cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ilindensko-Preobražanski ustanak
Preludij
Stav bugarske vlade o ustanku. Tijekom rasprava, vlada Racha Petrova podržala je stav IMARO-a o potpuno unutarnjem karakteru pobune. Osim ličnog upozorenja Racha Petrova Goceu Delčevu u januaru 1903. godine o odgađanju ili čak otkazivanju pobune, vlada je poslala kružnu notu svojim diplomatskim predstavništvima u Solunu, Bitolju i Jedrenu, savjetujući stanovništvo da ne podlegne propagandi probune, jer Bugarska nije bila spremna da ga podrži.
Staroruske puške Berdan i Krnka, kao i Mannlicheri, isporučeni su iz Bugarske u Skoplje, insistirajući na bržoj brzoj vatri oficir bugarske vojske Boris Sarafov. U svojim memoarima Sarafov navodi da je glavni izvor sredstava za kupovinu oružja od bugarske vojske proizašao iz otmice gospođice Stone, kao i iz kontakata u Evropi. mini|Natpis ustanika iz Ohrida s bugarskom zastavom i natpisom Svoboda ili smʺrtʹ. Pobunjenici su svuda vijorili bugarske zastave.
Ilindenski ustanak
Izvještaj o datumima i detaljima ustanka zabilježio je anarhistički autor Georgi Khadziev, a preveo ga je Will Firth. 28. jula poruka je poslana revolucionarnim pokretima, mada se tajna čuvala do posljednjeg trenutka. Ustanak je započeo u noći 2. augusta, a zahvatio je velike regije u i oko Bitolja, oko jugozapada današnje sjeverne Makedonije i dijela sjevera Grčke. Te noći i rano sledećeg jutra, grad Kruševo napalo je i zauzelo 800 pobunjenika. Istovremeno, nakon trodnevnih borbi praćenih opsadom koja je započela 5. augusta, grad Smilevo zauzeli su pobunjenici. Grad Kleisoura, blizu Kastorije, zauzeli su pobunjenici oko 5. augusta. 14. augusta, pod vođstvom Nikole Puškarov, neki bendovi u blizini Skoplja napali su i iskočili iz šina vojni voz. U Razlogu se stanovništvo uključilo u ustanak. Ovo je bilo dalje na istoku, u Pirinskoj Makedoniji u današnjoj Bugarskoj.
Dana 4. augusta, pod vođstvom Nikola Karev, osnovana je lokalna uprava pod nazivom republika Kruševo. Istog i narednog dana turske trupe su bezuspešno pokušavale da povrate Kruševo. 12. augusta, nakon bitke na Slivi, snaga od 3.500 osmanskih vojnika zauzela je i spalila Kruševo. Držali su ga pobunjenici samo deset dana. Osmanlije su 27. augusta konačno zauzeli Kleisoura.
Ostali uključeni regioni su Ohrid, Florina i Kičevo. U regiji Soluna operacije su bile mnogo ograničenije i bez puno lokalnog učešća, dijelom i zbog neslaganja između frakcija Interne makedonske revolucionarne organizacije (IMRO). Takođe nije bilo pobune u području Prilepa, odmah istočno od Bitolja.
Krastovdenski ustanak
mini|Konvoj zarobljenih bugarskih aktivista IMRO-a.
U područjima koja su obuhvaćala ustanak 1903. godine, albanski seljani bili su u situaciji da su ili pod pretnjom četa IMRO ili su ih regrutovale osmanske vlasti da okončaju ustanak.
Preobraženski ustanak
Prema Khadzievu, glavni cilj pobune u Trakiji bio je pružiti potporu ustancima zapadnije, angažirajući turske trupe i sprečavajući ih da se presele u Makedoniju. Mnoge operacije su bile diverzijske, mada je zauzeto nekoliko sela, a regija u Strandzhi držana je dvadesetak dana. Ovo se ponekad naziva republikom Strandzha ili komunom Strandzha, ali prema Khadzievu nikada nije bilo pitanja državne moći u regiji Trakije.
Ustanak na planinama Rodopi
U planinama Rodopa, Zapadna Trakija, ustanak se izrazio samo u nekim diverzantima Cheta u regionima Smolyan i Dedeagach.
Vrabač (Trilj)
Vrabač je naseljeno mjesto u sastavu grada Trilja, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Sinj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Vrabač je imao 219 stanovnika.
Napomena: ''Do 1910. iskazivano kao dio naselja pod imenom Vrabac. U 1869. i 1921. podaci su sadržani u naselju Grab, a u 1931. u naselju Podi.''
Administrativna podjela Indonezije
Od donošenja Zakona o lokalnoj samoupravi br. 22 iz 1999. godine, lokalne vlasti iamju veću ulogu u upravljanju oblastima nad kojim imaju nadležnost. Spoljna politika, odbrana (uključujući oružane snage i nacionalnu policiju), pravni sistem i monetarna politika, međutim, ostaju u domenu nacionalne vlade. Od 2005. godine, predstavnici lokalnih vlasti (guverneri, regenti i gradonačelnici) su direktno izabrani na narodnim izborima.
Prvi nivo
Indonezija je podijeljena na 34 provincije. Na čelu provincije nalazi se vodi guverner a svaka provincija ima svoju vlastitu regionalnu skupštinu (Dewan Perwakilan Rakyat Daerah). Guverneri i predstavnici u skupštini se biraju na izborima sa mandatom u trajanju od 5 godina.
Osam pokrajina je osnovano od 2000. godine. Pet pokrajina ima posebni status a to su:
SV Dessau 05
SV Dessau 05 je njemački nogometni klub iz grada Dessau, Saksonija-Anhalt. Takmiči se u Verbandsliga Sachsen-Anhalt, šestom rangu njemačkog nogometa.
Mali Breg
Mali Breg je naseljeno mjesto u sastavu općine Slovenske Konjice, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Slovenske Konjice.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Mali Breg je imao 58 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Breg.''
Sajevce
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Krško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Sajevce su imale 20 stanovnika.
Napomena: ''U 2006. smanjeno za dio naselja koji je priključen naselju Kostanjevica na Krki.''
Wimbledon 2015 – mješoviti parovi
Titulu su branili Nenad Zimonjić i Samantha Stosur, ali Stosur je odlučila ne nastupiti ove godine. Zimonjićeva partnerica bila je Jarmila Gajdošová, ali su ih u 3. kolu savladali Robert Lindstedt i Anabel Medina Garrigues.
