cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gregory House
Odabir glumca
mini|200px|lijevo|Hugh Laurie na dodjeli [[Emmy nagrada|Emmyja.]] Kad su počele audicije za ulogu, Shore se bojao da će "House biti grozan" u "pogrešnim rukama". Voditelji audicija tražili su nekoga, kako Shore opisuje, "ko će moći činiti sve te loše stvari, a opet se nekako svidjeti publici, a da, recimo, ne mora milovati mače". Prije nego se Laurie pojavio na audiciji za ulogu dr. Housea, snimao je film Feniksov let u Namibiji. Laurie nije očekivao puno od serije, smatrajući da će se "prikazivati samo nekoliko sedmica". Laurie se u početku želio prijaviti i za lik dr. Housea i dr. Wilsona. Kad je pročitao da bi dr. Wilson trebao biti "zgodnog i otvorenog lica", odustao je od te uloge i došao je na audiciju samo za dr. Housea. Odlučio je ostati u kostimu koji je nosio na snimanju filma, a, također, i da ne obrije bradu. Snimio je vlastitu audicijsku videotraku u kupatilu namibijskog hotela, jedinoj prostoriji koja je imala dovoljno svjetla, a kameru su držala dva glumca iz filma. Za štap je improvizirao, koristeći kišobran.
Nakon gledanja snimki pilot-epizode, režiser Bryan Singer odlučio je odbiti sve britanske glumce zbog njihovog naglaska. No, kad je pogledao Lauriejevu snimku, ne znajući ko je Laurie, Singer je bio oduševljen njegovim američkim naglaskom. Navodno je taj naglasak bio toliko besprijekoran da je Singer rekao da je Laurie pravi primjer američkog glumca, ne znajući da je Laurie zapravo Britanac. Iako se Lauriejeva izvedba dosta razlikovala od Shoreovog viđenja Housea, kad je pogledao audicijsku videotraku, bio je impresioniran kao i Singer. Za ulogu su kandidati bili i poznatiji glumci, kao Denis Leary, Rob Morrow i Patrick Dempsey, ali su Singer, Shore i izvršni producenti Paul Attanasio i Katie Jacobs smatrali da je Laurie najbolja opcija i odlučili su mu dodijeliti ulogu. Laurie je kasnije rekao da je u početku mislio da je glavni lik serije Wilson. Scenarij je Wilsona opisao kao "momčića", pa je Laurie zaključio da je Wilson glavni lik, a da je House njegov asistent (ime serije tada još nije bilo poznato). Tek kad je dobio pilot-epizodu u ruke, Laurie je shvatio da je House zapravo glavni lik. Za ulogu dr. Housea Laurie je 2006. dobio Zlatni globus, a 2007. nagradu Ceha filmskih glumaca i još jedan Zlatni globus u kategoriji najbolje glavne muške uloge.
Sam Laurie je rekao kako mu je bilo jako teško govoriti američkim naglaskom tokom snimanja, naročito neke riječi kao što je "koronarna arterija". Trikovi sa štapom koje House izvodi tokom serije smislio je sam Laurie.
Koncept i stvaranje
Iako je u početku bilo zamišljeno da serija bude takva u kojoj epizode ne zavise jedna od druge, ideja se promijenila kad su scenaristi počeli istraživati mogućnost da glavni lik bude čangrizav. Shore je zasnovao koncept za glavni lik na vlastitom iskustvu, kad je bio pacijent u jednoj bolnici u kojoj su se obučavali studenti. Shore je, također, djelomično zasnovao lik i na svojoj ličnosti, rekavši da se, iako nema "cinični i hladni stav koji vreba iz njega", gotovo u potpunosti slaže s Houseovom tačkom gledišta. Središnji dio ideje za seriju bio je da će glavni lik biti hendikepiran na neki način. U početku je bilo planirano da House bude u invalidskim kolicima (inspirirano policijskom serijom Ironside iz 60-ih godina), ali je FOX to odbio (za što je ekipa serije poslije bila zahvalna). Kolica su pretvorena u ožiljak na Houseovoj nozi, a ožiljak u hendikepiranu nogu zbog koje je Houseu potreban štap. House ga često drži na strani hendikepirane noge; Shore to objašnjava: "Neki ljudi osjećaju se ugodnije kad im je štap u dominantnoj ruci i to je prihvatljivo".
Kostimografkinja Cathy Crandall kreirala je takav izgled Housea prema kojem se činilo da on uopće ne vodi računa o odijevanju. Dizajnirala je Housea s neispeglanom majicom, sakoom koji je za broj manji, izblijedjelim i iznošenim farmericama te sivim krpenim čarapama. Nošenje tenisica bila je Lauriejeva ideja jer je smatrao da je "čovjeku sa štapom potrebna funkcionalna obuća". House nosi majice poznatih dizajnera, kao što su Barking Irons i Lincoln Mayne, ali i manje poznatih, poput Andrewa Bucklera i Taava. Majice se obično drže svezane u kuglu preko noći, kako bi se izgužvale.
Paralele sa Sherlockom Holmesom
Lik Gregoryja Housea djelomično je inspiriran fiktivnim detektivom Sherlockom Holmesom. David Shore je rekao da je Houseovo prezime "suptilni hommage" Holmesovom, koje se na engleskom čita kao "homes", što na bosanskom znači "kuće", dok je Houseovo prezime jednina te imenice, tj. "kuća". Robert Sean Leonard je rekao da su Wilson i House trebali preuzeti uloge Sherlocka Holmesa i dr. Watsona, no misli da je Houseov dijagnostički tim preuzeo ulogu Watsona. House je ovisnik o Vicodinu i eksperimentira s drugim lijekovima, dok je Holmes ovisnik o kokainu i redovito puši lulu. Obojica likova su muzičari (House svira klavir i gitaru, a Holmes violinu) i imaju sposobnost otkrivanja ljudskih motiva i života preko njihove osobnosti i izgleda. Holmes živi u Baker Streetu 221B, dok je broj Houseovog stana također 221B. U epizodi "No Reason" čovjek po imenu Jack Moriarty puca u Housea, što je zanimljivo jer se Holmesov najljući neprijatelj zove James Moriarty.
Ibuprofen
Ibuprofen (skraćeno od starije nomenklature: izo-butil-propan-fenolska kiselina) je lijek koji spada u grupu nesteroidnih antiupalnih lijekova, prvobitno distribuiran kao Brufen, a kasnije pod mnogobrojnim trgovačkim nazivima. Koristi se za ublažavanje simptoma artritisa, primarne dismenoreje (bolne menstruacije), groznice, te kao analgetik, naročito kada je prisutna i upalna komponenta. Poznato je da ibuprofen ima i svojstvo da inhibira nastajanje krvnih ugrušaka, mada je veoma blag i ima kraće vrijeme djelovanja u odnosu na aspirin i druge poznate antikoagulantske lijekove. Ibuprofen je stavljen na spisak esencijalnih lijekova Svjetske zdravstvene organizacije.
