cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Limfoblast
Limfoblast je modifikovani neaktivirani limfocit sa izmenjenom ćelijskom morfologijom. Nastaje kada je limfocit aktiviran antigenom (iz ćelija koje prezentiraju antigene) i povećava se u volumenu rastom jedr i citoplazme, kao i novom iRNK, kao i sintezom proteina. Limfoblast se tada počinje dijeliti dva do četiri puta svakih 24 sata tokom 3-5 dana, pri čemu jedan limfoblast čini otprilike 1000 klonova svog originalnog neupotrebljenog limfocita, pri čemu svaki dijeli izvorno jedinstvenu specifičnost antigena. Konačno, djeljive ćelije se diferenciraju u efektorske ćelije, poznate kao plazma-ćelije (za B-ćelije), citotoksične i T-pomoćne ćelije. Limfoblasti se takođe mogu odnositi na nezrele ćelije koje obično diferenciraju i formiraju zrele limfocite. Obično se limfoblasti nalaze u koštanoj srži, ali kod akutne limfoblastične leukemije (SVE), limfoblasti se nekontrolirano šire i nalaze se u velikom broju u perifernoj krvi. Veličina limfoblasta je između 10 i 20 µm. Iako se obično limfoblast odnosi na ćeliju prethodnicu pri sazrijevanju leukocita, upotreba ovog termina ponekad nije dosljedna. Konzorcij za istraživanje hronične limfocitne leukemije definira limfoblast kao "limfocit koji je postao veći nakon što ga je stimulirao antigen. Limfoblasti izgledaju kao nezreli limfociti, a nekad se smatralo da su prelursorne ćelije". Kada se govori o leukemiji, "blast" se koristi kao skraćenica za limfoblaste. Limfoblasti se mogu mikroskopski razlikovati od mijeloblasta po manje izraženim jedarcima, više kondenzirnog hromatina i nedostatkom citoplazmatskih granula. Međutim, ove morfološke razlike nisu apsolutne i definitivna dijagnoza se oslanja na antitijela - imunostaniranje zbog prisustva jedinstvenih klastera diferencijacije receptora.
Laik
Sama riječ laik vuče porijeklo iz grčkog jezika i predstavlja pripadnika naroda. Pojam je izpočetka prvenstveno korišten da označi osobe koje nisu pripadale sveštenstvu, tojest svi kršćani koji nisu bili sveštenici bili su laici. U nekim jezicima termin se također može koristiti i pri označavanju običnih ljudi koji pripadaju nekoj drugoj vjeri.
Matematički dokaz
Dokaz matematičkom indukcijom
je neparan":
Laik
Pojam laik se ponekad također pogrešno koristi i kao sinonim za riječ amater. Laik uvijek označava osobu koja nije ekspert u jednom polju dok amater označava osobu koja može biti ekspert u tom polju znanja, ali se ne bavi time profesionalno.
Matematički dokaz
Dokaz matematičkom indukcijom
,
2n − 1 = 2(1) − 1 = 1
, a
1
kada se podijeli sa
2
. Dakle,
je istinit.
, ako je
neparan (
), onda
neparnom broju rezultira neparnim brojem. Ali je
(2n − 1) + 2 = 2n + 1 = 2(n+1) − 1
, pa je
2(n+1) − 1
implicira
Mahmud II
Mahmud II (osmanlijski turski: محمود ثانى Mahmud-u sānī, محمود عدلى Mahmud-u Âdlî; 20. juli 1785 – 11. juli 1839) bio je sultan Osmanlijskog Carstva  od 1808. do smrti 1839. Rođen je u Topkapi palati u Carigradu kao posthumni sin sultana Abdul Hamida I. Njegova vladavina je poznata po opsežnim upravnim, vojnim i fiskalnim reformama koje je pokrenuo, a koje su kulminirale Uredbom Tanzimata (Reorganizacija) te sproveli njegovi sinovi Abdulmedžid I i Abdulaziz I. On je često poznat kao "Turski Petar Veliki". Njegove reforme uključuju i ukidanje konzervativnih janjičara 1826. godine, što je omogučilo njegovim nasljednicima lakše donošenje reformi.
Matematički dokaz
Dokaz matematičkom indukcijom
.
Mahmud II
Pristupanje
Njegova majka je bila sultanija Naksidil (koja je prema legendi bila rodica Josephine de Beauharnais, žene Napoleona Bonaparte). Mahmudov prethodnik i polubrat Mustafa IV je naredio njegovo pogubljenje 1808. godine, zajedno sa njegovim rođakom, svrgnutim sultanom Selimom III, kako bi smirio pobunu.
Matematički dokaz
Dokaz matematičkom indukcijom
neparan, za sve pozitivne cijele brojeve
Mahmud II
Pristupanje
Selim III je ubijen, a Mahmuda je sakrila njegova majka i postavila na prijestolje nakon što je od strane pobunjenika svrgnut Mustafa IV. Vođa pobunjenika, Alemdar Mustafa paša, kasnije je postao vezir Mahmuda II. Zapadni historičari su dali Mahmudu II lošu reputaciju jer je došao u vrijeme pogoršanja odnosa u Osmanlijskom Carstvu.
Tokom svoje vladavine, Mahmud nije uspio u nastojanjima da provede reforme. Njegovo najprimjetnije djelo je masakr janjičarskog korpusa 1826. Većina njegovih reformi je bila neuspješna, a 1821. je bio suočen sa velikom pobunom u Grčkoj. Nakon intervencije Velikih Sila koja je rezultirala borbom kod Navarina 1827. i rusko-turskim ratom 1828–9, Mahmud je bio primoran dati Grčkoj nezavisnost 1832.
lijevo|mini|Animacija koja pokazuje strukturu Mahmudove [[Tugra|Tugre]]
Matematički dokaz
Dokaz matematičkom indukcijom
Kraći izraz "dokaz indukcijom" često se koristi umjesto "dokaz matematičkom indukcijom".
Dokaz kontrapozicijom
Dokaz kontrapozicijom zaključuje tvrdnju "ako je p onda q" uspostavljanjem logički ekvivalentne kontrapozitivne izjave: "ako nije q onda nije p".
Mahmud II
Pristupanje
Kasnije je Mahmud bio uključen u spor sa njegovim ambicioznim vazalom Mehmed Alijem, egipatskim guvernerom. Mahmud je upotrijebio Alijevu pomoć pri ugušivanju grčke pobune, ali nije platio obećanu nagradu za njegove usluge.
