cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Njemačka marka
Marka pod kontrolom Bundesbanke
Kurs zamjene istočnonjemačkih maraka je varirao u zavisnosti od starosti građana: osobe starije od 60 godine mogle su mijenjati do 6.000 DDR maraka u DM po kursu 1:1. Za osobe do 40 godina ograničenje je bilo 4.000 DDR maraka, a za djecu mlađu od 14 godina 2.000 DDR maraka. Čak i plate, stipendije, penzije, zakupnine i druge stalne isplate su zamijenjene po ovom kursu. Sva imovina koja je prelazila preko ovih ograničenja kao i obaveze i dugovi, pretvarana je po kursu od 2 DDR marke za 1 DM.
Marka nakon uvođenja eura
Od uvođenja eura 1. januara 1999 godine njemačka marka je prestajala postojati kao nezavisna valuta i do 2002 godine je postojala kao podjedinica eura. Kovanice i novčanice su i dalje bile u opticaju sve do ponoći 31. decembra 2001 godine. Nakon toga marke i pfeninge je bilo moguće određeno vrijeme besplatno zamijeniti za eure i cente u filijalama Bundesbanke. Većina trgovina i banaka je primala marke, više na dobrovoljnoj bazi, uporedo sa eurima sve do 28. februara 2002 godine. Pojedine trgovine povremeno su pokretale akcije primanja starih njemačkih maraka pri kupovini robe, čak i nekoliko godina nakon uvođenja eura.
Oblici izdanja
U opticaju su bile izdane kovanice i novčanice njemačkih maraka.
Kovanice
Postojale su slijedeće kovanice njemačkih maraka: Nadalje, kovale su se i komemorativne kovanice:
Kovanje kovanica od 50 pfenniga otpočelo je 1949 godine sa oznakom Banke njemačkih zemalja. Naredne godine, 1950, ta oznaka je zamijenjena sa natpisom Savezna republika Njemačka (Bundesrepublik Deutschland). Međutim, kovnica u Karlsruhe (oznaka G) određeno vrijeme je zaboravila promijeniti stari natpis, te pustila u opticaj oko 30 hiljada kovanica od 50 pfenniga. Danas su te kovanice s pogrešnim natpisom veoma cijenjene kod kolekcionara, a vrijednost im se kreće i do 700 eura, u zavisnosti od očuvanosti.
Novčanice
Postojale su četiri serije novčanica.
Prva serija
desno|mini|Novčanica prve serije od 50 DM, izdana 9. decembra 1948 Prva serija novčanica njemačke marke izdana je 1948 godine u sklopu valutne reforme, od strane Banke njemačkih zemalja pod upravom zapadnih saveznika. Sam dizajn prve serije se dosta oslanjao na američki dolar. Nije postojao natpis institucije koja je izdala novčanice. Pošto su za potrebe reforme iskovane samo kovanice od 1 pfenniga, neophodno je bilo štampanje i izdavanje novčanica od jedne i dvije DM. Unutar ove serije postojala su dva različita izdanja novčanica od 20 i 50 DM. Od 24. juna 1948, proširen je opticaj zapadnonjemačke marke i na tri zapadna sektora Berlina. Te novčanice su bile označene oznakom B. U svakodnevnom govoru, novčanice sa oznakom B su nazvane Bären-Mark (medvjeđje marke). Karakteristika ove serije da osim guilloche (giloša - uzorak) nemaju nikakvih sigurnosnih oznaka.
Druga serija
mini|desno|Prednja strana novčanice od 10 DM iz druge serije Druga serija je izdana 1949 također od strane Banke njemačkih zemalja, a umjesto natpisa Banknote (novčanica) postojala je oznaka Bank deutscher Länder. Djelimično su novčanice (naročito od 10 i 20 DM) bile gotovo identične s novčanicama iz prve serije. Kao sigurnosne oznake, sve novčanice iz ove serije su, kao i one iz prve, imale guilloche, mada su novčanice od 5 i 10 pfenniga i 5 i 50 DM imala i vodeni žig. Novčanica od 5 DM imala je ugrađene i sigurnosne niti.
Treća serija
mini|desno|Prednja strana novčanice od 100 DM iz treće serije. Prikazana je slika njemačkog kosmografa [[Sebastian Münster|Sebastiana Münstera (prema slici Christoph Ambergera, Berlinska galerija slika)]] Treća serija novčanica je izdana od strane Njemačke savezne banke (Deutsche Bundesbank) u periodu između 1960 i 1965 godine (interna oznaka Bundesbanke: BBK I). Njihov dizajn se drastično razlikovao od ranije dvije serije. Da bi se ublažila politička diskusija, svi motivi i osobe koji su prikazani na prednjim stranama novčanica ograničeni su na stare slike i crteže, dok su na stražnjoj strani bili prikazani tradicionalni simboli poput listova hrasta, poznatih građevina u Njemačkoj ili motiva iz njemačke heraldike. Od 1977 sve izdane novčanice treće serije su imale na stražnjoj strani oznaku autorskih prava. Zbog dugog perioda tokom kojeg su bile u opticaju, te svog konzervativnog i prepoznatljivog izgleda, za mnoge ljude su novčanice iz ove serije predstavljale pravu vrijednost i sigurnost koju je pružala njemačka valuta.
Četvrta serija
Četvrta i zadnja serija njemačkih maraka izdana je 1989 godine i bila je neophodna zbog napredovanja u tehničkoj izradi novčanica. Sve češće je dolazilo do falsificiranja starih novčanica, tako da su od ove serije uvedene i nove sigurnosne oznake. Također, uvedena je i nova novčanica sa nominalnom vrijednosti od 200 DM.
Pri odabiru motiva koji su prikazani na novčanicama, primjećuje se da se svjesno birala ravnoteža između broja muškaraca i žena prikazanih na novčanicama, kao i uravnoteženost između oblasti u kojoj je svaka osoba djelovala (književnost, muzika, prirodne nauke, društvene nauke i slično). Neposredno nakon uvođenja ovih novčanica vodile su se diskusije da li uopće postoji uravnoteženost između spolova (pošto su na novčanici od 1000 DM prikazana braća Grimm, te je tako broj muškaraca bio veći od broja žena), a bilo je govora i o ukupnoj sumi novčanica sa likovima muškaraca i žena (ukupno 625 DM sa ženskim likovima a 1260 DM sa muškim).
Stražnja strana svih novčanica prikazuje motive iz oblasti djelovanja ili života osobe sa prednje strane novčanice. Cjelokupni dizajn novčanica načinio je Reinhold Gerstetter, u to vrijeme glavni grafičar Savezne štamparije.
