cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Versajski dvorac
Nekadašnji lavirint
Lavirint iz Versaillesa bio je park trapeznog oblika, površine nešto veće od jednog hektara, koji se nalazio u "malom parku". Bio je bogato ukrašen kao dio dvorske palate. Prvi planovi za lavirint su načinjeni 1661, dok je izgradnja počela 1664. U periodu 1672–1681. park je ukrašen s 39 fontana. Sve one su bile oslikane prizorima iz iz Ezopovih (La Fontaineovih) basni. Svaka fontana je imala i ispisan aforizam Isaaca de Benseradea koji se odnosio na odgovarajuću basnu. Ovo nije bio uobičajeni lavirint u koje je potrebno pronaći izlaz ili cilj, već je organiziran tako da se pored svake fontane prođe tačno jednom. Održavanje lavirinta bilo je skupo, pa je kasnije ostavljen propadanju. Konačno je uklonjen 1774. i pretvoren u park pod imenom "kraljičin vrt". mini|Oranžerija ispred južnog krila dvorca
Apsolutna konvergencija
Apsolutna konvergencija integrala
su, u suštini, ugrađene u definiciju Lebesgueovog integrala. Pojedinačno, primjenom teorije prebrojavanja mjera na skup S, jedan oporavlja pojma neuređen sabiranje serije developed by Moore-Smith koristi (što su sada zove) mrežama. Kada je skup prirodnih brojeva, Lebesgueova integrabilnost, i neuređena sumabilnost i apsolutna konvergencija se poklopaju.
Versajski dvorac
Oranžerija
Ispred južnog krila dvorca Mansart je sagradio oranžeriju koja je zamijenila jednu manju građevinu Le Voa. Masivna građevina je uklopljena u padinu. Lijevo i desno od nje su stepeništa sa 100 stepenica. Centralna galerija je duga 155 metara. Oranžerija je sa svojim ogromnim lučno zasvođenim prozorima izgrađena od kamena i izvaredan je primjer francuskog kamenorezačkog zanata. Ispred zgrade je prostor koji bi se ljeti ukrasio stotinama malih stabala naranče. Zimi bi se ova stabla čuvala u stakleniku. Na obje strane bašte bila je vodena površina pod nazivom "Švicarsko jezero".
Apsolutna konvergencija
Apsolutna konvergencija integrala
Konačno, sve gore navedeno vrijedi za integrale s vrijednostima u Banachovom prostoru. Definicija Riemannovog integrala banachove vrijednosti je očito modifikacija uobičajene definicije. Za Lebesgueov integral mora se "prevariti" razgradnja na pozitivne i negativne dijelove sa Daniellovim funkcionalnijim analitičkim pristupom, gdje se dobija Bochnerov integral.
Versajski dvorac
Povrtnjak
Istočno od Švicarskog jezera nalazio se "kraljev povrtnjak" izgrađen 1678. Ovu baštu, pored koje turisti obično samo prođu, dizajnirao je Jean-Baptiste de La Quintinie. Pored svoje upotrebne vrijednosti povrtnjak je umjetnički ukrašen u stilu francuskih renesansnih vrtova. Ovdje se i danas gaje: jagode, smokve, grožđe i drugo voće i povrće. Godišnje povrtnjak proizvede do 80 tona voća i povrća. mini|Baštenska fasada velikog Trijanona mini|Mali Trijanon
NGC 3649
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Versajski dvorac
Manji dvorci u okviru Versaillesa
Prostrani veliki Trijanon (Grand Trianon) potječe iz vremena Luja XIV. Bio je privatna rezidencija kralja i njegove porodice, ali je tokom vremena otvoren i za ostale dvorjane. Susedni mali Tijanon (Petit Trianon) sagradio je Luj XV za svoju ljubavnicu Madame de Pompadour. Ona je umrla prije nego što je mali klasicistički dvorac sasvim završen. Kasnije je Luj XVI poklonio Mali Trijanon Mariji Antoaneti. Dvorac je tada izvanredno ukrašen, park je preuređen, a u njemu je postavljen mali teatar. Kraljica je u blizini napravila lažno selo prateći modu svoga vremena. To je "kraljičino selo".
Sve ove građevine bile su udaljene do pola sata hoda od glavnog dvorca i nudile su mogućnost odmora za kraljevsku porodicu. Versailles je zapravo bio povezan u malu mrežu kraljevskih rezidencija. U istom mjestu nalazio se dvorac Klanji, a na samo pola sata jahanja nalazio se dvorac Marly koji je sa svojim baštama i fontanama bio jedan od najčuvenijih dvoraca za odmor u 17. vijeku. Istom krugu su pripadali dvorci Saint-Germain na Leju i Saint-Cloud.
Troškovi
Iako su se troškovi izgradnje i održavanja namirivali iz budžeta, novca je za Versailles uvijek nedostajalo. Mnogi planovi, kao što je uređenje fasade prema gradu, nikada nisu mogli biti realizirani zbog nedostatka sredstava. Nekada se dešavalo da apsolutističkim kraljevima zatreba novca, pa je tako Luj XIV 1689. prodao ili pretopio srebrni namještaj iz Galerije ogledala da bi finansirao Rat za palatinsko naslijeđe.
Vojska je u periodima mira radila na izgradnji dvorca. Ministar finansija Jean-Baptiste Colbert bio je štedljiv i sve predmete namijenjene Versaillesu (ogledala, goblene, tkanine) dobavljao je iz same Francuske. Čak je i kralj Sunce govorio:
Ono što za većinu posmatrača izgleda kao vrhunac luksuza, u biti je izgrađeno krajnje površno i jeftino; dimnjaci često ne vuku dim, a prozori se ne zatvaraju sasvim. Otuda je život u dvorcu zimi bio veoma nekomforan.
Između 1661. i 1663. na troškove izgradnje je potrošeno više od 1.500.000 livri. Prvobitni dvorac Luja XIII koštao je ukupno 300.000 livri, od čega je 213.000 potrošeno na dvorac, a 82.000 na vrtove. U periodu 1664–1688. godišnje je trošeno oko milion livri na gradnju dvorca. Francuski državni budžet 80-ih godina 17. vijeka iznosio je 110 miliona livri, od čega je Luj, poslije Francusko-holandskog rata, izdvajao 15 miliona za gradnju Versaillesa. Do Lujeve smrti za Versailles (dvorac, parkove, održavanje) potrošeno je 300 miliona livri. Za namještaj je utrošeno 50 do 60 miliona i dva miliona za izgradnju kanala. Za poređenje, odšteta porodici za smrt radnika poginulog nesrećnim slučajem pri izgradnji Versaillesa iznosila je 40 do 100 livri.
