cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ranokršćanske bazilike i grobnice u Donjem Vakufu
Arheološko područje u Donjem Vakufu
Na osnovu rezultata arheoloških istraživanja može se zaključiti da je riječ o sakralnom objektu iz perioda IV-VI stoljeća, uz koji je postojalo i veće groblje, jer se na velikoj površini koja gravitira čitavom arheološkom lokalitetu, nailazi na veliki broj ljudskih kostiju, skeleta i lobanja. Jedna grobnica istražena je u cjelosti. Karakterisična je po bačvastom svodu, s dvije kline (ležaj za pokojnike) različite širine i četvrtastoj zidanoj komori. U centralnom dijelu grobnice je uski kanal, predviđen za unošenje pokojnika. Svod u grobnici je bio solidno napravljen i omalterisan, kao i cijela unutrašnjost, ali je i nasilno oštećen. Riječ o objektu kršćanskog horizonta.
Gomilica
Gomilica je naseljeno mjesto u sastavu općine Turnišče, regija Pomurska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Lendava.
Dalmatinac (pas)
mini|desno|300px|Dalmatinac Dalmatinac ili dalmatiner je hrvatska rasa psa lako prepoznatljiva po bijeloj dlaci s karakterističnim crnim mrljama. Poznati tačkasti sloj dlake jedinstven je za dalmatinske pse; nijedna druga čistokrvna pasmina nema ovakve jedinstvene tačkaste oznake. Rasa je dobila ime po hrvatskoj regiji, Dalmaciji, za koju se vjeruje da je izvorno mjesto dalmatinskog psa i ilirskom plemenu Dalmati. Pasmina je registrovana u FCI pod rednim brojem # 153.
Gomilica
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Gomilica je imala 673 stanovnika.
Dalmatinac (pas)
Osobine
mini|Dalmatinac Dalmatinac je veseo i razigrani pas, odan je svojoj porodici i treba mu društvo. Pun je energije i otvoren, ali može biti agresivan prema drugim mužjacima. Traži mnogo kretanja i obilno se linja, te mu zimi može biti hladno. Oči su okrugle i sjajne. Tijelo je snažno i mišićavo. Uši su priljubljene uz glavu i mogu biti u raznim kombinacijama crne i bijele. Rep je snažan i sužava se prema vrhu i lagano je zakrivljen prema gore. Dlaka je kratka, gusta i sjajna, a mrlje se u pravilu ne bi smjele dodirivati i preklapati. Naraste oko 50-60 cm, a težina mu može biti oko 25-30 kg. Ženke mogu biti veoma plodne. Imaju dubok glas. Imaju sklonost da se okote gluhi, te je potrebno dobro provjeriti štene prije uzimanja.
Deep Forest
Deep Forest je francuski muzički projekat koji je prvobitno započeo kao duo koji čine Michel Sanchez i Éric Mouquet. Komponuju stil svjetske muzike, koji se ponekad naziva etno elektronika, miješajući etno sa elektronskim zvukovima i dance ritmovima ili chillout ritmovima. Njihov zvuk je opisan kao "etno-introspektivna ambijentalna svjetska muzika". Bili su nominirani za nagradu Grammy 1994. za najbolji album svjetske muzike, a 1995. su osvojili nagradu za album Boheme. Grupa je također postala pobjednik World Music Awards – francuska grupa sa najvećom prodajom u svijetu 1995. godine. Njihovi albumi prodati su u preko 10 miliona primjeraka. Sanchez je započeo sopstvenu karijeru kao pjevač 2005. godine, dok je Mouquet nastavio raditi pod originalnim imenom benda. mini| Članovi Deep Foresta dobivaju aplauz sa folk grupom [[Oyme nakon koncerta 2017.]]
Institut Allan Memorial
U institutu Allan Memorial (francuski: Institut Allan Memorial, IAM) lociranom u Montrealu se nalazi psihijatrijsko odjeljenje bolnice Royal Victoria (Royal Victoria Hospital). Royal Victoria je bolnica zdravstenog centra univerziteta McGill (McGill University Health Centre hospital)
AMI se nalazi u zgradi koje je napravio Sir Hugh Allan, montrealski biznismen. Ova zgrada koje liči na vilu, nazvana Ravenscrag, se nalazi na padini planine Royal na vrhu ulice McTavish. Jedna je od mnogih starih zgrada na južnoj padini planine Royal (oblasti kolokvijalno nazvane Golden Square Mile). Nasljednici Sir Hugh-a Allan-a su donirali Ravenscrag bolnici Royal Victoria 1940.
Knjiga: Otac, Sin i CIA
Knjiga Otac, Sin i Cija (Book: A Father, a Son and the CIA) je nevjerovatna priča kako je uništen život čovjeka eksperimentima ispiranja mozga koje je organizovala CIA i sprovodio Dr. Ewen Cameron u montrealskom institutu Allan Memorial. Napisao ju je Harvey Weinstein.
NGC 3665
NGC 3665 (također poznat kao IRAS 11220+3902, MCG 7-24-3, PGC 35064 i UGC 6426) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 94 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 4,30 (118 hiljada sg) a najmanji 3,3 uglovnih minuta (91 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 23. marta 1789. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Mehmed VI
desno|mini|Mehmed VI Mehmed VI (14. januar 1861. - 16. maj 1926.), osmanlijski sultan.
Mehmed VI, posljednji osmanlijski sultan dolazi na svoj položaj 3. jula 1918. godine poslije smrti svog brata Mehmeda V. Od prethodnika on nasljeđuje samo potrebu za potpisivanjem ponižavajućeg mira krajem prvog svjetskog rata. Mirovnim sporazumom iz 1919. godine Turska nepovratno gubi Siriju, Palestinu, Irak i muslimanska sveta mjesta. Ostatak državne teritorije u Aziji se podijelio u interesne sfere velikih sila s izuzetkom područja provincije oko Smirne koja je darovana Grčkoj.
Tim mirovnim sporazumom apetiti Grčke ipak nisu bili zadovoljeni tako da ona 1919. godine objavljuje rat poniženoj osmanlijskoj državi s ciljem osvajanja Male Azije. Prodor grčke vojske je zaustavljen tek 80 kilometara pred Ankarom kada vojska Atatürka uz logističku podršku Sovjetskog Saveza ostvaruje totalnu pobjedu. Tokom daljnjeg rata Smirna i svi drugi azijski gradovi su vraćeni Turskoj uz etničko čišćenje Grka i preostalih Armenaca. Mirovnim sporazumom iz 1923. godine Grčka priznaje te gubitke i s ciljem odbijanja plaćanja ratne odštete ustupa grad Adrianopol (Edirne) Turskoj.
Te pobjede su od generala Kemala Atatürka stvorile nacionalnog junaka u potpunoj opoziciji s "izdajničkim" sultanom Mehmedom VI koji je potpisao mirovni sporazum krajem prvog svjetskog rata. Aprila 1922. u trenutku kada Atatürk proglašava u Ankari novi ustav i ukidanje sultanata Mehmed VI se odupire iz Istanbula, ali nekoliko mjeseci kasnije hrabrost ga napušta.