Opticaj u gotovini
Neposredno nakon uvođenja marke, istraživanja sprovedena 1950 godine pokazala su da je u opticaj pušteno oko 8 milijardi DM. Pedeset godina poslije, po podacima iz 2000 godine, širom svijeta bilo je oko 250 milijardi maraka u opticaju, što je preko 31 put više. Međutim, povećanje realnog bruto domaćeg proizvoda u tih 50 godina iznosilo je samo 8 puta, što djelimično objašnjava smanjivanje realne kupovne moći njemačke valute. Tokom vremena, među stanovništvom Njemačke stekao se dojam da je novčanica od 5 maraka bila relativno rijetka. Najveći udio novčanica u opticaju 2000 godine imala je novčanica od 100 DM - 38%. Nakon nje slijedi novčanica od 1000 DM sa udjelom od 33% ukupnog opticaja, međutim ta novčanica se u svakodnevnim transakcijama veoma rijetko pojavljivala.
Krivotvorenja
Njemačka marka je bila druga valuta na svijetu po učestalosti krivotvorenja; samo je američki dolar češće krivotvoren od marke. U toku 1996 godine u cijelom svijetu je pronađeno i oduzeto krivotvorenih maraka u iznosu od oko 40 miliona DM. Od svih krivotvorenih novčanica u tabeli je prikaz udio svake novčanice:
Po tim procjenama, najčešće su se krivotvorile novčanice od 100 i 200 DM. Novčanice manje vrijednosti se gotovo nikako nisu krivotvorile, vjerovatno zbog neisplativosti (za istu sumu je bilo potrebno krivotvoriti veći broj novčanica). Međutim i novčanice od 500 i 1000 DM su veoma rijetko krivotvorene iz razloga što su se brže otkrivale, ali i zbog nepovjerenja stanovništva (građani su se više plašili primiti novčanicu veće vrijednosti upravo iz straha da se ne radi o krivotvorenoj novčanici).
Posebnu popularnost u vezu krivotvorenja stekao je tokom 1970tih Günter Hopfinger pod nadimkom Blütenrembrandt (cvijetni Rembrandt). On je ručno nacrtao 300 novčanica od 1000 DM treće serije i nakon što su ga uhapsili, osuđen je na četiri godine zatvora. Na novčanicama od 50 i 100 DM druge serije, bilo je odštampano upozorenje potencijalnim plagijatorima: Wer Banknoten nachmacht oder verfälscht, oder nachgemachte oder verfälschte sich verschafft und in Verkehr bringt, wird mit Zuchthaus nicht unter zwei Jahren bestraft (bos. Ko krivotvori novčanicu ili je nabavi i pusti u opticaj, bit će kažnjen kaznom u vaspitno-popravnom domu na ne manje od dvije godine). Ovo upozorenje je kasnije odštampano na svim novčanicama treće serije, uz izmjenu kazne KPD (Zuchthaus) u kaznu zatvora (Gefängniss). Na novčanicama četvrte serije ovo upozorenje nije štampano.
Vrijednost prema drugim valutama
Prvobitno je kurs marke prema američkom dolaru bio tačno određen. Poslije 1970tih godina i raspada sistema iz Bretton Woodsa, kursevi svih valuta, pa i marke su ponovno postali slobodni. Najviši nivo prema američkom dolaru, marka je dostigla 19. aprila 1995 godine kada je vrijedila 0,73421 US$ (odnosno 1$ = 1,3620 DM). Najniži nivo prema dolaru, marka je imala u periodu od 3. do 9. aprila 1956 kada je vrijedila 0,23718 US$ (odnosno 1$ = 4,2161 DM).
Upotreba marke u balkanskim zemljama
Zbog široke upotrebe njemačke marke, ona je za balkanske zemlje bila isto toliko značajna koliko i za Njemačku. U nekim zemljama Balkana poput Kosova i Crne Gore, marka je bila jedino sredstvo plaćanja. U zemljama poput Bosne i Hercegovine i Bugarske, domaće valute (konvertibilna marka i bugarski lev) bile su vezane za DM i domaće novčanice samo su reflektovale njemačke marke deponovane u centralnim bankama tih zemalja. Prema nekim zvaničnim procjenama, na Balkanu je bilo u opticaju oko 17 milijardi maraka, a neki smatraju da ih je bilo i mnogo više. U svim ovim zemljama su u toku 2002 marke zamijenjene eurima, ali još uvijek se euri preračunavaju u marke.
NGC 7591
NGC 7591 (također poznat kao IRAS 23157+0618, MCG 1-59-38, PGC 70996 i UGC 12486) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 228 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 1,90 (126 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (53 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 14. augusta 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kosinus
Kosinus je parna trigonometrijska funkcija oblika:
.
Grafik ove funkcije naziva se kosinusoida, koji presjeca x-osu u
ekstremi su tačke :
Neki identiteti
Zlatni rez
Inverzna funkcija
Inverzna funkcija funkcije
Vukovići
Naselja u Bosni i Hercegovini:
Vaterpolo na Olimpijskim igrama 1972.
Turnir u vaterpolu na Olimpijske igre 1972 olimpijskim igrama 1972., održan je u Münchenu, 27. augusta do 4. septembra 1972. godine. Na turniru je nastupilo 16 reprezentacija sa ukupno xxx takmičara. Pobjednik turnira je bila po prvi put reprezentacija Sovjetskog saveza.
Zemlje učesnice
Učestvovalo je ukupno 1& reprezentacija.
Napomene
<references group="N"/>
NGC 3177
NGC 3177 (također poznat kao IRAS 10138+2122, MCG 4-24-23, PGC 30010 i UGC 5544) je galaksija koja je udaljena oko 60 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 1,50 (26 hiljada sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (21 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 12. marta 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Henrik IV, kralj Engleske
Henrik IV (3. april 1367 - 20. mart 1413) bio je kralj Engleske. Poznat je i pod imenom Henry Bolingbroke, budući da je rođen u dvorcu Bolingbroke.
Sin je Ivana od Gaunta, vojvode od Lancastera, i Blanke Lankasterske, a unuk Edvarda III. Tokom djetinjstva odrastao je zajedno sa svojim prethodnikom, Rikardom II, ali su se tokom života razišli pošto je Henrik bio oštri Rikardov oponent.
NGC 4681
NGC 4681 (također poznat kao ESO 268-40, IRAS 12446-4303, MCG -7-26-46 i PGC 43166) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 152 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Najveći prečnik je 1,40 (62 hiljade sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (53 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 15. marta 1836. godine.
Henrik IV, kralj Engleske
Rikard II ga je zajedno sa ocem protjerao, te mu 1399. godine, nakon očeve smrti, uskratio pravo nasljedstva. Henrik je zato uz pomoć francuskog kralja pokrenuo vojni napad na Englesku, nadmudrio Rikarda II, uhvatio ga i prisilio na abdikaciju, poslije koje je zatvoren i umro. Henrik je okrunjen 13. oktobra 1399. godine kao Henrik IV i bio je začetnik engleske kraljevske dinastije Lancaster.
