cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drekavac (mitologija)
Književnost
Drekavac se spominje u djelima Branka Ćopića u kratkoj priči "Hrabri Mita i drekavac iz rita" iz zbirke pripovjetki "U svijetu medvjeda i leptirova", u romanu "Orlovi rano lete" i "Delije na Bihaću". Također drekavac se spominje u knjizi Milovana Glišića pod nazivom "Pripovetke", u knjizi "Severna kapija: Duhovi prošlosti", Danijela Jovanovića, u knjizi "Gluvo doba", Ninoslava Mitrovića, u knjizi "Zaboravljena gora", Milisava Popovića i u romanu Žike Lazića "Armonikaš: šeboj protiv nevidovnih sila".
Muzika
Rok-metal sastav Horor Piknik je objavio 2013. godine pjesmu pod imenom "Drekavac". Također muzički sastav S.A.R.S. je u sklopu svog albuma "Ikone pop kulture" (iz 2014. godine) objavio pjesmu pod nazivom "Drekavac".
Pozorište
Drama Drekavac je debitantski komad Maje Todorović. Tekst je pobijedio na prvom konkursu za dramski prvijenac, koje je ustanovilo Beogradsko dramsko pozorište, a na čijoj Novoj sceni je tekst izveden u režiji Milene Pavlović-Čučilović.
Filmovi i serije
U japanskoj anime seriji Lord Marksman and Vanadis, baziranoj na istoimenom romanu japanskog autora Tsukasa Kawaguchi, se pojavljuje drekavac, koji je u ovoj seriji jedan od glavnih antagonista. U seriji je prikazan kao niski starac s deformisanim licem u bijelim plaštom koji je ustvari besmrtni demon prerušen u starca.
Južni okean
mini|Južni okean Južni okean je vodena masa koja okružuje Antarktik. Predstavlja četvrti po veličini svjetski okean (veći samo od Arktičkog okeana) i posljednji definisan, s obzirom na to da je prihvaćen od strane MHO tek 2000te, mada je termin odavno korišten među moreplovcima. Predhodno tome, smatralo se da su Atlantik, Pacifik i Indijski okean produžetci Antarktika.
Drekavac (mitologija)
Društvene i video-igre
U kartaškoj igri "Izvori magije", postoji nekoliko karata na kojima se pojavljuje drekavac. Drekavac se pojavljuje i u videoigri Pathfinder Roleplaying Game.
Bogatnik
Bogatnik je naseljeno mjesto u sastavu grada Obrovca, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
Južni okean
Od 68 država koje su članice IHO-a, njih 28 se odazvalo glasanju o novom okeanu. 27 se izjasnilo za novi okean, dok je jedino Argentina odbila prihvatiti postojanje novog okeana. Samo ime Južni okean je odabrano od strane osamnaest država, uz alternativno ime Antarktički okean. Polovina glasova je bila da se granica Južnog okeana odredi na 60. stepenu južne Zemljine polutke, a druga polovina se izjasnila da želi granicu na 35. stepenu južne polutke.
Bogatnik
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Obrovac.
Južni okean
Ove promjene su se odrazile na skorašnja otkrića u okeanografiji o značaju morskih struja. Ukupna površina koju ovaj okean zauzima je 20.327.000 km2.
Bogatnik
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Bogatnik je imao 131 stanovnika.
Južni okean
Podjela Južnog okeana
Južni okean, je okeanografski rečeno, definiran kao okean koji pripada Antarktičkoj struji, koja kruži oko Antarktika. Podjelu okeana možemo izvesti prema geografskim karakteristikama kao što su: "mora", "prolazi", "uvale", "kanali", i "zalivi". Mora od kojih se sastoji Južni okean su: Amundsenovo, Bellingshausenovo, Davisovo, D'Urvilleovo, Kooperacijsko, Kosmonautovo, Lazarevo, Mawsonovo, Riiser-Larsonovo, Rossevo, Somovo i Wedellovo more kao i dio Drakeovog prolaza.
Bogatnik
Stanovništvo
Napomena: ''U 1857., 1869. i 1921. podaci su sadržani u naselju Kaštel Žegarski.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Bogatnik je imalo 470 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Južni okean
Prirodni resursi
Ispod Južnog okeana vjerovatno se nalaze velike, a možda i ogromne, rezerve nafte i plina. Također se pretpostavlja da Južni okean sadrži akumulacije vrijednih minerala kao što su zlato, formirane tokom procesa sedimentacije.
Orenburška oblast
Orenburška oblast jest federalna oblast u Rusiji. Prema popisu iz 2002. godine u ovoj oblasti je živjelo 2.179.551 stanovnika. Administrativno središte oblasti je Orenburg. Oblast je uspostavljena 7. decembra 1934.
Autovía
mini|100px|Znak za autovíu u Španiji. Autoputovi u Španiji se mogu podijeliti u dvije grupe:
Orelska oblast
Orelska oblast jest federalna oblast u Rusiji. Prema popisu iz 2002. godine u ovoj oblasti je živjelo 860.262 stanovnika. Administrativno središte oblasti je Orel. Oblast je uspostavljena 27. septembra 1937.
Vasco da Gama
Njegovo početno putovanje u Indiju preko Rta dobre nade (1497–1499) bilo je prvo koje je povezalo Evropu i Aziju okeanskom rutom, povezujući Atlantik i Indijski okean. Ovo se široko smatra prekretnicom u svjetskoj historiji, jer je označilo početak morske faze globalnog multikulturalizma. Da Gamino otkriće morskog puta do Indije otvorilo je put za doba globalnog imperijalizma i omogućilo Portugalcima da uspostave dugotrajno kolonijalno carstvo na putu od Afrike do Azije. Nasilje i uzimanje talaca koje su da Gama i oni koji su došli poslije njega, osigurali su reputaciju brutalnosti Portugalcima među indijskim domorodačkim kraljevstvima i koji će postaviti obrazac zapadnog kolonijalizma u eri Velikih geografskih otkrića. Putovanje okeanskom rutom omogućilo je Portugalcima da izbjegnu plovidbu preko vrlo spornog Mediterana i prelazak opasnog Arapskog poluostrva. Zbir udaljenosti pređenih u vanjskim i povratnim putovanjima učinio je ovu ekspediciju najdužim okeanskim putovanjem do tada.
Nakon desetina godina pokušaja raznih moreplovaca da stignu do Indije, uz hiljade života i desetina plovila izgubljenih u brodolomima i napadima, da Gama je pristao u Calicut 20. maja 1498. Neometani pristup indijskim putevima začina potaknuo je ekonomiju Portugalskog carstva, koja je je ranije bilo bazirano duž sjeverne i obalne zapadne Afrike. Glavni začini koji su se prvo dobijali iz jugoistočne Azije bili su biber i cimet, ali su ubrzo uključili i druge proizvode, sve nove za Evropu. Portugal je zadržao komercijalni monopol nad ovom robom nekoliko decenija. Tek stoljeće kasnije druge evropske sile, prvo Nizozemska i Engleska, kasnije Francuska i Danska, uspjele su osporiti monopol i pomorsku prevlast Portugala na ruti oko Rta dobre nade.