Matematički dokaz
Dokaz kontradikcijom
U dokazu kontradikcijom, poznatom i pod latinskom frazom reductio ad absurdum (svođenjem na apsurd), pokazuje se da ako se pretpostavi da je neka izjava istinita, dolazi do logičke kontradikcije, pa stoga izjava mora biti lažna. Poznati primjer uključuje dokaz da je \sqrt{2} iracionalan broj:
Mahmud II
Pristupanje
Guverner je 1831. objavio rat i uspio uzeti kontrolu nad Sirijom i Arabijom na kraju rata 1833. 1839. je Mahmud nastavio rat, nadajući se da će zauzeti izgubljene zemlje, ali je preminuo, dok je vijest bila na putu ka Istanbulu da je osmanlijska vojska poražena kod Neziba od strane egipatske vojske, koju je predvodio Mehmed Alijev sin, Ibrahim Paša.
Mikulići (čvor)
Crna Gora:
Mahmud II
Pristupanje
Kada je umro od tuberkuloze 1839. godine, njegovoj sahrani su prisustvovale velike mase ljudi kako bi sultanu odale počast.
Matematički dokaz
Dokaz kontradikcijom
Pretpostavimo da je \sqrt{2} racionalni broj. Tada bi se moglo napisati u najnižim terminima kao \sqrt{2}=:\frac ab, gdje su a i b cijeli brojevi različiti od nule bez zajedničkog faktora. Dakle, b \sqrt{2}=a. Kvadriranjem obje strane dobije se 2b2 = a2. Pošto je izraz na lijevoj strani cijeli broj višekratnik od 2, desni izraz je po definiciji djeljiv sa 2. To jest, a2 je paran, što implicira da a također mora biti paran, kao što se vidi u gornjoj propoziciji (dokaz putem kontrapozicije). Dakle, možemo napisati a = 2c, gdje je c također cijeli broj. Zamjena u originalnu jednačinu daje 2b2 = (2c)2 = 4c2. Dijeljenjem obje strane sa 2 dobije se b2 = 2c2. Ali onda, istim argumentom kao i prije, 2 dijeli b2, tako da b mora biti paran. Međutim, ako su a i b oba parni, oni imaju 2 kao zajednički faktor. Ovo je u suprotnosti s našom prethodnom tvrdnjom da a i b nemaju zajednički faktor, pa moramo zaključiti da je \sqrt{2} iracionalni broj.
Mikulići (čvor)
Hrvatska:
Matematički dokaz
Dokaz kontradikcijom
Da parafraziramo: ako bi se moglo napisati \sqrt{2} kao razlomak, ovaj razlomak se nikada ne bi mogao napisati najnižim pojmovima, jer se 2 uvijek može rastaviti iz brojnika i nazivnika.
Prolimfocit
Prolimfocit je bijelo krvno zrnce s određenim stanjem ćelijske diferencijacije u limfocitopoezi. U 20. stoljeću se vjerovalo da redoslijed općeg sazrijevanje mijenja ćelije iz limfoblasta u prolimfocite, a zatim u limfocite (limfocitni niz),, te da je svaki preteča posljednjeg. Danas se vjeruje da diferencijacija ćelija u limfocitnoj liniji nije uvijek jednostavno hronološka, ​​već ovisi o izloženosti u antigenima, tako da, naprimjer, limfociti mogu postati limfoblasti.
NGC 2322
NGC 2322 (također poznat kao MCG 8-13-54, PGC 20142 i UGC 3662) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 291 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ris. Najveći prečnik je 1,10 (93 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (34 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 28. decembra 1790. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 67
IC 67 je nepostojeći astronomski objekat naveden u Novom općem katalogu koji je opisan da se nalazi u sazviježđu Kit. Ovaj objekat je zapisao Guillaume Bigourdan 21. novembra 1889. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Fridrik Vilim II, kralj Pruske
Fridrik Vilim II (25. septembar 1744 - 16. novembar 1797) je bio pruski kralj od 1786. do 1797. godine.
Godine 1786, po amidžinoj smrti, Fridrik Vilim II je naslijedio prusku krunu. Iako nije imao posebne voje i političke vještine, Pruska je za vrijeme njegove vladavine postigla značajnu ekspanziju. Nije uspio sačuvati amidžin način ličnog upravljanja zemljom, ali je proširio kraljevstvo na Ansbach i Bayreuth nakon što se markgrof Karlo Aleksandar odrekao svojih teritorija, te veliki dio središnje Poljske, uključujući i Varšavu, prilikom Druge (1793) i Treće (1795) podjele Poljske. Sklopio je savez s Leopoldom II, carom Svetog Rimskog Carstva, kako bi se suprotstavio Francuskoj revoluciji. Njegov najpoznatiji čin bilo je izdavanje Edikta o religiji (Religionsedikt) 1788. godine.
Messier 50
NGC 2323 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Jednorog. Prvo otkriće je napravio Giovanni Domenico Cassini 1711. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nacionalni park Phong Nha Ke Bang
desno|mini|150px|Phong Nha cave in Phong Nha-Ke Bang National Park desno|mini|150px|Pećina Tien Son u Nacionalnom parku Phong Nha-Ke Bang Nacionalni park Phong Nha Ke Bang je nacionalni park u provinicji Quang Binh, 50 km od grada Đồng Hới i 500 km južno od grada Hanoi, Vijetnam.
Park graniči sa nacionalnim parkom Hin Namno u provinciji Khammouane, Laos na zapadu i 42 km istočno od Južnog kineskog mora od njegove granične tačke. Nacionalni park Phong Nha-Kẻ Bàng nalazi se u zoni krečnjaka od 2.000 km2 na vijetnamskoj teritoriji i graniči sa drugom krečnjačkom zonom od 2.000 km2 Hin Namno na teritoriji Laosa. Glavna zona ovog nacionalnog parka pokriva 857,54 km2 i tampon zonu od 1.954 km2.
Park je stvoren da zaštiti jednu od dvije najveće kraške regije na svijetu sa 300 pećina i špilja, a također štiti ekosistem vapnenačkih šuma regije Annamite Range na sjevernoj centralnoj obali Vijetnama.
Vrpolje (Hrvatska)
mini|280px|Vrpolje, rimokatolička crkva "Rođenje Sv. Ivana Krstitelja" Vrpolje je naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, u Brodsko-posavskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Slavonski Brod.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Vrpolje je imala 3.521 stanovnika, od čega u samom Vrpolju 1.759.
Općina Vrpolje
Napomena: Nastala iz stare općine Slavonski Brod.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Vrpolje je imalo 2.113 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Nikolaj Vasiljevič Gogolj
Nikolaj Vasiljevič Gogolj (Veliki Soročinci, 1. april 1809 - Moskva, 4. mart 1852) bio je ruski dramatičar ukrajinskog porijekla. Hronološki, bio je prvi među velikim ruskim realistima, a pisao je pripovijetke, romane i komedije. U svojim djelima je pokazivao duboko razumijevanje i poštovanje za ljude, mentalitet, historiju i kulturu Ukrajine i Rusije. Na njegovo opredjeljenje za književnost jako su utjecala prijateljstva sa Vasilijem Žukovskim, a naročito Puškinom koji mu je dao ideje za nekoliko djela. Gogolj je imao veliki uticaj na kasnije ruske realiste.
