cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stargate SG-1
Zvjezdana vrata
Vrata okružuju simboli koji predstavljaju skice sazvježđa u galaksiji Mliječni put. Pravilnim odabirom 7 simbola koji čine adresu drugih vrata, uspostavlja se komunikacija između njih i stvara umjetna crvotočina. Maksimalno trajanje crvotočine je 38 minuta. Za biranje adrese drugih vrata koristi se uređaj poznatiji kao DHD ili Uređaj za zvanje. Putovanje kroz crvotočinu traje u prosjeku 6 sekundi. Prilikom prolaska kroz crvotočinu tijelo ili objekt biva dezintegrisan da bi se ponovo bio materijalizovan u normalno stanje pri izlasku. Nakon što se proces zvanja izvrši dolazi do uspostavljanja stabilne crvotočine koji započinje sa izbacivanjem nestabilne energetske crvotočine nazvanom po onomatopeji zvuka koji proizvodi: "kawoosh" (naziv ulazi u upotrebu od epizode Krstaški rat) kroz vrata, a zatim se na vratima pojavljuje horizont događaja koji podsjeća na baru plavičaste vode.
Alfons XIII, kralj Španije
Vladavina
Tokom njegove vladavine Španija je izgubila Kubu i Porto Riko, svoje posljednje kolonije u Americi, i Filipine. Početkom Drugog svjetskog rata, zahvaljujući porodičnim vezama kralja Alfonsa i njegove supruge, te podijeljenom mišljenju naroda, Španija je bila neutralna.
Stargate SG-1
Rase i vrste
Planete koje posjećuju glavni junaci u seriji imaju uglavnom slične uslove za život kao Zemlja, pa su i vanzemaljske rase većinom humanoidne. Sa izuzetkom starih, visoko evoluiranih civilizacija poput Asgarda, te onih na niskom stepenu razvoja poput Unasa, ili vještački stvorenih poput Replikatora ili Dronova, većina rasa se vrlo lako mogu zamijeniti za ljude, jer im je fizionomija gotovo identična ljudskoj. Autori serije su to objasnili činjenicom da su Drevni "posijali" život na mnogo planeta u galaksiji Mliječni put, da bi se kasnije, njihovim evolutivnim razvojem iskristalisale rase koje se sreću u seriji.
Alfons XIII, kralj Španije
Vladavina
Alfons je podržavao razvoj turizma u Španiji i naredio izgradnju nekoliko poznatih luksuznih hotela tokom svoje vladavine. Bio je zaljubljenik u sport, pogotovo nogomet, te je podržavao nekoliko španskih "kraljevskih" klubova, među kojima je i Real Madrid.
12. aprila 1931. godine održani su izbori za Cortes na kojima su monarhistički kandidati izgubili u svim većim gradovima; u Barceloni (tada najvećemu gradu) i Madridu republikanci su odnijeli ogromnu većinu. Svoju pobjedu republikanci su slavili najavama uspostavljanja republike. Druga španska republika je proglašena 14. aprila 1931. godine i Alfonsova vladavina je završila.
Pri kraju Španskog građanskog rata Alfons je dao do znanja da daje prednost vojnom režimu pred vladom Narodnog Fronta, ali general Francisco Franco je izjavio kako ga nacionalisti nikad ne bi prihvatili za kralja, budući da su karlisti bili važan dio Francove vojske.
Alfons je prvo otišao u egzil u Francusku. Kasnije se preselio u fašističku Italiju, gdje je umro u Rimu 1941. godine, prepustivši nešto prije svoja nasljedna prava svom četvrtom, ali drugom tada živom sinu, Juanu Burbonskom, grofu od Barcelone, ocu budućeg kralja Juana Carlosa I.
Kokolitoforide
Coccolithophore ili kokolitoforide su jednoćelijske, eukariotske fitoplanktonske alge. Pripadaju ili carststvu Protista, prema Whittakerovoj klasifikaciju od pet carstava ili kladusu Hacrobia, prema novijem sistemu biološke klasifikacije. Unutar Hacrobia, kokolitoforide su u koljenu ili diviziji Haptophyta, razred Prymnesiophyceae ili Coccolithophyceae.
Kokolitoforoide se odlikuju posebnim kalcij-karbonatnim pločama (ili ljuskama) nejasne funkcije zvane kokoliti, koje su također važni u paleontologija mikrofosilima. Međutim, postoje vrste Prymnesiophyceae kojima nedostaju kokoliti (npr. u rodu Prymnesium), pa nije svaki pripadnik Prymnesiophyceae kokolitofoforid. Kokolitoforide su gotovo isključivo morski organizmi i nalaze se u velikom broju u zoni sunčevog zračenja okeana.
Najzastupljenija vrsta kokolitoforida je Emiliania huxleyi iz reda Isochrysidales, porodica Noëlaerhabdaceae. Nađene su u umjerenim suptropskim i tropskim okeanima. To je čini važanim dijelo baze planktona velikog dijela morskih mreža istrane. To je ujedno i najbrže rastuća kokolitofora u laboratorijskim kulturama. Intenzivno je proučavana u pojavama cvjetanja koje nastaju u vodama iscrpljenim hranjivim tvarima nakon ljetne reformacije termoklina, i za proizvodnju molekula poznatih kao alkenoni koje obično koriste naučnici o zemlji kao sredstvo za procjenu prošlosti temperatura morske površine.
Kokolitoride su od posebnog interesa za one koji proučavaju globalno klimatske promjene jer kako kiselost okeana raste, njihovi kokoliti mogu postati još važniji kao otapanje ugljika. Nadalje, koriste se strategije upravljanja kako bi se spriječilo cvjetanje mora u vezi s eutrofikacijom, jer ono dovodi do smanjenja protoka hranjivih tvari do nižih nivoa okeana.
Struktura
Kokolitoforide su sferne ćelije veličine oko 5–100 mikrometra, okružene krečnjačkim pločicama koje se zovu kokoliti, a koje su dužine oko 2–25 mikrometra. Svaka ćelija sadrži dva smeđa hloroplasta koji okružuju ćelijsko jedro.
Egzoskelet – kokosfera
Svaki jednoćelijski plankton zatvoren je u svoj skup kokolita, kalcificiranih ljuski, koje čine njegov egzoskelet ili kokosferu. Kokoliti nastaju unutar ćelije i dok neke vrste održavaju jedan sloj tokom života samo proizvodeći nove kokolite dok ćelija raste, druge ih neprekidno proizvode i odbacujuaju. Primarni sastojak kokolita je kalcij-karbonat ili kreda. Kalcij-karbonat je transparentan, tako da fotosintetska aktivnost organizma nije ugrožena njegovom ugradnjom u kokosferu.