Da Gama je predvodio dvije portugalske Armade, prvu i četvrtu. Potonji je bio najveći i otputovao je za Indiju četiri godine nakon povratka iz prvog. Zbog svog doprinosa, 1524. da Gama je imenovan za guvernera Indije, sa titulom vicekralja, i oplemenjen je kao grof od Vidigueire 1519. Portugalsku nacionalnu epsku pjesmu Os Lusíadas napisao je u njegovu čast Luís de Camões.
Rani život
Gama je rođen i odrastao u Portugalu. Gamin otac je bio plemić Estevao da Gama. Bartolomeu Dias je istražio u to vrijeme jug Afrike i dospio do Rta dobre nade, dok je Pedro de Corvilha zašao dublje u kopneni dio Afrike. Sada se spremala morska ekspedicija koja će pomorskim putem oko Afrike stići u Indiju iz Portugala. Portugalski kralj Manuel I. Veliki odredio je kao vođu puta Estevaoa da Gamu. Estevao je, međutim, umro, pa je vodstvo i odgovornost preuzeo njegov sin Vasco da Gama. Prvo je vodstvo ekspedicije, navodno, ponuđeno Vascinom starijem bratu Paulu, ali je ovaj odbio jer je bio bolestan (Paulo je umro 1499).
Prvo putovanje
Na put se krenulo iz Lisabona 8. jula 1497. Ekspedicija je brojila 4 broda (Sao Gabriel i Sao Rafael, oba nosivosti 120 tona, Berrio, 50t, i jedan teretni brod nepoznatog imena od 200t). 16. decembra 1497. Gama je prošao ušće Velike riblje rijeke (dotle je dospio i Dias) i krenuo u dotad evropljanima nepoznate vode. Prvi dio puta Gamu je pratio Dias sa petim brodom. Na Božića, 25. decembra, Gama je nazvao kopno koje su ugledali toga dana Terra Natalis, današnji Natal (portugalski Natal znači Božić). U januaru 1498. dospjeli su do današnje države Mozambik. U to vrijeme istočnu obalu Afrike su kontrolirali arapi.
Gama je u augustu krenuo nazad u Portugal. Sa sobom je poveo i 6 hindusa kralju Manuelu I. da bi portugalci mogli naučiti njihove običaje i ostavio je dio ljudi da otvore trgovačku postaju u Calicutu. Zbog lošeg vremena Arapsko more su prošli tek za 3 mjeseca, a velik dio posade je umro od skorbuta. U maju Gama je sa brodovima Sao Gabriel i Berrio oplovio Rt dobre nade, ali su se kasnije dva broda zbog navremena razdvojila. Gama se sa Sao Gabrielom vratio u Portugal 9. septembra 1499. Kralj Manuel I. dočekao je Gamu sa počastima i udijelio mu godišnja primanja od 1,000 cruzadosa.
Portugalac Pedro Alvares Cabral je 1500-01 izvršio drugo putovanje u Indiju sa 13 brodova. U Calicutu su portugalci i hindusi zaratili.
Drugo putovanje
Gama je postigao sporazum sa vladarom Cannanorea, a zatim se uputio u Calicut. Zamorin je ponudio Gami savezništvo, ali je ovaj odbio. Gama je postavio Zamorinu ultimatum da hindusi napuste luku, te je brodovima bombardirao grad iz daljine. Zatim je otišao sjeverno od Calicuta i postigao sporazum sa jednim vladarom, Zamorinovim neprijateljem. 20. februara 1503. Gama je krenuo iz Cannanorea na povratak u Portugal.
Treće putovanje
Nisu poznati detalji o drugom prijemu Game kod Manuela I. Gama je u međuvremenu oženio Caterinu de Ataide (oko 1500. godine). Na treće putovanje u Indiju Gama je krenuo tek 1524. Novi portugalski kralj Ivan III. Portugalski imenovao ga je indijskim potkraljem (umjesto Eduardo de Mendezesa). Nakon 3 mjeseca u Indiji, Gama se razbolio i umro.
NK Arbanasi Zadar
NK Arbanasi Zadar je nogometni klub iz naselja Arbanasi kod Zadra, Hrvatska. Trenutno se takmiči u 2. ŽNL Zadarskoj, šestom rangu hrvatskog nogometa. Domaće utakmice igra na stadionu Arbanasi.
Historija
Klub je osnovan 1910. godine pod imenom NK Zmaj i bio je prvi nogometni klub u Zadru, a to ime je dobio u počast zadarskom nadbiskupu Zmajeviću. Na početku je djelovao kao nogometna sekcija Hrvatskog sokola u Zadru. Klub se od 1946. zvao Arbanasi, a devet godina kasnije mijenja ime u Tvornica duhana. Od 1956. do 1991. godine nastupa pod imenom Omladinac, a od 1991. godine ponovno se zove Arbanasi.
NGC 7012
NGC 7012 (također poznat kao ESO 286-51 i PGC 66116) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 404 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Mikroskop. Najveći prečnik je 2,40 (282 hiljade sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (153 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 1. jula 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 2604B
NGC 2604B (također poznat kao MCG 5-20-23 i PGC 24004) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 97 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Rak. Najveći prečnik je 0,90 (25 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (17 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Domen
Domen se može odnositi na:
IC 764
IC 764 (također poznat kao ESO 441-13, IRAS 12076-2927, MCG -5-29-25, PGC 38711 i UGCA 273) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 98 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 4,80 (137 hiljada sg) a najmanji 1,4 uglovnih minuta (40 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Frank Muller 26. marta 1887. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Golubić (Obrovac)
Golubić je naseljeno mjesto u sastavu grada Obrovca, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Obrovac.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Golubić je imao 132 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Golubić je imalo 478 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Limnologija
Limnologija (grčki λἰμνη jezero + -logija), grana hidrologije koja se bavi istraživanjem jezera, napose fizikalnim i hemijskim svojstvima jezerske vode i biologijom jezera.
François-Alphonse Forel (1841. - 1912.) je osnovao polje limnologije vlastitim proučavanjem Ženevskog jezera. Limnologija je tradicionalno blisko srodna hidrobiologiji koja se bavi primjenom principa i metoda fizike, hemije, geologije i geografije na ekološke probleme.
