cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonov An-26
Opis
Avion posjeduje efikasan sistem za presurizaciju i klimatizaciju kompletne pilotske i teretne kabine aviona. Sistem obezbjeđuje normalne uslove putnicima i posadi na svim visinama do plafona leta. Efikasnost sistema označava podatak da se na svaka 2-3 minuta izvrši izmjena kompletnog vazduha u avionu. Sa desne strane na prednjem dijelu trupa se nalaze vrata za ulazak posade. Završetak trupa aviona je rampa koja kada se spusti obezbjeđuje ulazak ljudi u avion. Kada se rampa podvuče ispod trupa omogućen je utovar tereta viljuškarem. Avion posjeduje na teretnoj kabini dva izlaza u slučaju nužde za evakuaciju putnika. Posada ima gornji prinudni otvor za evakuaciju ukoliko se nesreća desi na zemlji ili pri vanrednom slijetanju na vodu. Donji prinudni otvor za evakuaciju posada koristi uz padobrane u vanrednim situacijama u vazduhu.
Osnovnu pogonsku grupu čine dva turbo-prop motora tipa AI-24VT snage 2820 KS sa automatskom regulacijom goriva i koraka elise. U slučaju otkaza motora elise odlaze na nož automatski. Startovanje osnovnih motora je automatizovano. Motori Al-24VT posjeduju automatski sistem zaštite od visoke temperature izpušnih gasova PRT-24 kao i sistem automatskog održavanja obrtaja motora UKO-24.
Svaki motor Al-24VT ima svoj nezavisan sistem zaštite od požara u motoru. Pomoćnu pogonsku grupu sačinjava turbomlazni motor RU19A-300 smešten iza desnog osnovnog motora statičkog potiska 800 Kp. Njegova uloga je da obezbjedi električnu energiju potrebnu za startovanje osnovnih motora, kao i dodatni izvor snage potreban pri poletanju i penjanju aviona.
Tehnički podaci (An-26)
thumb|Srpski An-26 u letu.
NGC 1702
NGC 1702 (također poznat kao ESO 56-SC8) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Sto. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 12. novembra 1836. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Prženje
mini|desno|250px|Prženje piletine Prženje je postupak termičke obrade pri čemu namirnice izlažemo jakoj temperaturi u plitkoj posudi ili na roštilju sa malo ili nimalo masnoće. Izlaganjem jakoj temperaturi dolazi do brzog zatvaranja pora na površini namirnica pa time sprečavamo gubitak tečnosti (a time i važnih sastojaka) iz unutrašnjosti namirnica čime postižemo da pržene namirnice ostanu mekane i sočne.
Pržimo najčešće meso, ali i druge vrste namirnica. Prženje u principu traje kratko pa je time izlaganje namirnica toploti kratkotrajno čime postižemo minimalan gubitak hranjivih sastojaka, a posebno vitamina.
Aphelida
Annulatascaceae je porodica gljiva u razredu Sordariomycetes, Ascomycota. The family has not been assigned to any order (incertae sedis). Vrste u ovoj porodici su saprobne, koje često rastu na truhlom drvetu u slatkovodnim staništima. Imaju široko rasprostranjenjenje, a mnoge su pronađene u tropskim područjima.
Zabrišće
Zabrišće je naseljeno mjesto u gradu Livnu, Bosna i Hercegovina. Naselje Zabršće je smješteno u gornjem, središnjem dijelu Livanjskog polja, uz magistralni put Livno - Split.
Gazi Hasan-paša Predojević
Gazi Hasan-paša Predojević je bio peti beglerbeg Bosanskog pašaluka i to od 1591. do 22. juna 1593. godine. Spada u najslavnije osmanske vojskovođe 16. stoljeća, dok je poznat u bosanskoj historiji kao osvajač Bihaća. Safvet-beg Bašagić za njega kaže da je zaslužan i da je bio veliki i neustrašiv junak. Po njegovim pothvatima i osvajanjima dobio je počasni naziv gazi.
Osvajanje Bihaća 19. juna 1592. godine
Po svoj prilici on je s Derviš-pašom Bajazidagićem došao u Carigrad kao adžami-oglan u atmejdan saraje i s njime skupa se obrazovao na državne troškove. U dvoru je obnašao čast sokolara i čakirdži-baše. U početku vlade Murada III (1574–1595), imenovan je sandžak-begom u Segedinu u Mađarskoj. Na tom položaju je ostao sve do 1591. godine, kada je te godine postavljen za Bosanskog beglerbega. Dok je bio sandžak-beg Segedina istakao se u mnogim vojnim pohodima, a bio je i ratoboran. Pored ratobornosti imao je na sultanovom dvoru i veliku zaštitu dvojice zemljaka: velikog vezira Osmanlijskog carstva Sijavuš-paše i carskog prvog savjetnika Derviš-paše Bajazidagića. Ova dvojica visokih osmanskih dostojanstvenika faktički su omogućili Hasan-paši da vojne odluke može donositi samostalno. Čim je došao u Bosnu, nakon kratkog vremena on se našao sa vojskom pred zidinama Siska, ali ga nije mogao zauzeti, pa se sa vojskom tada preko Gradiške vratio u Bosnu. Poslije pohoda naredio je bio gradnju tvrđave na ušću Petrinjčice u Kupu, današnje Petrinje. Još dok se tvrđava gradila, Hasan-paša je izvršio vojnu mobilizaciju, te poče napadati u pravcu Bihaća. U tim vojnim akcijama on osvoji Sokolac, Ripač, Izačić, Šturlić i Blagaj na Korani. Napokon 10. juna, Hasan-paša je poslao prethodnicu svoje vojske na Bihać, a sam je došao 13. juna, 1592. godine. Prvo je pokušao nagovoriti zapovjednika Josipa Lamberga da predadne Bihać bez borbe, ali kad je dobio negativan odgovor, on je naredio artiljeriji da tuku grad sa svih strana. 19. juna, nakon artijerijskog granatiranja i pješadijskih juriša, Bihać se predao. Hasan-paša je nakon osvajanja dobro utvrdio Bihać, jer je znao njegovu stratešku važnost. Okolicu Bihaća je naselio Vlasima početkom 1593. godine. U vrijeme osvajanja Bihaća bosanski namjesnik je pod svojom vlašću držao veću teritoriju nego što ju je imao ijedan srednjovjekovni bosanski vladar. To je prostor koji se potezao od Šapca do Jadranskog mora i od Zvečana do Virovitice. Sin Hasan-efendija Predojević bio je poznat profesor.
