cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Homeostaza
Pregled
Sistem fiziološke kontrole i regulacije cjelovitosti organizma, odnosno har­monijskog sudjejstva pojedinih funkcijskih  sistema,  ima  poseban  značaj  u procesu održavanja homeostaze. Objedinjavanje životnih funkcija, tj, njihovo usklađeno reagiranje na djelovanje vanjskih  i unutrašnjih faktora, ostvaruje se  pomoću dva  komplementarna sistema:  hemijske  (hormonske) i nervne  regulacije. Nervni sistem  primarno kontrolira  brze  tjelesne  aktivnosti:  misišne  kontrakcije, brze  promjene funkcije unutrašnjih organa pa i intenzitet lučenja hormona nekih žlijezda sa unutrašnjim lučenjem (endokri­nih  žlijezda). Može primiti na hiljade  djelića informacija iz različitih osjetnih organa, zatim  ih sve integrirati i na osnovu toga odrediti svrsishodnu reakciju organizma. S druge strane, sistem hemijske regulacije cjelovitosti ljudskog organizma djeluje putem hormona - izlučevina endokrinih žlijezda. Kontro­lira i podešava brzinu i intenzitet specifičnih hemijskih reakcija u određenim ili svim  tjelesnim ćelijama. Neki hormoni djeluju vrlo kratko (na sekunde), dok drugi počinju djelovati tek nekoliko dana  nakon lučenja, ali zatim  ostaju aktivni više sedmica, mjeseci  pa  čak  i godina. Hormoni su ustvari, bioloski aktivne hemijske tvari  različite  prirode - bjelančevine i njihovi derivati, ami­nokiseline, steroidi i sl., koje  izlučuje jedna  (žljezdana) ćelija  ili više njih (žlijezda) u unutrašnje tjelesne tekućine (krv i limfu),  a koji fiziološki  djeluju na druge ćelije.
Neki od njih  djeluju  u neposrednoj blizini nastajanja (lokalni hormoni) a drugi se izlučuju  u vanćelijsku tjelesnu tečnost i djeluju  na udaljene organe (opći hormoni). Lučenje hormona je regulirano negativnom povratnom spregom. Funkcionalnost svake žlijezde je "podešena" na pojačano lučenje. Međutim, čim izlučeni hormon dostigne  svoj normalni  fiziološki učinak, žlijezda o tome dobija "povratnu obavijest" koja aktivira regulatore smanjenja, do potpune obustave daljeg lučenja. U obmutom slucaju, tj. izluči li se premalo hormona, njegovi fiziološki učinci se smanjuju pa mehanizam povratne veze stimulira ponovno lučenje odgovarajućih količina hormona.
Ovaj pojednostavljeni primjer samopodešavanja istovremeno može ilustrirati i opći sistem fiziološkog održavanja homeostatskih uvjeta u cjelini ili u pojedinim ostalim komponentama. Između sistema hormonske i nervne  regulacije  inte­griteta organizma postoje brojne  međusobne veze koje ih spajaju  u jedinstvenu cjelinu i omogućavaju usaglašenu reakciju u redovnim (normalnim) i vanrednim (poremećenim) životnim okolnostima. Tako, npr.,  najmanje dvije  endokrine žlijezde (srž nadbubrežne i zadnji režanj hipofize) izlučuju svoje hormone samo na živčane  impulse, dok u kontroli sekrecije svih ostalih žlijezda direktno ili indirektno učestvuje i nervni sistem. S druge strane, prenošenje nervnih impulsa sa jedne na drugu nervnu ćeliju ostvaruje se isključivo preko posebnih hemijskih supstanci kratkotrajnog djejstva, koje se označavaju zajedničkim imenom neuro­transmiteri (neuromedijatori).
Jedna od  posebno  značajnih  odlika svih  živih bića je sposobnost  prijema podataka o stanju vanjske i unutartjelesne sredine i, na osnovu toga, podešavanja sopstvenih životnih  aktivnosti  na održavanju  homeostaze. Taj složeni sistem odnosa organizma sa životnim okruženjem reguliran je funkcijom receptora, pro­vodnog sistema i efektora.
Egipat za vrijeme osmanlijske vladavine
Egipat je bio najveća provincija Osmanlijskog carstva. Potpada pod Osmanlijsku vlast 22. januara 1517 godine, kada ga je osvojio sultan Selim I. Shvatajući važnost Egipta za Carstvo, Osmanlije su u njemu provodili posebno pragmatičnu i fleksibilnu politiku i ekonomiju. U Egiptu, za razliku od ostatka Carstva, nije važio timarski sistem. Osmanlije su znale da prosperitet Egipta zavisi u velikoj mjeri od kompleksnog i osjetljivog sistema navodnjavanja prostora oko Nila. Da bi se osigurao dobar prinos od poljoprivrede, imalo je smisla ustezati se od promjene lokalnih načina proizvodnje, administracije i poreskog sistema.
NGC 3802
NGC 3802 (također poznat kao IRAS 11377+1802, MCG 3-30-41, PGC 36203 i UGC 6636) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 153 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 1,10 (49 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (13 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 14. marta 1784. godine.
Egipat za vrijeme osmanlijske vladavine
U usporedbi sa veličinom teritorije, u Egiptu je bilo stacionirano relativno malo Osmanlijske vojske, tek oko 10 hiljada vojnika, pošto se Egipat nalazio veoma daleko od glavnih frontova na kojima su ratovale Osmanlije, uglavnom u istočnoj Evropi i Perziji. Smatralo se da je vojna služba u Egiptu veoma ugodna i mirna za razliku od vojne službe u drugim osmanlijskim provincijama. Vojni zadaci u Egiptu su bili uglavnom odbrambene prirode: čuvanje luka, puteva, zaštita karavana koje su išle ka Mekki i slično. Povremeno je egipatska vojska učestvovala na pohodima ka Perziji i Evropi ali u manjem obimu.
NGC 3802
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Egipat za vrijeme osmanlijske vladavine
Egipat u 16. vijeku
mini|190px|Osmanlijsko carstvo u 16. i 17. vijeku Značaj Egipta za Carstvo je bio i strateški i ekonomski. Egipat je bio važna baza za pohode u području Crvenog mora, u Jemenu, Etiopiji i Hidžazu. U toku 16. vijeka, luka Suec je dosta proširena, a pridodato joj je i brodogradilište. Čak je 1568 godine pokušana i konstrukcija kanala u Sueckom moreuzu.
Nakon što su Portugalci osnivanjem svojih baza u Indiji zaprijetili muslimanskim moreplovcima presjecanjem njihovih trgovačkih veza sa Indijom, Osmanlije odlučuju da konsolidiraju svoj položaj u područjima oko Crvenog mora. Ovo je uključivalo osnivanje novih baza u Jemenu i Etiopiji. Pri osvajanju Etiopije, od strateškog značaja bile su osmanlijske baze u Egiptu. Nakon njenog osvajanja, oni u Etiopiji osnivaju 1555 godine Habeški ejalet sa prijestolnicom u gradu Massawa.