Procjenjuje se da je na izgradnju i održavanje Versaillesa u doba do Francuske revolucije potrošen ekvivalent od današnjih 2 milijarde američkih dolara. Troškovi restauracije i održavanja poslije Drugog svjetskog rata nesumnjivo su premašili ovu svotu. Restauracija Galerije ogledala, završena 2006, koštala je 12 miliona evra. Francuska vlada je 1999. za projekte restauracije u narednih 7 godina izdvojila 135 miliona evra.
Rezidencija kralja Sunca i njegovih nasljednika
mini|Dvorac krajem vladavine Luja XIV, Pogled na Corps de Logis. Autor: Pierre-Denis Martin Francuska je u 17. vijeku bila najmoćnija evropska država koja je pod vlašću kralja Sunca postala kulturni, privredni i politički centar kontinenta. Dvorac u Versaillesu bio je slika francuskih dostignuća i simbol njene veličine i snage. Red u uređenju parkova odražavao je red koji je Luj doneo svojoj državi.
Kralj je volio mali lovački dvorac svoga oca. Tu je mogao sagraditi reprezentativnu novu palatu, koja bi u uskom Parizu bila nezamisliva. Njegova odluka da dvor 1682. preseli iz Louvrea i palate Tuileries u Versailles obilježila je naredne decenije francuske historije. Ovde je zasnovao stil vladavine kasnije poznat kao apsolutizam. Luj XIV je ovim potezom želio spriječiti pobune poput pobune frondi i da strogo kontrolira plemstvo koje ima pristup do njega. Spriječio je aristokratiju da se bavi svojim nekadašnjim poslom regionalnih administratora i zamijenio ih birokratama. Samo je dvor dodjeljivao položaje, titule i nadležnosti, a oni koji bi bili daleko od kralja, rizikovali bi da izgube privilegije i prava. Time je smanjena opasnost od sklapanja zavjera daleko od dvora, kakva je postojala u vrijeme njegovog oca.
Aristokratija je politički oslabljena i ujedno umirena skupim poklonima i raskošnim proslavama. Da bi bili u skladu s najnovijom modom, učestvujući na proslavama i lovovima, plemići su pristajali da primaju apanažu od kralja. Dobiti stan u Versaillesu bila je posebna privilegija uz koju je išla iluzija da se učestvuje u upravljanju iz centra moći. Nekad moćna francuska aristokratija dobrovoljno se odricala zamaka u provinciji da bi vrijeme provodili u blizini kralja. Tako se dešavalo da bi neki plemići nasljeđivali titule vojvodstava koje nikada ne bi lično posjetili. Ako bi kralj za nekog uzgred spomenuo da bi "mogao provesti neko vrijeme u provinciji", to bi značio njegov siguran pad na društvenoj ljestvici. Zato se aristokratija jako trudila da se dopadne kralju. U dvorcu su stalno stanovale hiljade ljudi. Ovo je bio pravi grad pod jednim krovom, sa stanovima, prostorom za rad i zabavu. U hodnicima i dvoranama su radili trgovci. Među hiljadama aristokrata stanovnika Versaillesa mnogi su bili siromašni. Oni bi stanovali u tavanskim prostorijama. Victor Hugo je kasnije opisao zgradu dvorca kao "dvorsku kasarnu". mini|Izvođenje pozorišne predstave Alsest od [[Molièrea u Mermernom dvorištu. Slika Jeana Le Pautrea iz 1676.]]
Francusko društvo bilo je veoma opterećeno transformacijom zemljoposjedničkog u dvorsko plemstvo. Plemstvo se oslobodilo starih upravljačkih obaveza i počelo život u dekadentnoj dokolici. Treći stalež je za to vrijeme preuzeo teret poreza i morao da vrijedno radi da bi se približio standardu života povlaštene aristokratije. Ovo stanje je stotinjak godina kasnije bilo jedan od uzroka Francuske revolucije.
Pod nasljednicima kralja Sunca Versailles izgubio je nekadašnji centralni značaj, pa se otmjeno društvo ponovo počelo okupljati po provincijskim dvorcima ili pariskom salonima. Versailles je i dalje služio kao rezidencija kraljeva Luja XV i Luja XVI. Iako su korišteni i drugi dvorci u okolini Pariza, Versailles je uvek bio sjedište vlade i centar francuskog dvora. Samo je poslije smrti Luja XIV 1715, u doba regentstva Filipa II u ime dječaka Luja XV, kraljevska porodica napustila Versailles i boravila u dvorcu Saint-Cloud.
Dvorski protokol
I prethodnici kralja Sunca su imali razvijen sistem pravila u glorifikovanju francusih vladara. Ipak, ceremonijal koji je razvijen u doba Luja XIV ih je sve nadmašio. Etikecija je diktirala svaki postupak, od velikih proslava i prijema, do običnih ručkova. Pravila su postojala i za slučaj bolesti i smrti. Tako se Luj XV 1774. razboleo od velikih boginja u Trijanonu, pa su ga brzo preneli u Versaj, gde je umro pod budnim okom celog dvora.
Kralj je u ovom sistemu bio centar gotovo božanskog obožavanja. Kraljeva svrha je bila da služi Francuskoj. Biti kralju od pomoći kada bi on ujutru ustajao, dodati mu vodu ili košulju, značilo je vrhovnu počast. Pravo da se bude u prisustvu kralja, pravo da se u njegovom prisustvu govori, čak i pravo da se uće u njegove odaje kroz određena vrata, bilo je odraz nečije moći i reputacije. Luj XIV je napisao u svojim memoarima:
Etikecija se nije odnosila samo na odnos prema kralju, već je važila i za vojvode, prinčeve, svakog dvorjanina. Protokol je određivao međusobne odnose i svakome dodeljivao mesto u dvorskom društvenom sistemu. Primer za strog dvorski ceremonijal je sledeća anegdota, koju je prenela jedna od dvorskih dama Marije Antoanete (madam Kampan). mini|upright|Marija Antoaneta sa decom u spavaćoj sobi, slika [[Elizabet Vige-Lebren|madam Lebren]]
Proslave u Versaju
Da bi se zabavili besposleni dvorjani, u Versaju su organizovani balovi, proslave, i turniri. Lično je kralj bio organizator redovnih zabavnih večeri u svojim apartmanima. Pored stalnih banketa, maskenbala i izvođenja opera, povremeno su organizovane višednevne proslave koje su svojom blistavošću i brojem zvanica služile da uveličaju kraljevu slavu.
Posebno su dvije proslave proširile reputaciju Versaja: od 7. do 14. maja 1664. održana je velika proslava „Zadovoljstva Čarobnog ostrva“ u proširenom parku, gde je kralj Luj XIV ugostio 600 zvanica. Lajtmotiv proslave, priča o Alsini i Čarobnom ostrvu, bila je omiljena tema u doba baroka. To je bila proslava za koju je Žan-Batist Lili komponovao nove opere, a Molijer napisao pozorišne komade. Zbog ogromnog novca uloženog u slavlje ovaj događaj je privukao pažnju i zavist drugih evropskih dvorova. Godine 1668. priređena je proslava „Veliko kraljevo zadovoljstvo“ povodom sklapanja mira iz Ahena. Ova proslava nije organizovana samo zbog kraljeve pobede, već i kao poklon njegovoj ljubavnici madam Montespan. U okviru proslave izveden je balet sa više od 1.200 glumaca, igrača i statista. Muziku je napisao dvorski kompozitor Lili, a libreto dvorski pisac Molijer.
