cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Čedomil Šilić
Inoviranje trebevićkog “Alpinetuma”
Paralelno s redovnim studiranjem, 1958. zasniva radni odnos i do kraja studija biva stručni nadzornik u Planinskoj botaničkoj bašti ("Alpinetumu") na Trebeviću (kojeg je osnovao 1948. godine profesor Vojin Gligić). Alpinetum je bio u sastavu Fakultetskog šumskog oglednog dobra "Igman" Ilidža kojim je rukovodio dipl. ing. Ranko Trifković. “Alpinetum” je osnovan kao edukacijska podrška u radu nastavnicima u oblasti botaničkih studijskih programa, ali je bio potreban  i  istraživačima. Šilićev osnovni zadatak bio je prikupljanje, prenošenje, uzgajanje i proučavanje bh. planinske flore, osobito endemsko-reliktnih vrsta. Planinska botanička bašta je 1963. pripojena Šumarskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu, kao nastavni i istraživački objekt.
Na radnom mjestu stručnog nadzornika u Bašti, Šilić je imao priliku proširivanja  praktičnih znanja  i iskustava iz botanike, naročito floristike, kao i vođenja poslova u takvim institucijama, pa je i njegovo daljnje studiranje bilo usmjereno više u tom pravcu. Nažalost, do danas (2016.) je ovaj objekt potpuno devastiran i zapušten pa  nema namjenjenu a nedvojbeno  potrebnu funkciju.
Terenska istraživanja
Čedomil Šilić prikupljao je i donosio u Botaničku baštu Zemaljskog muzeja živi i herbarski materijal s mnogih planina: Julijske i Kamniške Alpe, Risnjak, Učka, Velebit, Biokovo, Čvrsnica, Prenj, Čabulja, Velež, Bitovnja, Vranica, Jahorina, Bjelašnica, Treskavica, Romanija, Maglić, Bioč, Volujak, Pivska planina, Durmitor, Orjen, Lovćen, Šara, Prokletije i Bjelasica.
Istovremeno je prikupljao sjemenski materijal za publikaciju "Index seminum", kao i floristički materijal za herbarsku zbirku Zemaljskog muzeja. Kroz sva ova istraivanja, izuzetnu pažnju je usmjerio na proučavanje endemskih i reliktnih biljnih vrsta na prostoru cijele bivše Jugoslavije, a osobito dinaridskog krša.
Stečeno iskustvo i postignuti radni rezultati omogućili su mu da se zaposli kao honorarni šef Botaničkog vrta Zemaljskog muzeja Bosne i Hercegovine (1963.). Te godine u ovoj instituciji obilježavala se 75. obljetnica osnivanja.
Istraživački projekti
Šilić se počeo baviti naučnoistraživačkim radom već tokom studija. Na Univerzitetu u Sarajevu nagrađen je prvim nagradama “29. novembar”: 1960. i 1961., za radove:
Dolaskom na novu dužnost u Prirodnjačko odjeljenje Zemaljskog muzeja Bosne i Hercegovine uključen je u floristička, taksonomska, fitogeografska i vegetacijska istraživanja Bosne i Hercegovine i susjednih područja.
Znatan dio vremena i aktivnosti, naročito na početku muzeološke karijere, morao je posvetiti koncipiranju i uređivanju Botaničkog vrta, kojeg je zatekao u veoma zapuštenu stanju. Izvršena je rekonstrukcija i ohnavljanje zhirki "kamenjara" brojnim vrstama svih postojeih biljno-geografsko-ekoloških skupina u vrtu, a formiran je i novi “Alpinetum", kao i neke druge izložbene skupine. S tim u vezi, svake vegetacijske sezone, u više navrata, realizirao je veliki broj hotaničkih ekskurzija na planine kompleksa Dinarida u cilju prikupljanja i prenošenja živih hiljaka za nasade Botanikog vrta. lstovremeno je prikupljao sjemenski materijal za publikaciju "Index seminum", kao i floristiki materijal za herbarsku zbirku Zemaljskog muzeja. Tokom ovih istraživanja, poebnu pažnju usmjerio na  proučavanje endemskih i reliktnih biljnih vrsta na prostoru cijele bivše Jugoslavije.
Neovisno od ekipnih ístraživanja i istraižvanja posvećenih potrebama Botaničkog vrta, obavljao je samostalna floristiko-vegetacijska istraživanja na terenu, uz pratnju (u tadašnjem Sarajevu poznatog) glavnog vrtlara Đorda Đurana (npr. kanjon Rakitnice u Hercegovini). Sva ova terenska istraživanja omogućila su mu izvrstan uvid u poznavanje flore i vegetacije Dinarida, a posebno  sistema  pojedinih rodova i biljnih vrsta.
Knjige – udžbenici
Još 1969. godine Čedomil Šilić inicira pokretanje edicicije  prirodnjačkih  knjiga pod nazivom “Priroda jugoslavije",  koju je prihvatio i počeo realizirati tada renomirani Zavod za izdavanje udžbenika Bosne i Hercegovine.  Jedan od  prvih priloga te realizacije je i Šilićeva knjiga
Zahvaljujući bogatom iskustvu u izdavanju knjiga dr. Šilić inicira 2002. godine novu seriju knjiga pod nazivom “Priroda Bosne i Hercegovine". Ovu Šilićevu inicijativu prihvaćaju nakladnici Matíca hrvatska, ogranak Čitluk i Franjevačka kuća Masna Luka,  u čijoj ediciji Šilić publicira dvije knjige:
Novoopisani taksoni i fitosocioliško-vegetacijske jedinice
U okviru doprinosa poznavanju (sub)specijske i ekološke bioraznolikosti biljnog svijeta Bosne i Hercegovine, kao i onovremane Jugoslavije, Čedomil Šilić opisao je niz taksona fitosocioloških jedinica.
Između ostalog, Šilić je samostalno i u koautorstvu opisao tri biosociološko-vegetacijske jdinice, prema  tada široko prihvaćenom, danas gotovo napuštenom,  sistemu Braun-Blanqueta:
Popularizacija nauke
Osim naučnoistraživačkog rada,  dr. Silić je imao izuzetan afinitet prema popularizaciji prirodnih znanosti, posebice biljnog svijeta. Kao rezultat takvog odnosa prema popularizaciji i edukaciji jest i njegovih 129 popularnih i naučno-popularnih radova. Najveći broj takvih priloga objavio je u glasilu Biološkog društva BiH “Biološki list" i glasilu nevladine ekološke organizacije Fondeko,   pod nazivom “Fondeko svijet”. časopisu “Ekologija", “Palčić" i dr.
Slikarstvo i umjetnička fotografija
Istovremeno sa upisom na fakultet učlanjnje se u Likovnu sekciju Akademskog kulturno-umjetničkog društva "Slobodan Princip-Seljo" u Sarajevu, pod rukovodstvom akademskog  slikara Vojislava Hadžidamjanovića. Za pet godina rada u Sekciji stekao je osnovna znanja i vještine iz slikarstva,  što mu je u daljnjem radu mnogo značilo i omogućilo da realizira brojne likovne kreacije  (izložbe, ilustracije svojih i tuđih knjiga i knjiga i sl.).