Osvajanje Egipta Osmanlijama je donijelo ogromne ekonomske i finansijske prednosti. Prihodi od poreza na zemlju, carina na morskim i riječnim lukama su se koristili za finansiranje vojske, vojne pohode i rashoda namjesnika i njegove porodice. Pored toga Egipat je djelimično pokrivao i troškove karavana kojima su hadžije išle ka Mekki, a dostavljali su i velike količine žita stanovnicima Mekke i Medine. Viškovi iz budžeta Egipta su svake godine prenošeni u Istanbul kao irsalijja hazina (irsaliye-i hazine, doslovno: transfer blaga). Svota je prvobitno bila fiksirana na 16 miliona para, a do kraja 16. vijeka iznos je dostignuo 20 miliona para. Pored toga, egipatska privreda je opskrbljavala Osmanlijsku prijestolnicu sa raznim proizvodima i namirnicama: šećerom, rižom, lećom i kahvom, ali i vojsku i mornaricu sa barutom, konopima i užadima.
Bilo bi veoma nezahvalno tvrditi da je ova očigledna eksploatacija zemlje predstavljala veće ekonomske poteškoće nego što su bile prije dolaska Osmanlija. Egipat je bio integrisan u ogromno carstvo, uživajući u dugotrajnom periodu mira, prosperiteta i dobre vlasti u odnosu na tadašnje standarde. Grad Kairo je imao velike koristi od trgovine, koju je stimuliralo godišnje hodočašće u Mekku. Zahvaljujući Osmanlijskoj moći i prestižu, te sigurnošću koja je bila veća nego u prethodnom periodu, mnogo više je vjernika poduzimalo put na Hadždž. Egipatski trgovci, ali i vlada, ostvarivali su profit od međunarodne trgovine kahvom, koja je otpočela početkom 16. vijeka i zauzela značaj i važnost koju je dotada imala trgovina začinima. Kairo za vrijeme Osmanlijske vladavine je bio sjedište paše i središte zemlje sa stacioniranom vojskom i birokracijom koji su trošili ogromne količine luksuzne robe.
Izgradnja monumentalnih građevina koja je bila u punom jeku za vrijeme memlučke vladavine, pod Osmanlijama je gotovo zamrla. To bi se moglo objasniti činjenicom da su memlučki sultani i emiri smatrali Egipat svojom domovinom te su željeli ovjekovječiti svoju vladavinu izgradnjom monumentalnih džamija i turbeta. Vlast Osmanlijskih paša u Egiptu je često bila kratkog perioda, te oni nisu imali ni motivacije niti vremena za podizanje građevina. Pored toga, sultani nisu željeli da paše izgrađuju "carske" džamije u svoje ime. Ipak, postoje naznake da su egipatske paše dosta doprinijele osnivanju mnogih vakufa i izgradnju džamija, mesdžida i sufijskih tekija. Jedan od paša, Mustafa-paša (vladao od 1560-1563) izgradio je svoju rezidenciju u starom dijelu Kaira te koristio vakufske prihode za dobrotvorne svrhe. Također, ponovo je renoviran i čuveni Univerzitet Al-Azhar.
Egipat u 17. vijeku
mini|150px|Portet Murata beg, Dutertre u: Description de l'Egypte, [[1809.]] Stalne promjene u vlasti uzrokovale se česte pobune u vojsci na kraju 16. i početkom 17. vijeka. Smatra se da su te pobune bile uglavnom iz ekonomskih razloga, međutim često su motivi bili i etničke i rasne prirode. U nekoliko navrata, vojska je čak upadala u pašine odaje, pljačkajući i ubijajući neistomišljenike. Vrhunac pobuna je bilo ubistvo Ibrahim-paše 1604 godine. Sve do 1609 stanje u Egiptu je gotovo na rubu anarhije. Nasljednik Ibrahim-paše, Muhammed-paša (vladao 1607-1611) uspjeva uz pomoć beduina i dijela lojalne vojske ugušiti pobunu i ulazi u Kairo 5. februara 1610.
Religija u Egiptu tokom 17. vijeka
Postoje naznake da period 17. vijeka nije bilo vrijeme povećanja intelektualne integracije Egipta i drugih područja Carstva. Egipat se u duhovnom i obrazovnom smislu razvijao dosta specifično. Glavni vjerski poglavari su i dalje bili usko povezani sa Istanbulom, naročito glavni kadija i nakib el-ashraf (poglavar iz redova potomaka Poslanikove porodice). Pored njih, mnogi eunusi, guverneri i razni osmanlijski administrativni činovnici igrali su određenu ulogu u "uvozu" obrazovnih i vjerskih pogleda u Egipat. Hanefijsku pravnu školu, kojoj su osmanlijski sudovi bili privrženi, slijedili su svi vjerski službenici koje je postavljala centralna vlast iz Istanbula, ali i egipatska aristokratija. Kao rezultat toga, hanefijski vjerski službenici su se postavili kao elita unutar egipatskog društva, ali i kao egipatska obrazovna institucija.
Međutim, značajan uticaj u egipatskom društvu imali su i drugi islamski pravci, koje su u Egipat donijeli Osmanlijske vojske iz raznih dijelova Carstva. Odmah nakon zauzimanja Egipta, vojska koja je bila ovdje stacionirana, dosta je bila privržena raznim varijantama sufizma, kojeg su donijeli u Egipat iz područja Anadolije i srednje Azije u 15. vijeku.
Kao i u drugim provincijama Carstva, ni Egipat nije bio uključen u hijerarhiju osmanlijskih medresa koje su zapošljavale turkofonske predavače, što je bilo nepisano pravilo. Usprkos tome, Egipat je ostao važan centar islamskog obrazovanja. Tokom 17. vijeka, zabilježen je naročito snažan priliv studenata arapskog i nearapskog porijekla na univerzitet Azhar. Nimalo manje značajna je migracija mladih ljudi sa ruralnih područja Gornjeg i Donjeg Egipta, koji su na Azharu tražili vjersku obuku i obrazovanje. Ove migracije treba posmatrati i kao dio šireg trenda integracije grada i sela, kao i integracije historijskih područja Gornjeg i Donjeg Egipta.
Egipat u 18. vijeku
Tokom 18. vijeka Egipat se sve više približavao djelimičnoj autonomiji, kako je opadala važnost paša koje je vlast u Istanbulu često mijenjala, dok je u isto vrijeme rasla važnost i uticaj lokalnih memlučkih begova i šejhova. Kada je zemlja izašla iz općeg pasivnog stanja nametnutog tokom dva vijeka turske dominacije i slobodno razvijanih bliskih veza sa Evropom pod vodstvom agresivnih begova i ambicioznih memlučkih dinastija, Egipat je preuzeo središnju stratešku ulogu u evropskim planovima, koje je ona oduvijek imala. Ova strateška važnost se najviše ogledala u jedinstvenom geografskom položaju Egipta, ali i održivoj i razvijenoj privredi. On je ostao najbogatija i najvažnija osmanlijska pokrajina, distribuirajući u ostale dijelove Osmanlijskog carstva, a sve više i u mnoge evropske države, izdašne poljoprivredne usjeve, poput riže, šećera, pšenice kao i široku paletu drugih proizvoda, uglavnom kahve iz Jemena, Afrike, Azije i regije oko Crvenog mora.