Znameniti događaji
U dvorcu Versaillesodigralo se više bitnih historijskih događaja. Tu su obitavali ambasadori iz više evropskih zemalja, delegacije iz Sijama, Persije, kao i Indijanci iz francuskih kolonija u Americi. Najznačajniji politički događaj bilo je sklapanje Versajskog mirovnog ugovora 1919.
Tokom revolucije
Francuska skupština staleža se 5. maja 1789. sastala se u Grande Salle des Menus Plaisirs. Time je započela ustavotvorna faza Francuske revolucije. Kralj, koji je po ustavu sazivao i raspuštao skupštinu staleža, iz političkih razloga je zatvorio skupštinsku dvoranu. Poslanici trećeg staleža su se okupili u zatvorenom teniskom igralištu Versaja. Tu su 20. juna položili tenisku zakletvu: „... da se nikada ne raziđemo, dok država ne bude imala Ustav...“.
Luj XVI i Marija Antoaneta su živeli u dvorcu do 5. oktobra 1789. Tog dana su žene iz marša na Versaj naterale kralja, porodicu i dvorjane da napuste dvorac i presele se u Pariz u palatu Tiljerije. Revolucionari su opljačkali dvorac koji je potom ostavljen prazan. mini|lijevo|upright|Pejzažni vrt dvorca Versailles- neostvareni plan Gabrijela Tuina
Poslije revolucije
Posle revolucije 1789. dvorac je otvaran samo izuzetno. U doba vladavine kralja Luj-Filipa sobe dvorca su preuređene u nacionalni muzej ukrašen bistama, portretima i drugim značajnim umetničkim delima. Tada su načinjene velike promene na severnom i južnom krilu, stvoren je muzej u nekadašnjim apartmanima, a središnje dvorište južnog krila je natkriveno i pretvoreno u kongresnu dvoranu.
Arhitekt parkova Gabrijel Tuin je 1820. u svom delu Plans raisonnés de toutes le espèces de jardins dao predlog delimičnog preuređenja dvorskog parka kojim bi se on uklopio u još veću celinu. Ovaj projekat nije realizovan.
Proglašenje Nemačkog carstva
mini|Proglašenje Namačkog carstva u Galeriji ogledala dvorca u Versaju Dvorac Versaillesje imao veliki značaj u istoriji francusko-nemačkih odnosa. Od 5. oktobra 1870. do 13. marta 1871. dvorac Versaillesje bio komandno mesto nemačke armije. Poslije pobede nad Francuskom u Nemačko-francuskom ratu iz 1870/1871, 18. januara 1871. u Galeriji ogledala dvorca Versaj, kralj Vilhelm I od Pruske je krunisan za kajzera (cara) Vilhelma I. Ovo mesto je odabrano jer mnoge zidne slike iz doba Luja XIV ilustruju njegove pohode na nemačke zemlje. Time je Viljem simbolično označio ponovno ujedinjenje Nemačke. Pobijeđeni Francuzi vidjeli su u ovom činu samo ponižavanje svoje nekadašnje kraljevine.
Francuska nacionalna skupština se 10. marta vratila u Versaillesiz Bordoa. U Pariz je premeštena 1879.
Francuzi su organizovali potpisivanje Versajskog mira u ovom dvorcu kao revanš za proglašenje nemačkog carstva.
Uloga dvorca u modernoj Francuskoj
Od vremena treće republike sastajala se Francuska skupština u Versaju u posebno izgrađenoj dvorani u južnom krilu. Ovde su poslanici i senatori birali Predsjednika republike od 1879. do 1953. I danas se u dvorcu Versaillesokupljaju poslanici kod donošenja veoma važnih odluka ili promjene ustava.
Bretonski separatisti su 26. juna 1978. izazvali podmetnutu eksploziju u dvorcu Versaj, koji je za njih predstavljao simbol francuskog centralizma.
Dvorac i park Versaja su stavljeni na UNESKO listu Svjetske baštine 1979.
Versailles kao uzor
Mnogi dvorci i rezidencije u 17. i 18. veku su građeni po uzoru na Versaj. Među njima su:
Patologija biljaka
Patologija biljaka ili fitopathologija je nauka o  bolesti  u biljaka, koje su uzrokovane patogenima  (zaraznim organizmima) i okolišnim uvjetima (fiziološki faktori). Organizmi koji uzrokuju zarazne bolesti uključuju gljivice, oomicete, bakterije, viruse, viroide, virusima slične organizme, fitoplazme, protozoa, nematode i  parazitske biljke. Nisu obuhvaćeni ektoparaziti poput insekata, grinje, kičmenjaci ili drugi štetočine koje utičču na zdravlje biljaka jedenjem biljnog tkiva. Patologija biljaka uključuje i proučavanje i identifikaciju patogena, etiologiju bolesti, cikluse bolesti, ekonomski utjecaj, bolesti biljaka, otpornost na biljne bolesti, te kako biljne bolesti utiču na ljude i životinja, genetiku patosistema i upravljanje bolesnim biljkama.
NBA 1985/1986.
NBA sezona 1985-86 je bila 40. sezona NBA lige.
ZOS: Zone of Separation
ZOS: Zone of Separation (bos. zona razdvajanja) je kanadska mini serija o međunarodnoj mirovnoj misiji nakon završetka rata u vjerski i teritorijalno podijeljenom fiktivnom gradu Jadac na Balkanu. Tema serije se oslanja uglavnom na događaje iz Bosanskog rata. Dio serije je sniman u Tuzli. Prva epizoda prikazana je 19. januara 2009-e na Movie Networku u 22:00.
Muslimanski sektor
Imam Zaid Hamza (Paulino Nunes) U početku, Jadac nije imao imama. Gradska džamija je bila granatirana i zatvorena. Uskoro stiže novi imam podržan uz pomoć saudijskog novca zarađenog od nafte koji on slobodno koristi da pomogne osiromašenom gradu. Imam je proveo godine studirajući Islam na Srednjem Istoku i u Sjedinjenim Državama. On vješto kritikuje i Islamski terorizam i zapadni imperijalizam. Sa njim dolazi i njegova zanosna mlada žena Youtez (Dalal Badr), Amerikanka iranskog porijekla. Imam lansira kampanju da poboljša život muslimanske zajednice, što uključuje izgradnju nove škole, zavođenje reda i zakona te predaju oružja. Zbog ovoga dolazi do pada moći Georga Titaca i počinje sukob između njih.