Tipovi strukture: ovisno o stadiju fitoplanktona u životnom ciklusu, mogu se formirati dvije različite varijante kokolita. Holokokoliti se proizvode samo u haploidnoj fazi, bez radijalne simetrije, a sastoje se od stotina do hiljada sličnihsićušnih (oko 0,1 µm) rombnih kristala kalcita. Smatra se da se ovi kristali bar djelomično formiraju izvan ćelije. Heterokokoliti se javljaju samo u diploidnoj fazi, imaju radijalnu simetriju i sastoje se od relativno malo složenih kristalnih jedinica (manje od 100). Iako su rijetke, primijećene su kombinirane kokosfere koje sadrže i holokokoliste i heterokokoliste kod planktona koji imaju prijelazne životne cikluse kokolitora. Konačno, kokosfere nekih vrsta su vrlo modificirane različitim dodacima izrađenim od specijaliziranih kokolita.
Funkcija kokosfere je nejasna, ali su pretpostavljene mnoge potencijalne uloge. Najočiglednije kokoliti mogu zaštititi fitoplankton od grabežljivaca. Također se čini da im pomaže da stvore stabilniji pH. Tokom fotosinteze ugljik-dioksid se uklanja iz vode, čineći ga osnovnim. Također kalcifikacija uklanja ugljik-dioksid, ali hemija iza njega vodi u suprotnu pH reakciju; to čini vodu kiselijom. Kombinacija fotosinteze i kalcifikacije stoga se međusobno izjednačavaju u vezi s promjenama pH. Pored toga, ti egzoskeleti mogu pružiti prednost u proizvodnji energije, jer kokolitogeneza izgleda da je jako vezana sa fotosintezom. Organska precipitacija kalcij-karbonata iz otopine bikarbonata stvara slobodni ugljik-dioksid direktno unutar ćelijskog tijela alge, a ovaj dodatni izvor plina je tada dostupan kokolitoforama za fotosintezu. Pretpostavlja se da oni mogu pružati barijeru poput ćelijskog zida za izolaciju unutarćelijske hemije iz morskog okoliša. Preciznija, odbrambena svojstva kokolita mogu uključivati zaštitu od osmotskih promjena, hemijskog ili mehaničkog udara i svjetlosti kratke talasne dužine. Predloženo je također i da dodana težina više slojeva kokolita omogućava organizmu da potone ka niže i više hranjivim slojevima vode i obrnuto, da kokoliti dodaju uzgon, zaustavljajući ćeliju da ne potone na opasne dubine. Za kokolitne dodatke također je predloženo da imaju nekoliko funkcija, poput inhibiranja ishrane za zooplankton.
Upotreba
Kokoliti su glavna komponenta krede, stijena kasne krede koje su široko rasprostranjena u južnoj Engleskoj i tvore Bijele litice Dovera, te drugih sličnih stijena u mnogim drugim dijelovima svijeta. Sada su sedimentirani kokoliti glavni sastojak karbonatnih ooza koji prekrivaju do 35% dna okeana, a mjestimično su kilometarske debljine. Zbog bogatstva i širokog geografskog raspona, kokoliti koji čine slojeve ovih jajolikih i kredastih sedimenata koji se formiraju tokom taloženja služe kao vrijedni mikrofosili.
Anatomija ćelije
Zatvorena u svakoj kokosferi, nalazi se jedna ćelija sa membranom vezanom sa organelama. Dva velika hloroplasta sa smeđim pigmentom nalaze se na obje strane ćelije i okružuju ćelijsko jedro, mitohondrije, golgijev aparat, endoplazmatski retikulum i ostale organele. Svaka ćelija također ima dvije bičaste strukture, koje sudjeluju ne samo u pokretljivosti, već i u mitozi i stvaranju citoskeleta. Kod nekih vrsta prisutna je i funkcionalna ili zakržljala [haptonema]. Ova struktura, koja je karakteristične za haptofite, zavija se i odmotava, kao odgovor na podražaje iz okoline. Iako je slabo shvaćena, predloženo je da je uključena u hvatanje plijena.
Globalno rasprostranjenje
Kokolitoforide se javljaju širom svjetskog okeana. Njihova distribucija varira okomito po slojevima u okeanu i geografski po različitim vremenskim zonama. Dok se većina modernih kokholitorida može nalaziti u njihovim pripadajućim stratifikovanim oligotrofnim uslovima, najbrojnija njihova područja, u kojima postoji najveća raznolikost vrsta nalaze su u suptropskim zonama sa umjerenom klimom. Dok su temperatura vode i količina intenziteta svjetlosti koja uđe u površinu vode utjecajniji faktori u određivanju gdje se vrste nalaze, okeanske struje također mogu odrediti lokaciju na kojoj se nalaze određene vrste kokolitofora.
Iako se pokretljivost i formiranje kolonija razlikuju u skladu s životnim ciklusom različitih vrsta kokolitofora, često postoji alternacija između pokretne, haploidne faze i nepokretne diploidne faze. U obje faze raspršivanje organizma u najvećoj mjeri je posljedica okeanski struja i obrazaca cirkulacije.
U Tihoom okeanu identificirano je otprilike 90 vrsta sa šest zasebnih zona koje se odnose na različite pacifičke struje koje sadrže jedinstvene grupe različitih vrsta kokolitofor. Najveća raznolikost koktolitofora u Tihom okeanu bila je u područjukoje se smatra centralnom sjevernom zonom, a to je područje između 30oN i 5oN, sačinjeno od sjeverne ekvatorske struje i ekvatorake protivstruje. Ove dvije struje kreću se u suprotnim smjerovima, prema istoku i zapadu, omogućujući snažno miješanje voda i velikom broju vrsta da nasele ovo područje.
U Atlantskom okeanu najbrojnije su vrste  Emiliania huxleyi  i  Florisphaera profunda s manjim koncentracijama vrsta Umbellosphaera nepravilis, Umbellosphaera tenuis i različitih vrsta roda Gephyrocapsa. Na količinu dubokomorskih oblika utiču lanci ishrane i termokline nastanjenih kokkolitofornih vrsta. Brojnost tih kokolitofora povećavaju u obilju kada su nutritijenti i termoklina duboki, a opada kada su plitki.
Kompletna raspodjela kokolitofora danas nije poznata, a neke regije, poput Indijskog okeana, nisu tako poznate kao ostale lokacije u Tihom i Atlantskom okeanu. Također je vrlo teško objasniti raspodjelu zbog višestruko promjenjivih faktora koji uključuju svojstva okeana, poput obalnog i ekvatorijskih uzlaznih struja, frontalnih sistema, bentoskog okruženja, jedinstvene okeanske topografije i džepova izoliranih visokih ili niskih temperatura vode.