Historija
Ibuprofen je razvijen tokom 1960tih od strane Boots Group. Otkrio ga je Stewart Adams, u saradnji sa svojim kolegama John Nicholsonom i Colin Burrows, a patentirao ga je 1961. Najprije se počeo primjenjivati pri tretmanu reumatoidnog artritisa u UK 1969, a 1974 i u SAD. Doktor Adams je prvobitno testirao ibuprofen dajući ga pacijentima nakon konzumiranja alkohola. Za svoje zasluge, odlikovan je Ordenom Britanske imperije 1987 godine, dok je Boots Group odlikovana Kraljičinom nagradom za tehnološki napredak.
Osobine
Ibuprofen je bijeli kristalni prah ili bezbojna kristalna supstanca. Gotovo je nerastvorljiv u vodi, a dobro se rastvara u acetonu, metanolu i metilen hloridu. Rastvara se i u razblaženim rastvorima alkalnih hidroksida i karbonata.
Upotreba
Ibuprofen je također dostupan i kao lijek za lokalnu (topičku) upotrebu, bilo da se aplicira preko kože, a koristi se kod povreda pri sportu, a i manji je rizik od gastrointestinalnih problema. Također se primjenjuje u obliku gela ili oralne suspenzije.
Ibuprofen lizin
desno|mini|220px|Struktura ibuprofen lizinata U Evropi, Australiji i Novom Zelandu, koristi se ibuprofen lizin (ibuprofen lizinat, lizinska so ibuprofena), pri tretmanu istih ili sličnih stanja kao i ibuprofen. Lizinska so povećava rastvorljivost ibuprofena u vodi, te na taj način omogućava da se lijek primijeni intravenozno. Studije su pokazale da ibuprofen-lizin mnogo brže počinje djelovati u odnosu na osnovni ibuprofen
Ibuprofen lizin pokazuje indikacije zatvaranja otvora ductus arteriosus kod prijevremeno rođenih novorođenčadi koji teže od 500 do 1500 grama, a nisu navršila 32 sedmice gestacije. U takvim slučajevima koristi se ibuprofen lizin, kada uobičajena sredstva nisu efektivna (kao što su: diuretici, podrška respiraciji i sl.). U skladu s ovom indikacijom, ibuprofen lizin je efektivna alternativa intravenoznom indometacinu, te se smatra da bi mogao imati prednosti u pogledu funkcionisanja bubrega.
Način djelovanja
Treba se spomenuti da je uloga individualnih formi ciklooksigenaze pri analgetičkim, antiupalnim i gastritičkim efektima nesteroidnih antiupalnih lijekova, predmet oštre, dugotrajne debate. Neke nedavne studije pokazale su da selektivna inhibicija COX-1 ima snažnije analgetičke efekte zajedno sa manjim ili nikakvim gastritičnim problemima u odnosu na selektivnu COX-2 inhibiciju.
Neželjeni efekti
Ibuprofen pokazuje najmanje neželjenih efekata na gastrointestinalni sistem od svih neselektivnih nesteroidnih antiupalnih lijekova. Međutim, to se odnosi samo na manje doze ibuprofena, tako da su preparati na bazi ibuprofena u slobodnoj prodaji općenito ograničeni na maksimalnu dnevnu dozu od 1200 mg.
Uobičajeni neželjeni efekti uključuju: mučninu, probavne smetnje, krvarenje u probavnim organima, naročito kod pacijenata sa ulkusom (čirom), povišen nivo enzima u jetri, dijareju, krvarenje iz nosa, glavobolju, vrtoglavicu, neobjašnjivo crvenilo po koži, retenciju soli i fluida te povišen krvni pritisak.
Fotoosjetljivost
Kao i kod drugih lijekova iz ove grupe, otkriveno je da je ibuprofen također fotosenzitivan. Međutim, ovaj efekt je mnogo manji kod ibuprofena te se on smatra mnogo slabijim fotosenzitivnim sredstvom, u poređenju sa drugim lijekovima - derivatima 2-arilpropionske kiseline. Ovo je iz razloga što molekula ibuprofena ima samo jednu fenil grupu te nema konjugiranih veza, što daje veoma slab hromoforni sistem i veoma slab apsorpcioni spektar koji ne zalazi do spektra vidljive svjetlosti.
Kardiovaskularni rizik
Zajedno sa mnogim drugim nesteroidnim antiupalnim lijekovima, ibuprofen ima implikacije za povišeni rizik od srčanog infarkta, naročito kod hroničnih pacijenata koji koriste veće doze.
Stereohemija
mini|200px|3D model (R)-ibuprofena Ibuprofen, kao i drugi derivati 2-arilpropionata (uključujući ketoprofen, flurbiprofen, naproksen i dr.), sadrži hiralni atom ugljika na α-poziciji propionske polovine molekule. U skladu s tim, postoje dva moguća enantiomera ibuprofena, sa potencijalno različitim biološkim efektima i metabolizmom svakog od enantiomera.
U praksi se pokazalo da je (S)-(+)-ibuprofen (deksibuprofen) aktivna varijanta lijeka kako in vitro tako i in vivo. Logično bi bilo da postoji potencijal za poboljšanje selektivnosti i potencijala ibuprofena tako da se upotrijebi samo jedan, aktivni enantiomer ibuprofena (kao što je to slučaj kod naproksena).
Međutim, testovi in vivo su otkrili postojanje enzima izomeraze (2-arilpropionil-CoA epimeraza) koja pretvara (R)-ibuprofen u aktivni (S)-enantiomer. Usprkos svemu, zbog visokih troškova i trivijalnosti pravljenja čistog enantiomera, nastavljeno je daljnje korištenje racemičkih mješavina.
Toksikologija
Predoziranje ibuprofenom je postalo sve češće od kada je on pušten u slobodnu prodaju. Postoje mnogobrojni zabilježeni slučajevi predoziranja u medicinskoj literaturi, iako je učestalost smrtonosnih komplikacija izazvanih ibuprofenom veoma mala. Odgovor ljudskog organizma na predoziranje ibuprofenom je u ogromnom rasponu od potpunog izostajanja simptoma do smrtonosnog ishoda usprkos tretmanu pod uslovima intenzivne njege.
Većina simptoma je uzrokovana prekomjernom farmakološkom akcijom ibuprofena, što uključuje bol u abdomenu, mučninu, povraćanje, pospanost, vrtoglavicu, glavobolju, tinitus i nistagmus (drhtanje očne jabučice). Rjeđe se javljaju teži simptomi poput krvarenja u probavnim organima, konvulzuje, metaboličke acidoze, hiperkalemije, hipotenzije, bradikardije, tahikardije, atrijalne fibrilacije, kome, disfunkcije jetre, akutnog poremećaja rada bubrega, cijanoze, hipoventilacije i infarkta. Jačina simptoma varira od uzete doze i proteklog vremena od uzimanja, iako osjetljivost svake osobe igra najvažniju ulogu. Uglavnom, većina simptoma kod predoziranja ibuprofenom slična je kao i kod drugih lijekova iz ove grupe.