Mehmed VI se 1. novembra 1922. godine popeo na britanski brod i napustio Tursku zauvijek. S titulom halife ga nasljeđuje rođak Abdul Medžid II.
Sulawesi
mini|300p|desno|Sulawesi Sulawesi (ranije se ostrvo često nazivalo Celebes) je indonezijsko ostrvo. Jedno je od 4 ostrva koja čine Velika Sundska ostrva. Površinom od 180.680,7 km2 11. je najveće jezero na svijetu. Nalazi se istočno od ostrva Bornea, zapadno od Molučkih ostrva i južno od ostrva Mindanao i Sulu Arhipelaga. Unutar Indonezije, samo su Sumatra, Borneo i Papua veće po površini a samo Java i Sumatra po broju stanovnika.
Stanovništvo je koncentrirano na jugozapadu ostrva oko Makassara (ranije Ujung Pandang) i na sjeveru oko Manadoa (jedini međunarodni aerodrom), Gorontala, Posoa, Palua i Luwuka.
Ostrvo je vulkanskog porijekla, jako je razuđen i vrlo nepravilnog oblika. Oblikom podsjeća na orhideju ili hobotnicu. Od Celebeskog mora sjeverno od ostrva i Makassara na zapadu Sulawesi se pruža do Javanskog mora. Sjeverni dio ostrva presijeca ekvator, što za središnji brdoviti dio znači veliku količinu padavina tokom cijele godine. Rezultat je vrlo bujna vegetacija s gustim kišnim šumama u kojima neka plemena još uvijek žive kulturom kamenog doba.
16 miliona stanovnika (stanje 2004.) Ostrva su etnografski vrlo raznorodna. Na jugozapadnom poluostrvu žive Makassari i Bugiji (eng. Bugis), nekada zastrašujući gusari, a u središnjim planinskim područjima živi narod Toraja čiji su pogrebni običaji vrlo zanimljivi turistima. Na sjevernom dijelu ostrva, oko grada Manado, živi narod Minahasa, koji su kršćani, za razliku od inače većinski muslimanske Indonezije. Stoga oni predstavljaju kulturni most sa Filipinima. Osim navedenih, kao i svuda u Indoneziji, i na Sulawesiju žive manjine hindusa, budista i animista.
Sulawesi je islamiziran tek oko 1630. Negdje u isto vrijeme na ostrvo su došli i misionari.
Nakon gradnje od gotovo 50 godina ostrvom se proteže od glavnog grada Makassara na jugu do Manada na sjeveru oko 2.000 km dugačak Sulawesi autoput. mini|300p|desno|Provincije Sulawesija Na ovom velikom ostrvu, kao i na čitavom nizu manjih oko njega postoji veliki broj vrlo raznovrsne turistički zanimljive ponude. Od tura kišnim šumama, preko neobičnih običaja indigenih plemena do netaknutog svijeta koralnih grebena, raja za ronioce.
Administrativna podjela
Ostrvo je podijeljen na šest upravnih područja:
IC 403
IC 403 je dvostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Kočijaš. Prvo otkriće je napravio Rudolf Ferdinand Spitaler 7. februara 1891. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Širok sokak
Širok sokak (poznat i kao Bitoljski korzo) najprometnija je i najpoznatija ulica u centru Bitolja, s brojnim trgovačkim radnjama i lokalima. Danas je strogo pješačka ulica, a nekada je bila otvorena za saobraćaj.
U Širokom sokaku su najveće prodavnice, restorani, pozorišta i opere, galerije, kao i brojni kafići i klubovi. U ovoj ulici mogu se vidjeti najstarija arhitektonska djela i građevine na Balkanu, koji su ukras grada još od vremena Osmanlija. Tipične osmanlijske kuće nisu rijetkost u ovom dijelu grada.
Na samom kraju ulice je sportska sala "Mladost" i ulaz u prostrani cvjetni park, pun drvoreda, koji vode do stadiona "Tumbe Kafe", Zoološkog vrta i antičkog nalazišta Heraclea Lyncestis.
Pioniri fotografije i kinematografije, braća Manaki, kupili su 1904. parcelu u Širokom sokaku, gdje su 1905. izgradili svoj fotografski atelje.
Ime ulice
Zvanično ime u doba Osmanlijskog Carstva bilo je "Sultanije" ili "Hamidije".
Kada je grad prešao u ruke Srbije, u toku rata 1913, ime ulice promijenjeno je u "Kralja Petra".
Za vrijeme Jugoslavije ulica je nosila ime "Maršala Tita".
NGC 2178
NGC 2178 (također poznat kao ESO 86-53 i PGC 18322) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 370 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Slikarski stalak. Najveći prečnik je 0,90 (97 hiljada sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (97 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 31. januara 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Historija Crne Gore
Historija Crne Gore počinje u ranom srednjem vijeku, kada se u bivšoj rimskoj provinciji Dalmaciji formirala današnja Crna Gora. U 9. stoljeću na teritoriji današnje Crne Gore su se formirale tri kneževine: Duklja na jugu, Travunija na zapadu i Raška na sjeveru. Stefan Vojislav je 1042. godine predvodio pobunu koja je dovela do nezavisnosti Duklje i osnivanja dinastije Vojislavljević. Duklja je dostigla svoj vrhunac tokom vladavine Vojislavovog sina Mihaila (1046. - 1081.) i unuka Bodina (1081. - 1101.). Krajem 12. stoljeća, Duklja je došla pod vlast Raške. Od 13. stoljeća, Duklju je zamijenila Zeta koja je dostigla vrhunac tokom vladavine plemićke porodice Balšić. Veliki dijelovi ove države su pali pod kontrolu Osmanlijskog carstva od 1496. do 1878. godine, dok su primorski dijelovi bili pod vladavinom Mletačke republike od 1515. do 1851. godine. Nakon osamostaljenja od Osmanlijskog carstva, Crnom Gorom je vladala dinastija Petrović-Njegoš do 1918. godine. Od 1918. godine, Crna Gora je ušla u sastav Jugoslavije. Nakon referenduma o nezavisnosti održanog 21. maja 2006. godine, Crna Gora je proglasila nezavisnost 3. juna 2006. godine.
Ilirija
Prije dolaska Slavena na Balkan u 6. stoljeću, područje danas poznato kao Crna Gora su uglavnom naseljavali Iliri. Tokom bronzanog doba, Iliri su živjeli u blizini Skadarskog jezera (na granici Albanije i Crne Gore) i susjednih grčkih plemena na jugu. Uz obalu Jadranskog mora su živjeli kolonisti i trgovci koji su živjeli od trgovine i teritorijalnih osvajanja. Mnoge grčke kolonije osnovane su u 6. i 7. stoljeću p.n.e. Tokom 3. stoljeća p.n.e. autohtono Ilirsko kraljevstvo je proširilo svoju teritoriju do grada Skadra. Rimljani su putem ratova osvojili Ilirsko kraljevstvo u 2. stoljeću p.n.e. i pripojili ovo područje provinciji Ilirikum.
