cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ekonomski liberalizam
Učinci ekonomskog liberalizma
Za najveći broj savremenih istraživanja i analiza tokova privređivanja, karakteristično je da se kao pristupni model uzima tržišna privreda liberalnog tipa (bez elemenata državnog intervencionizma).
Franklin D. Roosevelt
New Deal
mini|lijevo|Roosevelt potpisuje Zakon o socijalnom osiguranju, 14. august 1935.
Ekonomski liberalizam
Učinci ekonomskog liberalizma
Učinci liberalnog koncepta u domenu privrednog i ekonomskog razvoja su također izuzetni. Osim što je za ovaj period karakterističan naglašen privredni razvoj, liberalizam je predstavljao okvir i za potvrdu ekonomskih sloboda u uslovima tržišne privrede, kao i za jačanje ljudskih prava i sloboda te drugih elemenata demokratskog političkog sistema.
Franklin D. Roosevelt
New Deal
Na izborima 1932. odnosi nadmoćnu pobjedu – samo šest država nije glasalo za njega. Na predsjedničkoj inaguraciji 1933. u martu obećao je New Deal (socijalne mjere u vrijeme duboke ekonomske krize koje su mu donijele veliku popularnost) i izrekao, kasnije čuvenu, rečenicu:
Dopustite da iznesem svoje čvrsto vjerovanje da se trebamo bojati jedino straha samoga.
Balša III Balšić
mini|150px|Grbmini|250px|desno| Stanje posjeda Venecije i Balša III Balšića Balša III Balšić (1403-1421). Gospodar Zete i pripadnik nevelike loze dinastije Balšići. Balša III je sin Đurđa II Stratimirovića Balšića i Jelene, kćerke srpskog oblasnog gospodara kneza Lazara Hrebeljanovića. Poslije očeve smrti majka Jelena je pomagala svome sinu Balši u upravljanju Zetom.
Balša III je kasnije dobijao pomoć od bosanskog vojvode Sandalja Hranića, za koga se udala njegova majka, te od ujaka, despota Stefana Lazarevića. Čitava njegova vladavina protekla je u nastojanju da istisne Veneciju iz zetskog primorja. Teško je obolio. Umro je u Despotovini (Srbiji) 1421. Daljnju upravu nad Zetom povjerio je ujaku despotu Stefanu Lazareviću.
Franklin D. Roosevelt
Pokušaj državnog udara
Dana 15. marta 1933. pokušan je atentat na Roosevelta, ali hitac iz pištolja koji je ispalio Giuseppe Zangara ubio je Cermaka, gradonačelnika Chicaga. Dana 20. novembra 1934. pred Kongresom se pojavio general-major Smedley D. Butler, koji je upozorio da postoji zavjera protiv Roosevelta. Butler je pod zakletvom izjavio da su osobe iz finansijskog sektora planirale, po uzoru na Vajmarsku republiku i tadašnju Italiju, uvesti fašistički režim u SAD-u. Naveo je imućne porodice DuPont, Morgan, Raskob i Murphy koje su neredima i demonstracijama htjele svrgnuti Roosevelta. Nije moglo biti utvrđeno je li stvarno postojala zavjera i da li pokušaj atentata ima veze s tim.
Drugi svjetski rat
mini|"Velika trojka": Sovjetski vođa [[Josif Staljin, Roosevelt i britanski premijer Winston Churchill na Teheranskoj konferenciji, novembar 1943.]]
Dana 14. augusta 1941. Roosevelt i Churchill sastali su se u Placentia Bayu u New Foundlandu (Kanada) i sastavili Atlantsku povelju, koja je sadržavala četiri, takozvana, Rooseveltova pravila koja je iste godine objavio u Povelji o četiri slobode: misli, vjere, od bijede i od straha. Atlanska povelja značila je začetak Ujedinjenih nacija. Sa Churchillom je potpisao i Zakon o zajmu i najmu, kojim je omogućio američku pomoć u borbi protiv sila Osovine.
U novembru 1944. po četvrti put pobjeđuje na predsjedničkim izborima. Već prilikom susreta na Jalti (u februaru 1945) sa Churchillom i Staljinom vidno je bolestan. Tada ga je pregledao Churchillov ljekar i dao mu manje od šest mjeseci života. Preminuo je 12. aprila 1945. od izljeva krvi u mozak u Warm Springsu u Georgiji. Pokopan je u Washingtonu. Posthumno po njemu je nazvan jedan nosač aviona američke mornarice. Također posthumno, 1948, otkriven mu je spomenik na jednom od londonskih trgova, a to je učinila njegova supruga Eleanor.
Balbašići
Balbašići su naselje u općini Trnovo, Bosna i Hercegovina.
Dragoradi
Dragoradi su naseljeno mjesto u općini Ilijaš, Bosna i Hercegovina.
Prospero (mjesec)
Prospero je prirodni mjesec planete Uran.
Ovaj mjesec je svoje ime dobio prema čarobnjaku iz William Shakespearove predstave The Tempest. Pri samom otkriću ovog mjeseca korišteno je privremeno ime S/1999 U 3. Prospero je ponekad također poznat pod imenom Uran XVIII. Ovaj mjesec je otkriven 18 jula 1999 godine od strane Matthew Holmana i njegovih kolega.
Osim orbite Prospera i njegovog niskog albeda malo je poznato o ovom udaljenom mjesecu.
Životinje u heraldici
U heraldici životinje su jako popularan motiv (najčešće lavovi, orlovi itd.). Kao i svaki heraldički motiv, svaka životinja ima svoje značenje i neku osobinu koju predstavljaju. Pored toga životinje u heraldici životinje mogu imati različite boje kandži, očiju, kljunova koje takođe imaju neko zasebno značenje.
Dijelovi životinja
thumb|Grb Glattfelfena sa 3 srneća roga Pored životinja u heraldici ne tako čest motiv su i dijelovi životinja. Kao naprimjer: Glava, krila, rogovi i sl. Najčešći heraldički motivi sa dijelovima životinjama i njihova značenje su:
Stav životinja
thumb|Lavovi u rampant stavu Kao što i svaka životinja ima značenje, tako i njen stav ima značenje. Osnovna značenja životinja u heraldici su:
NGC 168
NGC 168 (također poznat kao ESO 474-4, IRAS 00341-2251, MCG -4-2-26 i PGC 2192) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 179 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,20 (62 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (16 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Frank Muller 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Pritzkerova nagrada
Pritzkerova nagrada za arhitekturu godišnja je nagrada koja se dodjeljuje živućem arhitekti čiji rad predstavlja kombinaciju kvaliteta talenta, vizije i angažovanosti te doprinosi čovječanstvu i izgradnji okoline kroz umjetnost arhitekture. Smatra se najznačajnijom arhitektonskom nagradom u svijetu. Bazirana je na principu Nobelove nagrade i generalno se smatra "Nobelovom nagrada za arhitekturu". Počela se dodjeljivati od 1979, a osnivač joj je Jay A. Pritzker. Osvajač dobija i novčanu nagradu u iznosu 100.000 $.