Ovisnost o hranjivim tvarima
Odnos koncentracija dušika, fosfora i silikata u pojedinim područjima okeana diktira natjecateljska+u dominaciju unutar fitoplanktonskih zajednica. Svaki omjer u osnovi daje izglede u korist bilo diatomeja ili drugih skupina fitoplanktona, kao što su kokolitofore. Nizak omjer silikata, dušika i fosfora omogućuje kokolitoforama da nadmaše ostale vrste fitoplanktona; međutim, dijatomeje su nadmašene kad su silikati u odnosu na fosfor prema dušiku visoki. Porast poljoprivrednih procesa dovodi do eutrofikacije voda, pa se javlja cvjetanje kokolitopfora u ovim okruženjima s visokim sadržajem dušika i fosfora, a niskim silikatima.
Uticaj na produktivnost vodenog stuba
Kalcit u kalcij-karbonatu omogućava kokolitima da rasprše više svjetlosti nego što apsorbiraju. To ima dvije važne posljedice:
U prvom slučaju, visoka koncentracija kokolitoforaa dovodi do istodobnog porasta temperature površinske vode i smanjenja temperature dubljih voda. To rezultira s više slojevitosti u vodenom stubu i smanjenje vertikalnog miješanja hranjivih sastojaka. Međutim, nedavna studija procijenila je da je sveukupni učinak kokolitofora na povećano zračenje okeana manji od učinka antropogenih faktora. Stoga je sveukupni rezultat velikog cvjetanja kokolitofora smanjenje produktivnosti vodenih stubova, a ne doprinosi globalnom zagrijavanju.
Interakcija predator-plijen
Njihovi grabežljivci uključuju zajedničke grabežljivce sveukupnog itoplanktona, uključujući male ribe, zooplankton i larve školjki. Virusi specifični za ovu vrstu izolirani su s nekoliko lokacija širom svijeta i čini se da imaju glavnu ulogu u dinamici proljetnog cvjetanja.
Toksičnost
Nisu zabilježeni okolišni dokazi o toksičnosti kokolitofora, ali pripadaju razredu Prymnesiophyceae koji sadrži redove s otrovnim vrstama. Otrovne su vrste pronađene u rodovima Prymnesium Massart i Chrysochromulina Lackey. Otkriveno je da pripadnici roda "Prymnesium" proizvode hemolitske spojeve, agense odgovorne za toksičnost. Neke od tih otrovnih vrsta odgovorne su za veliko ubijanje ribe i mogu se nakupljati u organizmima kao što su školjke, prenoseći otrov kroz prehrambeni lanac. U laboratorijskim ispitivanjima toksičnosti pripadnika okeanskih rodova kokolitofora "Emiliania, Gephyrocapsa, Calcidiscus" i "Coccolithus" pokazalo se da nisu toksični, kao što su to bile i vrste obalnog roda "Hymenomonas", ali i nekoliko vrsta "Pleurohrizisa" i "Jomonlithus", oba obalna roda bila su toksična za rod "Artemia".
IC 2435
IC 2435 (također poznat kao MCG 4-22-14, PGC 25571 i UGC 4782) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 287 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Rak. Najveći prečnik je 0,80 (67 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (33 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 8. aprila 1896. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sapindales
Sapindales je red cvjetnica iz razreda Magnoliopsida, divizija Tracheophyta, carstvo Plantae.
U red su obuhvaćene porodice:
APG III sistem iz 2009 uključuje ih u kladus malvida (u rosida, eudikotiledone) sa šest porodica cvjetnica: thumb|600px|center|[[Filogenetsko stablo Sapindales na temelju APG IV sistema Grupe za filogeniju angiospermi, (2016)}} ]] thumb|Insekt [[Trichostetha bicolor se hrani cvijetom Agathosma capensis (Rutaceae)]] thumb|190px|[[Chloroxylon swietenia, Rutaceae]] APG II sistem iz 2003. omogućio je fakultativnu segregaciju porodica koje su sada uključene u Nitrariaceae.
U Dahlgrenovom klasifikacijskom sistemu, Rutaceae su svrstane u red Rutales, nadred Rutiflorae (koji se takođe naziva Rutanae). Cronquistov sistem iz 1981. koristio je nešto drugačiji opis, uključujući sljedeće porodice:
Razlika od APG III sistema nije toliko velika koliko može izgledati, jer biljke iz porodice Aceraceae i Hippocastanaceae ostaju u ovom redu (obje su uključene u porodicu Sapindaceae). Vrste koje sada čine porodicu Nitrariaceae u APG III također su pripadale ovom redu u Cronquistovom sistemu, kao dio porodice Zygophyllaceae, dok su one koje su sada u porodici Kirkiaceae bile dio porodice Simaroubaceae.
Prema Katalogu židora red ima 6.455 vrsta i slijedeći kladogram:
Holecistitis
Holecistitis (Cholecystitis) je upala žučnog mjehura.
Toksična iritacija
Počinje najčešće tako što žučni kamenac vrši opstrukciju na nivou vrata žučnog mjehura ili cističnog duktusa (lat. ductus cysticus). Zbog zastoja žuči, fosfolipaza iz sluznice žučnog mjehura hidrolizira bilijarni lecitin u toksični lizolecitin, koji nadražuje i oštećuje sluznicu i uzrokuje upalnu reakciju. Zbog oštećenja zaštitnog sloja glikoproteina sluznice, epitel se direktno izlaže deterdžentskom djelovanju žučnih soli. Zbog zastoja žuči povećava se intraluminalni pritisak, žučni kamenci također pritiskaju na sluznicu, te se kompromitira krvotok u sluznici. Ovo se dešava bez učešća bakterija.
Bakterijska infekcija
Ako na gore navedene promjene djeluje bakterijska infekcija, dolazi do težeg, bakterijskog holecistitisa koji može biti:
Morfologija
U blažim slučajevima zid žučnog mjehura je zadebljan, hiperemičan i edematozan. U težim slučajevima, žučni mjehur je uvećan, napet, sa fibrinom na serozi i subseroznim krvarenjem. U lumenu se može naći mutna žuč, gnoj, fibrin i krv.
Ako se unutar žučnog mjehura nalaze bakterije tada se žuč zamuti zbog bakterija i bijelih krvnih stanica te nastaje tekućina koja se naziva gnoj. Ako je cistični vod začepljen gnoj ne može izaći izvan mjehura te se nakuplja unutar lumena, a infekcija se širi na stijenke mjehura koje postanu otečene, a žučni mjehur postane napet. Kada je žučni mjehur napunjen gnojem naziva se empijem žučnog mjehura.
Empyema (od grčke riječi: ἐμπύημα) kolekcija je gnoja u prirodnoj anatomskoj šupljini poput pleuralne šupljine ili žučnjaka. Apsces je formacija gdje se gnoj nalazi u novonastaloj šupljini.
Akutni akalkulusni holecistitis
Označava akutnu upalu žučnog mjehura bez prisustva žučnih kamenaca. Uzroci mogu biti:
Morfološke promjene se slične onim kod akutnog kalkulusnog holecistitisa.