Bitka kod Siska 22. juna 1593. godine
Poslije osvajanja Bihaća, Hasan-paša s četama kod Petrinje prelazi Kupu i napada brojna hrvatska mjesta, te tako dolazi do bogatog plijena. Da bi onemogućio Hasan-pašino napredovanje hrvatski ban Toma Erdodi s velikim vojnim snagama kod Bresta sačeka Hasan-pašu. U ovoj bitki Hasan-paša je ponovo pobijedio, a na bojnom polju ostade oko 2.000 hrvatskih oficira i vojnika, a 200 ih sa šest topova zarobi. Nakon toga ratne zarobljenike, topove i 22 neprijateljske zastave Hasan-paša posla u Carigrad. Tokom cijele zime 1592/93. godine, Hasan-paša je vršio vojne pripreme za osvajanje Siska. U proljeće sa 20.000 vojnika, Hasan-paša je pokrenuo vojsku na Hrvatsku, u planu da osvoji Sisak. U međuvremenu on je bio očekivao vojnu pomoć iz Carigrada, koju mu je obećao veliki vezir Sijavuš-paša.
Dok se na bosanskim granicama ratovalo, došlo je do vojne pobune u Carigradu, te sultan smijeni velikog vezira, a na njegovo mjesto dođe Kodža Sinan-paša, porijeklom Albanac. Sinan-paša je tada bio s Hasan-pašom u neprijateljstvu. Iz želje da započne rat sa Austrijom da bi se proslavio, a sigurno i zbog zavidnosti prema Hasan-paši, on naredi Rumelijskoj vojsci, koja je u međuvremenu već bila blizu, da stane. Ta odluka je uticala na Hasan-pašu, i vidjevši da pomoć niotkuda ne dolazi, a ionako je već stigla austrijska vojska u pomoć Sisku, on ne želeći se povuć s bojnog polja, naredi svojoj vojsi da krene na neprijatelja. S njim su bili sandžak-begovi Hercegovačkog, Zvorničkog, Kliškog i Ličkog sandžaka. Hasan-paša je noću 19. juna sa ličkim sandžak-begom, starim Gazi Memi-begom, koji je predvodio pješadiju, prešao na lijevu obalu Kupe i opkolio Sisak. U naredna dva dana pridružio im se i ostatak vojske. Hasan-paša je krenuo u opći napad 22. juna 1593. godine. Bitka je vođena u uglu koji čini Odra na ušću u Kupu. Tu je za pet sati bitke osmanlijska vojska, uz velike gubitke, potisnuta na rijeke. Uski i slabi mostovi su popustili pa su se brojni pješaci i konjanici utopili, među njima i sam Hasan-paša Predojević. Pored Bosanskog namjesnika, smrtno su stradali stari Gazi Memi-beg, Zvornički sandžak-beg Sinan-beg i dvojica unuka sultanije Mihrimah i Rustem-paše Opukovića, Hercegovački sandžak-beg Mehmed-beg, Kliški sandžak-beg Mustafa-paša Sultanzade i oko 7.000 vojnika. Bitka kod Siska je započela Osmansko-Austrijski Trinaestogodišnji rat koji će trajati od 1593. do 1606. godine.
Zadužbine Hasan-paše Predojevića
Iza Hasan-paše je ostala samo džamija u Polju kod Bileće, koju je on dao sagraditi 1572. godine, još dok je bio Segedinski sandžak-beg. Podignuta je na lokalitetu Plitine, kod sela Grabovice. Kvadratnog je tlocrta sa dograđenim sofama koja od sjeverne strane zatvara zid. Bila je pokrivena četverostrešnim krovom pod pločom. Džamija je bila srušena u toku drugog svjetskog rata, ali su joj se dijelovi zidova i četvrtasta kamena munara kvadratnog tlocrta održali sve do rata u Bosni i Hercegovini.
Današnje turbe kraj kapetanove kule u Bihaću sagrađeno je na temeljima drvenog još starijeg turbeta, iz vremena osvajanja Bišća. Legenda kaže, da je kapetan svake noći nakon što su na tom mjestu ukopana dvojica u borbama za Bihać poginulih velikih junaka, sa kule vidio svjetlost. Naredio je da im se sagradi turbe, u znak vječnog sjećanja na njih, smatrajući da je i to mjesto - turbe - postalo svetinja. Današnje turbe izgradile su vlasti Austrougarske. U kosturnici pored turbeta crkve i kule nalaze se kosti plemića sahranjivanih do tada u crkvi svetog Ante, a prenešenih iz džamije Fethije. Među njima i ostaci plemića Izačića.
Buha
Buha je naziv za male insekte bez krila iz reda Siphonaptera. Buhe su vanjski paraziti koji se hrane krvlju sisara i ptica.
Najpoznatije vrste buha su:
Morfologija
mini|lijevo|250px|Morfologija buhe Buhe su mali (duge 1,5 do 3 mm), pokretni, najčešće tamno obojeni, beskrilni insekti koji posjeduju cjevčicu na usnom aparatu prilagođenu sisanju krvi domaćina. Tijelo im je postranice spljošteno (latero-lateralno) što omogućava lakše kretanje kroz dlaku i perje domaćina. Noge su im dugačke, posebno zadnji par koji je prilagođen za skakanje (vertikalno do 18 cm, horizontalno do 33 cm ), oko 200 puta više od dužine tijela, što čini buhu najboljim skakačem u životinjskom svijetu (u odnosu na dužinu tijela). Tijelo im je čvrsto, polirano i pokriveno brojnim dlačicama okrenutim prema nazad što omogućava lakše i brže kretanje. Tijelo može izdržati veliki pritisak, kao što je preživljavanje češanja. Dok se odrasle buhe hrane samo krvlju, njihove larve se hrane organskom materijom kao što je feces odraslih jedinki.
Životni ciklus
mini|desno|300px|Jaja mačije buhe Buhe se razvijaju kompletnom metamorfozom, prolezeći kroz faze embriona, larve, lutke i adulta. Životni ciklus počinje kada ženka izbaci jaja nakon hranjenja. Jaja se legu u grupicama do 20 komada, obično na domaćinu, nakon čega padaju na tlo. To se dešava najčešće na mjestima gdje domaćin se odmara ili spava. Jajima je potrebno oko dva dana da se izlegu.
Larve zatim izlaze iz jaja i počinju se hraniti dostupnom organskom materijom kao što su mrtvi insekti, feces i sl. Slijepe su i izbjegavaju svjetlost, drže se tamnijih mjesta kao što je pijesak, razne šupljine ili mjesto za spavanje domaćina. Larve se razvijaju 1-2 sedmice nakon čega stvaraju oko sebe kukuljicu i ulaze u stadij lutke. Nakon 1-2 sedmice totalno se razvijaju i spremne su izaći iz kukuljice. U slučaju da domaćina nema u blizini mogu ostati u kukuljici dok ne dobiju signal za izlazak, a to je prisustvo domaćina. Signal mogu biti vibracije, zvuk, toplina i ugljik dioksid. . U fazi larve ili ličinke mogu i prezimiti. Nakon izlaska iz kukuljice odrasle buhe imaju jednu sedmicu da nađu hranu, nakon čega mogu preživiti od dva mjeseca pa čak i do godinu dana bez hrane.
