cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wilsonova bolest
Uzrok i dijagnoza
Wilsonova bolest je uzrokovana mutacijom u proteinu Wilsonove bolesti genu (ATP7B). Ovaj protein transportuje višak bakra u žuč, gdje se izlučuje u otpadnim proizvodima. Stanje je autosomno recesivno; da bi osoba bila pogođena, mora naslijediti mutiranu kopiju gena od oba roditelja. Dijagnoza može biti teška i često uključuje kombinaciju krvnih pretraga, testova mokraće i biopsiju jetre. Genetičko testiranje može se koristiti za pregled članova porodice oboljelih osoba.
Piramida (arhitektura)
mini|300p|[[Piramide u Gizi]] Piramida se u Egiptu kao oblik građevine razvila iz prizemne pravokutne grobnice, mastabe, nazvane prema arapskoj riječi mastaba što znači klupa. Faraona Djosera iz III dinastije smatra se graditeljem prve stepenaste, a faraona Snefrua iz IV dinastije graditeljem prve kose piramide.
U Gizi se dakle nalazi jedno, ujedno i jedino sačuvano, čudo Starog svijeta – piramide faraona IV dinastije: Keopsa, Kefrena i Mikerena. Samom gradnjom piramida faraonske su se grobnice premjestile iz prijašnje Saqqare na visoravan Gizu.
Hokej na travi
Hokej na travi je ekipni sport sa loptom.
Igraju ga dvije ekipe od 11 igrača (10 u polju i golman).
Oznake i dimenzije
mini|250px|desno|Crtež igrališta za hokej na travi Igra se na igralištu oblika kvadrata, a mjere igrališta su: dužina 91,4 metra, a širina 55 metara. Igralište je podijeljeno na dva jednaka dijela. Podjela je napravljena poprijeko, tako da je svaka polovina duga 40,7 metara. Ta srednja linija je puna. Svaka polovina igrališta je ponovo podijeljena na dva dijela, na 22,9 metara i označena je punom linijom. Ta linija se naziva "linija 25 jarda".
Cilj je postići pogodak. Pogodak je postignut kada se progura loptica kroz gol, koji je sljedećih dimenzija: visina 2,14 metara, a širina 3,66 metara. Golovi se nalaze na suprotnim krajevima igrališta, na sredini kraćeg kraja kvadrata. Oko golova su ucrtana dva polukruga. Unutašnji polukrug je označen punom crtom. Poluprečnika je 14,63 metra od stojnih greda (ne sredine gola), i naziva ga se pucačkim polukrugom (zvanog također i kao "D" i "luk"). Vanjski polukrug je 5 jarda duži od unutrašnjeg polukruga, i označen je iscrtkano. Tačka kaznenog udarca se nalazi 6,4 metra od gola. Na kraćim stranicama igrališta, 5 jarda od gola, sa svake strane se nalazi oznaka za kazneni udarac iz ugla za ekipu koja je u fazi odbrane, a 10 jarda sa svake strane od gola se nalazi oznaka za kazneni udarac iz ugla za ekipu koja je u fazi napada.
Na dužim stranicama igrališta, 5 jarda od kraja igrališta na svakoj polovini se nalazi oznaka za dugi udarac iz ugla za ekipu koja je u fazi napada.
Podloga
Tradicionalno se igralo na travnatim igralištima, po čemu je i ova vrsta hokeja dobila ime. Kasnije se sve više prelazilo na umjetne površine, odnosno na umjetne travnjake. Od 1970ih, davalo se prednost igralištima sa umjetnim travnjacima "utemeljenim na pijesku", jer su strahovito ubrzavali igru.
Zadnjih godina se više daje prednost igralištima čiji su umjetni travnjaci "utemeljeni na vodi", jer rečeni omogućavaju još brzi prijenos lopte nego "pješčani" umjetni travnjaci. Zatim, tu su i sigurnosni razlozi; "vodeni" su manje abrazivni i glede toga se smanjio stepen ozljeđivanja igrača, kada se isti sraze sa podlogom.
Ipak, FIH u današnjici preporučiva upotrebu novih, kombinovanih vrsta podloga, koje zahtijevaju manje navodnjavanje, čime se smanjuje negativni ekološki učinak čisto "vodoutemeljenih" podloga, koje zahtijevaju velike količine vode.
Little Hangleton
Voldemortova majka Meropa Gaunt, ujak Morfin Gaunt i djed Marvolo Gaunt su živjeli u staroj kući u blizini sela Little Hangletona. Tom Riddle st. je živio u velikoj kući u selu sa svojim roditeljima, dok ih sve troje nije ubio Voldemort koji je ubistva 'smjestio' svom ujaku.
Lord Voldemort se vratio u kuću obitelji Riddle s Peterom Pettigrewom gdje je ubio Franka Brycea i pretvorio Tromagijski pokal u putoključ koji vodi do mjesnog groblja. Planirao je ubiti Harry Pottera kako bi vratio svoje tijelo. Tokom procesa u kojem je Voldemort dobio tijelo, Peter Pettigrew je na groblju ubio Cedrica Diggoryja. Kuća obitelji Gaunt je bila jedno od mjesta na kojima je Voldemort sakrio svoje horkrukse, a tamo je sakrio prsten s crnim kamenom koji je jednom pripadao Salazaru Slytherinu.
Osim kuća obitelji Riddle i Gaunt, u Little Hangletonu se nalazi i gostionica 'Obješeni čovjek' i jedna crkva. Najbliža je policijska stanica u Great Hangletonu koji je udaljen oko 6 milja (9 kilometara).
Little Hangleton se vjerovatno nalazi negdje u Yorkshireu zato što je udaljen otprilike 200 milja (30 kilometara) od Little Whinginga.
Places in Harry Potter Luoghi di Harry Potter
Wilsonova bolest
Bolest jetre
Bolest jetre može se ispoljiti kao umor, povećana sklonost krvarenju ili konfuzija (zbog jetrene encefalopatije) i portne hipertenzije. Potonje, stanje u kojem je krvni pritisak u portnoj veni značajno povećan, dovodi do jednjačke varikoze, krvnih sudova u jednjaku koji mogu krvariti na način koji je opasan po život, kao kao i povećanje slezene (splenomegalija) i nakupljanje tečnosti u trbušnoj duplji (ascites). Prilikom pregleda, mogu se uočiti znaci hronične bolesti jetre kao što su paukoliki angiomi (mali prošireni krvni sudovi, obično na grudima). Hronični aktivni hepatitis uzrokuje cirozu jetre u većini slučajeva do stanja kada se razviju simptomi. Dok većina ljudi s cirozom ima povećan rizik od hepatoćeliskog karcinoma (karcinom jetre), ovaj rizik je relativno nizak kod Wilsonove bolesti.