Hronični holecistitis
Hronični holecistitis može nastati:
Morfologija
Žučni mjehur je normalne veličine, uvećan ili smanjen. Žučni kamenci su obično prisutni u lumenu, kao i tečan sadržaj koji može biti zelen, sluzav, zamućen, vodenast, gnojan,...
Laparoskopska holecistektomija
Laparoskopska holecistektomija radi se sa standardnim laparoskopskim stubom Operativni tim sačinjavaju tri hirurga od kojih dva stoje na lijevoj strani pacijenta i jedan na desnoj strani. Pacijent je u položaju anti-Trendelenburga 20% te blago naget na lijevu stranu. Operativni zahvat je izvođen koristeći četiri troakara, dva od 10 mm i dva od 5 mm, sa intraabdominalnim pritiskom od 14 mmHg. Položaj troakara se ne razlikuje od standardnog te smo jedan 10mm postavljali umbilikalno, j jedan od 10mm epigastrično te dva od 5mm desno subkostalno. Koristi se obično tehnika otvorene laparoskopije sa Hassonovim troakarom ili tehnika sa Verres iglom. Holecistektomija se radi sa standardnim laparoskopskim setom uz klipanje arterije cistike i duktus cistikusa sa po tri klipa. Žučna kesa se vadi kroz umbilikalnu portu, a po potrebi otvor se proširi da bi se lakše izvadila žučna kesa. Pri zatvaranju otvora troakara ušiva se fascija na 10mm otvorima te kod većine pacijenata plasira intradermalni šav.
Apurimac (rijeka)
Apurímac (špa.: Río Apurímac) je rijeka u Južnoj Americi, koja izvire u južnom Peruu, ispod 5.597 m visokog vrha Nevado Mismi u Andama. Dužine je oko 730 km a nakon spojanja s rijekom Mantaro, nastaje rijeka Ene.
Izvor rijeke Apurímac se smatra najudaljenijim izvorom Amazona, jer spajanjem rijeke Ene sa rijekom Perené nastaje rijeka Tambo. Dalje, spajanjem ove rijeke sa rijekom Urubamba nastaje Ucayali koja je sa rijekom Marañón preteča Amazona.
Jordanski dinar
Jordanski dinar, arapski: دينار أردني, (ISO 4217: JOD) je valuta Jordana. Osim u Jordanu koristi se na Zapadnoj obali paralelno s novim izraelskim šekelom. Dijelise na tri podjedinice: dirham (1/10 dinara), pijastru (1/100 dinara) i fils (1/1000 dinara). Jordanski dinar izdaje Centralna banka Jordana.
Historija
Do 1949. godine Jordan je koristio palestinsku funtu kao svoju valutu. Od tada je u upotrebi dinar koji je zamijenio funtu u odnosu 1:1. Tada su predstavljene novčanice od 500 filsa, te 1, 5 ,10 i 50 dinara, kao i kovanice od 1, 5, 10, 20, 50 i 100 filsa. Od 23. oktobra 1995. godine kurs Jordanskog dinara je fiksno vezan za kurs Američkog dolara u približnom odnosu 1 dinar = 1,41044 dolara
Novčanice
U upotrebi su novčanice od 1, 5 ,10 i 50 dinara (ove zadnje su redizajnirane 1999. godine), te također i novčanice od 20 dinara koje su puštene u opticaj 1977. godine. Novčanica od ½ dinara je zamijenjena kovanicom 1999. godine.
Kovanice
U upotrebi su kovanice od: 1/2, 1, 2½, 5 i 10 pijastri, te 1/4, 1/2 i 1 dinara. Prva emisija kovanica od 1 filsa je imala grešku jer je na njoj stajalo 1 fil umjesto 1 fils. Kovanice od 20 fils su se koristile do 1965. godine, a kovanice od 1 filsa do 1985. godine.
NGC 7026
NGC 7026 je planetarna maglina i nalazi se u sazviježđu Labud. Prvo otkriće je napravio Sherbourne Wesley Burnham 6. jula 1873. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Proslap
Proslap je naseljeno mjesto u općini Prozor-Rama, Bosna i Hercegovina.
Popis stanovništva u Crnoj Gori 2011 (Bijelo Polje)
Po popisu stanovništva, kućanstava i stanova 2011. u Crnoj Gori, koji je obavljen od 1. do 15. aprila 2011. u općini Bijelo Polje živjelo je ukupno 46.051 stanovnika, što predstavlja 7,43% od ukupnog broja stanovnika Crne Gore. Broj gradskog stanovništva na području općine bio je 15.400 (33,44%), a seoskog 30.651 (66,56%).
Starosna piramida
Od ukupnog broja stanovnika u općini Bijelo Polje bilo je 23.204 (50,39%) muškaraca i 22.847 (49,61%) žena, što predstavlja omjer muškaraca i žena 1.016:1000. Prosječna starost stanovništva bila je 36,1 godina, muškaraca 35,1, a žena 37,1 godina.
Udio stanovništva starijeg od 18 godina u općini Bijelo Polje je 74,5%  (34.298), od čega je udio punoljetnih muškaraca 73,9% (17.159), a udio punoljetnih žena 75,0% (17.139). Omjer broja punoljetnih muškaraca i žena je 1001:1000,
NGC 5523
NGC 5523 (također poznat kao IRAS 14125+2533, MCG 4-34-8, PGC 50895 i UGC 9119) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 48 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 4,70 (65 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (15 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 19. maja 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Žrtvovanje dame
Žrtvovanje dame: stvarno protiv prividnog
U moguće razloge za prividno žrtvovanje dame spadaju:
S druge strane, "stvarne" žrtve, prema Spielmannovim riječima, jesu one kad kompenzacija nije trenutna nego više pozicijska po prirodi. Zbog toga što je dama najjača figura (vidi Relativna vrijednost šahovskih figura), pozicijska žrtvovanja dame praktično uvijek kao posljedicu donose neku djelomičnu materijalnu kompenzaciju (npr., žrtvovanje dame za topa i lovca).
Može nastati prilika kad igrač razmijeni damu za druge figure koje zajedno imaju jednaku ili veću vrijednost od dame. Bent Larsen primijetio je da se davanje dame za topa i dvije lahke figure ponekad naziva "žrtvovanjem dame", ali, s obzirom na to da su top i dvije lahke figure vrednije od dame, on kaže da se to ne bi trebalo smatrati žrtvovanjem.
