasilnih tendencija.
Rak testisa
mini|desno|200px|Presjek testisa zahvaćenog seminomom Rak testisa je rak koji se javlja na testisima kod muških jedinki. Rak testisa čini 1% svih malignih tumora kod muškaraca. Najčešći je malignom muškaraca u dobi od 15. do 40. godine. Proizvodi tih tumora, alfafetoprotein (AFP) i humani koriogonadotropin (HCG) smatraju se danas u onkologiji najboljim serumskim tumorskim markerima. Postoje 4 pato-histološka tipa raka testisa ali najčešći su seminomi i teratomi.
Etiologija
Nije poznat uzok bolesti. Uočeno je, međutim, da se u 10% oboljelih nalazi i kriptorhizam. Uočeno je da 20-30% bolesnika s tim malignomom ima oligospermiju ili azospermiju i prije provedene onkološke terapije.
Simptomi
Kod raka testisa nalazi se difuzno zadebljenje čitavog testisa, bol slabog ili srednjeg inteziteta unutar skrotuma ili donjeg dijela stomaka, pretjerana osjetljivost, gubitak seksualne aktivnosti, krv u spermi, generalna slabost. Testis sa tumorom može biti znatno uvećan (do 3 puta), dok se drugi testis u tom slučaju smanjuje kao posljedica slabijeg dotoka krvi.
Dijagnoza
Osnovna pretraga je bimanualna palpacija, a dopunjuje se ultrazvučnim pregledom skrotalnog područja. Konačna potvrda dijagnoze je histološka analiza. Ispravan hirurški pristup testisu je ingvinalnim putem, a kontraindiciran je transskrotalni pristup.
Prognoza
Više od 90% bolesnika svih stadija te bolesti moguće je danas izlječiti. Osobito je važno naglasiti da se izlječi oko 85% bolesnika s diseminiranom bolešću.
Afrički slon
Afrički slon je naziv za vrste slonova iz roda Loxodonta. Iako se uobičajeno vjeruje da je ime vrste dao 1825. Georges Cuvier., Cuvier je u stvari dao ime Loxodonte. Anonimni autor je romanizirao izgovor u Loxodonta, i ICZN ga prepoznaje kao mjerodavni autoritet.
Fosili Loxodonta su jedino nađeni u Africi, gdje su se primjerci razvili u srednjem Pliocenu.
Veličina
Mužjaci su visoki u prosjeku 3,64 metra i teški 5.455 kg, dok su ženke visoke oko 3 metra i teške između 3.636 kg i 4.545 kg.
Vrste
Vrste afričkog slona su:
Nekada su se ove dvije vrste smatrale jedinstvenom vrstom sa nazivom Loxodonta africana, ali danas se zvanično vode kao dvije zasebne vrste. Šumski afrički slon ima dužu i zakrivljeniju donju vilicu, okruglije uši, pet noktiju na prednjim (savanski ima četiri), a četiri na zadnjim nogama (savanski ima tri), uspravnije kljove i u prosjeku je manji.
Pristava (Sežana)
Pristava je naseljeno mjesto u sastavu općine Sežana, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Sežana.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Pristava je imala 2 stanovnika.
Natrij-nitrit
Natrij nitrit je so čija je hemijska formula NaNO2. Koristi se kao konzervans za mesne prerađevine. U čistom stanju je bijeli do blijedo žuti prah. Rastvorljiv je u vodi i higroskopan. Na zraku se polako oksidira do natrij nitrata. Natrij nitrit je jako redukciono sredstvo. Označava se E-brojem E250.
Dani Clos
Daniel Clos Álvarez (Barcelona, 23. oktobar 1988.) je španski vozač.
Potpuni popis rezultata u F1
(key) (Utrke u boldu označuju najbolju startnu poziciju) (Utrke u italicu označuju najbrži krug utrke)
NGC 156
NGC 156 je dvostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Kit. Prvo otkriće je napravio Ernst Wilhelm Leberecht Tempel 1882. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Konverzija gena
Konverzija gena je proces kojim jedna sekvenca DNK zamjenjuje homolognu sekvencu tako da nakon toga sekvence postaju identične. Konverzija gena može biti ili alelna, što znači da jedan alel istog gena zamjenjuje drugi alel, ili ektopijska, što znači da jedna paralogna DNK sekvenca pretvara drugu.
Konverzija alelnih gena
Konverzija alelnog gena dešava se tokom mejoze kada homologna rekombinacija između heterozigotnih lokusa rezultira neslaganjem u sparivanju baza. Ovu neusklađenost zatim prepoznaje i ispravlja ćelijski mehanizam koji uzrokuje da se jedan od alela pretvori u drugi. Ovo može uzrokovati nemendelovsku segregaciju alela u zametnim ćelijama.
Nealelna/ektopijska konverzija gena
Rekombinacija se dešava ne samo tokom mejoze, već i kao mehanizam za popravku dvolančanih prekida (DSB), uzrokovanih oštećenjem DNK. Ovi DSB-ovi se obično popravljaju pomoću sestrinske hromatide prekinutog dupleksa, a ne homolognog hromosoma, tako da ne bi rezultirali alelnom konverzijom. Rekombinacija se također dešava između homolognih sekvenci prisutnih na različitim genomskim lokusima (paralogne sekvence) koje su posljedica prethodnih duplikacija gena. Pretpostavlja se da je konverzija gena koja se dešava između paralognih sekvenci (ektopijska konverzija gena) odgovorna za usklađenu evoluciju porodica gena.
Mehanizam
Konverzija jednog alela u drugi često je zbog popravka neusklađenosti baza tokom homologne rekombinacije: ako se jedna od četiri hromatide tokom mejoze upari sa drugom hromatidom, što se može dogoditi zbog homologije ekvence, može doći do prijenosa DNK lanca praćenog popravkom neusklađenosti. Ovo može promijeniti sekvencu jednog od hromosoma, tako da bude identičan drugom.
