cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sjögrenov sindrom
Stomatološka njega
Preventivna stomatološki tretman je takođe neophodan (i pacijent često zanemaruje), jer nedostatak pljuvačke povezan sa kserostomijom stvara idealno okruženje za proliferaciju bakterija koje uzrokuju kavijes. Tretmani uključuju kod kuće topikalnu primjenu fluora za jačanje zubne cakline i često čišćenje zuba od strane dentalnog higijeničara. Postojeći karijes se također mora liječiti, jer se karijes koji se proteže u zub ne može učinkovito liječiti samim čišćenjem zuba i postoji veliki rizik od širenja u zubne pulpe, što dovodi do gubitak vitalnosti i potreba za ekstrakcijom ili terapijom korijenskog kanala. Ovaj režim liječenja je isti kao i za sve pacijente s kserostomijom, kao što su oni koji su podvrgnuti terapiji zračenjem glave i vrata, koja često oštećuje pljuvačne žlijezde; ove žlijezde su podložnije zračenju nego druga tjelesna tkiva.
Prognoza
Objavljene studije o preživljavanju pacijenata sa Sjogrenovim sindromom ograničene su u različitim aspektima, možda zbog relativno male veličine uzorka i činjenice da je sekundarni Sjögrenov sindrom povezan s drugim autoimunskim bolestima. Rezultati brojnih studija pokazuju da je, u poređenju sa drugim autoimunskim bolestima, Sjögrenov sindrom povezan sa značajno visokom incidencom malignog ne-Hodgkinovog limfoma, karcinoma bijelih krvnih zrnaca. Oko 5% pacijenata sa SS razvije neki oblik limfoidne malignosti. Patients with severe cases are much more likely to develop lymphomas than patients with mild or moderate cases. Najčešći limfomi su limfomi pljuvačnih žlijezda ekstranodusne marginalne zone B-ćelija (MALT limfom) i difuzni veliki B-ćelijski limfom.
Limfomageneza kod pacijenata sa primarnim Sjogrenovim sindromom smatra se procesom u više koraka, pri čemu je prvi korak hronična stimulacija autoimunskih B-ćelija, posebno B-ćelija koje proizvode reumatoidni faktor na ciljanim mestima bolesti. Ovo povećava učestalost onkogenih mutacija, što dovodi do bilo kakve disfunkcije na kontrolnim tačkama aktivacije autoimunskih B-ćelija da se transformišu u malignost. Nalazi studije su zaključili da kontinuirana stimulacija autoimunskih B-ćelija dovodi do suptilnih germinalnih abnormalnosti u genima sa specifičnim posljedicama u B-ćelijama, što je u osnovi osjetljivosti na limfom.
Osim ove značajno veće incidencije malignog NHL-a, pogođeni pacijenti pokazuju samo skromno ili klinički beznačajno pogoršanje funkcije određenih organa, što objašnjava jedino neznatno povećanje stopa smrtnosti pacijenata u poređenju sa ostatkom stanovništvo.
Sjogrenov sindrom je povezan sa velikim opterećenjem bolesti, i pokazalo se da značajno smanjuje kvalitet života (QoL), sa značajnim uticajem na radnu sposobnost kao rezultat povećane stope invalidnosti. Smanjenje kvaliteta života slično je onom kod drugih hroničnih stanja kao što su reumatoidni artritis, lupus i fibromijalgija.
Epidemiologija
Sjogrenov sindrom (SS) je drugi najčešći reumatski autoimunski poremećaj, iza reumatoidnog artritisa i sistemskog eritematoznog lupusa. There are no geographical differences in the rates of SS. Sjögrenov sindrom je prijavljen u svim dijelovima svijeta, iako regionalne stope nisu dobro proučene. U zavisnosti od kriterija za određivanje prevalencije, studije procjenjuju prevalenciju SS kod između 500.000 i dva miliona ljudi u Sjedinjenim Državama. Šire studije prevalencije SS-a su u širokom rasponu, s nekim izvještajima i do 3% populacije. Nekoliko studija je objavilo da incidencija sindroma varira između tri i šest na 100.000 godišnje.
Iako se Sjogrenov sindrom javlja u svim starosnim grupama, prosječna dob nastanka je između 40 i 60 godina, iako čak polovina svih slučajeva može ostati nedijagnostikovana ili neprijavljena.. The prevalence of SS generally increases with age.
Sjogrenov sindrom se javlja kod 30–50% osoba sa reumatoidnim artritisom i u 10–25% sa sistemskim eritematoznim lupusom.
Vihre
Vihre su naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Krško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Vihre su imale 143 stanovnika.
Bitka kod Uleisa
Bitka kod Uleisa ili Bitka krvave rijeke je četvrta po redu bitka između muslimanske vojske Pravednog halifata i vojske Perzijskog sasanidskog carstva i njegovih saveznika. Odigrala se u Mezopotamiji (današnji Irak) maja 633. godine a završena je pobjedom muslimanske vojske kojom je komandovao Halid ibn Velid. Poznata je i pod nazivom Bitka krvave rijeke, jer je rijeka kod koje se odigrala bitka poprimila boju krvi, kao rezultat mnogih žrtava na strani Perzijanaca i njihovih arapskih saveznika.