Već tokom studija, u organizaciji pomenutog Društva i Kluba studenata Šumarskog  fakulteta,  1961.godine, priređuje samostalnu izložbu slika, uz veliku potporu profesora Vojina Gligića i poznatog kolekcionara slika Ilije Buljovčića, uposlenog na mjestu domara Fakulteta koji mu je pomogao oko izrade nekih okvira za izložene slike. Na ovoj samostalnoj izložbi,  Šilić je izložio 40 uljanih slika i 30 grafika. Nakon ove izložbe, uključen je u brojne kolektivne izložbe Likovne sekcije AKUD “Slobodan Princip-Seljo": u Zagrebu, Beogradu, Sarajevu, Mostaru, Banjoj Luci, Tuzli, Brčkom, Prijedoru, Zenici itd. Na smotri slikara–amatera kulturno-umjetničkih društava Bosne i Hercegovine,  Šilić je 1963. dobio  prvu nagradu Saveza amaterskih kulturno-umjetničkih društava i organizacije Bosne i Hercegovine za uspješno izlaganje na izložbama likovnih amatera Bosne i Hercegovine i kao najbolji slikar - amater (u žiriju bili akademski slikar Mario Mikulić i  profesorica  Sida Marjanović).
Kao aktivan član Foto-kluba “Sarajevo”, Čedomil Šilić je izlagao na brojnim studentskim izložbama umjetničke i planinarske fotografije u tadašnjoj  Jugoslaviji i inozemstvu (New York, Pendicherry: Ashram Photography, Indija). Dobitnik je brojnih nagrada i priznanja (npr. "Zlatno oko" u Novom Sadu i dr.). Sudjelovao je na brojnim izložbama Planinarskog saveza Jugoslavije za što je dobio više diploma i nagrada u zemlji i inozemstvu.
Čedomil Šilić je imao solidnu kućnu  foto-laboratoriju u kojoj je sam razvijao svoje filmove i slike izložbenog formata, ulazcći u “tajne" fotografije.
Djelovanje u naučno-stručnim asocijacijama uredništvima
Čedomil Šilić je bio član i/ili funkcioner  oko 25 naučno-stručnih duštava, redacija časopisa i edicija, među kojima su i:
Dobrava (Radeče)
Dobrava je naseljeno mjesto u sastavu općine Radeče, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Laško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Dobrava je imala 61 stanovnika.
Narodna banka Češke
Guverner Banke je Aleš Michl.
Historija
thumb|Sjedište Nacionalna banka Češke u [[Pragu]] Prvi nezavisni bankarski sistem, u sadašnjoj Češkoj Republici, bio je Ured za bankarstvo Ministarstva finansija. Ured je osnovan 1919. godine uspostavljanjem nezavisne Čehoslovačke. Kada je Kraljevina Bohemija prestala da postoji 1918. godine, stvaranje Čehoslovačke je zahtijevalo novu centralnu banku a također i valutu. Sjedište ovog ureda bilo je u Pragu. Godine 1926. osnovana je Narodna banka Čehoslovačke. Tokom prvih nekoliko godina nove nacionalne banke, Čehoslovačka doživljava period ekonomskog prosperiteta. Prerađivačka industrija u Čehoslovačkoj doživljava ogroman uspjeh, bruto nacionalni proizvod je dostizao vrhunac, a razmjena valuta bila je snažna. Bankarski sektor se ubrzano razvija širom Čehoslovačke te se broj banaka povećava na preko njih 100 i više od 200 kreditnih unija.
Nakon drugog svjetskog rata, komunistička vlast 1. jula 1950. Državnu Banku Čehoslovačke koja nacionalizuje bankarski sektor Čehoslovačke.
Padom komunizma i podjelom Čehoslovačke na dvije nezavisne države Češku i Slovačku, državna banka Čehoslovačke je podijeljena na Nacionalnu banku Češku i Nacionalnu banku Slovačke.
Uterosakralni ligament
Struktura
Rektouterusni nabor sadrži znatnu količinu vlaknastog tkiva i nepropusnih mišićnih vlakana koji su pričvršćeni na prednji dio krstačne kosti i tvore uterosakralne ligamente.
Ti ligamenti protežu se od maternice do prednjeg aspekta krstačne kosti.
Na vrhu ovog ligamenta izlazi karlični utrobni nerv.
Nacionalni park Fruška gora
Nacionalni park Fruška Gora je zaštićeno područje od 1960. god, na istoimenoj planini, na desnoj obali Dunava, u neposrednoj blizini Novog Sada, Srbija. Nalazi se u južnom dijelu Panonske nizije između rijeke Dunav na sjeveru i rijeke Save na jugu i predstavlja geomorfološku cjelinu koja vezuje slavonske planine na severozapadu sa šumadijskim planinama na jugoistoku.
Osnovna karakteristika ovog područja je postojanje brojnih ugroženih, rijetkih i zaštićenih biljnih i životinjskih vrsta. Pašnjaci i plodno zemljište, vinogradi i voćnjaci, ukrašavaju padine i niže dijelove Fruške Gore, dok su površine koje se nalaze na visinama iznad 300 metara nadmorske visine pokrivene gustim, listopadnim šumama. Posebnu vrijednost i biser Fruške Gore predstavlja 16 srpskih pravoslavnih manastira, poznatih po specifičnoj arhitekturi, bogatim riznicama, bibliotekama i freskama. Fruška gora takođe krije i brojne arheološke lokalitete iz praistorijskog i istorijskog perioda.
U antičko vrijeme nosila je naziv Alma Mons. Današnji naziv Fruška gora zasniva se na dvije činjenice:
Geografija
Na Fruškoj Gori nema prirodnih jezera. U periodu 1965. do 1986. god izgrađeno je 14 akumulacija sa ciljem navodnjavanja i zaštite od bujičnih potoka: Ljukovo, Šelovrenac, Dobrodol, Međeš, Borkovac, jezero na Popovici, Pavlovačko jezero, Mutalj, Bešenovačko, Testera, Čalma, Moharač, Manđelos.
Na Fruškoj Gori postoje tri prirodne pećine. To su Grgurevačka, Ležimirska i vrelo potoka Dubočaš. Ostale pećine nastale su vještačkim putem, bilo zbog radova na kamenolomu, ili klesanjem od strane monaha, kao što je slučaj sa isposnicom u blizini manastira Rakovac.
Flora i fauna
Nacionalni park Fruška Gora je karakterističan po velikom broju ugroženih, rijetkih i zaštićenih biljnih i životinjskih vrsta. Površine iznad 300 metara nadmorske visine ispunjene su gustim, listopadnim šumama. Na prostoru uže zone Nacionalnog parka raste oko 1 000 vrsta biljaka, a njihov broj, zajedno sa biljakama na prostoru zaštićene zone, prelazi cifru od 1.500 vrsta. Od njih se najviše izdvajaju vrste reliktnog i endemičnog karaktera: lovorasti jeremičak, gorocvet, niska perunika, preko 30 vrsta orhideja Čak 18 vrsta orhideja je od međunarodnog značaja. Na Fruškoj Gori je do sada registrovano preko 400 vrsta gljiva.