Anderssen – Kieseritzky (1851)
U proslavljenoj Besmrtnoj partiji Adolf Anderssen žrtvovao je damu kao dio matne kombinacije. U prikazanoj poziciji dao je damu potezom '''22. Df6+! kako bi odvukao crnog skakača: partija je nastavljena 22...Sxf6 23. Le7#'''. Ovo je primjer prividnnog žrtvovanja dame, s obzirom na mat u sljedećem potezu. Bijeli je bio u stanju matirati jer su njegove lahke figure bile oko crnog kralja, dok su figure crnog bile ili nerazvijene ili zarobljene među protivničkim figurama, pa nisu mogle pomoći u odbrani.
Alenko Zornija
Alenko Zornija je bio bosanskohercegovački novinar. Rođen je 30. oktobra 1970 godine. Novinarstvom se počeo baviti još u srednjoj školi, gdje je uređivao školski list sarajevske Druge gimnazije - Mi. Bio je stalni vanjski dopisnik zagrebačkog Vjesnika, brojnih periodičnih časopisa i internet portala Pincom.info. Preminuo je 11. aprila 2021. u Sarajevu od posljedica srčanog udara.
Žrtvovanje dame
Anderssen – Dufresne (1852)
U svojoj drugoj čuvenoj, Evergrin partiji Anderssen je još jednom žrtvovao damu radi matne kombinacije, odigravši '''21. Dxd7+!!'''. Partija je nastavljena '''21...Kxd7 22. Lf5+ Ke8 23. Ld7+ Kf8 24. Lxe7#'''. Ovo je još jedan primjer prividnog žrtvovanja. Iako je crni na ivici toga da matira bijelog, odbrana oko kralja mu je slaba, pa ga je bijeli mogao matirati.
Spielmann – Møller (1920)
Kao primjer "stvarnog" (pozicijskog) žrtvovanja dame Spielmann je predstavio ovu partiju protiv Jørgena Møllera u Göteborgu 1920. Na prvom dijagramu crni prijeti odigrati 9...Lg4, čime bi osvojio damu jer ona ne smije ostaviti polje f2 nebranjeno zbog prijetnje matom. No, Spielmann je odigrao '''9. Sd2!, dopustivši crnom da mu uzme damu, i nakon 9...Lg4 10. Sxe4 Lxf3 11. Sxf3 Dh6 12. Sf6+ Kd8 13. h4''' nastala je pozicija prikazana na drugom dijagramu. Bijeli je dobio samo skakača i lovca za damu i pješaka, ali su mu lahke figure vrlo aktivne, a crna dama izvan je igre. Bijeli je dobio nakon 28. poteza.
Pilnik – Reshevsky (1942)
Žrtvovanjem dame nekad se može izboriti remi (u izgubljenoj poziciji). Ovdje se Herman Pilnik brani u završnici s tri pješaka manje, ali je odigrao Df2!; Samuel Reshevsky nije imao ništa bolje od ...Dxf2, čime je nastao pat.
Byrne – Fischer (1956)
U Partiji stoljeća Bobby Fischer pribjegao je prividnom žrtvovanju dame kako bi stekao dobitnu materijalnu prednost. Na prvom dijagramu bijeli kralj zapeo je u centru, a crni ima kontrolu nad otvorenom e-linijom. Fischer je ignorirao prijetnju dami i odigrao 17...Le6!!. Partija je nastavljena '''18. Lxb6 Lxc4+ 19. Kg1 Se2+ 20. Kf1 Sxd4+ 21. Kg1 Se2+ 22. Kf1 Sc3+ 23. Kg1 axb6 24. Db4 Ta4 25. Dxb6 Sxd1''' i crni je ostao s velikom materijalnom i pozicijskom prednošću. Može zaprijetiti matom na posljednjem redu kako bi osvojio čak i više materijala; njegove su figure koordinirane, a bijeli top zarobljen je u uglu.
Carlsen – Karjakin (2016)
U okviru Svjetskog prvenstva 2016. Magnus Carlsen pobijedio je Sergeja Karjakina u posljednjoj partiji razigravanja žrtvovanjem dame '''50. Dh6+!!'''. Na koji god način dama bude uzeta, bijeli matira u sljedećem potezu: 50...Kxh6 51. Th8# ili 50...gxh6 51. Txf7#.
Feničko pismo
Feničko pismo je prvo glasovno pismo u kojem je svaki glas imao svoj znak. Alfabetsko pismo je najveća kulturna tekovina Feničana. Većina današnjih naroda svoja pisma temelji na osnovu Feničanskog alfabeta. Potiče iz trećeg milenija p. n. e. i počiva na sjeverno semitskom pismu. Ovo pismo su upotrebljavali Feničani i najmanje je 3500 godina staro. Mnogi narodi kao npr. Grci, Armaici, Židovi, Arapi i drugi su na temelju feničkog pisma napravili svoja pisma.
Kao i u hebrejskom i arapskom pismu, Feničko pismo nema znakove za samoglasnike. Svaki znak predstavlja jedan suglasnik, a samoglasnici su pravljeni prema smislu.
Historija
Feničko pismo je pronađeno na mnogo arheoloških nalazišta oko Sredozemlja, gdje su Feničani imali svoje kolonije, kao u Biblosu (Libanon) i Kartagi (Tunis).
Način pisanja
Prvobitno, sva slova su bila urezivana u kamen, većina ih je bila popriječna i uspravna, kao i oznake u runičkom pismu.
Alfons XII, kralj Španije
Alfons XII (Alfonso Francisco de Asis Fernando Pio Juan Maria de la Concepcion Gregorio Pelayo; 28. novembar 1857. - 25. novembar 1885.) je bio kralj Španije vladajući od 1874. do 1885. godine, nakon što je državnim udarom obnovljena monarhija i završila Prva Španska republika.
Alfons XII je bio prisiljen pobjeći u izgnanstvo nakon Slavne revolucije koja je svrgnula njegovu majku Izabelu II sa trona 1868. godine, Alfons je studirao u Austriji i Francuskoj. Njegova majka je abdicirala u njegovu korist 1870. godine i on se vratio u Španiju kao kralj 1874. godine nakon vojnog udara. Alfons je umro u 27. godini 1885. godine, a naslijedio ga je nerođeni sin koji je postao Alfons XIII nakon rođenja naredne godine.
Očinstvo
Alfons je bio sin španske kraljice Izabele II. Njegov otac je zvanično bio Izabelin suprug, Franjo od Španije, ali Alfonsovo biološko očinstvo je osporeno. Naime, za kralja Franju se vjeruje da je bio homoseksualac, a kraljica Izabela II je tokom svoje vladavine imala nekoliko ljubavnika. Alfonsovim bioločkim ocem se smatrao Enrique Puig Moltó, pripadnik kraljičine straže, sa kojim je kraljica Izabela II bila u vezi u periodu Alfonsovog začeća. Za zvanično porodično stablo vidi Porodično stablo Alfonsa XII.
