cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SELE
Struktura
E selektin ima kasetnu strukturu: N-terminal, C-tip lektinskog domena, EGF (epidermni faktor rasta) sličan domen, šest jedinica Sushi domena (SCR ponavljanje), transmembranski domen (TM) i unutarćelijski citoplazmatski rep. Trodimenzijska struktura regiona koji se vezuje za ligand ljudskog E-selektina određena je pri rezoluciji 2,0 Å, 1994. Struktura otkriva ograničen kontakt između dva domena i koordinaciju Ca2+, koji nije predviđen kod ostalih lektina C-tipa. Analiza strukture/funkcije ukazuje na definiranu regiju i specifične bočne lance aminokiselina koji mogu biti uključeni u vezivanje liganda. E-selektin vezan za sialil-LewisX (SLeX; NeuNAcα2,3Galβ1,4[Fucα1,3]GlcNAc) tetrasaharid riješen je u 2000.
Mostarska liska
Drugi festival
Za najboljeg mladog glumca Festivala proglašen je Mario Drmać za ulogu u predstavi "Buba u uhu" Pozorišta mladih iz Sarajeva.
SELE
Ligandi
E-selektin prepoznaje i vezuje se za sijaliirane ugljikohidrate na površinskim proteinima određenih leukocita. E-selektinske ligande eksprimiraju neutrofili, monociti, eozinofili, limfociti slični T-efektoru memorije i prirodne ćelije ubice. Svaki od ovih tipova ćelija nalazi se u akutnim i hroničnim upalnim mestima u vezi sa ekspresijom E-selektina, što implicira E-selektin u regrutaciji ovih ćelija na takva mesta upala. Ovi ugljikohidrati uključuju članove porodica Lewis X i Lewis A koji se nalaze na monocitiima, granulocitima, i T-limfocitima.
Mostarska liska
Treći festival
Treći festival komedije "Mostarska liska 2005." održan je od 21-29. aprila 2005. u organizaciji mostarskog Narodnog pozorišta.
SELE
Ligandi
Glikoprotein ESL-1, na neutrofilima i mijeloidnim ćelijama, bio je prvi opisan kontrareceptor za E-selektin. To je varijanta FGF glikorceptora tirozin kinaze, što povećava mogućnost da je njegovo vezivanje za E-selektin uključeno u iniciranje signalizacije u vezanim ćelijama.
Mostarska liska
Treći festival
Nagrade su dobili:
SELE
Ligandi
P-selektinski glikoproteinski ligand-1 (PSGL-1) izveden iz ljudskih neutrofila je također visoko efikasan ligand za E-selektin eksprimiran u endotelu pod protokom. Posreduje u kotrlanju leukocita na aktiviranom endotelu koji okružuje upaljeno tkivo.
I ESL-1 i PSGL-1 bi trebali nositi sialil Lewis a/x da bi vezali E/P-selektine.
Mostarska liska
Četvrti festival
Četvrti festival komedije "Mostarska liska 2006." otvoren je 22. aprila 2006. u Narodnom pozorištu u Mostaru diplomskom predstavom studenata Akademije scenskih umjetnosti iz Sarajeva pod nazivom "Desdemona: Igrokaz o maramici", autorice Paule Vogel. Stručni žiri Festivala komedije 2006. činili su njegov predsjednik Srđan Vukadinović, Saša Oručević, Tatjana Feher, Džemal Raljević i dr. Safet Sarić.
SELE
Uloga u upalama
Kako upalni odgovor napreduje, hemokini koje oslobađa oštećeno tkivo ulaze u krvne sudove i ktiviraju kotrljajuće leukocite, koji su sada u stanju da se čvrsto vežu za površinu endotela i počnu ulaziti u tkivo. P-selectin ima sličnu funkciju, ali se eksprimira na površini endotelne ćelije u roku od nekoliko minuta jer se pohranjuje unutar ćelije, a ne proizvodi po potrebi.
