Bibliografija
Oblasti
Carter i Barker opisuju bibliografiju kao dvostruku naučnu disciplinu – organizirano nabrajanje knjiga (enumerativna bibliografija) i sistematski opis knjiga kao fizičkih objekata (deskriptivna bibliografija). Ova dva različita koncepta i prakse imaju odvojena obrazloženja i služe različitim svrhama. Inovatori i začetnici u ovoj oblasti uključuju W. W. Grega, Fredsona Bowersa, Philipa Gaskella i G. Thomasa Tansellea. Bowers (1949) se odnosi na enumerativnu bibliografiju kao proceduru koja identifikuje knjige u „specifičnim zbirkama ili bibliotekama“, u određenoj disciplini, od autora, štampara ili perioda proizvodnje (3). On se odnosi na deskriptivnu bibliografiju kao sistematski opis knjige kao materijala ili fizičkog artefakta. Analitička bibliografija, kamen temeljac deskriptivne bibliografije, istražuje štampanje i sve fizičke karakteristike knjige koje daju dokaze koji utvrđuju historiju knjige i prenos (10). To je preliminarna faza bibliografskog opisa i pruža vokabular, principe i tehnike analize koje deskriptivni bibliografi primjenjuju i na kojima zasnivaju svoju deskriptivnu praksu. Deskriptivni bibliografi slijede posebne konvencije i pripadajuću klasifikaciju u svom opisu. Naslovi i naslovne stranice su transkribovani kvazifaksimilskim stilom i reprezentacijom. Ilustracija, tip slova, povez, papir i svi fizički elementi koji se odnose na identifikaciju knjige slijede formuličke konvencije, kao što je Bowers utvrdio u svom temeljnom opusu „Principi bibliografskog opisa“. Misao izražena u ovoj knjizi suštinski se proširuje na revolucionarnu teoriju W. W. Grega koja se zalagala za usvajanje formalnih bibliografskih principa (Greg 29). U osnovi, analitička bibliografija se bavi objektivnom, fizičkom analizom i istorijom knjige, dok deskriptivna bibliografija koristi sve podatke koje analitička bibliografija daje, a zatim ih kodificira s ciljem da se identifikuje idealna kopija ili oblik knjige koji najviše predstavlja početničke tiskare. koncepcija i namjera u štampi. Osim što smatra da se bibliografska studija sastoji od četiri međusobno zavisna pristupa (nabrajajući, deskriptivni, analitički i tekstovni), Bowers primjećuje još dvije potkategorije istraživanja, naime istorijska bibliografija i estetska bibliografija. I historijska bibliografija, koja uključuje istraživanje štamparskih praksi, alata i srodnih dokumenata, i estetska bibliografija, koja ispituje umjetnost oblikovanja slova i knjiga, često koriste analitički bibliografi. D. F. McKenzie je proširio prethodne pojmove o bibliografiji koje su iznijeli Greg, Bowers, Gaskell i Tanselle. On opisuje prirodu bibliografije kao "discipline koja proučava tekstove kao zapisane forme, i procese njihovog prenošenja, uključujući njihovu proizvodnju i recepciju" (1999 12). Ovaj koncept proširuje opseg bibliografije kako bi uključio "tekstove koji nisu u knjigama" i objašnjenje njihovog materijalnog oblika i strukture, kao i tekstualne varijacije, tehničke i proizvodne procese koji u igru unose sociokulturni kontekst i efekte. Mekenzijeva perspektiva kontekstualizuje tekstualne objekte ili artefakte sa sociološkim i tehničkim faktorima koji utiču na proizvodnju, prenošenje i, konačno, idealnu kopiju (2002 14). Bibliografija se općenito tiče materijalnih uslova knjiga [kao i drugih tekstova] kako su dizajnirane, uređene, štampane, distribuirane, preštampane, prikupljene. Bibliografski radovi se razlikuju po količini detalja u zavisnosti od svrhe i općenito se mogu podeliti u dve kategorije: enumerativna bibliografija (naziva se i kompilativna, referentna ili sistematska), koja rezultira pregledom publikacije u određenoj kategoriji i analitička ili kritička bibliografija, koja proučava proizvodnju knjiga. U ranijim vremenima, bibliografija se uglavnom fokusirala na knjige. Sada, obje kategorije bibliografije pokrivaju radove u drugim medijima uključujući audio snimke, filmove i video zapise, grafičke objekte, baze podataka, CD-ROM-ove i web stranice.