Kršćanski sektor
Niko (Dusan Dukic) je lokalni kvazi-biznismen koji nudi skoro sve za novac. Osim toga, on režira i porno-filmove, služi kao vozač i prevodilac i još mnogo štošta. Izgubio je stopalo u eksploziji mine. Njegov prvenstveni interes je novac i ne svrstava se niti na kršćansku niti na muslimansku stranu. Glasine kažu da je porijeklom Rom, ali on ne odgovara.
Prva epizoda - Welcome
Nakon što su njegove trupe napadnute iz zasjede, Hart preuzima kontrolu nad UN snagama stacioniranim u Jadcu na dan Svetog Lazara, što je isti dan kada Kršćani planiraju da prođu kao pogrebna kolona noseći svoje mrtve kroz muslimanski dio grada. Kovacs riskira svoj život da spasi dvoje ranjene djece u minskom polju.
Druga epizoda - Remember to Forget
Oružje izdano od strane UN-a je pronađeno u posjedu civila i Hart lansira racije na muslimanski dio grada da bi ga vratio nazad. Kovacs i Graham istražuju izmrcvarene ostatke UN mirovnjaka. Simon Dejardim nabavlja oružje sa crnog tržista da bi izvršio osvetu.
Treća epizoda - Call to Prayer
Muslimanska milicija se ponovo naoružava i pronalazi neočekivano mjesto za skrivanje oružja. Ispaljena je minobacačka granata na trg koja ubija nekoliko Muslimana i ranjava Georga Titaca. Kapetan Kovacs i osoblje UNMO-a istražuju ko stoji iza tog napada dok tenzije između Kršćana i Muslimana rastu. Neočekivani dolazak imama u Jadac zaustavlja neprijateljstva i nagovještava predstojeće doba mira.
Četvrta epizoda - Waiting For the Imam
Imam preuzima inicijativu i angažuje Harta da pomogne pri gradnji nove škole. George Titac bjesni zbog svog marginaliziranja u zajednici. Kršćani se osjećaju ugroženim zbog ponovnog aktiviranja rada džamije i rata željna frakcija se odvaja od Mile, što prijeti krhkom miru.
Peta epizoda - Shallow Graves
Otkriće moguće masovne grobnice destabilizira zajednicu. Trio UN vojnika slučajno pronalazi novac zarađen od prodaje droge, što uzrokuje trvenje unutar UN baze.
845.
Bizantijsko Carstvo
Evropa
Azija
Yucatán
mini|desno|300px|Poluostrvo Yucatan iz svemira Yucatan (fon. Jukatan) je poluostrvo u jugoistočnom Meksiku koje razdvaja Karipsko more od Meksičkog zaliva. Južni dijelovi poluostrva pripadaju državama Belize i Gvatemala.
Ime
Na lokalnom jeziku ime ovog poluostrva je Yucal Peten. Značenje ovog imena je: u (kragna), cal (vrat) i peten (ostrvo, region), zajedno „vrat-ostrvo“, u značenju poluostrvo. Nije poznato da li su Španci uzeli ime od ovog ili iz drugih izvora.
Najčešće pominjana verzija o porijeklu imena je da je ono rezultat nesporazuma između Španaca i domorodaca naroda Maja. Španci su pitali za ime ove zemlje, na šta su domoroci odgovorili: Yuk ak katán, ili Ma 'n u'uyik a t'àani, što znači: „Ne razumijem tvoj jezik“.
Klima
Klima na poluostrvu je tropska i vruća. Temperature u ovoj oblasti se penju do 38°С, dok zimi rijetko padaju ispod 16°С. Na vlažnom jugu tropske šume čine veći dio vegetacije. U srednjem dijelu dominiraju guste šume. Područje poluostrva je ravničarsko, sa izuzetkom brežuljaka na jugu. Na krečnjačkom tlu, često se može naići na jezerca ili bazene (cenote). Oni su izvor vode za stanovništvo, jer na poluostrvu nema rijeka. Sjever poluostrva je suh. Yucatan se nalazi u zoni uragana.
Trninić Brijeg
Trninić Brijeg je naseljeno mjesto u općini Drvar, Bosna i Hercegovina.
Geografija
Trninić Brijeg je kao i sva sela donjeg Unca dugo i usko selo. Dužina sela ne ide istim pravcem kojim i dužina Unačke Župe nego okomito na nju. Zbog toga ovo selo ima u svome sastavu po komadić župe i po komadić zaravni i proplanaka što se iznad Župe prostiru na obe strane sve do planinskih kosa. Selo ima prirodne granice samo na zapadu i istoku. Na zapadu čine granice Misije i Jadovnik, na istoku Klekovača i Crljivica. Prema jugu i sjeveru nema nikakave vidne granice, a ni po udaljenosti kuća ne može se raspoznati gdje prestaje jedno selo, a otpočinje drugo.
Selo je razbijenog tipa. Djeli se na nekoliko zaselaka: Trninića Brijeg, Prnjavor, Crljivica (Rečkovac), Otaševac. Samo u glavnom dijelu sela, Trninića Brijegu, kuće su prilično nablizu, tako da ovaj kraj pruža vid napola zbijenog sela.
Historija
Na zemljištu Trninića Brijega nisu primijećeni tragovi niti ostaci kakvog naselja ili građevine iz starijih vremena.
U novije doba ima zapis o Trninića Brijegu. Muhamed-beg Kulenović - Bukovača, koji je bio jedan od  gradonačalnika Bosanskog Petrovca, imao je i velike posjede u selu Trninić u  blizini  Drvara. U Trniniću je 30. augusta 1907. iznenada zapaljen njegov čardak i hambar, u kojem se nalazilo oko 15.000 oka raznog žita. Događaj je zabilježio list Bošnjak
NGC 3255
NGC 3255 (također poznat kao ESO 127-SC20) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Kobilica. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 4. februara 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ivan Cankar
Ivan Cankar (10. maj 1876 – 11. decembar 1918) bio je slovenski pisac, dramaturg, esejist, pjesnik i politički akivist. Zajedno s Otonom Župančičem, Dragotinom Ketteom i Josipom Murnom, smatra se početnikom modernizma u slovenskoj književnosti. Smatra se najvećim slovenskim piscem, a ponekad su ga uspoređivali s Franzom Kafkom i Jamesom Joyceom.
Biografija
Ivan Cankar rođen je 10. maja 1876. godine na klancu na Vrhniki, Slovenija, kao osmo dijete obrtničke porodice. On je prehranjivao svoju porodicu radeći kao krojač. Nakon nekog vremena, nakon gubitka posla zbog nedostatka klijentelije, seli se u Bosnu gdje započinje raditi u svojoj struci.Ivan Cankar je bio osmo dijete oca Jožefa i majke Neže.
Godine 1882, upisuje se u osnovnu školu na Vrhniškeom hribu. Sa odličnim uspjehom je 1888. završio školu i upisao ljubljansku realku. Živio je kod očevog bratića Šimuna, pa se kasnije odselio kada je našao svoj vlastiti stan.
