cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rudbekija
Opis
U okviru roda Rudbeckia predložen je Veliki broj vrsta, ali većina se sada smatra sinonimnim u ograničenom spisku navedenom u nastavku.
Nekoliko sada prihvaćenih vrsta ima nekoliko prihvaćenih sorti. Neki od njih (na primjer crnooka suzana, Rudbeckia hirta, popularno su baštensko cvijeće koje se odlikuje dugim cvjetanjem. Poznate su mnoge sorte ove vrste.
Početno mjesto replikacije
Početnica replikacije ili početno mjesto replikacije (također zvano replikacijska začetnica, znano i kao porijeklo replikacije) je određena sekvenca u genomu u kojoj se replikacija pokreće. Propagacija genetičkog materijala između generacija zahtijeva pravovremenu i preciznu duplikaciju DNK polukonzervativnom replikacijom prije diobe ćelije, kako bi se osiguralo da svaka ćelija kćerka dobije puni komplement hromosoma. Ovo može uključivati ili replikaciju DNK u živim organizmima kao, što su prokarioti i eukarioti, ili DNK ili RNK virusi, kao što je dvolančani RNK-virusi. Sinteza lanaca kćeri počinje na diskretnim mjestima, koja se nazivaju početnica replikacije, i nastavlja dvosmjerno dok se sva genomska DNK ne replicira. Uprkos fundamentalnoj prirodi ovih događaja, organizmi su razvili iznenađujuće različite strategije koje kontrolišu početak replikacije. Iako se specifična organizacijska struktura početka replikacije i prepoznavanje razlikuju od vrste do vrste, neke zajedničke karakteristike su zajedničke.
Rudbekija
Opis
Rudbekijama se hrane gusjenice nekih vrsta Lepidoptera, kao što su kupusov moljac i pjegavi moljac.
Etimologija
Ime roda dao je Carolus Linnaeus, u čast svog zaštitnika i kolege botaničara na Univerzitetu Uppsala, Olofa Rudbecka Mlađeg (1660-1740), kao i Rudbeckovog pokojnog oca Olofa Rudbecka Starijeg (1630.-1702.), uglednog prirodoslovca, filologu i doktoru medicine (otkrio je limfni sistem) i osnivača prve švedske botaničke bašte, sada Linnaeovska bašta u  Uppsali. Godine 1730. Linnaeus je pozvan u dom mlađeg Rudbecka (tada gotovo 70-godišnjaka) kao odgojitelj njegove najmlađe djece. Rudbeck je tada preporučio Linnea da ga zamijeni kao predavača na Univerzitetu i kao demonstratora botaničke bašte, iako je Linnaeus bio tek na drugoj godini studija. U svojoj knjizi „Kompretni prirodnjak: Lineov život“ ("The Compleat Naturalist: A Life of Linnaeus", Wilfred Blunt citira Linnaeovu posvetu: "Sve dok će zemlja postojati i dok će je svako proljeće vidjeti prekriveno cvijećem, Rudbeckia će sačuvati vaše slavno ime. Odabrao sam „plemenitu“ biljku, kako bih se prisjetio Vaših zasluga i usluga koje ste pružili, „visoku“ kako bih dao ideju o vašem stasu, a želio sam da bude ona koja se razgranala i koja je cvjeta i plodonosi slobodno, pokazujući da kultivirate ne samo prirodne, već i humanističke nauke. Njeni zvjezdasti cvjetovi svjedočit će da ste zasjali među ozdaviteljima poput sunca među zvijezdama; njegovi višegodišnji korijeni podsjetit će nas da Vas svake godine ponovo doživljavamo preko novih djela. Ponos naših vrtova, Rudbeckia će se uzgajati u cijeloj Evropi i u dalekim zemljama. gdje je Vaše poštovano ime moralo biti odavno poznato. Prihvatite ovu biljku, ne onakvu kakva je, već ono što će postati kad nosi vaše ime." thumb|Olof Rudbeck Mlađi (1660–1740), zaštitnik Linnaeusa. Uljani portret na Univerzitetu Uppsala (Uppsala University)  thumb |200px |Naslovna strana knjige sa portretom Olofa Rudbecka Starijeg (1630–1702), koji je 1655. osnovao prvu švedsku botaničku baštu, sada [[Linnaeovska bašta na Univerzitetu Uppsala. Prikazan je okružen mudracima, mitskim i historijskim: Heziod, Platon, Aristotel, Apolodor, Tacit, Odisej, Ptolomej, Plutarh i Orfej.]]
Početno mjesto replikacije
Karakteristike
Replikacija DNK podijeljena je u različite faze. Tokom inicijacije, mehanizmi za replikaciju – zvani replisomi – sastavljaju se na DNK na dvosmjeran način. Ovi lokusi sastavljanja čine početna mjesta replikacije DNK ili replikacije. U fazi elongacije, replisomi putuju u suprotnim smjerovima s replikacijskim viljuškama, odmotavajući spiralu DNK i sintetizirajući komplementarne niti-kćerke DNK, koristeći oba roditeljska lanca kao šablone. Kada je replikacija završena, specifični događaji završetka dovode do rastavljanja replisoma. Sve dok je cijeli genom dupliran prije ćelijske diobe, moglo bi se pretpostaviti da lokacija početnih mjesta replikacije nije bitna; ipak, pokazalo se da mnogi organizmi koriste preferirane genomske regije kaoreplikacijske početnice. Potreba da se reguliše lokacija početka replikacije vjerovatno proizilazi iz potrebe da se koordinira replikacija DNK sa drugim procesima koji deluju na zajednički hromatinski šablon, kako bi se izbegli prekidi niti DNK i oštećenje DNK.
Rudbekija
Vrste
Prema Katalogu života, ovaj rod ima slijedeći kladogram:
Jakšiči
Jakšiči su naseljeno mjesto u sastavu općine Kostel, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazili su se u sastavu stare općine Kočevje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Jakšiči su imali 14 stanovnika.
Slani Potok
Slani Potok je naseljeno mjesto u sastavu općine Gornja Stubica, Krapinsko-zagorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Donja Stubica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Slani Potok je imao 381 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Slani Potok je imalo 492 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Vezivno tkivo
thumb|right|300px|Presjek epididimisa (dijela [[testisa). Vezivno tkivo (plavo)  podržava epitel (crveno)]] Vezivno tkivo je jedno od četiri glavne vrste bioloških tkiva koji podržava, povezuje  ili razdvaja različite vrste ostalih tkiva u tjelesnim  organima. Ostala tri tipa su epitelno, mišićno, i nervno tkivo.