Mejotska rekombinacija se pokreće formiranjem dvolančanog prekida (DSB). 5' krajevi prekida se zatim razgrađuju, ostavljajući duge 3' krajeve od nekoliko stotina nukleotida. Jedan od ovih 3' jednolančanih DNK segmenata tada napada homolognu sekvencu na homolognom hromosomu, formirajući intermedijer koji se može popraviti različitim putevima, što rezultira ili krosingoverom (CO) ili neukrštanjem (NCO). U različitim koracima procesa rekombinacije, formira se heterodupleksna DNK (dvolančana DNK koja se sastoji od pojedinačnih lanaca iz svakog od dva homologna hromosoma koji mogu, ali ne moraju biti savršeno komplementarni). Kada dođe do neusklađenosti u heterodupleksnoj DNK, sekvenca jednog lanca će biti popravljena da poveže drugi lanac sa savršenom komplementarnošću, što dovodi do konverzije jedne sekvence u drugu. Ovaj proces popravka može pratiti bilo koji od dva alternativna puta kao što je ilustrovano na slici. Jednim putem formira se struktura koja se zove dvostruka Holidayeva spona (DHJ), što dovodi do izmjene DNK lanaca. Drugim putem, koji se naziva sintetsko zavisno aneliranje (SDSA), postoji razmjena informacija, ali ne i fizička razmjena. Konverzija gena će se dogoditi tokom SDSA ako su dvije molekule DNK heterozigotne na mjestu rekombinacijske popravke. Konverzija gena se također može dogoditi tokom rekombinacijske popravke koja uključuje DHJ, a ova konverzija gena može biti povezana s fizičkom rekombinacijom dupleksa DNK na dvije strane DHJ.
Adaptacijska funkcija rekombinacije
Studije konverzije gena pridonijele su boljem razumijevanju adaptivne funkcije mejotske rekombinacije. Uobičajeni obrazac segregacije para alela (Aa) među četiri proizvoda mejoze je 2A:2a. Detekcija rijetkih događaja pretvorbe gena (npr. obrasci segregacije 3:1 ili 1:3 tokom pojedinačnih mejoza) daje uvid u alternativne puteve rekombinacije koji vode do ukrštenih ili neukrštanih kromosoma. Smatra se da događaji konverzije gena nastaju tamo gdje se aleli A i a nalaze blizu točne lokacije događaja molekulske rekombinacije. Stoga je moguće izmjeriti učestalost s kojom su događaji konverzije gena povezani s kombinovanjem ili nekombinovanjem hromosomskih regija u blizini neposrednog događaja konverzije, ali izvan njega. Provedene su brojne studije konverzije gena u raznim gljivama (koje su posebno pogodne za takve studije), a nalaze tih studija pregledao je Whitehouse. Iz ovog pregleda jasno je da većina događaja konverzije gena nije povezana s vanjskom razmjenom markera. Dakle, većina događaja konverzije gena u nekoliko različitih proučavanih gljiva povezana je s nekrižanjem vanjskih markera. Događaji konverzije gena koji nisu ukršteni uglavnom su proizvedeni izduživanjem ovisnom od sinteze (SDSA). Ovaj proces uključuje ograničenu razmjenu informacija, ali ne i fizičku razmjenu DNK, između dva sudjelujuća homologna hromosoma na mjestu događaja konverzije, a proizvode se male genetičke varijacije. Stoga se objašnjenja za adaptivnu funkciju mejotske rekombinacije koja se usredotočuju isključivo na adaptivnu korist od stvaranja novih genetičkih varijacija ili fizičke razmjene čine neadekvatna za objašnjenje većine događaja rekombinacije tokom mejoze. Međutim, većina događaja mejotske rekombinacije može se objasniti prijedlogom da su oni prilagodba za popravak oštećenja u DNK koja se prenosi na gamete.
Od posebnog su interesa, s gledišta da je rekombinacija prilagodba za popravak DNK, studije na kvascima koje pokazuju da se konverzija gena u mitotskim ćelijama povećava UV i ionizirajuće zračenje.
Genomska analiza
Iz analiza različitih genoma, zaključeno je da se dvolančani prekidi (DSB) mogu popraviti putem homologne rekombinacije na najmanje dva različita, ali srodna puta. U slučaju glavnog puta, koriste se homologne sekvence s obje strane DSB-a, što se čini analognim konzervativnom modelu popravka DSB-a koji je izvorno predložen za mejotsku rekombinaciju u kvascima pri čemu je kraći put ograničen samo na jednu stranu DSB-a kao što je postulirano nekonzervativnim jednostranim modelom invazije. Međutim, u oba slučaja sekvenca rekombinacijskih partnera bit će apsolutno konzervirana. Zbog visokog stupnja homologije, nove kopije gena koje su nastale nakon umnožavanja gena, prirodno imaju tendenciju ili nejednakog križanja ili jednosmjernih događaja konverzije gena. U potonjem procesu postoje sekvence akceptora i donora i akceptorska sekvenca će biti zamijenjena sekvencom kopiranom od donora, dok sekvenca donora ostaje nepromijenjena.
Efekt
Normalno, organizam koji je naslijedio različite kopije gena od svakog od svojih roditelja naziva se heterozigotnim. Ovo je općenito predstavljeno kao genotip Aa (tj. jedna kopija varijante (alela) 'A' i jedna kopija alela 'a'). Kada heterozigot, u mejozi stvara gamete, aleli se normalno dupliraju i završavaju u omjeru 2:2 u rezultirajuće četiri ćelije koje su izravni produkti mejoze. Međutim, u konverziji gena, uočen je omjer drugačiji od očekivanog 2A:2a, u kojem su A i a dva alela. Primjeri su 3A:1a i 1A:3a. Drugim riječima, može, naprimjer, biti tri puta više A alela nego a alela izraženih u kćerinskim ćelijama, kao što je slučaj u 3A:1a.
Medicinski značaj
Konverzija gena koja rezultira mutacijom gena CYP21A2 čest je temeljni genetički uzrok kongenitalne adrenalne hiperplazije. Somatska pretvorba gena jedan je od mehanizama koji može rezultirati porodičnimim retinoblastomom, kongenitalnim karcinomom mrežnjače, a teoretizira se da konverzija gena može imati ulogu i u razvoju Huntingtonove bolesti.
Travnička sahat-kula u Gornjoj čaršiji
mini|desno|200p|Travnička sahat-kula u Gornjoj čaršiji
Travnička sahat-kula u Gornjoj čaršiji je podignuta uz Hadži Ali-begovu džamiju u Travniku, pa je ovo jedini grad u Bosni i Hercegovini koji ima dvije sahat-kule. Pretpostavlja se da ju je sagradio Mehmed-paša Kukavica u 18. vijeku.
Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika na sjednici održanoj od 15. do 21. marta 2005. godine donijela je odluku da se sahat-kula proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija donijelo je u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo (predsjedavajuća). Sahat-kulu je 1817. godine obnovio Sulejman-paša Skopljak. Tada joj je dograđen četvorovodni drveni krov na stubiće, ispod kojeg se nalazi prostor za smještaj zvona. Tom prilikom je posredstvom austrijskog konzula Von Simschena naručen sat sa četiri mine i zvonom koje otkucava pune sate i četvrtine. Nakon velikog požara, 1856. godine oštećenu sahat-kulu temeljito je obnovio Hadži Ali-beg Hasanpašić. Kula se srušila14. juna 1973. godine, pa je u potpunosti rekonstruirana 1977. godine na osnovu projekta rekonstrukcije urađenom u tadašnjem Republičkom zavodu za zaštitu spomenika kulture. Identična je onoj prvobitnoj u svim elementima osim kod debljine i vrste zida. Ovaj put je kula »zidana« u armiranom betonu sa oblogom od sedre.