Amon Sul
Amon Sul je imaginarna lokacija iz trilogije Gopodar prstenova. Amon Sul je bio kula i tvrđava kraljevstva Arnor. Amon Sul su izgradili Dunedaini u Drugom Dobu Sunca. U Amon Sulu je bio smješten jedan od Palantira. Pripovjeda se da je Elendil, kralj Dunedaina, sjedio na vrhu Amon Sula, i čekao Gil-galada, kralja Vilenjaka, kada su kretali protiv Saurona. Međutim, kulu Amon Sula je uništilo zlo kraljevstvo Angmar. Arveduj, zadnji kralj Arnora, je odnio Palantir te kule, ali je Palantir potonuo u more kada se Arveduj udavio. Za vrijeme Rata za prsten, Frodo je logorovao u tim ruinama, ali su ga stigli Nazguli i ranili, ali se Frodo spasao.
Miroslav
Miroslav Zavidić (Zavidović) ili Miroslav Humski (oko 1130 – oko 1198) bio je oblasni vladar Zahumlja (Hercegovine) u drugoj polovini 12. vijeka.
Bio je jedan od sinova raškog župana Zavide. Njegova braća su Tihomir, Stracimir i Stefan Nemanja, po kojem je vladarska dinastija dobila ime Nemanjići.
Sredinom 12. vijeka Humskom zemljom upravljao je Desa, koji je izdao 1151. godine povelju (darovnicu) kojom je darovao ostrvo Mljet pulsanskom manastiru Sv. Marije na Monte Garganu. U ovoj povelji Desa se naziva "knezom Duklje, Travunije i Zahumlja". Kada je odlukom bizanatskog cara Manojla 1161/62. godine Desa postao veliki župan, napustio je Zahumlje, koje pripalo Zavidnom drugom sinu Miroslavu. Desa ubrzo dolazi u imovinski spor sa carem Manojlom jer je odbio da vrati zemlju posed Dendru blizu Niša. Car Manojlo sa velikom vojskom dolazi u Niš 1163. kako bi se sredio prilike u Raškoj. Desa je prisilno doveden u carev logor gdje su razotkrivene njegove veze sa ugarskim kraljem Stefanom. Desa je odveden u Carigrad a konačno je smenjen 1165. godine kada je bizantski car imenovao za novog velikog župana Zavidnog najstarije sina Tihomira. Knez Miroslav je vladao kao udeoni knez koji je na svojoj teritoriji ubirao prihode, imao svoju vlastelu i vojsku. Kada je Miroslavljev najmlađi brat Nemanja, oko 1166. godino zbacio s vlasti bratkoma Tihomira, nakon nekog vrijemena izmirio se sa ostalom braćom, i Hum je ostao i dalje u vlasti kneza Miroslava. U Hilandarskom letopisu se pored podatka da je Nemanja stupio na vlast u Raškoj 24. godine vladavine cara Manojla Komnina (1165/66) navodi se i to da brat njegov Miroslav beše knez u Humskoj zemlji, a Dalmaciju držahu Grci. Miroslav je preko svoje žene, rodbinski bio povezan i sa vladarom tadašnje banovine Bosne, banom Kulinom čiju je sestru oženio. Upravljao je i područjem Polimlja. Učestvovao je u Nemanjinim pohodima protiv Bizantije i širenju teritorija na njen račun u Pomoravlju i Ponišljavu između 1183. i 1190. godine. Nemanja naređuje 1184. godine ofanzivu na primorske oblasti, rušeći bizantijsku ili grčku vlast od Skadra do Splita. Miroslav je sa Stracimirom dva puta bezuspješno opsedao Dubrovnik 1184/85. Miroslav i Nemanja su 27. septembra 1186. godine sa Dubrovčanima sklopili mir. Malo docnije, ban Kulin izdao je povlasticu Dubrovčanima. Sklopljen mir bazirao je dalje odnose Raške i Bosne sa Dubrovnikom kroz cijeli Srednji vijek mini|desno|200px|Potpisi velikog župana Nemanje i kneza Miroslava na ugovoru o miru sa Dubrovnikom (Državni arhiv u Dubrovniku)
Za razliku od braće, Nemanje i Stracimira, Miroslav nije bio prisutan na sastanku sa njemačkim carem i predvodnikom velike krstaške vojske Fridrihom I Barbarosom, koji je održan u Nišu krajem jula 1189. godine.
Nemanja je dočekao Barbarosu u Nišu, gdje je organizovana svječanost. Ponudio mu je vazalni odnos i vojsku za borbu protiv Bizantije. Tom prilikom ugovoren je brak između Miroslavljevog sina Toljena i ćerke njemačkog markgrofa Berthold IV od Andechsa. Berhtold od Andeksa upravljao je Istrom a imao je i značajnu ulogu u pregovorima. Takođe je ugovoreno da Toljen nasledi oca pre svoje braće. Pregovori, međutim, nisu bili uspešni jer je glavni cilj Fridriha Barbarose ipak bio Jerusalim a ne Bizantija. Nemanja je 1190. godine Hum nakratko poverio na upravu svome najmlađem sinu Rastku Nemanjiću. Miroslav je i dalje držao zemlju Lim. Rastko se ubrzo zamonašio te je Miroslav nastavio da vlada Humom sve do svoje smrti. Knez Miroslav je sklopio ugovor sa Dubrovnikom 17. juna 1190. godine preko svojih poslanika jer se tada nije nalazio u svojoj zemlji. Tokom 20. vijeka u historiografiji je prevladavao stav da je kneza Miroslava da sklopi ugovora o sigurnom utočištu sa Dubrovnikom primoralo zbog pretpostavke o sukobu sa Nemanjom. Međutim, na početku 21. vijeka u historiografiji javlja se mišljenje da je to učinio, po svemu sudeći, zbog očekivane kaznene ekspedicije bizantskog cara Isaka II, koji je već u leto 1190. godine pokrenuo ofanzivu na pobunjene Kumane i Bugare u Donjem Podunavlje, nakon prelaska i smrti Barbarose u Maloj Aziji. mini|desno|Ktitorski natpis kneza Miroslava u crkvi Sv. Petra (12. vijek), u [[Bijelo Polje|Bijelom Polju. ]] Knez Miroslav umro je 1198. ili 1199. godine. Miroslav je imao tri sina, Toljena, Andriju i (Petra?), koji su u 13. vijeku vladali Zahumljem sa titulom velikih kneževa. Toljenovi potomci u 14. i 15 vijeku su vladali Popovim Poljem u dubrovačkom zaleđu, sa titulama župana i kneževa. Oni su poznatiji pod imenom Nikolići po Toljenovom unuku županu Nikoli. Bili su pod vrhovnom vlašću bosanskih kraljeva i hercegovačkih gospodara Kosača. Historija Nikolića može se pratiti sve do Pada Carigrada 1453. godine.