Sva vezivna  tkiva, osim krvi i limfe sastoji se od tri glavne komponente: Krv i limfa nemaju komponentu vlakana. Svi su uronjeni u tjelesnu tečnost.
Ćelije vezivnog tkiva uključuju:
Struktura
centre| Prema široj podjeli, vezivna tkiva mogu biti podijeljena na:
Pravilno vezivno tkivo sastoji se od "labavog vezivnog tkiva" i "gustog vezivnog tkiva" (koji se dalje dijeli u "gusto redovno vezivno tkivo" i "gusto nepravilno vezivno tkivo". Posebno vezivno tkivo sastoji se od mrežastog (retikulatnog) vezivnog tkiva, masnog tkiva, hrskavice, kosti i krvi. Druge vrste vezivnog tkiva uključuju vlaknasta, elastična, i limfna vezivna tkiva.
Fibroblasti su ćelije odgovorne za proizvodnju nekih vezivnih tkiva.
Tip-I kolagena je prisutan u mnogim oblicima vezivnog tkiva, a čini oko 25% od ukupnog sadržaja proteina u sisavarskom tijelu.
centre
Osobenosti
Glavne osobenosti vezivnog tkiva su:
Funkcija
Vezivno tkivo ima širok spektar funkcija koje zavise od vrste ćelija i različite klase uključenih vlakana. Rastresito vezivno tkivo i gusto nepravilno vezivno tkivo, formiraju uglavnom fibroblastna i kolagena vlakna, a imaju važnu ulogu kao medij za kisik i hranjive tvari u difuziji iz kapilara u ćelije i ugljendioksida i otpadnih tvari, difuzno od ćelija natrag u opticaj. Također omogućuju organima da se odupru istezanju i kidanju. Gusto redovno vezivno tkivo, koje čini organizirane strukture, je glavna funkcijska komponenta tetiva, ligamenata i aponeuroza, a također se nalaze i u visoko specijaliziranim organima, kao što su u rožnjači.
Elastična vlakna su napravljena od elastina i fibrilina. U krvotvornim i limfnim tkivima mrežaste niti su građene od mrežastih ćelija koje omogućuju stromu, kao strukturnu podršku za parenhim ili funkcijske dijelove organa.
Mezenhim je vezivno tkivo koje se nalazi u organima u razvoju embriona koji su sposobni za diferencijaciju u tipove zrelog vezivnog tkiva. Druga vrsta relativno nediferenciranog vezivnog tkiva je sluznica vezivnog tkiva unutar pupčane vrpce.
Različite vrste specijaliziranih tkiva i ćelija svrstavaju se također u spektar vezivnog tkiva, a raznoliki su poput.
Ćelije imunološkog sistema, kao što su makrofagi, mastociti, plazma ćelije i eozinofili nalaze se rasuti u labavom vezivnom tkivu, pružajući potporu za pokretanje upalnih i imunskih odgovora u otkrivanju antigena.
Klinički značaj
Procjenjuje se da 1 od 10 ljudi ima poremećaj vezivnog tkiva.
Postoji nekoliko vezivnih tkiva tumora u nervnom tkivu, uključujući sarkoma, kao što su - hemangiopericitom, i maligni tumor plašta perifernih nerava.
Kongenitalna bolest, uključuju Marfan sindrom i Ehlers-Danlosov sindrom.
Miksomatozna degeneracija - patološko slabljenje vezivnog tkiva.
Mješovita bolest vezivnog tkiva - bolest autoimunog sistema i nediferencirana bolest vezivnog tkiva je uzrokovana nedostatkom vitamina C koji je neophodan za sintezu kolagena.
Jadranovo
mini|260px|Jadranovo, rimokatolička crkva "Sv. Jakov" Jadranovo je naseljeno mjesto u sastavu grada Crikvenice, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Crikvenica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Jadranovo je imalo 1.224 stanovnika.
Napomena: ''Iskazivano pod imenom Sveti Jakov Šiljevica od 1857. do 1880. i od 1910. do 1948, pod imenom Ivani u 1953., a od 1961. nadalje pod imenom Jadranovo. U 1890. i 1900. odvojeno su iskazana naselja Sveti Jakov i Šiljevica. Podaci za ta bivša naselja ovdje su uključeni. U 2001. povećano za područja naselja Katun, Kloštar Šiljevički i Smokovo koja su prestala postojati. Za ta bivša naselja sadrži podatke od 1857. do 1991.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Jadranovo je imalo 505 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Membranska tehnologija
Membranska tehnologija obuhvata sve inženjerske mjere i metode za transport materijala između dvije frakcije, uz pomoć propusnih membrana. To obično znači postupke mehaničkog odvajanja tokova plinovitog ili tečnog materijala, korištenjem tehničkih membrana.
Membranski sistemi za odvajanje mogu se graditi modulski, tako da se mogu postupno prilagoditi opsegu problema razdvajanja. Međutim, budući da se ukupni napor povećava proporcionalno veličini sistema, u većini membranskih procesa postoji kritična vrijednost iznad koje su klasični procesi odvajanja – ako su primjenjivi za dati problem – ekonomičniji.
Primjena
thumb|300px|[[Ultrafiltracija u otvorenom bazenu]] thumb|300px|[[krvotok|Skema Vensko-arterijske opreme ECMO za novorođenče]] Posebna prednost procesa membranskog odvajanja je u tome što može izvesti bez zagrijavanja i stoga su obično energetski isplativiji od uobičajenih procesa termičkog odvajanja (destilacija, sublimacija ili kristalizacija). Ovaj proces razdvajanja je čisto mehanički i njegove odvajanje omogućuje upotrebu oba frakcije (permeata i retentata), tj. filtrata i propuštene supstance. Zbog toga je odvajanje pomoću hladnih membranskih procesa postalo posebno popularno u prehrambenoj tehnologiji, biotehnologiji i farmaciji. Nadalje, razdvajanje se može postići uz pomoć membrana koje termičkim procesima nije moguće, naprimjer zato što azeotropne ili izomorfne kristalizacije onemogućuju razdvajanje destilacijom ili prekristalizacijom. Ovisno o tipu membrane koja se koristi, moguće je selektivno razdvajanje pojedinih tvari ili određenih mješavina tvari. Važne tehničke primjene su proizvodnja vode za piće putem reverzne osmoze (oko 7 miliona kubnih metara godišnje širom svijeta), filtracija u prehrambenoj industriji, iskorištavanje organskih para, naprimjer benzinske pare i elektroliza za proizvodnju hlora. Ali membranska tehnologija takođe postaje sve važnija u pročišćavanju otpadnih voda. Uz pomoć UF i MF (ultra –/mikrofiltracije) moguće je ukloniti čestice, koloide i makromolekule, kako bi se otpadne vode mogle dezinficirati na ovaj način. To je neophodno ako će se otpadne vode ispuštati u posebno osjetljive prihvatne vode ili jezera za kupanje. Otprilike polovina tržišta ima upotrebu u medicini.Pimjenjuje se, naprimjer, kao vještački bubreg za uklanjanje otrovnih tvari, pranjem krvi i kao umjetna pluća opskrbom krvi kisikom bez mjehurića. Membrane se takođe sve češće koriste u modernim tehnologijama proizvodnje energije, naprimjer u gorivim ćelijama i u osmotskim elektranama.