Egzil
Alfons je zajedno sa porodicom protjeran u Pariz kada je njegova majka bila zbačena, 1868. godine. Odatle je poslan na školovanje u Beč, ali se 25. juna 1870. godine vratio u Pariz, gdje je njegova majka odlučila abdicirati pred brojnim španskim plemstvom čija je sudbina ovisila o protjeranoj kraljici. Međutim, španski parlament, poznat kao Cortez, nije ga priznao za kralja. Umjesto njega, kruna Španije je ponuđena italijanskom plemiću Amadeusu, koji ju je prihvatio kao Amadeus I. Ne obazirući se na ovo, proglasio se Alfonsom XII, u spomen jedanaest kraljeva Kastilje i Leona. Nedugo nakon toga nastavio je školovanje na Vojnoj akademiji Sandhurst u Ujedinjenom Kraljevstvu.
Amadeus I je zbog nedostatka popularnosti među aristokratijom i običnim narodom abdicirao 11. februara 1873. godine, nakon čega je proglašena Prva španska republika.
NGC 4045A
NGC 4045A (također poznat kao MCG 0-31-21 i PGC 38033) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 238 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,60 (42 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (28 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Alfons XII, kralj Španije
Vladavina
Krajem 1874. godine, dana 29. decembra, kada je general Serrano napustio Madrid kako bi zapovjedao vojskom na sjeveru u Karlističkom ratu, general Martinez Campos, koji je otvoreno podupirao Alfonsa, sa nekoliko je brigada ušao u Sagunto (Valencija), te proglasio Alfonsa kraljem. Predsjednik privremene vlade podnio je ostavku, a vlast je privremeno prepuštena kraljevom savjetniku, Canovasu del Castillo, kako bio vodio vladu do povratka kralja iz egzila. U sljedećih nekoliko dana kralj je stigao u Barcelonu, a tri dana kasnije i u Madrid, gdje je pred Cortesima proglašen kraljem. Alfonsova majka, bivša monarhinja, pokušala se vratiti u domovinu po sinovom ustoličenju, ali nije dočekana sa dobrodošlicom.
Odmah po dolasku na tron morao je braniti svoja nasljedna prava od svog rođaka u drugom koljenu, dona Karla, vojvode od Madrida, koji se protivio ukidanju salskog zakona koji bi ga bio učinio Karlom VII. Don Karlo je poražen i prisiljen na povlačenje.
Dana 23. januara 1878. godine Alfons je oženio svoju rodicu, princezu Mercedes Orleansku, koja je tim brakom postala španska kraljica. Međutim, Mercedes je umrla samo šest mjeseci nakon vjenčanja od upale pluća. Krajem iste godine mladi radnik iz Tarragone, Juan Oliva Moncasi, bez uspjeha je pokušao izvršiti atentat na kralja.
Dana 29. novembra 1879. godine Alfons je oženio mnogo dalju rodicu, nadvojvotkinju Mariju Kristinu Austrijsku. Na medenom mjesecu Alfons je preživio još jedan atentat, kada je na njega i njegovu kraljicu pucao pastir Otero. Tokom njihovog braka rođene su dvije kćerke, a posthumno sin i nasljednik. mini|300px|desno|Spomenik Alfonsu XII Kralj Alfons XII je 1883. godine služeno posjetio Belgiju, Austriju i Francusku. U Njemačkoj je prihvatio titulu počasnog pukovnika jedne pukovnije garnizona iz Alzasa, područja kojeg je okupirala Njemačka, a na koje je pravo polagala i Francuska. Ta je činjenica uticala na vrlo negativno raspoloženje tokom njegovog posjeta Francuskoj.
Njemačka je pokušala okupirati Karolinške otoke, koji su bili pod španskom vlašću, šo je dovelo do manjeg sukoba između dvije države. Sukob je završen potpisivanjem špansko-njemačkog sporazuma 1885. godine u korist Španije. Iste je godine izbila epidemija tuberkuloze u Aranjuezu. Monarh je posjetio oboljele i nedugo nakon toga, 25. novembra 1885. godine, umro je od iste bolesti u palači Prado u Madridu.
U trenutku njegove smrti njegova supruga imao je dvije kćerke, ali je njegova supruga, kraljica Marija Kristina, bila trudna i nosila treće dijete. Da je rodila sina, Alfonsova najstarija kćerka Mercedes bi postala monarhinja; međutim, rodio se sin koji je od samog rođenja bio kralj Alfons XIII.
IC 779
IC 779 (također poznat kao MCG 5-29-53, PGC 39690 i UGC 7369) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 10 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,90 (2 hiljade sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (2 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Truman Henry Safford 16. maja 1866. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1269
NGC 1269 (također poznat kao ESO 301-2, IRAS 03154-4117, MCG -7-7-8, NGC 1291 i PGC 12209) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 38 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 11,00 (123 hiljade sg) a najmanji 9,5 uglovnih minuta (106 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio James Dunlop 2. augusta 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 2618
NGC 2618 (također poznat kao MCG 0-22-23, PGC 24156 i UGC 4492) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 185 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 2,50 (135 hiljada sg) a najmanji 2,0 uglovnih minuta (108 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 20. decembra 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Vologodska oblast
Vologodska oblast jest federalna oblast u Rusiji. Prema popisu iz 2002. godine u ovoj oblasti je živjelo 1.269.568 stanovnika. Administrativno središte oblasti je Vologda. Oblast je uspostavljena 23. septembra 1937.
Miloš Mišković
Biografija
Još kao dječak naučio je poljski jezik. Nakon završene osnovne škole i gimnazije u Banjoj Luci, pohadao je studije geografije na Prirodno-matematičkom fakultetu, Univerzitetu u Sarajevu i završio ih 1958. godine. Početkom 1962. godine izabran je za asistenta na predmetu Kartografija.
Kao stipendista Ministarstva visokog školstva Poljske proveo je školsku 1963–64. godinu na doktorskom studiju Univerziteta Marije Kiri-Sklodovske u Lublinu. Godine 1968. doktorirao je iz problematike projektovanja, metodologije i izrade geografskih karata stanovništva i naselja. Poljska kartografska škola Eugenijusza Romera iz Lavova profesora Franciszeka Uhorczaka bila je dragocjen temelj za njegovu univerzitetsku karijeru kao i razvoj aplikativne kartografije u bivšoj Jugoslaviji. Profesor Misković je začetnik Primijenjene kartografije i Tematskog kartiranja u Bosni i Hercegovini. U svom naučnom radu profesor Mišković se bavio problemima prostornog planiranja i očuvanja baštine, osobito povezane s poljskom zajednicom u njegovom zavičaju, te očuvanjem stećaka. Terenski rad geografa bio mu je izuzetno važan, te je zbog toga bio organizator i voditelj izgradnje Geografske terenske baze na Gvoznom, opština Kalinovik. Zalagao se za očuvanje okoliša i kroz svoj rad ukazivao na probleme neodrživih zahvata u prirodi.