NGC 4681
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Henrik IV, kralj Engleske
Početak Henrikove vladavine obilježen je pobunama Owaina Glyndwra, koji se sam proglasio princom od Velsa i nasljednikom krune, te moćnog Henryja Percyja, grofa od Northumberlanda. Naime, Henry Percy bio je na čelu moćne veleposjedničke porodice, koja je na sjeveru Engleske raspolagala velikom moći.
Percyji su u početku podržali Henrikovo preuzimanje prijestolja, ali su se, bijesni zbog toga što je odbio ispuniti njihove zahtjeve, 1403. godine pobunili i sklopili savez sa Glyndwrom. Henrik je odlučno odgovorio porazivši i ubivši u bici kod Shrewsburyja nasljednika porodice Percy, samog Henryja Percyja, prisilivši njegovog oca, grofa od Northumberlanda, da raspusti svoju vojsku. Isti je 1405. godine organizirao novu pobunu s Glyndwrom, nadbiskupom Yorka Scropeom i Edmundom Mortimerom, grofom od Marcha, koji je polagao uvjerljivo nasljedno pravo na krunu, s obzirom na to da je bio potomak trećeg sina Edvarda III, dok je Henrik bio potomak četvrtog sina. Henrik je uspio suzbiti i ovu pobunu kao što je 1408. suzbio i treću pobunu grofa od Northumberlanda. Tada je isti grof poražen i ubijen na Bramham Mooru.
Henrik je također tokom svoje vladavine bio suočen i sa slabljenjem engleskog položaja u Irskoj, francuskim napadima na engleske posjede u Akvitaniji, te sukobom sa Škotskom, budući da je od 1406. godine Henrik držao škotskog kralja Jakova I kao zatvorenika.
Citiranje literature
Vancouver sistem, je također poznat kao "autor-broj" system, je način pisanja referenci u akademskim papirima. Popularan je u fizici i medicini. a drugi sistem se naziva autor-datum, ili "Harvard" sistem.
Historija
Vancouver sistem je dobio ime na sastanku u Vancouver BC, Kanada, 1978 godine koji je vodio do osnivanja posebnoga tijela za unifikaciju načina citiranja biomedicinskih članaka. International Committee of Medical Journal Editors (ICMJE)]] je kreator ovog sistema za unifikaciju. Dalji napredak je uradila Nacionalna biblioteka medicine SAD-a. S čija se verzija smatra autoritativnom prema Britanskoj medicinskoj asocijaciji (British Medical Association) ili skraćeno (BMA).
Označavanje citata
Reference su nabrojane onim redoslijedom kojim se pojavljuju u tekstu. Identificiraju se arapskim brojevima koji mogu biti u zagradama (1), uglastim zagradama [1],  kao  superscript1, ili kombinacija[1]'''. Ovaj posljednji način koristi Wikipedia.
Format citata
Različiti formati se koriste za različite tipove i izvore, na primjer, knjige, članci i drugi izvori
Članci žurnala
Standardni članak Kao opcija, ako se brojevi stranica nastavljaju unutar volumena časopisa u toku godine mjesec izdanja i broj izdanja se mogu izostaviti. U sljedećem članku se navodi samo godina izdanja i brojevi stranica. Ako ima više autora tada se prvih šest autora navodi a nakon toga se stavlja et al (i ostali od latinskog izraza et alei). Međutim NLM daje listu svih autora. Osim toga može se dodati i jedinstveni identifikator iz NLM baze podataka citatu.
Članci koji nisu na engleskom
Citiraju se identično kao i engleski NLM dodaje engleski prevod ali je naslov u uglastim zagradama zajedno sa oznakom jezika.
Knjige
Autori lično
Urednici kompilacija
Citiranje poglavlja autor u uređivanoj publikaciji
Elektronski materijal
Website
Vanjski linkovi
Mnoge medicinske institucije imaju sebi svojstvene načine citiranja sa informacijama o tome
Tangens
Tangens је trigonometrijska funkcija oblika:
y=\tan x \,
Ovo je periodična kriva s periodom T=\pi\, i asimptotama
Kada х ide od do  monotono raste od  -∞ do +∞, a zatim se vrijednosti funkcije ponavljaju. Presjeci sa x osom nalaze se u tačkama.
Luke
Bosna i Hercegovina:
Estonija:
Hrvatska:
Kanada:
Srbija:
Ostalo
Izmišljeni likovi:
Mrk 590
Mrk 590 (također poznat kao IRAS 02120-0059, MCG +0-6-56, NGC 863, NGC 866, NGC 885, PGC 8586 i UGC 1727) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 363 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,10 (116 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (106 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 6. januara 1785. godine.
NGC 1656
NGC 1656 (također poznat kao MCG -1-13-5 i PGC 15949) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 173 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 1,50 (76 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (50 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 10. februara 1830. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
20. vijek
20. vijek je bio vijek koji je počeo 1. januara 1901. i završio 31. decembra 2000. To je bio deseti i posljednji vijek drugog milenija. Da ne bi dopustili proslavu novog vijeka i 30. godišnjicu od osnivanja Njemačkog carstva 18. januara 1901. godine, Vilim II, car Njemačke izdao je uredbu koja odstupa od Njemačke, a koja je utemeljila početak novog vijeka 1. januara 1900. godine. Dvadeseti vijek je moderna era, obilježena imperijalizmom i dva svjetska rata i posljedično opadanje evropskih kolonijalnih imperija i hladnog rata. Također, u 20. vijeku su uočljivi: ubrzani rast svjetskog stanovništva, automatizacija i digitalizacija ekonomskih procesa, te polarizacija između prvog i trećeg svijeta. Ključne tehnologije poput: plastike, elektronike, vazduhoplovstva i antibiotika promijenile su svijet.
Periodizacija
Mnogi historičari ne koriste kalendarske podjele za svoje periodizacije, već se oslanjaju na političke, društvene ili kulturne aspekte kako bi odredili jasne linije podjele. Često je korištena teza o "dugom 19. vijeku", koja je trajala do početka Prvog svjetskog rata (1914). Također, povezivanje prekretnice sa Oktobarskom revolucijom 1917. godine je zajednička teza. Istovremeno, 20. vijek se također naziva i "kratkim 20. vijekom" koji traje od kraja Prvog svjetskog rata do kraja Sovjetskog Saveza i njegove sfere utjecaja od 1989. do 1991. godine. Osnova za periodizaciju može biti, na primjer, sukob Istok-Zapad. Imao je svoje korijene već u usponu pokreta radničke klase u 19. vijeku. U 20. vijeku mnoge organizacije pokušale su da stvore nove državne organizacije na osnovu teorija Karla Marxa i Friedricha Engelsa. Ovaj proces je započeo Oktobarskom revolucijom 1917. godine i okončan je kolapsom eksperimenta poznatog kao Realni socijalizam oko 1990. godine.