Oko 5% svih ljudi dijagnostikuje se tek kada razviju fulminantno akutno zatajenje jetre, često u kontekstu hemolitske anemije (anemije zbog uništavanja crvenih krvnih zrnaca). To dovodi do abnormalnosti u proizvodnji proteina (identificiranih po poremećenoj koagulaciji) i jetrenog metabolizma. Poremećeni metabolizam proteina dovodi do nakupljanja otpadnih proizvoda u krvotoku, kao što je amonijak. Kada oni iritiraju mozak, osoba razvija jetrenu encefalopatiju (konfuzija, koma, napadi i konačno životno opasno oticanje mozga).
Neuropsihijatrijski simptomi
Otprilike polovina ljudi s Wilsonovom bolešću ima neurološke ili psihijatrijske simptome. Većina u početku ima blago kognitivno pogoršanje i nespretnost, kao i promjene u ponašanju. Tada obično slijede specifični neurološki simptomi, često u obliku parkinsonizma (ukočenost zglobova, bradikinezija ili usporeni pokreti i nedostatak ravnoteže su najčešće karakteristike parkinsonizma ) sa ili bez tipskog tremora ruku, maskolikih izraza lica, nerazgovijetnog govora, ataksija (nedostatak koordinacije) ili distonija (uvrtanja i ponavljanja pokreta dijela tijela). Čini se da su apadi i migrena češći kod Wilsonove bolesti. Karakterističan tremor opisan kao "drhtanje krila" se susreće kod mnogih ljudi sa Wilsonovom bolešću; ovo izostaje u mirovanju, ali se može isprovocirati abdukcijom ruku i savijanjem laktova prema srednjoj liniji.
Wilsonova bolest također može utjecati na kogniciju. Ovo dolazi u dvije kategorije, koje se međusobno ne isključuju: poremećaj čeonog režnja (može se prikazati kao impulsivnost, poremećeno prosuđivanje, promiskuitet, apatija i izvršna disfunkcija, uz loše planiranje i donošenje odluka) i subkorteksna demencija (može se prikazati kao sporo razmišljanje, gubitak pamćenja i sposobnpsti izvršnih funkcija, bez znakova afazije, apraksije ili agnozije ). Predlaže se da su ove kognitivne smetnje povezane i usko povezane s psihijatrijskim manifestacijama bolesti.
Psihijatrijski problemi zbog Wilsonove bolesti mogu uključivati promjene ponašanja, depresiju, anksiozne poremećaje i psihozu. Psihijatrijski simptomi se obično vide u kombinaciji s neurološkim simptomima i rijetko se manifestiraju sami. Ovi simptomi su često slabo definirani i ponekad se mogu pripisati drugim uzrocima. Zbog toga se dijagnoza Wilsonove bolesti rijetko postavlja kada su prisutni samo psihijatrijski simptomi.
Genetika
Gen za Wilsonovu bolest (ATP7B) nalazi se na hromosomu 13 (13q14.3) i eksprimiran je prvenstveno u jetri, [[bubrezima i posteljici. Gen kodira P-tip (enzim za transport kationa) ATPaza koji transportuje bakar u žuč i ugrađuje ga u ceruloplazmin. Mutacije se mogu otkriti u 90% slučajeva. Većina (60%) je homozigot za ATP7B mutacije (dvije abnormalne kopije), a 30% ima samo jednu abnormalnu. Deset posto nema mutaciju koja se može otkriti.
Iako je opisano 300 mutacija ATP7B, u većini populacija slučajevi Wilsonove bolesti nastaju zbog malog broja mutacija specifičnih za tu populaciju. Naprimjer, u zapadnim populacijama mutacija H1069Q (zamjena histidina glutaminom na poziciji 1069 u proteinu) prisutna je u 37–63% slučajeva, dok je u Kini ova mutacija vrlo rijetka. Često se javlja i mutacija R778L (arginin u leucin na pozicijio 778). Relativno se malo zna o pojedinačnom uticaju različitih mutacija, iako se čini da mutacija H1069Q uzrokuje kasniji početak i pretežno neurološke probleme, prema nekim studijama. Sveobuhvatan resurs s kliničkim komentarima, WilsonGen pruža kliničku klasifikaciju za varijante prema nedavnim smjernicama ACMG & AMP.
Normalna varijacija gena PRNP može modificirati tok bolesti, tako što će odgoditi dob početka i utjecati na tip simptoma koji se razvijaju. Ovaj gen proizvodi prionski protein, koji je aktivan u mozgu i drugim tkivima, a čini se i da je uključen u transport bakra. Prvobitno se sumnjalo na ulogu gena ApoE, ali nije mogla biti potvrđena.
Stanje se nasljeđuje autosomno recesivno. Da bi ga naslijedili, oba roditelja pojedinca moraju nositi zahvaćeni gen. Većina nema porodičnu historiju bolesti. Ljudi sa samo jednim abnormalnim genom nazivaju se (heterozigotni) genetički nositelji i mogu imati blage, ali medicinski beznačajne abnormalnosti metabolizma bakra.
Patofiziologija
Bakar je organizmu potreban za brojne funkcije, pretežno kao kofaktor za mnoge enzime kao što su ceruloplazmin, citohrom c oksidaza, dopamin β-hidroksilaza, superoksid-dismutaza i tirozinaza.
Bakar ulazi u orh+ganizam kroz probavni trakt. Protein-transporter na ćelijama tankog crijeva, transporter bakrene membrane 1 (Ctr1; SLC31A1), nosi bakar unutar ćelija, gdje je dio vezan za metalotionein a dio se prenosi u ATOX1 do organele poznate kao trans-Golgijeva mreža. Ovdje, kao odgovor na rastuću koncentraciju bakra, enzim nazvan ATP7A (Menkesov protein) oslobađa bakar u portnu venu do jetre. Ćelije jetre također nose protein CMT1, a metalotionein i ATOX1 ga vežu unutar ćelije, ali ovdje je ATP7B taj koji povezuje bakar sa ceruloplazminom i oslobađa ga u krvotok, kao i uklanja višak bakra izlučujući ga u [ [žuč]]. Kod Wilsonove bolesti poremećene su obje funkcije ATP7B. Bakar se akumulira u tkivu jetre; ceruloplazmin se i dalje luči, ali u obliku koji nema bakar (nazvan apoceruloplazmin) i brzo se razgrađuje u krvotoku.
Nije jasno zašto Wilsonova bolest uzrokuje hemolizu, ali različiti dokazi sugeriraju da visok nivo slobodnog (nevezanog za ceruloplazmin) bakra ima direktan učinak na oksidaciju hemoglobin a, inhibiciju energije – opskrbom enzima u crvenim krvnim zrncima ili direktno oštećenje ćelijske membrane.