Iza kneza Miroslava ostali su brojni spomenici pismenosti među kojima se svakako ističu ktitorski natpisi na crkvi Sv. Petra na rijeci Lim i na crkvi Sv. Kozme i Damjana na rijeci Buni.
Naručilac je Miroslavljevog evanđeljistara, koje važi za najljepšu južnoslavensku sačuvanu rukopisnu knjigu Srednjeg vijeka. Doba kneza Miroslava, osim vojnih pohoda, karakteriše i svojevrsna kulturna revolucija, koja se najviše ogleda u odbacivanju zvaničnog grčkog i latinskog jezika i pisma, i u korištenju narodnog jezika i pisma, ne samo u službenim dokumentima već i u vijerskoj, odnosno crkvenoj praksi. Po svemu sudeći, iz tog doba, odnosno druge polovine 12. vijeka potiče i Humačka ploča, kao i Nadgrobna ploča župana Grda. Od tada do danas koristi se narodni jezik i pismo u religioznoj i službenoj upotrebi.
NGC 7819
NGC 7819 (također poznat kao IRAS 00018+3111, MCG 5-1-29, PGC 303 i UGC 26) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 228 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Najveći prečnik je 1,50 (100 hiljada sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (80 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Ralph Copeland 26. oktobra 1872. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Alfred James Lotka
Alfred James Lotka je rođen 2. marta 1880. godine u Lavovu, Austro-ugarska (danas Ukrajina), od roditelja Jacques i Marie (Doebely) Lotka. Odrastao je u Francuskoj, gdje je stekao diplomu inženjera 1901. godine na Univerzitetu Birmingham. 1902. godine je došao u SAD-e, te je narednih šest godina radio kao asistent hemičar u General Chemical Company. Tokom svoje karijere, Lotka je napisao više od stotinu naučnih radova, objavljenih u akademskim i tehničkim časopisima, kao i popularnim časopisima, u Sjedinjenim Američkim Državama i inostranstvu. Umro je 5. decembra 1949 u. Red Bank, New Jerseyu.
NGC 3378
NGC 3378 (također poznat kao ESO 318-12, IRAS 10444-3945, MCG -7-22-29 i PGC 32189) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 238 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zračna pumpa. Najveći prečnik je 1,50 (104 hiljade sg) a najmanji 1,4 uglovnih minuta (97 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 1. februara 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Pak (mjesec)
Pak (Puck) je prirodni mjesec planete Uran.
Pri samom otkriću ovog mjeseca korišteno je privremeno ime S/1985 U 1. Pak je ponekad također poznat pod imenom Uran XV. Ovaj mjesec je otkriven 30. decembra 1985. godine od strane svemirske sonde Voyager 2. Jedini je od novo otkrivenih uranovih prirodnih satelita kojeg je Voyager 2 stigao detaljno uslikati. Razlog ovom je bio njegovo rano otkriće od strane Voyagera 2.
Pak je uranov šesti mjesec po veličini. I orbita a i njegova veličina ga plasiraju između Mirande i Portije. Svoje ime je dobio prema liku Pucku (Paku) iz Shakespearove predstave A Midsummer Night's Dream.
Štanjel
mini|280px|Štanjel, rimokatolička crkva "Sv. Danijel" Štanjel je naseljeno mjesto u sastavu općine Komen, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Sežana.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Štanjel je imao 349 stanovnika.
Štjak
mini|280px|Štjak, rimokatolička crkva "Sv. Jakob" Štjak je naseljeno mjesto u sastavu općine Sežana, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Sežana.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Štjak je imao 59 stanovnika.
NGC 4897
NGC 4897 (također poznat kao IRAS 12583-1310, MCG -2-33-89, PGC 44829 i UGCA 316) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 117 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 2,70 (92 hiljade sg) a najmanji 2,3 uglovnih minuta (79 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Ernst Wilhelm Leberecht Tempel 21. aprila 1882. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kolonizacija i legende o Ilirima
Kolonizacija i legende o Ilirima predstavljaju jasan pokazatelj kontakata između Grčke i istočnog Jadrana.
Za vrijeme prvih kontakata u literaturi se uzima period grčke kolonizacije VII–VI st. pne, ali kontakti sežu mnogo prije, što potvrđuju pisani izvori, kao i arheološki materijalni ostaci. Najraniji poznati kontakti između ovih područja sačuvani su u mitovima i legendama, koji se mogu uslovno posmatrati kao predkolonizacijska faza kolonizacije u širem smislu. Legende predstavljaju jasan pokazatelj tih kontakata jer u sebi sadrže stvarne lokacije i arheološki potvrđene događaje pa se mogu uzimati u obzir kao njihov validan dokaz. Kolonizacija je, u svojim osnovnim definicijama, direktno doseljavanje i osnivanje kolonija na određenom prostoru. Gledano iz šireg aspekta, u njene okvire mogu se svrstati svi značajniji kontakti koji su ostali zapamćeni i prenošeni stoljećima poslije.
Faza pretkolonizacije
Fazi pretkolonizacijskih kontakata se pripisuje ekspedicijska uloga. Ova faza je predstavljena velom mitoloških priča, koji pod okriljem drugačijeg mitološkog svijeta i geografije iznose stvarne događaje i kontakte Grčke s Jadranom i unutrašnjošću. U tom smislu najznačajniju ulogu imaju mitovi u nekoliko verzija, o Kadmu i Harmoniji. Po jednoj, koju donosi Apolodor, znatno raširenijoj verziji, porijeklo Ilira se veže za mit o Zeusovoj otmici Evrope. Njen brat Feničanin Kadmo naselio se među Enhelejce i oženio se Harmonijom, koja mu je rodila sina Ilirija (Illyrios kojeg je odmah po rođenju obavila zmija i prenijela mu svoju magičnu snagu; on će postati ilirski rodonačelnik. U to vrijeme Enhelejci su ratovali sa susjednim Ilirima pa im je Kadmo, po nalogu proročišta, pomogao da pobijede, nakon čega je izabran za kralja. Postojanje Enhelejskog kraljevstva više pripada legendi nego stvarnim događajima. Zmija koja je obavila Ilira dovodi se u vezu s hetitskom zmijom Illurjakom. Ime Ilira i hetitske zmije svakako nije slučajno. Zmija je igrala važnu ulogu u religioznom životu Ilira. Bila je totemski znak većine ilirskih naroda i kult zmije se jako dugo sačuvao u vjerovanjima naroda zapadnog i dijela centralnog Balkana preživjevši, u različitim oblicima sujevjerja i narodnih praznovjerica sve do danas.