Cijeli životni ciklus može trajati od dvije sedmice, pa čak i do nekoliko mjeseci, u zavisnosti od okolnosti.
Patogeneza
mini|desno|200px|Ujedi buha na tijelu Buhe napadaju različite vrste toplokrvnih kičmenjaka uključujući pse, mačke, ljude, kokoške, zečeve, vjeverice, pacove, miševe i dr. Buhe na tijelu domaćina uzrokuju svrab koji rezultira pokušajem domaćina da otkloni buhu griženjem, češanjem i sl. Također buhe kod nekih domaćina mogu uzrokovati i alergijske reakcije na pljuvačku buha. Najčešće posljedica buha na dumaćinu je blaga oteklina sa ubodnom tačkom na sredini. U nekim slučajevima može doći i do opadanja dlake kao posljedica frkventnog češanja, a u ekstremnim slučajevima može doći i do anemije.
Buhe mogu biti i prenosnici bolesti kao što je npr. kuga, endemski tifus ili himenolepijaza.
Branislav Nušić
Branislav Nušić bio je srbijanski književnik. Osnivač je moderne retorike u Srbiji. Radio je i kao novinar i diplomat.
Biografija
Rođen je kao Alkibijad Nuša. Njegov otac bio je ugledni trgovac, ali je ubrzo po Nušićevom rođenju izgubio svoje bogatstvo. Porodica se seli u Smederevo, gdje Nušić provodi djetinjstvo, završava osnovnu školu i prva dva razreda gimnazije. Zatim se seli u Beograd, gdje i maturira. Diplomira na Pravnom fakultetu u Univerzitetu u Beogradu 1884. Tokom studija provodi jednu godinu u Grazu.
U vrijeme odsluženja vojnog roka bio je učesnik u srpsko-bugarskom ratu, koji je počeo 1885. Nakon rata objavljuje kontroverznu poemu Dva raba u Dnevnom listu, zbog koje je osuđen na dvije godine zatvora. Poema je ismijavala srpsku monarhiju, posebno kralja Milana Obrenovića.
Prvobitno je osuđen na dva mjeseca zatvora, ali je kralj Milan uvjerio sudije da produže kaznu. Uvjeti u zatvoru bili su loši, ali to Nušića ne sprečava u pisanju komedije Protekcija. Kada je prvi put od zatvorskog upravnika Ilije Vlaha zatražio dozvolu za pisanje, ovaj je odbio zahtjev govoreći da ga je upravo pisanje dovelo u zatvor.
Znajući da upravnik čita njegovu poštu, Nušić je napisao kratko pismo drugom suprugu svoje tetke (koji je bio rođak njenom prvom suprugu), a koji je radio u Ministarstvu pravosuđa. Nušić je Geršića oslovio s "ujače" i poručio mu kako bi za njega bilo mnogo lakše da ostane u zatvoru dvije godine ako bi mu bilo dozvoljeno pisati. Naglasio je kako nije zainteresiran da piše nikakve političke tekstove. Pismo je potpisao s "tvoj nećak". Kasnije, Vlah je Nušiću dao dopuštenje da piše.
Godine 1889. Nušić se zapošljava u državnoj službi. Kao državni službenik Ministarstva vanjskih poslova radi u konzulatu u Bitolju, gdje se 1893. i ženi. U južnoj Srbiji i Makedoniji provodi desetljeće. Posljednje mjesto na kojem je radio u ovom području bilo je mjesto vicekonzula u Prištini.
Godine 1900. postavljen je na mjesto sekretara Ministarstva obrazovanja, a ubrzo nakon toga postaje dramaturg Narodnog pozorišta u Beogradu. Godine 1904. imenovan je upravnikom Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu. Na tom mjestu ostaje tek godinu. Seli se u Beograd kako bi radio kao novinar.
Godine 1912. vraća se u Bitolj kao državni službenik. Sljedeće godine osniva pozorište u Skoplju, u kojem živi do 1915. Tokom Prvog svjetskog rata živi u Italiji, Švicarskoj i Francuskoj.
Nakon rata upravnik je Umjetničkog odsjeka Ministarstva obrazovanja. Na toj poziciji ostaje do 1923. Nakon toga upravnik je Narodnog pozorišta u Sarajevu. . Godine 1927. vraća se u Beograd. Bio je poznat po smislu za humor i pisao je satiru.
Svjetsko prvenstvo u biatlonu 1990 – ekipno (žene)
Utrka u ekipnoj konkurenciji na 4 × 15 km na Svjetskom prvenstvu u biatlonu 1990. za žene održana je 8. marta 1990. u norveškom gradu Oslu.
Rezultati
Nastupile su 32 biatlonke iz 8 država.
Džibril
Džibril ili Džebrail ( nekad zvan i kao Jabril) je jedan od meleka. Džibril se u islamskoj tradiciji često javlja poslanicima, počevši od Adema, kojeg je tješio nakon njegove greške. Poznat jer kao onaj preko kojeg je spuštena objava Muhammedu, a u 53. kur'anskoj Suri se opisuje, ali se ne imenuje kao "onaj što je Poslanika podučavao". Smatra se jednim od velikih meleka. U kršćanstvu Džibrilu odgovara Gabrijel.
U Iranu se Džibril često naziva zoroastrijanskim imenom Sraosh.
18. maj
18. maj / svibanj (18. 5) jest 138. dan godine po gregorijanskom kalendaru (139. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 227 dana.
Torzija (mehanika)
desno|mini|300px|Torzija tanke osovine, koja je na jednom kraju pročvršćena za nepokretni oslonac U mehanici čvrstih tijela, torzija predstavlja uvijanje tijela zbog djelovanja momenta. U kružnim presjecima, rezultanta napona smicanja je okomita na radijus.
Napon smicanja na nekom mjestu na osovini je:
Važno je napomenuti da je najveći napon smicanja na mjestu gdje je radijus maksimalan, tj. na površini osovine. Visoki naponi na površini mogu se izračunati pomoću koncentracija napona. Zbog toga, osovine koje su jako napregnute na torziju se poliraju do visoke finoće kako bi se smanjio maksimalni napon u osovini i time povećao vijek trajanja osovine.
Ugao uvijanja se nalazi pomoću:
gdje je:
Polarni moment inercije
Polarni moment inercije za čvrstu osovinu je:
Polarni moment inercije za cijev je:
gdje su u i v (u indeksu) vanjski i unutrašnji radijus cijevi.
Za tanki cilindar:
gdje su R srednja vrijednost vanjskog i unutrašnjeg radijusa, i t debljina stijeke (zida) tankog cilindra
Načini otkazivanja
Smicajni napon u osovini može se prikazati kao principalni napon preko Mohrovog kruga. Ako je osovina opterećena samo torzijom tada će jedan od napona biti istezanje, a drugi pritisak. Ovi naponi se orijentisani pod uglom od 45 stepeni po obimu osovine. Ako je osovina napravljena od krhkog materijala, tada će osovina otkazati zbog pukotine koja se pojavljuje na površini, a širi prema centru osovine pucajući pod uglom od 45 stepeni. Ovo se lahko može pokazati uvijanjem školske krede prstima u dva suprotna smijera.