Nosioci
Svi nosioci direktno su prošli u 2. kolo. • 2
Pupčana vrpca
Kod sisara sa placentntom, pupčana vrpca (također zvana pupčanica ili pupčanik, porođajna vrpca ili funiculus umbilicalis) je kanal između embriona ili fetusa i posteljice. Tokom preneonatusnog razvoja, pupčana vrpca je fiziološki i genetički dio fetusa i (kod ljudi) normalno sadrži dvije arterije (pupčane arterije) i jednu venu (pupčana vena), zarronjene u Whartonov žele. Pupčana vena opskrbljuje fetus krvlju obogaćenom kisikom i hranljivim materijama iz posteljice. Suprotno tome, srce fetusa pumpa krv sa malo kisika, osiromašenu nutrijentima kroz pupčane arterije nazad do placente.
Struktura i razvoj
Pupčana vrpca se razvija iz i sadrži ostatke žumanjčane vreće i alantoisa. Formira se do pete sedmice razvoja, zamjenjujući žumančanu vreću kao izvor hranjivih tvari za embrion. Pupčana vrpca nije direktno povezana sa kardiovaskularnim sistemom majke, već se spaja sa posteljicom, koja prenosi materijale u i iz majčine krvi bez dopuštanja direktnog miješanja. Dužina pupčane vrpce je približno jednaka dužini krune i trtice fetusa tokom trudnoće. Pupčana vrpca u punom terminu novorođenčeta obično je duga oko 50 centimetara (20 in) i oko 2 centimetra (0,75 in) u prečniku. Ovaj promjer se brzo smanjuje unutar placente. Potpuno otvorena pupčana arterija ima dva glavna sloja: spoljašnji sloj koji se sastoji od kružno raspoređenih glatkih mišićnih ćelija i unutrašnji sloj koji pokazuje prilično nepravilno i labavo raspoređene ćelije ugrađene u obilnu osnovnu metahromatsku, obojenu supstancu. Glatke mišićne ćelije sloja su prilično slabo diferencirane, sadrže samo nekoliko sićušnih miofilamenata i stoga je malo vjerovatno da će aktivno doprinijeti procesu postneonatusnog zatvaranja.
Pupčana vrpca se može otkriti ultrazvukom do 6. sedmice gestacije i dobro vizualizirati od 8. do 9. sedmice gestacije.
Pupčana vrpca je dobar izvor mezenhimskih i epitelnih matičnih ćelija. Mezenhimske matične ćelije pupčane vrpce (UC-MSC) se klinički koriste za liječenje osteoartritisa, autoimunih bolesti i brojnih drugih stanja. Njihove prednosti uključuju bolji prinos, razmnožavanje i imunosupresivna svojstva koja definiraju njihov potencijal za korištenje u transplantacijama. Njihova upotreba bi takođe prevazišla etičke prigovore izazvane upotrebom embrionskih matičnih ćelija.
Neobično je da vena prenosi krv zasićenu kisikom i da arterije prenose deoksigeniranu krv (jedini drugi primjeri su plućne vene i arterije, koje povezuju pluća sa srcem). Međutim, ova konvencija o imenovanju odražava činjenicu da pupčana vena nosi krv prema srcu fetusa, dok pupčane arterije odvode krv.
"Proksimalni" dio pupčane vrpce odnosi se na segment najbliži embrionu ili fetusu u embriologiji i fetusnoj medicini, a najbliži posteljici u patologiji placente, i suprotno za "distalni" dio.
Veza sa fetusnim cirkulatornim sistemom
Pupčana vrpca ulazi u fetus preko trbuha, na mjestu koje će (nakon odvajanja) postati pupak. Unutar fetusa, pupčana vena se nastavlja prema poprečnoj fisuru jetre, gdje se dijeli na dva dijela. Jedna od ovih grana se spaja sa jetrenom portalnom venom (povezuje se sa njenom lijevom granom), koja nosi krv u jetru. Druga grana (poznata kao ductus venosus) zaobilazi jetru i teče u donju šuplju venu, koja nosi krv prema srcu. Dvije pupčane arterije granaju se od unutrašnje ilijačne arterije i prolaze s obje strane mokraćne bešike u pupčanu vrpcu, završavajući krug natrag do placente.
Promjene nakon rođenja
Nakon rođenja, patrljak pupčane vrpce će se osušiti i otpasti dok beba ne napuni tri sedmice. Ako se još uvijek nije odvojio nakon tri sedmice, to može biti znak osnovnog problema, kao što je infekcija ili poremećaj imunskog sistema.
U nedostatku vanjskih intervencija, pupčana vrpca začepi se fiziološki ubrzo nakon rođenja, što se objašnjava oticanjem i kolapsom Whartonovog želea, kao odgovorom na smanjenje temperature i vazokonstrikcije krvnih sudova kontrakcijom glatkih mišića. U stvari, stvara se prirodna stezaljka koja zaustavlja protok krvi. Na zraku, na 18 °C, ovo fiziološko stezanje će trajati tri minute ili manje. U porađnju u vodi, gdje je temperatura vode bliska tjelesnoj, normalna pulsacija može trajati 5 minuta i duže.
Zatvaranje pupčane arterije vazokonstrikcijom sastoji se od višestrukih konstrikcija koje se vremenom povećavaju u broju i stepenu. Postoje segmenti dilatacija sa zarobljenom nekoaguliranom krvlju između konstrikcija prije potpune okluzije. I djelomične konstrikcije i konačno zatvaranje uglavnom proizvode mišićne ćelije vanjskog kružnog sloja. Nasuprot tome, čini se da unutrašnji sloj uglavnom služi kao plastično tkivo koje se lahko može pomjeriti u aksijalni smjer, a zatim presavijeno u lumen koji se sužava kako bi se završilo zatvaranje. Čini se da je vazokonstriktivna okluzija uglavnom posredovana serotoninom i tromboksanom A2. Arterija u pupčanim vrpcama nedonoščadi više se skuplja na angiotenzin II i arahidonsku kiselinu i osjetljivija je na oksitocin nego kod donošenih. Za razliku od doprinosa Whartonovog želea, hlađenje uzrokuje samo privremenu vazokonstrikciju.
Unutar djeteta, pupčana vena i ductus venosus zatvaraju se i degeneriraju u vlaknaste ostatke poznate kao okrugli ligament jetre, odnosno ligamentum venosum. Dio svake pupčane arterije se zatvara (degenerira u ono što je poznato kao medijalni pupčani ligamenti), dok se preostali dijelovi zadržavaju kao dio cirkulacijskog sistema.