U drugoj verziji, koju je u svojoj Ilirskoj knjizi znatno kasnije predstavio Apijan, Ilir (Illyrius) je sin kiklopa Polifema i Galatije. U ovoj verziji su objašnjena porijekla ne samo prvih ilirskih naroda, nego i svih onih naroda koja su kasnije došla u vezu sa Ilirima ili su ulazila pod teritoriju koju su Rimljani zvali Illyricum.lllyrius je imao šest sinova, Enchcleus, Autarieus, Dardanus, Maedus, Taulas i Perrhaebus, i kćerke, Partho, Daortho, Dassaro, i druge. Od njih su Autarijati, Dardanci, Taulanti, Enhelejci, Parteni, Dasareti, Daorsi. Autarius je imao sina Pannoniusa (ili Paeon), a kasnije sinove Scordiscusa i Triballus. Dok se u prvoj generaciji Apijanove verzije nalaze eponimi nedvojbeno ilirskih naroda, već u sljedećoj generaciji imamo ubacivanje Panona, a u trećoj generaciji Ilirovih potomaka imamo Tribala i Skordiska, što predstavlja etabliranja Kelta na Balkanu.
Druga faza kolonizacije
Druga faza svoje uporište nalazi u dvije činjenice:
Hekatej, već u VI stoljeću pr. n. e. znao je za gradove poput Adrije, Japigije, Oidantiona i druge, te za zajednice Histra, Kaulica, Mentora, Liburna i drugih.
Na Glasinačkom području u Bosni i Hercegovini pronađen je materijal grčke provenijencije. Korintska kaciga iz najmlađeg kneževskog tumula Arareva gromila datirana je u VI st. pr. n. e., dok su na lokalitetu Čitluk pronađene importirane grčke posude, vrčevi, metalni ukrasni predmeti te knemidle s grčkim elementima. Na sjeveru Bosne, u Donjoj Dolini, na južnom rubu Panonije javlja se grčko-ilirska kaciga te drugi grčki materijal.
U drugu fazu kolonizacije moglo bi se svrstati i nekoliko apoikija osnovanih u periodu u kojem pišu antički autori, od kojih nekolicina nije tačno ubicirana. Korint i Korkyra su u VII st. pr. n. e., odnosno 627. g. pr. n. e., osnovali apoikiju Epidamnos, današnji Drač, (kojeg su Rimljani preimenovali i Dyrrhacium), na desnoj strani kada se ka Jadranu prolazi Jonskim morem, u čijem zaleđu Tukidid navodi precizne podatke o zajednici Taulanata). Drugu apoikiju Apoloniju, Grci su osnovali 588. god. pne, čiji se ostaci i danas nalaze kod manastira Pojani u južnoj Albaniji. Razvijeni trgovački odnosi ovih kolonija, ubrzati će društveno ekonomski razvoj Ilira u okolini, a vremenom i onih iz dublje unutrašnjosti.
Treća faza kolonizacije
Treća faza je klasične kolonizacije, koja je dokumentovana i u literaturi detaljno obrađena, a predstavlja direktno osnivanje grčkih kolonija na prostoru Jadranske obale, koja će duže vrijeme biti jako uporište.
Po mišljenju Đure Baslera i Daorson je bio grčka kolonija, dok ga postepeno vremenom nisu preuzeli Daorsi. Klasična kolonizacija ujedno je predstavljala vrhunac kolonizatorskog djelovanja koji je trajao linearno od bronzanog doba.
NGC 1888
NGC 1888 (također poznat kao Arp 123, IRAS 05202-1132, MCG -2-14-13 i PGC 17195) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 112 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zec. Najveći prečnik je 3,00 (98 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (26 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 31. januara 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Elči Ibrahim-pašina medresa
350p|desno| Medresa Elči Ibrahim-pašina medresa nalazi se u Travniku u središnjem dijelu Bosne i Hrecegovine. Predstavlja jedno od veoma značajnih kulturnih bogatstava Bosne i Hercegovine, koje je nastalo 1705. godine (2005. godine obilježena je tristota godišnjica postojanja).
Historija
Elči Ibrahim-pašina medresa osnovana je 1705. godine, u periodu kada je Bosna i Hercegovina bila pod upravom Osmanlijskog Cartsva. Njen osnivač je Elči Ibrahim-paša, jedan od vezira koji su stolovali u Travniku, tadašnjoj prijestonici Bosanskog pašaluka. U Travniku su nekada postojale tri medrese, a Elči Ibrahim-pašina medresa je najstarija od njih i jedina koja je do danas nastavila sa aktivnim djelovanjem.
Ibrahim-paša bio je turskog porijekla, vrlo dobar diplomata po čemu je dobio nadimak elči - mirotvorac, a nadasve dobar vjernik i veliki dobrotvor, koji je u to vrijeme osim medrese uvakufio još niz objekata vjerskog i privrednog karaktera koji su izdržavali medresu, ali koji se nisu, osim medrese, do danas održali.
Zgrada medrese iz 1705. godine srušena je 1892. godine prilikom izgradnje pruge kroz Travnik, ali je austrougarska vlast u to doba kao nadoknadu za rušenje te zgrade sagradila današnju zgradu medrese u periodu 1892.-1895. godine, koja je veća od nekadašnje. Nastava se od tada odvijala u sadašnjoj zgradi medrese sve do 1941. godine, kada se zbog ratnih okolnosti premješta na drugo mjesto, do 1943. godine.
Nakon završetka Drugog svjetskog rata, po uspostavi komunističke vlasti, medresi je zabranjen daljnji rad, što je bio slučaj i sa mnogim drugim medresama u Bosni i Hercegovini. Njih je u Bosni i Hercegovini pred Drugi svjetski rat bilo 33, nakon čega je samo jednoj, Gazi Husrev-begovoj medresi u Sarajevu, bio dozvoljen rad, koja i danas postoji i radi.
Objekat medrese je u periodu od Drugog svjetskog rata do njenog ponovnog otvaranja služila raznim svrhama: Dom za stare i iznemogle osobe, Psihijatrijska bolnica, mjesto skupljanja beskućnika, da bi jedno vrijeme bila potpuno napuštena i prepuštena da propada i truhne. Čak je u jednom periodu predlagano da se ona potpuno sruši. Godine 1983. tadašnje općinske vlasti daju zgradu medrese firmi "Šipad", koja zgradu adaptira i pretvara u prostor za izlaganje i prodaju namještaja. Ova namjena ostaje sve do sredine 1994. godine, kada se počelo sa adaptiranjem zgrade i radovima na vraćanju objekta svrsi zbog koje je i napravljen. Rad na ponovnom otvaranju ove medrese započeo je još od 1990. godine, odmah nakon raspada SFRJ, ali se do realizacije te ideje moralo čekati do 1994. godine. U tom periodu vršene su pripreme za ponovno otvaranje.