Biografija
Nikolaj Vasiljevič Gogolj je rođen 1809. u današnjoj Ukrajini. Svoje prvo djelo objavljuje po dolasku u Sankt Peterburg, poemu koja je doživjela porazne kritike, te Gogolj spaljuje sve primjerke knjige. Prvu zbirku novela "Večer na majuru kod Dikanjke" objavljuje 1832. te upoznaje Puškina, koji je uvelike utjecao na njegovu karijeru. 1835. objavljena je zbirka "Mirogord", nakon čega započinje ciklus tzv. peterburških pripovjesti, u koji su uključene i slavne novele poput "Nosa" i "Kabanice". Roman "Mrtve duše", Gogoljevo najpoznatije djelo, napisano je u svojevrsnom političkom izbjeglištvu u Rimu, gdje se pisac sklonio nakon premijere svoje komedije "Revizor". Gogolj je umro u Moskvi 1852. godine.
Campanula
Campanula je veliki rod cvjetnica,  jednogodišnjih, dvogodišnjih i zeljastih trajnica iz porodice Campanulaceae, red Asterales. Rod obuhvata preko 430 vrsta. .
Latinskli naziv roda deminutiv je od campana = zvonce ili zvončić.
Historija Osmanlijskog Carstva
Uspon Osmanlijskog Carstva (1298. - 1453.)
250px|mini|desno|Osmanlijsko Carstvo na vrhuncu svoje moći, 1683. godine Osmanlijsko Carstvo se prostiralo na teritoriji koja obuhvata 38 današnjih država: Alžir, Tunis, Libija, Egipat, Sudan, Jordan, Saudijska Arabija, Jemen, Ujedinjeni Arapski Emirati, Kuvajt, Bahrein, Katar, Oman, Palestina, Liban, Sirija, Irak, Kipar, Azerbejdžan, Armenija, Gruzija, Ukrajina, Moldavija, Rumunija, Bugarska, Grčka, Makedonija, Albanija, Crna Gora, Srbija, Bosna i Hercegovina, Hrvatska, Mađarska, Izrael i Turska. Osmanlijske vojne snage su privremeno okupirale teritorije današnjih država Irana, Rusije, Italije, Austrije, Češke, Slovačke, Poljske, Džibutija, Somalije i Malte.
Nestankom Seldžučkog Rumskog sultanata, Anadolija je bila podijeljena na nekoliko nezavisnih država, tzv. Gazi emirata. Do 1300. godine oslabljeno Bizantijsko carstvo je izgubilo većinu svojih pokrajina u Anadoliji od strane deset Gazi emirata. Jednim od Gazi emirata je vladao Osman I (1258. - 1326.), osnivač Osmanlijskog Carstva. Osnivanje Osmanlijskog Carstva je izraženo kroz srednjevjekovnu priču poznatu kao "Osmanov san" u kojem je mladi Osman usnio da će stvoriti carstvo koje je prikazano kao drvo čiji su se korijeni proširili preko tri kontinenta i čije su grane pokrivale nebo. Prema njegovom snu, iz korijena su išle četiri rijeke (Tigris, Eufrat, Nil i Dunav). Osim toga, stabla u hladu su bila osunčana sa četiri planine (Kavkaz, Taurus, Atlas i Balkan).
Tokom građanskog rata, dio Osmanlijskih teritorija na Balkanu (Solun, Makedonija i Kosovo) su bili privremeno oduzeti, ali ih je ponovo zauzeo sultan Murat II između 1430. i 1440. godine. 10. novembra 1444. godine, sultan Murat II je porazio ugarsku, poljsku i vlašku vojsku koju su predvodili Vladislav III i Janko Hunjadi u bici kod Varne. Četiri godine kasnije, Janko Hunjadi je predvodio nove snage ugarske i vlaške vojske, ali je ponovo poražen od Murata II tokom Druge bitke na Kosovu 1448. godine. Sin Murata II, Mehmed Osvajač, je reorganizovao državu i vojsku demonstrirajući svoju snagu osvajanjem Konstantinopolja 29. maja 1453. godine u 21. godini.
Procvat Osmanlijskog Carstva
Ovaj period Osmanlijske historije može se podijeliti na dva različita perioda: period teritorijalnog, ekonomskog i kulturnog procvata prije 1566. godine i period relativne vojne i političke stagnacije.
Širenje i vrhunac (1453. - 1566.)
Osvajanjem Konstantinopolja 1453. godine, sultan Mehmed II je uzdigao Osmanlijsko Carstvo na rang najmoćnijeg carstva u jugoistočnoj Evropi i istočnom Mediteranu. Nakon osvajanja Konstantinopolja, Mehmed II se sastao sa poglavarom Pravoslavne crkve patrijarhom Genadijem II s kojim je potpisao sporazum u kojem je Pravoslavna crkva, u zamjenu da zadrži svoju autonomiju i zemljište, prihvatila Osmanlijsku vlast. Usljed loših odnosa između Bizantijskog carstva i Zapadne Evrope, Lukas Notaras je napisao čuvenu opasku: "Bolje sultanov turban nego kardinalov šešir".
Nakon proglašenja Konstantinopolja (današnji Istanbul) novom prijestolnicom Osmanlijskog Carstva 1453. godine, Mehmed II je preuzeo titulu Rimskog cara (latinski: Caesar Romanus). Kako bi objedinio ovu titulu, pokrenuo je kampanju osvajanja Rima, glavnog grada nekadašnjeg Rimskog carstva. Kako bi ispunio ovaj cilj, osvojio je Kraljevinu Bosnu i Mletačku Albaniju, a zatim je izvršio osmanlijsku invaziju na Otranto i Apuliju 28. jula 1480. godine. Nakon njegove smrti 3. maja 1481. godine, odustalo se od daljnjeg širenja na Apeninskom poluostrvu i preostale osmanlijske snage su se povukle na Balkansko poluostrvo.
Tokom 15. i 16. stoljeća, Osmanlijsko Carstvo je ušlo u dugo razdoblje osvajanja i širenja, proširujući svoje granice prema centralnoj Evropi i sjevernoj Africi. Osvajanja su vođena uz pomoć disciplinovane i inovativne osmanlijske vojske kojoj je pomagala jaka osmanlijska mornarica. Mornarica je također i štitila ključne pomorske trgovačke puteve od konkurentnih italijanskih država u Crnom, Jadranskom, Egejskom i Sredozemnom moru, i Portugala u Crvenom moru i Indijskom okeanu. Zbog kontrole glavnih kopnenih trgovačkih puteva između Evrope i Azije, Osmanlijsko Carstvo je ekonomski procvjetalo.