Dijagnoza
Na Wilsonovu bolest može se posumnjati na osnovu bilo kojeg od gore navedenih simptoma ili kada se utvrdi da bliski srodnik ima Wilsonovu. Većina njih ima neznatno abnormalne nalaze na testovima funkcije jetre, kao što je povišen nivo aspartat-transaminaze, alanin- transaminaze i bilirubina. Ako je oštećenje jetre značajno, albumin može biti smanjen zbog nemogućnosti oštećenih ćelija jetre da proizvode ovaj protein; isto tako, protrombinsko vrijeme (test koagulacije) može se produžiti jer jetra nije u stanju proizvoditi proteine poznate kao faktori zgrušavanja. Nivoi alkalne fosfataze su relativno nizak kod onih sa Wilsonovim akutnim zatajenjem jetre. Ako postoje neurološki simptomi, obično se radi magnetna rezonanca (MRI) mozga; ovo pokazuje hiperintenzitete u dijelu mozga koji se zove bazna ganglija u postavci T2. MRI takođe može pokazati karakteristični obrazac „znak lica gigantskog pande“.
Ne postoji potpuno pouzdan test za Wilsonovu bolest, ali nivoi ceruloplazmina i bakra u krvi, kao i količina bakra izlučenog u urinu tokom perioda od 24 sata, zajedno se koriste za stvaranje utiska o količina bakra u organizmu. zlatni standard—ili najidealniji test—je biopsija jetre.
Liječenje
Wilsonova bolest se obično liječi promjenama u ishrani i lijekovima. Promjene u ishrani uključuju ishranu sa malo bakra i ne korištenje bakrenog posuđa. Lijekovi koji se koriste uključuju helativna sredstva kao što su trientin i d-penicilamin i dodaci cinka. Komplikacije Wilsonove bolesti mogu uključivati zatajenje jetre, rak jetre i problemi s bubrezima. Transplantacija jetre može biti od pomoći onima za koje drugi tretmani nisu efikasni ili ako dođe do zatajenja jetre.
Veli-dedina džamija
mini|320p|Veli-dedina džamija u stolačkoj tvrđavi krajem 19. ili početkom 20. vijeka Veli-dedina džamija unutar Stolačke tvrđave je bila jedna od najstarijih džamija u Hercegovini. Pretpostavlja se da je bila izgrađena početkom 16. vijeka, "kad je Sandalj još bio u bešici". Ova džamija je od prvih dana bila jurjevsko dovište stolačkih muslimana, vjerovatno jer je napravljena na predosmanlijskom krstjanskom molitvenom mjestu. Poslije njenog rušenja 1906. godine i dalje su je poštovali i obilazili ostatke mihraba (mjesto u džamiji sa kojeg se predvodi molitva).
Brdo na kome se nalazila džamija i na kome se nalazi stolački Stari grad se također zove Veli-dedino.
1993. godine, tokom etničkog čišćenja Stoca sve džamije i muslimanske kulturno-vjerske građevine, kao i neke pravoslavne crkve, u okolini su porušene od strane HVO-a i Hrvatske vojske. Iznad Veli-dedine džamije 2002. godine podignut je veliki betonsko-kameni križ od 5-7 metara u kojeg je ugrađeno kamenje sa džamije.
Bijeli Vir
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Metković.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Bijeli Vir je imao 211 stanovnika.
Napomena: ''U 1981. ovom je naselju pripojeno naselje Dobranje koje je 1991. iznova izdvojeno u samostalno naselje. U 1991. dio područja naselja pripojen je naselju Metković (grad Metković). U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Dobranje, kao i dio podataka u 1880. U 1880. i 1890. iskazano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Bijeli Vir je imalo 385 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Anschluss
Anschluss, (bos. "anšlus", njemačka riječ koja znači pripojenje ili ujedinjenje), označava historijski događaj aneksije Austrije od strane nacističke Njemačke 13. marta 1938.
Anschluss ili ujedinjenje sa Njemačkom je bilo priželjkivano u Austriji krajem dvadesetih i početkom tridesetih godina 20. vijeka, prvenstveno u socijaldemokratskoj partiji, ali je taj interes naglo opao dolaskom Adolfa Hitlera na vlast u Njemačkoj. Sa druge strane su bili austrijski nacisti koji su od tada počeli strasno zagovarati to ujedinjenje.
Austrijski nacisti su u dosluhu sa njemačkim nacistima pokušali da 25. jula 1934. izvrše puč, osnuju nacističku vladu, proglase Anschluss i tom prilikom su ubili austrijskog kancelara Dolfusa. Prevrat nije uspio jer je intervenisala vojska, a Italija je kocentrisala vojne trupe na Brenneru (Brener). U vrijeme italijansko-etiopijskog rata je došlo do zbližavanja Italije i Njemačke, koje je pomoglo Italiji da izdrži sankcije nametnute zbog napada na Etiopiju. Nakon toga Musolini je promijenio svoj stav prema Anschlussu. Tako, uz njegovu saglasnost, Austrija 11. jula 1936. zaključuje ugovor sa Njemačkom kojim se obavezuje da će u svojoj politici voditi računa da je Austrija država njemačkog naroda. Nakon neuspjelog pokušaja pregovora sa Hitlerom, austrijski kancelar Kurt von Schuschnigg je morao popustiti i dati veću vlast nacistima. Nedugo poslije toga morao je dati ostavku, što je prouzrokovalo krizu u zemlji jer je predsjednik Austrije Wilhelm Miklas odbio proglasiti nacistu Arthura Seyss-Inquarta za novog kancelara. Hitler i Hermann Göring su austrijskim nacistima obećali vojnu pomoć u slučaju da bude potrebna, a do nje je i došlo 12. marta 1938. godine, dan kada su njemačke trupe umarširale u Austriju. Otpora nije bilo jer je Schuschnigg u svom poznatom radio govoru rekao da ne želi "prolijevati njemačku krv". Dan nakon toga, održan je referendum na kome je 99,7% glasača glasalo pozitivno za ahschluss.
Mnogi historičari i naučnici su potencirali pitanje koliko je demokratski bio referendum koji je raspisao i kontrolisao diktator i zločinac Adolf Hitler.
Zapadne sile nisu reagovale niti odgovorile na ovakav razvoj situacije iako se Versajskim ugovorom izričito zabranilo ujedinjenje Austrije i Njemačke.
Aldebaran
Aldebaran (α Tauri) je najsjajnija zvijezda u sazviježđu Bik. Zvijezda je narandžasti div glavnog niza s prividnom magnitudom od 0.85. Njegova sjajnost varira oko 0.2 magnitude,pa spada i u pulsare. Tradicionalni naziv Aldebaran potječe od arapskog izraza pratilac (Al dabaran) jer prati Plejade. U 1997 astronomi Artie P.Hatzes i William D. Cochran su otkrili da je Aldebaran dvostruka zvijezda (α Tauri A i α Tauri B). Mjerenjem sjajnosti utvrđeno je da je α Tauri B crveni patuljak.
Arthur Seyss-Inquart
Arthur Seyss-Inquart (22. jula 1892., Stonařov, Austro-ugarska, danas Češka - 16. oktobra 1946., Nürnberg, Njemačka) je bio austrijski i njemački nacistički političar i odvjetnik.