AutoCAD
AutoCAD je najpoznatiji CAD (Computer Aided Design) proizvod za projekovanje potpomognuto računarom kojeg je razvila američka kompanija Autodesk, koja nudi preko 75 specijaliziranih softverskih alata i pomagala za različita ekspertna područja (mašinogradnja, elektrika, elektronika, građevinarstvo, arhitektura, kartografija, geodezija, vatrozaštita i td.).
Osnovni produkt - autoCAD - je sofisticirani projektantski alat široke - univerzalne namjene koji podržava dvodimenzionalno projektovanje, kojim se praktički zamjenjuje klasično projektovanje na papiru, odnosno crtaću dasku i šestar, ili trodimenzionalno modeliranje kompleksnih objekata koji se u "modelnom prostoru" (model space) mogu proizvoljno zumirati, naginjati, okretati, prikazivati u projekcijama, pogledima i presjecima iz svih smjerova, sa perspektivnim efektom ili bez njega, proizvoljno osvjetljavati i randerirati, tako da 3D-prikaz imitira fotografiju virtualnog objekta koji postoji samo u memoriji računara.
Radni prostor autoCAD-a čini prostor za 3D modeliranje i proizvoljan broj radnih listova (layout) koji se mogu koristiti u režimu Papir i režimu Model. U režimu Model na radnim listovima mogu se otvarati projekcije i pogledi (viewport) na trodimenzionalni model kreiran u prostoru za modeliranje. U režimu Papir, radni listovi nemaju nikakve korelacije sa trodimenzionalnim modelom, i u tom se režimu viewport-i (ako su uopće kreirani) ne mogu aktivirati. Modelni i papirni prostor se u načelu koriste odvojeno, odnosno ne organiziraju se na istom radnom listu.
Blokovi (blocks)
Blokovi su objedinjene grupe objekata ili crtežnih elemenata koji čine zasebnu cjelinu i ponašaju se kao jedan element ili objekt. Blokovi kreirani u jednom radnom listu ili projektu mogu se koristiti u drugom radnom listu ili projektu, mogu se kopirati, brisati, umnožavati itd. kao jedan element. Mogu se ponovo rastaviti na elemente i ponovo sastaviti u blok.
Često korištene elemente ili objekte (vijci, instalacijski elementi, mašinski sklopovi, arhitektonski detalji i namještaj, itd.) prikladno je spremiti kao imenovane blokove, pa ih se po potrebi može pozvati i uklopiti u bilo koji radni list ili projekt. Kolekcije blokova ušteđuju višekratno konstruiranje istih konstruktivnih detalja i značajno skraćuju vrijeme projektiranja. Skromnija kolekcija takvih elemenata sadržana je i u samom autoCAD-u.
Ali Akbar Dehkhoda
Allameh Ali Akbar Dehkhoda (1879 – 9. mart 1959) bio je značajan iranski lingvista i autor najobimnijeg rječnika perzijskog jezika koji je ikada objavljen. Također se bavio politikom i postao je član parlamenta. Također je bio dekan na pravnom fakultetu Univerziteta u Teheranu.
Biografija
Dehkoda je rođen u Teheranu. Kada mu je bilo 10 godina izgubio je oca. Završio je koledž političkih nauka, a stekao je i znanja o perzijskoj književnosti, te arapskom i francuskom jeziku.
Godine 1903. posjetio je Balkansko poluostrvo kao ambasador Irana, ali vratio se dvije godine kasnije te se uključio u Ustavnu revoluciju Irana.
U Iranu je zajedno sa Jahangir Khanom i Ghasem Khanom izdavao novine pod nazivom Soor-e Esrafil, ali nakon dvije godine tog rada kralj Mohammad Ali Shah je ukinuo parlament i prognao liberaliste, među kojima i Dehkhodu u Evropu. Tamo je nastavio sa objavljivanjem članaka, a kada je 1911. preminuo kralj vratio se u zemlju i postao član novog parlamenta.
Sahranjen je u Shahr-e Rayu, mjestu u blizini Teherana.
Djela
Preveo je na perzisjki Monteskijev Duh zakona, i napisao djelo u 4 sveska, Poslovice i maksime, međutim njegovo najznačajnije djelo je Loghat-naameh-ye Dehkhoda („Dehkhodin rječnik“), najveći perzijski rječnik ikada objavljen koji im 15 svezaka kojeg je pisao 45 godina. Nakon njegove smrti, po njegovom zahtjevu završio ga je Dr. Mohammad Moin.
Copleyjeva medalja
John Canton, Michael Faraday, Stephen Gray i John Frederick William Herschel dobili su je dvaput, a John Theophilus Desaguliers triput.
Medalja je danas od pozlaćenog srebra, a uz nju se dobija i novčana nagrada u iznosu 25.000 funti. Jedina žena koja ju je dosad dobila bila je Dorothy Hodgkin 1976.
1730–1749.
mini|desno|200px|[[John Theophilus Desaguliers, trostruki dobitnik nagrade]]
NGC 3221
NGC 3221 (također poznat kao IRAS 10195+2149, MCG 4-25-13, PGC 30358 i UGC 5601) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 189 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 3,10 (170 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (38 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 1. januara 1862. godine.
NGC 7647
NGC 7647 (također poznat kao MCG 3-59-55, PGC 71325, PGC 71335 i UGC 12576) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 567 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Najveći prečnik je 1,40 (231 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (165 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 29. novembra 1785. godine.
NGC 3221
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Henri-Georges Clouzot
Clouzot je bio rani ljubitelj kina i, želeći da gradi karijeru kao pisac scenarija, preselio se u Pariz. Kasnije ga je zaposlio producent Adolphe Osso da radi u Berlinu, gdje je pisao verzije njemačkog filma na francuskom jeziku. Nakon što je bio otpušten iz njemačkog studija zbog njegovog prijateljstva sa jevrejskim producentima, Clouzot se vratio u Francusku, gdje je proveo dugi niz godina vezan za krevet nakon što je obolio od tuberkuloze. Nakon oporavka, Clouzot je našao posao u tada okupiranoj Francuskoj od strane nacista za vrijeme Drugog svjetskog rata. Radio je kao scenarist za Continental Films koji je bio u njemačkom vlasništvu. U Continentalu, Clouzot je napisao i režirao filmove koji su bili veoma popularni u Francuskoj. Njegov drugi film Gavran je privukao kontroverze oko njegovog oštrog pogleda na francuske provincije pa je bio otpušten iz Continentala prije nego je film pušten na prikazivanje u kinima. Kao rezultat njegove povezanosti sa Continentalom, Clouzotu je bilo zabranjeno od strane francuske vlade da radi na filmovima sve do 1947 godine.