Podjela Rimskog carstva na Zapadno Rimsko carstvo i Bizantijsko carstvo - a zatim na latinsku i grčku crkvu - obilježila je linija koja je vodila iz Skadra prema sjeveru kroz modernu Crnu Goru, simbolizirajući status ove regije kao stalne marginalne zone između ekonomskih, kulturnih i političkih svjetova mediteranskih naroda. Kada je Rimska moć opala, ovaj dio jadranske obale su razarali razni polunomadski osvajači, posebno Goti krajem 5. stoljeća i Avari u 6. stoljeću. Njih su ubrzo potisnuli Slaveni koji su se naselili na prostoru današnje Crne Gore sredinom 7. stoljeća. Budući da je teren bio izuzetno robusan i nije bilo nekih većih izvora bogatstva, područje koje je danas Crna Gora je postalo utočište za grupe ranijih doseljenika, uključujući i neka plemena koja su izbjegla romanizaciju.
Duklja
U drugoj polovini 6. stoljeća, Slaveni su migrirali iz Boke Kotorske do rijeke Bojane i zaleđa okružujući Skadarsko jezero. Oni su formirali Kneževinu Duklju. Zahvaljujući Ćirilu i Metodiju, stanovništvo je kristijanizirano. Slavenska plemena od 9. stoljeća su organizirala polunezavisnu Kneževinu Duklju.
Srednji vijek
Ranosrednjovjekovna Duklja, "sklavinija" – kako ju je nazvao bizantski car Konstantin VII Porfirogenet, u djelu De administrando imperio, nastala je početkom 7. vijeka, na teritoriji ranije rimske provincije Prevalitana (Prevalis), u granicama i pod formalnim suverenitetom Bizantijskog carstva. Dolaskom i formiranjem svoje države Slaveni su iz temelja izmijenili zatečeno stanje i demografski sastav provincije Prevalis. Duklja je nastala na geografski i historijski kompaktnoj oblasti koja je obuhvatala širi bazen Skadarskog jezera, uokviren planinskim vijencem. Naziv Duklja po jednima potječe od grada Dokleje (rimski municipij Doklea), kod Podgorice, po drugima, najvjerovatnije od ilirskog plemena Dokleati, dok postoji i viđenje da je Duklja ime dobila po rimskom caru Dioklecijanu.
Razvoj dukljanske države, pod upravom župana-arhonata u ovom periodu karakteriše stalna borba sa Bizantijom za potpunu autonomiju i nezavisnost; primanje kršćanstva kod Slavena; zbližavanje i prožimanje na etničkom, kulturnom i političkom planu sa zatečenim romanskim, ilirskim i drugim stanovništvom neslavenskog porijekla.
Do kneza Jovana Vladimira, krajem 10. vijeka malo je direktnih izvora o Duklji i njenim vladarima. Legenda o knezu Vladimiru i njegovoj mučeničkoj smrti sačuvana je u 36 poglavlju Ljetopisa popa Dukljanina iz 12. vijeka. Jovan Vladimir je proglašen svecem i o njemu su očuvane informacije u narodnom predanju i današnjim vjerskim običajima. Za vrijeme Vladimirovog sinovca kneza Stefana Vojislava, Duklja (u bizantijskim hronikama se od tada naziva i Zeta i taj naziv postepeno zamjenjuje stari) je 1042. godine kod Bara izvojevala veliku pobjedu nad bizantijskom vojskom, nakon čega slijedi njen dalji uspon. To je natjeralo bizantijskog cara da sa Mihailom (1050-1082/1085), sinom kneza Vojislava, sklopi ugovor o savezništvu i prijateljstvu. Time je Duklji (od tada se počinje zvati Zeta), prvoj od balkanskih zemalja, Bizantija priznala državni suverenitet i nezavisnost. Poslije crkvenog raskola 1054. Mihailo je podržao veću samostalnost crkve u Zeti i državnu orijentaciju prema Zapadu. Mihailo je 1077. od pape Grgura VII dobio kraljevske znake (rex Sclavorum) čime je Duklja postala kraljevinom.
Njegov nasljednik, Konstantin Bodin (1082-1099) imao je značajnu ulogu u ustancima protiv Bizantije na Balkanu, pa se u periodu njegove vladavine utjecaj i teritorijalni prostor Duklje širi i na susjedne drzave, Rašku, Bosnu, Bugarsku i druge.
Nakon smrti posljednjeg vladara iz dinastije Vojislavljevića u Zeti nastaje period stalnih političkih borbi i razdora među vlastelom oko naslijeđa trona, što će uzrokovati ponovnu prevlast Bizantije iz vremena cara Manuela Komnena, a 1183. i osvajanje od strane Raške i njenog vladara velikog župana Stefana Nemanje. Kako kazuju hronike srpske dinastije Nemanjića, osim Kotora, svi primorski gradovi u Zeti tada su razoreni.
Uključivši u svoju državu "Kraljevinu Dioklitije i Dalmacije" Nemanjići nisu mijenjali uređenje iz njenog ranijeg samostalnog državnog života koje se bilo razvilo u posebnu tradiciju. Izgradnja puteva od obale prema Srbiji, razvoj trgovine i zanatstva u periodu Nemanjića omogućio je značajan razvoj i prosperitet primorskih gradova. Posebno je Kotor imao važnu ulogu u posredničkoj trgovini između zemalja u unutrašnjosti i južne Italije.
U drugoj polovini 14. vijeka Zeta se osamostaljuje od centralne vlasti srpske države i prvo pod vodstvom dinastija Balšića, a kasnije Crnojevića egzistira kao samostalna feudalna država. Balšići su ostvarili značajna teritorijalna proširenja vodeći stalne borbe sa svojim susjedima: albanskim, bosanskim i srpskim feudalcima, kao i sve moćnijom Venecijom i Osmanlijskim carstvom.
Usponom Crnojevića Zeta, tj. Crna Gora kako se od tada naziva, konstituira se kao država čije je društveno uređenje bilo mješavina feudalnih i rodovskih elemenata, tada i nastaje pojam Crnogorci. U tom periodu turski napadi su sve češći i jači tako da se teritorija crnogorske države smanjuje, a narod povlači prema masivu planine Lovćen. Za novo državno središte Ivan Crnojević odabrao je Cetinje, u kojem gradi dvorac i manastir, i koje 1482. postaje prijestonica sužene Crne Gore i državno i duhovno središte slobodarskog pokreta Crnogoraca tokom narednih pet vjekova.
Na čelo Crne Gore 1490. došao je Đurađ, sin Ivana Crnojevića. Pod njegovim pokroviteljstvom od 1493. na Cetinju je radila prva štamparija kod Južnih Slavena iz koje je izašlo pet ćirilskih knjiga crkvenog sadržaja. Poslije kratkotrajne Đurađeve vladavine, 1496. godine Crnu Goru pada pod tursku vlast.
