Manastir_Gomirje
Bratstvo
mini|desno|250px|Grob vladike gornjokarlovačkog [[Simeon Zloković|Simeona Zlokovića. Krajem 1990. godine je umro i bio je sahranjen u Karlovcu, a krajem 2010. je ispoštovan njegov testament i posmrtni ostaci su preneseni u portu manastira Gomirje]] mini|desno|250px|Dio manastirskih konaka U knjizi "Povijest biskupija Senjskih" navodi se da je u manastiru Gomirju bilo i do 300 monaha. Polovinom 18. vijeka u manastiru sepominju proiguman Teodor (bivši iguman) i jeromonah Joanikije. Nastojatelj je 1742. godine bio Danilo Jakšić, a 1749. godine je kao arhimandrit bio administrator tamošnjeg vladičanstva. Arhimandrit Jovan Milojević bio je 1797. godine također administrator Gornjokarlovačkog vladičanstva. Manastirsko bratstvo činili su 1827. godine monasi: arhimandrit Josif Rajačić, jeromonasi - Teofil Grbić, Gerasim i Genadij Mamula, Joanikije, protođakon Simon Trkulja i jerođakon Mojsej Milanović. Popović, Jeromonah Danilo Vukelić je bio tu 1836. godine i iznosio teške prilike u manastiru. Mitropolit Stefan Stratimirović je 1829. godine arhimandrita manastira Gomirje Josifa Rajačića naimenovao i rukopoložio za vladiku dalmatinskog sa sjedištem u Šibeniku. On je 1810. godine stupio u manastir Gomirje, kada se zamonašio. Već sljedeće 1811. godine kao protosinđel, postaje arhimandrit. Rajačić će maja 1848. godine biti izabran za patrijarha srpskog u Sremskim Karlovcima. On je kasnije kao patrijarh osnovao "Zakladu za manastir Gomirje" za koju je namijenio novac, čija je glavnica 1901. godine iznosila: 884 k. 62 potura. Nastojatelj manastira Gomirje 1832-1846. godine bio je jeromonah Sevastijan Ilić. Samuilo Ilić je bio rodom iz Bečeja u Banatu, i zamonašio se 1829. godine u manastiru Gomirje. Već 1831. godine postao je administrator manastira, a sljedeće godine izabraše ga braća monasi za nastojatelja. Bio je blizak sa vladikom pjesnikom Lukijanom Mušickim, dok se nisu razišli zbog imovinskih nesuglasica. Kao arhimandrit manastira Gomirja, javlja se do 1853. godine, kada odlazi na Frušku goru. Po državnom šematizmu pravoslavnog klira u Ugarskoj iz 1846. godine, vidi se da je manastir Gomirje u Ogulinskoj regimenti. Na čelu manastira je arhimandrit Sevastijan Ilić, a bratstvo čine jeromonasi: Teofil Grbić, Gerasim Mamula, Mojsej Milanović, Joanikije Popović, Danilo Vukelić i Makarije Milić. Gervasije Popović arhimandrit manastira Gomirje (1857.) bio je poslanik na srpskom crkveno-narodnom saboru u Karlovcima 1864. godine. Do 1891. godine nastojatelj manastira bio je protosinđel Isak Došen, čuveni pojac, koji je tada prešao u manastir Hopovo. Nikolaj Mandić, ujak Nikole Tesle je tu zamonašen i bio je arhimandrit manastira samo godinu dana 1891-1892. godine, jer je izabran za vladiku zvorničko-tuzlanskog. U manastir je stupio kao paroh udov, kojem su umrli žena i djeca. Godine 1892. manastir je bio blizu propasti, zbog nerada i nereda, pa ga je uzeo pod svoje vladika karlovački Mihailo, da njime upravlja. Manastir je 1905. godine imao status - Igumanija, što znači da mu je na čelu stajao nastojatelj. Jeromonah Mitrofan Vukčević proizveden je 1905. godine u nastojatelja. Tu se nalazio kao manastirski čtec, monah Teofan Kosanović. Umro je 1907. godine gomirski jeromonah Damaskin Prodanović.