Pozadina bitke
Nakon što su poraženi u bitci kod Veledže, saveznici perzijske vojske, arapski kršćani su pobjegli sa bojnog polja i prešli rijeku Kasif (pritoka rijeke Eufrat). Zaustavili su se u Uleisu, mjestu oko 20 km udaljenom od Veledže. Pošto se nalazi između desne obale Eufrata i Kasifa, ogranka rijeke Eufrat, arapski kršćanski su se u Uleisu osjećali sigurno jer se mjestu moglo prići samo frontalno sa jugoistočne strane. Kršćanski Arapi iz plemena Benu Bekr su poslali glasnika u Ktesifon sa ciljem informisanja perzijskog cara o tamošnjoj situaciji. Hiljade kršćanskih Arapa koji su naseljavali područje Uleisa i Hire su odlučili da krenu prema Uleisu da pomognu plemenu Benu Bekr u presudnoj bitci protiv Halida ibn Velida. Muslimanska vojska Rašidunskog halifata je prešla rijeku Kasif i prišla Uleisu frontalno. U međuvremenu, perzijski car Ardšir je poslao naređenje Behmenu da sa svojom vojskom nastavi prema Uleisu i preuzme komandu nad tamošnjim kršćanskim Arapima i zaustavi napredovanje Halida prema Uleisu. U tom trenutku, Behmen se nalazio na mjestu gdje ga je zatekla vijest o porazu Enderzegara kod Veledže. Zbog toga, Behmen nije krenuo prema Uleisu, već je poslao svoju vojsku pod komandom svog potčinjenog generala Džabana i prenio mu carevo naređenje. Zatim mu je dodao: Izbjegavaj bitku dok ja ne dođem, osim ako budeš prisiljen. Nakon što je Džaban sa vojskom krenuo prema Uleisu, Behmen se vratio u Ktesifon, gdje je zatekao cara vrlo bolesnog te je tu i ostao. Do tada su Perzijanci i kršćanski Arapi shvatili da je cilj muslimanske vojske bio grad Hira. Odlučili su da se bore i nanesu poraz muslimanskoj vojsci. Kršćanski Arapi su bili pod komandom plemenskog vođe Abdul Esveda, koji je u bitci kod Veledže izgubio dvojicu sineva te je žarko želio osvetu.
Bitka
Jedan od muslimanskih komandanata, Muthan ibn Haris je s lahkom konjica otišao do Uleisa i izvidio položaje neprijateljskih arapskih kršćana i o tome obavijestio Halida ibn Valida. Halid je nastojao doći do Uleisa prije nego što perzijska vojska dođe i učvrsti se kako bi se izbjegla takva borba s vojskom koja je brojčano nadmočnija, ali nije u tome uspio. Kako bi spriječio Perzijance da se organizuju i koordiniraju svoje planove, Halid je odlučio otpočne bitku istog dana. Prema modernim istraživanjima, bojno polje geografski leži oko 40 km jugoistočno od iračkog grada Nadžafa. Perzijska vojska i njeni saveznici su se ulogorili između rijeka Eufrat i Kasif. Halid ibn Velid je imenovao Adija ibn Hatima za komandanta desnog a Asima ibn Omera za komandanta lijevog krila muslimanske vojske. Informacija o dolasku muslimanske vojske, Džabanu je stigla oko podneva, u vrijeme ručka. Zbog toga je u velikoj žurbi naredio kršćanskim Arapima da formiraju oba krila vojske pri čemu je odredio da Abdul Esved komanduje desnim a Abjar lijevim krilom vojske. Od carske vojske formiran je centar. Historija nije zabilježila sami tok bitke. Zna se da je Halid ibn Velid u međusobnom dvoboju ubio Abdul Esveda. Najžešća borba se odvijala na obali rijeke Kasif. U muslimanskim hronikama se spominje da ako je ikad postojala vojska koja se borila do zadnjeg borca onda je to bila perzijska carska vojska u bitci kod Uleisa. Žestoka borba se nastavila voditi bez znakova umora na bilo kojoj suprostavljenoj strani. Tek u rano poslijepodne, perzijska vojska i njeni arapski saveznici, u nemogućnosti da se odupru veteranima muslimanske vojske, konačno su se počeli povlačiti na sjeverozapad u pravcu Hire. Halidova vojska je iskoristila taj momenat i uspjela sve i jednog perzijskog vojnika u bijegu uhvatiti i pobiti.
Protiv Perzijanaca i njihovih saveznika, Halid ibn Velid se uvijek borio brojčano inferioran, ali je zbog tog nedostatka uvidio prednost borbe u pustinji. U takvim uslovima borbe, Halidove snage su zbog niza razloga bile u prednosti. Jedino arapska plemena koja su bila saveznici Perzijanaca, su mogla Halida omesti u njegovoj strategiji i poraziti ga s prednje strane, blokiranjem njegove odstupnice i linije opskrbljavanja. Također se bojao da bi se Perzijanci mogli ponovo pregrupisati i napasti njegov prednji dio snaga. U prethodne tri borbe, nakon svake borbe učinili bi isto i pregrupisali se.
Nakon bitke, hvaleći perzijsku vojsku, Halid je rekao:
''Kod Mutaha slomio sam devet svojih mačeva boreći se. Ali nikad nisam sreo protivnika kao što su Perzijanci. A među perzijskim vojskama nikad nisam sreo vojsku kao što je bila ova.''
Posljedice bitke
Pobjeda nad Perzijancima, Halidu je omogućila da zauzme Hiru, najveći arapski grad u Mezopotamiji što je i bio njegov prvobitni cilj. Nakon toga, povedena je nova vojna kampanja u sklopu koje je za svega nekoliko mjeseci zauzeta skoro cijela Mezopotamiju izuzev prijestolnice Ktesifona.
Nakon odmaranja vojske, u junu 633. godine, Halid je izvršio opsadu grada Anbar, koji je uprkos žestkom otporu branilaca pao pod Halidovu vlast jula 633. godine. Potom je muslimanska vojska krenula ka Ajn Temru kojeg je zauzela posljednjoj sedmici jula, 633. godine.
Fužina
mini|280px|Fužina, ulaz u naselje Fužina je naseljeno mjesto u sastavu općine Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Bitka kod Uleisa
Posljedice bitke
Padom glavnih gradova, čitav južni i centralni Irak je potpao pod muslimansku kontrolu. Abu Bakr je sljedeće godine naredio Halidu da sa polovinom svoje vojske napreduje ka Siriji, tj. da izvrši invaziju na Bizantijsko carstvo. Musena ibn Haris ostao je u Iraku kao Halidov zamjenik. Perzijanci su se, pod novim vladarom Jezdgerdom III, pregrupisali, koncentrisali nove vojske i porazili muslimane u bitci na mostu, i vratili kontrolu nad Irakom. Druga invazija muslimaske vojske na Irak izvedena je pod komandom Sa'd ibn Ebu Vekkasa koji je, nakon što je pobijedio sasanidsku vojsku u bitci kod El-Kadisije 636. godini, zauzeo Ktesifon. Uslijedila je cjelokupna invazija i osvajanje sasanidskog perzijskog carstva.
Fužina
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Fužina je imala 152 stanovnika.