Poslije mature godine 1896, otišao je u Beč studirati tehniku. Ubrzo se predomislio i prepisao na studij slavistike. Po odlasku iz Beča preselio se u Sarajevo, te se kasnije preselio u Ljubljanu. Svoja djela objavljivao ih je između ostalih i u književnom časopisu "Zora" iz Mostara.
Ivan Cankar je djelovao u razdoblju moderne i, po mišljenu mnogih, najbolji je slovenski pisac svih vremena. Umro je 11. decembra 1918. u Ljubljani, Slovenija.
Razno
Njegov lik je bio između 1994–2007 naslikan na novčanici od 10.000 tolara.
Goti
mini|215px|desno|Zelena površina je područje Götalanda, a ružičastom je označen otok Gotland. Crveno je područje Wielbarkske kulture ranog 3. vijeka, narančasto je područje Černjakove kulture u ranom 4. vijeku. Ljubičasto područje je Rimsko Carstvo. Goti su bili jedan od germanskih naroda koji su jednim svojim plemenskim dijelom prešli sa Skandinavije početkom novog računanja vremena i nastanili se u predjelu gornjeg toka rijeke Visle među ostalim germanskim plemenima šireg prostora Stare Germanije (Jordanes, "Getica"). Najraniji pisani tragovi antičkih historičara pominju ih pod terminom Gutonen (got. Gutans), što se izvodi iz gotske riječi giutan = izlivati, gutans = izliveno, odabrano. Već polovinom 2. vijeka veći dio ovog plemena sa ostalim pridošlicama i popratnim trupama pokreće se u pravcu evropskog jugoistoka i izbija ubrzo na obale Crnog Mora. Poslije niza manjih okršaja sa Rimskom Imperijom, dolazi do većeg bojnog sukoba već u prvoj polovini 3. vijeka i podjele ovog naroda na istočne (Greutungen) i zapadne (Terwinger) iz kojih se slijedom brojnih ratova i masovnih seoba evroazijskim kontinentom, trajno formiraju Ostrogoti (sjajni Goti) i Visigoti (dobri Goti) Ostrogoti bivaju 375. godine pokoreni od nadirućih Huna, a poslije konačnog poraza hunskih hordi bivaju primljeni od Rima kao foederati (saveznici) i po nalogu Istočnog Rima (Bizant) pod vođstvom Teoderiha pokoravaju Zapadni dio imperije, od čega nastaje poznato antičko Istočnogotsko kraljevstvo čija prijestonica postaje Ravena, a Ilirija krajnja istočna provincija. Poslije smrti Teoderika dolazi do napada vojske bizantskog cara Justinijana i raspada kraljevstva godine 550. Visigoti imaju više uspjeha u svojim ratnim pohodima, ali se i njihovo kraljevstvo u Španiji (Toledo) gasi pod najezdom Maura i njihovog vojskovođe Tarika, godine 711.
NGC 7693
NGC 7693 (također poznat kao MCG 0-60-3 i PGC 71720) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 117 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 1,20 (41 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (27 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Asaph Hall 1. decembra 1882. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
9. novembar
9. novembar / studeni (9. 11) jest 313. dan godine po gregorijanskom kalendaru (314. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 52 dana.
Pirenejsko poluostrvo
mini|desno|300px|Pirinejsko poluostrvo Pirinejsko poluostrvo ili Iberijsko poluostrvo se nalazi na krajnjem jugozapadnom dijelu kontinenta. Izuzev na krajnjem sjeveroistoku gdje se poluostrvo Pirinejskim planinama dodiruje sa evropskim kopnom. Sve druge njegove rubne dijelove zapljuskuju vode Atlantskog okeana i Sredozemnog mora. Površina poluostrva iznosi 581.000 km2.
Geografija
mini|lijevo|200px|Geološka građa U reljefu Pirinejskog poluostrva dominiraju veoma prostrane visoravni i srednje visoke planine. Najveći dio njegove unutrašnjosti čini visoravan Mezeta. Visoravan leži između 600 i 800 metara nadmorske visine. Izgrađena je dijelom od starih kristalastih stijena u bazi i na površini od mlađih sedimenata. Mezeta je blago nagnuta u pravcu zapada i jugozapada, a posljedica toga je da većina rijeka teče u tom pravcu. Sa visoravni se izdiže više planina (Sijera Gata, Gredos, Sijera de Gadarama) koje Mezetu dijele u dvije reljefne cjeline: Staru Kastiliju na sjeveru i Novu Kastiliju na jugu. Mezetu na sjeveroistoku ograđuju prostrane Iberske planine. Na krajnjem sjeveru su Kantabrijske i Pirinejske planine, a na jugu Sijera Morena.
Na zapadu, uz Atlantski okean, od Cádiza na krajnjem jugu do La Coruñe na sjeveru, prostire se pojas priobalnih nizina. Na jugu nizine zahvataju veće prostranstvo. U pravcu sjevera one se postepeno sužavaju. Nizine uz riječne doline zalaze duboko u unutrašnjost poluostrva. Na sjeveru Kantabrijske planine nisu pogodovale nastanku prostranih ravnica. Nizinski pojas je duž Sredozemnog mora uzak. Jedino se uz tok rijeke Ebro nizine jako proširuju i dolinom rijeke, između Iberijskih i Pirinejskih planina, uvlaće u trup poluostrva.
Klima
Pirinejsko poluostrvo nije jedinstveno klimatsko područje. Najveći dio njegove unutrašnjosti, posebno prostor Mezete, ima izrazitu kontinentalnu suptropsku klimu. Prostori uz Atlantsko primorje imaju atlantsku, a oblasti uz istočne obale mediteransku klimu. Centralni dijelovi poluostrva koji imaju kontinentalnu klimu odlikuju se dugim toplim i sušnim ljetima. Zime su dosta hladne i, također, sušne. Ovi prostori primaju malo padavina. Najveći njegov dio primi oko 400, rijetko do 600 mm. Niži dijelovi nemaju više od 400 mm kiše. U pravcu jugozapada povećava se količina padavina do oko 800 mm.
Prostori uz Atlantski okean klimatski su mnogo povoljniji. To su oblasti blage atlantske klime. Zime su ovdje veoma blage i vlažne, a ljeta su umjereno topla i, također, vlažna. Sa izuzetkom krajnjeg južnog dijela ovog klimatskog područja u kojem godišnja količina padavina ne premašuje 800 mm, svi drugi njegovi dijelovi imaju više od 1.000 mm kiše, a neki prostori na zapadu dobijaju oko 1.600 mm padavina.
Mediteransku klimatsku oblast odlikuju veoma topa, sušna i duga ljeta. Zime su blage i umjereno vlažne. O ovoga odstupa centralni dio Sredozemnog primorja koji dobija samo 400 do 500 mm kiše. Na krajnjem sjeveru i jugu ovog klimatskog pojasa godišnja količina padavina iznosi oko 1.000 mm.