NGC 1255
NGC 1255 (također poznat kao ESO 481-13, IRAS 03113-2554, MCG -4-8-50, PGC 12007 i UGCA 60) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 78 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Hemijska peć. Najveći prečnik je 4,20 (95 hiljada sg) a najmanji 2,7 uglovnih minuta (61 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Edward Emerson Barnard 30. augusta 1883. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nicolas Poussin
mini|desno|255px|Otmica Sabinjanki, 1637.-38., ulje na platnu, 159 x 206 cm, Louvre mini|desno|255px|Arkadijski pastiri (Et in Arcadia ego), 1637.-38., ulje na platnu, 87 x 120 cm, Louvre Nicolas Poussin (15. juni 1594 - 19. novembra 1665. Rim) je francuski slikar koji se smatra osnivačem i jednim od najvećih predstavnika klasične škole u francuskom slikarstvu. Njegove slike su poznate po geometrijskog preciznosti kompozicije i sadržaja. Sve do 20. vijeka je bio inspiracija većini francuskih slikara kao što su Jacques-Louis David, Jean-Auguste-Dominique Ingres i Paul Cézanne.
C
C je 3. slovo bosanske abecede. Označava bezvučni dentalni afrikatni suglasnik. Također znači i:
Autopista
mini|101px|Znak za autopistu u Španiji Autopista je španska riječ za autoput sa ograničenim pristupom. Autopiste postoje u mnogim državama u kojima se govori španski jezik, kao što su Meksiko, Čile, Španija, Kuba, Kolumbija, Porto Riko, Venecuela i Argentina.
Franjo Šanjek
Franjo Šanjek, hrvatski historičar i teolog.
Rođen je 1. aprila 1939. u Poljani (Varaždin), diplomirao je 1962. u Dubrovniku, magistrirao teološke nauke u Zagrebu 1966, i pomoćne historijske nauke u Vatikanu 1968. godine. Doktorirao je na Sorbonni (Pariz) 1971. godine.
Od 1971. profesor je crkvene historije, metodologije i pomoćnih historijskih nauka na Katoličkom bogoslovnom fakultetu Univerziteta u Zagrebu. Također je profesor srednjovjekovne historije i pomoćnih historijskih nauka na Hrvatskim studijima od 1994. Predavač je na postdiplomskom studiju iz sociologije od 1996, i pedagodije od 1998. godine, na Filozofskom fakultetu u Zagrebu.
Predsjednik je Hrvatskog nacionalnog odbora za historijske nauke (1992.-1999.) i Nacionalnog odbora za komparativnu crkvenu historiju (1995.). Jedan je od osnivača i glavni urednik časopisa Croatica christiana periodica. Član je uredničkog odbora časopisa Prilozi za istraživanje hrvatske filozofske baštine u Zagrebu, Starine HAZU (Zagreb) i Radovi Zavoda za Igraće historijske nauke HAZU (Zadar). Član je Područnog vijeća za humanističke nauke (1994.), Matične komisije za filozofiju i teologiju (1999.) i Komisije za dodjelu godišnje nagrade. Predaje kao gostujući profesor na univerzitetima u Fribourgu (Švicarska) i Ottawi (Kanada).
Za redovnog člana Hrvatske akademije nauka i umjetnosti izabran je 30. januara 1997.
Učestvovao je na više naučnih skupova u Hrvatskoj i inostranstvu. Saradnik je enciklopedijskih i leksičkih edicija u Hrvatskoj, Francuskoj, Belgiji, Njemačkoj i Poljskoj.
U naučno-istraživačkom radu usmjeren je proučavanje evropskog i hrvatskog srednjovjekovlja: religiozno-socijalni pokreti od 12. do 15. vijeka; Hrvati na Pariskom i evropskim univerzitetima; Hrvati u evropskoj nauci (radovi i studije o Hermanu Dalmatinu, Augustinu Kažotiću, Ivanu Stojkoviću, Andriji Jamometiću, Martinu Zadraninu itd.); Hrvati i ljudska prava (Vinko Paletin); stoljetne veze Hrvata s Apostolskom Stolicom; Hrvati i historijska nauka (Matija Vlačić Ilirik, Antun Vramec, Mavro Orbini) itd. Posebno polje njegova istraživanja predstavlja Crkva bosanska, o kojoj je napisao više knjiga i članaka.
Penzjanska oblast
Penzjanska oblast jest federalna oblast u Rusiji. Prema popisu iz 2002. godine u ovoj oblasti je živjelo 1.452.941 stanovnika. Administrativno središte oblasti je Penza. Oblast je uspostavljena 4. februara 1939.
Okeanografija
mini|250p Okeanografija (grčki okean + γράφειν = pisati), također zvana okeanologija, nauka je o Zemljinim okeanima i njihovih međusobno povezanih ekosistema te hemijskih i fizičkih procesa. Postoje pet glavnih područja unutar nauke:
Historija okeanografije
Rana istraživanja okeana bila su ograničena na njegovu površinu i malobrojna stvorenja koja su ribari vadili u svojim mrežama. Međutim, kad su Bougainville i Cook izveli svoja istraživanja u južnom Pacifiku, u svojim su izvještajima spomenuli i mora koja su posjetili. James Clark Ross preduzeo je prvo moderno mjerenje dubine mora 1840, Charles Darwin objavio je rad o grebenima i oblikovanju atola, ali ipak postojanje ogromne strmine iza kontinentalnih šelfova nije otkriveno sve do 1849. godine. Mauryjeva Fizikalna geografija mora iz 1855. bio je prvi udžbenik iz okeanografije. Polaganje sjevernoatlantskog telegrafskog kabla potvrdilo je prisutnost srednjookeanskog hrpta.
Nakon sredine 19. stoljeća, kad su naučna društva prolazila kroz poplavu novih terestričkih botaničkih i zooloških informacija, evropski historičari prirode počeli su osjećati nedostatak više nego anegdotskih znanja o okeanima. Počeci okeanografije kao kvantitativne nauke zapravo datiraju od 1872, kad su Charles Wyville Thompson i John Murray krenuli u ekspediciju Challenger (1872–1876). Ubrzo su ostali evropski i američki narodi poslali naučne ekspedicije (kao što su učinili mnogi pojedinci i institucije), a osnovani su i instituti posvećeni proučavanju okeanografije. Četiri najvažnija u Sjedinjenim Državama jesu Okeanografski institut Scripps, Okeanografski institut Woods Hole, Opservatorija Lamont–Doherty i Univerzitet Vašingtonske škole okeanografije. Najvažnija nova institucija u Britaniji jest Sautemptonski okeanografski centar.
Prva međunarodna okeanografska organizacija osnovana je 1901. pod imenom Međunarodno vijeće za istraživanje mora. Godine 1921. u Monaku je osnovan Međunarodni hidrografski ured (IHB). Kasnije je 1966. Kongres SAD-a osnovao Nacionalno vijeće za pomorska bogatstva i tehnički razvoj, u čijoj je nadležnosti bilo istraživanje i proučavanje svih aspekata okeanografije. Također je omogućio da Nacionalni naučni zavod novčano podupre ljude koji su obavljali ta proučavanja na polju okeanografije.
Bijeli sljez
Bijeli sljez raste na vlažnim mjestima u srednjoj i južnoj Evropi, te zapadnoj Aziji. Najviše je rasprostranjen u kulturi za dobijanje droge visoke kvalitete.