Na nekoliko lokaliteta u Jugoslaviji učestvovao je sa predstavnicima Zavoda za agrarnu geografiju Poljske akademije nauka u istraživanju agrarnog pejzaža radi izrade karata korišćenja zemljišta pod rukovodstvom prof. Jerzija Kostrowickog. Mišković je bio pratilac prof. Adama Malickog na njegovim ranije započetim geomorfološkim istraživanjima Udbinskog i Koreničkog polja u Lici, 1965. godine.
Visoki naučni ugled poljske škole prostornog planiranja bio je motiv za studijsko putovanje delegacije grada Banja Luke i Ekonomskog instituta iz Banja Luke 1978. godine radi upoznavanja organizacije i funkcionisanja djelatnosti na državnom, regionalnom i lokalnom nivou u Poljskoj. Naredne, 1979. godine delegacija Geografskog instituta Poljske Akademije nauka uzvratila je posjetu i istakla interes za uspješnu djelatnost agrarno-industrijskih kombinata AIPK Bosanska krajina i HEPOK Mostar u Bosni i Hercegovini.
Miloš Mišković 2011. godine dobio je orden "Bene Merito" Ministarstva vanjskih poslova Republike Poljske za promociju Poljske u svijetu. 2021. godine Milošu Miškoviću posthumno je dodijeljen Viteški Krst Ordena za zasluge Predjednika Republike Poljske.
Dobitnik Zahvalnice za poseban doprinos u radu i razvoju Geografskog društva Republike Srpske (2013).
Autor Atlasa stećaka, koji je rađen prema knjizi Šefika Bešlagića: Stećci-kultura i umjetnost.''
Divergentni geometrijski red
U matematika, beskonačan geometrijski red oblika je divergentan ako i samo ako | r | ≥ 1. Metode sumiranja divergentnih redova su ponekad korisne, a obično procjenjuju divergentni geometrijski red do sume koja se poklapa sa fomulom za slučaj kada je konvergentan Ovo važi za svaku metodu sumiranja koja posjeduje osobine tačnosti, linearnosti i stabilnosti.
Primjeri
Po težini sumiranja, prikazani su redovi:
Otvoreni jedinični disk
Obično sumiranje slijedi samo za razliku između susjednih članova |z| < 1.
Dante Alighieri
Dante Alighieri (fon. Dante Aligijeri) (29. maj 1265 – 14. septembar 1321) bio je italijanski pjesnik, prozaist i političar. Politički sukobi između gvelfa i gibelina (pristaše pape i pristaše njemačkog cara) u njegovom rodnom gradu, u kojima je i on strasno učestvovao, odveli su ga u progonstvo iz kojega se više nikada nije vratio. Istakao se već u mladosti kao talentiran pjesnik, i to u krugu tzv. pjesnika novog stila (dolce stil nuovo). Ali glavnu slavu stekao je djelom koje mu je postalo životno i koje je pisao daleko od svog rodnog grada. To je djelo veliki religiozni ep Komedia (Commedia), kojem je poslije Bokačo (Boccacio) dao, zadivljen, oznaku 'božanstvena'. Danteov izbor da ovo djelo nazove Komedija ne znači da je djelo trebalo da bude komično. Ustvari, riječ komedija odnosi se na jedan od dva klasična stila pisanja - drugi je bio tragedija. Tragedija je bila visokog stila, stila epova, sa radnjama koje su išle od obećavajućeg početka do tragičnog kraja. Komedija je bila drugi stil, stil grotesknih likova, sa radnjom koja je išla od nesretnog početka do sretnog kraja. Danteovo korištenje njegovog domaćeg dijalekta u pisanju Božanstvene komedije  pomoglo je da ujedini italijanski jezik.
Dante je svom velikom epu dao oblik vizije opisujući u njemu svoj put u pakao, čistilište i raj. Čitavo se djelo ističe izvanredom simetričnošću. Podijeljeno je na tri dijela: Pakao, Čistilište i Raj. Svaki od tih dijelova ima po 33 pjevanja, što znači da čitav ep, uključivši i uvodno pjevanje, ima ukupno 100 pjevanja. Strofa u kojem je djelo spjevano ima tri stiha i zove se tercina. Te su tercine povezane između sebe strogo provedenom rimom.
Oblik vizije Dante je našao u književnosti srednjeg vijeka, samo ju je ispunio pravim, istinskim životom i živim, psihološki fino izrađenim likovima. U poslijednje vrijeme teoretičari smatraju da je Dantea, također, inspirisao i opis uspona poslanika Muhammeda a.s. na nebo, kojeg je sigurno pročitao u progonstvu.
Od drugih Danteovih djela spominjemo njegovo mladenačko lirsko djelo Novi život (Vita nuova), u kojem je opjevao ljepotu svoje velike ljubavi Beatriče. Napisao je italijanskim jezikom.
Na latinskom jeziku značajno mu je djelo De vulgari eloquentia, u kojem raspravlja o vrijednosti građanskog italijanskog jezika.
Spisak aragonskih kraljeva
mini|desno|160px|Grb Kraljevine Aragonije Ovo je spisak svih aragonskih vladara do potpunog ujedinjenja s Kastilijom izdavanjem dekreta Nueva Planta 1707. godine, dva stoljeća nakon ujedinjenja Aragonije i Kastilje pod vlašću jednog monarha vjenčanjem Ferdinanda II s kastiljskom kraljicom Izabelom I.
Kraljevina Aragonija obuhvaćala je današnju autonomnu pokrajinu Aragoniju. Aragonski kraljevi iz Barcelonske dinastije također su vladali Katalonijom, Kraljevinom Valencijom, Kraljevinom Majorkom, Kraljevinom Sicilijom, Kraljevinom Sardinijom i nekim dijelovima današnje južne Francuske, uključujući i grad Montpellier. Ta područja činila su Aragonsku Krunu.
Grofovi Aragonije su bili:
Dinastija Jiménez
mini|desno|100px|Alfonso I
Barcelonska dinastija
mini|desno|100px|Jakov Osvajač
Kako je Martin nadživio svog sina, sicilijanskog kralja Martina I, bilo je više kandidata za prijestolje. Novi kralj je bio određen Sporazumom iz Kaspe.
Dinastija Trastamara
mini|100px|Ferdinand I
Dinastija Bourbon
Za vrijeme vladavine Filipa IV Aragonija je prestala postojati kao nezavisna kraljevina.
Boris Dvornik
Boris Dvornik (Split, 16. april 1939 – Split, 24. mart 2008) bio je hrvatski pozorišni, televizijski i filmski glumac, režiser i scenarist.
Biografija
Boris Dvornik je rođen 16. aprila 1939. godine u Splitu u porodici drvosječe. Svoj talent za glumu otkrio je u djetinjstvu, dok je nastupao u dječjim predstavama. Nakon školovanja za električara, počeo se profesionalno baviti glumom. Završio je Srednju glumačku školu u Novom Sadu, a kasnije se upisao na Pozorišnu akademiju Univerziteta u Zagrebu.