Osmanlijsko Carstvo je dalje napredovalo tokom vladavine posvećenih i efikasnih sultana. Sultan Selim I (1512. - 1520.) je drastično proširio carstvo na istoku i jugu porazivši šaha Ismaila i Safavidsko carstvo u bici kod Čaldirana. Nakon toga je zauzeo Egipat stvorivši pomorsku prisutnost na Crvenom moru. Poslije ove osmanlijske ekspanzije, došlo je do suparništva između Osmanlijskog i Portugalskog carstva kako bi postali dominantne sile u toj regiji. Selimov nasljednik, Sulejman Veličanstveni (1520. - 1566.) je dodatno proširio Osmanlijsko Carstvo. Nakon zauzimanja Beograda 1521. godine, Sulejman je osvojio južne i centralne dijelove Kraljevine Ugarske. Nakon pobjede u Mohačkoj bici 1526. godine uspostavljena je Osmanlijska vladavina na području današnje Mađarske i drugih centralnoevropskih teritorija (vidi Osmanlijsko-ugarski ratovi).
On je 1529. godine opkolio Beč, ali ga nije uspio osvojiti. Slijedeće godine je ponovo napao Beč, ali ga nije uspio osvojiti tokom opsade Kisega 97 kilometara južno od grada. U drugoj verziji događaja, komandant Nikola Jurišić je ponudio uslove za nominalnu predaju. Međutim, Sulejman se povukao zbog dolaska perioda kiše i nije nastavio kako je ranije planirao. Nakon osmanlijskih uspjeha 1543. godine, Habsburški vladar Ferdinand I je službeno priznao osmanlijsku dominaciju u Mađarskoj 1547. godine. Tokom vladavine Sulejmana I, Transilvanija, Vlaška i Moldavija su postale dio Osmanlijskog Carstva. Na istoku su Osmanlije zauzele Bagdad od Safavidskog carstva 1535. godine, stičući kontrolu nad Mezopotamijom i pomorski pristup Perzijskom zalivu. Do kraja Sulejmanove vladavine, broj stanovnika u carstvu je iznosio 15.000.000 ljudi.
Osmanlijsko Carstvo je tokom vladavine Selima I i Sulejmana I postalo dominantna pomorska sila koja je kontrolisala veći dio Mediterana. Podvizi osmanlijskog admirala Hajrudina Barbarose, koji je komandovao mornaricom tokom vladavine Sulejmana I, su doveli do mnogih vojnih pobjeda nad hrišćanskom mornaricom. Važne pomorske pobjede Osmanlijskog Carstva u ovom periodu su bile bitka kod Preveza (1538.), bitka kod Pontskih ostrva (1552.), bitka kod Djerba (1560.), osvajanje Alžira (1529.) i Tunisa (1534.), opsada Rodosa (1522.), Tripolija (1551.) i Nice (1543.), invazija na Korziku (1553.), Balearska ostrva (1558.), zauzimanje Adena (1548.), Maskata (1552.) i Aceha (1567.).
Sulejmanova politika proširenja širom Mediterana je zaustavljena na Malti 1565. godine. Tokom duge ljetne opsade koja će kasnije biti poznata kao opsada Malte, Osmanlijske snage od 50.000 ljudi su se borile protiv vitezova Hospitalaca i Malteškog garnizona od 6.000 ljudi. Tvrdoglavi otpor maltežana je doveo do kraja opsade u septembru. Neuspješna opsada Malte (Osmanlije su uspjeli za zauzmu ostrvo Gozo i luku svetog Elma) je bila drugi i posljednji poraz koji je doživio Sulejman I (umro je godinu dana kasnije). Bitka kod Lepanta 1571. godine (započeta nakon Osmanlijskog zauzimanja Kipra 1570. godine) je završila Osmanlijsku pomorsku prevlast u Sredozemnom moru, uprkos činjenici da je velika osmanlijska flota izgrađena u veoma kratkom vremenu.
Opsada Nice (1543.) i invazija na Korziku (1553.) se desila zajedničkim poduhvatom snaga francuskog kralja Franje I i osmanlijskog sultana Sulejmana I, koji su bili pod komandom osmanlijskih admirala Hajrudina Barbarose i Turgut reisa. Mjesec dana prije početka opsade Nice, Francuska je podržala Osmanlije sa artiljerijskom jedinicom tokom osmanlijske opsade Esztergoma 1543. godine. U tom periodu su Francuska i Osmanlijsko Carstvo, pritisnuti željom Habsburške monarhije da se proširi u južnoj i centralnoj Evropi, postali saveznici. Ovaj vojni savez je kasnije proširen sa Kraljevinom Engleskom i Republikom Holandijom protiv Habsburške Španije, Italije i Habsburške Austrije. Tada je sultan odobrio Francuskoj pravo trgovine unutar carstva bez nameta oporezivanja. Od tada je Osmanlijsko Carstvo bilo važan dio evropske političke sfere.
Kako bi napredovali u 16. stoljeću, osmanlijska pomorska superiornost je zaustavila rastuću moć Zapadne Evrope, posebno Portugala u Perzijskom zalivu, Indijskom okeanu i Molučkim ostrvima. Nakon blokiranja morskih puteva prema istoku i jugu, evropske sile su morale pronaći druge puteve za dopremu svile i začina u Evropu. Na kopnu, Osmanlijsko Carstvo je bilo zaokupljeno ratovima protiv Austrije i Perzije. Istodobni rat na dvije suprotne strane carstva je uticao na resurse i logistiku održavanja linije snabdijevanja i komunikacije na ogromnoj udaljenosti. Na kraju se istodobni rat na istočnoj i zapadnoj strani carstva i prevlast na moru pokazao nemogućim.
Pobune i oživljavanje carstva (1566. - 1683.)
Tokom ovog perioda, efektivna vojna i birokratska struktura je bila prenapregnuta zbog loše vladavine slabih sultana. Ali i pored ovih teškoća, Osmanlijsko Carstvo je ostalo velika ekspanzionistička sila do bitke kod Beča 1683. godine, koja je označila kraj osmanlijske ekspanzije u Evropi. U to vrijeme, evropske države su pokrenule napore za suzbijanje osmanlijske kontrole nad tradicionalnim kopnenim trgovačkim putevima između istočne Azije i zapadne Evrope. Zapadnoevropske države su počele da izbjegavaju osmanlijske trgovačke puteve uspostavljajući sopstvene pomorske puteve prema Aziji zahvaljujući novim otkrićima na moru. Portugalski pronalazak rta dobre nade 1488. godine je pokrenuo niz Osmanlijsko-portugalskih pomorskih ratova u Indijskom okeanu tokom 16. stoljeća. Ekonomski, ogroman priliv španskog srebra iz Novog svijeta je izazvao oštru devalvaciju osmanlijske valute i raširenu inflaciju. To je dovelo do ozbiljnih negativnih posljedica po sve slojeve osmanlijskog društva.