Vrijeme prije dva svjetska rata
Ideje Francuske revolucije iz 1789. godine učinile su mnogo, a Napoleon Bonaparte je u potpunosti promijenio političku mapu Evrope. Industrijalizacija je dovela do preovladavanja kapitalističkih društava na evropskom tlu u 19. vijeku. Socijalno pitanje je došlo u prvi plan, razvili su se sindikati, socijaldemokratske partije i druge organizacije radničkog pokreta. Kao odgovor na to, reforme socijalne države, kao i proširivanje demokratskog učešća, kao što je izborni zakon, razvile su se u nekim industrijalizovanim zemljama. Tehnički napredak povećao je pokretljivost radnika uz pomoć željezničkih i prvih motornih vozila.
U Evropi se u to vrijeme uočavaju sasvim drugačiji društveni sistemi i režimi. U Velikoj Britaniji, pa čak i u Francuskoj, pojavile su se funkcionalne pluralističke i liberalne buržoaske demokratije, nastale industrijalizacijom i sprovođenjem kapitalističkog načina proizvodnje. U Njemačkoj je s druge strane, bio represivni autoritarni režim koji je potiskivao svoje protivnike i oslanjao se prvenstveno na vojsku. Još autoritarnija bila je ruska carska imperija, gdje su se velika neimaština širokih narodnih masa, te bogatstvo malog broja pripadnika visoke klase i ultra represivni politički režim sudarili uzrokujući nezadovoljstvo.
Međutim, krajem 19. vijeka došlo je do velikog porasta suprotnosti u imperijalnim kapitalističkim državama. Ratovi i krize između velikih sila izmjenjivali su se bez prekida. Tržišta u industrijalizovanim zemljama jedva su uspjela smanjiti proizvodnju proizvoda za masovnu upotrebu, tako da su hitno tražili tržišta izvan domaćeg tržišta. Pošto je svijet oko 1900. godine već bio "podijeljen" po pitanju kolonija, došlo je iznova do sukoba. Imućna i kolonijalna njemačka imperija sve više je u sukobu sa postojećim velikim silama poput Velike Britanije ili Francuske, optužujući ih da imaju previše kolonija. Trošenje novca od strane velikih sila na naoružanje činilo je najveći dio vladine potrošnje, a međudržavni sukobi i nadmetanja doveli su do mnogobrojnih kriza i ratova, uglavnom van Evrope. To je dovelo do prvih sveopštih ratova, a nacionalizam je postao jedan od glavnih političkih pitanja tokom tog vijeka.
Jedan od važnijih događaja koji su obilježili prvu polovinu 20. vijeka je bio atentat na austrougarskog prijestolonasljednika Franza Ferdinanda i njegovu suprugu Sofiju 28. juna 1914. godine, poznatiji kao Sarajevski atentat. Ovaj atentat poslužio je kao povod za početak Prvog svjetskog rata.
Kotangens
y=\cot x\,
Presjeci sa x -osom, Nule funkcije su tačke
Višnjica
Bosna i Hercegovina:
Crna Gora:
Hrvatska:
Srbija:
Zgrada prijateljstva između Grčke i Bosne i Hercegovine
Zgrada prijateljstva između Grčke i Bosne i Hercegovine je poslovna zgrada smještena u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. U zgradi je smješteno Vijeće ministara Bosne i Hercegovine. Zgrada grčko-bosanskog prijateljstva je često, pogrešno, nazivana zgradom Parlamenta Bosne i Hercegovine.
Historija
Zgrada je završena 1974. i u nju je tada smještena vlada tadašnje Socijalističke republike Bosne i Hercegovine. Službeno je nazvana Zgrada Izvršnog Vijeća. Tu je ulogu imala sve do početka rata u Bosni i Hercegovini i kada je teško oštećena tokom granatiranja grada Sarajeva od strane Vojske Republike Srpske početkom maja 1992. godine, usljed čega je nastao požar i ona je izgorila. Nakon završetka rata, ostala je u ruševnom stanju sve do obnove, koja je započela 2006. godine.
Obnova
2006. godine, Grčka vlada je osigurala 80% novca za obnovu zgrade. Ukupna vrijednost projekta je iznosila 17.057.316 eura (33,361,210 KM). Rekonstrukcija je završena za manje od godinu dana i zgrada je za upotrebu zvanično otvorena 23. jula 2007. godine.
Palestina (pokrajina)
Porijeklo imena
Porijeklo imena Palestina potiče od imena naroda Filistejci, koji su se oko 1175. godine p, n. e. naselili u mediteransku oblast Kanaan. Asirski tekstovi iz 8. vijeka p. n. e. nazivaju oblast današnjeg pojasa Gaze, Pilaštu. Grčki historičar Herodot (5. vijek p. n. e.) označavao je oblast uz obalu između Fenikije i Gaze Sirija Palaistine, a od starogrčke riječi Palaistinē, postalo je latinsko ime Palaestina.
Prahistorija
Na području Palestine su od 3. milenijuma p. n. e. postojali gradovi-države, koji su se prostirali i dalje u pravcu područja nazvanog Plodni polumjesec, koje je povezivalo tri kontinenta. Uticajima iz Egipta, Fenicije Sirije i Mezopotamije, te Minojska civilizacije, Palestina je postala žarište religijskog i kulturnog razvoja.
Egipatska vladavina
Negdje oko 740. p. n. e područje je pripalo Novoasirskom carstvu, kog je zamijenilo Novobabilonsko carstvo u 627. p. n. e. Prema Bibliji, rat sa Egiptom je kulminirao u 586. p. n. e., kada je Jeruzalem uništen od strane vavilonskog kralja Nabukodonosor II i lokalnih vođa u regionu gde su deportovani u Babilonsko ropstvo. U 539. p. n. e., Babilonsko carstvo je zamjenjeno Ahemenidskim carstvom. Prema Bibliji i implikacijama iz Kirovog valjka Južna Palestina je postala pokrajina Ahemenidskog carstva, pod nazivom Edom, a dokazi iz ostraca ukazuju na to da je Nabejteci-tip društva, od kad su Edomci povezani sa Nabejtecima, formiran na jugu Palestine u 4. vijeku pne, i da je Kedarit arapsko carstvo, prodrla kroz ovu oblast u periodu persijske i helenističke vlasti.
Geografija
Palestina se sastoji iz oblasti Galileja (na sjeveru), Samarija (srjedišnji dio sjeverno od Jeruzalema), Judeja (južni dio, uključujući Jeruzalem) i primorskih oblasti uz Sredozemno more. U antičko doba, oblasti istočno od rijeke Jordan su najčešće smatrane dijelom Palestine. Oblast uz obalu Mediterana karakteriše mediteranska klima i plodno zemljište. Brdska oblast zapadno od rijeke Jordan je plodnija na sjeveru, gdje nema visokih planina, nego na jugu, gdje planine zaustavljaju vlažne vazdušne mase. U biblijska vrijemena, sjeverna brda su bila pod šumama, dok su danas poljoprivredna oblast. Dolina rijeke Jordan je poljoprivredna regija, dok je okolina Mrtvog mora lišena većine biljnog života uslijed visokog sadržaja soli. Istočno od rijeke Jordan, klima je polupustinjska i pustinjska, gdje postoje samo sezonski vodeni tokovi.