Osmanlijski period
Crna Gora je potpala pod Osmanlijsku okupaciju i postala je dio Skadarskog sandžaka, a ozbiljni ustanci počinju već u prvoj polovini 17. vijeka. Crna Gora je imala poseban status kao planinsko neplodno područje nastanjeno borbenim crnogorskim i drugim srpskim plemenima. Da bi lakše kontrolirao Crnu Goru, osmanlijski sultan je stvorio posebni Sandžak Crna Gora koga je upravljao najmlađi sin Ivana Crnojevića, Staniša Crnojević koji je primio Islam. On je vladao Crnom Gorom od 1514. do 1528. godine. Timarski sistem poreza se nikako nije mogao uvesti u Crnu Goru, pa je 1513. odlučeno da Crnogorci postanu slobodni seljaci - furlundžije, kao stočarski narod koji plaća umjeren danak sultanu, i učestvuje i Osmanlijskim ratovima, ali samo u granicama Crne Gore. Tako se počela razvijati autonomija Crne Gore još u 16. vijeku. Crna Gora se dijelila na nahije od kojih se svaka dalje dijelila na crnogorska plemena, od kojih je svako imalo glavare koje su birali odrasli muškarci nekog plemena na plemenskim zborovima:
1516. godine se posljednji vladar dinastije Crnojevića odriče vlasti u korist arhiepiskopa Vavila, od kada Crna Gora postaje vjerski crkveni entitet kojim vladaju Mitropoliti - Vladike.
Postojao je i opći crnogorski zbor koji je riješavao sva bitna pitanja između osmanlijske vlasti i crnogorskog naroda.
Početkom 18. vijeka, osmanlijski sandžak-begovi narušavaju autonomiju Crne Gore, tražeći da Crna Gora ratuje izvan njenih granica u ime Sultana. To dovodi do opće borbe Crnogoraca protiv Osmanlija. Jedan dobar primjer je pokušaj skadarskog sandžak-bega Ali-beg Memibegovića, koji pokušava ugušiti sav crnogorski otpor 1604. godine. Crnogorci su odbili da plate danak, pa je sandžak-beg okupio 3.000 boraca i došao u Podgoricu da ga sam pokupi. Aga je prešao rijeku Moraču i stigao u Lješko polje, krećući se ka utvrđenim zaseocima Stanjevićima i Goricama, kako bi provalio u Crnu Goru. Dok se kretao ka planini, Crnogorci su ga napali i opljačkali. Izgubio je oko 100 ljudi, a da noć nije sakrila njegovo bjekstvo, i ostatak bi poginuo. Aga je sam bio ranjen. Ta borba za nezavisnost se posebno iskazala za vrijeme dugog Kandijskog rata u periodu od 1645. do 1669. godine između Republike Venecije i Osmanlijskog carstva. Crnogorci su pregovarali sa Venecijom o mogućem prelasku Crne Gore iz Osmanlijske u Venecijansku vlast, međutim ti pregovori su propali.
Konačno, Crnogorci koriste Veliki Bečki Morejski rat iz 1683.-1699. i zbacuju svu osmanlijsku vlast u Crnoj Gori.
Episkop Danilo I Njegoš
Ulogu svjetovnog vladara i rukovođenje zemljom preuzimaju cetinjske vladike, Opći crnogorski zbor i zbor glavara, kao vrsta državnog organa, a rukovođenje na nižim nivoima bilo je u rukama plemenskih zborova. Od 1697. godine kada je crnogorski Zbor za vladiku izabrao Danila I (rođen 1670. godine), rodonačelnika dinastije Petrović, počinje organizovana borba za političko i vjersko jedinstvo zemlje, često podijeljene plemenskim sukobima i islamizacijom stanovništva. Danilo je nosio titulu Danil Njegoš, Episkop Cetinjski, gospodar srpske zemlje sve do svoje smrti 1735. godine.
Dolaskom izaslanika ruskog cara Petra I u Crnu Goru 1711. uspostavljene su bliske političke veze između Crne Gore i Rusije koje će uz povremena zahlađenja trajati do početka 20. vijeka. Sljedeće godine odigrala se bitka protiv snaga bosanskog vezira Ahmet-paše na Carevom lazu, događaj koji je u narodno pamćenje ušao kao jedna od najvećih pobjeda u ratnoj historiji Crnogoraca.
Vladika Sava II Njegoš
Titulu Vladike Crne Gore je 1735. naslijedio Sava II (rođen oko 1700.) koji ju je držao sve do svoje smrti 1781. 1766. godine Osmanlije ukidaju Pećku Patrijaršiju. Kako bi očuvao višu religioznu autonomiju u Crnoj Gori, Sava se uzdiže sa Episkopa na Mitropolita cetinjskog. Povodom ovog čina, on zahtjeva rusku pomoć od Moskovskog Mitropolita i Patrijarha i ruske carice da intervenišu i spasu Srpsku Pravoslavnu Crkvu, tvdreći da će platit Ruskoj carevini pomoć krvlju.
Car Šćepan Mali
Prvi ujedinitelj Crne Gore dolazi u Crnu Goru i ujedinjuje crnogorska plemena, predstavljajući se kao ruski car Petar III. To je bio jedan Šćepan poznatiji kao car Šćepan Mali. On je vladao Crnom Gorom od 1767. fo 1773. godine. Njegov dolazak je uzbunio Veneciju koja je vladala Dalmacijom i Bokom, i čak je izazvao pohod Osmanlijske vojske na Crnu Goru. 1773. Osmanlije potplaćuju jednog Šćepanovog slugu koji ga ubija. Nakon njegove smrti, plemenska anarhija ponovo stupa.