Transport mase
Razlikuju se dva osnovna modela za transport mase na membrani: model rastvor –difuzija i hidrodinamički model. U stvarnim membranama ova dva transportna mehanizma mogu se sigurno pojaviti jedan pored drugog, posebno kod ultrafiltracije.
Model rastvor – difuzija
Transport se odvija difuzijom, za što se komponenta koja se prenosi mora prvo rastvoriti u membrani. Ovaj princip prevladava u gustim membranama bez stvarnih pora, poput onih koje se koriste u reverznoj osmozi i odvajanju plinova. Tokom procesa filtracije na membrani se stvara granični sloj. Ovaj gradijent koncentracije uzrokuju molekule koje ne mogu proći kroz membranu. Taj se efekt naziva koncentrirana polarizacija ; ako se dogodi da za vrijeme filtracije, transmembranski protok je smanjen. Polarizacija koncentracije je u osnovi reverzibilna – ako se membrana opere, izvorni tok se gotovo može obnoviti. Primjena poprečnog protoka na membranu (tangentno filtriranje protoka ) također minimizira polarizaciju koncentracije.
Hidrodinamični model
Transport kroz pore – u najjednostavnijem slučaju transport je čisto konvektivan. Zbog toga veličina pora mora biti manja od promjera komponenata koje se odvajaju. Membrane koje djeluju prema ovom principu uglavnom se koriste u mikro– i ultrafiltraciji; uglavnom se koriste za odvajanje makromolekula od rastvora, koloida od disperzije ili bakterija. Čestice ili molekule koji ne prolaze koncentriraju se na membrani u manje ili više kašastoj masi (filtratni kolač, filtracijski kolač). Ako filtraciju ometa začepljenje membrane, može pomoći takozvani metod unakrsnog protoka (tangentna protočna filtracija ). Tečnost koja se filtrira teče duž prednjeg dijela membrane i razgrađuje se na frakcije retentat (koncentrat koji odlazi) i permeat (filtrat) zbog razlike u pritisku između njegovog prednjeg i stražnjeg dijela. To stvara osmotski stres koji ozbiljno ograničava stvaranje filtratskog kolača (stvaranje gornjeg sloja ili obrastanje ).
Membranske geometrije i njihova proizvodnja
thumb|250px|Shematski prikaz transporta materijala kroz modul za navijanje thumb|250px|Skica koja objašnjava postupak mokre pređe šupljevlaknastih membrana thumb|250px|Proces prolaska kroz membranu 250px|thumb|Model slijepog kraja Koriste se različite geometrijjake konstrukcije membranskih filtera, ovisno o primjeni. Klasični oblik je ravna membrana. To su porozne folije izrađene od polimernih ili keramičkih diskova koje su presane ili lijevane. Pored toga, membrana šupljeg vlakna nalik kapilarima koristi se vrlo često, jer se ugrađuje u dijalizator, naprimjer. Uglavnom se proizvode mokrim postupkom predenja. One imaju princip protoka (‚‘Cross-Flow‘- protok), njima se sve češće stvaraju slijepi putevi. Važni su moduli za namotavanje, koji se često koriste u reverznoj osmozi ili nanofiltraciji. To su dva ravna membranska sloja, koji su međusobno odvojeni tkaninom i spiralno su namotana. Tu su i višekanalni elementi – ekstrudirani, keramički cilindri (ili ploče) – koji prolaze kroz unutrašnje presvučene kanale. U takozvanoj kompozitnoj membrani, aktivni membranski sloj nanosi se na porozni nosivi sloj (npr. MF-membrana). Debljina aktivnog sloja tako se može smanjiti, dok mehanička stabilnost ostaje ista. Da bi se postigla veća efikasnost razdvajanja na filterima, oni su opremljeni fino porezanim membranskim slojem. Kod polimernih sistema za to se često koristi premaz silikonom, a kod keramičkih sistema sol–gel postupak. Ostali proizvodni postupci su međufazna kondenzacija (aromatski poliamid na nosaču) ili nuklearno nagrizanje staza (bombardiranje tankih filmova od polikarbonata teškim česticama iz akceleratora).
Polimerne membrane
Većina komercijalnih membrana izrađena je od polimera. [Ovdje se koristi veliki broj različitih plastika, a ovisno o području primjene, pred njima se postavljaju vrlo različiti zahtjevi. Dva najčešća oblika su zavojne membrane i šuplja vlakna. Ekstrudiranjem vrlo tankih slojeva polimera moguće je napraviti vrlo tanke slojeve (10 mikrometara). Naknadnom primjenom hemijski različito dizajniranih polimera i ponavljanjem postupka mogu se dobiti različiti izmjenični polimerni slojevi.
Koristeći određene metode, sada se u polimernom sloju mogu napraviti vrlo male mikropukotine, a sloj ostaje naprimjer neprohodan za bakterije. Takvi polimeri se mogu koristiti za membrane za mikrofiltraciju.
Lipofilne polimerne membrane mogu omogućiti prolaz nekih plinova ili organskih tvari, ali su neprohodne za vodu i vodene otopine. Takvi se polimeri koriste, naprimjer, u vodoodbojnoj kišnoj odjeći, u medicinskim uređajima ili u primijenjenim lijekovima. Umjesto mikropora u polimernim slojevima, ionske skupine u polimeru također mogu spriječiti prolazak iona kroz membranu. Takve se membrane koriste, naprimjer, u elektrodijalizi.
Ostale membrane su propusne samo za vodu i određene plinove. Takve se membrane mogu koristiti za desalinizaciju morske vode ili za odvajanje kisika iz zraka (odvajanje plinova).