Bukovac
Bosna i Hercegovina:
Crna Gora:
Hrvatska:
Srbija:
Bašići
Bosna i Hercegovina:
Hrvatska:
Vijetnam
Vijetnam, zvanično Socijalistička Republika Vijetnam , jest država koja se nalazi u jugoistočnoj Aziji, na najistočnijem dijelu Indokineskog poluostrva. Graniči sa Kinom na sjeveru, Laosom na sjeverozapadu, Kambodžom na jugozapadu. Na istoku izlazi na Južno kinesko more, kojeg nazivaju Istočno more (Vijetnamski: Biển Đông). Sa procjenjenih skoro 90 miliona stanovnika (2013.), Vijetnam je 13. najmnogoljudnija država u svijetu i 8. u Aziji. Glavni i najveći grad je Hanoi.
Vlada
Socijalistička Republika Vijetnam je jednopartijska država. Novi državni ustav je odobren u aprilu 1992., mijenjajući onaj iz 1975. godine. Potvrđena je centralna uloga Komunističke partije Vijetnama u svim organima vlade, politici i društvu.
Geografija
Nalazi se na jugoistočnom dijelu Azije, na Indokineskom poluostrvu. Izlazi na Južno kinesko more. Glavni grad Hanoi, ostali gradovi: Hajfong, Da Nang, Ho Šim Min, Tai Hoa, Kam Ranj, Kan. Reljef većinom planinski,najviši vrh 3.145m. Uz obalu i rijeke nalaze se nizine. Klima tropska-monsunska na planinama sutropska i umjerena. Obala nije naročito razuđena.
Privreda
Ona se nalazi u razvoju, sve više gubi socijalistički oblik. Sve se više otvaraju svijetu i kapitalizmu. Poljuprivreda; uglavnom pod kolektivima i u državnom vlasništvu; riža, šećerna trska, kukuruz, pamuk, kafa, čaj, batata, duhan. Rude: kameni ugalj, hrom, fosfati, zlato, volfram, bakar, olovo, mangan, nikl. Industrija se sve više razvija: mašinska, elektrotehnička, tekstilna, prehrambena,stakla, industrija sapuna i drvna.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva od 1. aprila 2009. godine, u Vijetnamu je živjelo oko 85,8 miliona stanovnika i taj se broj znatno povećao u odnosu na popis stanovništva iz 1979. godine, kada je ukupno bilo se 52,7 miliona. U 2012. broj stanovnika u zemlji se procjenjuje na oko 88,8 miliona.
Blatuša
U BiH:
U Hrvatskoj:
Ligand-vođeni ionski kanal
Ionski kanali vođeni ligandom (LIC, LGIC), koji se također obično nazivaju ionotropni receptori, su grupa proteina transmembranskih ionskih kanala, koji se otvaraju i dozvoljavaju ionima kao što su Na+, K+, Ca2+, i/ili Cl− da prođe kroz membranu. kao odgovor na vezivanje hemijskog prenositelja (tj. liganda), kao što je neurotransmiter. Kada je presinapsni neuron uzbuđen, oslobađa neurotransmiter iz vezikula u sinapsni rascjep. Neurotransmiter se zatim vezuje za receptore koji se nalaze na postsinapsnom neuronu. Ako su ovi receptori ligadom-vođeni ionski kanali, rezultirajuća konformacijska promjena otvara ionske kanale, što dovodi do protoka iona kroz ćelijsku membranu. Ovo, zauzvrat, rezultira ili depolarizacijama, za odgovor ekscitatacijskog receptora, ili hiperpolarizacijom, za inhibitorni odgovor. Ovi receptorski proteini se obično sastoje od najmanje dva različita domena: transmembranskog koji uključuje ionske pore i vanćelijskog domena koji uključuje vezujuće mjesto liganda (alosterno mjesto vezivanja). Ova modularnost je omogućila pristup 'zavadi pa vladaj' u pronalaženju strukture proteina (kristalizirajući svaki domen zasebno). Funkcija takvih receptora koji se nalaze u sinapsama je da direktno i vrlo brzo konvertuju hemijski signal presinapsno izatvanog oslobođenog neurotransmitera u postsinapsni električni signal. Mnogi LIC-ovi su dodatno modulirani alosterni Ligandligandi, blokatori kanala, ioni ili membranski potencijal. LIC-ovi su klasifikovani u tri natporodice kojima nedostaje evolucijski odnos: cis-petlja receptori, Ionotropni glutamatni receptori i ATP-ovisni kanali.
Struktura
Cis-petljini receptori imaju strukturne elemente koji su dobro konzervirani, s velikim vanćelijskim domenom (ECD) koji sadrži alfa-heliks i 10 beta-lanaca. Nakon ECD-a, četiri transmembranska segmenta (TMS) povezana su unutarćelijskim i vanćelijskim strukturama petlje. Dio unutarćelijskog domena (ICD) pokazuje najvarijabilniji region između svih ovih homolognih receptora. ICD je definisan petljom TMS 3-4, zajedno sa petljom TMS 1-2 koja prethodi pori ionskog kanala. Kristalizacija je otkrila strukture za neke članove porodice, ali da bi omogućila kristalizaciju, unutarćelijska petlja je obično zamijenjena kratkim linkerima prisutnim u prokariotskim cis-petljinim receptorima, tako da njihove strukture nisu poznate. Ipak, čini se da ova unutarćelijska petlja funkcioniše u desenzibilizaciji, modulaciji fiziologije kanala farmakološkim supstancama i posttranslacijkim modifikacijama. Tu su motivi važni za promet, a ICD stupa u interakciju sa proteinima skele, omogućavajući inhibicijsku formaciju sinapsa.