Tokom političke karijere, kao član nacističke partije, obavljao je sljedeće dužnosti u Austriji, Njemačkoj i okupiranim zemljama:
Nakon Drugog svjetskog rata osuđen na smrt pri procesu nacistima u Nürnbergu 1946. godine, obješen 16. oktobra iste godine.
Gradski stadion Žepče
Gradski stadion Žepče je stadion u Žepču u BiH. Kapacitet stadiona je 4000 gledaoca. Svoje domaće susrete na njemu igra NK Žepče.
Novi zavjet
mini|desno|200px|Evanđelisti sa svojim simbolima, Aachenski evangelijar Karla Velikoga, 820.
Novi Zavjet ili Novo Pismo je dio Biblije napisan nakon Kristove smrti.
Novi Zavjet se sastoji od 27 knjiga, koje sadržavaju evanđelja, poslanice ili poruke i otkrovenja (odnosno proročansko otkrivenje, Apokalipsa), koje su napisali različiti autori u različito vrijeme. Za razliku od Starog Zavjeta, koji pokriva dugogodišnju hronologiju stvaranja svijeta i ranu historiju Jevreja, Novi Zavjet se zasniva na relativno uskom vremenskom periodu, možda nešto više od pola vijeka, između 50. n. e. i 125. n. e.
Novi zavjet počinje sa četiri evanđelja, koja govore o životu, smrti i uskrsnuću Isusovom:
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 1986.
Za Svjetsko prvenstvo u Meksiku 1986 godine bilo je prijavljeno ukupno 121 reprezentacija i to:
mini|350px|Države koje su kvalificirale na Svjetsko prvenstvo
= Evropa / UEFA =
150px|lijevo Ukupno 32 evropske ekipe bile su podijeljene u sedam grupa i to četiri sa pet ekipa i tri sa četiri ekipe. Pobjednici grupa i drugoplasirani iz grupa sa četiri ekipe direktno su kvalificirani za završni turnir. Drugoplasirani iz grupa sa četiri ekipe igrali su dodatne kvalifikacije sa reprezentacijama iz Okeanije.
Grupa 1
* Reprezentacija Belgije kvalificirala se za relegacioni turnir sa drugoplasiranim reprezentacijama iz evropske zone, te pobjednikom kvalifikacija iz Okeanije
Grupa 7
* Reprezentacija Škotske kvalificirala se za relegacioni turnir sa drugoplasiranim reprezentacijama iz evropske zone, te pobjednikom kvalifikacija iz Okeanije
Play-off Evropa / Okeanija
Reprezentacije Belgije i Holandije igrale su dodatne utakmice, te je pobjednik direktno kvalificiran na Svjetsko prvenstvo. Zbog gola u gostima reprezentacija Belgije je kvalicirana završni turnir.
Pobjedom Škotske od 2:0 i neriješenim rezultatom sa Australijom, na prvenstvu ove godine nije bilo predstavnika Okeanije.
= Južna Amerika / CONMEBOL =
150px|lijevo
Ukupno deset ekipa se takmičilo u kvalifikacijama za svjetsko prvenstvo. Bile su podijeljene u četiri grupe iz kojih se pobjednik kvalificirao na završni turnir. drugoplasirani, kao i trećeplasirani iz grupe 1 učestvovali su u relegacionom turniru, koji je odlučio četvrtog učesnika završnog turnira.
Finale relegacione runde
= Sjeverna i Srednja Amerika / CONCACAF = 150px|lijevo Ukupno 17 ekipa bilo je podijeljeno u tri grupe. Pobjednici grupa kvalificirani zu za završni finalni turnir, sa kojega je pobjednik kvalificiran na Svjetsko prvenstvo..
Finalna grupa
= Azija / AFC = 150px|lijevo Ukupno 27 ekipa bilo je podijeljeno u dvije zone: zapadnu i istočnu zonu. Pobjednici zona direktno su kvalificIrani na Svjetsko prvenstvo. Po zonama ekipe su bile podijeljene u četiri grupe, čiji su pobjednici u polufinalnim i finalnim utakmicama kvalificIrani na završni turnir.
Grupa 1
Oman odustao od takmičenja
Grupa 2
''Liban odustao od takmičenja. Utakmice nisu registrovane u ukupnom plasmanu.''
Grupa 4
Iran diskvalificirana od strane FIFA-e
Finale
= Afrika / CAF = 150px|lijevo
Ukupno 29 afričkih ekipa bilo je podijeljeno u dvije grupe. Sistem takmičenja je bio kup, sa dvije utakmice. Pobjednici grupa su kvalificirani na završni turnir.
= Okeanija / OFC = 150px
= Ekipe sa brojem učestvovanja na svjetskim prvenstvima =
13 prvenstava
11 prvenstava
9 prvenstava
8 prvenstava
6 prvenstava
5 prvenstava
4 prvenstva
3 prvenstva
2 prvenstva
1 prvenstvo
Johann Sebastian Bach
Johann Sebastian Bach (fonetski: Johan Sebastijan Bah; 21. mart 1685 – 28. juli 1750) bio je njemački kompozitor. Svirao je orgulje, čembalo, violu, i violinu, a njegova crkvena i sekularna djela za hor, orkestar i solo instrumente okupila su sve periode baroka i dovela ga do njegove najveće zrelosti. Iako on sam nije uveo nove muzičke oblike, obogatio je preovladavajući njemački stil s robusnom polifonijskom tehnikom, kontrolom harmonije i organizacijom muzičkih motiva bez premca, kao i usvajanjem ritmova, oblika i tekstura iz inostranstva, posebno onih iz Italije i Francuske. Bachove orguljaške sposobnosti su bile visoko poštovane u cijeloj Evropi za vrijeme njegovog života, iako on nije bio široko priznat kao veliki kompozitor sve do oživljavanja interesa i nastupa s njegovom muzikom u prvoj polovini 19. vijeka. Njegova djela, poštovana zbog intelektualne dubine, tehničke zahtjevnosti i umjetničke ljepote, su bila nadahnuće gotovo svim kompozitorima evropske tradicije, od Mozarta do Schönberga. Uopšteno, Bach se danas smatra vrhunskim kompozitorom baroknog razdoblja i jednim od najvećih kompozitora svih vremena.
Rane godine (Eisenach, Ohrdruf, Lüneburg, Arnstadt i Mühlhausen)
Johann Sebastian Bach potiče iz muzičke porodice. Bio je najmlađi od osmero djece Johanna Ambrosiusa Bacha, gradskog muzičara njem.: (Stadtpfeifer) u Erfurtu, a zatim u Eisenach-u gdje se rodio Johann Sebastian Bach. Njegov posao je bio da priređuje sve necrkvene muzičke događaje u gradu i da po zahtjevu crkvenog orguljaša, učestvuje u crkvenoj muzici. Članovi njegove bliže rodbine su bili crkveni orguljaši i kompozitori, te je Bach imao mogućnosti da se rano upozna sa komponovanjem i sviranjem raznih instrumenata.