Turneja Decenija
"Decenija" je naziv za evropsku turneju srbijanske folk pjevačice Svetlane Cece Ražnatović, koja je otvorena 6. aprila 2002. godine u Žitorađi, a završena šest mjeseci kasnije u Banjoj Luci.
U okviru ove turneje Ceca je održala devet koncerata u sedam evropskih država: Srbija, Austrija, Njemačka, Švedska, Francuska, Švicarska i Bosna i Hercegovina.
Na turneji "Decenija" Ceca je promovisala istoimeni album koji je objavljen u oktobru 2001. godine.
Azijska nogometna konfederacija
mini|desno|200px| Azijska nogometna konfederacija (AFC) je rukovodeći organ nogometnog sporta u Aziji i Australiji. AFC predstavlja državne nogometne saveze Azije, održava azijska takmičenja klubova i državnih reprezentacija, kontroliše novčane nagrade, pravila i medijska prava tih takmičenja. AFC je jedna od šest nogometnih udruženja članica FIFA-e. Od 32 mjesta na svjetskom prvenstvu 2014. godine, 4.5 je dodijeljeno savezu AFC-u.
AFC je osnovan 8. maja 1954. u Manili, Filipini, na marginama drugog azijskih igara. Dvanaest članova osnivača su bili Afganistan, Burma (Myanmar), kineski Taipei, Hong Kong, Indija, Indonezija, Japan, Južna Koreja, Pakistan, Filipini, Singapur i Vijetnam. Glavni štab se nalazi u Kuala Lumpuru, Malezija. Sadašnji predsjednik je Salman Bin Ibrahim Al-Khalifa iz Bahreina. Trenutno ima 48 zemalja članica, koje se uglavnom nalaze na azijskom kontinentu. Sve transkontinentalne zemlje sa teritorijom na dva kontinenta Evropi i Aziji su članovi UEFA-e (Azerbejdžan, Armenija, Gruzija, Kazahstan, Rusija i Turska). Izrael je također član UEFA-e iako leži u potpunosti u Aziji. S druge strane, Australija, ranije u OFC-u, je u AFC-u od 2006. Guam i Sjeverna Marijanska Ostrva, koji teritorijalno pripadaju SAD-u, su također članovi AFC.
Bivše članice
[[Datoteka:Asean Football Federation countries.PNG|desno
Takmičenja
AFC svake četiri godine organizira Azijski kup, takmičenje nacionalnih timova iz Azije, kao i kvalifikacije za svjetsko nogometno prvenstvo. Također organizira i kvalifikacije za Olimpijske igre i dva nivoa godišnjih međunarodnih klupskih natjecanja. Najprestižniji (najstarije tekuće AFC klupsko natjecanje) je turnir u Ligi prvaka, na osnovu UEFA-ine Lige prvaka, formiran 2002/03. spajanjem Azijskog pobjednika kupa i Azijskog kupa pobjednika kupova.
Armeec arena
Armeec arena je višenamjenska zatvorena dvorana u Sofiji, glavnom gradu Bugarske. Ima 12.373 sjedećih mjesta, a koncertni kapacitet je oko 15.000 mjesta.
Napravljena kao univerzalna arena za kulturne, muzičke i sportske događaje, u Armeec areni moguće je ugostiti 30 različitih vrsta sportskih timova, uključujući košarku, fudbal, odbojku, boks, rukomet i tenis.
U Armeec areni održani su brojni muzički i sportski događaji. U ovoj hali pjevale su brojne domaće, regionalne i svjetske muzičke zvijezde: Tom Jones, Lepa Brena, Svetlana Ceca Ražnatović, Lady Gaga, Jennifer Lopez, Enrique Iglesias, Scorpions, Sting, Goran Bregović, Iron Maiden i drugi.
Tomba
Tomba (ćir. Томба) je naseljeno mjesto u sastavu općine Bar, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazila se u sastavu stare općine Bar.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Tomba je imala 1.187 stanovnika.
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
Najbliži drevni zajednički predak
Najbliži drevni zajednički predak u smislu "najrecentniji" zajednički predak (NDZP; eng. Most Recent Common Ancestor - MRCA''') bilo kojeg skupa organizama je vremenski najbliskija zajednička jedinka od koje genealoški direktno potiču svaka od posmatranih individua ili populacija. Termin se često primjenjuje i za analizu ljudskog rodoslova.
Međutim, općenito, nemoguće je identificirati specifične zajedničke pretke (RZP) velikog skupa individua, ali se često može dati i procjena vremana, tj. datiranje perioda u kojem su živili. Najpouzanije su one na osnovu rezultata DNK testiranje i ustanovljene rate mutiranja (što se prakticira u genetičkoj genealogiji) ili pozivanjem na ne-genetičke, matematičke modele ili računarske simulacije. Pod pretpostavkom da i dalje nema genetički izoliranih većih ljudskih populacija, naš RZP je možda živio prije 2.000 do 4.000 godina.
Ova procjena je bazirana na negenetičkim, matematičkim modelima u uvjetima panmiksije, tj. slučajnog formiranja reproduktivnih parova i odsustva faktora koji remete genetičku strukturu, odnosno genetičku ravnotežu populacije, kao što su neslučajno parenje, genetički drift ograničen genski tok (izolacija) i selekcija.
Izraz NDZP može se koristiti i za identifikaciju zajedničkog pretka skupine organizama putem specifičnih genskih puteva. U tom u slučaju genski put će biti drugačiji, ovisno o tome koliko je restriktivan i informativno dobar izbor gena. Izbor vrlo restriktivnih gena, kao što su oni se mtDNK, koja se nasljeđuje samo po ženskoj lozi mitohondrijska Eva ili muškiom ekvivalentu Y-hromosomski Adam su primjeri takvih NDZP00 (MRCA), što daje TMRCA procjenjuje redova veličine dalje nazad u vremenu od TMRCA ako je omogućava prećenje predačke linije. Takva genealogije u stvarnosti traga za precima pojedinačnih gena, a ne organizama. Kao rezultat toga, procjene zajedničkog pretka grupa su nužno veće veće od onih za zajedničkog pretka organizama.