Nakon što je zabrana bila ukinuta, Clouzot je obnovio svoju reputaciju i popularnost u Francuskoj tokom kasnih 1940-ih sa uspješnim filmovima, uključujući Quai des Orfèvres. Nakon izlaska njegove komedije Miquette et sa mère, Clouzot se oženio sa Vérom Gibson-Amado, koja će glumiti u njegova naredna tri dugometražna filma. Tokom ranih i sredinom 1950-ih, Clouzot je osvojio priznanja od međunarodne kritike i publike za filmove Nadnica za strah i Đavolice. Oba filma će poslužiti kao izvorni materijal za druge obrade tokom kasnijih decenija. Nakon prikazivanja filma  Istina (La Vérité), Clouzotova supruga Véra je umrla od srčanog udara nakon čega je Clouzot patio od depresije, raznih bolesti a njegova karijera od novih kritičkih stavova filmova iz Francuskog novog vala. Clouzot je postao manje aktivan u kasnijim godinama, ograničavajući se na nekoliko televizijskih i dokumentarnih kao i dva igrana filma tokom 1960-ih. Clouzot je napisao nekoliko nesnimljenih scenarija 1970, a umro je u Parizu 1977. godine.
Alfred Hitchcock je smatrao Clouzota vrlo ozbiljnim rivalom za titulu majstora trilera, pa je film Psiho (1960) snimljen sa ciljem da Hitchcock nadmaši Clouzotov film Đavolice (Les Diaboliques)).
Rane godine
Henri-Georges Clouzot je rođen u Niortu, Francuska, od majke Suzanne Clouzot i oca Georgesa Clouzouta, vlasnika knjižare. Henri-Georges je bio prvi od troje djece u porodici koja se ubrajala među srednju klasu. Godine 1922, knjižara Clouzotovog oca je bankrotirala a njegova porodica se preselila u Brest, gdje je njegov otac postao aukcionar. U Brestu, Henri-Georges se upisao na mornaričku akademiju, ali nije bio u mogućnosti da postane pitomac zbog kratkovidnosti. U dobi od 18, Clouzot je otišao u Pariz da studira političke nauke. Dok je živio u Parizu, sprijateljio se sa nekoliko urednika časopisa. Njegov spisateljski talent otvorio mu je vrata pozorišta i filma da postane dramski pisac, tekstopisac i adapter scenarija. Zahvaljujući kvalitetu njegovog rada glavni producent Adolphe Osso ga zapošljava i šalje ga u Njemačku da radi za Studio Babelsberg u Berlinu, i da prevodi scenarije za filmove na stranom jeziku koji su snimljeni tamo.
Karijera scenariste (1931–1942)
Tokom 1930-ih, Clouzot je radio na pisanju i prevođenju scenarija, dijaloga i povremeno stihova za više od dvadeset filmova. Dok je živio u Njemačkoj, upoznao se sa filmovima F. W. Murnaua i Fritza Langa i bio je duboko pod uticajem njemačkog ekspresionističkog stila. Godine 1931, napravio je svoj prvi kratki film, La Terreur des Batignolles na osnovu scenarija Jacquesa de Baroncellia. Film je komedija u kojoj se pojavljuju tri glumca i traje 15 minuta. Historičar filma i kritičar Claude Beylie ocjenjuje komediju kao "iznenađujuće dobro napravljenu sa izrazitim korištenjem sjene i kontrastnog osvjetljenja što je Clouzot koristio na svojim dugometražnim ostvarenjima godinama kasnije ". Clouzotova zadnja supruga Ines de Gonzalez, izjavila je 2004. godine da film  La Terreur des Batignolles  nije ništa doprinio njegovoj popularnosti. U Berlinu, Clouzot je vidio nekoliko parada u čast Adolfa Hitlera i bio je šokiran koliko je Francuska bila nesvjesna svega šta se događa u Njemačkoj. Clouzot je 1934. godine bio otpušten iz Universum Film Studiosa zbog njegovog prijateljstva sa jevrejskim filmskim producentima, kao što su Adolphe Osso i Pierre Lazareffe.
Godine 1935, ustanovljeno je da boluje od tuberkuloze i poslat je na liječenje u Gornju Savoju, a zatim u Švicarsku, gdje je ležao nepokretan gotovo pet godina. Vrijeme koje je Clouzot proveo u sanatoriju imalo je jak uticaj na njegovu daljnju karijeru. Dok je bio prikovan za krevet, stalno je čitao i naučio je mehaniku pripovijedanja kako bi poboljšao svoje scenarije. Clouzot je također studirao krhku prirodu drugih pacijenata u sanatoriju. Tokom tog perioda Clouzot je imao vrlo malo novca, pa je dobivao finansijsku i moralnu podršku svoje porodice i prijatelja. U vrijeme kada je napustio sanatorij i vratio se u Pariz, izbija Drugi svjetski rat. Francuski film se znatno promijenio, jer su mnogi producenti koje je poznavao napustili Francusku bježeći pred nacizmom.
Zbog zdravstvenih problema biva pošteđen vojne službe. 1939. godine upoznaje se sa glumcem Pierreom Fresnayom, koji je već bio poznata filmska zvijezda u Francuskoj. Clouzot je napisao scenarij za Fresnaya, njegovo jedino režisersko ostvarenje pod nazivom Duel, kao i dvije pozorišne predstave: On prend les mêmes, koja je izvedena u decembru 1940. godine, i Comédie en trois actes (Komedija u tri čina) koja je izvedena 1942. godine. I pored pisanja scenarija za filmove i predstave, Clouzot je bio tako siromašan da je pokušavao prodati tekstove pjesama za francusku pjevačicu Edith Piaf, koja je odbila da ih otkupi. Nakon što je Francuska bila napadnuta od strane Njemačke i biva okupirana, filmska producentska kuća kojom je upravljao njemački Continental Film osnovana je u Francuskoj u oktobru 1940. Alfred Grevin, direktor Continentala poznavao je Clouzota iz Berlina i nudi mu da radi na prilagođavanju priča pisca Stanislas-André Steemana. Clouzotu je bilo neprijatno da radi za Nijemce, ali mu je bio očajnički potreban novac i nije mogao odbiti Grevinovu ponudu. Prvi film koji je uradio za Continental bio je adaptacija Steemanovog romana u žanru misterije Six hommes mort (Šest mrtvih ljudi) ali je, pod uticajem glumice Suzy Delair, preimenovao film u Le Dernier des six (Posljednja šestorka). Dok je pisao scenarij, dopuštao joj je da izabere imena likova koje bi voljela da glumi.