I pored nastavka tiranije vojnih vlasti i, naizgled, neprekidnog nasilja između rivalskih vojnih dinastija, te čestih epidemija kuge, egipatska privreda je ostala dosta snažna tokom cijelog 18. vijeka. Duži period političke stabilnosti sredinom 18. vijeka pružio je prosperitet gornjoj i srednjoj klasi stanovništva, došlo je do većeg porasta broja stanovnika i fizičke ekspanzije grada Kaira i drugih obalnih gradova. Međutim, u drugoj polovini 18. vijeka počeli su se osjećati dugoročni učinci evropske ekspanzije u Novom svijetu, potražnja za jemenskom kahvom i egipatskom rižom je opala, a evropske zemlje su se okrenule trgovini sa Amerikom. Ovaj pad privrede je bio uveliko ubrzan u posljednjih trideset godina 18. vijeka, kada su Egipat zadesile brojne prirodne katastrofe i pogoršanim tiranskim odnosom vladajućih begova čije su kratke besciljne vladavine uništile prosperitet koji su izgradili njihovi prethodnici, upropastile domaće i strane trgovačke zajednice, ostavile selo u haosu i isprovocirale dvije vojne ekspedicije (1786 i ponovo u 1798 godine) i potkopale temelje sistema koji je omogućavao održivu političku i vojnu vlast u pokrajini prethodnih vijekova.
Smanjenje uticaja osmanlijskih vladara
Već krajem 17. vijeka osmanlijska centralna vlast je polahko gubila svoju sposobnost da utiče na tok događaja u Egiptu, pošto je većina položaja u administraciji i vojnim jedinicama bila preuzeta od strane lokalnih emira. Ostali predstavnici osmanlijske vlasti, kao što su guverner (namjesnik) i glavni sudija (kadija), nisu bili u stanju kontrolisati prodiranje lokalnih dinastija u upravu i vojsku te preusmjeravanje poreskih prihoda u lokalne potrebe. Veoma često su izbijali sukobi između sekti, od kojih su dvije bile posebno uticajne: kasimije (za koje neki autori smatraju da imaju bosanske korijene) i fikarije (koji su bili porijeklom iz područja Kavkaza). Zabilježeno je da je tokom 1711 godine izbio krvavi sukob između ove dvije sekte koji je trajao osamdeset dana (od aprila do juna 1711 ). Sukob je okončan ubistvom vođe fikarija, ali neprijateljstva između ovih sekti trajaće još naredne dvije decenije. Centralna osmanlijska vlast je bila nemoćna da zavede red, te je svojim potezima, koji su uključivali ubistva vođa jedne ili druge sekte, samo izazivali proteste i otpor obiju strana. Tokom 1730tih ove sekte su se gotovo potpuno međusobno uništile, što je dovelo na vlast sektu Kazdagli (ili Kathuda po osnivaču Mustafi Kathuda), koji su komandovali janičarskim trupama.
Vojnu okosnicu dinastije Kazdagli činili su turski doseljenici iz Anadolije koji su se počeli doseljavati u Egipat krajem 17. vijeka, te su se raširili po cijeloj zemlji u potrazi za unosnom trgovinom (naročito duhanom, tada cijenjenom robom koja je došla u Egipat iz Male Azije i sjeverne Sirije ). Pored njih, veliki broj relativno nedisciplinovanih albanskih trupa je dovedeno u Egipat za vrijeme ekspedicije osmanlijskog vojskovođe Gazi Hasan Paše 1786 godine koja je imala za cilj svrgavanje memlučke dinastije u Egiptu koja se sve više osamostavljavala te uskraćivala ubrane poreze namijenjene centralnoj vlasti u Istanbulu. Poslije ove ekspedicije, brojni Albanci su ostali u Egiptu, kada se Hasan Paša povukao 1787 godine da bi poveo Osmanlije protiv Rusije. Spremnost Kazdagli dinastije da ignorira osmanlijske vladare i velikodušno prihvati trgovačke brodove u luku Suez koji prevozili robu iz Indije u Evropu, dovela je do velikog interesovanja trgovaca iz svih evropskih zemalja. Naročito su se isticali Englezi koji su Egipat smatrali glavnim ključem cjelokupne svjetske trgovine.
Francuska okupacija Egipta
mini|180px|Bitka kod piramida, [[Francois-Louis-Joseph Watteau, 1798-1799]] Navodni razlog francuske ekspedicije u Egipat je vratiti autoritet Turske Porte i suzbiti Memluke. Ubrzo nakon što se iskrcao u Aleksandriji, Napoleon je najavio putem propagande i štampanih letaka, da on vjeruje u Boga, Poslanika Muhameda i Kur'an mnogo više od Memluka, te je tvrdio da su svi ljudi jednaki, osim razlika u svojim intelektualnim i moralnim osobinama. U budućnosti svi poslovi u Egiptu su trebali biti otvoreni za sve klase stanovništva; vođenje poslova je trebalo biti predano talentiranim i učenim ljudima, te kao navodni dokaz tvrdnji da su Francuzi iskreni Muslimani naveo je svrgavanje papine vlasti u Rimu. Međutim, stvarni razlozi su bili presjecanje engleskih trgovačkih puteva iz Indije prema Evropi.
Nakon bitke kod piramida (također poznata i kao Bitka kod Imbabe) u kojoj su snage Murat-bega i Ibrahim-bega poražene, stanovništvo je počelo pljačkati kuće begova, a izaslanstvo je poslano iz El-Azhara da bi Napoleona uvjerilo u svoje namjere, te se pokazalo mu lojalnost. Djelimično je uspostavljen dobar odnos između osvajača i Egipćana. Osnovano je gradsko vijeće u Kairu, koje se sastojalo od osoba iz redova šejhova, mameluka i Francuza. Ubrzo nakon toga, u to vijeće su ušli i delegati iz Aleksandrije i ostalih važnijih gradova. Ovo vijeće je malo toga učinilo, više je služilo kao registar uredbi francuskih zapovjednika, koji su nastavili sa diktatorskom vlasti.
Uništavanje francuske flote u bici na Nilu i neuspjeh francuskih snaga poslanih u Gornji Egipat (gdje su stigli do prve katarakte) uzdrmao je vjeru Egipćana u svoju nepobjedivost, a kao posljedica niza nepotrebnih inovacija u odnosima između osvajača i lokalnog stanovništva svakodnevno je rasla napetost, te je na kraju, zbog uvođenja novog poreza, izbio ustanak u Kairu 22. oktobra 1798, a njegovo žarište je bilo u Azharu. Pobuna je kulminirala ubistvom francuskog generala Dupuya, guvernera Kaira. Hitna reakcija Napoleona, potpomognuta dolaskom generala Jean Baptiste Klébera iz Aleksandrije, je brzo ugušila ustanak; ali je stalno stacioniranje francuske konjice untar džamije Azhar održavalo veliku i stalnu napetost.