Mostarska liska
Četvrti festival
Dobitnici nagrada su:
SELE
Uloga u kanceru
E-selektin je prvi put otkriven kao transmembranski receptor induciran u endotelnim ćelijama nakon upalne stimulacije koja je posredovala adheziju monocitnih ili HL60 leukemijskih ćelija. Ovo je dovelo do hipoteze da ćelije raka luče upalne citokine kao što su IL-1β ili TNFα da induciraju E-selektin na udaljenim metastatskim mjestima. Ova indukcija bi omogućila cirkulirajućim tumorskim ćelijama da se zaustave na stimuliranim mjestima, kotrljaju duž aktiviranog endotela, ekstravazatiraju i formiraju metastaze. Istraživanja su pokazala da vezivanje E-selektina za ćelije raka debelog crijeva korelira s povećanjem metastatskog potencijala, i da ćelije raka multiplih tipova tumora vezuju E-selektin, koristeći glikoprotein ili glikolipidne ligande koji se normalno eksprimiraju na imunskim ćelijama.
Mostarska liska
Četvrti festival
U okviru Festivala posthumno je dodijeljena "Mostarska liska" glumcu Zoranu Bečiću.
Mirko Arsenijević
≥
Mirko Arsenijević - Glibo (Prisoja, kod Andrijevice, 9. oktobar 1915. godine - Debar, 9. jul 1944. godine), učesnik NOB-a i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 9. oktobra 1915. godine. godine u selu Prisoja kod Andrijevice. Potječe iz ugledne porodice, otac Miličko je bio poznati učitelj, a majka Stojana (rođena Dašić) domaćica. Osnovnu školu završio je u rodnom mjestu, a gimnaziju je započeo u Beranama, ali je zbog učešća u studentskom štrajku 1935. godine izbačen. Obrazovanje je nastavio u Podgorici, ali zbog pokušaja prelaska u Španiju kao dobrovoljac, izbačen iz škole. Konačno je završio srednju školu 1938. godine u Peći.
Član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) postao je 1935. godine dok je bio učenik beranske gimnazije. Aktivno je radio sa srednjoškolcima i omladinom Berana, a učestvovao je u svim značajnijim akcijama i demonstracijama koje je organizirala KPJ u Beranama i okolini. Zbog učešća u revolucionarnom pokretu u Peči. Nakon ubistva žandarma, koje je bio odgovor na nasilje žandarmerijske patrole, uhapšen je zajedno sa nekoliko desetina učesnika. Nakon četiri mjeseca provedena u istražnom zatvoru, pušten je na slobodu. Ubrzo nakon toga, 1937. godine primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ).
Godine 1938 došao je u Beograd, gdje je prvo upisao Poljoprivredno-šumarski fakultet, a zatim je sljedeće godine iz ljubavi prema književnosti i poeziji (koju je i sam pisao), prešao na Filozofski fakultet. Kao student aktivno je učestvovao u revolucionarnom studentskom pokretu i svim studentskim akcijama Univerziteta u Beogradu.
Nakon Aprilskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije, vratio se u domovinu, gdje je aktivno učestvovao u pripremama za oružani ustanak. Ubrzo nakon izbijanja Trinaestojulskog ustanka 1941. godine učestvovao je u borbama na tom području i oslobađanju Berana sa ustanicima iz svog kraja. Godine 1941. dobrovoljno stupio u Komski partizanski bataljon, koji je u sastavu Crnogorsko-sandžačkog odreda otišao u Sandžak u susret partizanskim jedinicama koje su se povlačile iz Srbije. Zajedno s ovom jedinicom, 1. decembra 1941. učestvovao je u napadu na Pljevlja. U ovoj borbi je teško ranjen i nekoliko mjeseci se ilegalno liječio u selima Dapsići, Rovca i Donja Ržanica.