Keramičke membrane
Pored jednostavnih odljevaka, koriste se uglavnom višekanalni elementi. Ovi ekstrudirani elementi uglavnom se upotrebljavaju u područjima koja postavljaju visoke hemijske ili toplotne zahtjeve za filter. Međutim, keramičke membrane sve više pronalaze svoj put do filtracije vode, jer njihov dugi vijek i niži proizvodni troškovi čine njihovu upotrebu sve ekonomičnijom.
Često korišteni membranski materijali
Često se koriste: polisulfoni, polietersulfonska (PES) celuloza, ester celuloze (celulozni acetat, celulozni nitrat), regenerirana celuloza (RC), silikoni , poliamidi ("najlon", tačnije: PA 6, PA 6.6, PA 6.10, PA 6.12, PA 11, PA 12), poliamidni imid, poliamid-urea, polikarbonat, keramika, nehrđajući čelik, srebro, silicijum, zeoliti (alumosilikati), poliakrilonitril (PAN), polietilen (PE), polipropilen (PP), politetrafluoroetilen (PTFE), poliviniliden-fluorid (PVDF), polivinil-hlorid (PVC), polipiperazinski amid. Kombinacije ovih materijala koriste se za proizvodnju tankoslojnih membrana (‚‘TF“), često od nosivog sloja (npr. celulozni acetat ) i presvlake (npr. poliamida). Izbor materijala ovisi o zadatku razdvajanja ili koncentracije i željenoj brzini protoka po površini membrane i satu [l/(m² · h · bar)], kao i potrebnom prinosu ili maksimalnom gubitku. Rastvarač koji se koristi također utiče na performanse razdvajanja membrane. Hidrofilne membrane teže odbijanju od hidrofobnih supstanci i obrnuto. Međutim, hidrofilne membrane usporavaju polarne sastojke u membrani, tim više što je veći transmembranski pritisak (srednji pritisak na cijeloj površini membrane duž protoka materijala). (Ne)polarni rastvarači ispiraju (ne)polarne supstance iz membrane.
Obložene membrane nude nove mogućnosti primjene za membransku filtraciju, npr. membranska hromatografija. Membrane su presvučene kemijski (npr. Ostacima C18, C8, n- heksana ili sulfonske kiseline). Kao rezultat promijenjena hemija membrane namjerava kombinirati membrane sa svojstvima kolona iz hromatografije.
Princip razdvajanja
Razlikuju se postupci odvajanja membrane, prema pogonskoj sili na kojoj se odvajanje temelji.
Procesi vođeni pritiskom
thumb|700px|center| Pregled različitih procesa membranske filtracije pod pritiskom thumb|700px|center| Granice razdvajanja različitih tehnika filtracije tečnosti 1. Mikrofiltracija 2. Ultrafiltracija
1. Nanofiltracija 2. Hiperfiltracija = reverzna osmoza
Veličina pora i selektivnost
thumb|300px| Distribucija pora fiktivne ultrafiltracijske membrane sa nominalnom veličinom pora i D 90 Veličine pora tehničkih membrana specificirane su vrlo različito, ovisno o proizvođaču. Uobičajeni oblik je nominalna veličina pora. Opisuje maksimum u raspodjeli veličine pora [6] i daje samo neprecizan podatak o retencijskoj sposobnosti membrane. Isključenje granica ili "cut-off " membrane je obično navedeno u obliku NMWC (Nominalna Molekularna težina Cut-off, također MWCO, Molekularna težina Cut Off, jedinice: Dalton ). Definiran je kao minimalna molekulska masa okruglih molekula koje membrana uspješno zadržava u oko 90% slučajeva. Ovisno o metodu određivanja, granična vrijednost se može pretvoriti u takozvani D 90, koji se zatim daje u metričkoj jedinici. U praksi, NMWC bi trebao biti najmanje 20% niži od molarne mase molekula koji se odvaja. Filtarske membrane su podijeljene u četiri klase prema veličini pora: Oblik i oblik membranskih pora u velikoj mjeri ovise o proizvodnom procesu i često ih je teško odrediti. Stoga se provodi filtracija radi karakterizacije, a promjer najmanjih čestica koje nisu mogle proći kroz membranu naziva se promjerom pora. Zadržavanje se može odrediti na različite načine i uvijek je indirektno mjerenje veličine pora. Jedna od mogućnosti je filtracija makromolekula (često dekstrana, polietilen glikola ili albumina) i mjerenje graničnih vrijednosti pomoću gel propusne hromatografije. Ovi metodi se uglavnom koriste za mjerenje ultrafiltracijskih membrana. Drugi metod je ispitivanje filtracije sa česticama određene veličine i njihovo mjerenje pomoću sitara za čestice ili laserski inducirano otkrivanje loma (LIBD). Vrlo jasna karakterizacija je mjerenje zadržavanja dekstran plavog ili druge molekule u boji. Zadržavanje bakteriofaga ili bakterija također može pružiti informacije o veličini pora pomoću takozvanog "Bacteria Challenge Test"-a.
Kloštar (čvor)
Hrvatska:
Membranska tehnologija
Veličina pora i selektivnost
Da bi se odredio promjer pora, postoje i fizični metodi, kao što su živina porosimetrija, tečna-tečna porosimetrija i mjerenje tačaka mjehurića, ali one zahtijevaju određeni oblik pora (poput cilindričnih ili poredanih sfernih rupa). Ako se takvi procesi koriste za membrane čija geometrija pora ne odgovara idealu, dobivaju se „nominalni“ promjeri pora koji karakteriziraju membranu, ali ne odražavaju nužno i njenu stvarnu filtriracijsku sposobnost i selektivnost. Pored veličine pora, selektivnost u velikoj mjeri ovisi o procesu razdvajanja, sastavu membrane i njegovim elektrohemijskim svojstvima. Zahvaljujući visokoj selektivnosti, izotopi se mogu obogatiti nuklearnom tehnologijom (obogaćivanje uran a), a u industriji se može dobiti plinoviti dušik (odvajanje plinova). U idealnom slučaju, čak i racemati mogu biti obogaćeni odgovarajućom membranom.
Pri odabiru membrane, njena selektivnost uvijek ima prednost nad velikom propusnošću, jer se niski protoci lahko mogu nadoknaditi modulskom strukturom povećanjem površine filtra. Za plinsku fazu treba imati na umu da različiti mehanizmi odvajanja djeluju u procesu filtracije tako da se također mogu zadržati čestice veličine ispod veličine membranskih pora.
FK Pofalićki Sarajevo
FK Pofalićki je nogometni klub iz Sarajeva, Bosna i Hercegovina. Trenutno se takmiči u Prvoj nogometnoj ligi Kantona Sarajevo.