Problemi i abnormalnosti
Brojne abnormalnosti mogu uticati na pupčanu vrpcu, što može uzrokovati probleme koji pogađaju i majku i dijete:
Stezanje i rezanje
Vrpca se može stegnuti u različito vrijeme; međutim, odgađanje stezanja pupčane vrpce do najmanje jedne minute nakon rođenja poboljšava ishod sve dok postoji mogućnost liječenja malog rizika od žutice ako se pojavi. Nakon stezanja slijedi presecanje vrpce, koje je bezbolno zbog odsustva nerava. Vrpca je izuzetno čvrsta, poput debele tetive, pa je za njeno rezanje potreban odgovarajuće oštar instrument. Iako prekid pupčane vrpce može biti odgođen sve dok pupčana vrpca ne prestane da pulsira (1-3 minute nakon rođenja), obično nema značajnog gubitka ni venske ni arterijske krvi tokom rezanja pupčane vrpce. Dosadašnji dokazi ne podržavaju, niti opovrgavaju, odgođeno presecanje pupčane vrpce, prema smjernicama Američkog kongresa opstetričara i ginekologa (ACOG).
Postoje stezaljke za pupčanu vrpcu koje uključuju nož. Ove stezaljke su sigurnije i brže, jer omogućavaju da se prvo stavi stezaljka za pupčanu vrpcu, a zatim prereže pupčana vrpca. Nakon što je pupčana vrpca stegnuta i prerezana, novorođenče nosi plastičnu kopču na području pupka sve dok se komprimirani dio pupčane vrpce ne osuši i dovoljno zapečati.
Dužina pupčane lijeve strane pričvršćene za novorođenče varira ovisno o praksi; u većini bolničkih okruženja dužina vrpce koja ostane pričvršćena nakon stezanja i rezanja je minimalna. Međutim, u Sjedinjenim Državama, gdje se porođaj dogodio izvan bolnice i tehničar hitne medicinske pomoći (EMT) stegne i presiječe pupčanu vrpcu, duži segment 18cm dužine ostaje vezan za novorođenče.
Preostali pupčani stub ostaje do 10 dana dok se suši, a zatim otpada.
Rano naspram odloženog stezanja
Cochraneov pregled iz 2013. godine došao je do zaključka da će odloženo stezanje pupčane vrpce (između jedne i tri minute nakon rođenja) "vjerovatno biti od koristi sve dok je dostupan pristup liječenju žutice koja zahtijeva fototerapiju". U ovom pregledu odgođeno klampiranje, za razliku od ranog, nije rezultiralo razlikom u riziku od teškog krvarenja majke, postporođajnog krvarenja ili neonatusnog mortaliteta, i niskog Apgarovog skora. S druge strane, odgođeno stezanje rezultiralo je povećanom porođajnom težinom od u prosjeku oko 100 g i povećanom koncentracijom hemoglobina od u prosjeku 1,5 g/dL sa upola manjim rizikom od nedostatka gvožđa nakon tri i šest mjeseci, ali povećan rizik od žutice koja zahtijeva fototerapiju.
U 2012., Američki koledž opstetričara i ginekologa službeno je odobrio odlaganje stezanja pupčane vrpce na 30-60 sekundi s novorođenčetom ispod nivoa posteljice u svim slučajevima prijevremenog porođaja, uglavnom na osnovu dokaza da to smanjuje rizik od intraventrikulnog porođajnog krvarenja kod ove djece 50%. U istoj objavi odbora, ACOG također prepoznaje nekoliko drugih vjerovatnih prednosti za prijevremeno rođenu djecu, uključujući "poboljšanu prijelaznu cirkulaciju, bolje uspostavljanje volumena crvenih krvnih zrnaca i smanjenu potrebu za transfuzijom krvi". U januaru 2017. godine, revidirano mišljenje Komiteta proširilo je preporuku na terminsku novorođenčad, navodeći podatke da donošena djeca imaju koristi od povećanja nivoa hemoglobina u periodu novorođenčeta i poboljšanih zaliha gvožđa u prvim mjesecima života, što može rezultirati boljim razvojnim ishodima. ACOG je prepoznao mali porast incidencije žutice kod novorođenčadi sa odloženim stezanjem pupčane vrpce i preporučio je da se uvedu politike za praćenje i liječenje neonatusne žutice. ACOG je također primijetio da odloženo stezanje pupčane vrpce nije povezano s povećanim rizikom od postporođajnog krvarenja.
Nekoliko studija pokazalo je prednosti odloženog stezanja pupčane vrpce: metaanaliza je pokazala da je odlaganje stezanja pupčane vrpce kod donošene novorođenčadi u trajanju od najmanje dvije minute nakon rođenja korisno za novorođenče u daje poboljšan hematokrit, status gvožđa mjeren koncentracijom feritina i uskladištenim gvožđem, kao i smanjenje rizika od anemije (relativni rizik, 0,53; 95% CI, 0,40–0,70 ). Smanjenje je također pronađeno u studiji iz 2008. Iako postoji viši nivo hemoglobina nakon dva mjeseca, ovaj efekat nije potrajao nakon dobi od šest mjeseci. Nestezanje pupčane vrpce tri minute nakon rođenja bebe poboljšalo je ishode u dobi od četiri godine. Kašnjenje od tri minute ili više u stezanju pupčane vrpce nakon rođenja smanjuje učestalost anemija kod dojenčadi.
Negativni efekti odloženog stezanja pupčane vrpce uključuju povećan rizik od policitemije. Ipak, ovo stanje pokazalo se kao benigno u studijama. Dojenčad čije se stezanje pupčane vrpce dogodilo kasnije od 60 sekundi nakon rođenja imala su veću stopu neonatusne žutice koja je zahtijevala fototerapiju.
Prekid pupčane vrpce
Neki roditelji odlučuju da u potpunosti izostave prekid pupčane vrpce, praksu koja se zove "rođenje lotosa" ili neprekidanje pupčanika. Cijela netaknuta pupčana vrpca pusti se da se osuši i odvoji se sama (obično 3. dan nakon rođenja), otpadne i ostavi zacijeljeni pupak.
Kateterizacija pupčane vrpce
Kako je pupčana vena direktno povezana sa centralnom cirkulacijom, može se koristiti kao put za postavljanje venskog katetera za infuziju i lijekove. Kateter za pupčanu venu je pouzdana alternativa perkutanim perifernim ili centralnim venskim kateterima ili intraosnim kanilama i može se koristiti u reanimaciji ili intenzivnoj njezi novorođenčeta.
