cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7766
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 1667
IC 1667 (također poznat kao MCG -3-4-39 i PGC 4694) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 426 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,00 (124 hiljade sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (112 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 6. oktobra 1896. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
SCN4B
β-podjedinica 4 natrijevog kanala, znana i kao SCN4B ili Naβ4, i pomoćna je podjedinica natrijskih kanala koja može promijeniti njihovu kinetiku. To jest protein koji je kod ljudi kodiran genom SCN4B sa hromosoma 11. Mutacije u SCN4B povezane su sa sindromom dugog QT intervala.
Hribi (Sežana)
Hribi su naseljeno mjesto u sastavu općine Sežana, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazili su se u sastavu stare općine Sežana.
SCN4B
Funkcija
SCN4B might additionally function as a cell adhesion molecule.
NGC 97
NGC 97 (također poznat kao MCG 5-2-7, PGC 1442 i UGC 216) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 219 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Andromeda. Najveći prečnik je 1,30 (83 hiljade sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (83 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 16. septembra 1828. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Margareta Terezija Kastiljska
Margareta Terezija Kastiljska (12. juli 1651 - 12. mart 1673) je bila carica Svetog Rimskog Carstva, kraljica Njemačke, Češke, Ugarske i Hrvatske, kao supruga cara i kralja Leopolda I.
Život u Španiji
Margareta Terezija je bila kćerka kastiljsko-aragonskog kralja Filipa IV i njegove druge supruge, Marijane Austrijske. Njen otac, kome je ona bila najdraže dijete, je bio daidža njene majke. Za razliku od njenog mlađeg brata, kastiljsko-aragonskog kralja Karla II, na Margareti Tereziji se vidjelo malo posljedica ukrštavanja bliskih srodnika tokom nekoliko generacija. Za vrijeme njenog boravka u Španiji Margaretu Tereziju je slikao Diego Velázquez, te se ona pojavljuje u mnogim njegovim slikama, uključujući Las Meninas.
Španska prestolonasljednica
Iz političkih razloga, kao dijete je bila zaručena za Leopolda, brata svoje majke, koji je ujedno bio i sin njene tetke po ocu. Njen otac je odredio da će Margareta Terezija zadržati svoju poziciju u nasljednom nizu za španska prijestolja, dok je svoju stariju kćerku iz prvog braka, Mariju Tereziju, natjerao da se odrekne svojih nasljednih prava prije nego što se udala za francuskog kralja Luja XIV.
Otac joj je umro 1665. godine i ona je postala prestolonasljednica svoga brata, te je do svoje smrti bila prva u nasljednom nizu za španske krune. Njen mlađi brat je bio toliko bolešljiv da se njegova smrt i dolazak Margarete Terezije na vlast očekivala svakog trenutka, ali ipak ju je nadživio.
Brak
U ljeto 1666. napustila je Španiju i otputovala u Austriju, gdje ju je dočekao njen daidža Leopold. Vjenčali su se u Beču 12. decembra iste godine. Margareta Terezija je bila veliki antisemista i imala je veliki utjecaj na svoga ultrakatoličkog muža, a na nju samu je utjecao njen ispovjednik koji ju je uvjerio da su za sve njene pobačaje krivi Jevreji. Za njene mnogobrojne pobačaje koji su je iscrpili i uništili njeno zdravlje, kao i za kratak životni vijek njene petero živorođene djece, je zapravo bilo krivo njeno blisko srodstvo s mužem, kao i blisko srodstvo njenih roditelja, itd. Jedina kćerka koja ju je nadživjela bila je buduća bavarska izbornica Marija Antonija, čija djeca nisu doživjela punoljetnost.
Carica i kraljica Margareta Terezija je umrla u 21. godini života. Njen udovac se oženio još dva puta.
Galerija
Margareta Terezija je slavna po slikama Diega Velázqueza.
Ravno
Ravno je naseljeno mjesto i sjedište istoimene općine na krajnjem jugu Hercegovine. Pripada Hercegovačko-neretvanskom kantonu. Prije posljednjeg rata čitav kraj pripadao je općini Trebinje. Po posljednjem službenom popisu stanovništva iz 1991. godine, naseljeno mjesto Ravno imalo je 198 stanovnika.
Historija
U srednjem vijeku naselje Ravno pripadalo je župi Popovo. Sredinom septembra 1438. godine spominje se Vukac Milotinović iz Ravnog u Popovu (Vochaç Milotinouich de villa Rauani de Popouo). On se obavezao na trogodišnju službu kod dubrovačkog vlastelina Nikole Aloviza Gučetića. „Vochaç Milotinouich de villa Rauani de Popouo locauit se ad standum pro famulo cum ser Nichola ser Aloysii de Goççe pro dicto presenti et pro se et vice et nomine dicti ser Jacobo conducenti pro tempore et termino trium annorum proxime futurorum promictens se et operas suas exibere et exercere a negotiis et seruitiis licitis et honestis dictorum ser Jacobi et ser Nichole et stare in eorum domo Ragusii et alibi ubi eis placebit et ab ipsis non recedere durante dicto tempore nec furtum vel damnum aliquod eis vel in eorum bonis facere nec facienti vel facere volenti consentire, scilicet, ipsis seruire more boni, fidelis et legalis famuli. Et versa vice dictus ser Nichola pro se et vice et nomine dicti ser Jacobi promisit dicti Vochaç presenti et recipienti quia ipsum dicto tempore secum tenebunt tam egrum [271] quam sanum et ei dabunt expensas cibi et potus et pro salario et mercede duas gonelas,duas clamides de rassera et duo beretta secundumquod conuenit aliis similibus famulis et in fine dictorum trium annorum viginti duos iperperos pro omnibus dictis tribus annis. Que omnia dictis partes sibi aduicem promiserunt adtendere et obseruare ut suprascriptum est super se et eorum bona. Renuntiando. Et insuper ad preces dicti Vochaç Bosidar Biloseuich de Stagno constituens se plegium et principalem pro dicto Vochaz promisit super se et omnia bona sua dicto ser Nichole presenti et recipienti pro se et dicto ser Jacobo quia dictus Vochaz pro dicta omnia osseruabit et ad inplebit. Et in causa quod furtum vel damnum aliquod dictis ser Nichole et ser Jacobo vel alteri eorum aut in ipsorum bonis facient quod ipsum damnum et furtum eisdem ser Nichole et ser Jacobo defereret ac etiam quia supradictus Vocaç reliqua suprascripta non obseruabit et ad inplebit quia ipse Bosidar in loco dicti Vocaz personaliter faciet et ad inplebit omne id ad quo dictus Vochaç tenebit et obligatus erit ex promissione predictis. Renuntiando [271v]” (15. septembar 1438. godine), Državni arhiv u Dubrovniku, Serija: Diversa Cancellariae, Svezak: LII, Folija 271-271 verso. Početkom decembra 1447. godine u Ravnom je izvršena pljačka. Među svjedocima je spomenut Radoslav Ivanović župan Vukašina Grgurovića, pa bi isti pokazatelj ukazivao na Nikoliće kao seniore na području naselja Ravno.