NMDA receptori
N-metil-D-aspartatni receptor (NMDA receptor) –tip ionotropnog glutamatnog receptora&]] – je ligandom upravljani ionski kanal koji je vezan simultanim vezivanjem glutamata i koagonista (tj. ili D-serin ili glicin).i. Studies show that the NMDA receptor is involved in regulating synaptic plasticity and memory. Naziv "NMDA receptor" je izveden od liganda N-metil-D-aspartat (NMDA), koji djeluje kao selektivni agonist na ovim receptorima. Kada se NMDA receptor aktivira vezivanjem dva koagonista, otvara se kationski kanal, dozvoljavajući Na+ i Ca2+ da teku u ćeliju, zauzvrat podižući ćelijski električni potencijal. Dakle, NMDA receptor je ekscitacijski receptor. U potencijalimna mirovanja, vezivanje Mg2+ ili Zn2+ na njihovim vanćelijskimim mjestima vezana na receptoru blokira protok iona kroz kanal NMDA receptora. "Međutim, kada su neuroni depolarizirani, naprimjer, intenzivnom aktivacijom kolokaliziranih postsinapsnih AMPA-receptora, blok ovisan o naponu od strane Mg2+ se djelomično oslobađa, omogućavajući priliv iona kroz aktivirane NMDA receptore. Rezultirajući priliv Ca2+ može pokrenuti razne ćelijske signalne kaskade, koje na kraju mogu promijeniti funkciju neurona aktivacijom različitih kinaza i fosfataza". :Ligandi uključuju:
ATP kanali
Otvaraju se ATP-kanali kao odgovor na vezivanje nukleotida ATP. Oni formiraju trimere sa dvije transmembranske spirale po podjedinici i C- i N-kraja na unutarćelijskoj  strani.
Bočna grupa
Viseći lanac ili privjesak-grupa ili  bočna  grupa  je oblik bočnog lanca čije su molekule prikačene na  okosnički lanac  duge molekule.
Dakijski ratovi
Dakijski ratovi označavaju rimsko osvajanje zemlje Dačana početkom 2. stoljeća. Čim se učvrstio na prijestolju, rimski car Trajan preduzeo je pohod na Dačane, koji suugrožavali granicu Rimskog carstva na Dunavu, od Alpa do Crnog mora. Prvo je osigurao dio granice od Vindobone (Beč) do Singidunuma (Beograd) novim uporištima, među kojima se ističu Brigecij (Brigetio - Komarom) i Akvinkum (Aquincum - Budim), a zatim je u proljeće 101. prikupio kod Singidunuma pet legija koje su imale približno 60.000 ljudi sa germanskim, sarmatskim, panonskim, dalmatinskim i mavarskim pomoćnim trupama. Odavdje je krenuo za Viminacijum (Viminacium - Kostolac) kod kojeg je prešao Dunav na plovećem mostu i prodro do Tibiskuma (Tibiscum) blizu današnjeg Karansebeša (Caransebes). Moguće je da je jednu kolonu uputio preko Kontra Tijerne (Contra Tierna - Oršova), također na Tibiskum. Ozbiljnog otpora nije bilo ali se Trajan oprezno kretao, gradeći puteve, mostove i utvrđena uporišta. Do prve bitke došlo je kod Tapea (Tapae - Željezna vrata). Ta bitka je na rimskim skulpturama prikazana kao rimska pobjeda, ali, ako je uspjeha uopšte bilo, bio je nedovoljan da se nastavi nadiranje prema bliskoj Sarmizegetuzi, dačanskoj prijestonici. Trajan je prezimio na Dunavu kod Drobeta (Drobetae - Turnu Severin). Tokom zime Dačani su izvršili diverziju u Donju Meziju (Moesia Inferior). Pošto je privukao oko 2 legije, Trajan je sljedeće godine prodro iz Vlaške (Valachia) u Transilvaniju dolinom Aluta (Alutus - Olt) i prevoja Turnu Rošu (Turnu Rosu - Rotenturm). Od Cedonija (Cedoniae - Sibiju) rimske glavne snage nastavile su prema Sarmizegetuzi, dok su dvije slabije kolone, od kojih jedna dolinom Marisa (Marisus - Mureš), osiguravale operaciju. Kada je glavnina ovladala posljednjim, najjačim uporištem u blizini prijestonice i razbila deblokadne snage, kralj Dačana Decebal pristao je na mir, kojim je postao vazal Rima.
Bočna grupa
center|thumb|500px|Formiranje [[polistirena Može se uočiti kako dijelovi stirenskih molekula "vise" na polimernoj okosnici]]
Naprimjer, fenil grupe su viseće grupe na polistirenskom lancu. Veliki – glomazni prsten grupe, kao što je adamantil obično podigne tranzicijsku temperaturu staklenog (Tg) polimera, sprečavajući lance da lahko klizanja pri prolazu  jednih uz druge druge. Kratke alkil privjesak-grupe mogu smanjiti Tg putem efekata podmazivanja.]]
Dakijski ratovi
Mir nije dugo trajao. Decebal je kršio redom njegove stroge odredbe, pa je 105. godine Trajan ponovo krenuo protiv Dačana. Godinu ranije podigao je zidani most preko Dunava između Turnu Severina i Kladova (Trajanov most). U zemlju Dačana prodro je vjerovatno preko Tibiskuma i prevoja Turnu Rošu, koncentrično ka prijestolnici Sarmizegetuzi koja je zauzeta poslije teške borbe. Decebal je nastavio otpor na sjeveru, gdje je 106. izvršio samoubistvo kada su ga Rimljani opkolili. Zemlja Dačana postala je rimska provincija Dakija.
Hajde, dušo, da igramo malo / Slikarka
Hajde dušo da igramo malo / Slikarka je singl sarajevske i jugoslavenske pop grupe Rezonansa. Nekadašnja beogradska izdavačka kuća PGP RTB ga je objavila 1976. godine. Muziku za naslovnu pjesmu "Hajde dušo da igramo malo" napisao je Brano Likić, a tekst njegova sestra Branka Likić. Muzički aranžman napisao je Julio Marić. Počinje u malo bržem 7/8 ritmu koji je veoma popularan u narodnoj plesnoj muzici (lesnoto) u Sjevernoj Makedoniji, Bugarskoj i nekim dijelovima drugih balkanskih zemalja. Kao i na prethodnoj singl ploči i u ovoj ističe se kvalitetno pjevanje Brane Likića. Novina u muzici grupe Rezonansa koja je predstavljena u pjesmi "Hajde dušo da igramo malo" je upotreba puhača. Vrhunac u pjesmi je refren odsviran u bržem ritmu, koji pjevaju Brano i njegova sestra Branka Likić uz aktivno učešće svih muzičara grupe Rezonansa, što sve zajedno zvuči kao američka western muzika. Tekstualno i muzički, ova pjesma zasniva se na bosanskohercegovačkoj i jugoslavenskoj narodnoj muzici. Nakon toga, pjesma se nastavlja u sporijem ritmu s početka sa solo dionicom na violini koju nadopunjuje flauta Josipa Mijača. Istu melodiju nastavljaju svojim pjevanjem Brano i Branka Likić. Zatim, opet dolazi refren u bržem ritmu i sve se završava sa pjevačkim dijelom s početka pjesme uz aktivnu upotrebu puhača. Završetak pjesme urađen je u prepoznatljivom festivalskom pop stilu iz tog vremena po uzoru na druge sarajevske izvođače poput: Indexa, Zravka Čolića i Ambasadora.