Osnova sahat-kule je kvadratne osnove sa stranicama 4,10 x 4,20 m. Visina objekta je oko 18,5 m.
Žunovica
Žunovica je naseljeno mjesto u općini Hadžići, Bosna i Hercegovina.
.tr
.tr je najviši Internet domen za Tursku. Administraciju ovog domena vrši računarski centar Srednje Istočnog Tehničkog Univerziteta. Turska Republika Sjeverni Kipar koristi pod-domen .nc.tr.
Friedrich Nietzsche
Friedrich Wilhelm Nietzsche (Fridrih Vilhelm Niče; 15. oktobar 1844 – 25. august 1900) bio je njemački filozof, prozni pjesnik, kulturni kritičar, filolog, kompozior i psiholog koji je imao veliki uticaj na savremenu filozofiju. Karijeru je započeo kao klasični filolog prije nego što se okrenuo filozofiji. Postao je najmlađa osoba koja je držala Katedru za klasičnu filologiju na Univerzitetu u Bazelu 1869. u dobi od 24 godine. Nietzsche je dao ostavku 1879. zbog zdravstvenih problema koji su ga mučili većinu života; veći dio svog osnovnog opusa završio je u narednoj deceniji. Godine 1889, u dobi od 45 godina, doživio je kolaps, a potom i potpuni gubitak mentalnih sposobnosti, sa paralizom i vjerovatno vaskularnom demencijom. O njemu su se brinule, najprije majka, do njene smrti 1897. godine, a zatim sestra Elisabeth Förster-Nietzsche. Nietzsche je umro 1900. godine, nakon što je doživio upalu pluća i višestruke moždane udare.
Nietzscheov opus obuhvata filozofsku polemiku, poeziju, kulturnu kritiku i fikciju, dok pokazuje naklonost prema aforizmu i ironiji. Istaknuti elementi njegove filozofije uključuju njegovu radikalnu kritiku istine u korist perspektivizma; genealošku kritiku religije i hrišćanskog morala i srodnu teoriju morala gospodar-rob; estetska afirmacija života kao odgovor i na "smrt Boga" i na duboku krizu nihilizma; pojam apolonskih i dionizijskih sila; i karakterizacija ljudskog subjekta kao izraza suprotstavljenih volja, kolektivno shvaćenih kao volja za moć. Takođe je razvio uticajne koncepte kao što su Übermensch i njegova doktrina večnog povratka. U svom kasnijem radu postao je sve više zaokupljen kreativnim moćima pojedinca da prevaziđe kulturne i moralne običaje u potrazi za novim vrijednostima i estetskim zdravljem. Njegov opus doticao je širok spektar tema, uključujući umjetnost, filologiju, historiju, muziku, religiju, tragediju, kulturu i nauku, i crpio je inspiraciju iz grčke tragedije, kao i ličnosti kao što su Zoroaster, Arthur Schopenhauer, Ralph Waldo Emerson, Richard Wagner i Johann Wolfgang von Goethe.
Nakon njegove smrti, Nietzscheova sestra Elizabeta postala je kustos i urednica njegovih rukopisa. Uredila je njegove neobjavljene spise kako bi se uklopila u svoju njemačku ultranacionalističku ideologiju, često kontradiktorna ili zamagljujući Nietzscheova izrečena mišljenja, koja su se eksplicitno suprotstavljala antisemitizmu. Kroz njena objavljena izdanja, Nietzscheovo djelo postalo je povezano s fašizmom i nacizmom. Naučnici 20. vijeka kao što su Walter Kaufmann, R. J. Hollingdale i Georges Bataille branili su Nietzschea od ovog tumačenja, a ispravljena izdanja njegovih spisa ubrzo su stavljena na raspolaganje. Nietzscheova misao postala je ponovo popularna 1960ih i njegove ideje su od tada imale dubok uticaj na mislioce 20. i ranog 21. vijeka u filozofiji – posebno u školama kontinentalne filozofije kao što su egzistencijalizam, postmodernizam i poststrukturalizam – kao i umjetnost, književnost, poezija, politika i popularna kultura.
Svoju filozofiju Nietzsche zasniva na odnosu prema antičkoj grčkoj kulturi. On smatra da je kultura bila u usponu do pojave Sokrata, a nakon toga da dolazi do dekadencije kulture. Po njemu, od tada nastupa "moral stada", moral slabih ljudi koji propovijeda odricanje od života i nadu u drugi svijet.
Nietzsche tvrdi da čovjek pripada zemlji i da treba biti vjeran zemlji. Njegovo učenje se sastojalo i u tome da svijetom ne vlada zakon (logos) nego haos, i da je život borba. Osnova svega je volja za moći (Nietzsche smatra da ono što čovjek hoće je višak moći), i ovakvu volju ima svaki čovjek, i to se može najbolje izraziti ovim citatom:" U volji sluge našao sam volju da bude gospodar". U ovom razmišljanju moć i snaga su najviše vrijednosti.
Ovaj filozof u umjetnosti vidi najpotpunije prihvatanje života, jer u umjetnosti svijet dobija svoj smisao, i zahvaljujući umjetnosti možemo podnijeti egzistenciju.
Natčovjek
Narod (stado) teži samo golom održavanju, a to je već propadanje. Moral jakih se razlikuje od morala slabih i zato sve vrijednosti treba preispitivati (ustanoviti nove i razbiti stare). Iz ovakvih stavova Nietzsche postavlja ideal novog čovjeka – "natčovjeka".
Natčovjek (njem. Übermensch) je budućnost, on ima snažno izraženu volju za moći; razlikuje se od običnih ljudi jer ima hrabrost, odgovornost i ne boji se opasnosti – on je smisao Zemlje. Nietzsche je tvrdio da svijet nije završen, da se sve ruši i ponovo gradi i govorio je da je takav krug bitka. Natčovjek se ne boji tog vračanja i on prihvata život i ponavljanje. Friedrich Nietzsche je smatrao da evolucija čovjeka nije završena i da je sljedeća faza natčovjek- ne jedan narod, niti nacija, nego čovječanstvo.