U prvim sedmicama marta 1801 godine, Englezi pod komandom Sir Ralph Abercrombya uspješno se iskrcavaju u Abukir te prodiru do Aleksandrije gdje su napadnuti od strane francuskog generala Menoua. Francuzi su poraženi, ali je engleski komandant smrtno ranjen u borbi. 25. marta 1801 godine stiglo je pojaćanje engleskim trupama, te su zajedno sa Osmanlijama krenuli su prema gradu Roseta. 30. marta engleska i osmanlijska vojska dolazi do Kaira te postavlja ultimatum Francuzima da napuste grad i otplove nazad u Francusku. Drugi dio englesko-osmanlijskih trupa stiže do Aleksandrije, gdje postavljaju iste uslove Francuzima. Francuska vojska prihvata ultimatum te njihovo povlaćenje predstavlja kraj francuske okupacije Egipta.
Ambrozija
Ambrozija je biljka iz porodice Asteraceae. Na prostoru Bosne i Hercegovine poznata je i pod nazivima: fazanuša, fazanka, limundžik ili partizanka. To je veoma raširen korov i jedna od najraširenijih biljaka iz roda Ambrosia u Sjevernoj Americi i nekim dijelovima Evrope.
Karakteristike
Ambrozija je jednogodišnja zeljasta biljka, koja naraste od 1 do 1,5 metar. Korjen joj je u obliku vretena i dosta jak. Stablo joj je uspravno, razgranato i gusto prekriveno sitnim dlačicama. Listovi su naspramni, perasto dijeljeni u uske režnjeve, maljavi, tamnozelenog lica i sivozelenog naličja. Cvijetovi su skupljeni u jednopolne glavičaste cvasti na vrhu stabla i grana. Muški cvjetovi su blijedožuti, cjevasti, sakupljeni u poluloptaste, viseće, guste cvati u obliku klāsa. Ženske cvati se formiraju u pazuhu gornjih listova, ispod muških cvati, sa pojedinačnim cvjetovima. Plod je ahenija u kojoj se nalazi sjeme. Cvjeta od kraja jula do sredine oktobra. Razmnožava se sjemenom, a sjeme se širi posredstvom čovjeka i vjetrom.
Porijeklo
Ambrozija je porijeklom iz Sjeverne Amerike, odakle je u Evropu uvezena kontaminiranim pošiljkama sjemena. Zbog svoje izuzetno velike reprodukcijske moći, ali i dobre sposobnosti prilagođavanja novim uslovima okoline, u Evropi se veoma brzo i lahko širi, kako na poljoprivrednim tako i na nepoljoprivrednim zemljištima. Veoma često raste na napuštenim zemljištima, pored puteva, pruga, na međama, đubrištima, pored kuća i slično.
Štetnost
Polen ambrozije je jedan od najjačih poznatih alergenata. Sluznica organa za disanje je kontaktno mjesto gdje polen kod osjetljivih bolesnika pokrene alergijsku reakciju. Kao manifestacija alergije javlja se crvenilo očiju, suzenje, začepljenje nosa, svrab u nosu, kihanje, kašalj, otežano disanje, astma i promjene na koži i probavi. Prag koji izaziva alergijske reakcije je vrlo nizak, manje od 20 polenovih zrna po kubnom metru zraka. Danas se smatra da je oko 10% stanovništva alergično na polen ambrozije.
Štetnost ambrozije u poljoprivredi je velika, jer ona, zahvaljujući svom izuzetno jakom korjenskom sistemu i bujnoj vegetativnoj masi, iz zemljišta iznosi velike količine hranjivih materija, prouzrokujući time osiromašenje zemljišta. Osim toga, ambrozija je veoma jak kompetitor, zbog čega doprinosi značajnom smanjenju prinosa i kvaliteta biljnih kultura.
Suzbijanje
Ambrozija se veoma teško suzbija. Najdjelotvorniji pristup suzbijanju ambrozije uključuje mehaničke, agrotehničke i hemijske mjere suzbijanja.
U mnogim evropskim zemljama doneseni su brojni zakonski propisi u vezi iskorjenjivanja ambrozije. U Federaciji Bosne i Hercegovine, doneseno je Uputstvo o načinu izvršavanja mjera obaveznog uništavanja ambrozije i Odluka o mjerama za sprječavanje širenja i uništavanje ambrozije kojima se nalaže svim pravnim i fizičkim osobama poduzimanje obaveznih mjera uništavanja ambrozije. Slični propisi su na snazi u Hrvatskoj, Švicarskoj , Njemačkoj i mnogim drugim državama.
Miroslava Federer
Miroslava "Mirka" Federer (rođ. Vavrinec) bivša je profesionalna teniserka iz Švicarske i supruga Rogera Federera, koga je upoznala na OI 2000. u Sydneyu. Povukla se iz tenisa 2002. zbog hronične povrede stopala. Otada je uglavnom vidimo u počasnoj loži tokom Federerovih mečeva.
Rane godine i karijera
Rođena je u Bojnicama (Slovačka), a porodica joj se preselila u Švicarsku kad je imala 2 godine. Roditelji joj trenutno imaju zlataru i žive u Schaffhausenu. Godine 1987. otac ju je odveo na turnir u Filderstadtu u Njemačkoj. Tu su upoznali Martinu Navratilovu, koja je mislila da Mirka ima atletsku građu i da bi se trebala okušati u tenisu. Navratilova joj je kasnije poslala reket i dogovorila joj prvi trening. 2002. godine ona i Roger nastupili su za Švicarsku na Hopman Cupu. Plasman u 3. kolo US Opena 2001.. njen je najbolji rezultat na Grand Slam turnirima, a u karijeri je ostvarila i pobjede nad visokorangiranim teniserkama, kao što su Barbara Schett i Justine Henin.
Prije povlačenja iz tenisa nalazila se oko 85. mjesta na WTA-listi, a nakon toga je postala Federerov menadžer za odnose s javnošću, putujući s njim po turnirima.
Lični život
Mirka i Roger vjenčali su se 11. aprila 2009. Na svojoj stranici na Facebooku Roger je 24. jula objavio da je dan ranije Mirka rodila blizanke, kojima su dali imena Myla Rose i Charlene Riva. Prve fotografije blizanki pojavile su se na istoj stranici 7. augusta. 6. maja 2014. dobili su i drugi par blizanaca, ovog puta sinove, kojima su dali imena Leo i Lennart (Lenny).