Uzorkovanje krvi
Od 24. do 34. sedmice gestacije, kada je fetus tipski održiv, krv se može uzeti iz pupčane vrpce, kako bi se testirale abnormalnosti (posebno za nasljedna stanja). Ova dijagnostička genetička testiranja procedura je poznata kao perkutano uzimanje uzoraka krvi iz pupčane vrpce.
Skladištenje krvi iz pupkovine
Krv unutar pupčane vrpce, poznata kao krv pupčane vrpce, je bogat i lahko dostupan izvor primitivnih, nediferenciranih matičnih ćelija (tipa CD34-pozitivno i CD38-negativno). Ove ćelije krvi pupčanika mogu se koristiti za transplantaciju koštane srži.
Neki roditelji odluče da se ova krv preusmjeri iz bebinog prijenosa pupčane krvi kroz rano stezanje i presijecanje pupčane vrpce, da bi je zamrznuli za dugotrajno skladištenje u banci krvi iz pupkovine ako dijete ikada zatreba matične ćelije krvi iz pupkovine (naprimjer, za zamjenu koštane srži uništene tokom liječenja leukemija). Ova praksa je kontroverzna, a kritičari tvrde da rano vađenje krvi iz pupkovine u vrijeme rođenja zapravo povećava vjerovatnoću bolesti u djetinjstvu, zbog velike količine uzete krvi (u prosjeku 108 ml) u odnosu na ukupnu zalihu bebe (obično 300 ml ). Kraljevski koledž opstetričara i ginekologa izjavio je 2006. da "još uvijek nema dovoljno dokaza da se preporuči usmjereno komercijalno prikupljanje krvi iz pupkovine i skladištenje matičnih ćelija u niskorizičnim porodicama".
Iako Američka akademija za pedijatriju obeshrabruje privatno bankarstvo, osim u slučaju postojećih medicinskih potreba, također kaže da treba pružiti informacije o potencijalnim prednostima i ograničenjima banke krvi iz pupčane vrpce i transplantacije kako bi roditelji mogli donijeti informiranu odluku.
U Sjedinjenim Državama, obrazovanje iz krvi pupkovine podržavaju zakonodavci na saveznom i državnom nivou. Nacionalna akademija nauka je 2005. godine objavila rad Institute of Medicine (IoM) report koji je preporučio da se budućim roditeljima da uravnotežena perspektiva o njihovim mogućnostima za bankarstvo krvi iz pupčanika. Kao odgovor na svoje birače, državni zakonodavci širom zemlje uvode zakone koji imaju za cilj da pomognu u informiranju ljekara i budućih roditelja o opcijama za doniranje, odbacivanje ili bankarstvo matičnih ćelija novorođenčeta koje spašavaju život. Do sada je 17 država, koje predstavljaju dvije trećine rođenih u SAD-u, usvojilo zakone preporučene smjernicama IoM-a.
Upotreba matičnih ćelija iz krvi pupčane vrpce u liječenju stanja kao što je ozljeda mozga and Type 1 Diabetes  već se proučava na ljudima, a provode se istraživanja u ranijim fazama za liječenje moždanog udara,  i gubitak sluha.
Krv iz pupčane vrpce pohranjena u privatnim bankama obično je rezervisana samo za upotrebu djeteta donatora. Nasuprot tome, krv iz pupkovine pohranjena u javnim bankama dostupna je svima koji imaju blisko podudarni tip tkiva i dokazanu potrebu. Upotreba krvi iz pupkovine iz javnih banaka raste. Koristi se umjesto transplantacija koštane srži u liječenju bolesti krvi kao što je leukemija, a donacije se puštaju za transplantaciju preko jednog registra, Netcord.org, prelazi 1.000.000 od januara 2013. Krv iz pupčane vrpce se koristi kada pacijent ne može pronaći odgovarajućeg donora koštane srži; ovo "proširenje" fonda donatora dovelo je do širenja javnih banaka.
Pupčana vrpca kod ostalih životinja
Pupčana vrpca kod nekih sisara, uključujući goveda i ovce, sadrži dvije različite pupčane vene. U ljudskoj pupčanoj vrpci postoji samo jedna pupčana vena.
Kod nekih životinja majka će pregristi pupčanu vrpcu i tako odvojiti placentu od potomstva. Majka često jede pupčanu vrpcu zajedno s placentom, kako bi se hranila i zbrinula tkiva koja bi inače privukla čistače ili grabežljivce. Kod čimpanze, majka ostavlja pupčanu vrpcu na mjestu i doji svoje mladunce sa pričvršćenim pupčanom vrpcom i placentom dok se pupčana vrpca ne osuši i odvoji prirodnim putem, unutar jednog dana od rođenja, kada se pupčana vrpca odbacuje. (Ovo su prvi dokumentirali zoolozi u divljini 1974. godine. )
Neke vrste ajkula—čekićare, rekvijem i glatki psi—su viviparni i imaju pupčanu vrpcu pričvršćenu na njihovu placentu. Čini se da životinje koje polažu jaja imaju lažnu pupčanu vrpcu koja spaja embrion i žumance na isti način.
Ostale upotrebe termina "pupčana vrpca"
Termin "pupčana vrpca" ili samo "pupčanca" također se počeo koristiti za druge vrpce sa sličnim funkcijama, kao što je crijevo koje povezuje ronilace s površinskim snabdijevanjem s njihovim površinskim dovodom zraka i/ ili grijanje, ili vezama za svemirsko odijelo do astronauta u njihovu svemirsku letjelicu. Inženjeri ponekad koriste termin da opisuju složeni ili kritični kabl koji povezuje komponentu, posebno kada se sastoji od snopova provodnika različitih boja, debljina i tipova, koji završavaju jednim višekontaktnim raskidom.
Toksikanti koji izazivaju rak u ljudskim pupčanim vrpcama
U brojnim američkim i međunarodnim studijama, hemikalije koje izazivaju rak pronađene su u krvi pupčane vrpce. One potiču od određene plastike, kompjuterskih ploča, isparenja i sintetskih mirisa, između ostalog. Pronađeno je preko 300 hemijskih toksičnih supstanci, uključujući bisfenol A (BPA), tetrabromobisfenol A (TBBPA), teflon-srodne perfluorooktansku kiselinu, galaksolid i sintetski mošus, između ostalog. Studije u Americi pokazale su više razine kod Afroamerikanaca, Hispanoamerikanaca i Azijatskih Amerikanaca zbog, kako se smatra, života u područjima većeg zagađenja.