Vladika/Knez Danilo II Petrović Njegoš
mini|Slika vladara crnogorskog Danile II Petrovića Njegoša Dalja jačanja crnogorske vlasti je nastavio sinovac Vladike Petra II, Danilo II Petrović Njegoš (rodio se 25. maja 1826. godine, a umro 13. augusta 1860. godine) od 1851. godine. Narod se teško mirio sa autokratskom vlašću, a plemenski poglavari su htjeli više samostalnosti. On je vodio aktivnu vanjsku politiku. Sve ove otpore Danilo II je surovo gušio. Kako bi se lakše borio protiv plemenskog sepratizma, Danilo II je reorganizirao narodnu vojsku, vršeći popis svih plemena u Crnoj Gori i određujući starešine plemenskih vojnih odreda. Stvorio je i vlastitu gardu. Iz Senata je izbacivao nepoželjne članove, a uvodio svoje pristalice. 1852. godine postaje prvi knez Kneževine Crne Gore kao svetovne države, umjesto pređašnjeg crkvenog entiteta. Iste godine je došao u sukob sa Osmanlijskim carstvom zbog te odluke. Crnogorske snage su uspjele zauzeti Žabljak, ali samo na kratko vrijeme. Sljedeće, 1853., Knez Danilo II je podržao ustanke hercegovačkih plemena u Hercegovini. To je izazvalo navalu Omer-Paše Latasa na Crnu Goru. Uprkos herojskom crnogorskom otporu, Osmanlijske snage stežu obruč oko Crne Gore. Taj teški period za Crnu Goru bi poznat kao Omer-Pašina godina. Knez Danilo II se obratio Ruskim i Austrijskim carstvima za pomoć, koji su ubijedili Osmanlije da odustanu. 1855. godine knez Danilo II donosi Zakonik koji je garantirao privatnost, privatnu svojinu i ravnopravnost svih Crnogoraca i Brđana. Time su određene smrtne kazne za čedomorstvo, izdaju domovine i krađu po treći put, a ostale kazne su uglavnom bile tjelesne. Najoštrije kazne su bile za neispunu poreskih obaveznica. Također je i zabranjeno četovanje po susjednom austrijskom primorju u Boki Kotorskoj. Zakonik Kneza Danila II je zaveo patrijarhalno društvo u Crnoj Gori. Ubrzo, 1857. Knez Danilo II podržava daljne hercegovačke ustanke pod vođstvom Luke Vukalovića, što je izazvalo nove Osmanlijske pohode na Crnu Goru. Crnogorci su izvojevali značajnu pobjedu na Grahovu 1858., ali su velike sile ponovno natjerale obje zaraćene strane na mir. Te godine je konflikt sa osmanlijskom Portom započet stvaranjem Crne Gore kao svjetovne države završen. Evropska komisija je 1859. godine utvrdila razgraničenje Kneževine Crne Gore i Osmanlijske teritorije. Ovom prilikom Crna Gora je tretirana kao nezavisna država. Crna Gora je proširena na neke pogranične teritorije za vrijeme vladavine Kneza Danila II. Knez Danilo II je pregovarao sa Kneževima Srbije Aleksandrom Karađorđevićem i Mihailom Obrenovićem o ujedinjenju Srba, Danilo II je obećao da će svi Crnogorci učestvovati, i obećao je da će on sam služiti budućem kralju "Srpstva" kao običan vojnik. je predložio ujedinjenje 1860. godine ga ubija jedan lični protivnik, dezerter kod Kotora.
Njegov brat, proslavljeni crnogorski ratnik, vojvoda Mirko Petrović odriče se tvrdnje za prijesto u korist njegovog sina, Nikole.
Knez/Kralj Nikola I Petrović Njegoš
mini|desno|Knez, kasnije Kralj Crne Gore Nikola I Petrović Njegoš Knez Nikola I Petrović Njegoš (živio 7. oktobra 1842. - 2. marta 1921.) koji je stupio na kneževsko prijestolje 1860. godine je rođen u Njegušima, kući dinastije Petrović. Od malih nogu je naučio borbene vještine i atletiku. Proveo je dio svog detinjstva kod svoje ujne Darinke Petrović Kustić u Trsti. Francuska kulura je bila njena struka, pa je poslala mladog nasljednika crnogorskih vladika i kneževa u Pariz, zajedno sa kraljem Srbije Milanom Obrenovićem. Nasljednik crnogorskog prijestola, kao patriotski Brđanin, nije bio zainteresiran za francusku kulturu i umjetnost i jedva je čekao da se vrati u svoj domovinu, Kneževinu Crnu Goru. 13. augusta 1860. godine je naslijedio kneza Danila II Petrovića dok je još bio u Parizu nakon što je atentat izvršen na Danilu II.
U novembru 1860. godine, oženio je Milenu, kćerku vojvode Petra Vukotića.
Vodio je politiku okrenutu prema Evropi i strogo protiv Osmanlijskog carstva, sa kojim je često ratovao u periodu od 1862. do 1878. 1867. godine je posjetio francuskog imperatora Napoleona III u Parizu, a 1868. posjetio Rusiju, gdje ga je ruski car Aleksandar II primio sa širokim rukama. Poslije je boravio na dvorovima po Berlinu i Beču. Znatno se zbližio sa ruskom carskom porodicom. Car i carica su investirali u odgojni sistem Crne Gore, kao i poslali velike isporuke opreme i municije za Cetinje.
Knez Ninola sklapa tajni savez sa svojim prijateljem, knezom Srbije Mihailom Obrenovićem 1866. godine. 1867. godine Knez Nikola piše tekst za himnu Kneževine Crne Gore - Onamo, 'namo koju je komponovao jedan poznati slovenski kompozitor po uzoru na pjesmu boraca Garibaldija za vrijeme njegovih borbi za ujedinjenje Italije - Siscopron le tombe, Si levani i morti. Onamo, onamo je predstavljala borbu crnogorskog naroda za staru slavu carstva protiv Osmanlijskog carstva i povratak kosovskih svetilišta kao Dečani.
Himna nije postala himna Kneževine Crne Gore zbog svojih isuviše radikalnih riječi i nekih drugih razloga, pa je postala himna crnogorskog naroda. Knez Nikola 17. oktobra 1870. proglasio "Ubavoj nam Crnoj Gori" za zvaničnu himnu Kneževine, a kasnije i Kraljevine Crne Gore. Pjesmu je napisao Nikolin sekretar, svećenik Jovan Sundečić još 1865. godine, a komponovao Jovo Ivanišević po uzoru na himnu svetom Savi - Uskliknimo s' ljubavlju. Kasnije ju je prekomponovao Anton Šulc.
1869. godine, nakon što je učvrstio vlast u Kneževini Crnoj Gori uspješno zaustavlja Brđane da pomognu ustanak Krivošana protiv austrijske vlasti, kako bi izbjegao sukobe sa Austro-Ugarskom Monarhijom. Ruski car 1871. godine šalje princa Dolgorukija koji je razdijelio velike količine novca narodu Crne Gore. Podržao je nekadašnju politiku rodonačelnika Petrovića za stvaranje novog srpskog carstva, ali vidio je sebe kao legitimnog carskog nasljednika. 1876. godine je podržao pripremajući Hercegovački ustanak i prepričao hercegovačkim ustanicima kako je srpsko carstvo nestalo za vrijeme Sultana Murata I i da treba da nastane sada, za vrijeme Sultana Murata V. Za vrijeme srpsko-turskih ratova 1876.-1878., Nikola otvara rat 1876. godine Osmanlijskom carstvu zajedno sa Srbijom, u kome je pokazao vojnički talenat i spremnost Crne Gore. Nakon kratkog mira u 1877. godini, stupa u novi rat 1877.-1878. u kojima su crnogorske snage, podržane trupama iz Srbije uspjele zauzeti Nikšić, Bar i Ulcinj. Teritorija Kneževine Crne Gore je znatno proširena, a i dobila je izlaz na Jadransko more. Ratove je Knez Nikola opravdao kao osvetu za Kosovsku bitku iz 1389. godine.mini|desno|zlatni novčić od 100 perpera Na Berlinskom kongresu iz 1878. godine, Kneževina Crna Gora je priznata za 27. nezavisnu državu svijeta. Uslijedio je period zlatnog doba u kneževini koji je trajao decenijama. Odgoj i 1883. godine, Knez Nikola posjećuje Osmanlijskog sultana u cilju izmirenja Kneževine Crne Gore i Osmanlijskog carstva. Od tada su crnogorsko-osmanlijski odnosi mirni. 1896. održava svečano obilježavanje 200-godišnjice vladavine dinastije Petrović. Godine 1897. je izbio Grčko-turski rat. Knez Nikola ostaje po strani i mudro posmatra zbivanje događaja na sceni. Maja 1898. Nikola posjećuje britansku kraljicu Viktoriju u Winsdorskom zamku. Ovim diplomatskim uspjesima knez Nikola znatno diže međunarodni ugled Kneževine Crne Gore. Od 1900. godine Nikola se naziva kraljem. Uslijedili su brojni pritisci naroda koji je htio veću slobodu, pa je Nikola Petrović Njegoš stvorio prvi ustav Crne Gore 1905. godine. Po ugledu na uređenja Zapadne Evrope, Ustav je odredio i osigurao slobodu štampe i kriminalne zakone. Sljedeće, 1906. godine, Nikola uvodi crnogorsku valutu - "perper". Nikola Petrović Njegoš je modelirao ekonomiju Crne Gore po uzoru na tadašnju Latinsku Monetarnu Uniju. Perper je bio iste vrijednosti kao i francuski franak i dijelio se na 100 para. Novčići od 100, 20 i 10 perpera su bili kovani u zlatu, 5, 2 i 1 perper i srebru; dok su novčići od 20 i 10 para bili od nikla, a 2 i 1 para od legure bakra i cinka.