Rani režiserski radovi (1942-1947)
Nakon uspjeha Posljednje šestorke Clouzot je angažovan da radi kao šef Continentala u odjelu za scenarij. Započeo je rad na svojoj drugoj adaptaciji Steemana, koju će također i režirati, pod nazivom Ubica živi na broju 21. U filmu glume Fresnay i Delair igrajući iste uloge kao i u filmu Posljednja šestorka. Film je pušten na prikazivanje 1942. godine i bio je dosta popularan kod publike i kritike. Sljedeći film je bio Gavran zasnovan na istinitoj priči iz 1922. o jednoj francuskoj ženi koja je poslala pismo pisano otrovnom olovkom. Grevin je bio protiv toga da Clouzot režira ovaj film, navodeći da je tema bila "opasna". Gavran je bio posljednji film na kojem su Fresnay i Clouzot radili zajedno. Clouzot je koristio sve moguće načine u pokušaju da naljuti glumca tokom snimanja, i nakon što se posvađao sa Fresnayevom suprugom, Yvonne Printemps, Fresnay i Clouzot prekidaju prijateljstvo. Gavran je postigao veliki uspjeh u Francuskoj, sa gotovo 250.000 posjetilaca koji su ga vidjeli u prvim mjesecima prikazivanja. Film je objavljen 1943. godine i smatran je kontroverznim kako kod desničarske Vichyeve Francuske tako i kod ljevičarskog pokreta otpora i Katoličke crkve. Katolička crkva je smatrala film "bolnim i teškim, neprekidno morbidnim u svojoj složenosti" Vichyeva štampa ga je ocijenila kao antitezom Francuske revolucije i zatražili su da se zabrani zbog nemoralnih vrijednosti. Anti-nacistički pokret otpora smatrao ga je nacističkom propagandom zbog negativnog prikazivanja francuskog stanovništva. Dva dana prije izlaska Gavrana Continental je dao otkaz Clouzotu.
Nakon oslobođenja Francuske od nacističke okupacije, Clouzot i nekoliko drugih režisera završili su na sudu zbog saradnje sa Nijemcima. Kao kazna bilo mu je zabranjeno da se približava bilo kojem filmskom snimanju ili da koristi kameru sve do kraja života. Clouzot je dobijao pisma od strane medija, filmskih stvaralaca i umjetnika kao što su Jean Cocteau, René Clair, Marcel Carné i Jean Paul Sartre, koji su bili protiv presude. Kasnije mu je kazna skraćena sa životne na dvije godine zabrane. Ne postoji nijedan službeni dokument u kojem je bilo prostora za izvinjenje ili žalbu. Tokom svog dvogodišnjeg progonstva sa snimanja, Clouzot je radio s jednim od svojih pristalica, Jean-Paul Sartreom, koji je bio jedan od prvih ljudi koji su branili Gavrana.
Povratak na film i pohvale (1947-1960)
Nakon što mu je krajem 1940-ih zabrana bila ukinuta, Clouzot je povratio ugled i popularnost u Francuskoj sa filmovima kao što su Quai des Orfèvres  i  Manon. Za snimanje filma Quai des Orfèvres Clouzot je tražio od autora Stanislas-André Steemana kopiju njegovog romana, Samoodbrana (Légitime défense), kako bi ga prilagodio za film. Započeo je da piše scenario prije nego što mu je roman bio dostupan za čitanje. Film je pušten na prikazivanje u kinima 1947. godine i bio je četvrti najpopularniji film u Francuskoj, privlačeći 5,5 miliona gledalaca te iste godine. Zatim je režirao i napisao scenarije za dva filma koja su prikazana 1949. godine. Za film Manon, imao je namjeru da dodijeli uloge nepoznatim glumcima. Pretraživao je škole kako bi našao glumicu za glavnu ulogu, i odlučio se za 17-godišnju Cécile Aubry nakon audicije na kojoj se prijavilo preko 700 djevojčica. Manon je prikazan 1948. godine a gledalo ga je 3,4 miliona ljubitelja filma u Francuskoj. Zatim je osvojio Zlatnog lava na Filmskom festivalu u Veneciji. Clouzot je zatim režirao i napisao kratki film Povratak Jeana (Le Retour de Jean) koji je bio dio antologijskog filma Povratak u život. Povratak Jeana je snimljen pod uticajem kratkog perioda kada je Clouzot živio u Njemačkoj tokom ranih 1930-ih. Glavna zvijezda filma je Louis Jouvet kao preživjeli logoraš koji pronalazi ranjenog nacističkog ratnog zločinca koga on ispituje i muči. Sljedeći film koji je Clouzot snimio bio je filmska komedija Miquette i njegova majka (Miquette et Sa Mère), koji je doživio finansijski neuspjeh. Tokom snimanja filma Clouzot se upoznaje sa Verom Gibson-Amado, s kojom se oženio 15. januara 1950. Clouzot i Vera vode sa sobom cijelu filmsku ekipu u Verinu domovinu Brazil, za njihov medeni mjesec, gdje je Clouzot pokušao režirati svoj prvi dokumentarni film. Brazilska vlada se žalila zbog njegovog snimanja siromaštva ljudi koji žive u siromašnim četvrtima umjesto slikovitih dijelova Brazila. Film nikada nije bio završen, jer su troškovi bili previsoki. Clouzot je bio fasciniran Brazilom i napisao je knjigu, Le cheval des dieux, prepričavajući doživljaje sa svog putovanja. thumb|left|Clouzot je otkupio prava na snimanje filma Đavolice što je spriječilo [[Alfred Hitchcock|Hitchcockov pokušaj da otkupi prava. ]]
Po povratku u Francusku, Clouzotu je ponuđen scenarij kojeg je napisao Georges-Jean Arnaud, iseljenik koji je živio u Južnoj Americi i koji je pisao o svojim iskustvima koja je tamo doživio. Clouzotu je bilo vrlo lako zamisliti prilagođavanje scenarija i bio je vrlo nestrpljiv da snimi Arnaudovu priču. Počeo je da piše scenarij za film, Nadnica za strah zajedno sa svojim bratom, Jeanom Clouzotom koji će sarađivati na svim njegovim kasnijim filmovima pod pseudonimom Jerome Geronimi. Snimanje filma Nadnica za strah je trajalo od 1951. do 1952. godine Da bi stekao što je više moguće samostalnosti, Clouzot je osnovao svoju producentsku kuću koju je nazvao Vera Films, u čast njegove supruge. Jedina ženska uloga u filmu pripala je Veri. Clouzot je napisao ulogu posebno za svoju suprugu, iako lik ne postoji u originalnom romanu. Nadnica za strah je film čija radnja se dešava u jednom gradu u Južnoj Americi u kojem grupa očajnih ljudi dobija ponudu da za novac prevezu kamione natovarene sa nitroglicerinom kroz nepristupačan teren. Nitroglicerin be se koristio da se ugasi požar koji je izbio na naftnim bušotinama. Film je bio drugi po popularnosti u Francuskoj 1953. godine i vidjelo ga je gotovo 7 miliona gledalaca. Osvojio je nagrade za najbolji film i najboljeg glumca (za Charlesa Vanela) na Kanskom filmskom festivalu. Sljedeći Clouzotov veliki hit bio je film Đavolice čiji scenarij je preuzeo od režisera Alfreda Hitchcocka. Film je priča o okrutnom direktoru jedne škole koji se brutalno ponaša prema svojoj supruzi i ljubavnici. Njih dvije planiraju i izvršavaju ubistvo i bacaju direktorovo tijelo u bazen, ali kada bazen biva ispražnjen leš nije pronađen. Film je 1954. osvojio Louis Delluc nagradu i nagradu Udruženja filmskih kritičara New Yorka u kategoriji za najbolji strani film. Tokom ovog perioda, sa filmovima Nadnica za strah i Đavolice, Clouzot je u potpunosti bio prihvaćen od strane međunarodne filmske kritike i publike. Oba filma su bila prikazivana kako u Americi tako i u Francuskoj, a uvršteni su među najbolje trilere decenije. Clouzot je 1955. godine režirao dokumentarac Picassova misterija, o španskom slikaru Pablu Picassu. Film prati Picassovo crtanje i slikanje 15 različitih radova, koji su kasnije namjerno uništeni nakon završetka snimanja filma. Clouzot i Picasso su bili stari poznanici koji su se upoznali još dok je Clouzot imao 14 godina. Dokumentarac je osvojio nagradu žirija u Kanu, ali je dožvio finansijski neuspeh u Francuskoj, pošto ga je vidjelo samo 37.000 ljubitelja filma tokom početne faze prikazivanja 1956. godine. Godine 1984. film je proglašen nacionalnim blagom od strane vlade Francuske.