Moderna historija
Ravno je poznato po tome što je krajem 1991. bilo prvo naselje u Bosni i Hercegovini koje je napadnuto od strane JNA čime neslužbeno započinje rat u Bosni i Hercegovini.
Geografija
Većim dijelom izlazi do same obale Jadrana, sa naseljenim mjestom Ivanicom.
Klima
Sredozemna klima sa blagim zimama, toplim ljetima i velikim brojem sunčanih dana omogućava ovom području uzgoj vinove loze, ranih povrtlarskih kultura i duhana, što simbolizuje kompletnu Hercegovinu.
Kultura
mini|desno|250px|Crkva Vavedenja Bogorodice u [[Zavala (Ravno)|Zavali]]
Theo Ratliff
Theophilus Curtis Ratliff bivši je američki NBA košarkaš. S visinom od 208 cm igrao je na poziciji centra i bio poznat kao kvalitetan bloker.
Karijera
Na NBA draftu 1995. kao 18. izbor izabrali su ga Detroit Pistonsi, za koje je igrao do polovine sezone 1997/98, kad je razmijenjen u Philadelphia 76erse.
Zahvaljujući dobrim igrama za 76erse, izabran je za startnog centra Istočne konferencije na All-Star utakmici 2001, ali nije nastupio zbog povrede. Sa 76ersima je došao do NBA finala 2001, ali je iste godine, zbog povrede, razmijenjen u Atlanta Hawkse. Igrajući za Hawkse bio je vodeći bloker lige u sezoni 2002/03. Iako je u toku naredne sezone razmijenjen u Portland Trail Blazerse, ponovo je bio najbolji bloker lige sa 307 blokada. 28. juna 2006. razmijenjen je u Boston Celticse.
El-Enfal
Bedr
desno|mini|250px|Izvorni tekst sure "Al-Anfal Bedr je jedna od dominirajućih tema u ovom Kur'anskom poglavlju. U njoj se detaljnije opisuje tok i posljedica te vojne operacije, vjernicima se objašnjava postupak sa ratnim plijenom (El-Enfal) i objašnjava im se da je on zajednički ("plijen pripada Allahu i Poslaniku") odnosno da pripada državnoj kasi ("Bejt Mal"). Iako ni jedna sura ne imenuje Bedr konkretno, bitka koja se odigrala na tom mjestu je spomenuta u nekoliko Ajeta :
Ajet : kad je on učinio da se radi sigurnosti svoje u san zavedete i s neba vam kišu spustio da bi vas njome očistio i da bi od vas šejtanovo uznemiravanje odstranio i da bi srca vaša jakim učinio i njome korake učvrstio opisuje noć uoči bitke na Bedru.
Safijurahman Elmubarekfuri, poznati pisac djela o Muhamedovom životu spominje da su 65 i 66 ajeti sure El-Enfal objavljeni Poslaniku islama u toku same bitke: Sada vam Allah daje olakšicu; on zna da ste izmoreni: ako vas bude stotina izdržljivih, pobijediće dvije stotine; ako vas bude hiljada, pobijediće, Allahovom voljom, dvije hiljade. A Allah je uz one koji su izdržljivi.' Ostatak sure bodri vjernike na borbu i obećava im se „velika nagrada“ za to:
Sudbina
U suri El-Enfal se također nalazi jedan ajet koji je doveo islamske učenjake u polemiku o slobodnoj volji čovjeka, tj. o pitanju dali čovjek ima slobodnu volju u svojim postupcima ili mu je to Bog unaprijed odredio. Ta polemika je odvela do formiranja islamskog pravca (sekte) koja je kroz historiju islama nazivana "Kaderije". Taj ajet glasi:
Vanjski linkovi
✅
Jerevan
Jerevan (arm.: Երևան, Jerevan) najveći je i glavni grad Armenije i jedan od najduže u kontinuitetu naseljenih gradova na svijetu. Smješten na rijeci Hrazdan, Jerevan je administrativni, kulturni i industrijski centar države.
Glavni grad Armenije je od 1918. godine i 13. je po redu glavni grad u historiji ove države.
Osnovan je 782. p.n.e. na rijeci Hrazdanu na zapadu zemlje, na istočnoj strani podnožja planine Ararat. Grad ima vrlo turbulentnu historiju punu raznih bitaka, paleža i potresa. Nakon skoro tri hiljade godina postojanja, ovaj grad postao je glavni grad Armenije nakon Prvog svjetskog rata i armenskog genocida. Grad se relativno brzo razvio u 20. stoljeću, kad je od malenog grada s nekoliko hiljada stanovnika narastao u glavno kulturno, umjetničko, industrijsko i političko središte zemlje.
Godine 2007., broj stanovnika Jerevana procjenjen je na 1.107.800 stanovnika, dok aglomerizacijsko područje okuplja oko 1.245.700 stanovnika, što je više od 42 % ukupne populacije zemlje.
Historija
Arheološki nalazi svjedoče da je urartijanska vojna tvrđava zvana Erebuni (Էրեբունի) ustanovljena 782. p. n. e. po naređenju kralja Argistisa I na mjestu današnjeg Jerevana, da bi služila kao stražarska utvrda protiv barbarskih napada sa sjevernog Kavkazа, te zbog toga važi kao jedan od najstarijih gradova na svijetu. Od tada je mjesto bilo od strateškog značaja kao raskršće karavanskih puteva između Evrope i Indije. Naziv Jerevan dobio je još u 7. vijeku, kada je bio glavni grad Armenije pod perzijskom vlašću.
Zbog svojeg strateškog značaja Jerevan je vijekovima bio stalan uzrok sukoba i mijenjao je gospodare, Perzijance i Osmanlije. Godine 1827. zauzela ga je Rusija a službeno ga je otcijepila od Perzijanaca 1828. Poslije Oktobarske revolucije 1917. Jerevan je tri godine bio glavni grad nezavisne Armenije, a 1920. postao je prijestolnica novoosnovane Armenske Sovjetske Socijalističke Republike, jedne od 15 republika Sovjetskog Saveza. S raspadom Sovjetskog Saveza, Jerevan je postao glavni grad nezavisne Republike Armenije 1991.
Kultura
mini|lijevo|220px|Hraparak Jerevan je vodeći industrijski, kulturni i naučni centar u kavkaskoj regiji. Kao centar armenske kulture, Jerevan je i sjedište Armenskog državnog univerziteta (osnovanog 1920.), Armenske akademije nauka, historijskog muzeja, opere, muzičkog konzervatorija i nekoliko tehničkih institucija. Matenadaranski arhivi imaju bogatu kolekciju drevnih armenskih, starogrčkih, sirijskih, jevrejskih, rimskih i perzijskih zapisa. Jerevan ima nekoliko velikih javnih biblioteka, veći broj muzeja i pozorišta, botanički vrt i zoološki vrt. On je također i važan željeznički čvor i veliki trgovački centar poljoprivrednih proizvoda. Industrija u gradu proizvodi predmete od metala, strojeve i alate, električnu opremu, hemikalije, tekstil i prehrambene proizvode.