Na B-strani singl ploče je balada pod nazivom "Slikarka" za koju je muziku, tekst i aranžman napiso Brano Likić. Počinje sa melodijom odsviranom na ksilofonu uz lagahnu pratnju na klaviru i akustičnoj gitari. Upotreba ksilofona (koji se može čuti u cijeloj pjesmi) predstavlja još jednu malu novinu u muziciranju grupe Rezonansa, čineći njihovu muziku raznovrsnijom. Pjesmu karakteriše smireno pjevanje Brane Likića uz pjevačku pratnju njegove sestre u refrenu. Fotografiju i dizajn omota singl ploče uradio je Dragan S. Stefanović.
Dubrave
Bosna i Hercegovina:
Hrvatska:
M113
Najpoznatiji oklopni transporter je američko oklopno vozilo, čiji je razvoj započet 50- tih godina xx-tog vijeka. Do danas je proizvedeno preko 80.000 ovih vozila, i još uvijek je u upotrebi u armijama širom svijeta. Uveden u vojnu upotrebu u američkoj vojsci 1960. godine.
Razvoj
thumb|lijevo|prototip FMC T113 Razvoj M113 je započet od strane FMC korporacije, i baziran je na oklopnim transporterima koje je ranije proizvodila, oklopna vozila M59 i M75. M75 bio previše glomazan, i teško se transportovao sa i sa najmodernijim avionima iz tog vremena kao što je C-130 Hercules. Njegova oslabljena verzija M59, nije imao ovih problema, međutim bio je tehnički nepouzdan, i imao je preslabu oklopnu zaštitu. Zato se radilo na vozilu koje bi imalo pozitivne osobine oba modela, laku pokretljivost i malu masu kao M59, i oklopnu zaštitu poput M75. U tu svrhu je proizveden prototip T113, koji je imao aluminijski oklop. Njegova poboljšana verzija T113E1, je 1960. prihvaćena od strane američke vojske, pod imenom M113. Ubrzo 1964. godine u serijsku proizvodnju ulazi M113A1, nova verzija sa dizel-motorom, i zamenjuje ranije benzinske modele.
Karakteristike
M113 može biti opremljen različitim vrstama naoružanja. Najčešće je opremljen teškim mitraljezom M2, i bacačom granata MK 19. Također na M113 može biti instaliran i veliki broj različitog antitenkovskog naoružanja. Američka vojska najčešće koristi M47 Dragon, ili BGM 71 TOUV. Moguće je i montiranje topova, različitih kalibara.
Oklop vozila je težak oko 10,5 tona, i napravljen je od legure aluminija 5083. Debljina oklopa iznosi od 12 do 32 milimetara. Zahvaljujući maloj težini oklopa, M113 koriti manje dizelske motore. Standardna američka verzija koristi šetocilindrični dizelski motor 6V53 Detroit 2.
M113 ima amfibijske sposobnosti, odnosno može da plovi po vodi. Maksimalna brzina kretanja na kopnu iznosi 67,6 km/h, a na vodi 5,8 km/h. Vozilo zahtijeva dva člana posade, a može da primi 11 putnika.
Varijante
Orginalna verzija pogonjena Chrysler 75M V8 benzinskim motorom snage 209 KS (156 kW). Uveden u upotrebu 1964. godine, benzinski motor zamijenjen sa 6V-53 Detroit dizelskim motorom snage 215 KS kako bi se smanjila potrošnja goriva i mogućnost samozapaljenja motora. Sufiks A1 se koristi kod svih dizelskih verzija tako npr. M106A1 samohodni minobacač pogonjem dizelskim motorom. 1979. godine su izvršene dodatne nadogradnje. Poboljšano je hlađenje motora, podnica je više podignuta od tla, te su izvršena ojačanja amortizera. Dodatni spremnici goriva su dodani s vanjske strane rampe, kako bi se povećao unutrašnji prostor. Ovim izmjenama znatno je povećana težina vozila. Dodani su i bacači dimnih granata. Uveden u upotrebu 1987. s novim dizelskim motorom 6V-53T Detroit i rezervoarima goriva. thumb|M113 ACAV u Vijetnamu 1966 "Armored Cavalry Assault Vehicle" ili "ACAV" je bio koncept oklopnog transportera i borbenog vozila pješadije što je bilo prvobitno namijenjeno vojsci Južnog Vijetnama s obzirom na karakteristike koje je teren i tip borbe tražio. Nakon što je utvrđeno da su vozač i posada izloženi velikom riziku, južnovijetnamski inžinjeri su pronašli brzo i jednostavno rješenje, stavljali su komade čelika s brodskih olupina, međutim nije imalo značajnog učinka jer je taj čelik bio izrazito mekan za protivoklopna oružja. Kasnije Amerikanci su svoje verzije unaprijedili kvalitetnim pločama, te su pored mitraljeza 12.7 mm dodali dva mitraljeza 7.62 mm M60.
Korisnici
thumb|kolona [[Saudijska Arabija|saudijskih M113 u Zaljevskom ratu]] thumb| Singapurski M113A2 naoružan PVO sistemima 9K38 Igla
Rikard II, kralj Engleske
Rikard II (6. januar 1367 – 14. februar 1400) bio je kralj Engleske od 1377. do svoje abdikacije 30. septembra 1399. Bio je sin kneza Akvitanije Edvarda IV i Ivane IV, grofice Kenta. Njegov djed po ocu je bio Edvard III, kralj Engleske. Rikardov stariji brat, Edvard od Angulema, je umro kao dojenče čime je postao prvi u nizu nasljednika nakon smrti princa Edvarda. Krunu je naslijedio 1377. godine u desetoj godini.
Tokom njegove maloljetnosti državom su vladali njegov amidža Ivan II, vojvoda Akvitanije i moćni lordovi koji nakon njegove punoljetnosti nisu bili spremni na lak način predati vlast. Prvi veliki izazov njegove vladavine je bio seljački ustanak 1381. godine. Mladi kralj je odigrao veliku ulogu u uspješnom suzbijanju ove krize. Uzroci izbijanja ustanka bili su u snažnom oporezivanju, kugom desetkovanog stanovništva, radi financiranja Stogodišnjeg rata. Pobunjenici pod vodstvom Wata Tylera pokušali su Rikarda prisiliti da promijeni svoju politiku. Dana 15. juna 1381. godine Rikard se kod Smithfielda blizu Londona sastao s glavninom pobunjenika pod zapovjedništvom Tylera. Tokom sastanka, londonski gradonačelnik William Walworth, misleći da Tyler prijeti Rikardu, pojurio prema naprijed i ubio Tylera. Lukavi Rikard izbjegao je nasilje pristavši da postane vođa pobunjenika. Pobuna je s Tylerovom smrću i Rikardovim obećanjem slobode pobunjenicima, izgubila na snazi. Međutim kad su se pobunjenici vratili svojim domovima Rikard je povukao obećanja i kaznio vođe pobune.