NGC 5511A
NGC 5511A (također poznat kao MCG 2-36-51 i PGC 50778) je kompaktna galaksija koja je udaljena oko 339 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 0,70 (69 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (69 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 2420
IC 2420 (također poznat kao PGC 24883) je kompaktna galaksija koja je udaljena oko 386 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 0,60 (67 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (67 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 23. marta 1900. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Veduta
mini|desno|255px|[[Johannes Vermeer, Pogled na Delft, 1660-1661.]] mini|desno|255px|[[Canaletto, Veliki kanal, c. 1730.]]
Veduta (tal.: vidik, pogled) pogled na grad odnosno dio grada, na ulicu, trg, spomenik ili na pejzaž, u kojem prevladavaju arhitektonski elementi sa ljudskim likovima i skupinama. Osnovni element je perspektiva, kojom se ostvaruje privid prostornosti.
Ovaj žanr pejzažnog slikarstva razvio se u Nizozemskoj, tako da su se već u 17. vijeku holandski slikari razvili čitavu paletu prepoznatljivih motiva gradova i pejzaža svojih ravnica da udovolje zahtjevima svoje bogate srednje klase.
Akvarel
Akvarel (lat. aqua, voda) slikarska tehnika koja upotrebljava vodene boje, tj. boje koje su vezane ljepilom (gumiarabika) koje se razgrađuje u vodi. Akvarelne boje karakteriše prozirnost i prozračnost te se slikanjem boje na boju mogu dobiti izvanredni tonaliteti poetičnog karaktera.
Prilikom slikanja akvarelom podloga ima izutetno važnu ulogu jer se vidi ispod prozirnog (lazurnog) tankog sloja boje, stoga se pri radu često koristi poseban akvarelni papir sa zrnastom teksturom. Boje se na papir nanose mekanim kistovima. U tehnici akvarela se ne koristi bijela boja, pošto svijetle i tamne tonove dobijamo dodavanjem više ili manje vode. Djelove slike koji treba da ostanu bijeli, ne bojimo.
Akvarelom su slikali poznati impresionistički slikari među kojima su najpoznatiji: Claude Monet, Pierre-Auguste Renoir, Edgar Degas, Vincent van Gogh.
Laminin
Laminini su proteini vanćelijskog matriksa, visoke molekulske težine (~400 do ~900 kDa). Glavna su komponenta bazne lamine (jedan od slojeva bazne membrane), temelj proteinske mreže za većinu ćelija i organa. Laminini su važan i biološki aktivan dio bazne lamine, koji utiču na diferencijaciju, migraciju i adheziju ćelija.
Laminini su heterotrimerni proteini koji sadrže α-lanac, β-lanac i γ-lanac, koji se nalaze u pet, četiri, odnosno tri genetičke varijante. Molekule laminina imenovane su prema sastavu njihovog lanca. Dakle, laminin-511 sadrži α5, β1 i γ1 lance. Identificirano je 14 drugih kombinacija lanaca in vivo. Trimerni proteini ukrštaju se i formiraju ukrštenu strukturu koja se može vezati za druge ćelijske membrane i molekule vanćelijskog matriksa. Tri kraća kraka su posebno dobra u vezivanju za druge molekule laminina, što im omogućava da formiraju listove. Dugi krak sposoban je da se veže za ćelije, što pomaže da se organizovane ćelije tkiva pričvrste za membranu.
Porodica lamininskih glikoproteina je sastavni dio strukturne skele u gotovo svakom tkivu organizma. Oni se luče i ugrađuju u ćelijske [ [vanćelijski matriks| vanćelijske matrikse]]. Laminin je od vitalnog značaja za održavanje i opstanak tkiva. Defektni laminini mogu uzrokovati nepravilno formiranje mišića, što dovodi do oblika mišićne distrofije, smrtonosne bolesti sa kožnim prištevima (spojna epidermolysis bullosa ) i defekta bubrežnog filtera (nefrotski sindrom).
Tipovi
Identificirano je 15 trimera laminina. Laminini su kombinacije različitih alfa-, beta- i gama lanaca.
Laminini su prethodno numerisani kako su otkriveni, tj. laminin-1, laminin-2, laminin-3, itd., ali je nomenklatura promenjena kako bi se opisalo koji su lanci prisutni u svakoj izoformi (laminin-111, laminin-211, itd. ). Osim toga, mnogi laminini su imali uobičajena imena prije nego što je bilo koja nomenklatura laminina bila na snazi.
Funkcija
Laminini formiraju nezavisne mreže i povezani su sa tip IV kolagena mrežama preko entaktina, fibronektina, i perlekana. Također se vezuju za ćelijske membrane preko integrinskog receptora i drugih plazmamembranskih molekula, kao što su distroglikanski kompleks glikoproteina i glikoprotein Lutheran krvne grupe. Kroz ove interakcije, laminini kritično doprinose vezivanju i diferencijaciji ćelija, obliku i kretanju ćelije, održavanju tkivnog fenotipa i podsticanju preživljavanja tkiva. Some of these biological functions of laminin have been associated with specific amino-acid sequences or fragments of laminin. Na primjer, peptidna sekvenca [GTFALRGDNGDNGQ], koja se nalazi na alfa lancu laminina, promovira adheziju endotelnih ćelija.
Laminin alpha4 je raspoređen u različitim tkivima uključujući periferne živce, gaglije dortzalnog korijena, skeletne mišiće i kapilare; u nervmomuskularnom spoju, potreban je za sinapsnu specijalizaciju. Predviđeno je da struktura domena laminin-G liči na pentraksin.
Patologija
Disfunkcionalna struktura jednog određenog laminina, laminina-211, uzrok je jednog oblika kongenitalne mišićne distrofije. Laminin-211 sastoji se od α2, β1 i γ1 lanaca. Ova distribucija laminina uključuje mozak i mišićna vlakna. U mišićima se vezuje za alfa distroglikan i integrin alfa7—beta1, preko G-domena, a preko drugog kraja se vezuje za vanćelijski matriks.
Neispravan laminin-521 u filteru bubrega uzrokuje curenje proteina u mokraću i nefrotski sindrom.
Lamininski domeni
Laminini sadrže nekoliko konzerviranih proteinskih domena.
Laminin I i laminin II
Laminini su trimerne molekule: laminin-1 je alfa1 beta1 gama1 trimer. Predloženo je da se domeni I i II iz laminina A, B1 i B2 mogu spojiti i formirati trostruku spiralu struktura upredcene zavojnice.
Laminin B
Lamininski B domen (također poznat kao domen IV) je vanćelijski modul nepoznate funkcije. Nalazi se u nizu različitih proteina koji uključuju, heparan-sulfat proteoglikan iz bazne membrane, protein sličan lamininu iz Caenorhabditis elegans i laminin. Lamininski domen IV se ne nalazi u kratkim lancima laminina (alfa4 ili beta3).