Sljedeći Clouzotov film je bio Špijuni, koji je snimljen 1957. godine. U filmu su se pojavili glumci iz cijelog svijeta, uključujući glumce kao što su: Vera Clouzot, Curd Jürgens, Sam Jaffe i Peter Ustinov. Film Špijuni je bio posljednji u kojem je glumila Clouzotova supruga Vera, koja je imala ozbiljnih srčanih problema, još dok se snimao film Đavolice. Radnja Špijuna je postavljena u oronulom sanatorijumu koji postaje centrom međunarodne špijunaže. Jedan od špijuna tvrdi da je izmislio nuklearne eksplozivne naprave što privlači pažnju ruskih i američkih kontrašpijuna. Film nije bio prikazivan u SAD-u i doživio je finansijski neuspjeh u Francuskoj. Kluzo kasnije priznao da su mu se sviđale samo prve dvije trećine Špijuna. Producent Raoul Levy predložio je Clouzotu da u njegov sljedeći film uključi Brigitte Bardot kao glavnu glumicu. Kao odgovor na to, Clouzot je napisao scenarij za film Istina  Bardot je igrala ulogu Dominique Marceau, kojoj se sudilo za ubistvo njenog bivšeg momka Gilberta Telliera. Kako je proces suđenja proticao, veza između Dominique i Gilberta postajala je sve jasnija. Bardot je kasnije opisala Istinu kao jedan od njenih najomiljenijih od svih filmova na kojima je radila. Prvi put prikazivan 1960. godine, Istina je bio drugi najpopularniji film u Francuskoj sa 5.7 miliona gledalaca a Bardot je donio najviša zarade. Film je bio nominovan za Oscara za najbolji strani film.
Kasnija karijera i zdravstveni problemi (1960–1977)
thumbnail|right|Grob Henri-Georges Clouzota na groblju na [[Montmartreu.]] Iako je Clouzotov ugled porastao na međunarodnoj sceni, on je izgubio na značaju u francuskim kinima, zbog porasta pokreta francuskog Novog talasa. Režiseri Novog talasa odbijali su da prihvate Clouzotove trilere kao ozbiljne filmove, i javno su izražavali svoje nezadovoljstvo kroz tekstove i kritike u filmskim kritičkim publikacijama od kojih se ističe Cahiers du Cinema. Clouzotu je ova kritika teško pala, pa je za magazin Lui izjavio da nijedan od njegovih filmova kao što su Đavolice i Miquette i njegova majka za njega nisu više ni važni ni zanimljivi. Sljedeći i zadnji film na kojem je radio Inferno, kojeg nikada nije završio. Film obrađuje temu seksualnosti i ljubomore čovjeka prema svojoj koketnoj supruzi, čije psihičko stanje se deformira sa sve većim seksualnim prohtjevima. Glavni glumac Serge Reggiani razbolio se sedmicu dana nakon što je počelo snimanje i morao je biti zamijenjen. Clouzot je i sam postao bolestan tokom snimanja, što je navelo doktore i agente osiguranja da narede prestanak snimanja. Između 1965. i 1967. godine, Clouzot je snimio za francusku televiziju pet dokumentarnih filmova o Herbertu von Karajanu dok je dirigovao Verdijev Requiem, Dvoržakovu Simfoniju br 9, Schumanovu Simfoniju br 4, Beethovenovu Simfoniju br 5 i Mocartov Koncert za violinu br 5. Nakon završetka snimanja dokumentaraca, Clouzot je bio u mogućnosti da finansira svoj posljednji film.
Clouzot se vraća na posao uz odobrenje doktora i osiguravatelja i počinje sa radom na svom konačnom filmu  La Prisonnière . Snimanje je počelo u septembru 1967. godine i bilo je zaustavljeno kada je Clouzot pao bolestan i završio u bolnici sve do aprila 1968. godine. Po izlasku iz bolnice snimanje na filmu La Prisonnière je nastavljeno u augustu 1968. Clouzot je ugrađivao u  La Prisonnière  stilske elemente iz svog prekinutog filma L'enfer. La Prisonnière  je film o ženi koja je došla na preporuku kod fotografa koji se služi mazohističkim metodama slikajući mlade žene. Ona je sama dobrovoljno izabrala ulogu modela za ove slike i iznenadila se svojim zadovoljstvom u ovoj vrsti poziranja. Nakon završetka  La Prisonnière , Clouzotovo zdravlje se pogoršavalo. 1970. godine, napisao je nekoliko scenarija koje nikada nije uspio da snimi, uključujući i igrani film o Indokini. Također je planirao da režira pornografski film 1974. godine sa Francis Micheline, ali je projekat bio napušten. Sa daljim pogoršanjem Clouzotovog zdravlja u novembru 1976. godine bila mu je potrebna operacija otvorenog srca. 12. januara 1977. Clouzot je umro u svom stanu dok je slušao horsku kompoziciju Prokletstvo Fausta. Clouzot je sahranjen pored Vére na groblju na Montmartreu.