RZP recentnih ljudi
mini|400px|Misli se da su [[genetički drift ili selekcija trasirali lozu svake individue. U primjeru sa preko 5 generacija, boje predstavljaju izumrle matrilinijske pretke, a crne vode do najrecentnijeg zajedničkog pretka.]] Tragom svoje loze jedna osoba se može vratiti u prošlost za nekoliko generacija, odgovarajući prikaz, u principu, formira dvojno stablo roditelja, baka i djedova, pra-djeda i prababe, i tako dalje. Međutim, broj osoba u takvompredačkom stablu raste eksponencijalno i vrlo brzo prelazi veličinu populacije iz koje su potekli preci. A danas, svako živo ljudsko biće bi u porodičnom stablu imalo preko 30 generacija (da se vratimo u gornji srednji vijek), su 230 ili oko 1.070.000.000 predaka, što je više od svjetske populacije u vremenu. Tako je očito da postoji više individua koje su je potomci nekog od ovih predaka kroz više od jednog reda, što mijenja binarno stablo na usmjereni aciklični graf. To je neminovno jer je ovo multipla računica po kojoj individue potiču, po više od jedne linije, od nekih predaka.
Uzima se u obzir formiranje jedne generacije u vrijeme, od pretka na grafikonu svih živih ljudi bez potomaka. Počinje se od živih ljudi bez potomaka na dnu grafikona. Dodavanje roditelja svih onih osoba na vrhu grafa će povezati (polu)braću i sestre preko jednog ili dva zajednička pretka, njihove matične loze. Dodavanje naredne generacije će povezati sve prve rođake. Kao što se svaka od narednih generacija predaka dodaje na vrh grafikona, neki od odnosa sa sve više i više ljudi se mapiraju (drugi rođaci, treći rođaci i tako dalje). Na kraju jedne generacije mogu biti uočljivo gdje je jedna od mnogih predaka, od kojih je moguće pratiti lozu direktnih potomka prema svakoj živoj osobi u dnu generacijskog grafikona, ako nema živih potomaka ili je samo predak nekih od ljudi koji danas žive. Stoga, postojanje RZP ne implicira postojanje populacijskog uskog grla, a kamoli predstavljana samog "prvog para".
NDZP sadašnjih populacija može se mijenjati tokom vrenena kako ljudi umiru. Ppogrešno je pretpostaviti da je najrecentniji zajednički predak prošao sve njegove ili njene gene (ili bilo koje gene) do svake osobe u životu. Zbog seksualne reprodukcije, u svakoj generaciji, predak daje pola svojih gena svakom potomku u sljedećoj generaciji. Može se uzeti u obzir i inbriding pa postotak naslijeđenih gena od zajedničkog pretka postaje sve manji i manji u jedinkama svake naredne generacije, a ponekad se smanjuje na nulu. Rekonstrukciju genoma ranih predaka učinit će nemogućom čak i umjerena razina genskog transfera, kao što su se i geni istovremenika zajedničkog pretka izmijenili putem spolnog razmnožavanja.
Gvozd (Hrvatska)
265px|mini|[[Petrova gora, spomenik partizanskom "Ustanku naroda Banije i Korduna" u Drugom svjetskom ratu]] Gvozd je općina u Hrvatskoj, u Sisačko-moslavačkoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Vrginmost. Sjedište općine je u naselju Vrginmost.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Gvozd je imala 2.970 stanovnika, od čega u Vrginmostu 1.095.
Napomena: ''Nastala iz stare općine Vrginmost koja je 1996. promijenila ime u Gvozd. Od 1857. do 1880. dio podataka sadržan je u općini Topusko.''
Šalovci (Slovenija)
mini|280px|Šalovci, seoski zvonik Šalovci su naseljeno mjesto i općina u Sloveniji, u Pomurskoj regiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazili su se u sastavu stare općine Murska Sobota.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Šalovci je imala 1.568 stanovnika, od čega u samim Šalovcima 426.
Općina Šalovci
Napomena: Nastala iz stare općine Murska Sobota.
IC 4973
IC 4973 (također poznat kao ESO 143-15 i PGC 64337) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 527 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Paun. Najveći prečnik je 0,70 (107 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (77 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 3. oktobra 1901. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Vrbina
mini|280px|Vrbina, postrojenje [[Nuklearna elektrana Krško|nuklearne elektrane "Krško"]] Vrbina je naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Krško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Vrbina je imala 48 stanovnika.
IC 3362
IC 3362 (također poznat kao PGC 3089430) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 310 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,50 (45 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (45 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 23. marta 1903. godine.
James Dunlop
mini|James Dunlop, ulje na platnu, autor [[Joseph Backler.]] James Dunlop FRSE FRS (31. oktobar 1793 – 22. septembar 1848) bio je škotski astronom, poznat po svom radu u Australiji. Služio je kao astronomski pomoćnik kojeg je unajmio Sir Thomas Brisbane da radi na njegovoj privatnoj opservatoriji, lociranoj u mjestu Paramatta (sada se zove Parramatta), New South Wales, oko 23 km zapadno od Sydneya, Australija tokom 1820-ih i 1830-ih. Dunlop je uglavnom bio vizuelni posmatrač, golim okom, i radio je zvjezdanu astrometriju za Brisbane-a, i nakon završetka tog posla, nezavisno je otkrio i katalogizirao mnoge nove teleskopom vidljive južne dvostruke zvijezde i objekte dubokog neba. Kasnije je postao nadzornik Paramatta opservatorije kada je ona na kraju prodata vladi New South Walesa.
Rani život
James Dunlop je rođen u Dalry, Ayrshire, Škotska, kao sin John Dunlop-a, tkača, i njegove supruge Janet, rođene Boyle. Dunlop se školovao u osnovnoj školi u Dalry-ju i išao da radi u fabrici konca u Beithu, kada mu je bilo 14 godina. Također je išao u večernju školu u Beithu, koju je držao čovjek po imenu Gardiner. Postao je zainteresiran za astronomiju u ranim godinama, i konstruisao je teleskope 1810. Na sreću, 1820., sprijateljio se sa astronomiji sklonim Sir Thomas Brisbane-om. Iste godine, Brisbane je bio imenovan za novog guvernera Novog južnog Velsa, koji je tada odlučio da uspostavi astronomsku opservatoriju u novoj Koloniji. Prije odlaska iz Britanije, Dunlop je imenovan za njegovog drugog naučnog saradnika, i obojica su otputovali u Sidney, 1821. <!--
Career in Australia
Soon after arriving, Brisbane almost immediately started building his observatory at Paramatta (original spelling), now named Parramatta, and it was Dunlop who was employed to do the astrometric observations for a new accurate southern star catalogue. Also employed was the German born Carl Ludwig Christian Rümker (or sometimes as Charles Karl Ludwig Rümker) (28 May 1788 - 21 December 1862), or simply Karl Rümker, who had been recruited by Brisbane as first astronomical assistant. Rümker soon left the observatory in protest of his treatment during 1823, leaving Dunlop in charge of the astrometric measures and general maintenance of the astronomical instruments and the Observatory. Dunlop was not a professionally trained astronomer, so he importantly lacked the necessary mathematical skills to do astrometric reductions. He had soon learned the necessary observational skills from the more able Rümker and his employer.