IC 504
IC 504 (također poznat kao MCG 1-22-5, PGC 23495 i UGC 4372) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 191 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 1,20 (67 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (44 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 8. marta 1888. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 2353
NGC 2353 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Jednorog. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 10. januara 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Mehmed IV
Mehmed IV (osmanlijski turski: محمد رابع Meḥmed-i rābi‘; 2. januar 1642 – 6. januar 1693) bio je sultan Osmanlijskog Carstva od 1648. do 1687. Njegova vladavina je bila značajna jer je promijenio prirodu sultanovog položaja odričući se većeg dijela izvršne vlasti u korist velikog vezira.
Rani život
Mehmed IV je rođen u Topkapi palači u Carigradu 1642. godine kao sin sultana Ibrahima I (1615 - 1648) i Turhan Hatice sultanije, rutenijske (ukrajinske) konkubine. Ubrzo nakon rođenja, njegova majka i otac su se posvađali, a Ibrahim je bio toliko ogorčen da je uzeo Mehmeda iz ruku njegove majke i bacio u cisternu. Srećom, Mehmeda su spasili službenici harema. Međutim, to je stvorilo Mehmedu doživotni ožiljak na glavi.
Vladavina
Mehmed IV postaje sultan 12. augusta 1648. godine nakon što je njegov otac Ibrahim I ubijen u krvavom puču. Većinu svog slobodnog vremena on provodi u lovu zbog čega dobija nadimak lovac. Ako gledamo njegovu vladavinu ne obazirući se na posljednjih 5 godina on bi bio jedan od najuspješnijih sultana svih vremena. Poslije turskog osvajanja Krete, Venecija je prisiljena u potpunosti napustiti Egejsko more prepuštajući ga Turcima. Sličnu sudbinu samo na drugim područjima doživljavaju Transilvanija i Poljska u ratovim koji slijede. Previše uvjeren tada u svoju nepobjedivost i u superiornost Turske države on objavljuje rat Austriji.
Sama ideja o ratu nije niti bila njegova nego do rata dolazi u znak podrške mađarskim pobunjenicima protiv austrijske vlasti.
Poraz kod Beča 1683. godine zajedno s još nekoliko drugih koji uskoro slijede dovodi do puča koji ga smjenjuje 1687. godine.
Naslijedio ga je brat Sulejman II
Anthony Hopkins
Sir Philip Anthony Hopkins (rođen 31. decembra 1937) jeste velški filmski, pozorišni i TV-glumac. Dobitnik je niza nagrada kao što su Emmy, Zlatni globus, BAFTA u različitim kategorijama, kao i Oscara 1991. za glavnu mušku ulogu, onu dr. Hannibala Lectera u velikom filmskom hitu Kad jaganjci utihnu. 2021. godine dobija svog drugog Oscara za glavnu mušku ulogu u filmu Otac.
Rani život
Hopkins je rođen 31. decembra 1937. u Margamu, (Port Talbot, Vels), kao sin Muriel Anne i Richarda Arthura Hopkinsa, pekara. Njegov školski period nije bio produktivan te je još tada smatrao da će za njega biti bolje da se posveti umjetnosti, kao što su slikarstvo i crtanje ili sviranje klavira, nego da se brine za svoje studije. Da bi mu usadili disciplinu, roditelji ga 1949. upisuju u školu Jones 'West Monmouth Boys' u Pontypoolu. Tu ostaje 5 semestara, nakon čega se obrazuje na jezičkoj gimnaziji u Cowbridgeu.
Na Hopkinsa je presudno utjecao i ohrabrio ga da postane glumac njegov zemljak, također glumac, Richard Burton, koga je upoznao s 15 godina. Zbog toga se i upisao na velški Koledž za muziku i glumu u Cardiffu, na kojem je diplomirao 1957. Nakon dvogodišnje vojne službe preselio se u London, gdje je učio na Kraljevskoj akademiji dramskih umjetnosti.
Uloge
Prvi profesionalni nastup ostvario je 1960. u Palace Theatreu, u Swanseu. Pet godina kasnije, nakon nekoliko godina provedenih u pozorištu, primijetio ga je Laurence Olivier, te ga pozvao da mu se pridruži u Kraljevskom državnom pozorištu. Hopkins je postao Olivierov zamjenik i bio mu zamjena tokom produkcije Plesa smrti Augusta Strindberga, kad je Olivier bio spriječen odigrati ulogu zbog upale slijepog crijeva. Olivier je kasnije u svojim memoarima (Confessions of an Actor - Ispovijedi jednog glumca) napisao: "Novi mladi obećavajući glumac Anthony Hopkins zamjenjivao me i odigrao ulogu Edgara kao mačka s mišem u zubima." Uprkos uspjehu u Državnom pozorištu, Hopkinsu je dosadilo ponavljanje istih uloga, pa je čeznuo da se oproba i na filmu. 1967. debitirao je na televiziji u drami A Flea in Her Heart na BBC-u. Iduće godine dobio je priliku u filmu Zima jednog lava igrajući ulogu Rikarda I, zajedno s Peterom O'Tooleom, Katharine Hepburn i budućim Jamesom Bondom, Timothyjem Daltonom.
Iako je nastavio nastupati u pozorištu (prije svega u Narodnom pozorištu kao Lambert Le Roux u Pravdi Davida Hare i Howarda Brentona i kao Marko Antonije u Antoniju i Kleopatri nasuprot Judi Dench u režiji Johna Dextera) postepeno se udaljivao od njega kako bi postao afirmirani televizijski i filmski glumac. Uloga Petra Bezuhova u BBC-jevom Ratu i miru 1972. bila je za pamćenje.
Iste godine ostvaruje ulogu britanskog premijera za vrijeme 1. svjetskog rata, Davida Lloyda Georgea, u filmu Mladi Winston, a 1977. glumi britanskog oficira Johna Frosta u filmu Richarda Attenborougha Nedostižni most, s tematikom iz Drugog svjetskog rata. Od tog trenutka karijera mu je krenula u drugom pravcu. Osvojio je brojne pohvale i nagrade za svoje nastupe. 1980. godine je u filmu Čovjek-slon glumio engleskog doktora Fredericka Trivsa koji se brinuo o Josephu Merricku, ozbiljno deformiranom muškarcu iz 19. stoljeća. Te je godine u filmu Vrijeme promjena glumio sa Shirley MacLaine, za koju je poslije izjavio: "Ona je najodvratnija glumica s kojom sam ikad radio." 1984. glumio je s Melom Gibsonom u filmu Pobuna na brodu "Bounty" kao William Bligh, kapetan broda Kraljevske mornarice. 1987. godine odlikovan je Redom Britanske imperije (CBE - Commander of the British Empire), a 1993. i titulom viteza. 1992. godine nagrađen je počasnom stipendijom Univerziteta Wels iz Lampetera. Hopkins je 1998. bio najplaćeniji britanski glumac. Glumio je u filmovima Zorro: maskirani osvetnik i Upoznajte Joea Blacka, a dogovorio je i repriziranje uloge Hannibala Lectera za naknadu od 15 miliona funti. 2003. godine dobija svoju zvijezdu na Holivudskom šetalištu slavnih. Izjavio je da mu je uloga Burta Munroa u filmu The World's Fastest Indian iz 2005. najdraža u karijeri. Također je rekao da mu je ista uloga bila najlakša jer obojica muškaraca imaju slične poglede na svijet. 2006. godine dobio je nagradu "Cecil B. DeMille", odnosno Zlatni globus za životno djelo, a 2008. i nagradu BAFTA Academy Fellowship Award, najveće priznanje Britanske filmske akademije koje se može dodijeliti.