Tokom boravka u logoru povezao se s grupom makedonskih komunista i predstavnicima Narodnooslobodilačkog pokreta Albanije, koji su organizirali i izvršili bjekstvo iz logora 23. septembra 1943. godine. S grupom makedonskih komunista, s kojima je pobjegao iz logora, prelazi na teren zapadne Makedonije, gdje se povezuju s partizanskim jedinicama.
Kada je 11. novembra 1943. godine osnovana Prva makedonsko-kosovska brigada, prvo je postavljen za političkog komesara Prvog bataljona "Ramiz Sadiku", a potom je prebačen za političkog komesara Drugog bataljona "Boro Vukmirović". Istakao se u mnogim borbama u kojima je ova brigada učestvovala, a posebno u borbama za oslobođenje Kičeva u jesen 1943. godine, zatim kod Bukovnika, Vitoljiša, Demir Kapije, Bakarnog Gumna kod Prilepa i drugih. Umro je 9. jula 1944. godine kod Debra, tokom borbi protiv Nijemaca i balista, kojom prilikom je bio raznesen od neprijateljske topovske granate. Ukazom predsjednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita 9. oktobra 1953. godine proglašen je za narodnog heroja Jugoslavije. Tokom NOB-a ubijeni su mu rođeni brat i sestra. Brat Aleksandar Arsenijević Lekica (1919-1941) strijeljan je 17. jula 1941. na brdu Jasikovac, kod Berana, zajedno sa osam rodoljuba. Sestra Milka Arsenijević (1921-1944), poginula je 1944. godine u borbi protiv okupatora u mjestu Buče, kod Berana.
1357.
1357. u temama
Tvrtko I Kotromanić izgladio spor sa Ludovikom I.
Laptevsko more
thumb|Zalazak Sunca na Laptevskom moru thumb|left|Led na Laptevskom moru thumb|left|Brod teleport Hivus-10 na Laptevskom moru Laptevsko more je dio Arktičkog okeana. Nalazi se između Sibira, poluostrva Tajmir, Severnaje Zemlje i Novosibirskih ostrva. Na zapadu se preko Viljkickog prolaza dodiruje sa Karskim morem a na istoku sa Istočnosibirskim morem, preko Sanikovljevog prolaza i prolaza Dimitrija Lapteva. Obuhvata površina od oko 700.000 km2. Ime je dobilo po dvojici istraživača Dimitriju Laptevu i Haritonu Laptevu, rođacima koji su u 18. vijeku istraživali i kartografisali njegove obale. Plovno je samo tokom augusta i septembra. Njegova prosječna dubina je 578 metara, a maksimalna dubina iznosi 3.385 metara. Najveća rijeka koja se uliva u Laptevsko more je Lena koja formira veliku deltu. Nešto zapadnije se nalazi dugi estuarij rijeke Hatanga. Pored njih najveće rijeke koje se ulivaju u more su Anabar, Olenjok i Jana. Laptevsko more je prekriveno ledom tokom najvećeg dijela godine, međutim ledolomci omogućavaju da se njegova glavna luka Tiksi oslobodi leda. Lokalnu faunu čine morževi, bradate foke i morske krave.
26. februar
26. februar / veljača (26. 2) jest 57. dan godine po gregorijanskom kalendaru. Do kraja godine ima još 308 dana (309 u prestupnoj godini).
Domaće govedo
Domaće govedo je veliki, pripitomljeni biljožder koji pripada papkarima, pripitomljeni je potomak divljeg goveda. Pripitomljavanje je počelo prvo radi mesa, a kasnije radi mlijeka, kože i njihove snage korištene za vuču. Spolno zrela ženka domaćeg goveda naziva se krava, spolno zreli mužjak bik, kastrirani mužjak vo, a mladunčad telad i junad.