Historija
Klub je osnovan 1936. godine. Većinu svog postojanja je proveo u nižim rangovima jugoslovenskog i bosanskohercegovačkog nogometa. U sezoni 2013/14. osvaja Prvu ligu Kantona Sarajevo nakon što je u finalu play-offa bio bolji od SAŠK Napredka.
Membranska tehnologija
Izbor i dizajn membranskog sistema
sa
Cf i Cp = indikatori koncentracije u hrani i permeatu. Hidraulična propusnost definirana je kao recipročna vrijednost otpora i predstavljena je jednadžbom:
Historija
Najvažniji istraživački centri na polju razdvajanja materijala membranama u Evropi su GKSS istraživački centar Geesthacht, univerziteti Twente-Enschede, Aachen i Kalabrija i IEM UMR institut u Montpellieru. Odatle se kontrolira i Evropska mreža izvrsnosti za nanorazmjernu membransku tehnologiju.
Jelenja vas
Jelenja vas je naseljeno mjesto u sastavu općine Kočevje, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Kočevje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Jelenja vas je imala 23 stanovnika.
Sveti Matej (čvor)
Hrvatska:
Vrt (čvor)
Crna Gora:
Kloštar Šiljevički
Kloštar Šiljevički je bivše naseljeno mjesto u sastavu grada Crikvenice, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Crikvenica. Na popisu stanovništva 2001. godine, naselje je ukinuto i pripojeno naselju Jadranovo.
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Kloštar. U 2001. pripojeno naselju Jadranovo.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Kloštar Šiljevički je imalo 349 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Jesenov Vrt
Jesenov Vrt je naseljeno mjesto u sastavu općine Kostel, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Kočevje.
28. divizija Kopnene vojske
28. divizija Kopnene vojske je vojna formacija koja je tokom rata u Bosni i Hercegovini djelovala u sastavu Drugog korpusa Armije RBiH.
Formirana je 1. marta 1995. na osnovu odluke Predsjedništva i naređenja komandanta Generalštaba. Naslijedila je Operativnu grupu 8. Sjedište divizije nalazilo se u Srebrenici. Zona odgovornosti obuhvatala je slobodne teritorije Srebrenice i Žepe. U sastav 28. divizije ušle su:
Padom Srebrenice i probojem 28. divizije ka slobodnoj teritoriji, došlo je do spajanja 24. i 28. divizije u novu 28. diviziju sa sjedištem u Živinicama. Od septembra 1995. 28. divizija je direktno podređena Generalštabu, čime napušta 2. korpus. Od jedinica iz stare 28. divizije formirane su 286. i 287. brdska brigada.
CDC42BPA
Serin/treonin-protein kinaza MRCK alfa je enzim tkojeg kod ljudi kodira gen CDC42BPA. Protein kojeg kodira ovaj gen član je porodice serin /treonin protein [[kinaza. Ova kinaza sadrži više funkcionalnih domena. Njegov kinazni domen vrlo je sličan domenu protein kinazi miotonusne distrofije (DMPK). Ova kinaza također sadrži domen interaktivnog vezanja Rac (CRIB) a pokazano je da veže CDC42. Može funkcionirati kao CDC42 nizvodni efektor, koji posreduje CDC42, induciranim perifernom aktinskom formacijom i promovirajući citoskeletnu reorganizaciju. Opisano je više alternativno spojenih varijanti transkripta, a zabilježena je i priroda cijele dužine dvije od njih.
Panovci
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazili su se u sastavu stare općine Murska Sobota.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Panovci su imali 40 stanovnika.
Ivanečki Vrhovec
Ivanečki Vrhovec je naseljeno mjesto u sastavu grada Ivanca, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ivanec.
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Vrhovec. U 1973. dio područja ovog naselja izdvojen je u novo naselje Ivanečko Naselje, za koje sadrži dio podataka od 1857. do 1961. U 2001. smanjeno za dio područja koji je pripojen naselju Salinovec, za koje sadrži dio podataka od 1857. do 1991.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ivanečki Vrhovec je imalo 317 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Popis 1910.
Napomena: Iskazano zajedno sa dijelom naselja Ivanečko Naselje.
Gornja Slabinja
Gornja Slabinja je naseljeno mjesto u općini Kostajnica, Bosna i Hercegovina.
Dijelovi naselja (zaseoci)
Alaginci, Borojevići, Gornja Slabinja, Miljuši, Palije, Salamurići i Vukote.
C12orf42
Otvoreni okvir čitanja 42 hromosoma 12  je protein koji je kod ljudi kodiran genom  C12orf42
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 360 aminokiselina, a molekulska težina   39.738 Da. .
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Lokus
Genomska lokacija za ovaj gen je: počinje sa 103,237.591 bp i završava 103,496.010 bp. Citogenetička lokacija C12orf42 je 12q23.2. Nalazi se na negativnom (polu)lancu.
iRNK
Transkripcijom se stvara 15 različitih iRNK: 14 alternativno prerađenih varijanti i jedna neprerađena forma.
Protein
Protein kojeg kodira ovaj gen poznat je kao nekarakteristični protein C12orf42. Postoje tri njegove izoforme,  proizvedene alternativnom preradom. Prva izoforma je a conical sequence. Druga se od nje jer u sekvenci nema aminokiseline u rasponu 1-95. Treća izoforma razlikuje se od konusne sekvence na dva načina:
Sekundarna struktura
Protein C12orf42 ima nekoliko sekundarnih struktura, kao što su: Alfa-heliksi, beta-listovi i upredene zavojnice. C12orf42 protein je topiv. Topivi proteini imaju hidrofilnu vanjštinu i hidrofobnu unutrašnjost. Proteini sa ovim tipom strukture mogu slobodno plutati unutar ćelije, zbog tečnog sastava citosola.
Subćelijska lokacija
C12orf42 je unutarćelijsi protein. To je poznato po nedostatku transmembranskih domena ili signalnih peptida. Ovo sugerira da se predviđa da je to jedarni protein, s obzirom na pronađeni signal jedarne lokalizacije]] (NSL): PRDRRPQ na 292 aa i bipartitni KRLIKVCSSAPPRPTRR na 325 aa. Lokacija c12orf42, domen DUF4607 i dvije sekvence jedarne lokalizacije.|center|okvir
Posttraslacijske modifikacije
Predviđena mjesta modificiranja nakon translacije vide se u tabeli ispod. Jedarni proteini su poznati po tome što kao tipove modifikacija imaju: fosforilacije, acetilacije, sumoilacije i O-GlcNAc:
Tkivni profili
Prva i druga oblast mozga upravljaju kretanjem tijela i skeleta. Područja tri i četiri u mozgu služe za senzorne funkcije; četvrto područje specijalizirano je za percepciju mirisa. Područje pet u mozgu funkcionira u emocijskom učenju i pamćenju.