Za kratko vrijeme izvršeno je preuređenje objekta sadašnjoj namjeni, te nabavka neophodnog namještaja za učionice, spavaonice i ostale potrebne prostorije. Medresa je počela sa radom 8. oktobra 1994. godine nakon 53 godine prekida. Svih 96 primljenih učenika bilo je raspoređeno u tri odjeljenja i smješteno u zgradi Medrese, U njoj pohađaju nastavu i borave jer je ovo škola internatskog tipa, a hrane se u zakupljenom restoranu u neposrednoj blizini zgrade Medrese.
Od školske 2004./2005. godine prvi put u historiji Elči Ibrahim-pašine medrese pokrenuta su ženska odjeljenja. Primljeno je jedno odjeljenje i planirano je da se svake godine upiše po jedno muško i jedno žensko odjeljenje.
Medresa kao obrazovna ustanova
Elči Ibrahim-pašina medresa u Travniku je srednja, stručna vjerska škola, koja svojim polaznicima, u duhu islamskih propisa, daje odgoj, vjersko i opće obrazovanje i sprema ih za poslove imama, hatiba i muallima i njima ravnih vjerskih znanja za koje se traži srednja stručna sprema, kao i za nastavak školovanja na islamskim i drugim fakultetima u zemlji i inostranstvu.
Školovanje u Medresi traje 4 godine.
Elči Ibrahim-pašina medresa je internatskog tipa i djeluje kao jedinstvena škola sa muškim i ženskim odjeljenjima.
Medresom upravlja Upravni odbor koji ima 9 članova čije članove i predsjednika imenuje Rijaset Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini. U sastav Upravnog odbora ulaze dva predstavnika iz reda nastavnika (profesora) odnosno odgajatelja i dva predstavnika roditelja učenika. Roditelji svoje predstavnike u Upravni odbor biraju na zajedničkom roditeljskom sastanku. Mandat članova Upravnog odbora traje 4 godine, a Dževdet Šošić je direktor ove vjerske obrazovne ustanove.
O Elči Ibrahim-paši
<blockquote style="border: 1px solid blue; padding: 2em;"> "Uvakufio je Elči Ibrahim-paša govoreći: 'Dobra djela odstranjuju zla..."
Kao i ostali vakifi i Elči Ibrahim-paša je odredio kako treba postupati prema knjizi. Tako je po njegovoj odredbi dopušteno đacima iz Travnika uzimati knjige, ali pod "jakim zalogom". U pravilima biblioteke naznačena je i kazna za bibliotekara, ukoliko ne postupa prema propisima i ne poštuje ih. U ovu biblioteku mnogi bogatiji i ugledniji građani Travnika zavještali su čitave veće kolekcije rukopisnih i štampanih knjiga. Tako je velika kolekcija knjiga, koja je bila vlasništvo bosanskog valije Mehmed-paše Kukavice, pripadala njegovoj medresi kao vakufi u Travniku, podignutoj oko 1760. godine po svemu sudeći dospjela u ovu biblioteku. I Ali Dželaludin-paša (1820.-1822.) uvakufio je dosta knjiga iz svoje biblioteke.
Menstruacija
Menstruacija je periodično pražnjenje krvi i mukoznog tkiva (enometrija) iz unutrašnje sluznice maternice kroz vaginu. Menstrualni ciklus karakteriše porast i pad hormona. Menstruacija je izazvana padom nivoa progesterona i znak je da trudnoća nije nastupila.
Periodičnost mentruacije se često naziva eufemizmima poput perioda i mjesečnice. Normalan vremenski period između dvije menstruacije kod zdravih žena iznosi između 21 i 31 dana sa prosjekom od 28 dana. Krvarenje obično traje oko 2 do 7 dana. Menstruacije prestaju tokom trudnoće i obično se ne nastavljaju tokom prvih mjeseci dojenja. Menstruacija, a sa njom i mogućnost trudnoće, prestaje nakon menopauze, koja se obično javlja između 45. i 55. godine života.
Do 80% žena nema dovoljno problema da poremete svakodnevno funkcionisanje ni tokom menstruacije ni u danima koji prethode menstruaciji. Simptomi prije menstruacije koji ometaju normalan život nazivaju se predmenstrualni sindrom (PMS). Nekih 20 do 30% žena ima PMS, a 3 do 8% ima teške simptome. To uključuje akne, osjetljive grudi, nadimanje, osjećaj umora, razdražljivost i promjene raspoloženja. Ostali simptomi koje neke žene doživljavaju uključuju bolne menstruacije i obilno krvarenje tokom menstruacije i abnormalno krvarenje u bilo koje vrijeme tokom menstrualnog ciklusa. Nedostatak menstruacije, poznat kao amenoreja, je kada menstruacija ne dođe do 15. godine ili se nije ponovila za 90 dana, te su potrebne medicinske pretrage i ispitivanja, pošto izostajanje trudnoće može biti znak brojnih ozbiljnih zdravstvenih problema. Kod negravidnih žena, menstruacija obično traje od puberteta do menopauze.
Dužina i trajanje
Menstruacija je najvidljivija faza menstrualnog ciklusa i njen početak se koristi kao marker između ciklusa. Prvi dan menstrualnog krvarenja je datum koji se koristi za posljednju menstruaciju (LMP). Tipična dužina vremena između prvog dana jedne menstruacije i prvog dana sljedeće je 21 do 45 dana kod mladih žena i 21 do 31 dan kod odraslih. . Prosječna dužina je 28 dana; jedna studija je procijenila na 29,3 dana. Varijabilnost dužine menstrualnog ciklusa najveća je za žene mlađe od 25 godina, a najmanja je, odnosno najredovnija, za uzrast od 25 do 39 godina. Varijabilnost se neznatno povećava za žene starosti od 40 do 44 godine.
Perimenopauza je kada plodnost žene opada, a menstruacija se javlja manje redovno u godinama koje prethode završnoj menstruaciji, kada žena potpuno prestane s menstruacijom i više nije plodna. Medicinska definicija menopauze je jedna godina bez menstruacije i obično se javlja između 45 i 55 godina u zapadnim zemljam : 381  Menopauza prije 45. godine se smatra preuranjenom u industrijaliziranim zemljama. Kao i doba menarhe, doba menopauze je u velikoj mjeri rezultat kulturoloških i bioloških faktora. Bolesti, određene operacije ili medicinski tretmani mogu uzrokovati da menopauza nastupi ranije nego što bi inače nastupila.