Ekspanzija Ruskog carstva tokom vladavine Ivana IV (1533. - 1584.) na Volgu i Kaspijski region na račun Krimskog kanata je zaustavilo hodočašće i sjeverne trgovačke puteve. Kako bi se suprostavio ruskom proširenju, Mehmed paša Sokolović je osmislio veliki ambiciozni plan u izgradnji kanala Don-Volga (gradnja počela u junu 1569. godine) zajedno sa napadom na Astrahan. Od tada je Osmanlijsko Carstvo počelo da koristi Krimski kanat kao odbrambeni bedem od Rusije. Krimski kan Devlet I Giraj je 1571. godine, podržan od strane Osmanlijskog Carstva, spalio Moskvu. Slijedeće godine, invazija je ponovljena, ali su krimske snage zaustavljene u bici kod Molodija. Krimski kanat je, nakon niza napada na istočnu Evropu, postao značajna vojna snaga koja je predstavljala vojnu prijetnju Ruskom carstvu do kraja 17. stoljeća.
U južnoj Evropi, koalicija katoličkih sila, koje je predvodio kralj Španije Filip II, je formirala savez kako bi uništila osmanlijske pomorske snage na Mediteranu. Njihova pobjeda nad osmanlijskom flotom u bici kod Lepanta 1571. godine je bio zapanjujući udarac osmanlijskoj nepobjedivosti. Međutim, historičari danas ističu simbolički, a ne isključivo vojni značaj bitke, jer je šest mjeseci nakon poraza izgrađena nova osmanlijska flota od 250 jedrilica i osam modernih galija. U razgovoru sa mletačkim ministrom, osmanlijski veliki vezir je izjavio: "Pobjedom kod Kipra mi smo vam odrezali ruku, pobjedom kod Lepanta vi ste nam samo obrijali bradu". Osmanlijski pomorski oporavak je natjerao Veneciju da potpiše mirovni sporazum 1573. godine, nakon čega su osmanlije bili u mogućnosti da prošire i konsolidiraju svoju poziciju u sjevernoj Africi. Međutim, bitka kod Lepanta je imala štetne posljedice za osmanlijsku mornaricu jer nisu mogli pronaći tako iskusne časnike i mornare.
Na bojnom polju, osmanlije su postepeno napredovale u vojnim tehnologijama u odnosu na evropske sile, jer je širenje carstva zaustavljeno rastućim vjerskim i intelektualnim konzervativizmom. Promjene u evropskim vojnim taktikama i naoružanju je izazvalo strah kod spahija da će izgubiti vojnu važnost. Tokom dugog rata protiv Austrije (1593. - 1606.) stvorena je potreba za većim brojem pješadije koja je opremljena vatrenim oružjem. To je rezultiralo popuštanjem politike regrutovanja i značajnim rastom janičarskih korpusa. Ovo rješenje je donijelo probleme oko nediscipline, nedostatak učinkovitosti i otvorene pobune unutar korpusa, s kojima se vlada borila ali ih nikada nije u potpunosti riješila. Razvojem piketa i puške došlo je do povećanja upotrebe vatrenog oružja od strane evropljana, što se pokazalo smrtonosnim protiv nagomilane pješadije koju su koristile osmanlije. Regrutovanje snajperista (sekbana) natjeralo je hajduke na Dželali pobunu (1595. - 1610.) koja je dovela do anarhije u Anadoliji krajem 16. i početkom 17. stoljeća. Kako je broj stanovnika u carstvu dostigao 30.000.000 ljudi, nedostatak zemljišta je predstavljao dodatni pritisak na vladu.
Međutim, 17. stoljeće nije bilo samo doba stagnacije i pada moći, već i ključni period u kome su se Osmanlijsko Carstvo i njene institucije počele prilagođavati novim pritiscima i novoj realnosti. Ženski sultanat (1648. - 1656.) je bio period u kojem je politički uticaj carskog harema bio dominantan, jer su majke mladih sultana vršile vlast u ime svojih sinova. Ovaj period je značajan i po Koprulskoj eri (1656. - 1703.) u kojoj su kontrolu nad carstvom imali mnogi veliki veziri iz porodice Koprulu. Osamdesetogodišnji Mehmed-paša Koprulu je 15. septembra 1566. godine prihvatio sultanov pečat uz garancije sultanije Turhan Hatidže da mu se niko neće miješati i da ima potpunu slobodu. Žestokom konzervativnom disciplinom, on je uspješno povratio centralnu vlast i vojni zamah carstva. Njegov sin i nasljednik Fazil Ahmed Koprulu je ponovo uspostavio vlast u Transilvaniji, osvojio Kretu 1669. godine i proširio carstvo do današnje južne Ukrajine zauzimajući utvrđenja Hotin i Podoliju.
Ovaj period obnovljenog samopouzdanja je imao razoran kraj, kada je veliki vezir Kara Mustafa-paša u maju 1683. godine izvršio drugu osmanlijsku opsadu Beča tokom Velikog turskog rata (1683. - 1687.). Tokom konačnog napada, osmanlijske snage su zbrisane od strane habsburških, njemačkih i poljskih snaga koje je predvodio poljski kralj Ivan III. Nakon poraza od Svete lige kod Beča, Veliki turski rat je okončan potpisivanjem epohalnog sporazuma u Sremskim Karlovcima 26. januara 1699. godine. Po prvi put, Osmanlijsko Carstvo je predalo kontrolu nad značajnim evropskim teritorijima, uključujući i cijelu Mađarsku. Tada je carstvo dostiglo kraj svoje sposobnosti sprovođenja efikasne, samopouzdane i ekspanzionističke politike i od tog trenutka je bilo prisiljeno da donosi suštinske odbrambene strategije. U ovom periodu su samo dva sultana imali snažnu vojnu i političku kontrolu nad carstvom; energični Murat IV (1612. - 1640.) koji je ponovo zauzeo Jerevan i Bagdad od Safavidskog carstva i Mustafa II (1695. - 1703.) koji je predvodio osmanlijski kontranapad protiv habsburgovaca kako bi poništio katastrofalan poraz kod Sente 1697. godine.
Stagnacija i reforme (1683. - 1827.)
Tokom ovog perioda najveća prijetnja Osmanlijskom Carstvu je dopirala od tradicionalnog neprijatelja Habsburške monarhije, kao i novog neprijatelja rastućeg Ruskog carstva. Nakon mnogih ratova, Osmanlije su Habsburškoj monarhiji ustupile mnoge teritorije na Balkanu. Osmanlijska područja u Africi, poput Egipta i Alžira, su se osamostalile, ali su kasnije došla pod uticaj Velike Britanije i Francuske. U 18. stoljeću je centralna vlast Osmanlijskog Carstva dala određen stepen autonomije lokalnim guvernerima i vođama.
Osmanlijskom Carstvu je rusko proširenje predstavljalo veliku i rastuću prijetnju. Zbog toga je švedski kralj Karlo XII postao saveznik Osmanlijskog Carstva poslije poraza od Rusije u bici kod Poltave 1709. godine. On je nagovorio sultana Ahmeda III da objavi rat Rusiji, koji je završen osmanlijskom pobjedom kod rijeke Prut 1711. godine. Nakon potpisivanja mirovnog sporazuma u Požarevcu 21. jula 1718. godine nastupio je period mira.