Mladi Bach je izgubio roditelje već u devetoj godini života. Nakon smrti oca, Bach se seli kod svog starijeg brata Johanna Christopha Bacha, crkvenog orguljaša u Ohrdrufu u Njemačkoj koji je bio učenik Pachelbela. Dok je živio u kući svog četrnaest godina starijeg brata, Bach nastavlja sa učenjem i tu stiče osnove svog budućeg zanimanja. U Ohrdrufu posjećuje licej te stiče visoko obrazovanje u oblastima filozofije i teologije. Upoznaje se također sa metodama izrade i popravki orgulja. Orgulje u Ohrdrufskoj crkvi je trebalo održavati i popravljati i Bach često biva poslan da obavlja ovaj posao. Crkvene orgulje su u tom dobu najsloženiji uređaj u evropskom gradu. Ovo iskustvo poznavanja orgulja je bilo jedinstveno i Bach je bez problema mogao razgovarati sa graditeljima i sviračima orgulja. Godine 1700. dobija stipendiju da pohađa školu sv. Mihael u Lüneburgu gdje dolazi u dodir sa ozbiljnom muzičkom kulturom. Ovo će biti od odlučujuće važnosti za njegov budući razvoj, jer je u horu ove škole upoznao neka od najboljih muzičkih djela iz tadašnjeg baroknog razdoblja. mini|desno|200p|Mladi Bach. thumb|200px|lijevo|Wender orgulje u gradu Arnstadtu na kojima je svirao Bach na početku svoje muzičke karijere. Georg Böhm jedan od najpriznatijih orguljaša u Njemačkoj je svirao u jednoj crkvi u Lüneburgu. Utisak koji je na Bacha ostavio ovaj sjajni muzičar biće od trajne važnosti, a zahvaljujući njemu Bach će početi sa istraživanjem muzičkih mogućnosti tog vremena. Lüneburg je bio blizu Hamburga i Cellea gdje je mladi Bach mogao prisustvovati uspjesima njemačke opere i diviti se orguljaškom sviranju Reinkena. Godine 1703. 18-godišnji Bach je postavljen za dvorskog violinistu u privatnom orkestru princa Johanna Ernsta, brata vladajućeg kneza od Weimara. Zatim je kasnije iste godine dobio bolji posao orguljaša u novoj crkvi u Arnstadtu. Ali ovaj gradić nije zadovoljio muzičke apetite radoznalog Bacha. Sjećanja na Lüneburg i njegova raznovrsna muzička iskustva navela su ga da potraži najvećeg maestra muzike u sjevernoj Njemačkoj. Bach odlučuje da posjeti Lübeck da čuje Dietricha Buxtehudea. Iskustvo susreta i slušanje ovog velikog muzičara je imalo veliki uticaj na budućnost mladog muzičara, jer bez Buxtehudea veliki Bach bi bio nezamisliv. Mladi Bach je u starom orguljašu pronašao virtuoznog umjetnika sa izuzetnim ličnim osobinama i bogatog idejama. Njegovo virtuozno i romantikom obojeno sviranje je ostavilo neizbrisiv trag na stil Johanna Sebastiana Bacha. Zbog njegove vještine, uskoro mu biva ponuđen bolji posao. Godine 1707. prihvata poziv da bude orguljaš u crkvi sv. Blasiusa u Mühlhausenu. Ubrzo nakon prelaska u ovaj grad ženi se sa svojom rodicom Marijom Barbarom. Posjetioci crkvene službe u ovom gradu su većinom bili protiv muzike za vrijeme molitve, što Bach nije mogao podnijeti. Tu ostaje manje od godinu dana. Neka od najranijih muzičkih djela napisana su u ovo vrijeme, ali veliki broj njih su danas izgubljena.
Weimar
thumb|200px|desno|Crtež na kojem je prikazana crkva u Weimaru (izgorila u požaru 1774.) u kojoj je radio Johann Sebastian Bach kao crkveni oguljaš Još uvijek nezadovoljan sa poslom, 1708. godine prihvata novi posao kao dvorski orguljaš i koncertni majstor u Weimaru kod kneza Wilhelma Ernsta. Ovdje mu je pružena mogućnost, ne samo da svira orgulje nego da komponuje i svira raznovrsniji program koncertne muzike sa vojvodskim ansamblom. Muzički život u ovom gradu dovodi Bacha u dodir sa sa italijanskom kamernom i koncertnom muzikom koja je bila veoma popularna na dvoru. Tu on otkriva muziku koju nije čuo prije. Neobično je da ga "crkvena sonata" nije nije toliko interesovala kao "kamerna sonata" i concerto u svom konačnom obliku kreiranom od strane Vivaldija. U početku nije pokušavao da stvori vlastita djela nego je samo okušavao svoj talent obrađujući brojna concerta od Vivaldija i drugih kompozitora tog vremena       (Frescobaldi, Giovanni Legrenzi, Arcangelo Corelli, Tomaso Albinoni...itd.). Tokom svojih weimarskih muzičkih istraživanja Bach je imao pomoć od strane svog rođaka i kolege opštinskog orguljaša Johanna Gottfrieda Walthera. Ovaj vrlo vješti muzičar zadivio je Bacha sa svojim izuzetnim poznavanjem polifonije. Ovaj malo poznati, ali izuzetan muzičar imao je uticaja pri stvaranju takvih djela poput "Umjetnost fuge" i ostalih najvažnijih polifonijskih djela komponovanih od strane zrelog Bacha. U devet godina boravka u Weimaru Bach komponuje većinu svojih važnih orguljaških djela. Tu također komponuje brojne kantate, a većina njih je za solo glas sa orkestrom. U ovom razdoblju nastaju njegova polifonijska djela od kojih je najpoznatiji Dobro uštimani klavir, djelo koje se sastoji od 48 preludija i fuga, po dva za svaki dur i mol. Osim monumentalnosti samih kompozicija, po prvi put su na ovaj način upotrijebljeni svi muzički tonaliteti, a djelo je, kako sam naslov kaže, bilo izvodivo isključivo na precizno podešenom instrumentu. Bachova slava se širi, a poštovaoci su dolazili da čuju njegovo sviranje na orguljama ne samo iz njegove Tiringije, nego iz svih dijelova Njemačke. Svoj legendarni ugled uživao je najviše zahvaljujući svojim muzičkim improvizacijama. Također u Weimaru nastaje Orgelbüchlein - mala knjiga kompozicija za orgulje namijenjena njegovom najstarijem sinu Wilhelmu Friedemannu. To su bile uglavnom tradicionalne luteranske himne, koje Bach harmonizuje i priređuje na način koristan učenicima. Ovo nedovršeno djelo predstavlja dvije važne teme iz Bachove zbirke: Prvo, njegovu posvetu učenju i drugo njegovu sklonost luteranskim himnama kao izvoru nadahnuća. Bachova posveta učenju je naročito značajna. Rijetki su bili slučajevi u Bachovom životu kada nije imao učenika na obuci, a uvijek je bilo učenika u njegovoj kući, poput Johanna Friedricha Agricola.