EGF-liki laminin
Pored različitih tipova domena globulastih proteina svaka lamininska podjedinica sadrži, u svojoj prvoj polovini, uzastopne ponavljanja, dužine oko 60 aminokiselina koje uključuju osam konzerviranih cisteina. Tercijarna struktura ovog domena je po svom N-terminalu daleko sličnija onoj EGF-likog modula. Također je poznat kao 'LE' ili 'laminin-tip EGF' domen. Broj kopija domena nalik lamininu EGF-u u različitim oblicima laminina je veoma varijabilan; pronađeno je od tri do 22 primjerka. U lancu laminina gama-1 vrste Mus musculus, sedmi LE domen se pokazao kao jedini koji veže ima visok afinitet za nidogen. The binding-sites are located on the surface within the loops C1-C3 and C5-C6.
Laminin G
Lamininski globulasti (G) domen, također poznat kao LNS (laminin-alfa, neureksin i globulin koji vezuje spolne hormone) domen, u prosjeku dug je 177 aminokiselina i može se naći u jednoj do šest kopija u raznim članovima porodice laminina, kao i u velikom broju drugih vanćelijskih proteinaa. Naprimjer, svi alfa lanci laminina imaju po pet lamininskih G-domena, svi proteini porodice kolagena imaju po jedan lamininski G-domen, CNTNAP proteini imaju po četiri lamininska G-domena, dok neureksin 1 i 2 imaju po šest lamininskih G-domena. U prosjeku, otprilike jednu četvrtinu proteina koji sadrže lamininske G-domene čine samo ovi lamininski G-domeni. Najmanji lamininski G-domen može se naći u jednom od proteina kolagena (COL24A1; 77 AA), a najveći u TSPEAR (219 AA).
Tačna funkcija amininskog G [proteinski [domen|domena]] ostala je neuhvatljiva, a različite funkcije vezivanja pripisane su različitim modulima laminina G. Naprimjer, lanci laminina alfa1 i alfa2 imaju po pet C-terminalnih lamininskih G-domena, gdje samo domeni LG4 i LG5 sadrže mjesto vezanja za heparin, sulfatide i receptor ćelijske površine distroglikan. Čini se da protein koji sadrži laminin-G ima široku paletu uloga u ćelijskoj adheziji, signalizaciji, migraciji, sastavljanju i diferencijaciji.
Laminin N-terminal
Sastavljanje bazne mebrane je kooperativni proces u kojem laminini polimeriziraju kroz svoj N-terminalni domen (LN ili domen VI) i pričvršćuju se na ćelijsku površinu preko svojih G-domena. Netrini se također mogu povezati sa ovom mrežom putem heterotipskih interakcija LN domena. Ovo dovodi do ćelijske signalizacije preko integrina i distroglikana (i moguće drugih receptora) koji se regrutuju u adherentni laminin. Smatra se da je ovo samosastavljanje ovisno o LN domenu ključno za integritet baznih membrana, što je naglašeno u nasljednim oblicima mišićnih distrofija koje sadrže deleciju LN modula iz alfa 2 lamininskog lanac. N-terminalni domen laminina nalazi se u svim lamininskim i netrinski podjedinicama osim laminina alfa 3A, alfa 4 i gama 2.
Lamininski domen I
LAMA1;    LAMA2;     LAMA3;     LAMA4;     LAMA5;
Lamininski domen II
LAMA1;    LAMA2;     LAMA3;     LAMA4;     LAMA5;
Laminin B (domen IV)
HSPG2;    LAMA1;     LAMA2;     LAMA3;     LAMA5;     LAMC1;     LAMC2;     LAMC3;
EGF-liki laminin (domeni III i V)
AGRIN;    ATRN;      ATRNL1;    CELSR1;    CELSR2;    CELSR3;    CRELD1;    HSPG2; LAMA1;    LAMA2;     LAMA3;     LAMA4;     LAMA5;     LAMB1;     LAMB2;     LAMB3; LAMB4;    LAMC1;     LAMC2;     LAMC3;      MEGF10;    MEGF12;    MEGF6; MEGF8;    MEGF9;     NSR1;      NTN1;      NTN2L;     NTN4;      NTNG1;     NTNG2; RESDA1;   SCARF1;    SCARF2;    SREC;      STAB1;     USH2A;
Lamininski G domenn
AGRIN;   CELSR1;    CELSR2;    CELSR3;    CNTNAP1;   CNTNAP2;   CNTNAP3;   CNTNAP3B;   CNTNAP4; CNTNAP5;  COL11A1;   COL11A2;   COL12A1;   COL14A1;   COL15A1;   COL16A1;   COL18A1;    COL19A1; COL20A1;   COL21A1;    COL22A1;    COL24A1;    COL27A1;    COL5A1;    COL5A3;    COL9A1;    CRB1; CRB2;   CSPG4;     EGFLAM;    EYS;    FAT;       FAT2;      FAT3;    FAT4;      GAS6;      HSPG2; LAMA1;   LAMA2;     LAMA3;     LAMA4;    LAMA5;    NELL1;     NELL2;     NRXN1;     NRXN2;     NRXN3; PROS1;   SLIT1;     SLIT2;     SLIT3;    SPEAR;    THBS1;    THBS2;    THBS3;    THBS4;     USH2A;
Lamininski N-terminal (dmen VI)
LAMA1;    LAMA2;     LAMA3;     LAMA5;     LAMB1;     LAMB2;     LAMB3;     LAMB4; LAMC1;    LAMC3;     NTN1;      NTN2L;     NTN4;      NTNG1;     NTNG2;     USH2A;
Hidrografija
Hidrografija je nauka o prirodnim obilježjima vodâ i rubnog kopna uz njih. U općem smislu hidrografija se odnosi na mjerenje i opis bilo kojih voda. Tako shvaćena, hidrografija se dijeli na okeanografiju i limnologiju. U stručnom smislu termin se primjenjuje samo na mjerenje i opise voda sigurnih za plovidbu. Stručni naziv je sada uobičajeniji u primjeni, jer su dijelovi hidrografije postali glavna područja nauke.
U širem mjerilu hidrologijom se obično bave nacionalne i internacionalne organizacije koje podupiru sakupljanje podataka kroz precizna istraživanja i izrađivanje karata i opisnih materijala za navigacijske svrhe. Nauka o okeanografiji je djelimično izdanak klasične hidrografije. U mnogim pogledima podaci se mogu zamjenjivati, međutim brodski hidrografski podaci će biti posebno usmjereni na plovidbu brodova i njenu sigurnost.