Rijeke
mini|desno|250px|Rijeke poluostrva Riječna mreža Pirinejskog poluostrva uspostavila se, kako to u prirodi uvijek biva, udirektnoj ovisnosti od reljefa i klime prostora. Ograničen prostor nije pogodovao uspostavljanju većih tokova. Klima, prije svega sušnost središnjih dijelova poluostrva gdje se nalaze izvorišta gotovo svih rijeka, učinila je da su tokovi u izvorištu dosta slabi. Oni ojačaju tek u centralnim i donjim dijelovima toka. Rijeke imaju, uglavnom zbog neravnomjerne raspodjele padavina, neuravnotežen režim voda.
Sve veće rijeke Pirinejskog poluostrva teku u pravcu zapada i jugozapada. One slijede nagib terena i sve se, osim Ebra, ulijevaju u Atlantski okean. Ebro, međutim, završava tok u Sredozemnom moru. Najveće pritoke Atlantskog okeana su: Tagus, Minho, Douro Guadiana i Guadalquivir. Rijeke su privredno dobro iskorištene. Na njima su izgrađene mnoge elektrane i akumulacioni bazeni čija se voda koristi za natapanje plodnih polja.
Flora
Prirodni biljni pokrov poluostrva je izmijenjen i veoma reduciran. Velika šumska prostranstva su iskrčena kako bi se povećale poljoprivredne površine. Najviše je devastirano Atlantsko primorje. Na njegovom sjeverozapadnom dijelu ponegdje su očuvane šume kestena i hrasta. U planinskim prostorima ima i bukovih šuma.
U prostorima mediteranske klime, na krajnjem jugoistoku i istoku poluostrva, najrasprostranjenija je mediteranska makija, niska grmolika vegetacija prilagođena sušnim uvjetima. Ovdje se mjestimično rasprostiru šume zimzelenog hrasta, hrasta plutnjaka i drugog zimzelenog drveća. Centralni prostori, posebno prostor Mezete, prekriveni su dosta oskudnom grmolikom vegetacijom i travama. Na račun iskrčenih šuma na čitavom poluostrvu podignuti su nasadi mediteranskog voća: vinove loze, masline, smokve i plantaže sa agrumima i bademima.
Stanovništvo
mini|desno|200px|Baski u tradicionalnoj odjeći Pirinejsko poluostrvo je dobro naseljeno. Većinu stanovništva čine Španci i Portugalci. Ovim narodima pripada gotovo 85% ukupnog stanovništva poluostrva. Osim njih, ovdje još žive: Katalonci, Galijci, Baski i Romi. Na poluostrvu živi 56 miliona stanovnika. Prosječna naseljenost je neznatno manja od 100 stanovnika po kvadratnom kilometru.
Najmanju naseljenost imaju centralni dijelovi poluostrva i njegov krajnji južni dio. U ovim prostorima naseljenost varira između 20 i 70 stanovnika po kvadratnom kilometru. Najgušće su naseljeni priobalni predjeli i riječne doline. Naseljenost u priobalnim prostorima na krajnjem zapadu, sjeverozapadu i na istoku doseže, a često i premašuje 250 stanovnika po kvadratnom kilometru.
Do Drugog svjetskog rata poluostrvo je pretežno bilo agrarno područje. Stanovništvo je uglavnom živjelo od poljoprivredne proizvodnje. Najviše su se uzgajale žitarice: pšenica, ječam, kukuruz, raž, riža i zob. Na Pirinejskom poluostrvu porizvodi se dosta voća, najviše grožđa i agruma. U mediteranskom primorju su prostrani maslinjaci. U novijem dobu poljoprivreda je jako unaprijeđena, te i danas čini značajnu privrednu djelatnost u Španiji i Portugalu.
Stočarstvo je, također, jako razvijeno. Ranije je preovladavao uzgoj sitne stoke. Danas je, međutim, mnogo uznapredovalo mliječno i mesno govedarstvo. Ribolov, priobalni i okeanski, intenzivno se razvija. Španija i Portugal pripadaju skupini zemalja sa visoko razvijenom ribolovnom privredom.
NGC 4767B
NGC 4767B (također poznat kao ESO 323-41, IRAS 12519-3934, MCG -7-27-15 i PGC 43954) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 161 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Najveći prečnik je 1,30 (61 hiljada sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (42 hiljade sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bitka kod Lipara
mini|desno|300px|Ostrvo Lipari Bitka kod Lipara (Lipari, 260. p. n. e. ) bila je prva pomorska bitka između Kartage i Rimske Republike. Bitka je dio Prvog punskog rata. Kartaginjani su pobjedili više zahvaljujući zasjedi, nego stvarnoj bici.
Zasjeda
Kad je Scipion došao do tjesnaca, dobija informaciju da garnizon na Liparskim ostrvima ima namjeru da pređe na stranu Rima. Scipion nije mogao odoliti takvom iskušenju da zauzme važan grad bez borbe. Scipion otplovljava prema Liparima. Dok su rimski novi brodovi ulazili u liparsku luku u zasjedi ih je čekao dio kartaginjanske flote pod komandom Hanibala Giskoa i Boda. Bod je sa 20 brodova blokirao Rimljane unutar luke. Scipion i rimska posada nisu pružili neki otpor. Neiskusna posada se uspaničila i pobjegala, a konzul Scipion Asiatik je uhvaćen.
Brzo poslije Scipion se sveti za poniženje i pobjeđuje u bici kod Mila.
Norveško more
mini|desno|250px|Norveško more Norveško more je dio Atlantskog okeana sjeverozapadno od Norveške, a nalazi se između Sjevernog mora na jugu, Barentsovog mora na sjeveroistoku i Grenlandskog mora na sjeveru. Podvodni greben koji se proteže između Ovčjih otoka i Islanda odvaja ga od ostatka Atlantika, dok ga greben Jan Mayen razdvaja od Arktičkog oceana.
Za razliku od mnogih drugih mora, veći dio dna Norveškog mora nije dio epikontinentalnog pojasa i stoga leži na velikoj dubini od oko dva kilometra u prosjeku. Bogata nalazišta nafte i prirodnog plina nalaze se ispod morskog dna i istražuju se u područjima s dubinom mora do oko jednog kilometra. Obalna područja su bogata ribom koja dolazi u Norveško more iz sjevernog Atlantika ili iz Barentsovog mora radi mrijesta. Topla sjevernoatlantska struja osigurava relativno stabilne i visoke temperature vode, tako da je za razliku od arktičkih mora, Norveško more bez leda tokom cijele godine. Nedavna istraživanja su zaključila da je velika količina vode u Norveškom moru sa svojim velikim kapacitetom apsorpcije topline važnija kao izvor norveških blagih zima od Golfske struje i njenih proširenja
Ovo more je spoj između Islandskog mora na zapadu i Barencovog mora na sjeveroistoku. Na jugozapadu odvojeno je od Atlantskog okeana podvodnim grebenom koji se pruža između Islanda i Farskih ostrva. Na sjeveru je odvojeno od Arktičkog okeana grebenom Jan Mayen.