Švrakarica
Švrakarica je naseljeno mjesto u sastavu općine Dvor, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Dvor.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Švrakarica je imala 53 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Švrakarica je imalo 121 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
IC 4951
IC 4951 (također poznat kao ESO 143-10 i PGC 64181) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 37 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Paun. Najveći prečnik je 2,70 (29 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (5 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 15. augusta 1901. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Chris Sununu
Christopher Thomas Sununu (rođen 5. novebra 1974) jest američki političar i trenutni, 82. po redu guverner New Hampshirea. Sununu je bio republikanski član Izvršnog vijeća ove savezne države, gdje se nalazio od 2011. do 2017. godine.
Sununu je rođen u gradu Salem, New Hampshire. Prije nego što je izabran u Izvršno vijeće, bio je generalni direktor skijaškog odmarališta Waterville Valley u istoimenom gradu. Diplomirao je na MIT-u gdje je diplomirao kao inženjer zaštite životne sredine. Njegov otac John H. Sununu također je bio guverner New Hampshirea, a brat John E. Sununu je bivši američki senator.
Porodica
Sununu je jedan od osmoro djece Nancy (rođene Hayes) i bivšeg guvernera i šefa kabineta Bijele kuće Johna H. Sununu. Preci njegovog oca došli su u Sjedinjene Američke Države sa Bliskog istoka početkom 20. vijeka. Očevo porijeklo vodi iz grčko-pravoslavne palestinske zajednice u Jerusalemu. Iako mu je porijeklo iz Jerusalema, neki članovi njegove porodice vode porijeklo iz Bejruta u Libanu. Otac John rođen je u Havani, Kuba. Posljednje dvije generacije Sununua su također rođene u SAD. Po majci vodi porijeklo od irskih, škotskih i engleskih imigranata.
Karijera
Od 1998. do 2006. Chris je radio kao inženjer zaštite životne sredine specijaliziran za dizajniranje sistema i rješenja za čišćenje deponija. Osim toga fokus njegovog djelovanja su i, između ostalog, postrojenja za preradu otpadnih voda, dizajn odlagališta opada i tretmani zemljišta i površinskih voda. Chris je 2010. predvodio grupu investitora pri otkupu vlasništva nad skijalištem Waterville Valley, gdje je bio na mjestu glavnog direktora. Skijalište je zapošljavalo 700 radnika u regiji North Country. Sununu i dalje vodi agresivnu kampanju za širenje i razvoj skijališta zajedno sa Američkom šumarskom službom.
Mačkovac (Gradiška)
Mačkovac je naseljeno mjesto u gradu Gradišci, Bosna i Hercegovina.
Chris Sununu
Karijera
Od 2006. do 2010. Chris je bio vlasnik i direktor porodične firme Sununu Enterprises sa sjedištem u Exeteru, New Hampshire. Trenutno je Sununu član Izvršnog vijeća New Hampshirea, u trećem mandatu, kao predstavnik 32 grada i naselja iz distrikta 3. Ovo vijeće je izvršni organ, koje provodi nadzor nad izvršnim organima savezne države, a dijeli i mnoge ovlasti sa guvernerom, kao jedino takve vrste u SAD.
HACD2
3-Hidroksiacil-CoA dehidrataza 2 jest protein/enzim koji je kod ljudi kodiran genom HACD2 sa hromosoma 3.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 254 aminokiseline, а molekulska težina 28.368 Da.
FAM162A
Ovisni protein o ljudskom rastu i transformaciji (HGTD-P), znan i kao protein E2-induciranog gena 5 (E2IG5), jest protein koji je kod ljudi kodiran genom FAM162A  sa hromosoma 3. Ovaj protein podstiče unutrašnju apoptozu, kao odgovor na hipoksiju putem interakcije sa faktorom-1α induciranim hipoksijom (HIF-1α). Kao posljedica toga, povezan je s cerebralnom ishemijom, infarktom miokarda i raznim kancerima.
Sela pri Raki
Sela pri Raki su naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
FAM162A
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 154 aminokiseline, а molekulska težina  17.342  Da.
HACD2
Funkcija
Protein kodiran ovim genom može katalizirati treći korak (dehidracija) u konverziji dugolančanih masnih kiselina u vrlo dugolančane masne kiseline. Kodirani protein nalazi se na membrani endoplazmatskog retikuluma.
FAM162A
Struktura
HGTD-P sadrži dva transmembranska domena koji su potrebni za njegovu lokalizaciju u mitohondrije i indukciju ćelijske smrti.
Sela pri Raki
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila su se u sastavu stare općine Krško.
FAM162A
Funkcija
HGTD-P nalazi se u mitohondrijama, gdje sudjeluje u regulaciji apoptoze. Ova lokalizacija potpomognuta je šaperonom Hsp90, koji je neophodan za stabilizaciju proteina tokom tranzita. HGTD-P primarno djeluje uodgovoru na hipoksiju interakcijom s HIF-1α, pokrećući apoptotske kaskade koje rezultiraju oslobađanjem citohroma C, indukcijom tranzicije mitohondrijske permeabilnosti i aktivacijom kaspaza-9 i 3. U neuronskim ćelijama, dodatno stimulira mitohondrijsko oslobađanje AIFM1, koji se zatim translocira u jedro da bi izvršio apoptozu, što ukazuje da može učestvovati u kaspaza-nezavisnom apoptotskom putu u zavisnosti od tipa ćelije ili organizma.
Sela pri Raki
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Sela pri Raki su imala 101 stanovnika.
FAM162A
Klinički značaj
Protein ovisan o ljudskom rastu i transformaciji (HGTD-P) uključen je u unutrašnju apoptozu. Apoptoza, drevna grčka riječ koja se koristila da opiše "opadanje" latica s cvijeća ili lišća s drveća, visoko je regulirana, evolucijski konzerviran i energetski zahtijevan proces kojim aktivacija specifičnih signalnih kaskada na kraju dovodi do ćelijske smrti. Apoptotaka ćelija prolazi kroz strukturne promjene, uključujući skupljanje ćelije, mjehuriće plazmamembrane, jedarnu kondenzaciju i fragmentaciju DNK i jedra. Nakon toga slijedi fragmentacija u apoptotska tijela koja se brzo uklanjaju fagociti, čime se sprječava upalni odgovor. To je način ćelijske smrti definiran karakterističnim morfološkim, biohemijskim i molekulskim promjenama. Prvo je opisano kao "skupljanje nekroza", a zatim je ovaj termin zamijenjen apoptozom, kako bi se naglasila njegova uloga suprotna mitozi u kinetici tkiva. Tokom apoptoze, ćelija se smanjuje u veličini, labavi kontakt sa susjednim ćelijamama i specijalizovani površinskim elementima, kao što su mikroresice i spojevi ćelija-ćelija. Pomicanje tekućine iz ćelija uzrokuje kondenzaciju citoplazme, što je praćeno konvolucijom jedarnog i ćelijskog obrisa. U kasnijim fazama apoptoze, cijela ćelija postaje fragmentirana, formirajući niz apoptotskih tijela ograničenih plazmamembranom koja sadrže jedarn i/ili citoplazmatske elemente. Ultrastrukturni izgled nekroze je sasvim drugačiji, a glavne karakteristike su naticanje mitohondrija, slom plazmamembrane i ćelijska dezintegracija. Apoptoza se javlja u mnogim fiziološkim i patološkim procesima. Ima važnu ulogu tokom embrionskog razvoja, kao programirana ćelijska smrt i prati niz normalnih involucionih procesa u kojima služi kao mehanizam za uklanjanje "neželjenih" ćelija.