Hidrografska mjerenja uključuju informacije fizičke okeanografije, tj. plimu i oseku, morske struje i valove. Oni uključuju i mjerenje dna, ali s posebnom važnošću na morska geološka obilježja kao što su stijene, plićine, grebeni itd. koji predstavljaju rizik za plovidbu te sprječavaju prolazak brodova. Za razliku od okeanografije, hidrografija uključuje obilježja obale, prirodna i ljudska, koja pomažu u plovidbi. Hidrografsko istraživanje stoga uključuje pouzdane položaje i prikaze brda, planina, svjetala i tornjeva koji pomažu u određivanju položaja broda jednako kao i izgled mora te morskog dna.
Hidrografija dijelom zbog sigurnosnih razloga teži tradicionalnom gledištu te ima konvencije koje nisu u potpunosti "naučne". Hidrografske karte naprimjer pokazuju najmanje dubine i zanemaruju pravu topografiju podmorja koja se ucrtava na batimetrijskim kartama. Stoga su hidrografske karte najbolje mornarsko oruđe za izbjegavanje nesreća, a batimetrijske najbolji prikazi podmorja pa kao i topografske karte služe za naučne i ostale svrhe.
Hidrografsko istraživanje se razlikuje od batimetrijskog u nekim važnim pogledima, dijelom zbog sklonosti najmanjim dubinama, koje su primjerene sigurnosnim zahtjevima prvog i geomorfologiji opisnih zahtjeva posljednjeg. Samo još jedan važan primjer pokazuje kako se zvučni odjeci sakupljaju pod postavkama nagnutih prema najmanjim dubinama dok se u batimetrijskim istraživanjima oni namještavaju za najbolji opis topografskih obilježja podmorja koja mogu uključivati brzinu zvuka i korekcije strmina koji su pouzdanije ali uklanjaju sigurnost.
Hidrografija riječnih tokova sadržava informacije o dnu toka, strujama, kvaliteti vode i okolnog kopna. Interijerna hidrografija ili hidrografija slijevova poklanja posebnu pažnju rijekama i slatkovodnim vodama.
Historija
Porijeklo hidrografije leži u izradi karata kao crteža i zabilješki koje su radili pojedini mornari. One su uglavnom bile u privatnom vlasništvu pojedinaca koji su ih zbog različitih tajni koje su sadržavale koristili za trgovinsku i vojnu prednost. Na kraju su mnoge organizacije, naročito mornarice, shvatile da sakupljanje tih pojedinačnih znanja i distribucija vlastitim članovima daju prednost organizaciji. Sljedeći korak je bila organizacija članova da aktivno sakupljaju informacije. Toga su nastale hidrografske organizacije posvećene posebno za sakupljanje, organizaciju, izdavanje i distribuciju hidrografije sadržane u kartama i smjerovima plovidbe.
Zanimljiv doprinos hidrografiji dao je James Whistler. Svojim umjetničkim talentom izradio je ponekad prekrasne crteže obale koji su se pojavljivali na kartama tokom njegovog kartografskog rada zajedno i s civilnim i mornarčkim hidrografskim organizacijama u SAD-u. Ti su se crteži na ranim kartama oblikovali urezivanjem metala pomoću kiseline kako bi pomagali mornarima u identificiranju obala i lukâ kojima su se približavali.
Organizacije
U većini zemalja hidrografske službe obavljaju specijalizirani hidrografski uredi. Pri tome je međunarodna koordinacija hidrografskih potpora smještena u rukama Međunarodne hidrografske organizacije.
Luteinizirajući hormon
Luteinizirajući hormon (LH) – također poznat I kao  lutropin, a ponekad i lutrofin ) – je hormon  koga proizvode gonadotropne ćelije  prednjeg režnja hipofize. Kod žena, akutni porast LH ("LH') pokreće ovulaciju i razvoj žutog tela. U muškaraca, gdje je  LH je također nazvan intersticijski hormon stimulacije  ćelija (ICSH), stimulira  Leidigove ćelije za proizvodnju testosterona. Djeluje sinergistički sa  FSH.
Struktura
LH je heteroproteinski  dimerni  glikoprotein. Svaka monomerna jedinica je molekula glikoproteina; jedna  alfa i jedan beta podjedinica grade  puni, funkcijski protein. Njegova struktura je slična onoj kod ostalih glikoproteinskih  hormona, folikul-stimulirajućeg hormona (FSH), tireostimulirajućeg hormona (TSH), i horionskog gonadotropina (hCG). Proteinski dimer sadrži dvije glikopeptidne podjedinice, označene kao alfa i beta, koje su nekovalentno vezane (bez disulfidnoh mosta koji bi ih povezivao):
Različit sastav ovih oligosaharida utiče na bioaktivnosti i brzinu degradacije. Biološki poluraspad LH je 20 minuta, što je kraće nego kod FSH (3-4 sata) i hCG (24 sata)
Geni
Gen za sintezu  '’alfa podjedinice''  nalazi se na hromosomu 6, pozicija: q12.21. Gen za beta podjedinicu  luteinizirajućeg  hormona  je lokaliziran u genskom  klasteru LHB/CGB na hromosomu 19:  q13.32. Za razliku od aktivnosti alfa gena, aktivnost gena za beta podjedinicu LH je ograničena na hipofizne gonadotropne ćelije. To je regulirano oslobađajućim hormonom gonadotropin iz hipotalamusa. Inhibin, activin i hormonI ne utiču  na genetičku aktivnost za proizvodnju beta podjedinice LH.
Funkcija
thumb|Efekti LH u organizmu čovjeka|550px
U oba spola LH je od suštinskog značaja za reprodukciju.
Efekti kod žena
LH podržava teka-ćelije u jajnicima koje obezbjeđuju   androgene i hormonske prekursore za proizvodnju  estradiola. U vrijeme menstruacije, FSH inicira rast folikula, posebno utičući ns  granuloza-ćelije. Uz porast u estrogena, LH receptori  također utiču  na sazrijevanja folikula, što uzrokuje da se proizvede više estradiola. Na kraju, kada je folikul potpuno zreo, vrhunac  u proizvodnji folikulskog 17-hidroksiprogesterona inhibira proizvodnju estrogena, što dovodi do smanjenja negativne povratne informacije GnRH koja je posredovana estrogenom u hipotalamusu, koji zatim podstiče oslobađanje LH iz prednjeg režnja hipofize. Međutim, postoji još jedna teorija o  vrhuncu LH, kao pozitivnom  mehanizmu povratne informacije od estradiola. Nivoi stalno raste kroz folikulske faze, a kada dostigne nepoznati prag, to rezultira u vrhuncu lučenja LH. Ovaj efekt je suprotan od uobičajenog negativnih mehanizma povratne informacije predstavljene na nižim nivoima. Drugim riječima, mehanizam/mehanizmi još uvijek nisu  posve jasni. Povećanje proizvodnje LH traje samo 24 do 48 sati. Ovaj "LH" izaziva ovulaciju, ne samo otpuštanjem jajeta  iz folikula, već  i pokretanje konverzije ostatka  folikula u žutom telu da, s druge strane, proizvodi progesteron za pripremu endometrija  za moguću implantaciju. LH je neophodan za održavanje luteusne  funkcije za dvije druge  sedmice menstruacijskog ciklusa. Ako se dogodi trudnoća, razina LH će se smanjiti, a luteusnu funkciju će umjesto toga vodi akciju hCG (horionski gonadotropin čovjeka), hormon vrlo sličan LH, ali  se luči iz nove  placente.