Na filmu je debitovao 1960. godine u filmu Francea Štiglica Deveti krug, s tematikom holokausta. Glumio je mladića koji za vrijeme rata pokušava spasiti mladu Židovku oženivši se njome. Nakon filma stekao je veliku popularnost, koju potom učvršćuje igrajući savremene likove u komedijama Martin u oblacima (1961.) i Prekobrojna (1962.) Branka Bauera. Ovo je načinilo od Borisa Dvornika jednu od velikih zvijezda kinematografije bivše Jugoslavije, slično Ljubiši Samardžiću, Mileni Dravić i Velimiru Bati Živojinoviću (s kojim je kasnije razvio blisko prijateljstvo).
Do sredine 1960ih godina Dvornik je nastupao uglavnom u komedijama, a od 1966. godine počinje se s velikim uspjehom pojavljivati i u filmovima s tematikom iz Narodnooslobodilačkog rata. Za uloge u filmovima Most (Hajrudin Krvavac, 1969.) i Kad čuješ zvona (Antun Vrdoljak, 1969.) nagrađen je Zlatnom arenom na festivalu u Puli. Za ulogu u ratnom filmu U gori raste zelen bor (Antun Vrdoljak, 1971.) i za ulogu šofera-zavodnika u Opkladi (Zdravko Randić, 1971.) osvojio je Srebrnu arenu. Nastupio je u više od 40 dugometražnih igranih filmova (nerijetko je nastupao i u kratkometražnim), u mnogim televizijskim dramama i u više televizijskih serija.
Zenit popularnosti Borisa Dvornika je došao 1970ih ulogom Roka Prča u kultnoj seriji "Naše malo misto", a potom i ulogom brijača u seriji "Velo misto". Nakon što je stekao status jednog od napriznatijih glumaca bivše Jugoslavije, Boris Dvornik uglavnom je radio u Hrvatskom narodnom teatru u svom rodnom Splitu.
Velimir Bata Živojinović i Dvornik su se 1991. godine odrekli jedan drugoga u nizu otvorenih pisama, u gesti koja je bila viđena kao simbol raspada SFRJ. 2004. godine objavljeno je da su se njih dvojica pokušala pomiriti, a javno pomirenje bilo je 2006. godine putem video linka između Splita i Beograda. Živojinović je izjavio da "proteklih godina nije bilo mržnje između nas", a Dvornik se nadovezao da je to bio "samo nesporazum".
Tokom godina Boris Dvornik je razvio blisko prijateljstvo s Antunom Vrdoljakom. On ga je nagovorio na učestvovanje u politici, te je na izborima 1992. godine kao kandidat Hrvatske demokratske zajednice izabran u Hrvatski sabor, iz kojeg se uskoro povukao.
Posljednjih godina Dvornikova karijera patila je od posljedica moždanog udara i njegovog alkoholizma, koji se manifestirao u nizu incidenata, od kojih je najpoznatiji napad na promatračicu GONG-a na hrvatskim predsjedničkim izborima 2005. godine.
Umro je 24. marta 2008. od moždanog udara.
Dva sina Borisa Dvornika - Dino i Dean Dvornik - poznati su pop muzičari.
Voronješka oblast
Voronješka oblast jest federalna oblast u Rusiji. Prema popisu iz 2002. godine u ovoj oblasti je živjelo 2.378.803 stanovnika. Administrativno središte oblasti je Voronjež. Oblast je uspostavljena 13. juna 1934.
Ravnica (Prozor-Rama)
Ravnica je naseljeno mjesto u općini Prozor-Rama, Bosna i Hercegovina.
Katana
300px|mini|Katana Katana (刀:かたな) je japanski naziv za mač. Koristi se za specifičnu vrstu oštrice zvanu daito, te se koristi od 1400-tih godina. To je zavijeni mač tradicionalno korišten od strane samuraja sa sječivom na vanjskoj strani oštrice. Mač se najčešće nosio sa wakizashiem (shoto), jednakim ali kraćim mačem. Isto tako se katana mogla nositi uz tanto, još manju ali gotovo isto oblikovanu oštricu. Ta dva oružja zajedno su se nazivali daisho, te su predstavljala moć i čast samuraja. Duga oštrica se koristila u otvorenoj borbi, dok se kraća oštrica koristila kao pomoćno oružje, za ubadanje, borbu na malim prostorima i seppuku, što je oblik ritualnog samoubistva poznatiji kako hara - kiri. Katana se primarno koristi za siječenje, te je namijenjena za dvoručni hvat. Tradicionalno se nosi sa rubom okrenutim na gore.
Djelovi katane
mini|Diagram showing the parts of a katana Koshirae je pojam koji predstavlja opremu mača. Dakle sve osim same oštrice. Po pravilu, koshirae bi se trebala prikazivati sa tsukom na lijevoj strani. Ovaj običaj je nastao zbog činjenice da se mač ne može tako jednostavno izvući na ovaj način. Isto tako, za mirnih vremena, koshirae se sprema sa tsukom nalijevo, dok se za vrijeme rata tsuka nalazi desno (kako bi se mač uvijek mogao izvući). Riječ koshirae dolazi od riječi "koshirareru", koji se danas više ne koristi. Uglavnom se koristi "tsukuru", te oba izraza znače napraviti, stvoriti, proizvesti. Točniji naziv je "toso", koji otprilike znači namještaj mača. "Tosogu" je generalni naziv za dijelove dok "kanagu" označava metalne dijelove. "Gaiso su vanjski dijelovi, dok "toshin" predstavlja "tijelo" mača. Dijelovi koshirae su: - Kashira: "kapica" na kraju drške - Fuchi: prsten iznad tsube - Same - kawa: ražina koža oko drške - Menuki: ornamenti na dršci (uglavnom ispod tsuka-ita) - Tsuba: Štitnik - Tsuka: drške - Tsuka - maki: svileni omot na dršci (tsuka - ito, ito - maki) - Habaki: klinasti ovratnik koji spriječava ispadanje mača iz korica te podupire neke dijelove u dršci - Seppa: brtveni prsten iznad i ispod tsube - Kozuka: maleni nož unutar sitnog "đepa" u koricama - Kogai: šiljak za uređivanje kose koji se nalazu u džepu sa druge strane - Wari - bashi: metalni štapići - Kuri - kata: "kuka" na koricama na koju se veže sageo - Sageo: uže kojim se korica veže za pojas (obi) - Koiguchi: otvor na koricama - Kojiri: kraj korica ili posebna "kapica" koja se nalazi na kraju - Kaishizuno: kukica koja spriječava nepoželjno micanje korica prilikom izvlačenja