Goveda se obično uzgajaju kao stoka za meso (govedina ili teletina), za mlijeko i za kožu koja se koristi za pravljenje kožnih predmeta. Koriste se kao jahače i tegleće životinje (volovi ili bikovi koji vuku kola, plugove i druge alate). Drugi proizvod goveda je njihova balega, koja se može koristiti za stvaranje gnojiva ili goriva. U nekim regijama, kao što su dijelovi Indije, goveda imaju značajan vjerski značaj. Goveda, uglavnom male rase kao što je minijaturni Zebu u nekim sw dijelovima svijeta drže kao kućni ljubimci.
Različite vrste goveda su vezane za različita geografska područja. Goveda Taurina nalaze se prvenstveno u Evropi i umjerenim područjima Azije, Amerike i Australije. Zebusi uglavnom se nalaze u Indiji i tropskim područjima Azije, Amerike i Australije. Sanga goveda se uglavnom nalaze u podsaharskoj Africi. Ove vrste (koje se ponekad klasifikuju kao zasebne vrste ili podvrste) se dalje dijele na preko 1000 priznatih vrsta.
Prije oko 10.500 godina, goveda Taurina bila su pripitomljena od samo 80 predaka divljih Auroha u centralnoj Anadoliji, Levantu i zapadnom Iranu. Odvojeni događaj pripitomljavanja dogodio se i na indijskom potkontinentu, što je dovelo do podvrste Zebua. Prema podacima Organizacije za hranu i poljoprivredu (FAO), od 2018. godine u svijetu ima oko 1,5 milijardi goveda. Goveda su glavni izvor emisije stakleničkih plinova iz stoke i odgovorna su za oko 10% globalnih emisija stakleničkih plinova. Godine 2009. govedo je postalo jedna od prvih životinja koje su imale potpuno mapiran genom.
Anatomija
Goveda su veliki četveronožni papkari sisari sa cijepanim kopitima. Većina pasmina ima rogove, koji mogu biti veliki kao teksaški dugorogi ili vrlo mali. Pažljiva genetska selekcija omogućila je široku rasprostranjenost goveda bez rogova.
Probavni sustav
Goveda su preživari, što znači da je njihov probavni sistem visoko specijaliziran za konzumaciju teško probavljivih biljaka kao hrane. Goveda imaju jedan želudac sa četiri odjeljka, buragom, retikulumom, omasumom i abomasumom, pri čemu je burag najveći odjeljak. Retikulum, najmanji pretinac, poznat je kao "saće". Glavna funkcija omasuma je da apsorbira vodu i hranjive tvari iz probavljive hrane. Omasum je poznat kao "mnogo slojeva". Sibuh je kao ljudski stomak; zbog toga je poznat kao "pravi stomak".
Reprodukcija
Na farmama je vrlo uobičajena upotreba umjetne oplodnje, medicinski potpomognute tehnike oplodnje koja se sastoji od umjetnog taloženja sjemena u genitalnom traktu ženke. Koristi se u slučajevima kada spermatozoidi ne mogu doći do jajovoda ili po izboru vlasnika životinje. Sastoji se od prenošenja, u šupljinu materice, prethodno prikupljenih i obrađenih spermatozoida, uz odabir morfološki normalnijih i mobilnijih spermatozoida. Sinhronizacija ovulacije goveda u korist mliječne proizvodnje može se postići tehnikama inducirane ovulacije.
Bikovi postaju plodni u dobi od oko sedam mjeseci. Njihova plodnost je usko povezana sa veličinom testisa, a jedan jednostavan test plodnosti je merenje obima skrotuma: mladi bik će verovatno biti plodan kada dostigne 28 centimetara ; kod potpuno odraslog bika može biti preko 40 centimetara.
Bik ima fibroelastičan penis. S obzirom na malu količinu erektilnog tkiva, postoji malo povećanje nakon erekcije. Penis je prilično krut kada nije u erekciji, a postaje još rigidniji tokom erekcije. Na izbočenje ne utiče mnogo erekcija, već više opuštanje mišića retraktora penisa i ispravljanje sigmoidne fleksure.