Kneževina Crna Gora je obavila svoj prvi popis stanovništva 1909. godine. Tada je bilo 317.856, po religiji:
maternjem jeziku: mini|desno|Proklamacija Kraljevine Crne Gore
Broj stanovnika je precijenjen. Tadašnje stanovništvo Crne Gore nije brojalo više od oko 220.000 stanovnika.
28. augusta 1910. godine Nikola Petrović Njegoš označava jubilarnu 50-godišnjicu njegove vladavine nad Crnom Gorom. Tom prilikom ga Skupština Crne Gore izabire za kralja sada već Kraljevine Crne Gore. Do tada je i postao feldmaršal Ruske carske vojske, titula koju skoro niko izvan Ruske carevine nije dobio.
Balkanski rat
mini|250px|Kraljevina Crna Gora 1913. godine Kralj Nikola I se ubrzo okreće protiv Osmanlijskog carstva za vremena Istočnog problema, kako bi zadao posljednji udarac Osmanlijama u Evropi. 1912. godine stupa u savez sa ostalim pravoslavnim kršćanskim monarhijama Balkana - Srbijom, Grčkom i Bugarskom i do 1913. godine. znatno proširuje svoje teritorije. Spojila se sa vojskom Srbije i podijelila Sandžak, prodrla ka Kosovu zauzevši Metohiju i napredovala u Skadarski sandžak. 10.000 crnogorskih boraca je poginulo osvajajući Skadar od osmanlijskih snaga pod vodstvom Esad Paše, osmanlijskog činovnika albanskog porijekla. Daljnja učešća u Balkanskim ratovima, crnogorska vojska je prošla kao dio vojske Srbije. Iste godine je mirom u Bukureštu uspostavljen novi poredak na Balkanu. Uprkos crnogorskim vojnim uspjesima, morala je dati veliki broj teritorija, uključujući i sam grad Skadar, novostvorenoj Albaniji zbog zalaganja Austro-Ugarske carevine i drugih velikih sila.
Prvi svjetski rat
Crna Gora je u Prvi svjetski rat ušla odmah po objavljivanju rata Austro-Ugarske na Kraljevinu Srbiju, nagovijestivši rat Austro-Ugarskoj monarhiji 1914. Iako je crnogorska vojska bila malobrojna, svih 50.000 ljudi je odmah bilo mobilirano. Crnogorske snage su sa srpskim vojskama uspjele odbiti više napada Centralnih sila. Sa utvrđenog vrha planine Lovćen, crnogorska artiljerija je bombardirala Kotor, obližnju austro-ugarsku vojnu bazu Centralnih sila. 10. augusta 1914. godine crnogorske trupe napadaju austrijske vojne garnizone, ali ne uspijevaju iskoristiti dobijenu prednost i ne napreduju duže. Za vrijeme druge invazije Austro-Ugarskih trupa 1914.-1915. godina, crnogorske trupe zauzimaju Istočnu Hercegovinu, i sa vojskom Srbije stižu do Sarajeva. Centralne sile su bile znatno brojnije, pa su se savezničke vojske morale povući. Zbog učestvovanja i podrške srpskim snagama od strane brojnih Bosanaca i Hercegovaca, Austro-Ugarski oficiri su se žestoko svetili civilnom stanovništvu. Nakon treće invazije na Srbiju snaga Centralnih sila 1915., srpska vojska, vlast i dobar dio naroda se povlači preko Crne Gore u Albaniju. Crnogorska vojska preprečuje put vojsci Austro-Ugarske i njenog njemačkog saveznika dovoljno dugo da se Srbi povuku preko Crne Gore. Nakon kapitulacije pred Austro-Ugarskom Januara 1916. kada Cetinje pada, kralj Nikola I Petrović i njegova vlada idu u izbjeglištvo u Italiju kod Nikoline kćerke Jelene, kraljice Italije, a zatim u Francusku, gdje Bordo postaje de facto glavni grad Kraljevine Crne Gore, odakle se ne uspijevaju nametnuti niti kao partner u pregovorima i mirovnim konferencijama 1918. nakon rata. Preostali dio rata crnogorski vojnici provode u srpskoj vojsci na Balkanskom frontu. Okupacija je dovela do mrtvih crnogorskih civila. Nakon proboja Solunskog fronta, srpske vojske oslobađaju Crnu Goru i u Podgorici postavljaju prelaznu Skupštinu na vlast u oslobođenoj Crnoj Gori. 26. novembra 1918 Podgorička Skupština optužuje Nikolu za izdaju, zbacuje ga sa prijestola Kraljevine Crne Gore i ubrzo mu zabranjuje povratak u Crnu Goru. 26. novembra 1918. ista Skupština izglasava prisajedinjenje Kraljevini Srbiji. Odluka je izvršena nekoliko dana kasnije, 29., ali je to dovelo to brojnih nereda u kojima se i Srbija umiješala 1919. godine, jer su pristalice kralja Nikole htjele nezavisnu Crnu Goru, ili bar po prijedlogu kralja, autonomiju unutar Srbije. Govori se i o 3.000 mrtvih i 3.000 ranjenih Crnogoraca u pobuni. Seperatističke tendencije će biti nastavljene sve do 1924. kada potpuno izumiru. Kralj Nikola umire 1921. godine u Francuskoj, sahranjen je u Italiji.
NGC 6624
NGC 6624 (također poznat kao ESO 457-SC11) je kuglasto zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Strijelac. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 24. juna 1784. godine.