Privatni život
Tokom kasnih 1930-ih, Clouzot je posjećivao Deus Anes Cabaret šou zabavljačica Mistinguett i Suzy Delair. Jednom je sačekao Delair na izlaznim vratima i nakon njihovog prvog sastanka, postali su romantični par tokom narednih 12 godina. Clouzot i Delair su zajedno glumili u njegova dva filma, Ubica živi na broju 21 i Quai des Orfèvres. Delair ga je na kraju napustila nakon završetka snimanja filma Quai des Orfèvres. Clouzot je upoznao svoju prvu ženu Véru preko glumca Léo Lapara, koji je imao manje uloge u filmovima Jeanov povratak i Quai des Orfèvres. Véra je upoznala Clouzota nakon razvoda sa Laparom dok je radila kao asistentica na filmovima Miquette et Sa Mère. Clouzot je nazvao svoju produkcijsku kuću po svojoj ženi Veri koja je imala tri glavne uloge u sva tri filma u produkciji ove kompanije:Nadnica za strah,Đavolice i Špijuni. Véra je također doprinijela na izradi scenarija za film Istina. Véra Clouzot umire od srčanog udara nedugo nakon snimanja filma La Vérité. Clouzot pada u depresiju zbog njene smrti. Nakon sahrane, preseljava se na Tahiti, ali se vratio u Francusku u decembru 1960.
Zatim upoznaje svoju drugu suprugu Ines de Gonzalez, po prvi put na audiciji za film zasnovan na romanu Vladimira Nabokova Smijeh u mraku. Godine 1962, Clouzot se ponovo susreće sa Ines de Gonzalez nakon što se vratila iz Južne Amerike. U decembru 1963. godine, Clouzot i Inès de Gonzalez se vjenčavaju. Tokom 1960-ih, Clouzot postaje rimokatolik.
Filmski stil
Sa izuzetkom komedije Miquette et sa mère, svako režisersko ostvarenje Clouzota uključuje obmane, izdaje i nasilne smrti. U slučajevima kada se scenarij zasnivao na pisanom djelu, često je dramatično mijenjao priče, koristeći samo ključne dijelove originalne priče. Autor Stanislas-André Steeman, s kojim je Clouzot radio dva puta, rekao je za Clouzota "da kada hoće nešto da napravi on to radi samo nakon što prezrivo sruši bilo kakvu sličnost sa originalnim djelom, čisto zbog ambicije efekta". Prilikom pisanja scenarija za svoje dugometražne filmove, Clouzot je stvarao likove koji su najčešće bili korumpirani i beskičmenjaci, koji su u sebi posjedovali kapacitet i za dobro i za zlo.
Bio je vrlo zahtjevan prema svojim glumcima i često bi se svađao sa njima sve dok ih ne bi doveo do raspoloženja koje je priželjkivao. Suzy Delair se sjeća da ju je Clouzot jednom ošamario, ali je rekla za to: "Pa šta? On je šamarao i druge... Bio je težak, ali ja se ne žalim". Prilikom rada sa Bardot, u jednoj sceni ona je trebala da odglumi scenu žene uneređene od spavanja. Clouzot joj je ponudio jake pilule za spavanje, rekavši da su aspirin, što je dovelo da Bardot dobije stomačne bolove pa je morala ići na ispiranje želuca. Iako je Clouzot bio grub prema svojim glumcima, van setova je bio jako uglađen. Delair je podsjetila da se van snimanja mogla osjetiti "nevinost u njemu", koju nije bilo lako uočiti.
Njegov biograf Marc Godin smatrao je da je Clouzotov stil života ostavljao tragove za razumijevanje njegovog stila kao režisera. Mnogi od njegovih saradnika vidjeli su ga kao pesimistu, naprasitog, i skoro uvijek ljutitog. Glumica Brigitte Bardot ga je opisala kao "negativno biće, zauvijek u suprotnosti sa samim sobom i svijetom oko sebe". Clouzotov pogled na život ogledao se u njegovim vlastitim filmovima koji otkrivaju tamnu stranu čovječanstva.
NGC 912
NGC 912 (također poznat kao MCG 7-6-15 i PGC 9222) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 203 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Andromeda. Najveći prečnik je 0,90 (53 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (47 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 30. novembra 1878. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 4728B
NGC 4728B (također poznat kao MCG 5-30-100, PGC 43462 i UGC 7992) je galaksija koja je udaljena oko 565 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,00 (164 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (66 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Litij-nitrat
Litij-nitrat je hemijski spoj koji spada u litijeve soli. Ima sumarnu formulu LiNO3, dok u prirodi obično se pojavljuje u formi hidrata LiNO3 · 3 H2O. To je bezbojna so, koja se iznad 600 °C raspada. Dobro je rastvorljiv u alkoholu i vodi.
Upotreba
Litij-nitrat se koristi u proizvodnji crvenih raketa za vatromet, jer prilikom sagorijevanja razvija blještavi crveni plamen. Također se koristi kao oksidaciono sredstvo pri razvijanju fotografija, te pri oksidaciji specijalnih goriva. Upotrebljava se i u proizvodnji drugih litijevih spojeva. U smjesi sa kalij-nitratom prodaje se pod nazivom Sabalith. Hidrat litij-nitrata (LiNO3 · 3 H2O) se koristio i u misiji NASE na Veneru za hlađenje uređaja, pošto prilikom topljenja oduzima toplotu iz okoline.
Veliki Guber
Veliki Guber je naseljeno mjesto u gradu Livnu, Bosna i Hercegovina. Naselje Veliki Guber je smješteno u središnjem dijelu Livanjskog polja, u plodnoj ravnici između rijeka Žabljak i Sturba, kao i uz magistralni put Livno - Split.
Maslenički most (A1)
Maslenički most (poznat kao "Novi Maslenički most" kako bi se razlikovao od "starog", koji je srušen u Domovinskom ratu, ponovno izgrađen 2004. godine) je armiranobetonski lučni most iznad Novskog ždrila, nedaleko od naselja Maslenica, koji prevodi obje trake autoceste A1, na dionici Maslenica - Zadar 1.
Most ima ukupnu dužinu 377,60 m, širinu 20,40 m, a rasponski sklop iznosi 350 metara. Rasponsku konstrukciju čini luk raspona 200 m, čime se svrstava među veće ovakve mostove u svijetu.
HLA-DRB3
Funkcija
Protein kodiran ovim genom pripada HLA klasi II beta lanca paraloga. Molekula klase II je heterodimer koji se sastoji od alfa (DRA) i beta lanca (DRB), oba usidrena u membrani. Ima centralnu ulogu u imunskom sistemu prezentirajući peptide izvedene iz vanćelijskih proteina. Molekule klase II eksprimirane su u ćelijama koje prezentiraju antigen (APC: B-limfociti, dendritske ćelije, makrofagi).
Struktura gena i polimorfizmi
Beta lanac je otprilike 26-28 kDa. Kodira ga šest egzona; egzon 1 kodira vodeći peptid, egzoni 2 i 3 kodiraju dva ekstracelularna domena, egzon 4 kodira transmembranski domen i egzon 5 kodira citoplazmatski rep. Unutar DR molekula, beta lanac sadrži sve polimorfizme koji određuju specifičnosti vezivanja peptida. Tipizacija za ove polimorfizme radi se rutinski za transplantaciju koštane srži i transplantaciju bubrega.