Terapija je u najvećoj mjeri simptomatična. U ranijim naučnim radovima predlagala se dekontaminacija želuca. Ona se provodila uz upotrebu aktivnog uglja, koji apsorbira lijek prije nego što on dođe u sistemsku cirkulaciju. Ispiranje želuca se danas rijetko koristi. Izazivanje povraćanja nije preporučljivo. U najvećem broju slučajeva prekomjero oralno uzimanje ibuprofena prouzrokuje samo blage efekte, te je menadžment predoziranja relativno jednostavan. Potrebne su hospitalizacija, standardne mjere u održanju normalnog izlučivanja urina, te nadgledanje renalne (bubrežne) funkcije. Pošto ibuprofen po svojoj prirodi ima kisele osobine te se izlučuje putem urina, teoretski je poželjna nasilna alkalna diureza. Međutim, zbog činjenice da se ibuprofen jako veže za proteine u krvi, lijek se minimalno izlučuje preko bubrega i to nepromijenjen. Iz tog razloga uspjeh nasilne alkalne diureze je značajno ograničen. Može se preporučiti simptomatička terapija za hipotenziju, krvarenje u gastrointestinalnom sistemu, acidoza i zatrovanje bubrega. Često je neophodno i posmatranje pacijenta na odjeljenju intenzivne njege u trajanju od nekoliko dana. Ako osoba preživi akutno trovanje, obično se ne javljaju nikakvi zaostali poremećaji niti su problemi recidivni.
Dostupnost
Ranije je u Ujedinjenom Kraljevstvu postojalo ograničenje u maksimalnoj količini ibuprofena koja se mogla nabaviti bez liječničkog recepta; i to 2 pakovanja od 16 tableta po 200 mg ili 1 pakovanje od 8 ili 16 tableta po 400 mg. Ovo drugo pakovanje je kasnije bilo mnogo rijeđe u slobodnoj prodaji. U SAD-u, Administracija za lijekove i hranu (engl. Food and Drug Administration) je dozvolila slobodnu prodaju ibuprofena od 1984. U nekim zemljama poput Španije, dostupne su visoke doze od 600 mg. U Njemačkoj u slobodnoj prodaji može se naći doze od 400 mg, dok su pakovanja od 600 i 800 mg dostupna uz recept. U Meksiku dostupne su pakovanja i do 800 mg po tableti.
Trgovačka imena
mini|desno|130px|Pakovanje Brufen Retarda, 800mg
Seljački krstaški rat
Seljački krstaški rat predstavlja dio Prvog krstaškog rata. Trajao je šest mjeseci, od aprila do oktobra 1096. Poznat je i pod nazivom Narodni krstaški rat. Pod vođstvom harizmatičnog propovjednika Petra Pustinjaka, krenula je neobučena seljačka vojska u krstaški rat.
Kretali su se pljačkajući, pa su se usput sukobili u Zemunu, Beogradu i Nišu sa lokalnim stanovništvom. U tim sukobima je stradalo oko 10.000 ljudi. U nestrpljivom pokušaju da prije dolaska glavne krstaške profesionalne vojske preotmu Nikeju od Turaka, pretrpjeli su izuzetno težak poraz. Od 20.000 seljačkih krstaša preživelo ih je samo 3.000.
Uvod
mini|lijevo|250px|Petar Pustinjak pokazuje krstašima put za Jerusalim. Papa Urban II planirao je da se krene u krstaški rat 15. augusta 1096, ali mjesecima prije toga skupile su se brojne neočekivane vojske seljaka i vitezova nižeg stepena. Te vojske su krenule prema Jerusalimu po svom vlastitom nahođenju. Seljaci su siromašili i trpeli godinama prije 1096. razne teškoće, kao što je suša, glad i razne bolesti. Oni su u krstaškom ratu vidjeli izlaz iz teškoća, u kojima su se nalazili.
Pored toga tokom 1095 pojavio se čitav niz meteoroloških pojava, kao što su meteorski rojevi, aurore, pomračenje mjeseca i pojava komete. Sve ih je to uvjeravalo u božanski blagoslov za njihov pohod.
Pred zbor u Klermoni 1095 pojavio se jedan pokret, koji je verovao da je kraj sveta blizu. Dolazilo je do masivnih hodočašća.
Na zboru u Klermoni 1095 papa i biskupi pozivaju na krstaški rat za oslobođenje Jerusalima. Odziv na papin poziv da se krene u krstaški rat bio je neočekivano velik. Papa je očekivao nekoliko hiljada vitezova. Međutim, odazvalo se oko 100.000 uglavnom neobučenih boraca, uključujući mnogo žena i djece.
Duhovni vođa pokreta je bio harizmatični monah i nenadmašni govornik Petar Pustinjak iz Amijensa. Jahao je magarca i oblačio se prostom odjećom. On je duž sjeverne Francuske i Flandrije propovjedao krstaški rat. Tvrdio je da ga je sam Hrist postavio da propovjeda krstaški rat. Vjeruje se da se vojska Petra Pustinjaka uglavnom sastojala od nepismenih seljaka, koji nisu znali kuda idu i gde je Jerusalim. Iako se većina vojske sastojala od seljaka neobučenih za borbu, bilo je i dobro treniranih vitezova nižeg ranga, koji su ih vodili.
Valter i Francuzi
Petar je skupio svoju vojsku u Kelnu 12. aprila 1096. Tu je nameravao da se zaustavi, da propoveda Nijemcima i da skupi još krstaša. Francuzi su bili nestrpljivi i nisu želeli čekati Petra i Nemce, pa je nekoliko hiljada francuskih krstaša krenulo pod vođstvom Valtera San Avoara. Ta grupa je stigla u Mađarsku 8. maja, prošla kroz Mađarsku i došla do Beograda, gde je bila granica Bizantije.
Beogradski komadant nije znao šta da čini s njima. Nije imao zapovjest kako da postupa, pa im zabranjuje da prođu. Krstaši su harali i pljačkali okolo tražeći hranu. Pri tome je bilo okršaja sa beogradskim garnizonom, a 16 Valterovih ljudi je pokušalo da pokrade pijacu u Zemunu. Sa njih je skinut oklop i odeća, pa su to objesili na zemunskoj tvrđavi. Konačno su bili pušteni da prođu do Niša, gde su snabdjeveni i gde su čekali dalja uputstva o dozvoljenom prolazu. Pri kraju jula su stigli u Konstantinopolj.
Ubistva u Zemunu i paljenje Beograda
U Zemunu krstašima postaje sumnjivo jer su videli obešene krstaške oklope od Valterovih ljudi. Poslije svađe o ceni nekih cipela izbija pobuna i sveopšti napad na Zemun u kome krstaši ubijaju 4.000 Mađara. Prelaze Savu poslije borbi sa beogradskom vojskom. Građani su napustili Beograd, a krstaši su ga popljačkali i zapalili.