Dvije najveće turističke atrakcije su ruševine Urartu i rimske tvrđave. Aerodrom u Jerevanu zove se Zvartnots. Armenski hotel Meriot nalazi se u centru grada, na Trgu Republike (koji je poznat kao Hraparak).
Razvoj grada
Odnedavna, armenske vlasti počele su ambiciozni proces razvoja u kojem se stanovi i zgrade sovjetskog socijalističkog stila ruše i zamjenjuju modernim zgradama. Međutim, taj plan obnove grada na udaru je opozicije i nekih stanovnika grada.
Esvatini
mini|right|250px|Karta Esvatinija Kraljevina Esvatini, do 2018. Svazi(land), jest suverena i nezavisna država na jugu Afrike. Na sjeveru, zapadu i jugu graniči s Južnoafričkom Republikom, a na istoku s Mozambikom. Po uređenju je monarhija, a do 1968. bila je britanska kolonija. Čak 80% stanovnika bavi se poljoprivredom i glavninu izvoza čini šećer. Esvatini je danas država s najvećom stopom zaraze HIV-om u svijetu; zaraženo je približno 40% stanovništva. Stanovništvo se sastoji uglavnom od etničkih Svazija, prevladavajući jezik je svazi (siSwati u maternjem obliku).
Etimologija
Država i narod Svazi svoja imena preuzimaju od Mswatija II, kralja iz 19. vijeka pod čijom je vlašću svazijska teritorija proširena i ujedinjena; trenutne granice su izrađene 1881. godine usred Utrke za Afriku. Nakon Drugog burskog rata, kraljevina je pod imenom Svaziland ("zemlja Svazija") bila britanski protektorat od 1903. godine sve dok nije ponovno steklo nezavisnost 6. septembra 1968. U aprilu 2018. službeni naziv promijenjen je iz Kraljevine Svazi(land) u Kraljevinu Esvatini, što odražava naziv koji koriste stanovnici ove države.
Monarhija
Esvatini je apsolutna monarhija s ustavnim odredbama i svazijskim zakonima i običajima. Šef države je kralj ili Ngwenyama (doslovno: lav), aktuelni kralj Mswati III., koji je na prijestol stupio 1986. godine nakon smrti svog oca, kralja Sobhuze II 1982. godine. Prema ustavu zemlje, Ingwenyama je simbol jedinstva i vječnosti svazijske nacije.
Po tradiciji, kralj vlada zajedno sa svojom majkom (ili ritualnom zamjenom), Ndlovukati. Kralj imenuje premijera iz zakonodavnog tijela, a također imenuje manjinu zakonodavaca u obje komore Libandle (parlamenta) uz pomoć savjetodavnog vijeća. Ustavom je kralju dopušteno da imenuje neke članove u parlament koji će zastupati posebne interese. Pod posebnim interesima misli se na izborne kandidate koji nisu izabrani ili se uopšte nisu kandidovali. To se radi radi uravnoteženja stavova u parlamentu. Posebni interesi mogu biti ljudi određenog spola ili rase, osobe s invaliditetom, poslovna zajednica, građansko društvo, naučnici i šefovi.
Parlament
Dvodomni parlament, ili Libandla, sastoji se od Senata (30 mjesta; 10 članova koje je imenovao Dom skupštine i 20 članova koje je imenovao kralj; na pet godina) i Doma skupštine (65 mjesta; 10 članova koje imenuje monarh i 55 izabranih narodnim glasanjem; na pet godina). Izbori se održavaju svakih pet godina nakon raspuštanja parlamenta. Posljednji izbori održani su 18. avgusta i 21. septembra 2018. Sve izborne aktivnosti nadgleda izborna komisija.
Političke podjele
Esvatini je podijeljen u četiri regije: Hhohho, Lubombo, Manzini i Shiselweni. U svakoj od četiri regije postoji nekoliko tinkhundla (jednina inkhundla).
Privreda
Esvatini ima dobro razvijenu poljoprivredu, za afričke prilike raznovrsnu industriju te dobro razvijenu saobraćajnu infrastrukturu, ali postoje mnoge razlike između siromašne većine te bogate bjelačke i crnačke elite.
Esvatini je zemlja u razvoju i klasifikovana je kao privreda sa nižim srednjim prihodima. Kao članica Južnoafričke carinske unije i Zajedničkog tržišta za istočnu i južnu Afriku, njen glavni lokalni trgovinski partner je Južna Afrika; kako bi se osigurala ekonomska stabilnost, Eswatinijeva valuta, lilangeni, vezana je za južnoafrički rand. Eswatinijevi glavni prekomorski trgovinski partneri su Sjedinjene Države i Evropska unija. Većinu zaposlenosti u zemlji obezbjeđuju njeni poljoprivredni i proizvodni sektori. Esvatini je član Južnoafričke razvojne zajednice, Afričke unije, Zajednice nacija i Ujedinjenih naroda.
Stanovništvo
Većina stanovništva u Esvatiniju pripada etničkoj grupi Svazi, pomiješana s malim brojem Zulua i afričkih bijelaca, većinom ljudi britanskog i afrikanerskog porijekla. Tradicionalno, Svazi su bili samoopskrbni poljoprivrednici i stočari, ali većina ih sada dodatno radi u urbanim sredinama i rastućoj ekonomiji, te kao uposlenici u vladama. Neki Svazi također rade u rudnicima u Južnoafričkoj Republici.
Jezik
SiSwati (poznat i kao Swati, Swazi ili Siswati) jest Bantu jezik grupe Nguni, koji se govori u Eswatiniju i Južnoj Africi. Ima oko 2,5 miliona govornika i uči se u školama. Službeni je jezik Esvatinija, zajedno s engleskim, i jedan je od službenih jezika Južne Afrike. Engleski se uglavnom koristi u medijima i za komunikaciju u školama i vođenja poslovanja, uključujući i štampu. Oko 76.000 ljudi u zemlji govori jezik zulu. Tsonga jezik govori oko 19.000 ljudi. Afrikanerski je još u upotrebi kod ljudi koji imaju afrikanersko porijeklo. U škole je uveden portugalski jezik kao treći jezik, zbog velike zajednice govornika portugalskog jezika iz Mozambika ili sjevernog i centralnog Portugala.
Religija
83% stanovništva prakticira kršćanstvo, dok 15% stanovništva praktikuje tradicionalne afričke religije.
Kultura
Glavna društvena jedinica Svazi je domaćinstvo, tradicionalna košnica za stanovanje koja se slagala sa suvom travom. U poligamnom imanju svaka supruga ima svoju kolibu i dvorište okruženo trske. Postoje tri strukture za spavanje, kuhanje i spremanje (kuhanje piva). Na većim seoskim imanjima postoje i strukture koje se koriste kao podmlatki i smještaj za goste.