Hibridizacija in situ
Donja tabela prikazuje područja u mozgu miša u kojima je eksprimiran C12orf42. Ime gena za miša je 1700113H08Rik, to je ljudski homolog C12orf42.
Paralog
Gen C12orf42 ima samo još jednog člana u porodici gena, poznatog kao neuroligin 4, Y-vezani gen (NLGN4Y).
Ortolozi
Ortolozi C12orf42 su uglavnom sisarski. Jedan izuzetak koji je pronađen kod kineske mehkooklope kornjače Pelodiscus sinensis ili općenito poznata kao kineska kornjača sa mehkim oklopomom.
Struktura konzerviranih domena
Najvažnija domenska struktura je DUF4607, konzervirana je u kladusu  Eutheria razreda Mammalia. Redovi u kojima je konzervirana su sljedeći: Artiodactyla, Carnivora, Chiroptera, Lagomorpha, Perissodactyla, Primates, Proboscidea i Rodentia.
Klinički značaj
U eksperimentu su kombinirane uporedna genomska hibridizacija (FT-CGH) i PCR-om posredovana ligacija (LM-PCR). To je rezultiralo nalazom hromosomske translokacije t (12; 14) (q23; q11,2) u T-limfoblastnom limfomu (T-LBL). Hromosomska translokacija javlja se tokom T-receptor delta gen-delecijsko preuređivanje, što je važno u diferencijaciji T-ćelija. Ova translokacija remeti C12orf42 i dovodi gen ASCL1 bliže pojačivaču receptora T-ćelija alfa (TRA). Kao rezultat toga, unakrsno spojeni gen kodira vitalne transkripcijske faktore koji se nalaze u medulskom karcinomu štitnjače i nemaloćelijskom karcinomu pluća.
Ivanečko Naselje
Ivanečko Naselje je naseljeno mjesto u sastavu grada Ivanca, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Donji Hasić
Donji Hasić je naseljeno mjesto u općini Šamac, Bosna i Hercegovina.
Ivanečko Naselje
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Ivanec.
Stanovništvo
Napomena: ''Formirano 1973. kao novo naselje od dijela područja naselja Ivanečki Vrhovec i dijela područja naselja Punikve u kojima su sadržani podaci od 1857. do 1961.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ivanečko Naselje je imalo 241 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Popis 1910.
Za sastav stanovništva na popisu 1910. godine, pogledati pod: Ivanečki Vrhovec i Punikve.
Sveti Matej (Gornja Stubica)
Sveti Matej je naseljeno mjesto u sastavu općine Gornja Stubica, Krapinsko-zagorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Donja Stubica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Sveti Matej je imao 579 stanovnika.
Napomena: ''Od 1961. do 1981. iskazivano pod imenom Stubički Matej.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Sveti Matej je imalo 744 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Evropsko prvenstvo u atletici
Evropsko prvenstvo u atletici međunarodno je atletsko takmičenje koje organizira Evropska atletska asocijacija. Prvi put je održano 1934. u Torinu i otad je organizirano svake četiri godine, uz nekoliko izuzetaka. Od 2010. održava se svake dvije godine i, kad se desi da u istoj godini budu i Olimpijske igre, takmičenja u maratonu i brzom hodanju ne održavaju se.
Vječna tabela medalja (1934–2022)
Zaključno s 2022, medalju još nisu osvojili Andora, Armenija, Bosna i Hercegovina, Gibraltar, Gruzija, Kipar, Kosovo, Lihtenštajn, Malta, Monako, San Marino i Sjeverna Makedonija. Saar se takmičio jednom (1954), ne osvojivši nijednu medalju.
Najviše medalja u istoj disciplini
Petnaest atletičara i šest atletičarki osvojilo je četiri ili više medalja u istoj disciplini. Sandra Perković jedina je u obje konkurencije uspjela pobijediti šest puta u istoj disciplini.
E2F7
Transkripcijski faktor E2F7 je protein koji je kod ljudi kodiran genom E2F7. Faktori transkripcije E2F, poput E2F7, imaju bitnu ulogu u regulaciji progresije ćelijskog ciklusa (Di Stefano et al., 2003).
Di Stefano et al (2003) utvrdili su da gen E2F7 sadrži 13 egzona, od kojih je prvi nekodirajući. Promotorska regija sadrži četiri potencijalna mjesta vezanja za E2F.
Analizom sekvence i analizom BAC klonova, de Bruin et al. (2003) mapirali su ljudske i mišje gene E2F7 u hromosome 12, odnosno 10.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 911 aminokiselina, a  molekulska težina   99.888 Da.
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Kloniranje i ekspresija
Skriningom ljudskih fibroblasta na gene regulisane E2F1, nakon čega je uslijedila analiza baze podataka i RT-PCR biblioteke cDNK fibroblasta, Di Stefano et al. (2003) klonirali su 2 varijante prerade E2F7 koje su označili kao E2F7A i E2F7B. E2F7A nedostaje egzon 12 i kodira protein od 728 aminokiselina, dok E2F7B uključuje egzon 12 i kodira protein sa 911 aminokiselina. Proteini E2F7A i E2F7B razlikuju se u sekvenci, tek nakon aminokiseline 713, a oba imaju po dva domena za vezivanje DNK tipa E2F, tipa N koje sadrže visoko konzervirane ostatke uključene u vezivanje. Obje izoforme bile su eksprimirane u svim ispitivanim ćelijskim linijama, pri čemu je E2F7B najzastupljeniji.
Funkcija gena
De Bruin et al. (2003) otkrili su da stimulacija seruma povećava ekspresiju E2f7 u embrionskim fibroblastima miša u mirovanju. Prekomjerna ekspresija E2f7 rezultirala je nakupljanjem ćelija u G2/M i smanjenjem ćelija u G1-fazi.