Nezadovoljan tretmanom i osjećajući povećavanje političke napetosti na dvoru u Weimaru, Bach ponovo počinje da traži posao u skladu sa njegovim muzičkim interesima. Godine 1717. preuzima novi posao kao dirigent i prelazi u Köthen gdje vodi dvorsku kapelu kneza Leopolda od Anhalt-Köthena, koji je i sam bio muzičar. Tu je dirigovao orkestrom od 18 muzičara koji su svirali kamernu muziku u nedostatku operske trupe. Većina kompozicija iz ovog razdoblja su svjetovnog karaktera kao "Brandenburški koncerti" (BWV 1046–1051), "Svita za violončelo", sonate i partiture za violinu, te orkestralne svite. Za vrijeme boravka u Köthenu komponuje neka važnija djela za klavijaturu uključujući prvi dio "Dobro uštimanog klavira". Život u ovom gradu predstavlja jedno od najsretnijih perioda u životu Bacha, mada se završava tragično smrću njegove mlade žene Marije Barbare 1720.
Leipzig
thumb|200px|Crkva svetog Tome u Leipzigu Godine 1723. Bach prelazi u Leipzig, gdje biva imenovan kantorom i gradskim muzičkim direktorom u crkvama sv. Tome i sv. Nikole. To je za Bacha bio prvi posao za vladu u njegovoj karijeri kojim je uglavnom vršio usluge plemstvu. Ovaj zadnji posao, koji je radio 27 godina, sve do svoje smrti, doveo ga je u kontakt s političkim mahinacijama svog poslodavca, opštinskog savjeta Leipziga. Da bi uopšte dobio ovaj posao Bach je morao pristati na brojne ustupke vezane za njegov posao. Iako se čini da niko u opštinskom vijeću nije sumnjao u muzički genije Johanna sebastiana Bacha, ipak je bilo stalne napetosti između njega koji je sebe smatrao vođom crkvene muzike u gradu, i gradskih vlasti koji su ga vidjeli samo kao učitelja i željeli su smanjiti naglasak na izvođenje muzike kako u školi tako i u crkvama. Vijeće nikada nije ispoštovalo obećanje o plati od 1.000 zlatnih talira godišnje, iako su pružili Bachu i njegovoj porodici manje novčane prihode i dobar stan na jednom kraju školske zgrade. Posao je zahtijevao ne samo da uči učenike škole sv. Tome pjevanju, nego da i svake sedmice komponuje kantatu, koja bi se izvodila nedjeljom. Ovaj zahtjevan raspored, po kojem je u suštini svake sedmice trebao napisati muziku u trajanju od jednog sata (a povrh toga izvršiti svoje obaveze prema školi), rezultirao je nekim od njegovih najboljih kompozicija. Većine kantata iz ovog doba razjašnjavaju nedjeljna čitanja iz biblije za sedmicu tokom koje su bile napisane. thumb|upright|Statua Johanna Sebastiana Bacha ispred crkve svetog Tome. Za važnije vjerske praznike, kao što su Božić, Veliki petak, ili Uskrs, Bach je pisao naročito nadarene kantate, kao npr. Magnificat za Božić, Muka po Mateju za Veliki petak itd. Izvođenje ovih kompozicija često je zahtijevalo učestvovanje velikog broja muzičara u orkestru. Tokom boravka u Leipzigu, Bach je imao neslaganja s profesorima tamošnjeg fakulteta i nekim istaknutim članovima iz gradske uprave. Da bi ostvario veću umjetničku nezavisnost podnosi molbu na mjesto dvorskog kompozitora. Uz molbu podnosi dijelove iz njegove "Mise u B-molu" i nekoliko sekularnih kantata. Nakon dužeg čekanja njegova molba je odobrena i dobija taj posao, ali on u međuvremenu gubi interes za ovu javnu službu.
Porodica
Bach je 1707. godine oženio svoju drugu rodicu, Mariju Barbaru Bach. Imali su 7 djece, od čega je 4 doživjelo odraslu dob. Umrla je iznenada 7. jula 1720. godine dok je Bach putovao sa knezom Leopoldom.
U vrijeme kad je Händel osvajao novu publiku sa svojim oratorijima Bach odustaje od neprestane borbe za svoje umjetničke principe. Zbog toga se povlači u sigurni krug svoje porodice. U zadnjoj deceniji svog života veliki kompozitor uživa u muzičkim sposobnostima svojih sinova. Bach je također bio u kontaktu sa mnogim muzičarima iz cijele Njemačke. Često ga posjećuje Georg Philipp Telemann, koji je bio kum Carlu Philipu Emanuelu Bachu. Međutim, Bach i Georg Friedrich Händel, koji su rođeni iste godine, nikada se nisu susreli.
Kasniji život
upright|thumb|Café Zimmermann gdje je Collegium Musicum izvodio muziku J.S. Bacha Nastupi na svadbama i pogrebima pruža dodatni prihod za muzičke grupe iz Leipziga, što je vjerovatno bilo za ovu namjenu, a ne za školsku obuku, kad je napisao najmanje šest moteta, uglavnom za dvostruki hor. U sklopu svojih redovnih crkvenih obaveza, izvodio je motete tzv. Venecijanske škole i iz Njemačke od Heinricha Schütza, koji su služili kao uzori za njegove motete. Bach je tokom 1720ih, komponujući kantate, prikupio ogroman repertoar sakralne muzike za dvije crkve u Leipzigu. Kasnije mu se pruža mogućnost da se posveti svjetovnoj, vokalnoj, i instrumentalnoj muzici. U martu 1729. preuzeo je mjesto direktora u Collegium Musicumu, ansambla za izvođenje sekularne muzike koji je započeo 1701. njegov stari prijatelj, kompozitor Georg Philipp Telemann. Mnogi radovi iz 1730ih i 1740ih nastali su u saradnji s Collegium musicumom iz Leipziga, ali neki su bili sve više introspektivna i apstraktna remek djela koja predstavljaju vrhunac Bachove umjetnosti. Ovi obrazovni radovi počinju sa četiri zbirke njegovih "Klavirskih vježbi" njem.: (Clavierübung) BWV 552, 669-689, 802-805, 825-831, 971, 988. Ova zbirka djela za klavijaturu napisana su da nadahnu orguljaše i ljubitelje muzike te sadrže 6 "Partitura za klavir (Vol. I)", Italijanski koncert, "Francusku uvertiru" (Vol. II), i Goldberg varijacije (Vol. IV).