Between June 1823 and February 1826 Dunlop then made 40,000 observations and catalogued some 7385 stars, of which included 166 double stars and references to several bright deep-sky objects near the bright stars he catalogued. By the beginning of March, 1826, he left the Paramatta Observatory and continued working at his own home in Hunter Street, Paramatta. For there he began organising his own observations of double stars and deep-sky objects for the next 18 months, in which he constructed telescopes and other equipment for his dedicated southern sky survey. Sir Thomas Brisbane, before finally departing Sydney for the last time in December 1825, arranged to sell all of his instruments to the Government so the observatory could continue to function. Some of the equipment he gave to Dunlop, which he used at his home, especially the useful small equatorial mounted 8.0 cm refracting telescope that Rümker, and later Dunlop, both used for doing the important double stars measures as their own personal projects. By May 1826, Rümker returned to the observatory, and seven months later he was appointed as the first New South Wales Government Astronomer, though this officially did not happen until a few years later, much to Rümker's disgust, due to delays from his employers in Britain.
Back to Scotland
Dunlop left Sydney for Scotland in February 1827 and was employed for four years at the observatory of Sir Thomas Brisbane. He had done very good work as an observer in New South Wales, and was associated with Rümker in the recovery of Comet Encke at Parramatta in June 1822. He was later to be the first in Great Britain to rediscover this comet on 26 October 1829. He had been awarded the Gold Medal of the Royal Astronomical Society of London on 8 February 1828. Sir John Herschel, when making the presentation, spoke in the highest terms of the value of the work done by Dunlop in New South Wales. On arrival, he also reduced his southern double stars and deep-sky observations for publication, which was believed to have taken about one month, and these were published also in the first half of 1828.
These two detailed astronomical papers were received with many accolades from his peers, which lasted until about 1834, when his observations were able to be scrutinised by John Herschel and Thomas Maclear in South Africa. Only then were the various flaws of his observations became revealed, and the time spent in the zenith of popularly, then dwindled to fierce criticism and personal rejection especially from the British astronomical community.
Return to Australia
thumb|right|Jane Dunlop In April 1831, Dunlop was appointed superintendent of the Government observatory at Parramatta. He was selected mainly from his good knowledge of Colony and the observatory site, but the real reason for his selection was more because even though such an astronomical position was formally advertised, nobody applied for the astronomical tenure. Here he was to succeed Rümker with the reasonable good salary of £300 a year. He arrived at Sydney on 6 November 1831 and found the observatory in a deplorable condition; rain had entered the building, roofing plaster had fallen down, and many important records were destroyed. Dunlop succeeded in getting the building repaired and started on his work with energy, but around 1835 his health began to fail; he had no assistant, and the building, having been attacked by white ants, fell gradually into decay. In August 1847, he resigned his position, and went to live on his farm on Brisbane Waters, an arm of Broken Bay. He died on 22 September 1848. In 1816 Dunlop married his cousin Jean Service, who survived him. In addition to the medal of the Royal Astronomical Society Dunlop was awarded medals for his work by the King of Denmark in 1833, and the Institut Royal de France in 1835. He was elected a fellow of the Royal Society of Edinburgh in 1832. Papers on, and references to, the work of Dunlop will be found in the Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, in the Edinburgh Journal of Science, and in the Transactions of the Royal Society between the years 1823 and 1839.
Observations and Discoveries in Australia
Dunlop made several noteworthy discoveries in the Southern Hemisphere sky and in 1828 published A Catalogue of Nebulae and Clusters of Stars in the Southern Hemisphere observed in New South Wales, which contains 629 objects. A little more than half the objects he discovered proved to be real, most being small nebulous objects being probably artificially created from the handmade reflecting telescope he had constructed himself. He found many new open star clusters, globular clusters, bright nebulae and planetary nebulae, most previously unknown to visual observers. His most famous discovery is likely the radio galaxy NGC 5128 or Centaurus A, a well–known starburst galaxy in the constellation of Centaurus.
Dunlop's other major observational work was of 256 southern double stars or "pairs" below the declination of about 30° South. These were listed in Approximate Places of Double Stars in the Southern Hemisphere, observed at Paramatta in New South Wales, published in 1829. Many of these pairs were actual new discoveries, though the most northerly of them had been earlier discoveries made by other observers. These double star observations were all made roughly between December 1827 and December 1828, being observed through his homemade 9-foot 23 cm (9-inch) speculum Newtonian reflector, or by measuring the separated distances and position angles of selected double stars using the small 8.0 cm equatorial mounted refracting telescope. Most of these pairs have proved to be uninteresting to astronomers, and many of the double stars selected were too wide for the indication of orbital motion as binary stars. It seems these observations were made when the atmospheric conditions were quite unsuitable for looking at deep sky objects, either being made under unsteady astronomical seeing or when the sky was illuminated by the bright moon. John Herschel immediately on arrival in South Africa in 1834 and 1835 re-observed all of the James Dunlop's double stars, but had troubles identifying them or finding significant differences in the measured positions of the stars. He first began with Alpha Crucis / Acrux, the brightest star in the constellation of Crux, also commonly known as the Southern Cross, then systematically searched for all the others. Herschel also was first to designated all the Dunlop double stars to begin with the Greek letter "Δ", which persists in many amateur observational references. Hence, bright southern doubles like p Eridani is known as Δ5, Gamma Crucis / Gacrux is Δ124, etc. Modern double star observers have since discarded this designation and prefer the observer abbreviation "DUN", as first adopted in the Washington Double Star Catalog (WDS) as maintained by the US Naval Observatory in Washington D.C.. Hence, p Eridani is DUN 5, Gamma Crucis / Gacrux is DUN 124, etc.