Tokom Tulipanske ere (1718. - 1730.), koja je nazvana zbog ljubavi sultana Ahmeda III prema cvijetu tulipanu i njegovoj upotrebi kao simbola njegove mirne vladavine, politika carstva u Evropi je doživjela pomak. Osmanlijsko Carstvo je započelo gradnju utvrđenja u balkanskim gradovima koji su služili za odbranu od evropskog ekspanzionizma. Tokom ovog perioda cvjetali su kulturni radovi, likovna umjetnost i arhitektura koja je bila pod uticajem baroknog i rokoko stila. Klasičan primjer je fontana sultana Ahmeda III koja se nalazi ispred Topkapi palače. Čuveni francuski slikar Jean-Baptiste van Mour je posjetio Osmanlijsko Carstvo tokom Tulipanske ere i izgradio neka od najpoznatijih umjetničkih djela koja prikazuju scene svakodnevnog života u Osmanlijskom Carstvu i carskom dvorcu.
Ovaj dugi period osmanlijskog mira je bio period neuspješnih reformi. U drugom dijelu ovog perioda je došlo do obrazovnih i tehnoloških reformi, uključujući i osnivanje visokoškolskih ustanova, kao što je Tehnički univerzitet u Istanbulu. Osmanlijska nauka i tehnologija je tokom srednjeg vijeka bila visoko cijenjena, zbog rezultata osmanlijskih naučnika u sintezi klasičnog učenja sa islamskom filozofijom i matematikom i poznavanja kineskih dostignuća u tehnologiji kao što su barut i magnetni kompas. Godine 1734. osnovana je artiljerijska škola u kojoj su francuski nastavnici širili zapadne metode artiljerijskog ratovanja, dok su se islamski naučnici uspješno usprotivili temeljima Teodiceje. U ovom periodu se pojavila Gutenbergova štamparska mašina i u početku su je koristili samo Sefardi koji su migrirali iz Španije 1493. godine. Kasnije je Ibrahim Muteferika uvjerio velikog vezira Nevsehirli Damat Ibrahim-pašu i velikog muftiju na efikasnost štamparije i oni su mu dali dozvolu da objavljuje ne-vjerske knjige, uprkos protivljenju nekih kaligrafa i vjerskih vođa. Muteferika je odštampao prvu knjigu 1729. godine, a do 1743. godine je izdao 17 knjiga i svaka je štampana između 500 i 1.000 primjeraka.
Nakon dugog perioda mira, Rusija je 1768. godine ponovo započela svoju ekspanzionističku politiku. Pod izgovorom traganja za poljskim revolucionarnim bjeguncima, ruske trupe su ušle u grad Baltu na granici Besarabije i izmasakrirali građane i spalili ga do temelja. To je izazvalo Prvi rusko-turski rat (1768. - 1774.). Kučukkainardžijskim mirom 1774. godine hrišćanskim građanima u Vlaškoj i Moldaviji data je potpuna vjerska sloboda.
Tokom vladavine Selima III (1789. - 1807.) započeta je vojna reforma i prvi veliki pokušaj modernizacije vojske. Ovi napori su, međutim, bili otežani zbog neslaganja janjičara koji su željeli sačuvati svoje privilegije. Zbog toga su izazvali janjičarsku pobunu koja je sultana Selima III koštala prijestolja i života. Ovu pobunu je njegov nasljednik Mahmud II riješio na efektan i krvav način u kojem je uništio janjičarske korpuse 1826. godine.
Srpska revolucija (1804. - 1815.) je označila početak ere nacionalnog buđenja na Balkanu nazvanog Istočno pitanje. Suverenitet Srbije kao nasljedne monarhije je priznat 1830. godine. Godine 1821. Grci su objavili rat sultanu. Pobuna koja je nastala u Moldaviji kao diverzija je izazvala glavnu revoluciju na Peloponezu, koji je zajedno sa sjevernim dijelom Korintskog zaljeva, postigao nezavisnost 1829. godine. Do sredine 19. stoljeća, Osmanlijsko Carstvo je nazvano "bolesnik" Evrope. Nakon ovih uspjeha, tokom 1860.-ih i 1870.-ih nezavisnost su dobile i Vlaška, Moldavija i Crna Gora.
Opadanje moći i modernizacija (1828. - 1908.)
Tokom ovog perioda, Osmanlijsko Carstvo se suočilo sa brojnim izazovima u odbrani carstva od strane invazije i okupacije. Carstvo je prestalo da ulazi samo u konflikte uspostavljajući saveze sa mnogim evropskim državama kao što su Francuska, Holandija, Velika Britanija i Rusija. Na primjer, u Krimskom ratu 1853. godine, Osmanlijsko Carstvo je zajedno sa Velikom Britanijom, Francuskom i Kraljevinom Sardinijom vodilo rat protiv Rusije.
Modernizacija
Tokom perioda Tanzimata (1839. - 1876.), mnoge ustavne reforme su dovele do uspostavljanja moderne vojske, reforme bankarskog sistema, zamjene vjerskih prava sa sekularnim zakonom i izgradnje modernih fabrika. Hatišerifom iz 1856. godine, sultan je obećao jednakost svim osmanlijskim građanima bez obzira na njihovu etničku i vjersku pripadnost. Generalno, reforme tokom perioda tanzimata su imale dalekosežne efekte. Uspostavljene su obrazovne škole u kojima su znanje stekli mnogi budući progresivni lideri i mislioci Republike Turske, Balkana, Bliskog istoka i sjeverne Afrike. Kako bi se izvršila modernizacija, Osmanlijsko Carstvo je 1840. godine uvelo prvi osmanlijski papirni novac, prvu poštu, sistem finansiranja po francuskom modelu i građanski i krivični zakon.
Nakon toga, došlo je do uspostave medžlis-i Maarifi Umumiye (1841. godine), koji je bio prototip prvog osmanlijskog parlamenta (1876. godine); reorganizacije vojske i metode redovne regrutacije (1844. godine); usvajanja osmanlijske nacionalne himne i osmanlijske nacionalne zastave (1844. godine); prvog nacionalnog osmanlijskog popisa stanovništva (1844. godine); uspostavljanja institucije Vijeća javnih instrukcija (1845. godine) i ministarstva prosvjete (Mekatib-i Umumiye Nezareti; 1847. godine) koji je kasnije postao Maarif Nezareti (1857. godine); osnivanja prvog modernog univerziteta i akademije (1848. godine); osnivanja ministarstva zdravlja (Tıbbiye Nezareti, 1850. godine); osnivanja ministarstva za trgovinu (1850. godine); osnivanja Akademije nauka (Encümen-i Daniş, 1851. godine); osnivanja sudova u evropskom stilu (Medžlis-i Ahkam-ı Adliye, 1853. godine); osnivanja vrhovnog pravosudnog vijeća (Medžlis-i Ali-yi Tanzimat, 1853. godine); uspostavljanja modernog grada Istanbula (Şehremaneti, 1854. godine); uspostavljanja gradskog vijeća za prostorno uređenje (İntizam-ı Şehir Komisyonu, 1855. godine); ukidanja poreza za nemuslimane (1856. godine); osnivanja prve telegrafske mreže (1855. godine); osnivanja prve željeznice (1856. godine); osnivanja Osmanlijske Centralne banke (Bank-ı Osmanî-i Şahane, 1863. godine); osnivanja osmanlijske berze (Dersaadet Tahvilat Borsası, 1866. godine); osnivanja prve štamparije (Serbesti-i Kürşad Nizamnamesi, 1857. godine) i osnivanja škole ekonomskih i političkih nauka (Mekteb-i Mülkiye, 1859. godine).