Norveško more zajedno sa Grenlandskim i Islandskim morem nosi kolektivni naziv Nordijska mora.
Norveško more se ne smrzava zbog tople i slane morske struje. Koristi se kao izdašno ribolovno područje, a ulov se uglavnom sastoji od bakalara, haringe, srdela i inćuna.
Kartaga
mini|desno|300p|Ostaci Kartage
Kartaga je bio grad-država u Sjevernoj Africi. Nalazila se u blizini današnjeg Tunisa. Poslije Trećeg punskog rata grad je uništen od strane Rimljana i svi stanovnici prodani su kao robovi. Kartaga ili Kartagina je (,, od feničkog קרת חדשת  što značinovi grad (Qart: grad, ḥadašt:novi); ) je antički grad koji se nalazio na severu Afrike, na teritoriji današnjeg Tunisa, kao i istoimena civilizacija koja se razvila u sferi utjecaja tog grada. Grad se nalazi na istočnoj strani jezera Tunis s druge strane današnjeg grada Tunisa. Prema legendi su je osnovali feničanski kolonisti pod vodstvom Elisse (Didona). Postala je veliki i bogati grad, a tako i najveća sila na Mediteranu sve dok nije uništena u trećem punskom ratu godine 146. p. n. e. Iako je uništena kao centar punske kulture, nešto kasnije su je Rimljani ponovno osnovali te je postala jednim od najvažnijih gradova Imperije, što će ostati sve do svog drugog uništenja - od strane muslimanskih osvajača godine 698. Danas područje oko Kartage predstavlja predgrađe Tunisa.
Go
Izmišljen je u Kineskom carstvu otprilike 2000 godina prije nove ere. Danas se ova igra tradicionalno još uvijek igra u Kini gdje se zove weiqi (圍棋/围棋), u Koreji, gdje se zove baduk ili paduk (바둑), i u Japanu, gdje je poznata po nazivu go ili igo. Popularnost igre go raste u cijelom svijetu u posljednjim decenijama. Go ima veoma jednostavna pravila ali istovremeno pruža gotovo neograničen broj mogućih kombinacija i situacija.
Go je igra za dva igrača koji naizmjenično postavljaju svoje figure (crne za jednog i bijele za drugog igrača) na tablu koja se zove goban. Cilj igre je kontrola određenih dijelova table kroz stvaranje takozvanih „teritorija“.
Kinesko porijeklo
Smatra se da je go nastao prije više od 4000 godina i da ga je izumio imperator Yao ili imerator Shun koji su htjeli ovom igrom razviti stratešku moć kod svojih sinova. Drugi izvori kao izumitelja igre navode roba po imenu U koji je igru zamislio kako njegovom gospodaru ne bi bilo dosadno.
Po legendi o pet kineskih zmajeva, zmajevi Hei-Zi (crni) i Bai-Zi (bijeli) koji su se natjecali u snazi, izmislili su go da bi riješili ovaj problem. Bogovi su onda poslali trećeg zmaja da posmatra partiju kako bi im podnio izvještaj nakon što se partija završi. Njihova pravila su bila potpuno ista kao i današnja, osim što nisu imali pravilo koje zabranjuje vraćanje u prvobitno stanje (kako bi se izbjeglo beskonačno ponavljanje istih poteza) jer su obojica bili besmrtni, pa su imali i neograničeno strpljenje. Tako zmajevi još uvijek igraju svoju partiju a bogovi šalju novog posmatrača svakih hiljadu godina. Trenutno pet zmajeva posmatra igru a šesti bi im se trebao pridružiti za nekoliko godina.
Razvoj u Koreji i Japanu
Go je stigao u Koreju u 5. vijeku, da bi se u Japan proširio u 7. vijeku. U Japanu ga je vrlo brzo prihvatilo aristokratsko društvo koje se nalazilo pod kineskim uticajem. U civilnom zakoniku iz 701. godine, aristokratma se eksplicitno dozvoljava igranje goa, dok se to pravo uskraćuje monasima.
Igra go se kasnije počela koristiti u školovanju samuraja kao vježba za vojnu strategiju. Monaski budističke škole ničiren stvaraju prvu go školu: Honinbō.
Ujedinjenjem Japana 1603. godine, go uz podršku vojnika i šoguna Tokugawe ulazi u zlatno doba kada dolazi do nadmetanja između tri nove škole iz kojih su se regrutirali visokopozicionirani državni službenici. Svake godine se organizirao turnir na kojem su vještine ukrštala dva najbolja igrača, uz prisustvo imperatora i šoguna. Ova praksa nastavila se sve do doba restauracije.
Go na Zapadu
Prvi spomeni igre go na Zapadu datiraju iz 18. vijeka iz putopisa putnika, koji su se vraćali s putovanja u Aziju. Jedan od prvih koji je pisao o gou je jezuit Matteo Ricci, dok je prvi članak o igri objavio Gottfried Wilhelm Leibniz 1710. godine. Ipak, popularizacija igre počinje tek krajem 19. vijeka, najprije u Njemačkoj i Austrougarskoj. Prvi klub je osnovan 1895. godine od oficira austrougarske mornarice.
Danas go igra više od 40 miliona ljudi u cijelom svijetu, a od toga je najmanje milion igrača u Evropi.
Kratki pregled pravila
U praksi postoje i druga pravila koja su dijelom različita od gorenavedenih pravila. Ipak, sva ove razlike u pravilima ne mijenjaju karakter igre.
NGC 1755
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Vinac
Historija
Vinac se prvi put spominje u 10. vijeku, kao središte Vinačke banovine. Tokom rata u Bosni i Hercegovini, Vinac je napadnut od strane bosanskih Srba 1. juna 1992, a zauzet je dan kasnije. Oslobođen je od strane Armije Bosne i Hercegovine 13. septembra 1995.
Religija
U naselju Vinac se nalazi Sultan Bajazidova, u narodu poznata pod imenom Torlak Alijina džamija koja je izgrađena u periodu 1512. - 1524. godine. Džamija je srušena za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini 1992. godine. Obnovljena je 1998. godine.
Hvar (grad)
280px|mini|Hvar, gradski trg Hvar (čakavski: Hvor ili For; ; ; ) jest grad u Hrvatskoj, na ostrvu Hvaru, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Geografski položaj
Nalazi se u srednjoj Dalmaciji, na zapadnoj obali ostrva Hvara. Hvar je danas jedno od najjačih turističkih središta u Hrvatskoj. Osim turizmom stanovništvo se bavi i poljoprivredom i ribarstvom.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Hvar.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, grad Hvar je imao 3.979 stanovnika, od čega u samom Hvaru 3.519.