Slijedeća kriza Rikardove vlasti nastupila je 1386. godine, kada su pod udar kritika parlamenta i visokog plemstva dospjeli Robert de Vere, grof od Oxforda i Michael de la Pole, sin trgovca, kojeg je Ričard imenovao kancelarom i grofom od Suffolka. Protiv de la Polea je podignuta optužnica i imenovano je Veliko vijeće koje je trebalo nadzirati kraljevski dvor. Rikard je od sudaca ishodio da odluku parlamenta proglase nezakonitom 1387. godine, ali je Robert de Vere, koji je navodno bio i Rikardov ljubavnik, kod Radcot Bridgea vojno poražen od pristaša parlamenta, pa je parlament 1388. godine odobrio smaknuće obojice, ali su isti izbjegli u Francusku. Godine 1397. Rikard je dao smaknuti dvojicu svojih najvećih protivnika u visokom plemstvu - grofa od Arundela i grofa od Gloucestera. Poništio je sve odluke parlamenta te praktički do kraja svoje vladavine vladao kao tiranin.
Nova kriza nastupila je kada je Rikard godine 1399. svom bratiću Henryu Bolingbrokeu, sinu vojvode od Lancastera, uskratio nasljedstvo. Dok je Rikard bio u pohodu na Irsku, Bolingbroke se, uz pomoć francuskog kralja sa vojskom iskrcao u Engleskoj. Bolingbroke je Rikarda, koji se vraćao iz Irske, nadmudrio, uhvatio, prisilio na abdikaciju i zatvorio. Rikard je umro u zatvoru 1400. godine, najvjerovatnije od gladi. Rikard se tokom svog života dva puta ženio, ali nije imao djece. Naslijedio ga je 1399. godine rođak Henry Bolingbroke kao Henrik IV, koji je kao i Rikard, bio unuk Edvarda III.
Rani život
Rikard II je bio mlađi sin Edvarda IV, kneza Akvitanije i Ivane IV, grofice Kenta. Njegov otac Edvard se istakao kao vojni zapovjednik u ranim fazama Stogodišnjeg rata, posebno u bici kod Poitiersa 1356. godine. Nakon daljih vojnih avantura, obolio je od dizenterije u Španiji 1370. godine. Pošto se potpuno oporavio, vratio se u Englesku naredne godine. Ivana je bila udata za Thomasa Hollanda, grofa Kenta. Godinu dana nakon smrti Thomasa Hollanda 1360. godine, Ivana se udala za princa Edvarda. Pošto je bila unuka kralja Edvarda I i prvi rođak kralja Edvarda III, za brak je bilo potrebno papino odobrenje.
Indijska premijer liga
Indijska premijer liga (IPL) je profesionalna muška kriket liga, u kojoj se takmiči deset timova iz deset indijskih gradova. Ligu je osnovao Odbor za kontrolu kriketa u Indiji (BCCI) 2007. godine.
IPL je najgledanija kriket liga na svijetu i 2014. je bila šesta po prosječnoj posjećenosti među svim sportskim ligama. 2010. IPL je postao prvi sportski događaj u svijetu koji se prenosi uživo na YouTube- u. Vrijednost marke IPL-a u 2019. bila je 6,3 milijarde dolara. IPL sezona 2015. doprinijela 150 miliona dolara prema BDP- u indijske privrede.
Transplantacija
mini|Transplantirani bubreg smješten ispod nefunkcionalnih bubrega Transplantacija predstavlja zamjenu nefunkcionalnog organa putem hiruške intervencije. Ovakve procedure se najčešće izvode kod životno ugroženih osoba (npr. kardiomiopatija) i nešto rjeđe u cilju poboljšanja osnovnog kvaliteta života kod hroničnih bolesti koje se mogu tretirati na ovaj način.
Indijska premijer liga
Bilo je četrnaest sezona IPL turnira. Trenutni nosioci IPL titule su Chennai Super Kings, koji su pobijedili u sezoni 2021.
Transplantacija
Transplantacija je, dakle, (presađivanje) tkiva i organa (kalema, transplantata) isključivo se realizira u okviru ljudske (medicinske) djelatnosti, izuzimajući prirodno formiranje zigota (kome prethodi unošenje ili implantacija stranog genetičkog materijala – spermatozoida). Uspješnost transplantacijskih zahvata uveliko ovisi o poznavanju imunogenetičke konstitucije donora i recipijenta. Tumori su, također, strana tkiva za svoje nositelje, jer su van kontrole održavanja homeostaze, tj. organizaciono – funkcionalnog integriteta organizma.
Kategorizacija
U medicinskoj praksi se primjenjuje više oblika i obima presađivanja, koji se svode u četiri osnovne kategorije.
Uspješna transplantacija je moguća samo u uvjetima pune imunološke tolerantnosti primatelja u odnosu na osobenosti transplantata. Reakcije odbacivanja, koje nastaju zbog inkompatibilnosti (nepodudarnosti) tkiva davatelja i primatelja, počivaju na sistemu ćelijskog imuniteta. Antigeni histokompatibilnosti su genetički determinirani i u genealoškim stablima se ponašaju po generalnim principima Mendelovske genetike. Pojava, intenzitet i brzina odbacivanja ovise o antigenoj aktivnosti transplantata na osnovu čega se diferenciraju jaki i slabi, odnosno glavni i sporedni antigeni. U prvoj kategoriji je glavni kompleks histokompatibinosti (MHC), a u drugoj niz ostalih gena, kao što su Ir, Bf, C itd.
Transplantaciona medicina zahtjeva posebnu edukaciju osoblja, specijalnu opremu i sveobuhvatno preoperativno i postoperativno nadgledanje pacijenta, kako bi se mogućnost odbacivanja organa svela na najmanju moguću mjeru.
Najveći broj presađivanja odnosi se na bubrege zbog zatajivanja bubrežne funkcije.
Donori organa
Donori organa za transplantaciju mogu biti žive ili preminule osobe (kadaverična transplantacija).
Transplantacijska tkiva i organi
mini|250px|Presađena rožnjača nakon godinu dana; dva šava vidljiva sa strana
Tkiva, ćelije i tečnosti
== Vrste transplantata ==
Umnjak
mini|desno|Umnjaci označeni crvenom bojom u gornjoj vilici mini|desno|Umnjaci označeni crvenom bojom u donjoj vilici Umnjak, zub mudrosti ili treći kutnjak (lat. dentes serotini) je jedan od tri  kutnjaka po  kvadrantu  ljudske  dentitcije. To je posljednji od ova tri. Životna dob nicanja umnjaka (erupcija) je različita, ali uglavnom se javlja između kasne adolescenscije i ranih dvadesetih godina. mini|180px|left|Retinirani umnjak d38 vertikalnog položaja mini|200px||left|Izvađeni umnjak Gornji umnjaci su obično manji od donjih umnjaka. Ranija svrha umnjaka je bila mrskanje i mljevenje hrane, dok kod modernog čovjeka obično nema dovoljno mjesta za njihovo izbijanje.