Za Frušku Goru se vezuju i počeci vinogradarstva na podučju današnje Srbije. Prvu vinovu lozu na Fruškoj Gori zasadio je rimski car Marko Aurelije Prob, koji se 232. godine rodio u Sirmijumu, današnjoj Sremskoj Mitrovici.
Zaštićeno područje
Fruška gora je proglašena nacionalnim parkom 1960. godine, u cilju obezbjedenja trajne zaštite. Do 1948. godine šumama Fruške gore gazdovalo se kao sa ekonomskim šumama. Godine 1949-e, zbog posebnog značaja predjela Fruške gore u Panonskoj niziji, Vlada NR Srbije osnovala je organizaciju "Narodno izletište Fruška gora" sa zadatkom unapređivanja ovog kompleksa kao izletišta i odmarališta. Godine 1960-e, Skupština SR Srbije, posebnim zakonom, Narodnom izletištu daje viši rang i stavlja ga pod posebnu zaštitu proglašavanjem za Nacionalni park.
Godine 1962, Izvršno vijeće SAP Vojvodine određuje granice Nacionalnog parka Fruška gora i donosi Plan o uređenju istog. Ukupna površina Nacionalnog parka iznosila je 24.302 ha, a površina pod uticajnom zonom, u koju su bili uključeni svi prilazi Nacionalnom parku sa širom okolinom i naseljima, iznosila je 45.000 ha.
Godine 1977. Skupština SAP Vojvodine donosi novi Zakon o Nacionalnom parku Fruška gora po kome se zadržava svojstvo nacionalnog parka određeno Zakonom iz 1960. godine. Odredbama ovog Zakona obezbeđuje se trajna zaštita, odnosno unapređivanje prirodnih vrednosti i ljepota Nacionalnog parka Fruška gora. Na osnovu Zakona od 1977. godine, Izvršno vijeće SAP Vojvodine 1980. godine donosi Odluku o određivanju novih granica Nacionalnog parka, po kojoj se granice proširuju na 25.393 ha.
Zakonom o nacionalnim parkovima („Službeni glasnik RS“, br. 84/2015 i 95/2018 - dr. zakon), Fruška Gora je proglašena nacionalnim parkom. Područje aktivne zaštite obuhvata 27.762 ha, od čega je 19.308 ha u državnoj svojini, a u privatnoj i drugim oblicima svojine 7.364 ha. Park je zaštićeno područje međunarodnog, nacionalnog, odnosno izuzetnog značaja - I kategorija zaštite Režimi zaštite su:
Na obroncima Fruške gore ima 57 naselja. Ukupno u ovim naseljima živi 126.866 stanovnika. Pored njih, veliki je broj vikendica i vikend zona, kao i rekreativno-turističkih objekata, tako da su prirodne cjeline na nekim mestima u bliskom kontaktu sa urbanom zonom. Naselja se rasprostiru oko, unutar i između šuma, i njihovim širenjem stvaraju se novi i izmenjeni uslovi staništa.
Manastiri
Manastiri Fruške gore su jedinstvena grupa sakralnih objekata nastala u periodu od XV do XVIII vijeka, doseljavanjem srpskog monaštva i stanovništa sa Kosova i Metohije i južne Srbije. Locirani su na području od 50 kilometara dužine i 10 kilometara širine. Od 35 izgrađenih manastira do danas je sačuvano 16. Zbog bogatstva svetilištima, Frušku goru nazivaju još i "Svetom Gorom" ili "srpskim Atosom". Ti manastiri su kroz istoriju predstavljali simbol nacionalnog otpora i zaštitnike velikog nacionalnog blaga, oličenog u sakralnoj umjetnosti i arhitekturi, očuvanju duha i kolektivnog pamćenja naroda. Danas su aktivni slijedeći manastiri: Beočin, Bešenovo, Vrdnik, Velika Remeta, Grgeteg, Đipša, Jazak, Krušedol, Kuveždin, Mala Remeta, Novo Hopovo, Petkovica, Privina Glava, Rakovac, Staro Hopovo, Fenek i Šišatovac. Nastali u periodu velikih seoba, manastiri su postali centri koji su njegovali kult poslijednje srpske despotske porodice Brankovića, po uzoru na staru Nemanjićku dinastiju kao istorijski uzor. Manastiri su grobna mjesta velikog broja istaknutih ličnosti iz srpske istorije, kao i dom svetih moštiju.
Doropolje
Doropolje je naseljeno mjesto u sastavu općine Šentjur, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Šentjur pri Celju.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Doropolje je imalo 156 stanovnika.
Glinica (Velika Kladuša)
Glinica je naseljeno mjesto u općini Velika Kladuša, Bosna i Hercegovina.
Bazooka
Bazooka je naziv za ručni raketni protivoklopni bacač razvijen u SAD-u tokom Drugog svjetskog rata. Ovo oružje je predstavljalo svojevrsnu inovaciju u protivoklopnoj i pješadijskoj borbi. Bacač je ispaljivao visoko eksplozivne protivoklopne granate namijenjene za uništavanje tenkova, oklopnih vozila, bunkera.
Opis i razvoj
Oružje je izmislio američki fizičar i inovator Robert Goddard za potrebe američke vojske kao bestrzajno protivoklopno oružje. Zapravo Goddard je ovaj sistem razvio za vrijeme Prvog svjetskog rata 1918. u čemu mu je također učestvovao dr. Clarence Hickman, međutim zbog završetka rata njihovo oružje nije uvedeno u operativnu upotrebu.
Razvoj kumulativne granate započeo je za vrijeme istraživanja američkog fizičara Charlesa Edwarda Munroea 1880. Ovo revolucionarno dijelo je bilo kuriozitet narednih 50-tak godina. Kasnije u međuratnom periodu amerikanci su razvijali protivoklopno oružje u vidu ručnih granata i tromblonskih mina koje su se ispaljivale s pušaka M1903 Springfield, M1 Garand, itd. Ovaj sistem je uveden u operativnu upotrebu 1942. modifikacijom Edwarda Uhla koji je uveo kumulativnu granatu.
Upotreba
thumb|lijevo|Američki vojnik ispaljuje Bazooku na njemačko mitraljesko gnijezdo.
Drugi svjetski rat
Ovaj bacač je prvi put upotrijebljen tokom Operacije Baklja prilikom savezničkog iskrcavanja u Sjevernu Afriku, međutim general Dwight D. Eisenhower je bio razočaran zbog neiskustva vojnika s upotrebom ovakvog oružja.