U središtu se nalaze obori sa stokom koji su ograđeni velikim trupcima. Stoka ima ritualni i gospodarski značaj, ona je simbol prestiža. Najvažniji kulturni događaj u Eswatiniju je ceremonija Incwala.
Održava se četvrtog dana nakon punog mjeseca najbližeg najdužeg dana, 21. decembra. Incwala se na engleskom često prevodi kao "ceremonija prvog voća", ali kraljeva degustacija nove žetve samo je jedan od aspekata mnogih na ovom dugačkom takmičenju. Incwala se najbolje prevodi kao "ceremonija kraljevstva": kada nema kralja, nema ni Incvale. Izdajstvo bilo koje druge osobe je držati Incvalu.
Eswatinijev najpoznatiji kulturni događaj je godišnji ples Umhlanga Reed. U osmodnevnoj ceremoniji, djevojčice su rezale trsku i predstavile ih kraljici majci, a zatim plešu. (Nema zvaničnog nadmetanja.) To se radi krajem avgusta ili početkom septembra. Mogu učestvovati samo neoženjene devojke bez dece. Ciljevi ceremonije su očuvanje djevojačke čednosti, pružanje odavanja truda majci kraljice i poticanje solidarnosti zajedničkim radom. Kraljevska porodica imenuje pučanku za "devojku" (kapetana) djevojčica i ona putem radija najavljuje datume godišnje ceremonije. Očekuje se da će odabrana indunda biti stručna plesačica i znalac kraljevskog protokola. Jedna od kraljevih kćeri djeluje kao njen kolega tokom ceremonije.
NGC 6252
NGC 6252 (također poznat kao MCG 14-8-11 i PGC 58456) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 296 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Mali medvjed. Najveći prečnik je 0,70 (60 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (26 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 1. januara 1802. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Cupressaceae
Cupressaceae je porodica četinara, rasprostranjenih širom svijeta. Obuhvata 27–30 rodova (17 monotipskih), sa  ukupno oko 130–140  vrsta. Mogu biti jednodomni, subdvodomni ili (rijetko) dvodomne stablašice i grmovi, visine do oko 116 m. kora  zrelih stabala obično je narandžasto- do smeđesmeđa, žilave teksture, često lepršava ili ljuskasta u vertikalnim trakama, ali glatka, ljuskava ili tvrda i sa četvrtastim poljima, kod  nekih vrsta.
Opis
left|thumb| Raspršivači opalog lišća ([[kladoptoza) kod Metasequoia]] Listovi su raspoređeni spiralno, u dekusatnim parovima (suprotni parovi, svaki par na 90 ° u odnosu na prethodni) ili u dekusastim vrtuljcima od tri ili četiri, ovisno o rodu. Na mladim biljkama listovi su igličasti, a na zrelim, mnogih rodova, postaju sitni i ljepljivi. Neki rodovi i vrste zadržavaju igličaste listove tokom cijelog života. Staro lišće se uglavnom ne odvaja pojedinačno, već se u malim sprejevima lišća (kladoptoza); izuzetak je listovi na izdancima koji se razvijaju u grane. Ovi listovi s vremenom pojedinačno opadaju kada kora počne da se ljušti. Većina je zimzelenih sa listovima koji traju 2–10 godina, ali tri roda (Glyptostrobus, Metasequoia i Taxodium) su listopadni ili uključuju listopadne vrste. left|thumb|Šišarka u rodu [[Tetraclinis]]
Sjemenske šišarke su ili drvenasti, kožaste ili bobičaste i mesnate (Juniperus), s jednom do nekoliko ovula. Brakttejska skala i ovuliferozna ljestvica spajaju se zajedno, osim na vrhu, gdje se ljestvica brakteje često vidi kao kratki stubić (često nazvana umbo) na ovuliferovoj skali. Kao i kod listova, ljuskice šišarki su raspoređene spiralno, dekusatno (suprotno) ili zavojito, ovisno o rodu. Sjemenke su uglavnom male i pomalo spljoštene, s dva uska krila, po jedno dolje, sa svake strane; rijetko imaju (npr. rod Actinostrobus) trokutasti presjek s tri krila; u nekim rodovima (npr. Glyptostrobus i Libocedrus) jedno krilo je znatno veće od drugog, a u nekim drugim (npr. Juniperus, Microbiota, Platycladus i Taxodium) sjemenke su veće i bez krila. Klijanci obično imaju dva kotiledona, ali kod nekih vrsta i do šest. Polenska šišarka je strukturno ujednačenija u u cijeloj porodici, dužine 1–20 mm, sa ljestvicama opet raspoređenim spiralno, suprotno ili vijugavo, ovisno o rodu; mogu se javljati pojedinačno na vrhu izdanaka (većina rodova), u osovinama listova (Cryptomeria), u gustim grozdovima(Cunninghamia i Juniperus drupacea) ili na diskretnim dugim visećim drškama - poput izdanaka (Metasequoia i Taxodium). Cupressaceae je široko rasprostranjena četinarska porodica, sa skoro globalnim rasponom na svim kontinentima, osim na Antarktiku, koje se proteže od 71 ° S u arktičkoj regiji Norveška (Juniperus communis ) južno do 55 ° J u najjužnijem Čileu (Pilgerodendron uviferum), dok Juniperus indica, na Tibetu, dostiže do 5.200 m nadmorske visine, što je  najveća nadmorska visinu prijavljena za bilo koju  drvenastu biljku. Većina staništa na kopnu su zauzeta, s izuzetkom polarne tundre i tropske nizijske prašume (iako je nekoliko vrsta važna komponenta umjerenih prašum i tropskih visoravni ; rijetke su i u pustinjama, a samo je nekoliko vrsta koje su podnijele jaku sušu, posebno Cupressus dupreziana u središnjem dijelu Sahare. Uprkos širokom ukupnom rasprostranjenju, mnogi rodovi i vrste pokazuju vrlo ograničenu reliktnu distribuciju, a mnogi su ugrožene vrste.
Filogenija
Porodica čempresa podijeljene su u sedam potporoduca i 28 do 32 roda. Slijedeći grafikon prikazuje rodove i njihove srodnike.Označene zvjezdicom ne prihvataju svi istraživači kao vlastite taksone.
Prije molekulskogenetskih studija 21. vijeka, obično se smatralo da čempresima pripadaju samo današnje potporodice Cupressoideae i Callitroideae. Ostale vrste podvrste klasificirane su u vlastitom taksonu kao Taxodiaceae. Pored toga, rod Scyadopytis općenito je klasificiran kao Sciadopitys verticillata, koji je danas klasificiran u svoj jedinstveni takson biljaka (Sciadopityaceae).