Sjeverna strana (Mount Everest)
Sjeverna strana Mount Everesta je jedna od tri piramidalne strane najvišeg vrha na svijetu. Ograničena je sa dva grebena. Jedan je Sjeveroistočni greben, uz susjednu Sjeveroistočnu stranu, a drugi je Zapadni greben uz Jugozapadnu stranu i spušta se do prevoja Lho La. Ostale morfološke cjeline na sjevernoj strani su: Sjeverna strana je i izvor za Rongbuk lednik u podnožju.
Hrašće Turopoljsko
mini|280px|Hrašće Turopoljsko, seoska ulica mini|280px|Hrašće Turopoljsko, noć u selu Hrašće Turopoljsko je naseljeno mjesto u sastavu grada Zagreba, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu užeg područja grada Zagreba.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Hrašće Turopoljsko je imalo 1.232 stanovnika.
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Hrašće. U 1880. i 1890. ovo naselje odvojeno je iskazano u bivšim općinama Odra i Velika Gorica, a ovdje su podaci iskazani. U 1991. nenaseljeni dio područja naselja pripojen je naselju Veliko Polje.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Hrašće Turopoljsko je imalo 1.099 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
NUDT2
Asimetrična bis(5'-nukleozil)-tetrafosfataza je enzim koji je kod ljudi kodiran genom NUDT2.
Funkcija
Ovaj gen kodira člana porodice MutT nukleotidnih pirofosfataza, podskup veće porodice NUDIX hidrolaza. Genski proizvod posjeduje modifikaciju motiva sekvence MutT, koja se nalazi u određenim nukleotidnim pirofosfatazama. Enzim asimetrično hidrolizira Ap4A, dajući AMP i ATP i odgovoran je za održavanje unutarćelijskog nivoa dinukleotida Ap4A, čija funkcija tek treba biti uspostavljena. Ovaj gen može biti kandidat za supresora tumora. Na ovom mjestu uočena je alternativna prerada i identificirane su tri varijante transkripta, od kojih sve kodiraju isti protein.
Gametocit
thumb|400px|Shema analogija u procesu sazrijevanja jajne ćelije i razvoja spermatida Gametocit je eukariotska germ-ćelija koja se dijeli putem mitoze u druge gametocite ili mejozom u gamete tokom gametogeneze. Mauški gametociti zovu se spermatociti, a ženski gametociti su oociti.
Razvoj
Razvoj gametogonije u primarne gametocite naziva se gametocitogeneza. Daljnji razvoj primarnih gametocita u sekundarne gametocite dio je procexsa zvanog gametidogeneza. thumb|300px|Generički životni ciklus [[Apicomplexa| apicomplexa: 1 - zigot, 2 - sporozoit s, 3 - merozoit 4 - gametociti.]]
Gametogeneza je stvaranje ili proizvodnja gameta (odvija se tokom mejoze). Razvoj i sazrijevanje spolnih ćelija također se odvija putem mejoze. Gametogeneza je također proces stvaranja muških i ženskih gameta koji se javljaju u spolnim žlijezdama (jajnicima i testisima). I mužjaci i ženke proizvode gamete. Muški gametociti se nazivaju spermatociti, a ženski gametociti se nazivaju oociti. Izraz gametocit se također koristi, naprimjer, kada se govori o gametocitima vrsta poput Plasmodium falciparum ili Plasmodium vivax, koji prenose malariju.
Gametociti i malarija
thumb|300px|Otisak u boji žute groznice ili denga komarca Aedes aegypti (Tada se zvao Stegomyia fasciata, danas također Stegomyia aegypti). S lijeve strane mužjak, u sredini i s desna, ženka. Sasvim desno, leteći par u kopulaciji. Gametociti, prekursori muških i ženskih gameta malarije, parazitski stvaraju se u ljudskom domaćinu putem razvojnog prekida aseksuale replikacije u eritrocitima. Iako gametociti nisu odgovorni za kliničke simptome, oni osiguravaju prijenos malarije na drugog domaćina. Nakon uzimanja krvnog obroka, gametociti se prenose u lumen srednjeg dijela komaraca gdje se diferenciraju u muške i ženske gamete. Nakon potpune seksualne reprodukcije i sukcesivnih procesa razvoja sporogonijskog, zreli sporozoiti se nakupljaju u pljuvačnoj žlijezdi vektora, spremni da se inokuliraju u novog domaćina. Stoga je prisustvo gametocita u cirkulaciji zaraženih pojedinaca neophodna da bi malarija ostala endemska u određenoj zajednici.
Muški i ženski gametociti su sastojci životnog ciklusa parazita malarije koji komarci uzimaju iz krvotoka zaraženih domaćina i tako posreduju u prenošenju bolesti. Ti prekurzori gameta prilično se razlikuju od njihovih aseksualnih oblika u krvnoj fazi i to se odražava na njihove različite obrasce ekspresije gena, čelijskog razvoja i metabolizma.
Arena Stožice
Arena Stožice je višenamjenska sportska dvorana u Ljubljani, Slovenija, te najveća zatvorena dvorana u državi.
Arena je dobila ime po slovenskoj oblasti u kojoj se nalazi, a zajedno sa fudbalskim stadionom čini sportski park Stožice. Površina Arene je 14.164 metara kvadratnih, ima oko 12.500 sjedećih mjesta, dok se koncertni kapacitet kreće do 17.000 mjesta.
Premda je otvorena tek 2010. godine, Arena Stožice bila je domaćin brojnih sportskih i muzičkih događaja. Najznačajniji sportski događaj održan u ovoj areni je Evropsko prvenstvo u košarci 2013. godine, a najposjećeniji muzički događaj bio je koncert srbijanske pjevačice Svetlane Cece Ražnatović u decembru 2018. godine.
Lydia Bradey
Lydia Bradey (rođena 9 oktobra 1961) je novozelandska alpinistkinja. Ona je prva žena koja je osvojila Mount Everest bez dodatnog kisika in 1988. godine. Na vrh je išla pet puta.