Tokom ovog perioda, komponovao je Kyrie i Gloria za "Misu u B-molu, te je 1733. je predstavio rukopis kralju Poljske, velikom knezu Litvanije i elektoru Saksonije, Augustu III. sa ovim djelom uspijeva da ubijedi monarha da ga imenuje za dvorskog kompozitora. Kasnije je proširio ovo djelo u punu misu, dodavanjem Credo, Sanctus i Agnus Dei stavaka. Godine 1747. okom susreta s kraljem Pruske Fridrikom II. u Potsdamu, kralj zadaje muzički izazov, temu koja je Bachu trebala poslužiti kao temelj za šesteroglasnu fugu. Rezultat je bila Muzička ponuda (njemački "Das Musikalische Opfer") koja je sadržavala niz fuga i kanona na zadanu "kraljevsku temu". Bach je kasnije komponovao i 18 složenih fuga i kanona zasnovanih na jednostavnoj muzičkoj temi. Ove kompozicije, poznate kao "Umjetnost fuge" (njem.: "Die Kunst der Fuge") su napisane ranije, ali su objavljene tek nakon Bachove smrti.
Stalno pisanje muzike i kopiranje tuđih djela je potpuno oslabilo njegov vid. Nakon neuspješne operacije očiju potpuno osljepljuje u zadnjoj godini svog života. Međutim, njegov kreativni nagon je još uvijek bio jak tako da do zadnjeg dana nastavlja da komponuje muziku. Umro je 1750. godine u 65. godini života.
Muzički stil
Muzički stil Johanna Sebastiana Bacha je nastao iz njegove izvanredne vještine izuma u kontrapunktu, kontrole muzičkih motiva, njegovog smisla za improvizaciju na klavijaturi, njegovoj izloženosti muzici iz Italije, Francuske, južne i sjeverne Njemačke, i njegovoj velikoj odanosti luteranskoj liturgiji. Njegov pristup muzičarima, muzičkim djelima i muzičkim instrumentima već u njegovim ranim godinama, u kombinaciji sa njegovim sve izraženijim talentom za pisanje čvrsto satkane muzike snažnog zvuka, dovela je do toga da razvije poseban, energičan muzički stil u koji su bili ubrizgavani strani uticaji u unaprijeđeni oblik već postojećeg Njemačkog muzičkog jezika.
Muzičko stvaralaštvo do ranih 20-ih godina njegovog života pokazuje veću vještinu u velikoj organizaciji muzičkih ideja, kao i unaprijeđenje modela improvizacije preludija i kontrapunkta ograničene složenosti pod uticajem Buxtehudea. Razdoblje između 1713-1714, kada je veliki repertoar italijanske muzike postao dostupan weimarskom dvorskom orkestru, bila je prekretnica. Iz ovog vremena pa nadalje, on je usvojio u svoj stil Italijanski "dramatski početak" u muzičkim djelima, jasnih melodijskih obrisa, oštrih obrisa njihovih bas linija, veće motoričke i ritmičke jasnoće, jedinstvenog tretmana muzičkih motiva, i jasnije izražene šeme za modulaciju.
Duboko poznavanje i interes Bacha za liturgiju doveli su do razvoja složenog odnosa između njegove muzike i jezičkog teksta. Ovo je očigledno od najmanjih do najvećih nivoa njegove kompozicijske tehnike. Na najmanjoj razini, mnogi od njegovih sakralnih djela sadrže kratke motive koji, po povratnoj asocijaciji se mogu smatrati slikovnim simbolizmom i izražavanjem liturgijskih koncepata. Na primjer, skok za oktavu, obično u bas liniji, predstavlja odnos između neba i zemlje, a spore ponavljajuće note u bas liniji u prvom stavku kantate "Gottes ist die Zeit allerbeste Zeit", BWV 106 opisuju Isusove muke dok je bio prisiljen vući krst od grada do mjesta raspeća.
Osim ove specifične muzičke karakteristike koja proizilazi iz bachove vjerske pripadnosti je činjenica da je on bio u stanju proizvesti muziku za publiku koja je bila ozbiljno posvećena redovnoj molitvi, za koju je usredsređena gustina i složenost bila prihvatljiva. Njegova prirodna sklonost je bila da obnavlja postojeće muzičke oblike, ne odbacujući ih u potrazi za dramatičnijim muzičkim inovacijama. Prema većini kritičara i historičara inventivni genij Bacha je bio gotovo u potpunosti usmjeren ka radu u okviru muzičkih struktura koje je naslijedio. Bachov unutrašnji lični nagon kako bi prikazao njegova muzička dostignuća bio je očigledan na više načina. Najočitija je bila njegova uspješna težnja da postane vodeći virtuoso i improvizator tog vremena na orguljama. Muzika za klavijaturu zauzima središnje mjesto u njegovom stvaralaštvu kroz cijeli njegov život, a bio je pionir u uzdizanju klavijature u solo instrument iz "continuo" muzičke kombinacije (bas i harpsikord). To je vidljivo u njegovim brojnim koncertima za čembalo u stavcima za kamernu muziku sa solom za klavijaturu (tzv. "obbligato" za čembalo), gdje je i sam Bach vjerovatno svirao solo dionicu. Mnogi od njegovih preludija za klavijaturu su bila osnova za slobodnu improvizacijsku virtuoznost u njemačkoj tradiciji, iako je njihova unutrašnja organizacija postajala sve uvjerljivija kako je Bach sazrijevao. Virtuoznost je ključni element u drugim muzičkim oblicima, kao što su fuga stavak iz "brandenburškog koncerta br. 4", u kojoj je sam Bach možda bio prvi koji je svirao brze violinske solo prelaze. Drugi primjer je fuga za orgulje iz "BWV 548", kasno muzičko djelo iz Leipziga, u kojem su virtuozni prelazi preslikani na tzv. "italijanski solo - tutti (ital. tutti - svi) naizmjenično se izmjenjujući unutar razvoja same fuge.
Slično njegovoj omiljenoj ulozi muzičkog učitelja, bila je i njegova namjera da obuhvati čitave muzičke žanrove proizvodeći zbirke stavaka kojima se temeljito istražuje niz umjetničkih i tehničkih mogućnosti svojstvenim tim žanrovima. Najpoznatiji primjeri su dvije knjige iz "Dobro uštimanog klavira", od kojih svaki predstavlja preludij i fugu u svakom durskom i molskom ključu, u kojoj su prikazane razne tehnike iz kontrapunkta i fuge. U "engleskim" i "francuskim" svitama kao i "partitama", sva djela iz Köthen perioda, sistematski istražuju niz ritmova kao i povisilice i snizilice na klavijaturi. Ovaj poriv da istražuje muzičke strukture je očigledan kroz cijeli njegov život: "Goldberg varijacije" ( ? 1746 ), uključuju niz kanona pri povećanim muzičkim intervalima (unison, drugi stepen, treći stepen, itd. ), i "Umjetnost fuge" iz 1749. godine može se smatrati zbirkom za učenje tehnika sviranja fuge.