Sela pri Raki
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Sela.''
Lokalni izbori u Bosni i Hercegovini 2016 (Pelagićevo)
Općinski izbori za izbor načelnika i za 15 članova Općinskog vijeća općine Pelagićevo održani su 2. oktobra 2016. godine. Izbori su održani na 10 biračkih mjesta, a pravo glasa imalo je 4.832 glasača. Glasati se moglo izlaskom na biračko mjesto, preko mobilnih timova i poštom.
FAM162A
Klinički značaj
Zbog svoje uključenosti u hipoksiju, HGTD-P je uključen i u cerebralnu ishemiju i infarkt miokarda, kao i brojne tipovw raka, uključujući rak grlića maternice i rak želuca. U slučaju raka grlića materice, HGTD-P je eksprimiran u ranim razvojnim fazama i stoga se može pokazati korisnim kao dijagnostički marker za kontrolu širenja raka. Unatoč svojoj proapoptotskoj funkciji, uočeno je da koordinira sa HIF-1α, kako bi promovirao rast i proliferaciju ćelija u hipoksijskim uvjetima kod raka grlića materice. U slučaju oštećenja mozga hipoksije-ishemije, mikroRNK, miR-139-5p, smanjuje ekspresiju HGTD-P i oštećenje mozga, te ima terapeutski potencijal za liječenje hipoksijsko-ishemijskog oštećenja mozga.
Lokalni izbori u Bosni i Hercegovini 2016 (Pelagićevo)
Načelnik
Na izborima za načelnika izašlo je ukupno 3.090 glasača (63,95% od ukupnog broja), a od toga je 2.943 (95,24%) glasova bilo važećih, te 147 (4,76%) nevažećih. Sa ukupno 1.340 glasova (45,53%) za načelnika izabran je Simo Stakić, član Socijalističke partije (SP RS).
FAM162A
Interakcije
Pokazano je da HGTD-P ima interakcije sa Hsp90 i VDAC. Poznato je da se HIF-1α također veže za element odgovoran za hipoksiju  promotora HGTD-P i i djeluje kao transkripcijski faktor, tj. inducira transkripciju.
IC 3342
IC 3342 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 23. marta 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Tepanje (čvor)
Slovenija:
Mašići (Gradiška)
Mašići su naseljeno mjesto u gradu Gradišci, Bosna i Hercegovina.
Mlače
mini|280px|Mlače, zamak "Pogled" Mlače (njem. Mlatsche) su naseljeno mjesto u sastavu općine Slovenske Konjice, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Slovenske Konjice.
Selce pri Leskovcu
Selce pri Leskovcu su naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Mlače
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Mlače su imale 252 stanovnika.
Selce pri Leskovcu
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Selce pri Leskovcu su imale 48 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Selce.''
INSL6
Insulinoliki protein 6 je protein koji je kod ljudi kodiran genom INSL6.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 213 aminokiselina, а molekulska težina 24.860  Da.
Funkcija
Protein kodiran ovim genom sadrži klasičan obrazac superporodice insulina i značajno je sličan relaksinskom faktoru i relaksinu. Ovaj gen je prvenstveno eksprimiran u sjemenicima. Njegova ekspresija u testisima ograničena je na intersticijske ćelije koje okružuju sjemenske tubule, što ukazuje na ulogu u razvoju spermatozoida i oplodnji.
Selo (Krško)
Selo je naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Bosna i Hercegovina na Svjetskom prvenstvu u atletici 2001.
Bosnu i Hercegovinu je na SP u atletici 2001. u Edmontonu u Kanadi od 3-13. augusta 2001. predstavljala su dvojica atletičara. Ovo je bio peti nastup atletičara iz Bosne i Hercegovine na Svjetskim prvenstvima u atletici.
Selo (Krško)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Krško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Selo je imalo 13 stanovnika.
Nova vas pri Konjicah
Nova vas pri Konjicah je naseljeno mjesto u sastavu općine Slovenske Konjice, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Slovenske Konjice.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Nova vas pri Konjicah je imala 83 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Nova vas.''
Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 1996 - grupa 4
Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 1996 - grupa 4 bila je jedna od osam grupa u sklopu kvalifikacija za Evropsko prvenstvo 1996. U grupi je bilo šest reprezentacija, a primijenjen je Bergerov sistem takmičenja. Hrvatska, kao prvoplasirana i Italija kao drugoplasirana ekipa u grupi kvalificirale su se na prvenstvo.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Borovo)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Općina Borovo je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 28,17 km2 imala 5.056 stanovnika, što predstavlja 2,82% od ukupnog broja stanovnika Vukovarsko-srijemska županije, odnosno 0,12% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Borovu je 180 stanovnika/km2.
Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 1996 - grupa 4
Utakmice
*Vrijeme odigravanja utakmica su prikazana po lokalnom vremenu mjesta gdje su utakmice igrane.
Novo Tepanje
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Slovenske Konjice.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Novo Tepanje je imalo 84 stanovnika.
Messier 79
NGC 1904 (također poznat kao ESO 487-SC7) je kuglasto zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zec. Prvo otkriće je napravio Pierre Francois Andre Mechain 26. oktobra 1780. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
John James Richard Macleod
John James Rickard Macleod (6. septembar 1876. Clunie, Škotska − 16. mart 1935, Aberdeen) bio je škotski biohemičar i fiziolog. Karijeru je posvetio raznim temama iz fiziologije i biohemije s akcentom na metabolizam ugljikohidrata. Poznat je po svojoj ulozi u otkrivanju i izolaciji inzulina tokom svog mandata predavača na Univerzitetu u Torontu, za koji su on i Frederick Banting 1923. dobili Nobelovu nagradu za fiziologiju ili medicinu. Dodjela nagrade Macleodu bila je kontroverzna u to vrijeme, jer je prema Bantingovoj verziji događaja, Macleodova uloga u otkriću bila zanemarljiva. Tek je decenijama nakon događaja nezavisna stručna komisija utvrdila daleko veću ulogu nego što mu se u početku pripisivala.