Posle sedam dana, 3. jula dolaze do Niša, gdje im komadant Niša obećava pratnju do Konstantinopolja i hranu, ali ako odmah krenu. Petar je obećao da će krenuti i sledeće jutro je krenuo. Međutim, nekoliko Nijemaca se posvađalo usput sa lokalnim stanovništvom i zapalili su jedan mlin, što se pretvorilo u sukob, koji Petar nije mogao kontrolisati. Cijeli niški garnizon je krenuo u okršaj sa krstašima i potpuno ih dotukao. Krstaši su izgubili četvrtinu ljudi. Preostali su se pregrupisali tek kod Bijele Palanke. U Sofiji se 12. jula sreću sa bizantijskom pratnjom, koja ih vodi do Konstantinopolja. U Konstantinopolj stižu 1. avgusta.
Raspad vođstva
Vizantijski car Aleksije I Komnin nije znao što da radi sa takvom neobičnom i neočekivanom vojskom. Prevezao ih je preko Bosfora do 6. avgusta. Aleksije Komnin je upozorio Petra da se ne upušta u borbu sa Turcima, dok ne stigne glavnina krstaša, koji su još bili na putu.
Petru se pridružuju Francuzi pod vođstvom Valtera San Avoara i brojni italijanski krstaši. Kad su se našli u Aziji pljačkali su gradove, dok nisu došli do Nikomedije. Tu je izbio sukob Nijemaca i Italijana na jednoj strani sa Francuzima na drugoj. Nijemci i Italijani biraju vođu Rajnalda, dok kod Francuza Žofri Burel preuzima komandu. Petar Pustinjak je time izgubio kontrolu nad krstaškim pohodom.
Teški poraz u borbi protiv Turaka
Aleksije Komnin je molio Petra Pustinjaka da čeka glavnu vojsku sa prinčevima, ali Petrov autoritet je bio izgubljen. Krstaši su se dalje kretali dok Francuzi nisu došli do Nikeje, jakog i važnog turskog uporišta. Francuzi su pljačkali po okolini. Nemci sa 6.000 krstaša zauzimaju Herigordon i koriste ga kao bazu.
Turci šalju veliku vojsku protiv Herigordona i njemačkih krstaša u njemu. Turci zauzimaju 29. septembra jedini izvor vode za napajanje grada Herigordona. Poslije osam dana, iznureni žeđu, krstaši su se predali. Ko nije hteo od zarobljenih da pređe na islam ubijen je, a oni koji su prešli prodani su kao roblje.
Propast pohoda
Turski špijuni su širili priče po krstaškom logoru, da su Nijemci ne samo zauzeli Herigordon, nego i Nikeju. To je izazvalo oduševljenje i požurili su da učestvuju u grabežu i pljački. Naravno, Turci su postavili zasjedu kraj puta za Nikeju.
Kada je stigla prava vest što se desilo u Herigordonu, zavladala je panika. Petar Pustinjak je tada bio na putu za Konstantinopolj da dobije snadbjevanje. Većina vođa se zalagala da pričekaju Petra. Ali, Žofri Burel je zapalio mase govorom da je kukavički čekati i da trebaju udariti na Turke. Njegova volja je nadvladala ostale.
Evropsko prvenstvo u atletici 2016 – skok s motkom (žene)
Takmičenja na skoku s motkom za žene na Evropskom prvenstvu u atletici 2016. održana su 7. i 9. jula na Olimpijskom stadionu u Amsterdamu. Takmičenje je bilo podijeljeno u dvije faze: kvalifikacije i finale. Katerina Stefanidi iz Grčke osvojila je zlatnu medalju. Lisa Ryzih iz Njemačke osvojila je srebro, dok je Angelica Bengtsson iz Švedske osvojila bronzanu medalju.
Raspored
Sva vremena prikazana su po lokalnom vremenu (CEST/UTC +2).
Zemlje učesnice
Učestvovalo je 26 takmičarki iz 15 država.
Kvalifikacije
Kvalifikacijsko takmičenje održano je 7. jula 2016. u 10:05 (CEST).
Finale
Finalno takmičenje održano je 9. jula 2016. u 19:20 (CEST).
Drvenasta biljka
thumb|right|250px|Poprečni presjek stabljike [[ruzmarina, primjer biljke sa drvenom strukturom]] Drvenasta biljka je svaka ona biljka koja, kao strukturno tkivo, proizvodi drvo. Ove biljke su obično stablašice, grmovi ili lijane. To su obično trajnice čije su stabljike i veći korijeni ojačani drvetom proizvedenim od sekundarnog ksilema. Glavno stablo, veće grane i korijenje ovih biljaka obično su prekriveni slojem kore. Drvo je strukturna ćelijska prilagodba koja omogućava da drvenaste biljke rastu iz nadzemnih stabljika iz godine u godinu, pa tako neke od njih čine najvećim i najvišim kopnenim biljkama.
Uhudler
180px|mini|desno|Ripatella loza, kratko brije berbe 180px|mini|desno|Informacijska ploča za Uhudler u [[Moschendorf (Gradišće)|Moschendorfu]] 180px|mini|desno|Natpis vinskog podruma gdje se proizvodi uhudler Uhudler je vino iz Austrije, koje se uglavnom proizvodi u južnom dijelu austrijske pokrajine Gradišće. Općine Heiligenbrunn i Eltendorf čine središte uzgoja uhudlera. Izgledom uhudler podsjeća na svijetlo crveno vino ili rosé, ovisno o vrsti vinifikacije i sastavu sorti. Vino se proizvodi od grožđa različitih izvornih sorti grožđa: concord, elvira, delaware i šest drugih) kao cuvée. Buke uhudlera je izrazito intenzivan i podsjeća na šumske jagode ili crne ribizle, karakterističan okus opisuje se kao "Fox-Ton". Vino se proizvodi od grožđa hibridnih sorti tzv. izravnih proizvođača. Imaju dobru otpornost na filokseru i određene gljivične bolesti. Stoga ih gotovo nije potrebno tretirati protiv peronospore i oidijuma . Postoje različite priče o podrijetlu imena. Često spominjana vezana je uz činjenicu da se dan nakon obilne konzumacije ovog vina kod mnogih ljudi pojave tamni kolutovi ispod očiju, koji svojim izgledom podsjećaju na sovu
Sortna svojstva i tipičnost
Grožđe su crvene, rjeđe bijele, hibridne sorte koje su nastale križanjem europske vrste Vitis vinifera s američkim Vitis labrusca i Vitis riparia. Zbog većeg udjela pektina u voću, vino ima nešto veći udio metanola od vina od evropskih sorti grožđa, što nije štetno za zdravlje. U Austriji su ti izravni proizvođači poznati i kao "Heckenklescher" ili "Rabiatperle". Vina uhudlera obično su vrlo kisela.