Životinjski model
Li et al. (2008) otkrili su da su se i miševi E2f7 –/– i E2f8 –/– miševi normalno razvijali i doživjeli starost. Ukrštanjem su proizvedeni miševi E2f7 +/– E2f8 –/– koji su bili razvojno normalni, ali većina životinja E2f7 –/– E2f8 +/– uginula je u prva tri mjeseca života. Embrioni s dvostrukim izbacivanjem uginuli su do embrionskog dana 11,5, zbog masovne apoptoze i širenja krvnih sudova i pokazali su povećanu ekspresiju E2f1 i p53 (TP53), kao i mnoge gene povezane sa stresom. ChIP analiza pokazala je homo– i heterodimere E2f7 i E2f8 na ciljnim promotorima, uključujući E2f1 i Cdc6. Gubitak E2f1 ili p53 potisnuo je masovnu apoptozu u embrionima s dvostrukim nokautom.
Eukariotska DNK-polimeraza
N-terminal ima višesvojnu strukturu koja formira ortogonski snop. The C-terminal domain contains an ATP-binding site and is therefore probably the site of ATP hydrolysis.
U eukariotima, funkciju helikaze obezbjeđuje kompleksa MCM (minihromosomsko održavanje).
B-DNK helikaza je proizvod gena "dnaB". Enzim helikaza koji se proizvodi je heksamer u E. coli, kao i kod mnogih drugih bakterija. Energija za aktivnost B-DNK osigurava se hidrolizom NTP. Mehanička energija pomiče B-DNK u replikacijsku viljušku, fizički je dijeleći na pola.
B-DNK E. coli
U E. coli, B-DNK je heksamerni protein od šest podjedinica sa 471 ostatkom, koje formiraju prstenastu strukturu trostruke simetrije. Tokom replikacija DNK, zaostali lanac DNK se vezuje za centralni kanal B-DMK, a drugi lanac DNK je isključen. Vezivanje dNTP-a uzrokuje konformacijsku promjenu koja omogućava B-DNK da se translocira duž DNK, čime se mehanički prisiljava na razdvajanje lanaca DNK.
Mehanizam iniciranja replikacije
Najmanje 10 različitih enzima ili proteina učestvuje u fazi inicijacije replikacije. Oni otvaraju spiralu DNK u početnoj fazi i uspostavljaju kompleks preprajmeriranja za naknadne reakcije. Ključna komponenta u procesu inicijacije je protein A-DNK, član porodice proteina AAA+ ATPaza (ATPaze povezane sa različitim ćelijskim aktivnostima). Mnoge AAA+ ATPaze, uključujući A-DNK, formiraju oligomere i hidroliziraju ATP relativno sporo. Ova hidroliza ATP-a djeluje kao prekidač koji posreduje međupretvorbu proteina između dva stanja. U slučaju A-DNK, ATP vezan oblik je aktivan, a ADP vezani oblik je neaktivan.
Osam proteinskih molekula A-DNK, svi u vezanom stanju za ATP, sastavljaju se kako bi formirali spiralni kompleks koji obuhvata R i I mjesta u oriC-u. DnaA ima veći afinitet za R mjesta nego I mjesta i jednako dobro veže R mjesta u svom obliku vezanom za ATP ili ADP. I mjesta, koja vezuju samo A-DNK vezanu za ATP, omogućavaju diskriminaciju između aktivnih i neaktivnih oblika A-DNK. Čvrsto desno obmotavanje DNK oko ovog kompleksa uvodi efektivnu pozitivnu superspiralu. Povezani soj u obližnjoj DNK dovodi do denaturacije u A:T-bogatom regionu 'DUE' (DNA Unwinding Element). Kompleks formiran u početnoj fazi replikacije takođe uključuje nekoliko DNK-vezujućih proteina - Hu, IHF i FIS koji olakšavaju savijanje DNK. DnaC protein, još jedna AAA+ ATPaza, zatim učitava DnaB protein na razdvojene DNK niti u denaturiranoj regiji. Heksamer DnaC, svaka podjedinica vezana za ATP, formira čvrst kompleks sa heksamernom DnaB helikazom u obliku prstena. Ova interakcija DnaC-DnaB otvara prsten B-DNK, a proces je potpomognut daljom interakcijom između B-DNK i A-DNK. Dva prstenasta DnaB heksamera su stavljena u DUE, po jedan na svaki lanac DNK. ATP vezan za C-DNK se hidrolizira, oslobađajući C-DNK i ostavljajući B-DNK vezanu za DNK. C-DNK protein, još jedna AAA+ ATPaza, zatim učitava B-DNK protein na razdvojene DNK niti u denaturiranoj regiji. Heksamer C-DNK, svake podjedinice vezane za ATP, formira čvrst kompleks sa heksamernom B-DNK helikaze u obliku prstena. Ova interakcija C-DNK-B-DNK otvara B-DNK prsten, a proces je potpomognut daljom interakcijom između B-DNK i A-DNK. Dva prstenasta heksamera B-DNK su stavljena u DUE, po jedan na svaki lanac DNK. ATP vezan za C-DNK se hidrolizira, oslobađajući ga i ostavljajući B-DNK vezan za DNK.
Učitavanje B-DNK helikaze je ključni korak u pokretanju replikacije. Kao replikacijska helikaza, B-DNK migrira duž jednolančane DNK u smjeru 5'→3', odmotavajući DNK dok putuje. B-DNK helikaze napunjene na dva lanca DNK tako putuju u suprotnim smjerovima, stvarajući dvije potencijalne replikacijske viljuške. Svi ostali proteini na replikacijskoj viljuški povezani su direktno ili indirektno za B-DNK.
Smokovo
Smokovo je bivše naseljeno mjesto u sastavu grada Crikvenice, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska
Operativna grupa 1 – Bosanska Posavina
Formirana je 7. septembra 1992. po naredbi Okružnog štaba TO Tuzla. Komandno mjesto nalazilo se u Ježincu kod Srebrenika. Zona odgovornosti obuhvatala je dijelove Bosanska Posavina odnosno slobodne teritorije Srebrenika, Čelića, Brčkog i Gradačca.
Organizacija
U sastav OG-1 ušle su:
U januaru 1995. godine 107. viteška brigada podijeljena je na 213. vitešku motorizovanu i 217. vitešku brdsku brigadu.
Smokovo
Stanovništvo
Napomena: ''U 2001. pripojeno naselju Jadranovo.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Smokovo je imalo 70 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Imam
Imam je imenica muškog roda jednine, porijeklom iz arapskog jezika, koja se u bosanskom koristi za označavanje osobe, odnosno vjerskog službenika koji predvodi muslimane u molitvi – namazu. U ovom kontekstu imenice imam, hodža i efendija se često koriste kao sinonimi.
Etimologija
Pojam Imam u arapskom jeziku izveden je iz korijena ء م م‎ (ʾ-m-m).