Efekti kod muškaraca
LH djeluje na Leidigove ćelije testisa, što se regulira putem GnRH. Leydigove ćelije proizvode  testosteron (T) pod kontrolom  LH,  koji regulira ekspresiju enzima 17-β hidroksisteroid-dehidrogenaze koji se koristi za pretvaranje androstenediona, hormona koji  proizvodi gonada, testosterona, i androgena, koji i endokrinu i intratestikulsku  aktivnosti u  spermatogenezi.
LH se  luči  iz hipofize, a pod kontrolom impulsa oslobađajućeg hormona gonadotropina (GnRH). Kada su razine T niske, GnRH se oslobađa  iz hipotalamusa, stimuliranjem  hipofize za oslobađanje LH. Kako se razina T povećava, to će djelovati na hipotalamus i hipofizu preko  negativne povratne petlje  i inhibiraju oslobađanje GnRH, a posljedično  i LH. Androgeni (T, DHT) inhibiraju monoaminooksidaze (MAO) u  epifizi, što dovodi do povećanja melatonina i smanjenja  LH i FSH putem povećanja  GnIH i sekrecije, što izaziva  sinteza pod uticajem melatonina. T se može biti aromatiziran u estradiol (E2) da inhibira LH. E2 smanjuje amplitude impulsa i reakcije GnRH iz hipotalamusa na hipofizu.
Gonadni steroidi (estrogenI i androgeni) uglavnom imaju negativne efekte povratne informacije o otpuštanju GnRH-1 na nivou hipotalamusa i na gonadotrope, smanjujući njihovu osjetljivost na GnRH. Pozitivne povratne informacije estrogena se javlja u gonadnoj osi ženskih sisara i odgovoran je za  srednjeciklusni nalet LH koji stimulira ovulaciju. Iako estrogeni inhibiraju otpuštanje kispeptina (KP) iz kiss1 neurona u ARC, estrogeni stimuliraju  otpuštanje Kp iz KP neurona u AVPV. Kako se nivo estrogena postepeno povećava, pozitivni učinak prevladava, što dovodi do  povećanja LH. GABA - luče neuroni koji inerviraju neurone GnRH-1, može stimulirati  lučenje GnRH-1. Ovi GABA neuroni također posjeduju ER i mogu  biti odgovorni  za skok lučenja GnRH-1. Dio inhibitornih akcija endorfina na  otpuštanje GnRH-1 je preko inhibicije tih GABA neurona. Pucanje jajničkih  folikula za  vrijeme ovulacije uzrokuju  drastično smanjenje sinteze estrogena i značajno povećanje lučenja progesterona  žutog tela u jajniku, vraćajući  pretežno negativne povratne informacije na hipotalamusnu sekreciju GnRH-1.
Promjene u lučenju LH i testosterona (T) u krvi i pulsirajuće  sekrecije  su izazvane promjenama u spolnom uzbuđenju muškaraca.
Normalne razine
thumb|550px|[[Referentni rasponi za sadržaj u krvi luteinizirajućeg hormona (LH) u menstruacijskom ciklusu {{{{bulleted list|. Rasponi koji su  označeni prema   biološkoj  fazi mogu se koristiti u pomnom praćenju menstrualnog ciklusa u pogledu drugih markera biološke  progresije, sa vremenskom  skalom koja se može komprimirati  ili rastegnuti na nešto  brže ili sporije, odnosn ciklus napreduje u odnosu na prosječnu ciklus. |Rasponi  koji označavaju međuciklusnu varijabilnost su prikladniji za  korištenje u slučaju da se ciklus ne prati od samog početka menstruacije, ali gdje je žena tačno zna svoju prosječnu dužina i vrijeme ovulacijskog  ciklusa, a da su donekle u prosjeku redovni, sa vremenskm  skali koja se može skratiti ili produžiti prema  prosječnoj  dužini ciklusa, odnosno prema prosjeku populacije. | Rasponi  koji označavaju  varijabilnost među ženama'  su prikladniji za  korištenje  kada su prosječna dužina ciklusa i vrijeme ovulacije  nepoznati, već je dat  samo početak menstruacije}}]] Razine LH su obično niske u djetinjstvu I kod žena,  a visoke nakon menopauze. Kako se LH luči impulsno, potrebno je slijediti koncentraciju  kod određene žene tokom dovoljno dugog  perioda vremena da se dobiju prave informacije o pojedinačnom  nivou u krvi.
Tokom reprodukcijskih godina, tipični nivoi su između 1-20 IU / L. Fiziološki visoki nivo LH se vide u LH obično posljednjih 48 sati.
U muškaraca preko 18 godina starosti, referentni rasponi su procjenjuje se na 1,8-8,6 IU/L. LH se mjeri u internacionalnim jedinicama (UI). Za ljudski urinarni LH, jedan IU definira se kao količina LH koja ima aktivnost odgovara na 0,13369 mg čistog ljudskog mokraćnog LH.
thumb
Predviđanje ovulacije
Testovi se mogu ručno čitati pomoću promene boje papirne indikatorske trake, ili digitalno uz pomoć elektronskog očitavanja. Testovi za luteinizirajući hormon mogu se kombinirati s testiranjem za estradiol,  u testovima kao što je jasnoplavo  praćenje plodnosti.
Osjetljivost LH testova se mjeri u hiljaditim dijelovima  međunarodnih jedinica, sa testovima koji su  obično dostupni u rasponu 10-40 mIU. (Što je manji broj, to je veća osjetljivost). Kako sperma može ostati održiva u žena tokom nekoliko dana, LH testovi se ne preporučuje za prakse kontracepcije, jer se se LH obično javlja nakon početka plodnog razdoblja.
Višak
U djece s prijevremenim pubertetom hipofiznog ili centralnog porijekla, LH i FSH u serumu mogu  biti u reprodukcijskom rasponu,  umjesto niskog nivoa  koji je tipski  za njihov uzrast. Tokom reprodukcijskog perioda, relativno povišeni LH se često javlja u bolesnika sa sindromom policističnih jajnika. Međutim, bilo bi neobično da imaju nivoe LH izvan normalnog reprodukcijskog opsega. Uporno visoki nivo LH ukazuju na situacije u kojima je odsutan normalan ograničavajući  povratni odgovor gonada, što dovodi  do proizvodnje u  hipofizi  kako LH, tako  i FSH. Iako je ovo tipsko u menopauzi, abnormalno je u reprodukcijskim godinama. To može biti znak za poremećaje, kao što su:
Nedostatak
Smanjeno lučenje LH može dovesti do neuspjeha gonadnih  funkcija (hipogonadizam). Ovo stanje se obično manifestira kod muškaraca kao neuspjeh u proizvodnji normalnog broja spermatozoida. U žena, obično se javlja amenoreja. Uvjeti s vrlo niskim lučenjem LH uključuju premećaje kao što su:
Kao lijek
LH je raspoloživ kao pomiješan s FSH u obliku menotropina  i drugih oblika urinarnih gonadotropina. Pročišćenijee forme urinarnog gonadotropina mogu smanjiti  udio LH u odnosu na FSH. Rekombinantni LH je dostupan kao lutropin alfa (Luveris). Svi ovi lijekovi moraju se davati parenteralno. Oni se najčešće koriste u terapiji neplodnosti za stimulaciju razvoja  folikula,  od kojih je jedan značajan  u IVF terapiji.