Drvenasta biljka
Tokom jesenskih meseci, svaka stabljika u listopadnoj biljci smanji protok hranjivih sastojaka i vode do lišća. Zbog toga se mijenjaju boje kako se hlorofil u listovima raspada. Formiraju se posebne ćelije koje prekidaju vezu između lista i stabljike, kako bi se lako odvojili. Zimzelene biljke ne odbacuju lišće i samo prelaze u stanje niske aktivnosti tokom sezone mirovanja. U proljeće, korijenje počinje vraćati hranjive tvari natrag u krošnje. Kada se sezona vegetacije nastavi, bilo sa toplim vremenom ili sa vlažnom sezonom, biljka će otvoritii pupoljk, počevši rast novih listova ili cvjetova. To je popraćeno rastom novih izdanaka iz pupova na drvetu prethodne sezone. U hladnijim klimatima većina izdanaka se javlja tokom proljeća i početkom ljeta. Kada započne sezona mirovanja, novionarasli dio očvrsne i postane drvenast. Jednom kada se to dogodi, stablo više nikada neće rasti u dužinu, ali nastavit će se širiti u promjeru do kraja života biljke.
Većina drvenastih biljaka porijeklom iz područja sa hladnijom klimom ima karakteristične rastne prstenove (godove) koji nastaju svake godine proizvodnjom novog vaskularnog tkiva. Samo vanjska šaka prstenova sadrži živo tkivo (kambij, ksilem, floem i srčiku). Unutrašnji slojevi imaju srž, mrtvo tkivo koje služi samo kao strukturna potpora.
Rast izdanaka prvenstveno se odvija izvan terminalnih pupoljaka na vrhu stabljike. Pupoljci na stranama stabljike suzbijaju rast terminalnog pupoljka i uzrokuju slabiji rast, osim ako se uklone ljudskim ili prirodnim djelovanjem. Bez terminalnog pupoljka, bočni neće imati što da ih suzbija i započnu brzo rasti, ako se režu tokom proljeća. Krajem ljeta i početkom jeseni, prestaje najaktivnija sezona rasta, a obrezivanje stabla rezultirat će malim ili nikakvim novim rastom. Zimski pupoljci nastaju kada započne sezona mirovanja. Ovisno o biljci, ovi pupoljci sadrže tkivo za novi rast listova, nove cvjetove ili oboje. thumb|right|240px|[[Pinus taeda: poprečni presjek sa godišnjim prirastima –godovima (Južna Karolina)]] Terminalni pupoljci imaju jaču dominaciju kod četinara, u odnosu na širokolisne biljke, tako da obično rastu kao  jedno ravno stablo, bez račvanja ili velikih bočnih  grana. Kako drvenasta biljka raste, često će izgubiti niže lišće i grane, jer ostaju u sjeni. Ako stabljika stvara nedovoljnu količinu energije za biljku, korijenje će je "abortirati" tako što će odsjeći protok vode i hranjivih sastojaka, uslijed čega postepeno odumire.
Ispod zemlje korijenski sistem, svake vegetacijske sezone proširuje se na približno isti način kao i stabla. Korijen raste u dužinu i ima manje bočne ogranke. Na kraju vegetacijske sezone, tek narasli korijeni postaju drveni i prestaju sa rastom dužine, ali nastavit će se širiti u promjeru. Međutim, za razliku od nadzemnog dijela biljke, korijenski sistem i dalje raste, iako sporije, tokom čitave sezone umirovanja. U klimatskim uslovima hladnog vremena, rast korijena će se nastaviti sve dok su temperature iznad 2 °C ili 36 °F.
Uhudler
Historija
Dugo je trajala legenda da vino izravnih proizvođača sadrži visok udio fuzilnih ulja i metanola te je stoga štetno za zdravlje. Uhudler je prvi put zabranjen 1938. U 1970-ima, uhudler je bio ograničen za upotrebu kao "kućno piće" u Austriji. Dopuštena je bila proizvodnja za vlastitu potrošnju. Sredinom 1980-ih pojam "kućno piće" uklonjen je iz zakona o vinu u sklopu pooštravanja austrijskog zakona o vinu zbog skandala s glikolnim vinima, koji je zabranio uhudler. Takvo stanje potrajalo je do ranih 1990-ih.
Drvenasta biljka
Drvo se primarno sastoji od ksilemskih ćelija sa ćelijskom zidom načinjenoim od celuloze i lignina. Ksilem je vaskularno tkivo koje vodu i hranjive tvari premješta iz korijena u lišće. Većina drvenastih biljaka svake godine formira nove slojeve drvenog tkiva i tako povećava prečnik stabla, iz godine u godinu, s tim da se novo drvo taloži na unutarnjoj strani sloja vaskularnog kambija koji se nalazi odmah ispod kore. Međutim, kod nekih monokotiledona kao što su Arecaceae i rodu Dracaena, drvo se formira u snopovima razasutim po unutrašnjosti debla. Promjer stabljike se neprekidno povećava tokom vegetacijske sezone i zaustavlja se u razdoblju mirovanja. Pod specifičnim uvjetima, drvenaste biljke mogu se raspadati ili vremenom mogu postati okamenjeno drvo.
Simbol za drvenastu biljku, zasnovan na Species Plantarum Linnaeus je označio kao14px|♃, koji je ujedno i astronomski simbol za planetu Saturn.
Zastave s različitim licem i naličjem
Zastave sa različitim licem i naličjem su one zastave koje imaju različito lice od naličja. Kod takvih zastava lice zastave je ono koje se zvanično upotrebljava u jednostranom prikazu.
Karboksilacija
Karboksilacija je hemijska reakcija u kojoj se grupa karboksilnih kiselina proizvodi tretiranjem supstrata ugljik-dioksidom. Suprotna reakcija je dekarboksilacija. U hemiji, termin karbonizacija se ponekad koristi kao sinonim za karboksilaciju, posebno kada se primjenjuje na reakciju karbanionskih reagensa sa CO2. Općenito, karbonizacija obično opisuje proizvodnju karbonata.
Organska hemija
Karboksilacija je standardna konverzija u organskoj hemiji. Konkretno, karbonizacija (tj. karboksilacija) Grignardovog reagensa i organolitijskih spojeva jest klasični način pretvaranja organskih halogenida u karboksilne kiseline.
Natrij-salicilat, prekursor aspirina, komercijalno se priprema tretiranjem natrij-fenolata (natrijeve soli fenola) sa ugljik-dioksidom, pod visokim pritiskom (100 atm) i visokom temperaturom (390 K) – metod poznat kao Kolbe-Schmittova reakcija. Zakiseljavanje rezultirajuće soli salicilata daje salicilnu kiselinu.
Mnogi detaljni postupci su opisani u časopisu Organic Syntheses.
Katalizatori karboksilacije uključuju N-heterociklične karbene i katalizatore na bazi srebra.
Karboksilacija u biohemiji
Život zasnovan na ugljiku potiče od karboksilacije koja spaja atmosferski ugljik-dioksid sa šećerom. Proces se obično katalizira enzimom RuBisCO. Ribuloza-1,5-bisfosfat karboksilaza/oksigenaza, enzim koji katalizira ovu karboksilaciju, vjerovatno je najzastupljeniji protein na Zemlji.