Krvarenje
Prosečna zapremina menstrualne tečnosti tokom mjesečnog menstrualnog perioda je 35 mililitara, a tipično se smatra 10-80 mililitara. Menstrualna tečnost je ispravan naziv za protok, iako ga mnogi ljudi radije nazivaju menstrualnom krvlju. Menstrualna tečnost je crvenkasto-braon, nešto tamnije boje od venske krvi. : 381
Otprilike polovina menstrualne tečnosti je krv. Ova krv sadrži Natrij, Kalcij, fosfat, željezo i hlorid, čija količina zavisi od žene. Osim krvi, tečnost se sastoji od cervikalne sluzi, vaginalnog sekreta i tkiva endometrijuma. Vaginalne tekućine tokom menstruacije uglavnom se sastoje od vode, uobičajenim elektrolitima, dijelovima organa i najmanje 14 proteina, uključujući glikoproteine.
Mnoge žene i djevojke primjećuju krvne ugruške tokom menstruacije. Oni se pojavljuju kao nakupine krvi koje mogu izgledati kao tkivo. Ako je došlo do pobačaja ili mrtvorođenja, pregledom pod mikroskopom se može potvrditi da li je izbačeno tkivo endometrija ili trudnoća (proizvodi začeća). Ponekad se pogrešno misli da menstrualni ugrušci ili ispušteno endometrijalno tkivo ukazuju na rani pobačaj embrija. Enzim nazvan plazmin – sadržan u endometrijumu – ima tendenciju da inhibira zgrušavanje krvi.
Količina željeza izgubljena u menstrualnoj tečnosti je relativno mala za većinu žena. U jednoj studiji, ženama u premenopauzi koje su pokazivale simptome nedostatka željeza izvršena je endoskopija. 86% njih je zapravo imalo gastrointestinalno oboljenje i bilo je izloženo riziku od pogrešne dijagnoze samo zato što su imale menstruaciju.} Obilno menstrualno krvarenje, koje se javlja mjesečno, može dovesti do anemije.
Hormonske promjene
Menstrualni ciklus je niz prirodnih promjena u proizvodnji hormona i strukturama materice i jajnika ženskog reproduktivnog sistema koje omogućavaju trudnoću. Ciklus jajnika kontroliše proizvodnju i oslobađanje jajnih ćelija i ciklično oslobađanje estrogena i progesterona. Ciklus materice upravlja pripremom i održavanjem sluznice materice za primanje embrija. Ovi ciklusi su istovremeni i koordinirani, obično traju između 21 i 35 dana, sa srednjom dužinom od 28 dana i traju oko 30-45 godina.
Velika Golija
Velika Golija (nekad samo Golija) je planina u jugozapadnom dijelu Bosne i Hercegovine, između Livanjskog i Glamočkog polja.
Najviši vrhovi su Velika Golija (1.892 m) i Velika Pričija (1.891 m). Nalazi se na 1348 metara nadmorske visine.
Sokograd (Šipovo)
thumb|Crtež Soko Grada iz 16. vijeka Sokograd je srednjovjekovna tvrđava u dolini rijeke Plive, općina Šipovo, Bosna i Hercegovina.
Lokacija
Podignuta je na strmini iznad dubokog kanjona rijeke Sokočnice, pritoke Plive.
Historija
Na bedemima tvrđave mogu se primijetiti tri sloja gradnje i razvoja, u ovisnosto od pripadnosti državi.
Sokograd se pominje 1363. Tu je bosanski ban Tvrtko I Kotromanić porazio vojsku ugarskog vladara Ludovika Anžuvinskog. Na čelu odbrane bio je vojvoda Vukac, rodonačelnik poznate porodice Hrvatinić, koji je nakon toga dobio ove krajeve od kralja Tvrtka I. Drugi put su Mađari 1405. godine pokušali osvojiti ove krajeve, a ovog puta porazio ih je Hrvoje Vukčić Hrvatinić.
Opis
Sokograd je u početku činila samo jedna utvrđena kula sa malim dvorištem. Zatim je izgrađen Gornji grad, kome je kasnije pridodat Donji grad. Nakon toga su bedemi i kule ojačavani i prilagođavani upotrebi vatrenog oružja. Posljednja je izgrađena kula sa druge strane kanjona Sokočnice, koja je štitila tvrđavu od artiljriskih napada sa zapada. Ima oblik trapeza sa 8 kula.
Bad Aussee (politička ekspozitura)
Politička ekspozitura Bad Aussee se sastojala od 5 općina. Od toga je bio jedan grada i jedna općina sa statusom Markt. Broj stanovnika u pojedinoj općini nalazi se u zagradi. Do 1. januara 2012. godine u okrugu Liezen su bile dvije političke ekspoziture: Bad Aussee i Gröbming. Odlukom Vlade Štajerske, se politička ekspozitura Bad Aussee ukida i upravno pripaja okrugu Liezen.
Sokograd (Šipovo)
Legenda
Prema legendi tri kraljice počele su zajedno gradnju gradova na različitim područjima u Bosni. Kada su završile, sastale su se i predstavile svoje gradove. Prva je kazala da je napravila jednu jaku građevinu koju je nazvala jednostavno Grad ili Gradačac. Druga je navela da se njen grad sjaji kao srebro i da mu je dala naziv Srebrenik. Treća je kazala da njen grad stoji uspravno kao soko pa ga je zato nazvala Sokogradom.
Ćirilo i Metodije
mini|Ćirilo i Metodije, murali iz manastira Trojan u [[Bugarska|Bugarskoj.]] Ćirilo (Konstantin) i Metodije (staroslavenski: Кѷриллъ и Меѳодїи) dva su brata porijeklom iz Grčke. Bili su bizantijski hrišćanski teolozi i hrišćanski misionari. Kroz svoj rad utjecali su na kulturni razvoj svih Slavena, zbog čega su dobili naziv "slavenski apostoli". Smatraju se prvim osobama koje su Južnim Slavenima, kao i području Bosne i Hercegovine donijeli pismenost. Zaslužni su za osmišljavanje glagoljske abecede, prve abecede koja se koristi za prevođenje staroslavenskog jezika. Nakon njihove smrti, njihovi učenici su nastavili svoj misionarski rad među drugim Slavenima. Oba brata se u pravoslavnoj crkvi poštuju kao sveci sa nazivom "jednaki apostolima". Godine 1880. papa Lav XIII ih je uveo u svoj blagdanski kalendar Rimokatoličke crkve. Godine 1980. papa Ivan Pavao II proglasio ih je svetim zaštitnicima Evrope zajedno sa Benediktom iz Nursije.