Biografija
Macleod je rođen u malom mjestu Clunieu, nedaleko od Dunkelda, u srednjoj Škotskoj. Ubrzo nakon rođenja, njegov otac Robert Macleod, svećenik, premješten je u Aberdeen. John je u Aberdeenu pohađao Gimnaziju a potom upisao i studij medicine na Univerzitetu u Aberdeenu. Jedan od glavnih predavača na univerzitetu bio mu je mladi profesor John Alexander MacWilliam. Doktorirao je medicinu 1898. godine, a zatim je godinu dana studirao biohemiju na Univerzitetu u Leipzigu u Njemačkoj. Po povratku u Ujedinjeno Kraljevstvo postao je demonstrator na Medicinskom fakultetu u Londonu, gdje je 1902. imenovan predavačem biohemije. Iste godine stekao je doktorat iz javnog zdravstva na Univerzitetu u Cambridgeu. Otprilike u to vrijeme objavio je svoj prvi istraživački članak, rad koji je tematizirao sadržaj fosfora u mišićima.
Frederick Banting i otkriće insulina
Krajem 1920. godine Macleodu se obratio Frederick Banting, mladi kanadski ljekar koji je imao ideju da izliječi šećernu bolest pomoću ekstrakta gušterače čije je normalno funkcioniranje poremećeno. Macleod nije bio oduševljen tom idejom, jer je (za razliku od Bantinga) znao za neuspješno izvedene eksperimente drugih istraživača. Smatrao je vjerovatnijim da je nervni sistem imao presudnu ulogu u regulaciji koncentracije glukoze u krvi. Iako Banting gotovo nije imao fiziološkog iskustva, uspio je uvjeriti Macleoda da mu ustupi laboratorijski prostor tokom ljetovanja u Škotskoj te godine. Pored laboratorija, Macleod je Bantingu obezbijedio eksperimentalne životinje i usluge svog učenika Charlesa Herberta Besta, koji je radio kao demonstrator. Macleod je također učestvovao u planiranju projekata i korištenju analitičkih tehnika, te pomagao u operaciji prvog psa. Dok je Macleod bio odsutan, Banting i Best postigli su napredak. Izolirali su unutarnju sekreciju gušterače i uspjeli smanjiti nivo šećera u krvi drugog psa, kojem je hirurški odstranjena gušterača.
Macleod je po povratku bio iznenađen i izrazio sumnju u postignute rezultate. Banting je ovo shvatio kao napad na svoj integritet usljed čega su se žestoko posvađali. Banting je konačno prihvatio Macleodovu uputu da su potrebni daljnji eksperimenti i čak uvjerio Macleoda da osigura bolje uslove rada i plati njemu i Bestu za obavljene eksperimente. Dalji eksperimenti su bili uspješni zbog čega su njih trojica svoje rezultate počeli predstavljati na sastancima. Macleod je bio daleko bolji govornik, a Banting je počeo sumnjati da želi preuzeti sve zasluge oko postignutih rezultata. Njihovo otkriće prvi je put objavljeno u izdanju časopisa The Journal of Laboratory and Clinical Medicine februara 1922. Macleod je odbio koautorstvo jer ga je smatrao Bantingovim i Bestovim djelom. Uprkos njihovom uspjehu, ostalo je pitanje kako dobiti dovoljno ekstrakta gušterače za nastavak eksperimenata. Zajedno su razvili ekstrakciju alkohola, koja se pokazala daleko efikasnijom od ostalih metoda. To je uvjerilo Macleoda da preusmjeri cijelu laboratoriju na istraživanje insulina i da angažuje biohemičara Jamesa Collipa koji će pomoći u pročišćavanju ekstrakta.
thumb|left|150px|[[Frederick Banting|Frederick G. Banting i Charles Best]]
U ljeto 1923. Macleod je nastavio druga istraživanja. Zanimao se za prave košljoribe, koje u gušterači imaju odvojena područja Langerhansovih otočića i acinusnog tkiva. Radeći u Pomorskoj biološkoj stanici u St. Andrewsu u Novom Brunswicku, on je zasebno vadio ekstrakte iz svakog od tih dijelova i dokazao da inzulin potječe iz otočnog, a ne iz acinusnog tkiva gušterače. U međuvremenu, Banting je ostao u Torontu i počeo mijenjati priču u svoju korist. Odnosi su se ubrzo ponovo pogoršali zbog sukobljenih novinskih članaka. Banting je na kraju počeo tvrditi da je zaslužio sve zasluge i da ga je Macleod cijelo vrijeme samo ometao i nije dao nikakav doprinos osim da je ključeve ostavio u laboratoriji dok je bio na odmoru.
Kasniji period
thumb|Grob Macleod-a i njegove supruge na groblju u Aberdeenu Macleod se 1928. vratio u Škotsku gdje je postao profesor regius fiziologije na Univerzitetu Aberdeen (kao nasljednik svog bivšeg učitelja Johna Alexandera MacWilliama koji se povukao 1927. godine). Kasnije je obnašao funkciju dekana Medicinskog fakulteta na istom univerzitetu. Između 1929. i 1933. bio je i član Vijeća za medicinska istraživanja. Napisao je izvještaj o otkriću 1922. godine kako bi objasnio svoju stranu priče, ali se inače suzdržao od aktivnog sudjelovanja u kontroverzi oko zasluga za otkriće. Banting ga je strastveno mrzio i njih dvojica nikada više nisu progovorili.
Macleod nije nastavio raditi na insulinu, ali je i dalje bio aktivan kao istraživač, predavač i autor. Njegov posljednji glavni doprinos bio je dokaz da središnji živčani sistem ima važnu ulogu u održavanju ravnoteže metabolizma ugljikohidrata, kao što je bila njegova izvorna hipoteza. Njegova teorija o pretvaranju masti u ugljikohidrate ostala je nedokazana, uprkos pružanju nekoliko posrednih dokaza. Slobodno vrijeme posvetio je golfu, motociklizmu i slikanju. Bio je oženjen Mary Mary McWalter, ali nikada nisu imali djece. Umro je 1935. u Aberdeenu, nakon što je nekoliko godina bolovao od artritisa, uprkos tome što je ostao aktivan gotovo do svoje smrti. 1933. održao je predavanje u SAD-u, a 1934. objavio je 7. izdanje svoje knjige Fiziologija i biohemija u modernoj medicini.