Mnoge karboksilaze, uključujući acetil-CoA karboksilazu, metilkrotonil-CoA karboksilazu, propionil-CoA karboksilazu i piruvat karboksilazu zahtijevaju biotin kao kofaktor. Ovi enzimi su uključeni u različite biogene puteve. U EC shemi, takve karboksilaze su klasifikovane pod EC 6.3.4, "Ostale ugljiko-dušične ligaze".
Drugi primjer je posttranslacijska modifikacija ostataka glutamata u γ-karboksiglutamat u proteinima. Javlja se prvenstveno u proteinima uključenim u kaskadu zgrušavanja krvi, posebno faktorima II, VII, IX i X, proteinu C i proteinu S, kao i u nekim koštanim proteinima. Ova modifikacija je potrebna da bi ovi proteini funkcionisali. Karboksilacija se dešava u jetri i izvodi je γ-glutamil karboksilaza (GGCX). GGCX zahtijeva vitamin K kao kofaktor i izvodi reakciju na procesivan način. Gama-karboksiglutamat vezuje kalcij koji je neophodan za njegovu aktivnost. Naprimjer, u protrombinu, vezivanje kalcija omogućava proteinu da se poveže sa plazmamembranom u trombocitima, dovodeći ga u blisku blizinu proteinima koji, nakon povrede, cijepaju protrombin u aktivni trombin.
Ermentruda Orleanska
thumb|140px| Ermentruda sa krunom Gospa Ermentruda od Orléansa (fra.: Ermentrude d'Orléans; 27. septembra 823 – 6. oktobra 869) bila je kraljica Francuske kao supruga Karla II Ćelavog, za kojeg se udala 842.
Njeni roditelji su bili Odo I od Orléansa i njegova žena Engeltruda od Fézensaca.
Karlo joj je dao manastir Chelles, ali se ona odvojila od njega jer joj je ubio brata Vilima 866 godine.
Pokopana je u bazilici Saint-Denis.
Bila je baka princeze Ermentrude.
AlphaTauri AT01
AlphaTauri AT01 jest Formula 1 trkaći automobil kojeg je dizajnirao Scuderia AlphaTauri za takmičenje u prvenstvu Formule 1 za sezonu 2020. Vozili su ga Pierre Gasly i Daniil Kvjat.
Scuderia AlphaTauri Honda svoj bolid je predstavio 14. februara 2020. u Salzburgu.
ERS (Energy Recovery System)
Integrirani hibridni ERS preko jedinice generatora motora, radilice u kombinaciji s električnim MGU-K, turbopunjač u kombinaciji s električnim MGU-H.
Potpuni spisak rezultata u Formuli 1
(Legenda) (Utrke u podebljanim slovima označavaju najbolju startnu poziciju, dok utrke u italicu označavaju najbrži krug utrke) * Sezona u toku
Kineska nacionalna svemirska agencija
mini|desno|250px|Tsien Hsue-Shen za vrijeme Drugog svjetskog rata sa Ludwigom Prandtlom i Theodoreom Von Karmanon mini|desno|250px|Svemirski centar Jiuquan.
Kineska nacionalna svemirska agencija ili CNSA (engl. China National Space Administration) nastaje 1993., reformisanjem Ministarstva vazduhoplovne i aerosvemirske industrije, a to je civilno tijelo po uzoru na zapadne svemirske agencije i odgovorno za nacionalnu svemirsku politiku, te Kineska aerospace korporacija ili CASC (engl. China AeroSpace Corporation), odgovorna za provedbu i 1998. podijeljena na velik broj manjih preduzeća u državnom vlasništvu, ali sa samostalnom upravljačkom strukturom.
Historija
Kineske svemirske aktivnosti datiraju od samog početka svemirskog doba. Sve je započelo 1956., kada je Tsien Hsue-Shen, jedan od vodećih američkih raketnih stručnjaka, zbog optužbi da je komunist, emigrirao u Kinu i predložio kineskom Državnom vijeću plan razvoja balističkih projektila. Usporedo sa istraživanjima projektila, započetim 1957., 1958. je odlučeno da će se razviti svemirski program pod imenom Misija 581. Prvi zadatak, u sklopu 12-godišnjeg naučno-tehnološkog razvojnog plana, bio je konstruirati lansirno vozilo.
Razvoj odgovarajućih tehnologija u području metalurgije, mašinstva i elektronike bio je veliki zadatak, pa je Kina zatražila pomoć od Sovjetskog Saveza. Tsien Hsue-Shen je asistirao u pregovorima i sporazumu sa SSSR-om iz 1956., koji je omogućio prijenos raketne i nuklearne tehnologije u Kinu, uključujući školovanje i trening kineskih studenata na sovjetskim univerzitetima. Sovjetski Savez je za početak osigurao Kini R-2 raketu, poboljšanu verziju rakete V-2. Međutim, zbog napetosti između ove dvije zemlje, sovjetska je vlada 1960. prekinula dalju saradnju sa Kinom, pa je ona ubuduće mogla računati samo na svoje vlastite resurse. Usprkos tome, Kina je iste godine lansirala svoj prvi u Kini izgrađen R-2 projektil, nazvan DF-1.
Prvi umjetni satelit
Kineska unutrašnja politička zbivanja i preokreti koji su uslijedili usporili su dalji napredak, pa ipak je do 1971. Kina dovršila razvoj svog vlastitog balističkog projektila srednjeg dometa DF-2, i testirala svoj prvi interkontinentalni projektil DF-5. Projektil srednjeg dometa DF-3 postao je osnova za svemirsko lansirno vozilo CZ-1, dok je iz interkontinentalnog projektila DF-5 proizišla dugačka serija lansirnih vozila CZ-2, CZ-3 i CZ-4 (Chang Zeng - CZ, poznatih još i kao Long March - LM). Uz pomoć rakete CZ-1 Kina je 1970. lansirala svoj prvi satelit i tako postala 5. po redu zemlja u svijetu kojoj je to pošlo za rukom.
Pod nazivom Projekt 714, Kina je već 1968. pokrenula svoj svemirski program sa ljudskom posadom, sa ciljem lansiranja dva astronauta u svemir do 1973., uz pomoć rakete CZ-2A i svemirske letjelice Shuguang-1, ali je program službeno otkazan 1972., zbog ekonomskih razloga.
Koristeći modularni princip, Kina je do danas napravila niz izvedenica CZ-2 rakete i drugih lansirnih vozila. Dodavanjem trećeg kriogeničkog stepena, Kina je 1984. uvela lansirno vozilo CZ-3, za lansiranje geostacionarnih satelita i tako postala 3. zemlja u svijetu koja posjeduje tehnologiju motora na tekući vodonik i kisik. Za lansiranje satelita u sinhrono-Sunčevu (polarnu) orbitu, Kina je 1988. dizajnirala trostepensko lansirno vozilo CZ-4, sa produženim prvim stepenom, pa je u tu svrhu izgrađena nova baza u Taiyuanu. Osim baze u Taiyuanu, Kina ima još dvije svemirske lansirne baze. Najstarija baza Jiuquan proizišla je iz baze za lansiranje balističkih projektila, dok je baza Xichang izgrađena 1980. za lansiranje geostacionarnih satelita.