Historija Crne Gore
Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca/Kraljevina Jugoslavija
Crna Gora je postala jedan od teritorijalnih entiteta Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Kralj Nikola i njegovi nasljednici su zadržali samo titularnu vlast nad Crnom Gorom. Vidovdanskim ustavom iz 1921., teritorijalni entiteti se ukidaju, i Crna Gora postaje dio unitarističke države.
NGC 6624
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Historija Crne Gore
Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca/Kraljevina Jugoslavija
Popis stanovništva Crne Gore iz 1921. je organiziran po nacionalnosti i religiji:
1929., Kraljevina SHS je preimenovana u Kraljevinu Jugoslaviju pod diktaturom Kralja Aleksandra I Karađorđevića. Crna Gora postaje Banovina Zeta nazvana po istoimenoj rijeci Zeti i dostiže svoj najveći teritorij, obuhvatajući današnju Crnu Goru sa ostatkom Sandžaka, dijelom istočne Hercegovine, Dubrovnikom sa okolinom, Metohijom i dijelon Srbije. Etničke tendencije u Jugoslaviji rastu do kulminirajućeg momenta 1924., kada jedan Crnogorski član Srpske Radikalne Narodne Stranke izvršava atentat na predsjednika Hrvatske Seljačke Stranke, Stjepana Radića.
1931. godine je Kraljevina Jugoslavija izvršila popis stanovništva Banovine Zete po religiji i maternjem jeziku. Bilo je 360,044 stanovnika:
1934. je izvrsen atentat na kralja Aleksandra u Marseju, što dovodi do brojnij promjena i nereda u državi koji su je doveli skoro do građanskoga rata. Vladu zamijenjuje koalicija Cvetković-Maček čije se ideologije baziraju na srpskoj i hrvatskoj hegemoniji i saradnji sa Silama Osovine iz Drugoga svjetskoga rata. 1939. je konstituisana nacionalna Hrvatska Banovina koja uzima najzapadnije Zetine teritorije, a 1941. Jugoslavija se priključuje Silama Osovine u takozvanom "Željeznom paktu".
Drugi svjetski rat
mini|Crna Gora (1941-1944.)|250px Nepuni dan nakon sklapanja Željeznoga pakta, mladi kralj Petar Karađorđević izvršava udar na državu, zauzima presto i napušta Sile Osovine. Vojske nacističke Njemačke i fašističke Italije, podržane fašističkim albanskim trupama vrše invaziju na Jugoslaviju. Po osvajanju Jugoslavije, stvorena je fašistička marionetska državica pod Italijanskom okupacijom koja obuhvatala, pored današnjih granica Crne Gora, i cijeli Sandžak. Boku Kotorsku je uzela Italija, i Skadarske oblasti ona dodijelila novostvorenoj Velikoj Albaniji pod Italijanskom upravom. Separatistički političar Sekula Drljević je dijelovao kao Italijanski guverner. Za vrijeme okupacije 1941 izbio je pokret Dražinih Četnika za slobodu, ali je taj pokret vrlo brzo ugušen. Četnički pokret je ubrzo zamijenio svoje ideologije obnove Kraljevine, pokretom za stvaranje Velike Srbije, koja bi obuhvatala današnju Crnu Goru. Italijanci i Sekulini ljudi su se žestoko borili protiv Četnicizma i nakon propasti pokreta; nemilosrdno bi ih ubijali i svetili se njihovim porodicama i rodbini.
Nakon propasti fašističkog režima Benita Musolinija u Kraljevini Italiji 1943. godine, Njemačke naoružane snage okupiraju Crnu Goru. Italijani su odnijeli sa sobom veliki dio privatne svojine i blaga Crne Gore, ali se zna da je nešto blaga ostalo izgubljeno
Moderno doba
1953. je bilo 419,873 stanovnika po popisu stanovništva:
1961. je bilo 471,894 stanovnika po popisu stanovništva:
Federalni ustavi iz 1968. i 1974. su znatno povećali autonomiju Socijalističke Republike Crne Gore.
1971. je bilo 529,604 stanovnika po popisu stanovništva:
1981. je bilo 584,310 stanovnika po popisu stanovništva od kojih su bili:
Nakon raspada SFRJ
mini|desno|Zastava Crne Gore od 1992. do 12. Juna 2004. Za vrijeme rata koji je izbio u Socijalističkoj Republici Jugoslaviji crnogorski odredi Jugoslovenske Narodne Armije su napali Hrvatsku nakon njenog napuštanja SFRJ-a pokušavši da zauzmu Dubrovnik i okolne teritorije u periodu od 1991. do 1992. Iako su vojni uspjesi bili dobri, Dubrovnik nije mogao biti zauzet, pa je došlo do dugotrajnog bombardovanja tog grada. Učešće Crne Gore u genocid i agresiju na nezavisnu Republiku Bosnu i Hercegovinu od 1992. do 1995. Zbog učešća u genocid i agresiju na nezavisnu Republiku Bosnu i Hercegovinu zajedno sa Srbijom, Crna Gora kao i Srbija odgovara pred Haškim Tribunalom za počinjene zločine nad stanovništvom (većinom Bošnjacima) Bosne.
Pokret za stvaranje Velike Srbije iz 1990ih započet Vojislavom Šešeljom i njegovom Srpskom Radikalnom Strankom nije našao mnogo odjeka u Crnoj Gori.
1996. je riješen problem spornih teritorija sa Hrvatskom oko Prevlake, ali konačni status tek treba biti određen.
mini|200px|lijevo|Današnja Crna Gora 1996. de facto vlada Mileta Đukanovića se distancira od unitarističkog režima Slobodana Miloševića. Crna Gora je bombardovana samo prvih par puta; kasnije je pošteđena zahvaljujući otporu saradnji Miloševiću režimu.
Pokret za stvaranje Velike Albanije koja bi pripojila oblasti držane za vrijeme Drugog svjetskog rata Albaniji predstavlja prepreku odnosa Albanije i Republike Crne Gore.
2002., dosta nakon pada Miloševićeva režima, doveden je ustavna povelja koja je transformisala Jugoslaviju u slabije povezanu državnu zajednicu Srbija i Crna Gora sa Republikom Crnom Gorom kao jedna od dvije republike članice. 2004. godine je usvojina nova državna simbolika. Nakon smrti Slobodana Miloševića 2006 godine pojavljuje se pokret za vraćanje njegovog tijela u domovinu među crnogorske Miloševiće, ali se javno mnjenje tome javno protivi.
Referendum za nezavisnost Crne Gore koji je odlagan više puta, održan je maja 2006. Vlast je računala da je 45% dovoljno za neovisnost, dok je koalicija za državu zahtjevala da se poštuju politički i evropski standardi sa dvo-trećinskom manjinom. Koncenzus od 55% je donijela evropska unija. Referendum je tijesno prošao sa 55,5% glasova za raščlanjenje državotvorne zajednice s Srbijom. Crna Gora je počela pregovore za priključenje Evropskoj uniji.