Glumački stil
mini|150px|desno|Hopkins na Toskanskom festivalu sunca, Cortona, [[Italija, august 2009.]]
Hopkins je poznat po svojim pripremama za uloge. U intervjuima je priznao da, kad se jednom posveti projektu, spreman je preći preko svojih rečenica koliko god puta bude potrebno (ponekad i više od 200 puta) sve dok mu one ne počnu zvučati prirodno, kad ih "može izgovoriti bez razmišljanja". Iako sam sebi dopušta poneku pažljivu improvizaciju, to ga je ponekad dovodilo u sukob s režiserima koji se drže scenarija. Hopkins je rekao kako nakon završetka određene scene odbacuje tekst, tj. ne pokušava ga dalje pamtiti. To je uglavnom neobično za druge glumce, koji obično pamte svoje tekstove iz filma godinama kasnije. Richard Attenborough, koji mu je bio režiser 5 puta, rekao je da je tokom snimanja filma Zemlja sjenki imao dva pristupa sa zvijezdama filma (Hopkinsom i Debrom Winger), koji su se pojavili zajedno u mnogim scenama. Dok je Hopkins volio izbjegavati probe, preferirajući spontani nastup, Winger je stalno držala probe. Da bi sve funkcioniralo kako treba, Attenborough je tokom Wingerinih proba Hopkinsa držao podalje, pozivajući ga tek na posljednju probu pred snimanje. Režiser je hvalio Hopkinsa zbog "njegove posebne sposobnosti da te uvjeri kad ga čuješ iako on taj tekst izgovara prvi put. To je nevjerovatan dar." U Spielbergovoj ekranizaciji Amistad, Hopkins je zapanjio prisutne svojim memoriziranjem teksta govora u sudnici dugog 7 stranica, recitiravši ga cijelog odjednom. Ni poznati Spielberg nije mogao priuštiti sebi da Hopkinsa zove Tony, pa ga je tokom snimanja oslovljavao "sir Anthony".
Hopkins je darovit imitator te vješt u prilagođavanju svog maternjeg velškog naglaska u naglasak koji zahtijeva lik koga glumi. Za restauraciju nekih scena u filmu Spartak iz 1991. posudio je glas umjesto svog kasnijeg mentora, Laurencea Oliviera.
Armenske reforme 1914.
Armenske reforme, poznate i kao Yeniköy sporazum, bio je plan reformi koji su osmislile evropske sile između 1912. i 1914. godine i koji je predviđao stvaranje dvije provincije u osmanlijskoj Armeniji pod nadzorom dva evropska generalna inspektora, koji bi bili imenovani da nadgledaju pitanja vezana za armenska pitanja.
Generalni inspektori bi imali najviši položaj u šest istočnih vilajeta (pokrajina), u kojima je živjela većina armenskog stanovništva, i boravili bi na svojim mjestima u Erzurumu i Vanu. Paket reformi potpisan je 8. februara 1914. godine, iako je konačno ukinut 16. decembra 1914., nekoliko sedmica nakon ulaska Osmanlija u Prvi svjetski rat.
Pozadina
Balkanski ratovi su stvorili priliku za poboljšanje položaja Osmanlijskih Armena. Francuzi, Britanci i Italijani bili su nestrpljivi da ograniče njemački uticaj u Osmanlijskom Carstvu, dok je ruska vlada ohrabrivala katolike Armenije da preko namjesnika na Kavkazu apeluje na osmanlijsku vladu za intervenciju u korist reformi u vilajetima naseljenim Armenima. Ovaj projekat pripremili su André Mandelstam, dragoman ruske ambasade u Istanbulu, i predstavnici Armenske narodne skupštine. Predstavljen je i razmatran u Carigradu na sastanku ambasadora Francuske, Britanije i Italije.
Plan
Paket reformi potpisan je 8. februara 1914. između Osmanlijskog Carstva (koje je predstavljao veliki Vezir Said Halim-paša) i Rusije. Louis Constant Westenenk, administrator za Nizozemsku istočnu Indiju, i Nicolai Hoff, major u norveškoj vojsci, izabrani su kao prva dva inspektora. Hoff je bio u Vanu kada je izbio rat, baš kada se Westenenk spremao da otputuje na svoju dužnost u Erzurum.
Historičarka Margaret Lavinia Anderson kaže: "Po pitanju dva egzistencijalna zahtjeva za Armene — da se izbjeglice ne nasele u ovih sedam provincija (što bi bilo besmisleno proporcionalno predstavljanje) i da se preduzmu mjere za vraćanje ukradene zemlje njihovim prvobitnim armenskim vlasnicima — Porta je ostala nepokolebljiva i ovi zahtjevi se nisu našli u sporazumu. Evropskim pregovaračima je ostala nada da će dva evropska generalna inspektora predviđena sporazumom moći da odluče o takvim problemima."
Nedžad Kurto
Nedžad Kurto je rođen 1945. godine u Sarajevu, gdje je i diplomirao na Arhitektonskom fakultetu. Specijalizirao se u Holandiji, i doktorirao na Sveučilištu u Zagrebu 1988. godine sa temom Arhitektura secesije u Sarajevu kod mentora Nevena Šegvića.
Nedžad Kurto je bio dekan i profesor na Arhitektonskom fakultetu u Sarajevu i predavač na Akademiji likovnih umjetnosti u Sarajevu. Njegov rad obilježen je brojnim projektima, studijama i teoretskim radovima. U njegovom djelu su značajno zastupljene studije i projekti revitalizacije historijskih ambijentalnih cjelina. Autor je i nekoliko scenarija za dokumentarne filmove. Radio je kao arhitekta-konzervator u programsko revizionoj komisiji za obnovu Vijećnice u Sarajevu, kao i na idejnom rješenju novog izgleda Muzičkog paviljona u Sarajevu, što je uradio na osnovu nacrta iz austro-ugarskog perioda. Brojna su idejna rješenja i nacrti revitalizacije značajnih kulturno-historijskih objekata u Sarajevu, čiji je autor Kurto.
Radio je projekte ambijentalnih cjelina. Sarađivao je sa profesorom Husrefom Redžićem na raznim projektima. Podržavao je inicijativu Ars Aevi, i bio član upravnog odbora.
Dobitnik je Šestoaprilske nagrade grada Sarajeva. Kurto je umro 30. septembra 2011. u Sarajevu, nakon duge i teške bolesti.