Imenica إِمَامٌ - ʾimām (IPA: / ɪˈmɑːm /; muški rod množina: أئِمَّةٌ - ʾeʾimme) ima značenje:
U Kur'anu
Pojam imam javlja se u Kur’anu ukupno sedam puta u jednini i pet puta u množini. Prva kur'anska upotreba termina odnosi se na poslanika Ibrahima (proroka Abrahama) kao uzora i vođu čovječanstva:
Grdanovac
Grdanovac je naseljeno mjesto u općini Kostajnica, Bosna i Hercegovina.
Imam
Upotreba
Termin se izvorno koristio u širem kontekstu, kao što potvrđuje i upotreba u Kur'ana, a nešto kasnije je dobio preciznije značenje unutar različitih područja islama, posebno u vjerskom i političkom diskursu koji je uslijedio nakon smrti poslanika Muhammeda 632.
Grdanovac
Dijelovi naselja (zaseoci)
Grdanovac i Smiljanići.
Imam
Upotreba
Kako su različita mišljenja u ranoj islamskoj eri dovela do pojave različitih pravnih škola, izraz imam dobio je različita značenja koja su se fokusirala na njegova izvorna značenja s različitim naglaskom na ideološke, teološke i političke aspekte.
U modernom kontekstu, imam označava  vođu, predvodnika, počasnu titulu ili osobu visokog položaja, s različitim naglaskom na izvornu primjenu u Kur'anu i historijski razvoj kroz koji je izraz prošao.
Ovaj izraz je rasprostranjen među muslimanima, kako sunijama tako i šijama, iako postoji određena terminološka razlika, kako u islamskoj jurisprudenciji (fikh), tako i u svakodnevnom govoru.
Vođa, predvodnik u obavljanju molitve
Vjerovatno najčešća upotreba termina imam jeste kao naslov ili titula onoga koji vodi ili predvodi muslimansku zajednicu (džemat), posebno kada je u pitanju obavljanje zajedničke molitve (namaz).
Obično u islamskim centrima, džamijama, mesdžidima i udruženjima, dužnost imama obavlja osoba koja je postavljena od strane Islamske zajednice ili nadležnog državnog organa (npr. u Kuvajtu je to Kuvajtsko ministarstvo vakufa i islamskih poslova ), u svojstvu vjerskog službenika zaduženog za predvođenje zajedničke molitve (namaz), vjerske pouke i drugih srodnih poslova.
Kačji Potok
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Kočevje.
Imam
Počasni naslov
Pored toga, pojam imam koristi se u obliku počasnog naslova ili titule za priznate muslimanske učenjake i pravnike.
Kačji Potok
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kačji Potok je imao 3 stanovnika.
Imam
Počasni naslov
Izraz u ovom kontekstu se mora tumačiti kao autoritet u širem smislu od predvodnika npr. zajedničke molitve ili džemata i koristi se za istaknute učenjake poput utemeljitelja pravnih škola, te se u tom smislu danas ne dodjeljuje istaknutim pojedincima.
Srodne titule u kontekstu počasnog naslova:
Ajatolah: funkcija koja se dijelom preklapa s pojmom imam kao što se koristi u obliku počasnog naslova, mada se ovaj naslov upotrebljava samo u šiizmu, a termin imam kao pojam časti, koristi se samo za pojedince koji su dostigli posebno visok stupanj islamskog znanja.
Osobe visokog položaja
U šiizmu se izraz imam koristi i u posebnom, tehničkom smislu, i to samo u vezi sa dvanaest šiitskih imama, a tumači se kao dostojanstvenici i odabrani ljudi obdareni posebnim osobinama od Boga.
Kao i prijašnji vjerovjesnici i poslanici, dvanaest imama su odabrani od Boga i predodređeni njegovim naredbama.
Dakle, u ovom smislu pojam imama se veže za nasljednike poslanika Muhammeda a.s. u vođenju muslimanske zajednice, čiji je niz uređen i unaprijed određen božanskom voljom, s tim da svaki pojedinačni imam imenuje svog nasljednika među svojim direktnim potomcima.
Šiitski imami
Naročito u šiizmu pojam imama, kako se koristi za imama ʿAlīja, koristi se kao osoba visokog položaja i odabranik Božiji, dok se u sunizmu koristi isključivo kao počasna titula.
Srodni pojmovi u smislu osobe visokog položaja
Papa: titula poglavara Rimokatoličke crkve je titula koja se dijelom preklapa sa titulom imama kao osobe visokog položaja, jer se autoritet imama ne ograničava samo na duhovnu sferu, već ga je Bog odredio i izabrao, ali ovo poređenje je u suštini pogrešno i može poslužiti samo kao približan opis i upotrebljavaju ga isključivo nemuslimani.
Imami kao svjetovni vladari
Ponekad su imami držali i svjetovnu i vjersku vlast, kao na primjer u Omanu među sektama Haridžija ili Ibadija. Ponekad su imami birani, a u nekim slučajevima položaj je naslijeđivan, kao u dinastiji Ja'ruba iz 1624. i 1742. godine (vladarske dinastije Omana: Rustamidi: 776–909, Nabhanije: 1154–1624, Ja'ruba: 1624–1742, El Sa'id: 1744 – do danas).
Imamet Futa Džalon (1727.-1896.) bila je država Fulanija u zapadnoj Africi, gdje se sekularna moć izmjenjivala između dviju linija nasljednih imama, ili Almamija (skraćeno od emir-ul-mu'minin).
Kod Zejdija, šiitske frakcije, imami su bili jednako svjetovne kao i duhovne vođe, a na vlasti u Jemenu održali su se više od hiljadu godina (prvi zejdijski vladar, El-Hadi ile'l-Hakk Jahja, 897. osnovao ovaj  oblik vladavine koji je opstao do druge polovine 20. vijeka).
Ruhullah Homeini zvanično se u Iranu naziva imamom. Nekoliko iranskih mjesta i institucija nosi naziv "Imam Homeini", uključujući grad, međunarodni aerodrom, bolnicu i univerzitet.
Nekropola Kalufi
Nekropola Kalufi, naselje Krekovi, općina Nevesinje, nalazi se na listi 28 srednjovjekovnih nekropola stećaka koje su 2016. godine proglašene Svjetskom baštinom UNESCO-a. Na listi su 22 nekropole u Bosni i Hercegovini, po 3 u Srbiji i Crnoj Gori, a 2 u Hrvatskoj. Nekropola je i nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Lokacija
Naselje Krekovi nalazi se na obroncima na južnom podnožju planine Crvanj. U tom području se nalaze i veća sela u Nevesinjskom polju.