Tačna bliskost nekih od prikazanih fosilnih rodova, kao što je Mesocyparis, poznat iz krede, nije utvrđena i stoga se ova loza ne nalazi ni u jednoj potporodici.
Klasifikacija
thumb | 250px|desno | Filogenija porodice Cupressaceae (nedostaje rod Xanthocyparis)]  ) Danas se uveliko smatra da  u  porodicu Cupressaceae treba uključiti i Taxodiaceae, koja sec ranije tretirala kao posebna porodica, ali sada se pokazalo da se ne razlikuje od Cupressaceae u bilo kojim dosljednim karakteristikama. Jedini izuzetak u bivšoj Taxodiaceae je rod Sciadopitys, koji se genetički razlikuje od ostatka Cupressaceae, a sada se tretira u vlastitoj porodici, Sciadopityaceae.
Na temelju genetičke i morfološke analize, porodica je podijeljena u sedam podgrupa, kako slijedi:
Studija o  Actinostrobus  i  Callitris  iz 2010. godine stavlja tri vrste roda Actinostrobus  u prošireni rod Callitris, na osnovu analize 42 morfološka i anatomska obilježja.
Afera "Watergate"
mini|desno|250px|Kompleks Watergate, mjesto gdje je sve počelo Pojam Watergate (fon. Votergejt) odnosi se na splet događanja od 1972. do 1974, koji je dobio ime po provalničkim poduhvatima u sjedištu američkog Demokratskog nacionalnog komiteta u hotelu "Watergate" u Washingtonu.
Ova afera bila je povezana s tadašnjim američkim predsjednikom Richardom Nixonom, koji je nakon dvogodišnjeg pritiska podnio ostavku na svoju poziciju 9. augusta 1974. i tako postao jedini predsjednik SAD-a koji je odstupio s dužnosti. Tokom istrage administracija se odupirala ispitivanjima, što je dovelo do ustavne krize.
Hrpelje
Hrpelje su naseljeno mjesto i sjedište općine Hrpelje–Kozina, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Sežana.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Hrpelje su imale 792 stanovnika.
Napomena: ''U 2017. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Hrpelje i Kozina.''
Crveni patuljak (zvijezda)
Evolucija
Za nuklearne reakcije služi vodik u zvjezdanom jezgru. Zvjezdana evolucija je kod crvenih patuljaka relativno spora, traje i do 100 milijardi godina. Pretpostavlja se da postoji veliki broj crvenih patuljaka, većina zvijezda bi mogla tako izgledati.
Bez dileme
Bez dileme (stilizovano BD) je bosanskohercegovačka pop, R&B, dance grupa osnovana u Sarajevu 2019. godine koju čine pjevači Mustafa Bidžan, Adi Avdić i Dženan Granilo.
Biografija
Bez dileme je sarajevski pop – boy band nastao početkom 2019. godine, i čine ga pjevači - Mustafa Bidžan, Adi Avdić i Dženan Granilo. Oni su svoje profesionalne karijere otpočeli odvojeno, gdje su nastupali na različitim muzičkim takmičenjima u Bosni i Hercegovini, a sklopljena prijateljstva i kompatibilnost glasova rezultirali su formiranjem grupe. Krajem 2019. godine su u studiju Tempo u Sarajevu snimili svoju prvu pjesmu Ovisan. Autorica pjesme je Dalal Midhat, dok aranžman potpisuju Damir Bećić i Almir Ajanović. Nedugo zatim objavljuju i video spot koji je radio režiser Sanjin Manov, a izdavač je Tempo Digital.
Muzički stil i pravac
Njihova muzika predstavlja mješavinu klubske, elektronske muzike, popa, dance-a i RnB-a.
Ukrajina
Ukrajina jest suverena država u istočnoj Evropi koja graniči s Crnim morem na jugu, Ruskom Federacijom na istoku i sjeveroistoku, Bjelorusijom na sjeveru, Poljskom, Slovačkom i Mađarskom na zapadu, te Rumunijom i Moldavijom na jugozapadu. Područje današnje Ukrajine bilo je naseljeno još prije 44.000 godina, a upravo tu je izvršeno i prvo pripitomljavanje divljeg konja, a smatra se i da je kolijevka nastanka indoevropske porodice jezika. U srednjem vijeku bila je ključni centar istočnoslavenske kulture.
Ukrajina je unitarna država podijeljena na 24 oblasti, jednu autonomnu republiku (Krim) i dva grada s posebnim statusom: Kijev, njen glavni i najveći grad, i Sevastopolj, sjedište ruske Crnomorske flote. Ukrajina je republika sa polupredsjedničkim sistemom s odvojenom zakonodavnom, izvršnom i sudskom vlašću. Nakon raspada Sovjetskog saveza Ukrajina je nastavila održavati drugu po veličini vojsku u Evropi, poslije ruske. U ovoj zemlji živi oko 46 miliona ljudi, od čega je 77,8% etnički Ukrajinci, sa značajnim ruskom (17%), bjeloruskom i rumunskom manjinom. Službeni jezik je ukrajinski, a pismo ćirilica. Također, široko je rasprostranjena upotreba ruskog jezika. Dominantna religija je pravoslavlje.
Područje Ukrajine također je bilo poznato kao Rutenija, a stanovnici kao Ruteni ili Rusini, a u ruskoj historiografiji kao Mala Rusija (Малороссия). Ovo su područje u prethodnim stoljećima naseljavali Skiti i Sarmati. Sadašnje ime tumači se na različite načine, obično kao pogranična krajina.
Etimologija
Riječ Ukrajina vodi porijeklo iz staroslavenske riječi kraj, što znači ivica ili granica, a riječ krajina znači 'zemlja''.
Geografija
thumb|350px|Mapa reljefa Ukrajine
Ukrajina ima strateški položaj u istočnoj Evropi. Na jugu je zapljuskuju Crno i Azovsko more, na zapadu graniči sa Poljskom, Slovačkom i Mađarskom, Bjelorusijom na sjeveru, Moldavijom i Rumunijom na jugozapadu i Rusijom na istoku. Neki tvrde da se geografski centar Evrope nalazi u blizini gradića Rahiva u zapadnoj Ukrajini.
Ukrajinski krajolik sastoji se od sjevernih šuma u Polisju i Volinu, središnji dio čine šumske stepe, visoravni na istoku u Donječkoj oblasti, koje su do 500 metara nadmorske visine, primorske nizine i stepe duž Crnog i Azovskog mora. Karpatske planine na zapadu dostižu visinu do 2061 m s vrhom Hoverla. Roman-Koš na krimskom poluostrvu dostiže visinu od 1543 m.
Ukrajina ima uglavnom umjerenu kontinentalnu klimu s više mediteranskom klimom na južnoj obali poluostrva Krim. Prosječna temperatura u januaru iznosi -3 °C na jugozapadu i -8 °C na sjeveroistoku. Prosječna temperatura u julu iznosi 23 °C na jugoistoku i 18 °C na sjeverozapadu.