Lavov
Lavov (ukrajinski Львів, ruski Львов, poljski Lwów, latinski Leopolis, njemački Lemberg) jest grad u Ukrajini, u pokrajini Galiciji, u kojem živi oko 850.000 stanovnika. Svakodnevno na posao i školovanje u grad stiže još dodatnih 200.000 ljudi.
Leži na rijeci Poltvi, na oko 80 km od poljske granice. Grad je administrativno središte Lavovske oblasti. Prvi pisani spomen datira iz 1256. godine. Utemeljio ga je Danilo Galicijski koji ga je nazvao u čast svog sina Lava Daniloviča.
Lavov zauzima prvo mjesto u Ukrajini po broju kulturno-historijskih spomenika. Svojom ljepotom, spomenicima i širokom lepezom stilova gradnje ne ističe se samo među ukrajinskim gradovima, već i među gradovima Srednje i Istočne Evrope. Historijska jezgra grada je od 1998. unesena na UNESCOv spisak svjetske kulturne baštine. U najstrožem centru grada veliki je broj spomenika kulture koji su iz perioda od 16. do 17. vijeka.
Geografski položaj
Grad je smješten na čvorištu Lavovske visoravni, brdovitog Roztočja i nisko položenog Pobužja, na osamdesetak kilometara od granice s Poljskom. Leži na brežuljcima, prosječna nadmorska visina iznosi 289 m, dok je brdo Vysokyj Zamok (Visoki Zamak) najviša visinska tačka Lavova sa svojih 409 m nadmorske visine.
Klima
Lavovska klima je umjereno kontinentalna. Prosječna januarska temperatura iznosi −4 °C dok ona u junu +18 °C. Godišnja količina oborina iznosi oko 66 mm, s primjetnim pomanjkanjem padavina u ljetnim mjesecima. Oblačnost je prisutna 66% dana godišnje.
Po meteorološkim praćenjima najviša temperatura ikada zabilježena u Lavovu je iznosila +37 °C u septembru 1921. dok je najnižih −35,8 °C izmjereno u februaru 1929. godine.
Historija
Prema nedavnim arheološkim istraživanjima, na mjestu današnjeg Lavova postojala su naselja koja se javljaju u 5. vijeku. U to vrijeme ova područja pripadala su Velikoj Moraviji. Kasnije su na njih pretendirale dvije velike države: Poljska (za vrijeme vladavine Mieszka I) i Kijevska Rus. Pretpostavlja se da je Mieszko I vladao tim područjem od 960. do 980. godine. Prema Nestorovim hronikama, 981. te zemlje osvaja Volodimir Veliki. Grad je osnovao Danilo Galicijski u 13. vijeku, a ime duguje njegovom sinu Lavu. Prema nekim drugim izvorima, grad je osnovao upravo njegov sin Lav Danilovič.
Osnivanje grada
Prvi pisani spomen o Lavovu datira iz 1256. godine. Zahvaljujući svom povoljnom geografskom položaju na raskrsnici trgovačkih putova iz crnomorskih luka i Kijeva, Istočne i Zapadne Evrope, Bizanta i baltičkih luka, Lavov se brzo razvija i postaje važno središte, i već se 1272. godine ovdje seli prijestolje Galicijsko-volinjske kneževine.
1349 poljski kralj Kazimir III Veliki osvaja Lavov i kroz sedam godina (1356.) uvodi Magdeburško pravo. To daje silni poticaj razvitku grada, posebno se ističe armenska zajednica koja 1363. osniva Armensku crkvu. U periodu od 1370. do 1387. Lavov se nalazi u sastavu Mađarske. 1387. Lavov i okolina se pripajaju poljskoj kruni i kraljici Jadvigi. Kasnije će se neki od poljskih kraljeva kruniti upravo u Lavovu.
Poljsko–litvanska unija
U sastavu Poljske (a kasnije i Poljsko-litvanske unije) Lavov je središte Ruskog vojvodstva koje je bilo sačinjeno od 5 regija: Holm, Sanok, Galič, i Peremišalj. Grad je dobio pravo na vlastita spremišta što je rezultiralo znatnim povećanjem dobiti od robe koja se prevozila od Baltika do Crnog mora. Tokom narednih vijekova stanovništvo će se brzo povećavati, u grad će pristizati ljudi različitih narodnosti i vjera i Lavov će postati važno središte kulture, nauke i trgovine. Nakon što je izgrađen sistem odbrambenih zidina, postao je jednim od najbolje utvrđenih gradova koji je štitio zemlju s jugoistoka.
U gradu su se tada istovremeno nalazile čak tri nadbiskupije: rimokatolička, grkokatolička i armenijsko – katolička. Ovdje je pristizalo mnoštvo doseljenika iz raznih zemalja. Bilo je tu Nijemaca, Jevreja, Italijana, Engleza, Škota i mnogih drugih. Od 16. vijeku vjersku sliku grada nadopunjuju još i protestanti. U prvoj polovini 17. vijeka grad je brojio približno 25—30 hiljada stanovnika. Već je tada postojalo oko 30 obrtničkih organizacija koje su okupljale preko stotinu različitih struka. 1618 godine Lavov se spominje u djelu "Istaknuti gradovi svijeta" njemačkih historičara.
Pad unije
U 17. vijeku se Lavov u nekoliko navrata uspješno branio od opsada. Stalne borbe s osvajačima dale su gradu geslo Semper fidelis ("Uvijek vjeran"). 1649 godine grad su opkolili ukrajinski kozaci na čelu s Bogdanom Hmeljnickim. Uništivši i opljačkavši utvrdu, napuštaju grad. 1655. švedska vojska prodire u Poljsku, osvaja velik dio njene teritorije i opsjeda Lavov. Međutim, bili su primorani prekinuti opsadu grada. Već naredne godine Lavov će okružiti vojska transilvanijskog vojvode Georgija I. Rákóczya, ali ni on neće uspjeti osvojiti grad.
1672. vojska Osmanlijskog carstva pod vodstvom Mehmeda IV ponovo opkoljuje Lavov, međutim rat će se završiti prije nego što Osmanlije zauzmu grad. 1675. grad su napadali i Turci i Tatari, ali ih je poljski kralj Jan III. Sobjeski pobijedio.
1704g. za vrijeme Velikog sjevernog rata, po prvi puta u svojoj historiji grad je osvojila i opljačkala švedska vojska na čelu s kraljem Karlom XII. 1707 u Lavov je doputovao ruski car Petar I. Prema legendi, careva kočija je zapela u blatu na starom nepopločanom trgu Rynku. Poslije tog događaja, po nalogu samog cara, cijeli trg je bio popločen.
1772 godine, nakon Prve podijele Poljske, Lavov je sada pod imenom Lemberg sjedište austrijske provincije Galicije.