Djela
( i druga)
Richard Wagner
Wilhelm Richard Wagner (22. maj 1813 – 13. februar 1883) bio je utjecajni njemački kompozitor, dirigent, muzički teoretičar i esejist. Bio je prvenstveno poznat po svojim operama (ili "muzičkim dramama", kako ih je kasnije nazivao). Njegove kompozicije, posebno one iz njegovog kasnijeg razdoblja, ističu se svojim kontrapunktnim teksturama, bogatim hromatizmom, harmonijama i orkestracijama. Tu je i razrađeno korištenje lajtmotiva: teme povezane sa specifičnim likovima, lokacijama, ili sa dijelovima radnje. Wagner je hromatskim muzičkim jezikom nagovijestio kasnija zbivanja u evropskoj klasičnoj muzici, uključujući ekstremni hromatizam i atonalnost. Promijenio je muzičku misao kroz svoju ideju "sveobuhvatnog umjetničkog djela" (njem., Gesamtkunstwerk), utjelovljenu kroz njegov monumentalni ciklus koji se sastojao od četiri opere "Prsten Nibelunga" iz 1876. godine. Njegov lajtmotiv koncept i poseban muzički izraz je također imao snažan utjecaj i na mnoge primjere filmske muzike iz 20. vijeka. Wagner je bio i ostaje kontroverzna ličnost, kako zbog njegovih muzičkih i dramatskih inovacija, tako i zbog njegovih antisemitskih i političkih mišljenja.
Biografija
Njemački kompozitor, reformator opere i središnja ličnost u njenom razvoju u drugoj polovini 19. vijeka. Richard Wagner je rođen u Leipzigu. Tu je studirao muziku kod Christiana Theodora Weinliga koji je bio učitelj muzike i horski dirigent u Leipzigu. Na njegov umjetnički razvoj utjecali su ponajprije najuža sredina (njegov očuh, a po nekima i pravi otac Ludwig Geyer - glumac, dramski pjesnik i slikar), muzika Ludwiga van Beethovena te literatura i muzika iz perioda romantizma. Kao otac Richarda Wagnera vodi se Carl Friedrich Wilhelm Wagner (1770. - 1813.), iako se (kako je ranije spomenuto) smatra da je njegov pravi otac Ludwing Geyer, s kojim je Wagnerova majka Johanne Pätz (1774. - 1848.) bila u braku.
I sam Wagner je dva puta stupao u brak. Prvi puta s Minnom Planer (1809. - 1865.) s kojom nije imao djece. A nakon toga supruga mu je bila kćerka Franza Liszta - Cosima von Bülow (1837. - 1930.) s kojom je imao troje djece (s tim da je Cosima već imala dvoje djece iz braka s Hansom von Bülowom) - Isoldu (1865. - 1919.), Evu (1867. - 1942.) i Siegfrieda (1869. - 1930.). Wagner vrlo rano pokazuje interes za antički teatar, Shakespearea, starogermansku mitologiju i srednjovjekovne kršćanske legende, što mu je dalo odlučne stvaralačke impulse. Poslije kratkotrajnih dirigentskih aranžmana po njemačkim pozorištima i neuspjelog pokušaja afirmacije u Parizu, Wagner je od 1843. godine dirigent drezdenske Dvorske opere. Godine 1848. aktivno učestvuje u revoluciji, a 1849. u drezdenskom ustanku. Nakon pada Drezdena bježi preko Weimara i Pariza u Zürich. Ondje, uz prekide, ostaje do 1858. godine.
Djela
U Zürichu nastaju njegova glavna djela: esej pod nazivom "Umjetnost i revolucija" (njem. Die Kunst und die Revolution) (1849.), "Umjetničko djelo budućnosti" (njem. Das Kunstwerk der Zukunft) (1850.), "Opera i drama" (njem. Oper und Drama) (1851.) i opširno autobiografsko djelo "Komunikacija sa mojim prijateljima" (njem.Eine Mitteilung an meine Freunde) (1851.). U tim je djelima teoretski i filozofski objasnio svoje umjetničke ideje i zamisao muzičkog pozorišta budućnosti. U tom periodu počinje raditi i na teatrologiji Prsten Nibelunga (njem. Der Ring des Nibelungen), koja obuhvata četiri muzičke drame: Das Rheingold (1852. - 1854.), Die Walküre (1852. - 1856.), Siegfried (1856. - 1871.) i Götterdämmerung (1869. - 1874.). Nakon nekoliko godina provedenih na putovanjima i gostovanjima (Pariz, Beč, Prag, Petrograd, Moskva, Budimpešta), dolazi 1864. godine u München na poziv bavarskog kralja Ludviga II Bavarskog, koji mu stavlja na raspolaganje neograničena novčana sredstva kako bi realizirao svoje zamisli. Međutim već 1865. godine napušta München zbog različitih spletki i odlazi u Tribschen kraj Luzerna gde je, među ostalim, napisao djela "O dirigovanju" (njem. Über das Dirigieren) i "O sudbini opere" (njem. Über die Bestimung der Oper). Posljednju deceniju života proveo je u gradu Bayeruthu gdje je prema njegovoj zamisli izgrađeno Festivalsko pozorište (njem. Festspielhaus) s proširenom pozornicom, natkrivenim orkestrom i amfiteatralnim gledalištem. Prilikom otvaranja ovog pozorišta izvodi se čitava njegova teatrologija Prsten Nibelunga. U muzičkim dramama koje komponuje poslije 1850. godine Wagner ostvaruje, u najvećoj mogućoj mjeri, svoju zamisao o sveobuhvatnom umjetničkom djelu (njem. Gesamkunstwerk) tj. djelu u kojem se sve umjetnosti (pjesništvo, muzika, gluma i scenski dekor) sjedinjuju u službi drame. To jedinstvo odnosi se prvenstveno na pjesnički tekst i muziku. thumb|250px|lijevo|Festivalsko pozorište u gradu Bayreuthu, Njemačka, izgrađeno po zamisli kompozitora Richarda Wagnera. Genijalno nadaren muzičar i uz to darovit pjesnik, Wagner je sve tekstove svojih muzičkih drama spjevao imajući pred očima njihovu muzičko-scensku realizaciju. Evolucija Wagnerovih umjetničkih ideja i stvaralačkih principa, izražena u njegovoj muzičkoj dramaturgiji i formulirana u mnogobrojnim spisima, pismima i autobiografiji, na svojevrstan način odražava raznorodna strujanja njegovog vremena. Isprva pristalica ideja J. J. Rousseaua, pa Herdera, Proudhona, mladohegelovaca i revolucije 1848., Wagner se oko 1850. godine priklanja Feuerbachovoj idealističkoj filozofiji, a zatim potpada pod uticaj Schopenhaurovog pesimizma, da bi na kraju završio u parsifalskoj religioznoj mistici. Jedno vrijeme prijateljevao je i s Nietzscheom. Preminuo je u Veneciji 1883. godine. Adolf Hitler je bio ljubitelj Wagnerove muzike (zbog njemačkih mitova koje obrađuje u svojim djelima, npr. Prsten Niebelunga) pa je ona bila neka vrsta službene muzike u Trećem Reichu i muzička preteča nacionalsocijalizma. Iz tog razloga i dan danas u Izraelu su zabranjena izvođenja njegovih djela, iako se s vremena na vrijeme javljaju glasovi koji žele ukloniti tu zabranu.