Često se HCG koristi kao lijek, u  zamjeni  LH,  jer aktivira isti receptor. Medicinski se  koristi hCG  koji potiče iz urina trudnih žena, što je jeftinije, a  ima I  duži poluživot od LH.
Razglednica
mini|300p|Kolekcija razglednica
Razglednica je najčešće četverougaoni oblik tvrdog papira ili kartona namijenjena za pisanje i slanje poštom bez koverte (slanje je jeftinije). Razglednice se najčešće prave od strane privatne kompanije ili organizacije, za razliku od dopisnica koje izdaje pošta.
Usavršena reprodukcijska tehnika i razvoj fotografije, doprinijeli su da se u 20. vijeku razvije industrijska proizvodnja razglednica. Umjetničke reprodukcije, pejzaži, a naročito slike gradova kao turistički suveniri postali su predmet kolekcionarstva. Krajem 20. vijeka u svijetu se slalo preko 4.000.000 rezgladnica dnevno.
Cushingova bolest
Cushingova bolest (pituitarni Cushingov sindrom, lat. Morbus Cushing) ili pituitarna ACTH hipersekrecija je oblik hiperpituitarizma kojeg karakteriziraju povećano stvaranje hormona u prednjem režnju hipofize ACTH i najčešći je uzrok endogenog Cushingovog sindroma. Sindrom i bolest su nazvani po američkom liječniku Harvey Cushing koji ih je prvi opisao 1932.g. Cushingova bolest je rijetka, pogađa 10 do 15 ljudi na milion svake godine, najčešće odrasle osobe između 20 i 50 godina. Žene čine više od 70 posto slučajeva. Većina bolesnika sa Cushingovom bolešću ima male tumore (mikroadenome hipofize). Dijagnozu može biti teško postaviti jer ponekad dolazi do prolaznog povišenja hormona: takozvana „ciklična“ ili „periodična“ Cushingova bolest. Kod trudnica trudnoća može pogoršati simptome Cushingove bolesti. Kod Cushingove bolesti nalaze se tipično vrlo mali tumori (mikroadenomi).
Liječenje
Kod kušingove bolesti liječenje se može vršiti hirurški, lijekovima ili radio terapijom. Hirurško uklanjanje adenoma hipofize nudi jedino dugotrajno liječenje Cushingove bolesti. Ne postoji efikasan lijek koji smanjuje proizvodnju ACTH i smanjuje tumor hipofize. Postoje lijekovi koji inhibiraju proizvodnju kortizola nadbubrežne žlijezde. Kod nekih pacijenata ovi lijekovi mogu efikasno smanjiti simptome povezane sa prekomijernim kortizolom kada:
Parne i neparne funkcije
right|thumb|f(x)=x^2 je primjer parne funkcije. right|thumb|f(x)=x^3 je primjer neparne funkcije. right|thumb|f(x)=x^3+1 nije ni parna ni neparna. Neka je domen funkcije f simetričan po koordinatnom početku. Funkcija f naziva se parna ako je
f(-x)=f(x) za
Grafik parne funkcije je simetričan prema osi Oy.
Primjer parne funkcije je funkcija zadana sa f(x) = x^2, čiji je grafik prikazan na narednoj slici:
f(-x)=-f(x) za
Grafik neparne funkcije je simetričan prema koordinatnom početku.
Trigonometrijska funkcija sinus je također primjer neparne funkcije.
Badajoz
mini|desno|Grb grada Badajoza Badajoz je grad u Španiji, središte provincije Badajoz. Grad se nalazi autonomnoj zajednici Ekstremadura. Grad broji 136.851 stanovnika (2002. godina). Nalazi se u blizini portugalske granice, na lijevoj obali rijeke Guadiana.
Historija
Grad ne spominju rimski historičari. Prvi put se spominje pod murskom vladavinom. Osnovao ga je galicijski musliman Ibn Marwan 875. godine, a 1022. godine postao je centar malog maurskog kraljevstva.
Lipa (biljka)
Lipa (lat.: Tilia) je veliko drvo čije stablo doseže visinu od 25 do 30 metara, a starost i do nekoliko stotina godina. Cvjetovi lipe su mali, zelenkastožute boje, ugodnog mirisa i grupisani u kitama. Cvjetanje traje 2 do 3 sedmice, a nekad se dogodi da prođe i za 5 do 6 dana. U Bosni i Hercegovini rastu bijela ili srebrna lipa (lat.Tilia tomentosa), velikolisna lipa (lat.Tilia grandifolia) i sitnolisna lipa (lat.Tilia parvifolia). Zahtijeva od vjetrova zaštićena zemljišta s dosta vlage ili nešto kiše u vrijeme cvjetanja.
Raste pojedinačno, ali i u šumskim zajednicama. Često se sadi kao ukrasno drvo u parkovima i drvoredima.
Cvijet je ljekoviti dio biljke koji se sabire sa pricvjetnim listovima ako su lijepe zelene boje. Beru se samo cvjetovi u vrijeme kada su se otvorili i prije nego promijenu boju. Suše se u hladu, na prozračnom mjestu. Sabrani i osušeni cvjetovi moraju zadržati svoju prirodnu boju i ugodan miris.
Historijsko značenje
U literaturi se spominje lipa kao sveto slavensko drvo pa se može zaključiti da su Slaveni prije prelaza na monoteističke vjere poštivali idolopoklonstvo šume, dakle i mislima bili povezani s lipom. Prema predanjima vršili su obrede i prinosili žrtve lipi kao idolu. Običaj idolopoklonstva lipe zadržao se i kod Slavena koji su napustili staru domovinu pa umeću ogranke lipe u krov svoje kuće ili stana, da je time sačuvaju od gromova i požara.
Narodna uzrečica kaže: "Cvjetokitna lipo, tebe u svoj srdi, Niti Perun žarkom strijelom ne nagrdi!"
EWSR1
RNK-vezujući protein EWS jest protein koji je kod ljudi kodiran genom EWSR1 sa hromosoma 22, regija 22q12.2. To je jedan od tri proteina u porodici FET.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 656 aminokiselina, a molekulska težina 68.478 Da.