Tokom rata Njemci su zarobili nekoliko primjeraka ovog oružja od Crvene armije i prilikom operacije Baklja nakon čega su razvili vlastito oružje pod nazivom Panzerschreck koji je imao veći kalibar, znatno veći domet i poboljšanu granatu. Međutim amerikanci su imali priliku da istovremeno koriste i Panzerschreck i Bazooku protiv njemačkih tenkova Panter, kasnije su uvidjeli da je njemačko riješenje bilo znatno efikasnije od originalne Bazooke po pitanju uništavanja neprijateljskog oklopa. Posada koja se služila ovim oružjem bila je veoma ranjiva zbog izlaganja neprijateljskoj vatri, ali i nakon ispaljivanja zrna zbog velikih barutnih gasova koji su otkrivali njihov položaj.
U drugoj polovini rata američki vojnici su imali znatno više iskustva sa sistemom i razvili su uspješnu taktiku protiv neprijateljskih tenkova. Prilikom gađanja, posada ovog sistema je zauzimala znatno viši položaj u odnosu na neprijateljske tenkove, te su ih uništavali pogotkom u motor. Tokom bitke kod Arracourta u Francuskoj 1944. amerikanci montirala 2-3 Bazooke ispod krila školskog aviona Piper J-3 čime su uništili 6 njemačkih tenkova.
Korejski rat
Po uzoru na njemački Panzerschreck, amerikanci su razvili novu verziju Super Bazooka kalibra 90 mm. Super Bazoooka je imala znatno veći domet, efikasnost ali bila je 20 % lakša od Panzerschrecka. Starije verzije M1 i M9 nisu bile uspješne protiv sjevernokorejskih T-34 tenkova. Sistem su tokom Korejskog rata koristili i Kinezi protiv aričkih M4 Sherman i M46 Patton tenkova.
Vijetnamski rat
M20 Super Bazooka je korištena od strane američkih marinaca u početku rata, međutim kasnije je zamijenjena suvremenijim M67 bestrzajnim topovima i bacačima M72 LAW. Južnovijetnamske snage su koristile ovaj sistem do kraja 1960tih godina.
Ostali sukobi
Bazooka je korištena tokom Portugalskog kolonijalnog rata ali i tokom francuskih kampanja u Indokini i Africi.
Verzije
thumb|M20 Super Bazooka.
ZB vz.26
ZB vz.26 je čehoslovački puškomitraljez kojeg je konstruirao Vaclav Holek za firmu Československá Zbrojovka u Brnu.
Razvoj
1921. godine Čehoslovačka armija je započela niz testova sa ciljem usvajanja novog puškomitraljeza. Na prvim probama su ispitana oružja sistema Bertier, M1918 BAR, Darné, Hotchkiss, St. Etienne i nekoliko domaćih modela.
Najznačajniji domaći model je bio puškomitraljez Praha II, konstrukcija Václava Holeka na čijem su razvoju učestvovali i njegov brat Emanuel i Poljaci Marek i Podrabski. Oružje je proizvedeno u fabrici "Česká Zbrojovka" iz Praga. Model je 1923. izmjenjen izbacivanjem redenika i uvođenjem okvira sa 20 metaka. Ova konstrukcija je prihvaćena i započeta je serijska proizvodnja. Model je prvobitno dobio naziv ZB Vz. 24, da bi nakon daljeg razvoja preimenovan u češ. Lehký kulomet Vz. 26 (Laki mitraljez model 26), ili ZB Vz. 26.
Usljed nedovoljnih kapaciteta fabrike u Pragu, proizvodnja je prebačena u novoizgrađenu fabriku Zbrojovka u Brnu, što je dovelo do niza parnica oko oko prava na ime i patent.
Bez obzira na pravne probleme, do 1939. je proizvedeno oko 120.000 komada ovog oružja koji su, pored Čehoslovačke, izvoženi u dvadeset jednu zemlju širom svijeta.
Opis
Oružje je vazdušno hlađeno i funkcioniše na principu pozajmice barutnih gasova. Dejstvuje iz otvornog zatvarača. Puni se okvirom sa 20 metaka koji se postavlja sa gornje strane oružja. Dejstvo može biti jedinično ili rafalno. Kako je okvir smješten sa gornje strane, nišani su smješteni sa lijeve strane oružja. Prednji je na cijevi na početku gasne komore, dok je zadnji na sanduku. Zadnji nišan je kružnog oblika i podešava se preko nazubljenog točkića. Cijev se mjenja brzo i jednostavno pomoću ručice smještene na gornjoj strani oružja. Oružje sa gornje strane ima poklopac kojim se zatvara otvor za okvir zbog prljavštine. Prilikom dejstva, upotrebljene čahure se izbacuju kroz otvor sa donje strane, koji je također zaštićen poklopcem radi zaštite od prljavštine. Poklopac se otvara automatski prilikom pritiska na obarač. Oružje je standardno opremljeno nožicama.
Korisnici
thumb|Pripadnici kineske Nacionalne revolucionarne armije sa ZB vz.26 puškomitraljezom.
Pubocervikusni ligament
Pubocervikusni ligament  ili stidnomaternični ligament povezuje strane  grlića maternice sa  stidnom simfizom. Kolagen u pubocerviksnom ligamentu može se smanjiti kod žena sa vaginskim prolapsom.
Darmstadt
Darmstadt je nakon Frankfurta, Wiesbadena i Kassela četvrti najveći grad u Hessenu. Najbliži veći gradovi su Frankfurt na Majni i Offenbach (oko 30 km sjeverno), Wiesbaden i Mainz (oko 40 km sjeverozapadno), Mannheim oko 45 km te Heidelberg (oko 55 km južno). Za njegov značaj kao grada nauke, naslov koji mu je 1997. dodijelio hesenski ministar unutrašnjih poslova, može zahvaliti Tehničkom univerzitetu i dvjema višim školama (h_da, EHD) s ukupno približno 41.000 učenika i studenata, kao i drugim istraživačkim institucijama. Između ostalih, tu se nalazi i GSI centar Helmholtz za istraživanje teških iona (njem. GSI Helmholtzzentrum für Schwerionenforschung), Evropski centar za kontrolu svemirskih letova (ESA/ESOC), Evropska organizacija za korištenje meteoroloških satelita i tri instituta Frauenhoferovog društva. Osim obrazovnih, postoje i velike firme i postrojenja iz komunikacijske i IT-oblasti, gdje se obavljaju značajna istraživanja i razvoj.
Darmštatski status centra Jugendstila veže se za velikog vojvodu Ernsta Ludviga kad je on 1899. osnovao umjetničku koloniju na uzvišenju Mathildenhöhe.
Etimologija
Porijeklo imena Darmstadt nije u potpunosti razjašnjeno. Najstariji sačuvani spomen naselja pod nazivom Darmundestat potječe iz 11. vijeka, odnosno nekoliko stotina godina nakon njegovog nastanka. Pokušaji da se objasni porijeklo imena su vrlo različiti:
Geografija
thumb|200px|lijevo|Trg Luisenplatz sa Ludwigovim spomenikom U području Darmstadta spajaju se četiri prirodne geografske cjeline. Na zapadu gradskog područja nalazi se gornjorajnska dolina. Na nju se, na južnom gradskom području, naslanja uski rub brdovitog lanca Bergstraße, koji odavde zapravo i počinje. Na jugoistoku grada počinje brdovito područje Odenwald, kojem pripada i uzvišenje Mathildenhöhe. Najsjevernija tačka Odenwalda nalazi se na saveznoj cesti B 26 u blizini Instituta za botaniku i zoologiju. Sjeverozapad Darmstadta pripada zaštićenom parku Messeler Hügelland. Kroz grad protječu, između ostalih, manje rijeke Darmbach i Modau (kroz južno naselje Eberstadt).