Rani život
Ćirilo i Metodije dva su grčka misionara rođena u okolini Soluna, današnja Grčka - Ćiril (Κύριλλος) oko 827–828, a Metodije (Μεθόδιος) oko 815–820. Ćiril je navodno bio najmlađi od sedam braće. Rođen je pod imenom Konstantin, ali vjersko ime Ćiril uzeo je nakon što je postao monah u Rimu neposredno prije svoje smrti,  prema "Vita Cyrilli" ("Život Ćirila"). Metodije je nosio ime Mihael od rođenja. Nakon pravne obuke imenovan je za vojnog upravnika (arhont) u bizantijskoj provinciji na rijeci Struma (sjeverno od Soluna), gdje su živjeli Slaveni. Oko 845. godine napustio je ovaj položaj, a dobio je ime Metodije nakon što je ušao u manastir i postao monah, đakon na planini Olimpu u Miziji (današnji Uludağ), na sjeverozapadu Turske. Njihov otac se zvao Leo i po vojnom činu u bizantijskoj vojsci je bio droungarij u upravnoj jedinici tema u Solunu, a njihova majka se zvala Marija.
Tačno etničko porijeklo braće je nepoznato, a postoji kontroverza o tome da li su Ćiril i Metodije bili slavenskog ...Two Christian brothers of Slavic descent, Cyril and Methodius, set out in about 862 as missionaries from the Byzantine...
...Being of Slavic descent, both of them spoke the old Slavic language fluently...
...63-68 (Cyril and Methodius were Slavs)...There remains that argument for Cyril's and Methodius' Slavic origin which has to do with the Slavic translation of the Gospels and...
...Two missionaries of Slavic origin, Cyril (baptized Constantine) and Methodius, adapted the Greek alphabet and translated both the Bible and the liturgy into the Slavic tongue...
...Byzantine emperor Michael, on the request of the Moravian prince Ratislav, decided to send Slav priests as educators, he chose the Salonika brothers Cyril and Methodius...
...They may have been of wholly Slavic descent or of mixed Greco-Slav origin...
...Cyril and Methodius derived from a rich family of Salonica, perhaps of Slavic origin, but Grecized in those times. Methodius (815–885)...
...This man and his brother Cyril became the Methodius and Cyril apostles of the Slavic people. These two brothers seemed to have been raised up for such a mission. They were probably of Slavic descent... porijekla, ili oboje.
Misije na Bliskom Istoku
130px|mini|Metodije, [[freska u crkvi sv. Nauma, Ohrid.]] Ćirilova prva misija u bizantijskoj vladi, dovela ga je (već sa 24 godine) u grad Samarra u Abasidskom halifatu. Tamo je trebalo da raspravlja o kontroverznim teološkim pitanjima sa islamskim naučnicima i da pomogne poboljšanju odnosa između halifata i Istočnog Rimskog Carstva.
Godine 860. bizantijski car Mihael III i Patrijarh konstantinopoljski Focije I (profesor Ćirila na Univerzitetu u Konstantinopolju i njegov uzor u ranijim godinama) poslali su Ćirila i Metodija kao misionare Hazarima (sjeveroistočno od Crnog mora) kako bi spriječili širenje judaizma na ovom području i ojačali odnose s Istočnim Rimskim Carstvom. Hazari su tada zatražili da im se pošalje naučnik koji bi mogao razgovarati sa Jevrejima i Arapima. Prema legendi, Ćirilo i Metodije su na Crnom moru pronašli grob pape Klementa I, uzeli njegove kosti i dali ih na njihovom kasnijem putovanju u Rim papi Hadrijanu II kao relikviju.
Velika Moravska
thumb|lijevo|Ćirilo i Metodije, slikarsko djelo [[Poljska|poljskog umjetnika Jana Matejka iz 1885.]] Godine 862. Ćirilo i Metodije započeli su rad na kojem su posvetili čitav svoj život i po kojem će ostvariti njihov historijski značaj kao slavenski apostoli. U Moravsku ih je poslao bizantski car Mihajlo III, a na poziv velikomoravskog kneza Rastislava, koji je zahtjevao da mu se pošalje episkop i učitelj.
Ovaj zahtjev je pružio pogodnu priliku za proširenje bizantijskog utjecaja. Čini se da je njihov prvi rad bio obuka asistenata. Godine 863. počeli su da prevode Bibliju na jezik koji je danas poznat kao staroslavenski i putovali su u Veliku Moraviju da ga promovišu. U tome su uživali značajan uspjeh. Međutim, došli su u sukob sa njemačkom crkvenom vlašću koja se protivila njihovim naporima da stvore posebnu slavensku liturgiju. S obzirom da su propovijedi trebale biti davane na jeziku ovog naroda, jer će oni tako lakše shvatiti i prihvatiti novu vjeru, Ćirilo je bio zadužen za smišljanje novog pisma. Za potrebe ove misije osmislili su glagoljicu, prvu abecedu koja se koristila za slavenske rukopise. Ćirilo je za osnovu narodnog jezika odlučio uzeti narječje koje je naučio u okolini Soluna. Razlike među narječjima i slavenskim jezicima u to doba nisu bile velike, pa je ovaj jezik bio općeprihvaćan i danas se naziva staroslavenskim. Glagoljska abeceda je odgovarala posebnostima slavenskih jezika. Potomci glagoljice, kao što je ćirilica, i danas se koriste u mnogim jezicima.
Braća su napisala prvi slavenski Građanski zakonik, koji se koristio u Velikoj Moravskoj. Jezik je izveden iz staroslovenskog, poznat kao crkvenoslavenski, te se još uvijek koristi u liturgiji nekoliko pravoslavnih crkava, kao i u nekim Istočnim katoličkim crkvama. Nemoguće je sa sigurnošću utvrditi koje su dijelove Biblije braća prevodili. Čini se da su Novi zavjet i Zebur (Psalmi) bili prvi, a slijedila su ga druga predavanja iz Starog zavjeta. "Translatio" govori samo o Kirilovoj verziji Evanđelja, a "Vita Methodii" samo o "evangelium Slovenicum", mada su možda prevedeni i drugi bogoslužni tekstovi.
Nije sigurno pouzdano koju liturgiju, onu o Rimu ili Konstantinopolju, su Ćirilo i Metodije uzimali kao izvor. Oni su možda koristili rimsku abecedu, kako predlažu liturgijski fragmenti koji su usko povezani s latinskim tipom. Ovo gledište potvrđuju i "Praški fragmenti" i određeni stari glagoljski liturgijski fragmenti, koji su iz Jerusalema prebačeni u Kijev gdje ih je otkrio ruski slavista Izmail Sreznevski. To su vjerovatno najstariji dokumenti na slavenskom jeziku, koji se usko pridržavaju latinskog tipa, što pokazuju i riječi "misa", "preface" i ime jednog Felicitasa. U svakom slučaju, okolnosti su bile takve da su se braća mogla nadati stalnom uspjehu bez odobrenja Rima.