Specifičnost kineskih svemirskih lansirnih baza je to što se nalaze u blizini gusto naseljenih područja. Iako do danas nije bilo mnogo nesreća, posljednji je primjer iz 1996., kada se raketa CZ-3B nedugo nakon polijetanja srušila u obližnje selo, pri čemu je poginulo 6 ljudi, a 57 je ranjeno. Od tada su uvedene nove sigurnosne mjere, pa do danas više nije bilo novih nesreća. Kombinirajući novi kriogenički stupanj, novi i jači drugi stepen, te nove boostere na tekuće gorivo, Kina je do danas znatno unaprijedila svoja lansirna vozila CZ-1, CZ-2, CZ-3 i CZ-4.
Sa ciljem nastavka razvoja svemirskog programa sa ljudskom posadom, 1992. odobrena su sredstva za Projekt 921. U razdoblju od 1999. do 2002. lansirane su u tu svrhu prve četiri bespilotne svemirske letjelice Shenzhou (slične ruskom Sojuzu) noseći životinje i testne lutke. Napokon, 15. oktobra 2003., Kina je uz pomoć rakete CZ-2F i svemirske letjelice Shenzhou 5, iz lansirnog svemirskog centra Jiuquan lansirala svog prvog astronauta i tako postala 3. zemlja u svijetu kojoj je to uspjelo. Dvije godine kasnije, 12. oktobra 2005., istom je raketom uspješno lansiran i Shenzhou 6 sa posadom od dva astronauta. U toku su pripreme za nova lansiranja.
Osnivanje Kineske nacionalne svemirske agencije
Reformisanjem Ministarstva vazduhoplovne i raketne (en. aerospace) industrije, 1993. osnovana je Kineska nacionalna svemirska agencija ili CNSA (engl. China National Space Administration), civilno tijelo po uzoru na zapadne svemirske agencije i odgovorno za nacionalnu svemirsku politiku, kao i Kineska aerospace korporacija ili CASC (engl. China AeroSpace Corporation), odgovorna za provedbu i 1998. podijeljena na velik broj manjih preduzeća u državnom vlasništvu, ali sa samostalnom upravljačkom strukturom.
Kina je do danas uspješno izvršila oko 90 lansiranja, od čega oko trećine otpada na strane satelite, između ostalog mrežu telekomunikacijskih satelita Iridium (Motorola). Od vlastitih letjelica Kina je najčešće lansirala vojnoizviđačke povrative satelite FSW, zatim između ostalog seriju geostacionarnih telekomunikacijskih satelita Apstar, meteorološke satelite Feng-Yun, geostacionarne navigacione satelite Beidou i napokon Shenzhou letjelice.
Početkom 2004., Kina je službeno pokrenula projekt bespilotnog istraživanja Mjeseca, koji bi se trebao odvijati u tri glavne faze: - kruženje oko Mjeseca do 2007. godine, spuštanje na Mjesec do 2010. godine i povratak sa uzorcima mjesečevog tla od 2012. do 2017. godine. Krajem 2005. godine Kina je objavila da do 2020. godine planira izgraditi vlastitu svemirsku stanicu i poslati ljude na Mjesec, ukoliko budu na raspolaganju adekvatna sredstva.
Zbog toga je početkom 2006. objavila da će iduća svemirska misija sa ljudskom posadom Shenzhou 7 biti odgođena sa 2007. na 2008. godinu, kako bi se dobilo dovoljno vremena za razvoj svemirskog odijela, neophodnog za planiranu prvu kinesku svemirsku šetnju. Prema kineskoj svemirskoj agenciji (CNSA) budući kratkoročni ciljevi Kine su izgraditi dugoročni promatrački sistem Zemlje, neovisnu telekomunikacijsku mrežu, satelitski navigacijski sistem, omogućiti usluge komercijalnih lansiranja, baviti se svemirskom znanošću i planirati istraživanje Mjeseca. Dugoročni ciljevi su bitno pojačati sudjelovanje u svjetskoj svemirskoj nauci, izgraditi svemirsku stanicu, te misije sa ljudskom posadom i bazom na Mjesecu.
U tom pravcu, Kina nastavlja usavršavati svoja lansirna vozila CZ-2, CZ-3 i CZ-4. Istodobno započela je razvijati potpuno novo, veliko i snažno lansirno vozilo CZ-5, koje bi trebalo biti spremno za lansiranje do 2012., te koje bi osim značajno većih mogućnosti, zbog svoje modularnosti moglo i u potpunosti zamijeniti postojeće modele. Također, postoje naznake da Kina razvija i svoje polu-ponovno upotrebljivo lansirno vozilo, sastavljeno od CZ rakete i ponovno upotrebljivog orbitera, no njegovo konačno uvođenje ne očekuje se prije 2015. godine.
NGC 74
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NBA 1957/1958.
NBA sezona 1957-58 je bila 12. sezona NBA lige.
Zapadna grupa
{|
Juventus FC
Juventus Football Club S.p.A (lat. iuventus – mladost), najčešće samo Juventus ili Juve, najtrofejniji je italijanski nogometni klub koji dolazi iz Torina. Osim jedne, sve sezone proveo je u najjačem razredu italijanskog nogometa, Serie A.
Juventus je najuspješniji klub u historiji nogometa u Italiji. Službeno, osvojio je 69 trofeja, od toga 58 u svojoj državi, što je rekord, te 11 u svim evropskim takmičenjima. Rekorderi su po broju izgubljenih finala Kupa šampiona i Lige prvaka, čak sedam puta (rekorderi otkad se Liga prvaka igra u ovom formatu sa šest izgubljenih finala). Stara dama treći je najuspješniji klub u Evropi, a šesti u svijetu, s najviše priznatih međunarodnih titula od strane federacija svih kontinenata i same FIFA-e.
Klub je prvi tim iz Italije i uopće cijele južne Evrope koji je osvojio Kup UEFA, i to 1985. Jedini je tim na svijetu koji je osvojio sva službena međunarodna klupska takmičenja te jedini koji je uspio biti prvak u sva tri UEFA-ina glavna takmičenja. Nijedan drugi klub nije imao četiri godine zaredom svoje igrače kao dobitnike Zlatne lopte.
U Italiji je klub sa daleko najviše navijača jer za njega navija više od polovine svih navijača u toj državi (12 miliona), dok ih širom Evrope ima oko 43 miliona. Širom svijeta (naročito na Dalekom Istoku) ukupno ima oko 170 miliona bianconera. Klub je osnivač i Asocijacije evropskih klubova te član grupe G-14, koja okuplja najelitnije svjetske timove.