Susjedna naselja i gradovi
Darmstadt na sjeveru graniči s okrugom Offenbach, a na istoku, jugu i zapadu sa distriktom Darmstadt-Dieburg. Od sjevera u smjeru kazaljke sata graniči s naseljima Egelsbach, gradovima Langen i Dreieich (sva tri u okrugu Offenbach), naseljima Messel, Groß-Zimmern i Roßdorf, gradom Ober-Ramstadt, naseljima Mühltal i Seeheim-Jugenheim, gradovima Pfungstadt, Griesheim i Weiterstadt, kao i naseljem Erzhausen (svi u distriktu Darmstadt-Dieburg).
Administrativna podjela i gradska naselja
Područje Darmstadta podijeljeno je na 9 gradskih naselja. Iz statističkih razloga, ona su podijeljena na statističke okruge, a svakom od njih je dodijeljen i određeni broj. Od 9 naselja 5 se ubraja u uži centar grada (okrug od 100 do 500), dok 4 pripadaju vanjskim okruzima (okrug od 600 do 900). To su sljedeća naselja: mini|250px|lijevo|Podjela grada na naselja
¹ stanje: 31. decembar 2010. ² Sjedinjavanjem naselja Arheilgen i Eberstadt 1. aprila 1937. Darmstadt je postao velegrad.
Historija
Darmstadtu je status grada darovao car Svetog rimskog carstva Ludovik IV 1330. godine. U to vrijeme Darmstadt je bio vlasništvo grofovije Katzenelnbogen. Tada pod imenom Darmstait, grad je postao drugo sjedište grofovije, sa malehnim zamkom na mjestu današnjeg, mnogo većeg. Kada je loza Katzenelnbogem izumrla 1479. grad je potpao pod vlast landgrofovije Hessen, a bio je i sjedište vladajućih landgrofova (od 1567. do 1806.) a poslije toga (do 1918.) i Velikog vojvodstva Hessen.
Tokom 19. vijeka, stanovništvo grada je poraslo sa nešto više od 10.000 na 72.000. Politehnička škola, koja je kasnije prerasla u Tehnički univerzitet, danas je poznata kao TU Darmstadt, osnovan 1877. godine. Početkom 20. vijeka, Darmstadt je važan centar umjetničkog pokreta Jugendstila, njemačke varijante Art Nouveau. Održavanje godišnjih arhitektonskih takmičenja dovelo je do izgradnje mnogih arhitektonskih blaga ovog perioda. Također tokom ovog perioda, hemičar Anton Kollisch je 1912. radeći za farmaceutsku firmu Merck u Darmstadtu, prvi koji je sintetizirao hemikaliju MDMA (poznatiju kao ecstasy). Općinsko područje Darmstadta je prošireno 1937. na susjedna područja Arheilgena and Eberstadta, a 1938. grad je administrativno odvojen od okolnog okruga (Kreis).
Darmstadt je bio prvi grad u Njemačkoj koji je prisilio jevreje da zatvore svoje radnje početkom 1933. kratko nakon dolaska nacista na vlast. Radnje su bile zatvorene samo jedan dan, radi uspostavljanja javnog reda i mira. Tokom 1942. preko 3.000 jevreja iz Darmstadta su prvo odvedeni u zatvor u Liebigschule, a kasnije u koncentracione logore, gdje ih je većina stradala. U Drugom svjetskom ratu, Darmstadt je prvi put bombardiran 30. jula 1940, a do kraja rata još 34 puta. Stari centar grada je bio znatno uništen nakon britanskog bombardiranja Darmstadta 11. septembra 1944. godine. Ovaj napad je jedan od prvih bombardovanja korištenjem nove tehnike vatrene oluje, koja je kasnije korištena i kod bombardovanja Dresdena u februaru 1945. a sastojala se iz bacanja zapaljivih bombi oko grada prije nego što su bačene eksplozivne bombe u grad započinjući uništavajući proces širenja požara nošenih vjetrom, čime je grad gotovo potpuno spaljen. Darmstadt je odabran kao sekundarni cilj za napad, ali je prebačen kao osnovni nakon što je primjećeno da je primarni cilj bio ispod oblaka, onemogućavajući vidljivost meta. Tokom ovog najgoreg napada na Darmstadt procjenjuje se da je poginulo od 11.000 do 12.500 stanovnika, dok ih je između 66 i 70 hiljada ostalo bez domova. Više od tri četvrtine središta grada je potpuno uništeno.
Grad je osvojila 4. američka oklopna divizija 20. marta 1945. godine. Nakon rata ponovna izgradnja je urađena u relativno jednolikom arhitektonskom stilu, mada je veći broj historijskih građevina ponovno sagrađen u svom prvobitnom izgledu.
Kroz 19. i 20. vijek, Darmstadt je polahko postao dom mnogih tehnoloških kompanija i istraživačkih instituta, i promovirao se kao grad nauke počev od 1997. godine. On je dobro poznat kao centar visoke tehnologije u blizini međunarodnog aerodroma Frankfurt, sa važnim aktivnostima u operacijama u vezi svemirskih letova (Evropski centar za svemirske operacije (ESOC) i Evropska organizacija za iskorištavanje meteoroloških satelita (EUMETSAT)), te industrije hemije, farmacije, IT, biotehnologije, telekomunikacija i mehatronike. U 2000. ova regija je osvojila 3 mjesto među 97 njemačkih regija u testu biznis magazina WirtschaftsWoche koji je vrijednovao njemačke regije po razvijenosti visokih tehnologija. Tehnički univerzitet Darmstadt (TU Darmstadt) jedan je od najvažnijih tehničkih institucija u Njemačkoj i veoma je poznat po svojim istraživanja i predavanjima u oblasima elektrotehničkog, mašinskog i građevinskog inženjeringa. Zajedno sa ostalim tercijarnim organizacijama, TU je zaslužan za veliku studentsku populaciju u gradu, koja je 2004. godine iznosila 33.547 studentata.
Saobraćaj
thumb|190px|desno|Glavna željeznička stanica (Hauptbahnhof) Darmstadt
Cestovni
U planu je da se na saveznu cestu B 26 iz pravca istoka nastavi sjeveroistočna zaobilaznica. Međutim, gradnja je zaustavljena u maju 2011. a za skoru realizaciju ovog plana nema izgleda. Osim toga, planira se i daljnja zaobilaznica na cesti B 3 kod Arheilgera kroz zapadnu šumu prema prstenu Eifel. Taj prsten bi se kasnije trebao proširiti do ulice Eschollbrücker.