NK Usora Žabljak
Historija
Klub je osnovan 1994. godine. U sezonama 1996-97. i 1997-98. se takmičio u Prvoj ligi Herceg-Bosne. Kratko se takmičio sa klubovima iz Srednjobosanskog kantona i Posavine. Od sezone 2003-04. se takmiči u ligi Zeničko-dobojskog kantona. Iste sezone osvaja Prvu ligu ovog kantona, te ostvaruje plasman u Drugu ligu Federacije Bosne i Hercegovine - Centar. Uz seniorsku ekipu aktivni su juniori i kadeti. Svoje domaće utakmice igra na stadionu Topolik.
Mike Shinoda
Michael Kenji Shinoda jest američki muzičar i producent.
Biografija
Njegov otac je Japanoamerikanac, a majčino porijeklo je evropsko-američko. Shinoda ima 2 godine mlađeg brata, Jasona, rođenog 1979.
Prvi kontakti s muzičkim biznisom desili su se u osnovnoj i srednjoj školi kad je prisustvovao koncertu Anthraxa i Public Enemyja. Nakon toga je počeo s učenjem sviranja klavira te učio klasične pijanističke tehnike, a kasnije je prešao na džez i hip-hop. U toku tog perioda prelazi i na gitaru, a na kraju uključuje rap-style u svoj repertoar.
U tinejdžerskom dobu Shinodini muzički interesi pronašli su inspiraciju kod njegovog prijatelja Brada Delsona, s kojim je počeo pisati i snimati pjesme u privremenom studiju napravljenom u spavaćoj sobi. Shinoda je pohađao nastavu u srednjoj školi u Agouri sa Delsonom, a također i sa članovima benda Hoobastank.
Čekala je majka sina / Dvije ruže
Čekala je majka sina / Dvije ruže je debitantska singl ploča sarajevskog kantautora Mahira Paloša. Objavila ga je 1972. godine nekadašnja izdavačka kuċa Jugoton iz Zagreba. Muziku za obje pjesme komponirao je Kemal Monteno, koji je ujedno i pisac tekstova. Pjevanje Mahira Paloša pratio je Revijski orkestar Radiotelevizije Sarajevo pod dirigentskom palicom Julija Marića, koji je uradio muzičke aranžmane za obje pjesme. Naslovna pjesma "Čekala je majka sina" komponirana je u laganijem ritmu uz pratnju violina i klavira. Tu su i prateći pjevači koji obogaćuju zvuk u obje pjesme dajući im mediteranski muzički ugođaj. Njena prva javna izvedba bila je iste godine na festivalu Prvi aplauz u Banjoj Luci, gdje je bila pobjednička pjesma. Već na svojoj prvoj snimljenoj singl ploči Mahir Paloš je zahvaljujući svom prepoznatljivom glasu i kvalitetnom pjevanju u stilu francuske šansone, italijanske canzone uz primjese bosanskohercegovačke narodne muzike, odabrao muzički pravac koji će slijediti tokom cijele muzičke karijere. Na B-strani singl ploče je balada pod nazivom "Dvije ruže" koja je po ritmu i sjetnom muzičkom ugođaju slična naslovnoj pjesmi, a posebna zanimljivost je solo D. Sotirovskog na trubi s početka pjesme. Ova antologijska singl ploča na kojoj je Mahir Paloš dao vrhunsku pjevačku izvedbu predstavlja jedan od značajnih događaja na sarajevskoj muzičkoj sceni s početka 1970-ih. Dizajn za omot uradio je Mario Lozić, a fotografiju E. Džeferagić.
Nikita Honijat
Nikita Honijat (sredina 12. vijeka, Hona u Frigiji – 1210/1220., Nikeja), bizantski historičar.
Sa devet godina iz rodne Hone u Frigiji Nikita Honijat je prešao u Carigrad na daljnje školovanje. O njegovom obrazovanju brinuo se njegov stariji brat Mihailo, kasniji mitropolit atinski. Nikita je stekao svestrano obrazovanje koje mu je omogućilo brojne državne službe u vrijeme više careva. U vrijeme Trećeg križarskog rata 1189. bio je na čelu teme Filipopolj. Učestvovao je u pregovorima bizantskog dvora sa Fridrihom I. Barbarosom. Nikita je dospio do titule velikog logoteta na bizantskom carskom dvoru. Doživio je i preživio razaranje Carigrada, koje je uslijedilo u Četvrtom križarskom ratu 1204. Mletački trgovci pomogli su mu da se spasi sa svojom porodicom. Prebjegao je caru Teodoru Laskarisu u Nikeju. Životna želja bila mu je da se vrati u Carigrad, ali je ipak nije ispunio. Umro je u Nikeji.
Nikita je bio obrazovan retor i obdaren pisac. Sastavio je više djela, bavio se teologijom, pisao pjesme, besjede, govore ali njegovo najvažnije djelo je Hronika, historija epohe careva iz dinastija Komnena i Anđela u periodu 1118. – 1204. godine. Nikitina hronika je ogromno djelo koje obuhvata 21 knjigu (pri čemu je samo doba cara Manojla I. Komnena obuhvaćeno sa sedam knjiga). Uzima se da je Nikita u Nikeji upotpunio i preradio svoje djelo do konačne redakcije. Tada je i pridodao dio koji se odnosi na historiju 1204.-1206. godine.
Nikita Honijat pruža obilje podataka interesantnog za historiju Bizantskog carstva. U odnosu na svoje prethodnike njegovo izlaganje dolazi do izražaja u prikazu historije bizantskog društva 12. vijeka. Kod njega je najbolje opisana atmosfera i shvatanje epohe Komnena i Anđela. U središtu zbivanja uvijek je car, idealan vladar, hrabar branilac državnih granica i zaštitnik reda, tradicije i kulture. Nikita opisuje svakovrsne uspjehe svojih idealnih vladara, ali koristi se i kritikama kojima skreće pažnju na pogrešne poteze vladara u pojedinim situacijama.
Gornja Bistrica
mini|280px|Gornja Bistrica, krajolik [[Prekmurje|prekmurskog sela]] Gornja Bistrica je naseljeno mjesto u sastavu općine Črenšovci, regija Pomurska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Lendava.
Put začina
Putanja
Ovaj put je vodio od Lisabona oko Rta dobre nade prema Istočnoj Africi i preko Arapskog mora do Goe, Calicuta ili Cochina na Malabarskoj obali na jugozapadu Indije. Odatle je put išao dalje oko Indije i Cejlona (danas Šri Lanka) preko Bengalskog zaliva kroz Malajski prolaz, preko Sundskog i Bandskog mora do otoka začina, među ostalim Ambon, Tidore i Ternate.
Trgovačka roba
Tim novim trgovačkim putom uvoženi su u Evropu biber, klinčići, muškatni oraščići i cimet. U srednjevjekovnoj Evropi pa sve do ranog novog vijeka ti začini su imali ogromnu vrijednost jer se nisu koristili samo za pripremu jela, nego i kao konzervans, a bili su i neizostavna podloga za izradu lijekova. Osim toga, i tamjan je bio vrlo važna uvozna roba s tog puta.