Historija
mini|210px|desno|Orginalna postava Juventusa iz 1898. Klub je osnovan 1. novembra 1897. od strane grupe mladića u školi za književnost Massimimo D'Azeglio Lyceum u Torinu. Prvobitno je nosio naziv Sportski klub Juventus, ali je 2 godine kasnije promijenjen u Juventus Football Club. 1900. godine pridružio se tadašnjem italijanskom nogometnom prvenstvu. 1905. osvojen je prvi scudetto, a iste godine klub mijenja boju u današnju crno-bijele.
mini|150px|lijevo|Edoardo Agnelli|Edoardo Agnelli, predsjednik Juventusa od 1923 do 1935 Naredne godine dolazi do razdora unutar ekipe i stvaranja današnjeg Torina te tako i velikog rivalstva. Juventus je bio jako pogođen ovim te tako naredni trofej dolazi tek 1926. godine nakon što ranije klub preuzima tadašnji vlasnik FIAT-a, Edoardo Agnelli. Od 1930. do 1935. godine klub osvaja pet uzastopnih titula. U isto vrijeme prelazi se na Stadio Comunale. Glavni igrači reprezentacije Italije u osvajanju Svjetskog prvenstva 1934. godine su došli upravo iz te generacije. Međutim, rana smrt Edoarda Agnellia dovodi do kraja zlatne ere i tako do II svjetskog rata ne uspijevaju povratiti dominaciju.
U periodu od 1943. do 1945. Juventus je morao izbaciti iz imena Football Club zbog projekta tzv. italijaniziranja tadašnjeg fašističkog režima u zemlji pa je tako klub je nosio ime Juventus Cisitalia. Cisitalia je bila kompanija tadašnjeg predsjednika Petra Dusia sa sjedištem u Torinu (u to vrijeme jedan od brendova FIAT-a).
U ovoj dekadi Serie A je osvojena još samo jednom u sezoni 1966/67. Međutim, već početkom 70-tih godina Juventus učvršćuje poziciju najtrofejnijeg italijanskog kluba. 13. jula 1971. na mjesto predsjednika dolazi Giampiero Boniperti i odmah osvaja prvo titulu. Sa igračima poput Čestmír Vycpáleka, Roberta Bettege, Franca Causia, Jose Altafinija i Gaetana Sciree liga se osvaja još pet puta do 1978. godine. Tih godina na trenersko mjesto dolazi Giovanni Trapattoni.
Još veći uspjesi dolaze pod njegovom trenerskom palicom. U sezonama 1980/81, 1981/82 i 1983/84 dodaju se još tri Scudetta na konto. Juventus poslije ove druge titule u nizu stavlja i drugu zlatnu zvjezdicu na dres. I danas je jedini klub u Italiji sa više od 20 titula. 1982. godine Paolo Rossi kao igrač Juventusa dobija nagradu za Evropskog igrača godine. Naredne tri godine: 1983, 1984 i 1985 Zlatnu loptu osvaja još jedan crno-bijeli; Michel Platini.
Platini je i Juventusu 1985. godine donio prvu titulu Lige prvaka, tadašnjeg Kupa šampiona pobjedom nad Liverpoolom (1-0). Ipak, ta utakmica će ostati zapamćena po velikoj tragediji kada je na Hayselu poginulo 39 navijača Juventusa.
Sa izuzetkom sezone 1985/86 i osvajanjem Serie A Juventus nije uspijevao doć do trofeja uslijed dominacije u domaćem i evropskom fudbalu Napolija i onda Intera i Milana. 1990. godine klub se seli na novoizgrađeni Delle Alpi. mini|220px|lijevo|Marcello Lippi|Marcello Lippi, trener Juventusa od 1994. do 1999. i 2001. do 2004. godine Pred sezonu 1994/95 u klub dolazi Marcello Lippi. Pod njegovim vodstvom Juventus ponovo osvaja titulu Serie A nakon devet sezona i gubi finale Kupa UEFA. Počinje razdoblje kada je Juventus bez premca bio najbolji klub u Evropi. Ekipa 1996. osvaja titulu prvaka Evrope pobjedom nad Ajaxom. Naredne dvije sezone u Ligi prvaka dolaze do finala ali u oba navrata gube od Borussie Dortmund i Real Madrida. U sezoni 1998/99 Manchester United je bio bolji u polufinalu i prošao nakon nevjerovatnog dvomeča. Uz to je dodan i Evropski Superkup 1996. godine te iste godine, tadašnji Toyota Kup (poput današnjeg Interkontinentalnog kupa). U istom periodu Serie A je osvojena dva puta.
The 12" Collection
The 12" Collection je četvrti kompilacijski album britanske rock grupe Queen objavljen 1992. godine. Sadrži remiksove poznatih pjesama grupe objavljenih na 12-inčnom formatu gramofonske ploče. Iako se pjesma "The Show Must Go On" pojavljuje na ovom albumu nikada nije snimljena u proširenoj verziji već se na albumu nalazi u standardnom formatu. Takođe, pjesma "Bohemian Rhapsody" nikada nije snimljena u proširenoj verziji ali se našla na ovom albumu zbog svoje dužine od 5:58 minuta.
Juventus FC
Historija
U ljeto 2004. kao novi trener je predstavljen Fabio Capello. U naredne dvije sezone donosi dva nova Scudetta. Međutim, oni se oduzimaju zbog skandala o namještanju utakmica. Juventus dobija najveću kaznu i biva izvačen u Serie B uz ostale dodatne kazne. Dolazi do odlaska skoro svih većih zvijezda.
Oni koji su ostali, poput Alessandra Del Piera, Pavela Nedveda, Gianluigi Buffona i David Trezegueta vode tim kroz Serie B. Klub se odmah vraća u prvu ligu uprkos oslabljenom igračkom kadru i negativnim bodovima.
Od 2007. počinje rekonstrukcija tima koja nije dala neki bitniji rezultat. Najbolji uspjeh tima od 2007. do 2010. godine je bilo drugo mjesto u sezoni 2008/09. U ljeto 2010. godine na predsjedničko mjesto sjeda ponovo jedan Agnelli, Andrea. Prvi potez mu je bio dovođenje na mjesto trenera Luigi Delnerija.
Boje dresova, grbovi i nadimci
mini|178x178px|lijevo|Juventusov grb od 1990. do 2004. (gore) i grb od 2004. do 2017. (dolje)[[Datoteka:Juventus Turin.png|n|mini|152x152piksel|alt=]] mini|229x229piksel|Trenutni grb Juventusa Juventus u današnjim crno-bijelim dresovima i bijelom ili crnom šorcu igra od 1903. godine. Originalno, prvi dresovi su bili rozi sa crnom kragnom ali samo zbog pogrešne isporuke. Otac od jednog od tadašnjih igrača je bio zadužen za pranje ali je boja toliko izblijedila do 1903. godine da su se morali pronaći novi dresovi.
Tada je John Savage, engleski internacionalac, za svoju tadašnje ekipu ugovorio isporuku iz njegove domovine. Njegov prijatelj je živio u Notthingamu, i iz razloga što je bio pristalica Notts Countya nazad u Italiju isporučio crno-bijele dresove kakve je tradicionalno nosio Notts County. Od tada Juventus nosi iste boje s tim da su one kluba iz Torina nešto izraženije.