Planinarstvom se bavi od juniorskih dana. Sa 17 godina popela se na najveće novozelandske vrhove Mount Aspiring (3724 m.) i Mount Cook (3033 m.). Sa 19 godina napustila je Novi Zeland i tokom 4 godine popela se između ostalog na Denali (6190 m.) u Aljaskoj, i deset puta na Veliku stijenu u Yosemite nacionalnom parku. Od tih deset smjerova sedam je prvenstvenih ženskih.
Godine 1987 popela se na Gasherbrum II, svoj prvi vrh preko 8000 m. U oktobru 1988, Bradey se uspješno popela Mount Everest, i ostvarila prvi ženski uspon bez upotrebe boca za kisik Za ovaj uspon nije imala dozvolu, ali je na kraju njen uspon priznat.
Bradey živi u Lake Hāwea, Otago sa svojim partnerom Dean Staplesom.
Zajedno sa svojim dugogodišnjim partnerom Laurenceom Fearnleyem, napisala je knjigu Going Up is Easy (Penjati se lako) sa brojnim ilustracijama i prilozima.
Svjetsko prvenstvo u atletici 2005 – skok u dalj (žene)
Takmičenje u skoku u dalj za žene na Svjetskom prvenstvu u atletici 2005. održano je 9. i 10. augusta na Olimpijskom stadionu u Helsinkiju.
Rekordi
Aktualni rekordi u skoku u dalj prije početka takmičenja prikazani su u tabeli.
Finale
Srebrnu medalju, i to treći put uzastopno, osvojila je Kotova, ali joj je medalja oduzeta nakon što je njen uzorak za doping-test s ovog takmičenja bio pozitivan na ponovljenom testu. Također je dobila dvogodišnju zabranu nastupa i poništeni su joj svi rezultati od 10. augusta 2005. do 9. augusta 2007.
Turneja 4 skakaonice 2014/2015.
Turneja 4 skakaonice 2014/2015. bila je 63. izdanje ovog prestižnog takmičenja u skijaškim skokovima. Titulu iz prethodne godine branio je Austrijanac Thomas Diethart. Takmičenja su se bodovala i za Svjetski kup.
Diethart nije uspio odbraniti titulu. Osvojio ju je njegov zemljak Stefan Kraft i tako produžio niz pobjeda Austrijanaca.
Format
Za razliku od svih drugih takmičenja u ovom sportu, na Turneji se od sezone 1996/97. prva serija održava po sistemu parova, koji se dobiju nakon kvalifikacija; 25. iz kvalifikacija skače protiv 26-og, 24. protiv 27-og, drugi protiv pretposljednjeg, prvi protiv posljednjeg. Parova ima 25. U 2. seriju prolazi pobjednik svakog para i 5 najboljih gubitnika. Deset prvoplasiranih u ukupnom poretku Svjetskog kupa automatski su kvalificirani za 1. seriju, tako da ne moraju (ali mogu) nastupiti u kvalifikacijama, ali u tom slučaju svrstavaju se na kraj poretka tako da za protivnike dobiju najbolje iz kvalifikacija.
Takmičari po državama
Nekadašnji pobjednici, Austrijanac Wolfgang Loitzl (2008/09) i Finac Janne Ahonen (1998/99, 2002/03, 2004/05, 2005/06, 2007/08) zbog slabih rezultata u Svjetskom kupu nisu uvršteni u sastav svojih reprezentacija.
Ukupni poredak
(Nakon 4 od 4 takmičenja)
SCH
Može predstavljati:
Vrbje (Kostanjevica na Krki)
Vrbje je naseljeno mjesto u sastavu općine Kostanjevica na Krki, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Krško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Vrbje je imalo 10 stanovnika.
Pikardija
Pikardija jest jedna od 27 francuskih regija. Nalazi se u sjevernom dijelu Francuske.
Srednji vijek
U petom vijeku područje je bilo po vlašću Franaka, a u feudalizmu ga je sačinjavalo šest grofovija, Boulogne, Montreil, Ponthieu, Amienois, Vermandois, i Laonnois.
Naziv "Pikardija" (koji se vjerovatno potiče od naziva jednog od franačkih plemena) prvi put je zabilježen nakon 13.vijeka. Tijekom ovog perioda, ovaj naziv je označavao cijelu teritoriju od Pariza do Holandije.
Moderno doba
U 16. vijeku, formirana je vlada Pikardije, i time ona postaje nova administrativna regija u Francuskoj, razlikujući se od onog što se historijski vodilo kao Pikardija. Nova Pikardija obuhvatala je Somme departman, sjeverni dio Aisne departmana, i mali rub sjevernog dijela Oise departmana.
U 19. vijeku, za vrijeme vladavine Napoleona I, ovdje se uzgajala šećerna repa, u namjeri da se postane konkurencijom Ujedinjenom Kraljevstvu, koje je zaplijenilo otoke sa plantažama šećerne trske koje je Francuska posjedolavala na Karibima. Industrija šećera je nastavila voditi veliku ulogu u ekonomiji ove regije.
Jedan od najznačajnijih historijskih događaja koji se dogodio u Pikardiji jest niz bitki koje su vođene na području Somme tokom Prvog svjetskog rata. Od septembra 1914. do augusta 1918. četiri veće bitke, uključujući i Bitku na Somi, vođene su između britanskih, francuskih i njemačkih snaga na području Sjeverne Pikardije.
Geografija
Pikardija se prostire od rijeke Some na zapadu do velikih šuma i pašnjaka pokrajine Thierache na istoku.
Handball-Bundesliga
Handball-Bundesliga je najviši rang njemačkog rukometa. Liga je sponzorisana od Toyote 2007. godine, te je bila poznata kao Toyota Handball-Bundesliga. 2012. godine sponzor postaje Deutsche Kreditbank AG. Sjedište HBL-a je u Dortmundu.
Historija
Liga je osnovana 1965. godine. Prva sezona je bila 1966-67. Bila je podijeljena u dvije grupe Sjever i Jug. Prvi pobjednik je bio VfL Gummersbach. Prethodno se igrao Deutsche Handballmeisterschaft. Od 1977. godine se igra samo jedna grupa. U ligi se takmiči 18 klubova. Igra se ukupno 34 kola. Prve tri ekipe ostvaruju plasman u Ligu prvaka, dok se naredne dvije plasiraju u EHF kup. Tri posljednje plasirane ekipe ispadaju u 2. Handball-Bundesliga. Najuspješniji tim lige je THW Kiel sa 20 osvojenih titula.