Kako je Galicija postala jedini dio bivše Poljske koja je imala kakvu-takvu kulturnu i političku slobodu, Lavov je postao središte poljske kulture i političkog života. Uz navedeno, grad je bio važan i za ukrajinski pokret otpora i ukrajinski kulturni život, jer u to su vrijeme središnja i istočna Ukrajina bile pod vlašću carske Rusije, koja je u potpunosti zabranjivala bilo kakve oblike djelovanja na ukrajinskom jeziku.
Gradu je također bilo dato pravo na vlastitog predstavnika u bečkom parlamentu što je u Lavov privlačilo mnoge značajne kulturne i političke radnike. Postao je mjesto na kojem su se susretale ukrajinska, poljska, židovska i austrijska kultura.
desno|mini|250px|Lavovski univerzitet je smješten u zgradi nekadašnjeg parlamenta
20. vijek
Tokom Prvog svjetskog rata grad je zauzela ruska vojska u septembru 1914, ali već sljedeće godine u junu, grad su ponovno preuzele snage Austro-Ugarske. Padom Habsburške monarhije na samom kraju rata, lokalno ukrajinsko stanovništvo proglasilo je Lavov glavnim gradom Zapadnoukrajinske republike, 1. novembra 1918. godine.
Poljsko–ukrajinski konflikt
Povlačenjem Austrijanaca, dogovoreno je da se vlast preda Ukrajincima. Međutim, već istog dana poljsko stanovništvo Lavova podiglo je oružani ustanak i uskoro preuzelo kontrolu u središtu grada. Ne mogavši slomit otpor Poljaka, Ukrajinci su opkolili grad. Rješenje nastale situacije dogovorili su saveznici na sastanku u Parizu, gdje je odlučeno da se grad preda Poljacima, a da će se konačna budućnost grada riješiti poslijeratnim dogovorom ili referendumom. Poljaci su već 19. novembra u cijelosti kontrolirali grad. Međutim, borbe su se u okolnim krajevima, uz kratke prekide vatre, nastavile voditi do kraja jula 1919. Narednih mjeseci ostatak Galicije pod vlašću Zapadnoukrajinske Narodne Republike, osvojili su ili Poljaci koji su nadirali sa zapada, ili snage Crvene armije s istoka. Tada je uslijedio dogovor Semena Petljure koji je bio na čelu Zapadnoukrajinske Narodne Republike s Poljacima, gdje je dogovoren vojni savez između Poljaka i Ukrajinaca. Poljskoj je priznato pravo na Lavov i granicu na rijeci Zbruč u zamjenu za poljsku pomoć u borbama protiv boljševika.
Interbellum
desno|mini|120px|Stari poljski grb Lavova s medaljom za hrabrost Za vrijeme Sovjetsko–poljskog rata 1920 godine, grad su napadale snage Crvene armije pod vodstvom komandanta Aleksandra Jegorova. Polovicom juna te iste godine, konjica Semjona Budjonoga trudila se osvojiti grad sa sjeveroistoka.
Istovremeno, grad se pripremao za odbranu. Građani su oformili i u potpunosti opremili tri odreda pješadije i dva odreda konjice i izgradili odbrambene linije. Lavov su branile tri poljske divizije i jedan pomoćni ukrajinski odred pješadije. Poslije teških borbi koje su se vodile oko mjesec dana, 16. augusta, Crvena armija je prešla rijeku Istočni Bug i ojačana osmom divizijom, tzv. Crvenim kozacima, počela napad na grad. Boj se odvijao s velikim brojem žrtava i na jednoj i na drugoj strani. Nakon tri dana neprestanog napada, sovjetske snage su odustale i prekinule napad. Za junačku odbranu, grad je bio nagrađen medaljom Virtuti Militari — "za hrabrost", najvećim poljskim vojnim odličjem. Ta medalja je naslikana na poljskom grbu grada. Mirom u Rigi, grad je i nadalje ostao u sastavu Poljske kao glavni grad Lavovskog vojvodstva, postavši jednim od glavnih poljskih kulturnih i naučnih središta.
Drugi svjetski rat
lijevo|mini|220px|Lavov 1939, sovjetska konjica Broj stanovnika Lavova 1939. dosezao je oko 340.000, od toga više od 100.000 građana sačinjavali su Židovi. Još više od 35.000 židovskih izbjeglica slilo se u grad iz okupiranih dijelova Poljske. Hitler i Staljin su podijelili Poljsku, a podmetnutim plebiscitom, sovjetski dio Poljske, uključujući Lavov, bio je pripojen Ukrajinskoj Sovjetskoj Socijalističkoj Republici. Sovjeti su odmah počeli provoditi politiku depolonizacije. U periodu od januara do juna 1940., mnoštvo Poljaka i Židova je bilo deportirano na Daleki istok Sovjetskog Saveza, dio je bio zarobljen, a dio prisilno nastanjen. Nakon što je Hitler prekršio dogovor Ribbentrop – Molotov, sovjetske snage su bile prisiljene uzmaknuti pred naletima Nijemaca koji će od 1941. - 1944. držati vlast u gradu.
Već od samog početka njemačke okupacije, sudbina njegovih građana postala je tragična. Židovsko stanovništvo bilo je primorano živjeti u novonastalom getu, a iz njega ih je većina završila u nekom od njemačkih koncentracionih logora. Lavovski geto se smatra trećim po veličini iza Varšave i Łodźa. Uz Židove, i poljskom dijelu stanovništva bili su nametani kruti zakoni, što je rezultiralo masovnim pogubljivanjem stanovništva. Među prvima koji su stradali našli su se profesori lavovskog univerziteta i ostatak poljske inteligencije.
Vanjski linkovi
Na ukrajinskom
Na poljskom
Na ruskom
Murat III
Murat III (osmanlijski turski: مراد ثالث Murād-i sālis; 4. juli 1546 – 15. januar 1595) bio je sultan Osmanlijskog Carstva od 1574. do 1595. Njegova vladavina upamćena je kao period ekonomske stagnacije i neuspješnih ratova na dva fronta.
Vladavina
Murat III postaje sultanom bez ikakvih internih borbi za razliku od predaka nakon smrti svog oca Selima II 12. decembra 1574. godine. Od njega on nasljeđuje i velikog vezira Mehmed pašu Sokolovića koji upravlja državom do svoje smrti 1579. godine.
Iako se država nalazila u konstantnom slabljenju tokom njegove vladavine to još nije bilo primjetno vanjskim silama. Jednostavno govoreći Carstvo ovolike snage se moglo kretati po inerciji nekoliko desetljeća poslije dostizanja vrhunca moći. To se baš dešavalo tokom njegove vladavine. Po uzoru na oca ovaj sultan gubi više vremena u haremu nego na državnim poslovima prepuštajući državu miljenicima i korupciji.
Kad je Murat III umro, naslijedio ga je sin Mehmed III.
May (Pokémon)
May (Haruka) fiktivan je lik iz Pokémon franšize – videoigara, animiranih serija, manga stripova, knjiga, igračaka i ostalih medija kojima je tvorac Satoshi Tajiri.