Padavine su najveće na zapadu i sjeveru. Zime variraju od blagih duž Crnog mora do hladnih dalje u unutrašnjosti. Ljeta su topla u većem dijelu zemlje, ali uglavnom vruća na jugu. Tokovi glavnih rijeka idu od sjeverozapada do jugoistoka i ulijevaju se u Crno i Azovsko more. Rijeka Dnjepar je najduža sa hidroelektranama, rezervoarima, brojnih pritokama i dominira središnjim dijelom Ukrajine. Južni Bug s njenom pritokom Inhul ulijeva se u Crno more. Na zapadu i jugozapadu je rijeka Dnjestar. U srednjem toku je rijeka Donjec pritoka Dona, teče kroz jugoistok zemlje. Jugozapadno je delta Dunava koja čini granicu sa Rumunijom.
Tri zone vegetacije pojavljuju se od sjevera do juga: Polisja (šume i močvarno rastinje), šumske stepe, i stepe. U području Polisja ima stabla hrasta, breze, graba, jasena, javora, bora, lipe, johe, topole, vrbe, i bukve. U planinskim područjima niže padine su obložene mješovitim šumama, srednje padine imaju borove šume, s alpskim livadama na višim nadmorskim visinama.
Historija
Tokom željeznog doba za njima slijede Kimerijci, Skiti, Sarmati, između ostalih pastoralnih nomada, zajedno sa drevnim grčkim kolonijama osnovanim u 6. vijeku p. n. e. na sjeveroistočnoj obali Crnog mora. Kolonije Tiras, Olbia, Hermonassa, ovjekovječili su rimske i vizantijske gradove do 6. vijeka.
U 3. vijeku Goti su stigli na područje današnje Ukrajine koju su nazvali Oium, koje je od strane arheologa nazvano Černjakovska kultura. Ostrogoti ostaju na tom području, ali dolaze pod vlast Huna 370-ih.
Kijevska kultura
thumb|250px|Kneževine Kijevske Rusije, 1054-1132 Na sjeveru, tzv. Kijevska kultura je cvjetala od 3. do 5. vijeka n.e.. Smatra se da je to prva slovenska arheološka kultura, i postojala je istovremeno kad i (nalazila se uglavnom sjeverno od) multietničkog gotskog kraljevstva Oium. Naselja su se nalazila uglavnom uz obale rijeka, često na visokim liticama ili uz obale rijeka. Nastambe su polupodzemne, često četvrtaste (4X4 metra), s otvorenim ognjištem u uglu. Većina sela sastojala se od samo nekoliko nastambi.
Huni su poraženi u bici kod Nedaoa 454. Uz vakuum moći stvoren sa krajem hunske i gotske vladavine, slovenska plemena vjerovatno izlazeći iz ostataka kijevske kulture počela su tokom 5. vijeka da se šire preko velikog područja današnje Ukrajine pa sve do Balkana od 6. vijeka.
U 7. vijeku na području današnje Ukrajine bila je srž države Prabugara (često se naziva Stara Velika Bugarska) koja je imala svoje središte u gradu Phanagoria. Većina prabugarskih plemena selili su se u nekoliko pravaca krajem 7. vijeka i ostaci njihove države su bili osvojeni od strane Hazara, polunomadskog naroda iz središnje Azije. Hazari osnivaju nezavisno hazarsko kraljevstvo blizu Kaspijskog mora i Kavkaza, koja je uključivala teritoriju današnje istočne Ukrajine, Azerbejdžana na jugu, Rusije i poluostrva Krima.
Zlatno doba Kijeva
thumb|right|160px|upright|Vladimir vladar Ukrajine od 980-1015. Spomenik podignut od strane Ukrajinaca u Velikoj Britaniji 1988. u znak proslave uspostavljanja kršćanstva u Ukrajini od strane sv. Vladimira 988. Rus se spominje po prvi put od strane evropskih hroničara 839.
Kijevska Rusija se sastojala od nekoliko kneževina kojima su vladali međusobno povezani Rurikid prinčevi. Kijevska država je cvjetala od 9. do 11. vijeka pod vladarima Vladimirom I. Velikim (980-1015), njegovim sinom Jaroslavom I. Mudrim (1019-1054), i Vladimirom II Monomahom (1113-1125). Vladimir I Veliki je uveo hrišćanstvo u Kijevsku Rusiju 988., dok su druga dva vladara poslije njega dala novoj religiji državni status. Sa hrišćanstvom dolazi i azbuka razvijena od strane makedonaca Ćirila i Metodija.
Ovo stanje postavlja temelje nacionalnom identitetu Ukrajinaca, kao i drugih istočnoslavenskih naroda. Njegov glavni grad Kijev pod vodstvom Askolda i Dira oko 860. borili su se za nezavisnost od Hazara. Vladajuća elita Kijevske Rusije se u početku sastojala od Varjaga iz Skandinavije koji su se kasnije asimilirali u lokalno slovensko stanovništvo i dalo je Kijevskoj Rusiji svoju ​​prvu moćnu Rurik dinastiju.
Sa smrću Mstislava od Kijeva (1125-1132) Kijevska Rusija se raspala u zasebne kneževine. U 13. vijeku mongolska osvajanja zadala su Kijevskoj Rusji završni udarac.
Mongoli, Litvanci i Poljaci
Kneževine Galicija i Volinija su se ujedinile stvarajući Galičko-Volinjsko kraljevstvo, i opirući se Mongolima i Tatarima postajući Ruski bastion kroz cijeli 14. vijek. Istaknuti vladar Danilo Romanovič Galickij (1201-1264) je bio okrunjen od strane pape Inocenta IV 1264. godine i jedini je ukrajinski kralj krunisan na taj način.
Nakon 14. vijeka, Kijevska Rusija pada pod stranu dominaciju. Litvansko kraljevstvo je vladalo najvećim dijelom Ukrajine osim Galicije i Volinije koje su bile poražene i pod upravom Poljske. Zlatna horda koja je bila dio Džingis Kanovog carstva, kontrolisala je južne stepe i obale Crnog mora. Krimski kanat, osmanska vazalna država, preuzima vlast od Zlatne horde počevši od 1475. godine. thumb|left|U vijekovima nakon mongolske invazije Kijevske Rusije, veliki dio Ukrajine je bio pod upravom Litvanije (od 14. vijeka) i nakon Lublinskog saveza iz 1569. godine od strane Poljsko–Litvanskog saveza, vidi mapu. Poljsko–Litvanski savez 1619. godine Na kraju je Veliko vojvodstvo Litve kontrolisalo sjeverozapadnu i središnju Ukrajinu. Veliko vojvodstvo je usvojilo administraciju Kijevske Rusije u svoj pravni sistem, a državni jezik je bio staroslavenski, uključujući i velikim dijelom domaći ukrajinski i bjeloruski jezik. Od 1386. godine nakon dinastičkih veza s Poljskom, litvanska elita usvojila je katolicizam, kao i poljski jezik i običaje, dok su obični ljudi zadržali odanost pravoslavnoj crkvi, povećavajući napetosti u društvu.