Grad Hvar
Napomena: ''Nastao iz stare općine Hvar. U 1869. sadržan je dio podataka u općini Jelsa.''
Mesomycetozoea
Mesomycetozoea ili Ichthyosporea (ili kladus DRIP) je mala grupa Opisthokonta u eukariotima (bivše protista), pretežno  parazita  na ribama i drugim životinjama.
Značaj
Mezomicetozoe nemaju posebnih diferncijalnih obilježja, apojavljuju se u tkivima domaćina kao proširene loptice ili ovali koje sadrže spore; većina ih je izvorno klasificirana u različite skupine kao gljive, protozoe ili bezbojne alge. Međutim, oni čine koherentnu grupu na molekulskim stablima usko povezanim sa životinjama i gljivama i tako su zanimljive biolozima koji proučavaju njihovo porijeklo. U studiji iz 2008. one se snažno pojavljuju kao sestrinska grupa kladusa Filozoa, koji uključuje životinje. Huldtgren et al., putem rendgenske tomografija mikrofosila iz Edijakarana formacije Doushantuo, protumačio ih je kao kapsule njihovih spore.
Hvar (grad)
Hvar (naseljeno mjesto)
Napomena: ''U 1991. smanjeno izdvajanjem dijela naselja u samostalno naselje Milna. U 1869. sadrži podatke za naselje Zaraće.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Hvar je imalo 3.643 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Mesomycetozoea
Terminologija
Budući da su dodani drugi novi članovi (npr. prijašnji redovi gljiva Eccrinales i Amoebidiales), Mendoza et al. su predložili promjenu imena u Mesomycetozoea, što se odnosi na njihov evolucijski položaj. Na stablu Eukaryota, u kladusu Opisthokonta, Mesomycetozoea je u sredini ("meso-") gljiva ("-myceto-") i životinja ("-zoea").
844.
Godina 844. (DCCCXLIV) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. Oznaka 844. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
10. novembar
10. novembar / studeni (10. 11) jest 314. dan godine po gregorijanskom kalendaru (315. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 51 dan.
Rafael Nadal
Rafael "Rafa" Nadal Parera profesionalni je španski teniser i trenutni broj 3 na ATP-listi.
Od aprila 2005. do maja 2007. napravio je rekord od 81 uzastopnog dobijenog meča na zemlji prije nego što ga je Roger Federer pobijedio u finalu Mastersa u Hamburgu. Gotovo je nepobjediv na Roland Garrosu, na kojem ima omjer 112–3. Drži rekord po broju uzastopnih pobjeda na istom turniru: od 2005. do 2013. godine (uključujući i nju) napravio je niz od 46 pobjeda na Monte Carlo Mastersu, a taj turnir osvojio je osam puta zaredom, što je također rekord, i u muškoj i u ženskoj konkurenciji (kasnije je osvojio još tri uzastopne titule na tom turniru, a ima i deset titula na Rim Mastersu, pet na Madrid Mastersu te 11 na turniru u Barceloni, od čega pet uzastopnih). Također drži rekord po broju uzastopnih titula na Roland Garrosu (pet). Zbog tih dostignuća smatra se najboljim teniserom na zemljanoj podlozi u historiji.
Rivalstvo s Novakom Đokovićem, ali i s Federerom jedno je od najvećih u historiji (uz rivalstva Borg–McEnroe, McEnroe–Lendl, Becker–Edberg, Agassi–Sampras). Pobijedio je Federera u tri finala Roland Garrosa. Također ga je pobijedio u finalu Wimbledona 2008, onemogućivši mu da osvoji šestu vimbldonsku titulu zaredom. Postao je prvi teniser još od Borga 1980. koji je u istoj godini osvojio i Roland Garros i Wimbledon. Nadal je i drugi Španac koji je osvojio Wimbledon nakon 42 godine. Ponovio je taj uspjeh 2010. pobijedivši u finalu Čeha Tomáša Berdycha u tri seta. Osvojio je i dvije zlatne medalje na Olimpijskim igrama: prvu pojedinačno na OI 2008. u Pekingu, a drugu u parovima osam godina kasnije u Rio de Janeiru.
Drugi je po broju titula na turnirima iz serije ATP Masters 1000 – osvojio ih je 36. Pobjedom na Australian Openu 2022. osvojio je 21. Grand Slam turnir i postao najuspješniji teniser u historiji, a iste godine osvojio je i svoj 14. Roland Garros, dodatno popravivši historijski rekord.
Peterostruki je osvajač Davis Cupa i dvostruki osvajač Laver Cupa (2017, 2019) kao član tima Evrope.
Porodica i rane godine
Rođen je u Manacoru (Mallorca) od oca Sebastiána i majke Ane Marije Parere. Ima mlađu sestru Maríju Isabel. Njegov stric, Miguel Ángel, bivši je nogometaš, koji je svojevremeno igrao za RCD Mallorku, FC Barcelonu i špansku reprezentaciju. Nadal je vatreni navijač FC Mallorca i Real Madrida. Njegov drugi stric, Toni Nadal, koji je i sam bio teniser, pokazao je trogodišnjem Nadalu kako se igra tenis i otad ga je trenirao sve do 2017. Toni je vjerovao da je Nadal prirodni talent za tenis, dok je Rafael više želio igrati nogomet. Kad je Nadal imao pet godina, počeo je dvaput sedmično odlaziti u lokalni teniski klub da trenira, a s osam godina bio je napadač koji obećava, trenirajući u lokalnom fudbalskom klubu. S osam godina osvojio je oblasno tenisko takmičenje za dječake mlađe od 12 godina. S 12 godina Nadal je osvajao razna juniorska teniska takmičenja u Španiji i Evropi, a istovremeno je trenirao i nogomet. Otac ga je natjerao da bira između nogometa i tenisa kako njegovo obrazovanje ne bi trpjelo. Izabrao je tenis.
Kad je imao 14 godina, Španski teniski savez insistirao je da napusti Mallorku i preseli se u njihov teniski kamp u Barceloni kako bi više trenirao i napredovao. Nadalovi roditelji i stric odbili su taj zahtjev, što znači da je Nadal dobijao manje finansijske podrške od ŠTS-a. Ipak, Rafaelov otac sam je pokrio sve troškove. Sa 16 godina Nadal je bio rangiran u top 50 tenisera svijeta.
Iako se Nadal trudio da svoje djetinjstvo čuva izvan očiju javnosti, mediji su našli način da to otkriju. Nadal kaže da je i dalje veliki ljubitelj nogometa.
Počeci
Dok je još bio dijete, Rafaelov stric i trener Toni Nadal naučio ga je igrati lijevom rukom, iako je Rafael dešnjak. Toni je smatrao da će Rafaelov dvoručni bekhend imati koristi od njegove jake desne ruke.