Herpes
mini|Herpes labialis Herpes je infekcija izazvana Herpes simplex virusima, HSV1 i HSV2. Riječ je o dva oblika jednog istog virusa koji se razlikuju po mjestu manifestacije ali imaju sličnu kliničku sliku. Način ulaska u organizam im je različit pa se tako HSV1 ili labijalni herpes dobija oralnim putem i manifestuje se najčešće u predjelu lica (usta, nos) a HSV2 ili genitalni herpes se dobija polnim putem i stoga spada u polno prenosive bolesti a manifestuje se u području genitalnih organa. Izvor infekcije je isključivo čovjek. Infekciju također može prenijeti trudnica na dijete, rjeđe preko posteljice a češće prilikom rođenja (tj. pri prolasku novorođenčeta koz porođajni kanal) što može izazvati teške posljedice po novorođenče. Iz tog razloga se trudnicama koje su nosioci ovog virusa najčešće preporučuje porođaj putem carskog reza.
Nastanak i razvoj infekcije
Pri primarnom kontaktu sa ovim virusom nastaje inicijalna infekcija koju karakterišu povišena temperatura, opšta slabost, bolovi u mišićima, uvećanje limfnih čvorova itd. što spada u kategoriju opštih simptoma. Međutim, ima slučajeva kada se ne javi ni jedan od ovih simptoma i infekcija virusom prolazi nezapaženo - inaparentna infekcija. Što se tiče lokalnih simptoma javljaju se osjećaj napetosti i svraba na mjestu gdje se nakon nekog vremena pojavljuju plikovi veličine 1-2mm koji su ispunjeni bijelo-žutom tečnošću. Oni ubrzo pucaju i prave kraste koje se suše i ne ostavljaju ožiljak. Kod genitalnog herpesa lokalizovani su na spoljnim genitalijama, grliću materice, izvodnom mokraćnom kanalu, prostata, testis i regiji oko analnog otvora, a ponekad i na preponama. Simptomi herpesa mogu biti veoma različiti od osobe do osobe. Nakon inicijalne infekcije simptomi počinju da slabe a virus kreće put nervnog sistema gdje se smješta u nervne ćelije i prelazi u stanje mirovanja zaštićen od imunog sistema. Upravo je to razlog zbog kojeg je ovaj virus sposoban da doživotno ostane u organizmu. Različiti provocirajući faktori kao što su stres, menstruacija, pad imuniteta, mehanička oštećenja, operacije itd. dovode do reaktivacije virusa i njegov prelazak iz latentnog u aktivno stanje. Međutim, simptomatologija ponovnog aktiviranja virusa je po pravilu blaža, kraće traje i nema opštih (ako ima znatno su blaži) već samo lokalnih simptoma. Ponovne infekcije kod organizma koji je u solidnom stanju se rijetko javljaju, jednom godišnje, a kod osoba sa slabijim imunim sistemom mogu se javiti i više puta godišnje.
Prevencija i liječenje
Prevencija se zasniva na zaštićenom seksualnom kontaktu (prezervativ) kao i jačanju imunog sistema. Liječenje se sprovodi upotrebom antivirusnog lijeka na bazi aciklovira, koji značajno ublažava simptome. Međutim, ovaj lijek ne može potpuno da eliminiše virus iz organizma jer uvijek ostaje jedan procenat virusa koji se nalaze ”uspavani” u nervnim ćelijama i koji se mogu aktivirati.
Imunološki sistem
mini|desno|Grafički prikaz prolaska neutrofila kroz krvni sud i vršenja fagocitoze, kao vrsta imunog odgovora na infekciju Imunološki ili imuni sistem je sistem organa koji štiti organizam od napada stranih mikroorganizama (virusa, bakterija, gljivica i parazita), njihovih hemijskih supstanci (toksina), kao i vlastitih izmjenjenih (npr. tumorske) i istrošenih ćelija.
Imuni sistem se sastoji od organa razmještenih po čitavom tijelu i ćelija koje sudjeluju u imunim reakcijama, koje mogu migrirati po čitavom tijelu.
Organi
Organi imunog sistema su koštana srž, timus i limfni čvorovi.
Vrste imunosti
Razlikujemo dvije vrste imunosti:
Mukolipidoza tip IV
Mukolipidoza tip IV (ML IV, nedostatak gangliozid sijalidaze ili ML4) je autosomni recesivni lizosomski poremećaj skladištenja. Gen MLIV nalazi se na hromosomu 19. Osobe s ovim poremećajem imaju mnoge simptome, uključujući zakašnjeli psihomotorni razvoj i različite očne aberacije. Poremećaj je uzrokovan mutacijama gena MCOLN1, koji kodira neselektivni kationski kanal, Ove mutacije remete ćelijske funkcije i dovode do neurorazvojnog poremećaja putem nepoznatog mehanizma. Postoje i osporavanja fiziološke uloge proteinskog proizvoda i koji ion on prenosi.
Znakovi i simptomi
Većina pacijenata sa ML IV pokazuje psihomotornu retardaciju (tj. zakašnjeli razvoj pokreta i koordinacije), zamućenost rožnjača mrežnjačna degeneracija i druge oftalmološke abnormalnosti. Ostali simptomi uključuju agenesis corpus callosum, nedostatak gvožđa koji je rezultat odsustva lučenja kiseline u želucu, aklorhidrija. Aklorhidrija kod ovih pacijenata dovodi do povećanja nivoa gastrina u krvi. Ovi simptomi se obično manifestiraju rano u životu (unutar prve godine). Nakon pojave bolesti nastupa period stabilnosti, koji obično traje dvije do tri decenije, tokom kojeg dolazi do vrlo malog napredovanja bolesti.