Putovanje u Rim
Misionari Konstantin (Ćiril) i Metodije su kod Istočnih Slavena i Južnih Slavena imali veliki uspjeh, dijelom i zato što su koristili narodni jezik, a ne latinski ili grčki. U Velikoj Moraviji susreli su se s franačkim misionarima predvođenim Ermenrichom von Ellwangenom biskupom od Passaua (Njemačka) i nadbiskupom Adalwinom od Salzburga. Oni su predstavljali zapadni ili latinski ogranak Crkve, a posebno su predstavljali Sveto Rimsko Carstvo koje je osnovao Karlo Veliki, i koje je bilo posvećeno jezičnoj i kulturnoj jednoobraznosti. Oni su insistirali na upotrebi latinske liturgije i smatrali su Moraviju i slavenske narode dijelom svog pravnog misionarskog polja djelovanja. Putujući s relikvijama svetog Klementa uz pratnju svojih učenika i prolazeći Panonijom (Balatonska kneževina), gdje ih je knez Koceľj dočekao. Ta aktivnost u Panoniji učinila je nastavak sukoba sa njemačkim episkopatom neminovnim, a posebno s biskupom Salzburga, kojem je Panonija pripadala 75 godina. Još 865. godine za biskupa Adalwina je bilo određeno da tamo vrši episkopska prava, a uprava pod njim bila je u rukama nadbiskupa Riehbalda. Potonji je bio dužan povući se u Salzburg, ali njegov nadređeni prirodno nije bio voljan da napusti svoje zahtjeve. thumb|desno|300px|Prikaz Ćirila i Metodija tokom njihove posjete Rimu. Freska se čuva u [[Bazilika sv. Klimenta|Bazilici sv. Klimenta u Rimu.]] Kako se brojnost međusobnih nesuglasica uveĆavao, braća, koja su bila nevoljna da budu uzrokom nesporazuma među hrišćanima, otputovala su u Rim da vide papu, tražeći sporazum kojim bi se izbjegla svađa između misionara na terenu. Tamo su stigli 868. godine, gdje su bili toplo primljeni. To je dijelom bilo zbog donošenja sa sobom mošti svetog Klementa kao i rivalstvo s Konstantinopoljem u pogledu nadležnosti nad teritorijom Slavena, što je potaknulo Rim da cijeni braću i njihov utjecaj među Slavenima. Novi papa Hadrijan II dao je Metodiju titulu nadbiskupa Sirmiuma (danas Sremska Mitrovica u Srbiji) i poslao ga nazad 869. godine, sa jurisdikcijom nad svim područjima Velike Moravske i Panonije i ovlašćenjem za korišćenje slavenske liturgije. Braća su pohvaljena za njihovo učenje i kultivisana zbog svog utjecaja u Konstantinopolju. Bibliotekar i arhivist Anastazije Bibliotekar kasnije je nazvao Ćirila "čovjekom apostolskog života" i "čovjekom velike mudrosti". Kasnije je papa za sveštenika imenovao Metodija. U to vrijeme istaknuti nadbiskupi Formoz i Gauderic za sveštenike su zaredili 5 slavenskih učenika Ćirila i Metodija: Sveti Gorazd, Kliment Ohridski i Naum Ohridski, a za đakone Angelarije Ohridski i Sava Ohridski (Sedmopočetnik). Ćirilo i Metodije zajedno s ovih 5 učenika poštuju se (uglavnom od strane Bugarske pravoslavne crkve) kao "sedam svetaca". Novonastali sveštenici služili su na svojim jezicima kod oltara nekih glavnih crkava. Osjetivši kako se njegov kraj približava, Ćiril je postao monah Bazilijanskog reda, uzeo novo ime Ćiril i umro je u Rimu 50 dana kasnije (14. februara 869.). Postoji pitanje u vezi s tvrdnjom Translatio (ix.) da je postao biskupom.
Izjava ("Vita") da je Metodije postavljen biskupom 870. i da nije uzdignut na dostojanstvo nadbiskupa sve dok 873. nije u suprotnosti sa izjavom pape Ivana VIII. napisanom u junu 879, prema kojoj ga je Adrian posvetio nadbiskupom. Papa preko svoje izjave u nadležnost uključuje ne samo Veliku Moravsku i Panoniju, već i Srbiju.
Misionarsko djelovanje Metodija među Slavenima
thumb|200px|lijevo|Papa Ivan VIII, pobornik Ćirila i Metodija i njihove upotrebe slavenskog jezika u liturgiji kod slavenskih naroda. Nakon smrti Ćirila Metod je sada sam nastavio sa svojim misionarskim djelovanjem među Slavenima. U početku nije bio aktivan u Velikoj Moravskoj, već u Panoniji (u Balatonskoj kneževini), zbog političkih okolnosti u Velikoj Moravskoj, gdje je kneza Rastislava 870. godine zarobio njegov nećak Svjatopluk. Potom ga je predao Karlomanu Bavarskom na suđenje u Reichstagu, koje je održano u Regensburgu krajem 870. godine. Istovremeno, istočnofranački vladari i njihovi biskupi odlučili su ukloniti Metodija. Arhiepiskopske tvrdnje Metodija smatrale su se takvom povredom prava Salzburga, pa je zbog toga bio zarobljen i prisiljen da odgovara biskupima Istočne Franačke: Adalwinu od Salzburga, Ermanrichu od Passaua i Annu iz Freisinga. Nakon burne rasprave, biskupi su proglasili svrgavanje uljeza i naredili da se Metodije pošalje u Njemačku, gdje je dvije i pol godine bio zatvoren u manastiru.
Unatoč snažnim historijskim prikazima u Conversio Bagoariorum et Carantanorum (bosanski: Pokrštavanje Bavaraca i Karantanaca), napisan 871. godine kako bi utjecao na papu (iako ne izbjegavajući tu svrhu), Rim je izričito stao na stranu Metodija. U tu svrhu Vatikan je poslao biskupa Pavla iz Diecezije Ankona-Osimo, da ga ponovo vrati na njegove misionarske dužnosti među Slavenima i kazni njegove neprijatelje. Nakon toga je objema strankama zapovijeđeno da se zajedno sa papinskim legatom pojave u Rimu. Tako je 873. godine novi papa Ivan VIII (872-882.) osigurao puštanje Metodija, ali mu je naložio da prestane koristiti slavensku liturgiju.