Željeznički
Darmštatska glavna željeznička stanica nalazi se na liniji Majna-Neckar i krajnja je tačka hesenske željeznice Odenwald. Regionalne veze postoje prema Frankfurtu na Majni, Wiesbadenu, Aschaffenburgu, Mannheimu, Heidelbergu kao i prema Erbachu i Eberbachu. Redovne IC (InterCity) direktne veze postoje u pravcima Karlsruhe/Konstanz, Stuttgart/München/Salzburg kao i u pravcu sjevera prema Hamburgu, preko Kassela, Göttingena i Hannovera. Trenutno u Darmstadtu samo povremeno staju ICE vozovi, a redovna linija se razmatra u aspektu planirane izgradnje nove željezničke pruge između oblasti Rajna-Majna i regije Rajna-Neckar.
Sport
Najpoznatiji darmštatski sportski klub je SV Darmstadt 98 koji od sezone 2015/2016. ponovno igra u prvoj njemačkoj nogometnoj ligi, a ranije je već dva puta nastupao u najviše rangu takmičenja. Svoje domaće utakmice igra na "Merck-Stadion am Böllenfalltor" kao i na HEAG-stadionu (stadion sa umjetnom travom).
Drugi poznati darmštatski sportski klubovi su DSW 1912 Darmstadt, jedan od najuspješnijih njemačkih plivačkih i triatlonskih klubova, koji za sobom ima brojne titule njemačkih prvaka i Darmstadt Diamonds, jedan od prvih klubova američkog nogometa u Hessenu (igra na Stadion am Böllenfalltor i stadionu u Bürgerpark-Nord). RSC Darmstadt je jedini južnonjemački predstavnik u njemačkoj prvoj ligi hokeja na koturaljkama. Osim toga, postoje dva bejbol kluba u Darmstadtu, koji igraju ili su igrali u prvoj ligi: Darmstadt Rockets i Darmstadt Whippets.
Okrugli materični ligament
Okrugli maternični ligament potiče iz  materničnih rogova, u parametriju. Okrugli ligament izlazi na pelvis, preko the dubokog ingvinalnog prstena, prolazi kroz ingvinalni kanal i nastavlja prema labia majora gdje se njegova vlakna šire i miješaju sa tkivom mons pubis.
Razvoj
Okrugli ligament razvija se iz gubernakuluma koji veže gonade na labioskrotumskoj oteklini embriona.
Krv
Okrugli ligament opskrbljuje se arterijom okruglog ligamenta, inače poznatom kao "Sampsonova arterija".
Funkcija
Funkcija okruglog ligamenta je održavanje antefleksije materice (položaj u kojem se fundus) maternice za vrijeme trudnoće okreće prema naprijed na mjestu spajanja grlića maternice i vagine. Obično je kardinalni ligament ono što podržava ugao materice (ugao anteverzije). Kada maternica raste tokom trudnoće, okrugli ligamenti se mogu istegnuti uzrokujući bol.
Z-DNK
Z-DNK je jedna od mnogih mogućih dvostrukih spiralnih struktura DNK. To je ljevoruka dvostruka spiralna struktura u kojoj se spirala vijuga ulijevo u cik-cak obrascu, umjesto udesno, kao uobičajeni oblik B-DNK. Smatra se da je Z-DNK jedna od tri biološki aktivne dvostruke spiralne strukture zajedno sa A-DNK i B-DNK.
Struktura
Z-DNK se prilično razlikuje od desnoruke. U stvari, Z-DNK se često poredi sa B-DNK, kako bi se ilustrovale glavne razlike. Z-DNK spirala je lijevoruka i ima strukturu koja ponavlja svaki drugi par baza. Glavni i manji žljebovi, za razliku od A– i B-DNK, pokazuju malu razliku u širini. Formiranje ove strukture je općenito nepovoljno, iako određeni uslovi to mogu podstaknuti, kao što je naizmjenična sekvenca purin–pirimidin (posebno poli(dGC)2), negativna DNK superspirala ili visoka koncentracija soli i nekih kationa (sve na fiziološkoj temperaturi, 37 °C i pH 7,3–7,4). Z-DNK može formirati spoj sa B-DNK (koji se naziva "B-do-Z spojna kutija") u strukturi koja uključuje ekstruziju baznog para. Konformaciju Z-DNK bilo je teško proučavati jer ne postoji kao stabilna karakteristika dvostruke spirale. Umjesto toga, to je prolazna struktura koja je povremeno izazvana biološkom aktivnošću, a zatim brzo nestaje.
Predviđanje strukture Z-DNK
Moguće je predvidjeti vjerovatnoću da sekvenca DNK formira Z-DNK strukturu. Algoritam za predviđanje sklonosti DNK prelasku iz B-oblika u Z-oblik, ZHunt, napisao je P. Shing Ho 1984. na Massachusetts Institute of Technology (MIT). Ovaj algoritam su kasnije razvili Tracy Camp, P. Christoph Champ, Sandor Maurice i Jeffrey M. Vargason za mapiranje Z-DNK u cijelom genomu (sa Hoom kao glavnim istraživačem).
Put formiranja Z-DNK iz B-DNK
Od otkrića i kristalizacije Z-DNK 1979. godine, konfiguracija je ostavila naučnike u nedoumici oko puta i mehanizma od B-DNK konfiguracije do Z-DNK konfiguracije.. Konformacijska promjena iz B-DNK u strukturu Z-DNK bila je nepoznata na atomskom nivou, ali su 2010. kompjuterske simulacije koje su sproveli Lee et al. bili u mogućnosti da kompjuterski odrede da bi postepena propagacija B-to-Z tranzicije obezbedila nižu energetsku barijeru od prethodno pretpostavljenog usklađenog mehanizma. Budući da je ovo kompjuterski dokazano, put bi i dalje trebao biti eksperimentalno testiran u laboratoriji radi dalje potvrde i valjanosti, u čemu je Lee et al. posebno navodi u svom članku u časopisu: "Trenutni [računarski] rezultat bi mogao biti testirana Jednomolekulska FRET (smFRET) eksperimentima u budućnosti." In 2018, the pathway from B-DNA to Z-DNA was experimentally proven using smFRET assays. This was performed by measuring the intensity values between the donor and acceptor Fluorescentne boje, takođe poznate kao Fluorofori, u međusobnom odnosu dok razmjenjuju elektrone, dok su označene na molekulu DNK. Udaljenosti između fluorofora mogu se koristiti za kvantitativno izračunavanje promjena u blizini boja i konformacijskih promjena u DNK. Z-DNK visokog afiniteta vezujući protein, hZαADAR1, korišten je u različitim koncentracijama da izazove transformaciju iz B-DNK u Z-DNK. smFRET testovi otkrili su B* prelazno stanje, koje se formiralo kao vezivanje akumuliranog hZαADAR1. B-DNK strukturu i stabilizirao je. Ovaj korak se događa kako bi se izbjegla visoka energija spoja, u kojoj je B-DNK strukturi dozvoljeno da prođe konformacijsku promjenu u Z-DNK strukturu bez većih, ometajućih promjena u energiji. Ovaj rezultat poklapa se sa proračunskim rezultatima Lee et al. dokazujući da je mehanizam postupno i njegova svrha je da obezbjeđuje nižu energetsku barijeru za konformacionu promjenu iz B-DNK u Z-DNK konfiguraciju. Suprotno prethodnom pojmu, vezujući proteini zapravo ne stabiliziraju konformaciju Z-DNK, nakon što je formirana, već umjesto toga oni zapravo podstiču formiranje Z-DNK direktno iz B* konformacije, koja je formirana tako što je struktura B-DNK vezana proteinima s visokim afinitetom.