Do 1569. godine Lublinska unija koju su činili poljsko-litvanska unija, gdje je značajan dio ukrajinske teritorije prebačen pod poljsku upravu. Brest-Litovskom unijom iz 1596. godine Ukrajinci su podijeljeni na pravoslavce i istočne katolike. Sigismund III Vasa pokušao je prevesti pravoslavno stanovništvo na katoličanstvo kroz stvaranje ukrajinske grčke katoličke crkve. Dok je se gornja klasa okrenula na katoličanstvo, obični ukrajinci lišeni prirodnog zaštitnika među rusinskim plemstvom, okreću se za zaštitu Kozacima koji su ostali pravoslavni.
Od 1569. godine poljsko-litvanska unija bila je podvrgnuta nizu tatarskih osvajanja. Granično područje na jugoistoku bilo je u stanju polutrajnog rata do 18.vijeka. Više od tri miliona ljudi, uglavnom Ukrajinaca, ali i Čerkeza, Rusa, Bjelorusa i Poljaka su bili zarobljeni i otjerani u ropstvo za vrijeme Krimskog kanata.
Kozaci
Sredinom 17. vijeka, kozačka država tzv. Zaporoški sič, osnovan od strane dnjeparskih Kozaka i rusinskih seljaka koji su bježali od Poljskog kmetstva. Zaporoški Kozaci koji su zasnovali ostrvsku tvrđavu ispod brzaka na rijeci Dnjepar, postala je simbol ukrajinskog nacionalnog identiteta.
Ova republika je dostigla svoj vrhunac pod Ivanom Mazepom (1687-1709). Književnost, umjetnost, arhitektura (u kozačkom baroknom stilu) i učenje je cvjetalo. Mazepa je tražio ujedinjenje Ukrajinske države, pod suverenitetom cara. Kada je car Petar zaprijetio ukrajinskoj autonomiji, Mazepa se udružio sa Karlom XII kraljem Švedske protiv njega, ali je bio poražen u bici kod Poltave 1709. godine.
Ruska nadmoć
Međutim, mnogi Ukrajinci su prihvatili svoju sudbinu u okviru carske Rusije, a neki su postigli veliki uspjeh tamo. Mnogi ruski pisci, kompozitori, slikari i arhitekti iz 19. vijeka bili su ukrajinskog porijekla od kojih se posebno ističe Nikolaj Gogolj.
I svjetski rat
thumbnail|left|[[Mihajlo Hruševski, Predsjednik Ukrajinske narodne republike i jedan od najvažnijih figura obnove ukrajinske nacionalne svijesti u ranom 20. vijeku.]] Tokom Prvog svjetskog rata Austro-ugarske vlasti su proganjale proruske Ukrajince u Galiciji. Preko 20.000 simpatizera Rusije uhapšeni su i smješteni u austrijskom logoru u Thalerhof u današnjoj općini Kalsdorf bei Graz, Štajerska i u tvrđavi Terezín (u današnjoj Češkoj). Kada su svjetski rat i Oktobarska revolucija u Rusiji razbili austrijsku i rusku imperiju, Ukrajinci su bili uhvaćeni između dvije strane. Između 1917. i 1918. godine više odvojenih ukrajinskih republika izjavljuje svoju nezavisnost, Centralna Rada, Zaporoška Republika, Direktorat ukrajinske narodne republike, Ukrajinska narodna republika i Zapadnoukrajinska Narodna Republika.
Najveći otpor protiv Austro-Nijemaca i Crvene armije bio je od strane vojske Nestora Mahnoa koji je vodio anarhističku revoluciju u to vrijeme.
Uz poraz u poljsko-ukrajinskom ratu, zatim neuspjeha Józefa Piłsudskog i Simona Petljure tokom kijevske ofanzive, pa do kraja poljsko-sovjetskog rata nakon mira u Rigi marta 1921. godine, zapadni dio Galicije je pripojen Poljskoj, a veća središnja i istočna područja postaju Ukrajinska Sovjetska Socijalistička Republika.
Rane sovjetske godine
Tokom ranih sovjetskih godina ukrajinska kultura i jezik uživali su oživljavanje poznato kao " ukrajinizacija" što je postalo domaći oblik sovjetske politike "povratka korijenima".
Ukrajina je učestvovala u sovjetskoj industrijalizaciji, počevši od kasnih 1920-ih, a industrijska proizvodnja u republici učetverostručila se 1930-ih. Međutim, ukrajinsko seljaštvo koje je bilo kičma nacije platilo je visoku cijenu za vrijeme ekonomske politike Staljina. Zbog povećanja zaliha hrane i finansiranja industrijalizacije Staljin je pokrenuo program kolektivizacije poljoprivrede koristeći redovnu vojsku i tajnu policiju objedinjujući plodno zemljište i stoku seljaka u zadruge. Oni koji su se suprotstavili bivali su uhapšeni i deportovani. Proizvodne kvote su bile prisilno sprovođene.
Kolektivizacija je uništila poljoprivrednu proizvodnju. Kao članovi kolektiva seljaci nisu smjeli primati ni zrno žita ako proizvodne kvote nisu bile ispunjene. Glad je postala široko rasprostranjena. Milioni su umrli od onoga što je postalo poznato kao Holodomor. Budući da je sovjetska vlada negirala postojanje gladi, dostupni podaci o tačnom broju umrlih je neuvjerljiv.
Sovjetska vlada je napala ukrajinsku političku i kulturnu elitu optužujući ih za " nacionalistička odstupanja" obrnuto od bivše politike ukrajinizacije. Dva talasa čistki od (1929-1934 i 1936-1938) dovela je do nestanka četiri petine ukrajinske kulturne elite.
II svjetski rat
Za vrijeme II svjetskog rata neki elementi ukrajinskog nacionalističkog podzemlja borili su se protiv nacističkih i sovjetskih snaga, osnivajući ukrajinsku ustaničku vojsku 1942. godine, dok su ostali Ukrajinci u početku sarađivali sa nacistima. 1941. godine njemački okupatori i njihovi saveznici u početku su napredovali protiv očajnih, ali neuspješnih odbrambenih napora Crvene armije. U bici za Kijev grad je proglašen od strane Sovjeta kao "grad heroj", zbog žestokog otpora Crvene armije i domaćeg stanovništva. Više od 650.000 sovjetskih muškaraca u dobi od 15-50 godina su bili zarobljeni. thumb|left|Kijev je pretrpio velika razaranja tokom II svjetskog rata i bio je okupiran od strane [[Nacistička Njemačka|nacističke Njemačke od 19. septembra 1941. do 6. novembra 1943. godine.]] U početku, mnogi Ukrajinci su smatrali Nijemce kao oslobodioce, posebno u zapadnoj Ukrajini koju su Sovjeti zauzeli 1939. godine. Međutim, nacistički administratori osvojenih sovjetskih teritorija su se malo trudili da iskoriste ukrajinsko nezadovoljstvo sovjetskom politikom. Umjesto toga, nacisti su zadržali sistem kolektivnih poljoprivrednih gazdinstava, vršeći genocidnu politiku nad Jevrejima, deportirajući ostale        (uglavnom Ukrajince) na rad u Njemačku. U isto vrijeme vršeči sistematsko raseljavanje Ukrajine pripremajući je za njemačku kolonizaciju koja je uključivala blokadu hrane za Kijev. Pod ovakvim okolnostima, većina ljudi koji su živjeli na okupiranom području protivila se nacistima.