Uzeir Hadžihasanović
Uzeir-aga Hadžihasanović bio je jedan od prvaka bošnjačke politike u prvim godinama Drugog svjetskog rata. Bio je trgovac, senator i političar. Rođen je u siromašnoj porodici, te je u početku radio kao poreski dostavljač. Nakon ovoga bavio se trgovinom gdje je pokazao poslovne vještine, pa je Prvi svjetski rat dočekao kao jedan od najbogatijih ljudi u Sarajevu. Prvi svjetski rat je proveo u Turskoj, da bi se u Sarajevo vratio po njegovom završetku. Godine 1919. pristupio je novoformiranoj Muslimanskoj narodnoj organizaciji te postao jedan od najbližih savjetnika Mehmeda Spahe. Ispred ove stranke Hadžihasanović je u Kraljevini Jugoslaviji obavljao i funkciju zastupnika u Narodnoj skupštini u Beogradu.
1938. godine na Kongresu za održanje arapskih i islamskih prava na Palestinu bio je 12. govornik po redu gdje je istakao saosjećanje Bošnjaka sa Palestincima. Pred kraj zime 1935. bio je osuđen na 20 dana redarstvenog zatvora zbog bajramskih punktacija.
Drugi svjetski rat
Hadžihasanović se suprostavio NDH masovnim zločinima i načinu na koji tretiraju Bošnjake. Ipak, ovo antiustaštvo nije pratio i antifašizam.
U Doboju 1941. godine na inicijativu Hadžihasanovića i Džafera Kulenovića održan je sastanak na kojem se trebalo odlučiti da li uzeti učešće u vlasti NDH. Odlučeno je da Kulenović uđe u vlast kako bi ublažio djelovanje Hakije Hadžića i zaštitio Srbe.
Hadžihasanović je zagovarao blisku saradnju s Nijemcima te je postao vođa pokreta za autonomiju BiH u Drugom svjetskom ratu, ispred kojeg je zagovarao autonomiju Bosne i Hercegovine od NDH i njen autonomni status u okviru Trećeg reicha.
Bio jedan od organizatora potpisivanja Sarajevske rezolucije, koju je 14. augusta 1941. potpisalo oko stotinu sarajevskih muslimanskih prvaka. Hadžihasanović je kao vođa pokreta za autonomiju, 9. aprila 1943. s antisemitskim muftijom Mohammed Amin al-Husseinijem, obavio razgovor u svom domu u kojem se složio o potrebi osnivanja posebne muslimanske SS-divizije. Hadžihasanović je smatrao da bi ustrojavanje muslimanske SS-divizije mogao biti prvi korak ka uspostavljanju autonomije BiH. Hadžihasanović je imao i kontakte s Komunističkom partijom Jugoslavije, s Avdom Humom, kao Titovim predstavnikom koji ga je pokušao pridobiti na stranu partizana kako bi uticao na podršku muslimanskog stanovništva partizanskom pokretu. Napravio je pogrešnu procjenu da Winston Churchill i drugi zapadni lideri neće dozvoliti stvaranje komunističke države na Balkanu, te je u pokušaju da smanji zločine četničkog pokreta u BiH savjetovao Mustafi Mulaliću da pristupi Ravnogorskom četničkom pokretu. Mulalić je postao savjetnik Draže Mihajlovića. Hadžihasanovoć je svojim autoritetom uticao i na značajno smanjenje broja bošnjaka koji su se priključivali partizanskom pokretu, zbog čega je ovaj narod unutar NOP-a svoju poziciju počeo jačati tek od sredine 1943.
Sportski kompleks Biljanini izvori
Biljanini izvori je višenamjenski stadion u Ohridu, Sjeverna Makedonija. Ima 2.500 sjedećih mjesta i domaći je stadion ohridskog muškog i ženskog fudbalskog kluba. Stadion koristi i fudbalska reprezentacija Sjeverne Makedonije za treninge. Na koncertima i muzičkim događajima može da primi i do 7.500 posjetilaca.
Molekulska orbitala
desno|mini|Kompletan set molekulskih orbitala [[etina (H–C≡C–H)]] Molekulska orbitala (skr. MO) – u hemiji – je matematička funkcija koja opisuje ponašanje elektrona kao talasa u molekuli. Ova funkcija se može primijeniti za izračunavanje fizičkih i hemijskih osobina, kao što je nalaženje elektrona u određenom dijelu prostora. Molekulske orbitale se najčešće konstruiraju kombinacijom atomskih ili hibridnih orbitala svakog od atoma u datoj molekuli.
Pregled
Molekulska orbitala može poslužiti za određivanje elektronske konfiguracije molekula: prostorne distribucije i energije jednog  ili para elektrona. Molekulske orbitale se obično prikazuju kao linearna kombinacija atomskih orbitala, osobito u kvalitativnim ili aproksimativnim analizama. Ovaj metod je nezamjenljiv za ostvarivanju jednostavnog modela veza u molekuli, kao u primjeru teorijom molekulskih orbitala. Molekulska orbitala opisuje ponašanje jednog elektrona u električnom polju koje stvaraju jezgro i prosječna raspodjela drugih elektrona. Ako se u orbitali nalaze dva elektrona, Paulijev princip isključenja  nalaže da moraju imati suprotan spin. Molekulska orbitala predstavlja približan opis talasne funkcije elektrona u molekuli, a koji su visoko tačni nemaju orbitale.
Kvalitativni opis
Sve talasno mehaničke, odnosno talasno-mehaničke zakonitosti koje važe za atom, važe i za složeniji sistem: molekulu. To znači da su, prema ovoj teoriji i metodu, elektroni u molekuli raspoređeni po odgovarajućim orbitalama, kao i u atomu. Osnovna razlika je u tome da su atomske orbitale monocentrične, a molekulske policentrične, tj. izgrađene oko dva ili više atomskih jezgara. Molekulske orbitale se mogu ostvariti linearne kombinacije atomskih orbitala. Kao rezultat kombinacije dvije atomske orbitale, dobijaju se dvije molekulske orbitale predstavljene zbirom odnosno razlikom atomskih orbitala.
Broj molekulskih orbitala je jednak broju atomskih orbitala koje su uključene u linearnu kombinaciju.