Patofiziologija
Smatra se da je mukolipin1 lokaliziran u endosomima. Važna osobina mukolipina1 je da smanjenje pH (zakiseljavanje) dovodi do deaktivacije proteina, vjerovatno zbog defekta sastavljanja. Postoji najmanje 29 poznatih mutacija u MCOLN1, lociranih u cijelom genu. Mnoge poznate mutacije ne rezultiraju izostankom ekspresije mukolipina 1. Blaže mutacije, kao što su ΔF408 i V446L, proizvode disfunkcionalni oblik kationskog kanala. Mutacije koje mijenjaju samo C-terminal proteina također rezultiraju blagim fenotipom poremećaja, obično štedeći mozak. ML IV uzrokuje da zahvaćene ćelije akumuliraju autofluorescentne vakuole koje se smatraju aberantnim lizosomima. Postoji nekoliko dokaza za defekte i u egzocitozi i endocitozi. Postoje suprotstavljene indikacije abnormalnog lizosomskog pH u MLIV. Još nije jasno zašto će ove abnormalnosti uzrokovati nepotpuni razvoj mozga, ahlorhidriju i neuspjeh u održavanju mrežnjačnih tkiva.
Liječenje
Ne postoji specifičan tretman za ovaj poremećaj. Međutim, nekoliko simptoma može se ublažiti. Naprimjer, anemija se liječi suplementima gvožđa. Neki od nedostataka pokreta mogu se ispraviti ortopedskom intervencijom. Zamućenje rožnjače može se barem privremeno korigirati transplantacijom rožnjače.
Epidemiologija
Mukolipidoza tipa IV je nedovoljno dijagnosticirana. Često se pogrešno dijagnosticira kao cerebralna paraliza. U populaciji Aškenazi Jevreja postoje dvije teške mutacije sa višom frekvencijom nositelja od 1:90 do 1:100.
Burgundska kraljevina
mini|desno|200px|Prvo kraljevstvo Burgundska kraljevina je bila srednjovjekovna evropska kraljevina, nastala u drugoj polovini 5. vijeka, kada su se Burgundi, po dozvoli rimskog cara, nastanili u lionskoj provinciji. Rani germanski Burgundi (ili Burgundiones) su živjeli u istočnom dijelu srednje Evrope (u današnjoj Poljskoj, a vjerovatno i Moravskoj) po Tacitu iz 98. godine N.E. U 3. i 4. vijeku oni, kao i Franci, nisu igrali veliku ulogu u podrivanju Zapadnog rimskog carstva, ustvari Burgundi su bili relativno mali narod. Prešli su Rajnu s Vandalima 406. i naselili se duž njene zapadne obale, sa svojim ​​sjedištem u Ženevi. Tamo su naišli na druge grupe germanskih naroda koji su se naselili na upražnjena zemljišta pod vlašću Rimljana u 3. vijeku, zajedno sa Chamavi i drugim franačkim narodima. Za vrijeme vladavine cara Gundobada (464-516) zapisan je burgundski zakon. To je zbirka burgundskog prava, sastavljena pod snažnim uticajem rimskog prava. Burgundi su za rimljane sastavili posebnu zbirku rimskih zakona (Lex Romana Burgundionum). Burgundsku kraljevinu su 534 godine uništili Franci.
.cu
.cu je najviši Internet domen za karipsku zemlju Kubu.
Ulmus
Ulmus je rod brijestova, listopadnih i polulistopadnih  stablašica,  cvjetnica genus iz porodice Ulmaceae. Rod se prvi put pojavio u geološkom periodu miocena, prije oko 20 miliona godina, a potiče iz sadašnje centralne Azije. Ova stabla su cvjetala i širila se većim dijelom Sjeverne hemisfere, nastanjujući umjerene i tropsko-planinske regije Sjeverne Amerike i Evroazije, krećući prema jugu, preko ekvatora u Indoneziju.
Brijestovi su komponente mnogih tipova prirodnih šuma. Štaviše, tokom 19. i početkom 20. stoljeća mnoge vrste i kultivari zasađeni su i kao ukrasne stabla uličnih, baštenih i parkovnih stabala u Evropi, Severnoj Americi i delovima Južne hemisfere, posebno Australiji. Neki pojedinačni brijestovi dostigli su velike dimenzije i starost. Međutim, posljednjih decenija većina zrelih brijestova evropskog ili sjevernoameričkog porijekla uginulala je od tzv. bolesti holandskog brijesta, uzrokovane raspršivanjem posebnih mikrogljiva. Kao odgovor na to, razvijene su sorte otporne na bolesti koje su sposobne vratiti brijest u šumarstvo I uređenje okoliša.
Etimologija
Naziv  Ulmus  latinski je naziv za ova stabla, a bosanski znači "brijest", a mnoga druga evropska imena ili su kognitivna ili su  izvedeni iz toga.
Opis
Rod je hermafroditan, ima apetalni savršene cvjetove, koji se oprašuju vetrom. Listovi su naizmjenični, s jednostavnim, jednostrukim ili, najčešće, dvostruko nazubljenim rubovima, obično asimetričnim u podnožju I akuminiranim (apeksu). Plod je okrugla, vjetrom prenosiva samara prožena hlorofilom, olakšavajući fotosintezu prije nego što brijest prolista. Samare su vrlo lahke, teže oko 454 grama. Sve vrste tolerantne su na širok raspon tla i razine pH, ali, uz nekoliko izuzetaka, zahtijevaju dobru drenažu. Brijest može narasti do velike visine, često s viličastim deblima stvarajući vazoliku krošnju.
Taksonomija: Vrste
thumb|right|Elm wood thumb|right|Elm in boat-building: [[John Constable, Boat-building near Flatford Mill, 1815 (landscape with hybrid elms Ulmus × hollandica )]] thumb|right|[[English longbow of elm]]
TR-85
TR-85 je naziv za rumunski glavni borbeni tenk koji je zapravo baziran na starijem modelu TR-77-580 koji je bio kopija sovjetskog T-55 tenka. Na projektu se radilo u periodu od 1978. do 1985. godine. Proizvodio se u periodu 1986-1990. U martu 1994. godine pokrenut je njegov projekat modernizacije po NATO standardima čiji je rezultat bio TR-85M1 tenk, koji je trenutno najmoderniji tenk rumunskih oružanih snaga.
Prethodnik TR-580
Nakon invazije varšavskog pakta na Čehoslovačku 1968. godine. Tada socijalistička Rumunija je usvojila novu naciolanu doktrinu odbrane. Međutim ova doktrina zahtjevala je odbrambenu indsutriju koja bi bila nezavisna o drugim državama. Razvoj projekta rumunskog tenka pokrenut je u maju 1974. godine. Rumunsko vijeće odbrane izdalo je spacifikacije za novi tenk. Vozilo je trebalo biti naoružano topom kalibra 100 mm, mase oko 40 tona, pokretano motorom od 500 KS.
Sljedeći je korak bio proizvodnja 400 tenkova TR-580 / TR-77, pa čak iako lokalna namjenska industrija nije imala iskustva sa projektovajem i proizvodnjom srednjih tenkova od početka, komunistička vlast nije kupila licencu za T-55 tenk. Početna serija (prototip i 10 primjeraka ) službeno nazvanih kao TR-77 trebala je koristiti motor od njemačkog Leopard 1 tenka. kao rezutat toga trup je bio izdužen, pa je pokretan sa po 6 točkova umjesto po 5 kao što je slučaj kod T-55 tenka.