Nakon Bantingove smrti u avionskoj nesreći 1941. godine, Best je, uz pomoć svojih prijatelja, nastavio širiti Bantingov izvještaj o otkriću i pokušao ispisati Macleoda i Collipa iz historijskih knjiga. Tek 1950. godine napravljena je prva nezavisna revizija svih strana priče, koja je pripisala priznanje svim članova četveročlanog tima. Međutim, Macleodov javni imidž ostao je pod negativnim uticajem desetljećima nakon toga. Na primjer, britanska televizijska drama Komete među zvijezdama iz 1973. godine prikazala ga je mračnog i odbojnog. Druga dramatizacija otkrića, Slava dovoljna za sve (1988), napokon ga je prikazala objektivnije. Tada je već bilo prihvaćeno da je priča o Bantingu i Bestu bila iskrivljena, jer je više dokumentacije bilo javno dostupno, i omogućavala je preciznu rekonstrukciju događaja. Dok Best nije umro, ovu dokumentaciju više od 50 godina držao je u tajnosti Univerzitet u Torontu, čija je administracija htjela izbjeći podsticanje kontroverze.
Djela
Macleod je bio plodonosan pisac. Njegov prvi akademski članak bio je rad o sadržaju fosfora u mišićima a objavljen je 1899. Tokom karijere bio je autor ili koautor više od 200 radova i jedanaest knjiga. Među njima su:
Jajnički folikul
Jajnički folikul je grubo sferoidni agregacijski skup ćelija, koji se nalazi u jajnicima. Izlučuje hormone koji utiču na faze menstruacijskog ciklusa. Žene počinju pubertet sa oko 400.000 folikula, svaki sa potencijalom da oslobodi po jednu jajnu ćeliju (u jajovod) za oplodnju, pri svakoj ovulaciji. Ova jaja se razvijaju svaki put u svakom menstruacijskom ciklusu.
Struktura
thumb| 300px | Presjek vezikularnog folikula jajnika mačke. X 50. Jajnički folikuli su osnovne jedinice ženske reproduktivne biologije. Svaki od njih sadrži po jedan oocit (nezrelu jajnu ćeliju) ili ovum. Ove se strukture povremeno pokreću kako bi rasle i razvijale se, a kod žena kulminiraju ovulacijom obično jednog kompetentnog oocita. Sastoji se također od granuloznih ćelija i folikulske teke.
Oocit
Jednom mjesečno, po jedan od jajnika oslobađa zrelo jaje (ovum), poznato kao oocit. Jedro takvog oocita naziva se germinalna vezikula (vidi sliku).
Cumulus oophorus
Cumulus oophorus je skupina ćelija (koje se nazivaju kumulusne ćelije) koje okružuju oocit i u folikulu jajnika i nakon ovulacije.
Granulozna membrana
Ova membrana sadrži brojne zrnaste ćelije.
Zrnasta ćelija
Zrnaste ćelije ili folikulske ćelije okružuju oocite unutar folikula; ; njihov broj direktno se povećava kao odgovor na povišen nivo cirkulacije gonadotropina ili smanjenja reakcije na testosteron. One također proizvode peptide koji sudjeluju u regulaciji sinteze hormona jajnika. Folikul-stimulirajući hormon (FSH) podstiče zrnaste ćelije da eksprimiraju receptore za luteinizirajući hormon (LH) na njihovim površinama; kada se cirkulirajući LH veže na ove receptore, proliferacija prestaje.
Folikulska teka
Granulozne ćelije, zauzvrat, zatvorene su u tankom sloju vanćelijskog matriksa – folikulske bazne membrane ili bazne lamine (na slici "fibro-vaskularni omotač"). Izvan bazne lamine nalaze se slojevi theca interna i theca externa.
Razvoj
Primordijalni folikuli nisu vidljivi golim okom. Međutim, oni se s vremenom razvijaju u primarne, sekundarne i tercijarne vezikularne folikule. Tercijarni vezikulski folikuli (koji se nazivaju i "zreli vezikulskii folikuli" ili "sazreli vezikularni folikuli") ponekad se nazivaju i Graafovi folikuli (prema Rennieru de Graafu). Kod ljudi se oociti uspostavljaju u jajniku prije rođenja i mogu ostati neaktivni čekajući inicijaciju do 50 godina. Nakon pucanja, folikul se pretvara u corpus luteum.
Razvoj oocita u folikulima jajnika
U široj perspektivi, celokupna folikulageneza, od primordijalnog do preovulacijskog folikula, nalazi se u fazi mejoze I ootidogeneze u oogenezi.
Embrionski razvoj kod muškaraca i žena slijedi zajednički put prije gametogeneze. Jednom kada gametogonija uđe u gonadni greben, međutim, oni se pokušavaju povezati s tim somatskim ćelijama. Razvoj napreduje i gametogonija se pretvara u oogoniju koja postaje u potpunosti okružena slojem ćelija (pregranulozne ćelije).
Oogonija se ummnožava mitotskom diobom; ovo se širenje završava kada oogonija uđe u mejozu. Dužina vremena u kojem se oogonija umnožava mitozom nije specifična za vrste. U ljudskom plodu, ćelije koje su podvrgnute mitozi vide se sve do drugog i trećeg trimestra trudnoće. Nakon početka procesa mejoze, oogonija (koja se danas naziva primarni oocit) više se ne može kopirati. Dakle, ukupni broj gameta je uspostavljen u ovom trenutku. Jednom kada se primarni oociti prestanu dijeliti, ćelije ulaze u produženu "fazu mirovanja". Ova faza mirovanja ili diktijatna faza]] kod čovjeka bilo gdje u svijetu može trajati do pedeset godina.
Za nekoliko primarnih oocita koji svaki mjesec završe mejozu, samo jedan ili nekoliko funkcionalnih oocita, dominantni folikuli, završava sazrijevanje i ulaze u ovulaciju. Ostali folikuli koji počinju sazrijevati regresirat će i postati atretični folikuli, s vremenom će se pogoršati. Primarni oocit pretvara se u sekundarni oocit u zrelim folikulama jajnika. Za razliku od sperme, jaje se odmara u sekundarnom stadiju mejoze do oplodnje. Nakon oplodnje spermom, sekundarni oocit nastavlja drugi dio mejoze i postaje zigot.
Klinički značaj
Bilo koji od jajničkih folikula koji je veći od oko dva centimetra naziva se jajnička cista.