Ukupni civilni gubici za vrijeme rata i njemačke okupacije u Ukrajini se procjenjuju između pet i 8.000.000, uključujući i više od pola miliona Jevreja koje je ubila tzv. Einsatzgruppen, ponekad uz pomoć domaćih saradnika. Procijenjeno je da je od 8.600.000 sovjetskih vojnika koji su pali u borbi protiv nacista oko jedne četvrtine (2,7 miliona) su bili etnički Ukrajinci. Ukrajina je poznata kao jedan od prvih naroda u borbi protiv Sila Osovine u karpatskoj Ukrajini, a koja je vidjela neke od najvećih krvoprolića u toku rata.
Ukrajina u okviru SSSR-a nakon II svjetskog rata
thumb|[[Datoteka:FIAV historical.svg|23x15px Zastava Ukrajinske SSR (1949–1991)]] mini|desno|250px|Grb Ukrajinske SSR Republika koja je bila teško oštećena u ratu pogođena je glađu stvorenom od strane čovjeka 1946-1947. godine, kada su sovjetske vlasti prisilno oduzimale žitarice ignorišući sušu iz 1946. godine. Prikupljene žitarice su bile prebacivane u druga područja Sovjetskog Saveza i 2,5 miliona tona je bilo izvezeno u inostransvo. U Ukrajini je oko milion ljudi pretežno u seoskim područjima umrlo od gladi.
U zapadnoj Ukrajini ukrajinske ustaničke vojske osnovane u Drugom svjetskom ratu da se bore i protiv sovjeta i nacista, nastavile su da se bore protiv SSSR-a tokom 1950-ih. Koristeći gerilsku taktiku ratovanja pobunjenici su ubijali sovjetske stranačke vođe, pripadnike tajne službe NKVD i vojne oficire. Zbog ovog otpora u periodu od 1946-1947. godine glad je bila mnogo blaža u zapadnoj Ukrajini nego u drugim područjima ove zemlje.
Nakon smrti Staljina 1953. godine Nikita Hruščov je postao novi vođa SSSR-a. Bio je prvi sekretar Komunističke partije Ukrajinske SSR u periodu od 1938-1949. godine. Hruščov je imao aktivnu ulogu u staljinovim proganjanjima, izazivanju gladi od 1946-1947. godine i suzbijanju otpora u zapadnoj Ukrajini. Nakon što je preuzeo vlast, smatrao je da je najbolje da se propagira prijateljstvo između ukrajinskog i ruskog naroda. 1954. godine za 300-tu godišnjicu Ugovora u Rostovu koji je bio široko slavljen, a posebno zbog Krima koji je prešao iz ruske SFSR u ukrajinsku SSR. U vremenima tzv. hruščovljevog otapanja od 1960-ih, bilo je disidentskih pokreta u Ukrajini predvođenih takvim istaknutim ličnostima poput Vjačeslava Čornovila, Vasila Stusa, Levka Lukjanenka. Kao i u drugim područjima SSSR-a, pokreti su bili brzo potisnuti.
1970-ih, novi sovjetski vođa Leonid Brežnjev je postepeno koncentrisao vlast. Godine 1972., prvi sekretar Komunističke partije Ukrajine Petar Šelest je izgubio ovo mjesto jer su ga vidjeli kao "previše nezavisnog" od strane vlade u Moskvi, a umjesto njega je došao Vladimir Šerbicki.
Vladavina šerbickog karakteriše proširenu politiku rusifikacije. U isto vrijeme on je koristio svoj uticaj kao prvi sekretar KPU i član Politbiroa više od 25 godina zalažući se za ekonomske interese Ukrajine u SSSR-u.
Nezavisnost
"Perestrojka" ekonomskog restrukturiranja sovjetskog premijera Mihaila Gorbačova došla je u Ukrajinu tek 1988-1989. godine. To je u početku ometano od strane vođa ukrajinske komunističke partije Vladimira Šerbickog i ostalih vođa ove stranke, a i zbog činjenice da ekonomsko usporavanje i nestašica proizvoda nisu bili toliko teški u Ukrajini kao u drugim područjima SSSR-a.
Godine 1989. osnovan je "Narodni pokret Ukrajine", poznat kao Rukh (Ukrajinski: Народний Рух України, Narodnyi Rukh Ukrajiny). U parlamentarnim izborima održanim u martu 1990. godine Rukh je dobio veliku podršku u zapadnoj Ukrajini kao i u gradovima Kijevu i Harkovu. U januaru 1990. stotine hiljada Ukrajinaca organizovalo je ljudski lanac za nezavisnost u znak sjećanja na ujedinjenja Ukrajinske narodne republike i Zapadnoukrajinske narodne republike 1919. godine. 16. jula 1990. novi parlament usvojio je Izjavu o državnoj nezavisnosti Ukrajine uspostavljanjem načela samoodređenja, demokratije, političke i ekonomske nezavisnosti i prednost ukrajinskog zakona nad sovjetskim zakonom. Mjesec dana ranije sličnu izjavu je usvojila Skupština ruske SFSR. Time je započelo vrijeme sukoba između središnje sovjetske i nove republičke vlasti.
U martu 1991. godine centralne sovjetske vlasti organizovale su referendum tražeći podršku za "obnavljanje" Sovjetskog Saveza. Ukrajinski parlament dodao je drugo pitanje tražeći podršku za Izjavu državne nezavisnosti. Građani Ukrajine pozitivno su odgovorili na oba pitanja. U avgustu 1991. godine konzervativne sovjetske komunističke vođe pokušali su ukloniti Gorbačova i vratiti snagu komunističkoj partiji. Nakon što pokušaj nije uspio 22. avgusta 1991. ukrajinski parlament je proglasio Ukrajinu kao samostalnu demokratsku državu.
Referendum i prvi predsjednički izbori održani su 1. decembra 1991. Tog dana više od 90 posto Ukrajinaca izrazili su svoju podršku Zakonu o nezavisnosti i izabrali su predsjednika parlamenta, Leonida Kravčuka da služi kao prvi predsjednik.
Belaveškim sporazumom od 8. decembra, a zatim na sastanku u Alma Ati 21. decembra vođe Bjelorusije, Rusije i Ukrajine formalno raspuštaju Sovjetski Savez i osnivaju Zajednicu nezavisnih država.