Period Tanzimata je dostigao vrhunac uspostavom novog Ustava pod nazivom Kanun-u Esâsî (Osnovni zakon) 23. novembra 1876. godine. Ovaj Ustav, napisan od strane pripadnika pokreta Mlade Osmanlije, je uspostavio slobodu vjeroispovijesti i ravnopravnost svih građana pred zakonom. Međutim, Prva Ustavna era carstva je bila kratkog vijeka. Grupa reformatora poznata kao Mlade Osmanlije je vjerovala da će ustavna monarhija dati sve odgovore na sve veće socijalne nemire u carstvu. Državnim udarom 1876. godine, oni su prisilili sultana Abdulaziza (1861. - 1876.) da abdicira u korist sultana Murata V. Međutim, Murat V je zbog mentalne nesposobnosti svrgnut u roku od nekoliko mjeseci. Njegov nasljednik Abdul Hamid II (1876. - 1909.) je preuzeo vlast i proglasio ustavnu monarhiju 23. novembra 1876. godine. Nakon samo dvije godine, sultan Abdulhamid II je ukinuo Kanun-u Esâsî.
Krimski rat
Krimski rat (1853. - 1856.) je bio dio dugotrajnog takmičenja između velikih evropskih sila za uticaj nad teritorijama opadajućeg Osmanlijskog Carstva. U ovom ratu Britanija i Francuska su uspješno branile Osmanlijsko Carstvo od Rusije. Većina borbi su vođene na Krimu, dok su manje borbe vođene u Anadoliji, Kavkazu, Baltičkom moru, Tihom okeanu i Bijelom moru. To je bio jedan od prvih "modernih" ratova, jer su uvedene nove tehnologije kao što je prva taktička upotreba željeznice i telegrafa. Kasnijim sporazumom u Parizu 1856. godine osigurana je osmanlijska kontrola nad Balkanom i crnomorskim slivom. Međutim, to je trajalo do osmanlijskog poraza u Rusko-turskom ratu (1877. - 1878.).
Krimski rat je izazvao egzodus Krimskih Tatara. Od ukupno 300.000 stanovnika Krima, oko 200.000 Krimskih Tatara se u talasu iseljavanja preselilo u Anadoliju. Pred kraj Kavkaskog rata, 90% prognanih Čerkeza sa Kavkaza se nastanilo u Anadoliji. Osim njih, početkom 19. stoljeća je došlo do egzodusa velikog broja muslimanskog stanovništva sa Balkana, Kavkaza, Krima i Krete na teritoriju Anadolije. Nakon pada Osmanlijskog Carstva 1922. godine, polovina gradskog stanovništva Turske je bila potomak muslimanskih izbjeglica. Krajem 19. stoljeća, Krimski Tatari su imali značajnu ulogu u modernizaciji turskog obrazovanja.
Etnički nacionalizam
Nacionalizam je tokom 19. stoljeća, pored mnogih država, pogodio i razne teritorije Osmanlijskog Carstva. Rastuća nacionalna svijest, zajedno sa sve većim osjećajem etničkog nacionalizma, je uspostavila nacionalističku misao kao jednu od najznačajnijih zapadnih ideja u Osmanlijskom Carstvu. Veliki broj revolucionarnih političkih stranaka i ustanaka su imali dalekosežne posljedice u određivanju osmanlijske politike tokom 19. i početkom 20. stoljeća. Mnoge Osmanlije su smatrale da je politika carstva kriva za ovo stanje, dok su neki smatrali da je izvor etničkih sukoba bio vanjski faktor.
Etnički nacionalizam je toliko ojačao da je paralelno sa Napoleonovom invazijom 1804. godine, došlo do izbijanja Srpske revolucije na Balkanu. Nakon njenog završetka, Srbija je dobila status samoupravne monarhije pod Osmanlijskim suzerenstvom. Ohrabreni srpskim uspjehom, Grci su započeli rat za nezavisnost uspostavivši Prvu Helensku republiku 1821. godine. Ovu novu državu je Porta priznala 1829. godine.
Balkan
Reforme Tanzimata nisu zaustavile rast nacionalizma u Dunavskim kneževinama i Kneževini Srbiji, koje su bile polunezavisne skoro šest decenija. To je dovelo do jednostranog proglašenja nezavisnosti Kneževine Srbije i Velike kneževine Vlaške i Moldavije 1875. godine. Nakon Rusko-turskog rata (1877. - 1878.), ove dvije kneževine i Bugarska su dobile nezavisnost.
Berlinski kongres
Berlinski kongres (13. juni - 13. juli 1878.) je bio sastanak vodećih državnika velikih sila Evrope i Osmanlijskog Carstva. Nakon Rusko-turskog rata (1877. - 1878.) koji je završen odlučujućom pobjedom Rusije i njenih pravoslavnih saveznika na Balkanu, stvorila se potreba za stabilizacijom i reorganizacijom Balkana i uspostave teritorije novih država. Njemački kancelar Otto von Bismarck je preuzeo obavezu da prilagodi granice kako bi se smanjio rizik od velikog rata. Kao rezultat toga, osmanlijske teritorije na Balkanu su se drastično smanjile. Osnovana je nova nezavisna Kneževina Bugarska unutar Osmanlijskog Carstva, koja nije mogla zadržati sve svoje ranije teritorije; izgubila je Istočnu Rumeliju i Makedoniju. Rumunija je ostvarila potpunu nezavisnost, ali je morala da preda dio Besarabije Rusiji. Srbija i Crna Gora su konačno stekli potpunu nezavisnost, ali sa manjom teritorijom.
Austro-Ugarska je 1878. godine jednostrano okupirala osmanlijsku pokrajinu Bosnu i Hercegovinu i Novi Pazar, ali je Osmanlijsko Carstvo osporilo ovaj potez i održalo svoje trupe u obje pokrajine. Ova pat pozicija je trajala 30 godina do 1908. godine, kada su austrijanci iskoristili politička previranja u Osmanlijskom Carstvu koja su proizašla iz Mladoturske revolucije i aneksije Bosne i Hercegovine. Kako bi postigli kompromis i izbjegli rat sa Osmanlijskim carstvom, Austro-Ugarska je povukla svoje trupe iz Novog Pazara.