Međutim zbog političke potrebe da se dosegne zadana cifra u proizvodnji i zbog odbijanja njemačkog proizvođača Krauss-Maffei da isporuči tehnologiju zemljama članicama tadašnjeg varšavskog pakta, novi rumunski tenk poznat kao TR-77-580 je bio opremljen V-55 motorom od T-55 tenka.
Često se navodi da je TR-77 kopija sovjetskog T-55 tenka, međutim samo je mali dio njegove opreme prenesen sa sovjetskog tenka kao što je top, mitraljezi, municija, noćni vizir, periskop, oblik kupole, ali je raspored u unutrašnjosti bio drugačiji.
Razvoj tenka
Dok je projekat TR-77 bio već završen, od 1974. rumunski inžinjeri su nastavili rad na obrnutom inžinjeringu verije MTU motora od 800 KS i transmisije njemačkog Leopard 1 tenka. Rad je bio zaustvaljen i razloga što rumunski inžinjeri nisu imali dovoljno iskustva za obrnuti inžinjering za komplesknije djelove. Međutim 1976. godine Institutul Naţional de Motoare Termice (Nacionalni institut za termičke motore) je izjavio da može projektovati motor sličan onom dizelskom kojim se pokreće njemački Leopard 1 tenk na osnovu dostupnih rješenja i tehnologije. Također je realiziran projekat hidroprenumatske transisije, pa je tako zaokružen T-blok pogonske grupe. Motor i transmisija su projektovani u periodu od 1974. do 1982. godine koristeći stranu tehnologiju. Ion Mihai Pacepa, general rumunske obavještajne službe Securitate je u svojoj knjizi Crveni horizonti: hronike komunističkog špijunskog šefa napisao da je tehnologija motora dobivena iz špijunskih prstenova i povjerljive asistencije od strane Zapadne Njemačke.
Novi tenk je bio službeno poznat kao TR-85-800 sa motorom maksimalne snage od 850 KS, izmjenjenom transmisijom, a kupola koja je podsjećala na T-55 zapravo bila drugačija.
Proizvodnja
mini|TR-85 bez bočnih zaštita. Fabrika za proizvodnju tenkova osovana je 1978. godine u Bukureštu, dok je završena dvije godine kasnije. Do 1983. godine fabrika je imala kapacitet proizvodnje 210 tenkova godišnje. TR-85 se proizvodio od 1886. do 1990. godine brzinom od 100 tenkova godišnje.
Ubrzo je bio utvrđeno u početnim testiranjima da je tenk po mehaničkom pitanju nepouzdan. Problemi su uključivali veliku potrošnju goriva i ulja i poteškoće oko motora i transmisije kao što je bilo istjecanje ulja. Protivpožarni sistem pokazao se lošim zbog loše kvalitete elektronike. Laserski daljinometar nije bio integrisan sa dnevnim nišanom i samo određen broj korekcija je mogao biti unešen u SUP. Do pogoršanja poblema je došlo kada je Nicolae Ceaușescu odlučio u julu 1982. godine obustaviti uvoz specijalne opreme za potrebe namjenske industrije je čak i zaprijetio tatalno obustavom proizvodnje tenka zbog njegove loše kvalitete. Neki od problema su riješeni tek nakon sloma komunizma u Rumuniji, kada su se mogli uvesti strani dijelovi i oprema.
Program modernizacije
U martu 1994. rumunski generalštab je donio odluku o modernizaciji TR-85 tenka. Vrhovno vijeće za nacionalnu obranu 14. aprila 1994. odobrio je program nadogradnje, a novi tenk, službeno imenovan TR-85M1 Bizonul (bizon), započeo je 1996. kada su izgrađena dva prototipa. Cilj programa bio je nadograditi TR-85 na NATO standarde poboljšanjem vatrene snage, zaštite, mobilnosti, komunikacijskih sistema te pouzdanosti motora, mjenjača i kočnog sistema.
Zaštita
Višeslojni oklop trupa ima maksimalnu debljinu od 200 m te je ojačan dodatnim oklop od 20 mm, debljina oklopa kupole iznosi 320 mm + 20 m dodatnog oklopa. Dodatni oklop debljine 20 mm na prednjoj strani kupole posjeduje karakteristike modularnosti i trouglastog profila, Iako po izgledu liči na "opeke" eksplozivno-reaktivnog oklopa, dodatni kompozitni oklop je ovako postavljen iz razloga da se može lahko izmijeniti nakon njegovog oštećenja. Tenk je također oprmeljen sa bočnim metalnim zaštitama koje imaju ulogu zaštite od kumulativnoh punjenja. Na ovim zaštitama se nalaze po tri rupe za penjanje posade na tenk. Na bočnim stranama kupole se nalaze kutije sa nmunicijom za protivavionski mitraljez kalibra 12.7 mm DŠK. Gornja ploča trupa ima svoja dva segmenta, dok donja na prednjem dijelu može biti opremljena čeličnim zaslonom ili protivminskim valjcima. TR-85M1 je također opremljen sa ABH zaštitom i protivpožarnim sistemom koji koristi netoksična sredstva. Modernizovana verzija je također opremljena dodatnom pločom u svrhu protivminske zaštite.
Kupola tenka je opremljena sa dva šestocijevna bacača dimne zavjese i sa po dva četverocijevna bacača svjetlećih projektila. Tenk je također opremljen sa generatorom dimne zavjese koja se aktivira od strane vozača ztenka. Sistem funkcioniše tako što se ubrizgava dizelsko gorivo u vreo ispušni sistem. Tenk je također opremljen sa signalizatorima laserskog zračenja koji mogu automatski ajtivirati dimne bacače što otežava djelovanje toplinski i laserski navođenih raketa.
Naoružanje
Sekundarno naoružanje tenka predstavlja protivavionskim mitraljez kalibra 12.7 mm DŠKM postavljenim kdo otovra punioca topa tenka, upotreba i punjenje mitrajeza se obavlja ručno, čime se njegov operater izlaže neprijateljskoj vatri. Također tenk je oprmeljen jednim mitraljezom 7.62 mm PKT (lokalna verzija poznata kao md.66) koaksijalno postavljenim s desne strane topa.