Period gestacije za kravu traje oko devet mjeseci. Sekundarni omjer spolova – omjer muškog i ženskog potomstva pri rođenju – je otprilike 52:48, iako na njega mogu utjecati okolišni i drugi faktori. Vime krave sadrži dva para mliječnih žlijezda (koje se obično nazivaju sisama) koje stvaraju četiri "četvrtine". Prednje se nazivaju prednje četvrtine, a zadnje zadnje četvrtine.
Vanjski linkovi
mini|lijevo|Oglašavanje goveda
Nuthin' Fancy
Nuthin' Fancy je treći studijski album američke rock grupe Lynyrd Skynyrd, izdat 1975. godine. Na albumu se nalazi osam pjesama.
Album je ponovo izdat 1999, i na njemu se pojavljuju dvije dodatne pjesme.
Île de la Cité
mini|250px|Zapadni jezičak otoka Île de la Cité i most [[Pont Neuf danas]] mini|250px|Istočni jezičak Île de la Cité [[Notre-Dame de Paris]] mini|250px|Plan Île de la Cité iz 1609. godine mini|250px|Spomen ploča [[Jacques de Molay na mostu Pont Neuf]]
Île de la Cité je otok na rijeci Seini i najstariji je dio Pariza. Od početnih 8 ha, kroz historiju povećao se na 17 ha, te je sa devet mostova povezan sa lijevom (Rive gauche) i desnom obalom (Rive droite) Seine, te sa otokom Île Saint-Louis. Mostovi su, u smjeru kazaljke na satu od zapada prema istoku: Pont Neuf, Pont au Change, Pont Notre-Dame, Pont d’Arcole, Pont Saint-Louis, Pont de l’Archeveché, Pont au Double, Petit Pont i Pont Saint-Michel. Otok pripada 1. i 4. arondismanu.
Historija
Île de la Cité bio je naseljen još u antičko doba. Najprije su otok naseljavali Kelti, a kasnije od 52. godine p. n. e. grad pripada Rimskom carstvu u provinciji Galiji. Oko 540-50. godine pod vladavinom franačkog kralja Childebert I na otoku je izgrađena katedrala Kathedrale St. Etienne, na čijim je osnovama kasnije izgrađena katedrala Notre-Dame de Paris. Preuzimanjem vlasti od Klodviga I u ranom šestom stoljeću, Île de la Cité postaje centar vladavine dinastije Merovinga. Gradnjom mosta Pont Neuf otok se povezuje sa obalama Seine. Gradnjom mosta za vrijeme vladavine Henrika III, otok se povezuje sa tri manja močvarana otoka, te se površina otoka povećava, a na tome se dijelu kasnije gradi trg Place Dauphine i kuće, čijim se prodajama, finacira gradnja mosta.
Javni prijevoz
Otok je sa gradom povezan sa dvije stanice pariskog metroa Cité i Saint-Michel, te sa dvije linije  pariske željeznice  i.
Second Helping
Second Helping je drugi studijski album američke rock grupe Lynyrd Skynyrd, izdat 1974. godine. Na albumu se nalazi osam pjesama, uključujući i njihov hit singl "Sweet Home Alabama". Ovo je prvi Skynyrdov album na kojem se pojavljuju tri gitarista, i tzv. "napad trostruke gitare" će kasnije postati njihov zaštitni znak.
Album je ponovo izdat 1997, i na njemu se pojavljuju tri dodatne pjesme.
Trombon
thumb|350px|desno|Tenor-trombon Trombon je muzički instrument iz porodice limenih puhačkih instrumenata. Kao i na svim mjedenim instrumentima, zvuk se proizvodi kada vibrirajuće usne svirača (ambažura) prilikom sviranja uzrokuju vibriranje vazdušnog stupa unutar instrumenta. Skoro svi tromboni imaju uklapajući klizni mehanizam u obliku cijevi čijim se izvlačenjem ukupna dužina povećava i dobijaju se dublji tonovi, a uvlačenjem smanjuje i tonska osnova povišava. Mnogi moderni modeli trombona koriste i dodatak ventila za spuštanje nagiba instrumenta. Neke vrste trombona imaju tri ventila koja su slična onima na trubi.