U zamjenu za ponovno uspostavljanje Osmanlijske teritorije na Balkanu, Britanija je preuzela upravljanje nad Kiprom 1878. godine, da bi kasnije poslala trupe u Egipat 1882. godine pod izgovorom da pomogne Osmanlijskoj vladi da uguši Urabi revoluciju. Britanija je formalno anektirala osmanlijske teritorije Kipar i Egipat 5. novembra 1914. godine, kao odgovor na odluku Osmanlijskog Carstva na ulazak u Prvi svjetski rat na strani Centralnih sila.
Ovi rezultati su pohvaljeni kao veliko dostignuće izgradnje mira i stabilizacije. Međutim, većina učesnika nije bila u potpunosti zadovoljna. Srbija, Bugarska i Grčka su dobile samostalnost, ali sa daleko manjom teritorijom nego što su mislili. Osmanlijsko Carstvo, u tom trenutku nazvano "bolesnik Evrope", je bilo poniženo i znatno oslabljeno. Iako je Rusija bila pobjednik u ratu, ponižena je na Berlinskom kongresu. Austrija je stekla veliku teritoriju ali je razljutila Južne Slavene što je dovelo do decenijske napetosti u Bosni i Hercegovini, dok je Bismarck je postao meta mržnje ruskih nacionalista.
Egipat
Nakon sticanja autonomije tokom ranih 1800.-ih, Egipat je ušao u period političkih previranja. U aprilu 1882. godine, britanski i francuski ratni brodovi su stigli na obalu Aleksandrije kako bi podržali Teufik pašu i spriječili da zemlja padne u ruke anti-evropskih nacionalista. U augustu 1882. godine, britanske snage su napale i okupirale Egipat pod izgovorom uvođenja reda. Zatim su obnovili stabilnost što je posebno bilo korisno za britanske i francuske finansijske interese. Egipat i Sudan su ostali osmanlijske provincije do 1914. godine, kada se Osmanlijsko Carstvo pridružilo Centralnim silama.
Ekonomija
Ekonomski, Osmanlijsko Carstvo je imalo problema u otplati osmanlijskog javnog duga evropskim bankama, što je dovelo do osnivanja Osmanlijske uprave za javni dug. Do kraja 19. stoljeća, glavni razlog očuvanja carstva od strane evropskih sila je bio njihov pokušaj zadržavanja balansa moći na tom području. Austrija i Rusija su željele povećati sferu uticaja i teritoriju na račun Osmanlijskog Carstva, ali su to pod kontrolom držali Britanci koji su strahovali od ruske dominacije nad istočnim Mediteranom.
Raspad Osmanlijskog Carstva (1908. - 1922.)
Osmanlijsko Carstvo je nakon niza balkanskih ratova proglašeno "bolesnikom Evrope". Nakon Mladoturske revolucije 1908. godine, započela je Druga ustavna era u kojoj je sultan obnovio Ustav iz 1876. godine i Osmanlijski parlament. To je označilo početak raspada Osmanlijskog Carstva. Ovom erom je dominirala politika stranke unije i napretka (CUP), a pokret je postao poznat kao Mladoturci. Iako je započela kao ujedinjena napredna stranka, stranka unije i napretka se raspala 1911. godine, pa su Mladoturci osnovali novu stranku Liberalnu uniju. Preostali članovi stranke unije i napretka su se borili za slobodu i napredak carstva što je dovelo do posebnog rukovodstva koje je bilo poznato kao tri paše.
Profitirajući od građanskog sukoba, Austro-Ugarska je izvršila aneksiju Bosne i Hercegovine 1908. godine, ali je kasnije povukla svoje snage iz Novopazarskog sandžaka kako bi izbjegla rat sa Osmanlijskim carstvom. Tokom Italijansko-turskog rata (1911. - 1912.) Osmanlijsko Carstvo je izgubilo Libiju. Uvidjevši slabost Osmanlijskog Carstva, Balkanski savez je objavio rat Osmanlijskom Carstvu (1912. - 1913.) u kojem je Osmanlijsko Carstvo izgubilo sve balkanske teritorije osim istočne Trakije i historijske Osmanlijske prijestolnice Hadrijanopolja. U ovom ratu se više od 400.000 muslimana, strahujući od grčkih, bugarskih i srpskih zločina, preselilo u Anadoliju.
Prvi svjetski rat (1914. - 1918.)
Mladoturska vlada je u augustu 1914. godine potpisala tajni sporazum sa Njemačkom uspostavivši Osmanlijsko-njemački savez čiji je cilj bio uništenje zajedničkog neprijatelja Rusije. Osmanlijsko Carstvo je ušlo u rat nakon incidenta sa brodovima Goeben i Breslau, u kojem je pružilo utočište njemačkim brodovima koji su bježali od britanskih brodova. Ovi brodovi su zajedno sa osmanlijskom mornaricom učestvovali u napadu na rusku luku u Sevastopolju, čime je Osmanlijsko Carstvo jasno dalo do znanja da je stalo na stranu Centralnih sila. Nakon nekoliko pobjeda, kao što su bitka kod Galipolja i opsada Kuta, Osmanlijsko Carstvo je doživjelo katastrofalan poraz na Kavkaskom frontu protiv rusa. Nakon toga je ruska kavkaska armija uz pomoć armenskih dobrovoljačkih jedinica počela napredovati prema istočnoj Anadoliji.
Početak Arapskog ustanka 1916. godine je preokrenuo tok rata na Bliskoistočnom frontu. Nakon potpisivanja primirja u Mudrosu 30. oktobra 1918. godine, pod Osmanlijskom kontrolom su bili samo Jemen, pokrajina Asir i dijelovi sjeverne Sirije i Iraka. Ove teritorije su nakon sporazuma u Sevresu bile predate britanskim snagama 23. januara 1919. godine. Osmanlije su bile prisiljene i da predaju teritorije koje su dobili izlaskom Rusije iz Prvog svjetskog rata 1917. godine (današnja Gruzija, Armenija i Azerbejdžan).
Turski rat za nezavisnost (1919. - 1922.)
Nakon okupacije Carigrada i Izmira uspostavljen je turski nacionalni pokret pod vodstvom Mustafe Kemala. Nakon ukidanja sultanata 1. novembra 1922. godine, posljednji sultan Osmanlijskog Carstva Mehmed VI (1918. - 1922.) je napustio zemlju. Međunarodno priznata Velika narodna skupština Turske je zvanično proglasila Republiku Tursku 29. oktobra 1923. godine. Nakon ukidanja halifata 3. marta 1924. godine, sultan i njegova porodica su proglašeni nepoželjnim osobama Turske.