Biološki značaj
Biološka uloga Z-DNK u regulaciji odgovora na interferon tipa I potvrđena je u studijama tri dobro okarakterizirane rijetke mendelovske bolesti: Dyschromatosis Symmetrica Hereditaria (OMIM: 127400), Aicardi-Goutièresov sindrom (OMIM: 615010) i Bilateralna strijatna enkroza/distonija. [Porodice sa haploidnim ADAR transkriptomom omogućile su mapiranje Zα varijanti direktno na bolest, pokazujući da su genetičke informacije kodirane u DNK i oblikom i sekvencom. Uloga u regulaciji odgovora interferona tipa I kod raka također je podržana otkrićima da je 40% panela tumora ovisilo o ADAR enzimu za preživljavanje.
U prethodnim studijama, Z-DNK je bila povezana i sa Alzheimerovom bolešću i sistemskim eritematoznim lupusom. Da bi se to pokazalo, provedena je studija o DNK pronađenoj u hipokampusu mozga koji je bio normalan, umjereno zahvaćen Alzheimerovom bolešću i ozbiljno zahvaćen Alzhajmerovom bolešću. Koristeći kružni dihroizam, ova studija je pokazala prisustvo Z-DNK u DNK onih koji su ozbiljno pogođeni. U ovoj studiji je također pronađeno da je veći dio umjereno zahvaćene DNK bio u B-Z intermedijarnoj konformaciji. Ovo je značajno jer je iz ovih nalaza zaključeno da prijelaz sa B-DNK na Z-DNK ovisi o progresiji Alzhajmerove bolesti. Dodatno, Z-DNK je povezana sa sistemskim eritematoznim lupusom (SLE) kroz prisustvo prirodnih antitijela. Značajne količine anti Z-DNK antitijela pronađene su kod pacijenata sa SLE i nisu bile prisutne kod drugih reumatskih bolesti. Postoje dva tipa ovih antitijela. Radioimunotestom je utvrđeno da jedan interaguje sa bazama izloženim na površini Z-DNK i denaturisanoj DNK, dok drugi isključivo interraguje sa cik-cak kičmom samo Z-DNK. Slično kao kod Alzhajmerove bolesti, antitijela variraju u zavisnosti od stadijuma bolesti, sa maksimalnim antitijelima u najaktivnijim stadijumima SLE.
Z-DNK u transkripciji
Uobičajeno se veruje da Z-DNK pruža torziono deformacijsko olakšanje tokom transkripcije, a povezana je sa negativnim supersavijanjem. Međutim, dok je supersvijanje povezano i sa transkripcijom i replikacijom DNK, formiranje Z-DNK prvenstveno je povezano sa brzinom transkripcije.
Studija hromozoma 22 pokazala je korelaciju između regiona formiranja Z-DNK i regiona promotora za jedarni faktor I. Ovo sugerira da transkripcija u nekim ljudskim genima može biti regulirana formiranjem Z-DNK i aktivacijom jedarnog faktora I.
Pokazalo se da sekvence Z-DNK nizvodno od promotorskih regiona stimulišu transkripciju. Najveći porast aktivnosti primećuje se kada se sekvenca Z-DNK postavi tri spiralna zavoja iza promotorska sekvenca. Nadalje, malo je vjerovatno da će Z-DNK formirati nukleosome, koji se često nalaze nakon sekvence koja formira Z-DNK. Zbog ovog svojstva, pretpostavlja se da Z-DNK kodira pozicioniranje nukleosoma. Pošto postavljanje nukleozoma utiče na vezivanje transkripcijskog faktora, smatra se da Z-DNK reguliše brzinu transkripcije.
Pokazalo se da je razvijena iza puta RNK-polimeraza kroz negativno supersvijanje, Z-DNK formirana aktivnom transkripcijom povećava genetičku nestabilnost, stvarajući sklonost mutagenezi u blizini promotora. Studija na Escherichia coli otkrila je da se genska delecija spontano javlja u plazmidnim regijama koje sadrže sekvence koje formiraju Z-DNK. U ćelijama sisara, pronađeno je da prisustvo takvih sekvenci proizvodi velike delecije genomskih fragmenata zbog hromosomskih dvolančanih prekida. Obje ove genetičke modifikacije su povezane sa genskim translokacijama pronađenim kod karcinoma kao što su leukemija i limfom, budući da su ucrtane regije loma u tumorskim ćelijama oko sekvenci koje formiraju Z-DNK. Međutim, manje delecije u bakterijskim plazmidima su povezane sa replikacijskim klizanjem, dok su veće delecije povezane sa ćelijama sisara uzrokovane nehomolognim spajanjem na kraju popravka, za koje se zna da je sklono greškama.
Toksičan efekat etidij-bromida (EtBr) na tripanozomama uzrokovan je pomakom njihove kinetoplastidne  DNK u Z-oblik. Pomak je uzrokovan interkalacijom EtBr i naknadnim labavljenjem strukture DNK, što dovodi do odmotavanja DNK, prelaska u Z-oblik i inhibicije replikacije DNK.
Otkriće Zα domena
Prvi domen koji vezuje Z-DNK sa visokim afinitetom otkriven je u ADAR1, koristeći pristup koji je razvio Alan Herbert. Kristalografska i NMR istraživanjas potvrdila su biohemijske nalaze da je ovaj domen vezan za Z-DNK na način koji nije specifičan za sekvencu. Srodni domeni identificirani su u nizu drugih proteina putem homologija sekvence. Identifikacija Zα domena pružila je alat za druge kristalografske studije, koje dovode do karakterizacije Z-RNA i B-Z spoja. Biološke studije sugerirale su da Z-DNK vezujući domen ADAR1 može lokalizirati ovaj enzim koji modificira sekvencu novoformirane RNK na mjesta aktivne transkripcije. Uloga Zα, Z-DNK i Z-RNK u odbrani genoma od invazije Alu retro-elemenata kod ljudi evoluirala je u mehanizam za regulaciju urođenih imunskih odgovora na dsRNK. Mutacije u Zα su uzroci ljudskih interferonopatija kao što je mendelovski Aicardi-Goutièresov sindrom. Additionally, Zα domains are demonstrated to localize at the stress granules because of their innate ability in binding nucleic acid. Nadalje, različiti Zα domeni se na različite načine vezuju za Z konformaciju nukleinske kiseline, pružajući važne puteve za specifično ciljanje u otkrivanju lijekova.