TR-85M1 je opremljen domaćim balističkim računarom SUP-a Ciclop-M, SUP-om treće generacije. Ciclop-M ima preciznost od 95 % za mete unutar 2000 metara i veću od 75 % za mete u radijusu od 2000 do 3000 metara. Top se elektronski stabilizira u dvije osi na osnovu sistema kompanije EADS. Teleskopski dnevni periskop nišandžije je opremljen laserskim daljinometrom. Iznad cijevi topa se nalazi SAGEM MATIS pasivna termovizija. Vozač je opremljen pasivnim noćnim nišanom AONP-I, koji zapravo predstavlja standardni noćni nišan nišandžija kod starijih modela TR-85 tenka. Komandir teka je opremljen sa SFIM EC2−55R panoramskim vizirom sa SAGEM sistemom za uvećanje slike druge generacije.
Pokretljivost
Originalna verzija TR-85 je pokretana sa 4-taktnim, 8-cilindričnim, turbopunjenim dizelskim motorom 8VS-A2T2 od 830 KS. Imao je THM-5800 hidropneumatsku transmisiju od 6 brzina (4 naprijed, 2 nazad), tako da je tenk postizao svoju maksimalnu brzinu od 50 km/h na asfaltiranim cestama. TR-85M1 ima poboljšanu verziju originalnog motora. Novi 8VS-A2T2M pruža 860 konjskih snaga i maksimalnu cestovnu brzzinu od 60 km/h. ALi, zbog toga što se težina tenka povećala s 42 tone na 50 tona, omjer snage i mase smanjen je s 19,7 na 17,2 KS/t. Rezervoar ima maksimalni doseg od oko 400 km i može se opremiti s dva dodatna spremnika goriva s 200 litara kako bi mu se povećao radijus kretanja. tenk posjeduje također opremu za forsiranje vodenih prepreka. U tenk je također ugrađen električni generator kako bi se osigarlo njegovo napajanje električnom energijom i mogućnost upotrebe dodatne opreme.
Nekropola sveta Barbara
Ovi monolitni kameni nadgrobni spomenici (stećci) nastali su u periodu od druge polovine 12. do 16. vijeka, iako su se najintenzivnije izrađivali tokom 14. i 15. stoljeća. Stećci su izuzetno svjedočanstvo o duhovnim, umjetničkim i historijskim aspektima srednjovjekovnih kultura jugoistočne Evrope, područja u kojem su se tradicije i uticaji evropskog zapada, istoka i juga ispreplitali sa ranijim tradicijama. Ističu se po svojoj međukonfesionalnosti, a ispod njih su sahranjivani pripadnici sve tri srednjovjekovne kršćanske zajednice, uključujući pravoslavnu, katoličku i Crkvu bosansku.
Historija
Srednjovjekovno Zahumlje je bilo je do 1326. godine u sastavu: Bizantijskog Carstva, hrvatske kraljevine, Raške, Duklje, srpskog carstva i Mađarske kraljevine. Od druge polovine 14. stoljeća bilo je u sastavu Bosanskog kraljevstva. Konavlima je u početku upravljala plemićka porodica Sankovići, a kasnije su podijeljeni između Pavlovića i Hranić-Kosača.
U periodu od 1419. do 1426. godine Dubrovačka republika otkupljuje Konavle, dio po dio, od obitelji Sandalja Hranića i Pavlovića i područje postaje sastavni dio Republike. Sokol, obližnje utvrđenje, postaje glavna vojna baza Konavala (Dubrovnik), a konavski knez prelazi u Pridvorje.
Prvobitna crkva svete Barbare je vjerovatno sagrađena u srednjem vijeku, dok postojeća crkva datira iz 1899. godine. Sahranjivanje na lokalitetu nastavljeno je i u kasnijim periodima, posebno od kraja 19. do druge polovine 20. stoljeća. Međutim, to nije imalo značajnijeg utjecaja na stariji (srednjovjekovni) dio groblja, i ono je ostalo netaknuto. Čak je u novije vrijeme bilo i prilagođavanja u pogledu izbora materijala i ukrasa na nadgrobnim spomenicima.
Opis
Nekropola se nalazi u blizini konavskog sela Dubravka u neposrednoj blizini granica Hrvatske, Crne Gore i Bosne i Hercegovine. Lokalitet se gotovo kontinuirano razvijao od prahistorije. Riječ je o kompleksnom arheološkom lokalitetu sa nekoliko razvojnih faza.
Osim nekropole sa stećcima, na lokalitetu se nalazi i crkva svete Barbare sagrađena 1889. godine na mjestu starije crkve. Ograđena je suhozidom uz koju se nalazi prahistorijski tumul iz bronzanog doba. U groblje se nalaze dva ulaza sa po dva srednjovjekovna nadgrobna spomenika na svakom ulazu. Neposredno uz nekropolu prolazio je put koji je povezivao primorje i Konavle sa zaleđem i Hercegovinom. Bio je u upotrebi od antičkih vremena do kasnog srednjeg vijeka.
Na nekropoli se nalaze 104 stećka. Dominiraju dvije vrste: sanduci i ploče. Ornamenti uključuju motive stilizirane loze, rozete i krstovi, luk i strijele, ruke i šake. Nije zabilježen nijedan natpis.
Nuklearna fizika
mini|325p|desno|Eksplozija nuklearne bombe Nuklearna fizika je grana fizike koncentrisana na jezgro atoma.
Historija
mini|160p|lijevo|Marie Curie
Radioaktivnost je otkrio 1896. francuski naučnik Henri Becquerel dok je radio na fosforoscentnim materijalima. Ovi materijali svijetle u mraku nakon izlaganja svijetlu, i on je mislio da bi sjaj proizveden u katodnim zračnim cijevima od strane X-zraka mogao nekako biti povezan sa fosforoscencijom. Zato je pokušao uviti fotografsku pločicu (plate) u crni papir i staviti razne fosforoscentne minerale na nju. Svi rezultati su bili negativni dok nije isprobao korištenje uranijskih soli. Rezultat sa ovim spojevima je bilo duboko crnjenje pločice.
Ipak, ubrzo je postalo jasno da crnjenje pločice nema nikakve veze sa fosforoscencijom jer je ona crnila kada je mineral držan u mraku. Također nefosforoscentne soli uranija pa i metalni uranij su pocrnjivali pločicu. Bilo je jasno da postoji neka nova vrsta zračenja koja je mogla proći kroz papir koja je uzrokovala crnjenje pločice (U mnogim knjigama piše da je Becquerela slučajno otkrio radioaktivnost.)
Isprva se činilo da je ovo novo zračenje bilo slično nedavno otkrivenim x-zracima. Ipak kasnija istraživanja Becquerela, Pierre Curiea, Marie Curie, Ernest Rutherforda i drugih su otkrila tri različite vrste radioaktivnosti: alfa, beta i gama raspad. Ovi istraživači su također otkrili da mnogi drugi hemijski elementi imaju radioaktivne izotope.