Baština i muzika Johanna Sebastiana Bacha danas
thumb|Grob Johanna Sebastiana Bacha Pred kraj njegovog života i nakon smrti, Bachov ugled kao kompozitor je u opadanju: smatralo se je da su njegova djela staromodna u usporedbi sa nadolazećim klasičnim stilom. Međutim, nije bio zaboravljen. Bach je više bio upamćen kao svirač i učitelj i otac kompozitora Johanna Christiana Bacha i Carla Philippa Emanuela Bacha. U ovom periodu, njegove najcijenjenije kompozicije su njegova djela za klavijaturu. Mnogi su još uvijek bili svjesni njegove vještine s klavijaturom, posebno Mozart, Chopin i Beethoven. Predanje glasi da je Mozart, u posjeti Tomasschule u Leipzigu nakon slušanja Bachovog moteta BWV 225 izjavio:. Beethoven je također bio ljubitelj muzike ovog kompozitora i smatrao je da je Bach "Izvorni otac harmonije".
Preporod ugleda J. S. Bacha u široj javnosti dijelom biva ponukan životopisom Johanna Nikolausa Forkela iz 1802. godine. Johann Wolfgang von Goethe je upoznao Bachova dijela relativno kasno u životu, slušajući nekoliko izvođenja djela za klavijaturi i hor 1814. i 1815. godine. U pismu iz 1827. godine Goethe je poredio slušanje Bachove muzike sa slušanjem "vječne harmonije u razgovoru sa sobom". Ipak, Felix Mendelssohn Bartholdy je uradio najviše na obnovi ugleda ovog kompozitora sa izvođenjem "Muke po Mateju" 1829. godine u Berlinu. Hegel, koji je prisustvovao koncertu, nazvao je Bacha, "velikim, istinskim Protestantom, robusnim i istinskim genijem kojeg smo tek nedavno naučili da opet cijenimo u punoj vrijednosti". Mendelsohnovo potpomaganje Bacha i rast kompozitorovog ugleda nastavljen je i u narednim godinama. Bach Gesellschaft (Bachovo udruženje) se osniva 1850. godine za promovisanje njegovih djela i u sljedećih pola vijeka udruženje objavljuje sveobuhvatno izdanje kompozicija Johanna Sebastiana Bacha. thumb|250px|Muzej Johanna Sebastiana Bacha u Eisenachu Nakon toga ugled ovog kompozitora ostaje vrlo visok, a tokom 20. vijeka proces priznanja muzičke i pedagoške vrijednosti nekih Bachovih dijela je nastavljen. Možda najzapaženija je predstavljanje Svita za violončelo od strane Pabla Casalsa. Još jedan uočljiv razvoj u predstavljanju muzike Bacha je sve češće "autentično" izvođenje muzike sa muzičkim instrumentima iz razdoblja kompozitorovog života. Cilj je bio što je moguće više pokušati predstaviti muziku onako kako ju je kompozitor zamislio. Primjeri uključuju sviranje muzičkih djela na harpsikordu umjesto na modernom klaviru i upotreba malih horova ili solo glasova umjesto više pjevača što je bila izvođačka odlika iz 19. i početka 20. vijeka. Bachov doprinos muzici, ili kako je njegov učenik Lorenz Christoph Mizler rekao "muzička nauka", često se poredi s genijima poput Williama Shakespearea u književnosti i Isaaca Newtona u fizici. Neki kompozitori su odali počast Bachu postavljanjem njegovog imena u muzičke note (B-sniženo, A, C, B, B se u njemačkim muzičkim tekstovima čita kao "H", dok je B-sniženo samo "B" ) ili pomoću kontrapunktnih varijacija. Franz Liszt je napisao uvod i fugu na ovaj tzv. "BACH motiv" u oblicima za orgulje i klavir). Kasniji kompozitori su koristili ovaj "BACH motiv" kao sekularno odavanje počasti samom kompozitoru. Primjeri su beethovenove "Diabelli Varijacije", "Preludiji i Fuge" DmitrijaŠostakoviča, "Preludij, ariozo i Fughetta" na ime BACH od Arthura Honeggera, a "Sonata za violončelo u E-duru" Johannesa Brahms, čije finale se temelji na "Temama iz umjetnosti fuge" u cjelini. Još jedno djelo koje je bilo pod velikim uticajem Bacha je Bachianas Brasileiras (Bach na brazilski način) od Heitor Villa-Lobosa.
BWV sistem
mini|desno|200p|Violinska sonata (BWV 1001) u Bachovom rukopisu.
Djela Johanna Sebastiana Bacha su uvedena pod BWV brojevima. BWV je skraćenica za Bach Werke Verzeichnis. Katalog, objavljen 1950. godine, je sastavio Wolfgang Schmieder i BWV sistem se ponekad zove Schmiederov sistem. Staromodni sistem upotrebljava S umjesto BWV za Schmieder.
Ovaj katalog je organizovan tematski a ne hronološki:
Tokom sastavljanja sistema, Schmieder je upotrebljavao Bach Gesellschaft Ausgabe, sveobuhvatno izdanje kompozitorovih djela napravljeno između 1850. i 1905. godine.
Ćirilica
thumb|desno|550px|Rasprostranjenost ćiriličnog pisma u svijetu. {{legend|#0b280b|Ćirilica je jedino zvanično pismo.}} {{legend|#217821|Ćirilica je zvanično pismo i ravnopravno sa drugim pismom. U slučajevima [[Moldavija|Moldavije i Gruzije, to nije slučaj u područjima koja ne priznaju središnje vlade.}} {{legend|#87de87|Ćirilica nije zvanično pismo, ali je uobičajeno da se koristi kao dio naslijeđa.}}]]
Ćirilica je pismo kojim se koristi sedam slavenskih jezika (ruski, ukrajinski, bjeloruski, makedonski, bugarski te srpski i bosanski, koji ravnopravno koriste i latinicu), kao i veći broj drugih jezika bivšeg Sovjetskog Saveza, Azije i istočne Evrope.
Jezici koji se koriste ćirilicom
mini|desno|220px|Temnićki natpis ([[10. vijek|10. - 11. vijek)]]
Sljedeći jezici koriste ili su koristili ćirilicu:
Ćirilično pismo za Ruse
Glavnica pisma nastala je iz rane ćirilice, koja je bila derivat glagoljice i grčkog ustavnog pisma uncijale. Za najvjerovatnije sastavljače ćirilice uzimaju se Kliment Ohridski ili Konstantin Preslavski, ali to pitanje do danas nije konačno riješeno. Najveći broj slova potiče iz grčkog pisma, dok neki znakovi predstavljaju manje ili više uprošćene oblike glagoljskih slova. Ćirilica je dobila ime po starijem od dva brata, slavenska prosvjetitelja, Ćirilu, za koga se obično pretpostavlja da je sastavio glagoljicu.
Korištenje u različitim jezicima
(Glasovi su označeni korištenjem Sampe i predstavljaju samo približne vrijednosti.)