Posljedice vezivanja Z-DNK za E3L protein vakcinije
Kako je Z-DNK detaljnije istražena, otkriveno je da se struktura Z-DNK može vezati za proteine koji vezuju Z-DNK putem londonske disperzije i vodikove veze. Jedan primjer proteina koji vezuje Z-DNK je vakcinia E3L virusni protein, koji je proizvod E3L gena i oponaša protein sisara koji vezuje Z-DNK. Ne samo da E3L protein ima afinitet prema Z-DNK, već je također utvrđeno da ima ulogu u nivou ozbiljnosti virulencije kod miševa uzrokovanih virusom vakcinije, vrstom poksvirusa. Dvije kritične komponente za E3L protein koje određuju virulenciju su N-terminal i C-terminal. N-Kraj je sastavljen od sekvence slične sekvenci Zα domena, koji se također naziva Adenozin deaminaza z-alfa domen, dok je C-terminal sastavljen od dvolančanog RNK vezujućeg motiva. Kroz istraživanje koje su sproveli Kim, Y. et al. na Massachusetts Institute of Technology, pokazalo se da zamjena N-kraja E3L proteina sekvencom Zα domene, koja sadrži 14 Z-DNK vezujućih ostataka sličnih E3L, ima mali ili nikakav uticaj na patogenost virusa kod miševa. Nasuprot tome, Kim, Y. et al. također su otkrili da je delecija svih 83 ostatka E3L N-kraja rezultiralo smanjenom virulentnošću. Ovo podržava njihovu tvrdnju da je N-terminal koji sadrži ostatke koji se vezuju za Z-DNK neophodan za virulenciju. Sve u svemu, ovi nalazi pokazuju da slični Z-DNK vezujući ostaci unutar N-kraja E3L protein i Zα domen su najvažniji strukturni faktori koji određuju virulenciju uzrokovanu virusom vakcinije, dok ostaci aminokiselina koji nisu uključeni u vezivanje Z-DNK imaju mali ili nikakav učinak. Buduća implikacija ovih nalaza uključuje smanjenje vezivanja Z-DNK E3L u vakcinama koje sadrže virus vakcinije tako da se negativne reakcije na virus kod ljudi mogu svesti na minimum. Nadalje, Alexander Rich i Jin-Ah Kwon otkrili su da E3L djeluje kao transaktivator za ljudske IL-6, NF-AT i p53 gene. Njihovi rezultati pokazuju da HeLa ćelije koje sadrže E3L imaju povećanu ekspresiju ljudskih IL-6, NF-AT i p53 gena, a tačkaste mutacije ili delecije određenih Z-DNK vezujućih aminokiselinskih ostataka smanjuju tu ekspresiju. Konkretno, utvrđeno je da mutacije u Tyr 48 i Pro 63 smanjuju transaktivaciju prethodno navedenih gena, kao rezultat gubitka vodikovih veza i londonskih disperzijskih sila između E3L i Z-DNK. Sve u svemu, ovi rezultati pokazuju da smanjenje veza i interakcija između Z-DNK i Z-DNK vezujućih proteina smanjuje i virulenciju i ekspresiju gena, stoga pokazuju važnost postojanja veza između Z-DNK i E3L vezujućeg proteina.
Ingenuity
Ingenuity, koja je sada na površini Marsa, bila je pričvršćena na donjoj strani rovera Perseverance. Njegovo raspoređivanje bilo je 3. aprila 2021. Otprilike 60 dana nakon što je Perseverance sletio na mjesto slijetanja Octavia E. Butler u Jezero Krater. Polijetanje se dogodilo 19. aprila 2021. u 08:30 (CET). Rezultati su uspješno potvrđeni u 12:15 sati po srednjoeuropskom vremenu, a prvu sliku helikoptera iznad površine snimili su Perseverance Rover i sama Ingenuity.
Očekuje se da će rover voziti otprilike 100 m (330 stopa) od bespilotne letjelice kako bi mu omogućio sigurnu "tampon zonu" u kojoj će pokušati letjeti. Očekuje se da će domišljatost letjeti i do pet puta tokom svoje 30-dnevne probne kampanje predviđene za ranu misiju rovera. Prvenstveno tehnološke demonstracije, planirano je da svaki let leti na visinama u rasponu od 3–5 m (10-16 stopa) iznad tla, do 90 sekundi svaka. IIngenuity, koja može prijeći i do 50 m (160 stopa) niže, a zatim se vratiti u područje polaska, koristiće autonomnu kontrolu tokom svojih kratkih letova, koje će operatori u Laboratoriju za mlazni pogon (JPL) telerobotski planirati i graditi prema scenariju ). Komunicirat će izravno s roverom Perseverance nakon svakog slijetanja. Lopatice rotora uspješno su otključane 8. aprila 2021. godine, nekoliko dana nakon što se odvojilo od rovera Perseverance.
Ako Ingenuity radi kako se očekuje, NASA će nadograditi svoj dizajn kako bi proširila zračnu komponentu budućih misija na Mars. Projekt vodi JPL MiMi Aung. Ostali suradnici uključuju AeroVironment Inc., NASA-in istraživački centar Ames  i NASA-in istraživački centar Langley.
Ingenuity nosi komad platna s krila letača Wright Flyer iz 1903. godine, aviona braće Wright, prvog kontroliranog leta na Zemlji.
Historija rada
Ingenuity je raspoređena 3. aprila 2021. Nakon što je rover Perseverance sletio u jezero Crater blizu Octavia E. Butler Sletanje 18. februara 2021. i uklanjanje otpada 21. marta 2021. Istog dana, mali helikopter uspio je fotografirati površinu Marsa koja je prebačena natrag na Zemlju. Originalni datum leta domišljatosti zakazan je za 11. april 2021. godine.
Kljaić Brdo
Kljaić Brdo je naseljeno mjesto u sastavu grada Karlovca, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Karlovac.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kljaić Brdo je imalo 18 stanovnika.
Napomena: Iskazuje se kao naselje od 1948.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Kljaić Brdo je imalo 33 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Gradiček
Gradiček je naseljeno mjesto u sastavu općine Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Grosuplje.
Dol pri Laškem
Dol pri Laškem je naseljeno mjesto u sastavu općine Laško, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Laško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Dol pri Laškem je imao 32 stanovnika.
Napomena: ''U 1952. povećano za naselje Planinca koje je ukinuto.''
Međuzvjezdani
Međuzvjezdani je američko-britanski naučno-fantastični film snimljen 2014. u režiji Christophera Nolana, u kojem glavne uloge tumače Matthew McConaughey, Anne Hathaway, Jessica Chastain i Michael Caine. Film je priča o posadi astronauta koji putuju kroz crvotočinu u potrazi za novim domom za čovječanstvo. Braća Christopher i Jonathan Nolan napisali su scenarij, spajajući scenarij koji je Jonathan napisao 2007 sa Christopherovim idejama. Christopher Nolan je producirao film sa suprugom, Emmom Thomas i Lyndom Obst. Teorijski fizičar Kip Thorne, čiji je rad inspirisao film, bio je zaposlen kao naučni savjetnik i izvršni producent.