Riječ "trombon" potječe od italijanskog tromba (truba) i -one (sufiks koji znači "veliki"), pa puni naziv znači "velika truba". Trombon ima pretežno cilindrični otvor kao što je njegov ventilski kolut, bariton, za razliku od njegovih srodnih muzičkih instrumenata kao što su: kornet, eufonij i francuski rog. Tromboni koji se danas najčešće susreću su tenor i bas tromboni. Porodicu trombona su do pred kraj 19. vijeka sačinjavala 3 člana: alt-trombon (čiji je pedalni ton bio E♭, odnosno drugi alikvotni ton eѕ sa daljim nizom), tenor-trombon (sa pedalnim tonom B1, drugi alikvotni ton B sa daljim nizom) i bas-trombon (pedalni ton F1, drugi alikvotni ton F sa daljim nizom). Kasnije su se samo druga dva ustalila kao stalni instrumenti simfonijskog orkestra, jer se umjesto alt-trombona, uzimao još jedan tenor-trombon iz tročlane grupe trombona.
Bas-trombon ima obim od C (H1) do g1. Na njemu, zbog dužine cijevi kliznog mehanizma (povlačka) ne može da se dovede u VII poziciju, tako da ima samo šest pozicija (od tona F u prvoj poziciji naniže po pola stepena). Danas je kod ove vrste trombona najrasprostranjeniji tenor-bas trombon (kombinacija oba trombona), odnosno tenor-trombon koji je snabdjeven tzv. kvartnim- ili F-ventilom. Ovaj ventil omogućava sniženje obima tenor-trombona naniže do C, a sa uključivanjem još i posebnog polukružnog dijela cijevi, moguće je dobiti i ton H1 (koji ipak nije preporučljiv za čestu upotrebu). Na taj način se dobijaju svi polustepeni između pedalnih tonova u kontra-oktavi i tona E, koji je najniži ton u obim tenor-trombona. Pedalne tonove od B1 naniže teško je dobiti dublje od trećeg (A♭1) ili četvrtog (G1) tona.
Kad se danas govori o orkestarskoj grupi od tri trombona (ako nije izričito naglašeno drugačije), podrazumevaju se dva tenor-trombona i jedan bas- (odnosno tenor-bas) trombon sa osnovnim nizom na B, i 2 dodatna ventila.
Kao još jednu vrstu trombona treba pomenuti i kontrabas-trombon (obim za oktavu niže od tenor-trombona), koji se više ne koristi, jer je njegovu ulogu preuzela tuba i bas-trombon s osnovnim nizom na F i 2 dodatna ventila. Nekada uobičajeni pedalni ton E kod alto trombona postao je manje korišten, jer su tehnička poboljšanja proširila gornji raspon tenora, ali je njegova upotreba danas u porastu zbog lakše zvučnosti, koja je cijenjena u mnogim klasičnim i ranim romantičnim djelima. Muzika za trombon obično se piše za koncertne tonove, bilo u basu ili tenoru, mada se događaju izuzeci, osobito kod britanskih limenih puhačkih grupa, gdje je tenor-trombon predstavljen kao B-transponirajući instrument, napisan u visokom ključu. Osoba koja svira trombon naziva se trombonistom.
Lilium bosniacum
Bosanski ljiljan – Lilium bosniacum (Beck ex Fritsch) − je vrsta ljiljana u BiH. Dugo je smatran podgrupom vrsta Lilium pyrenaicum i/ili Lilium carniolicum, ali su 2005. bosanskohercegovačke populacije izdvojene u posebnu vrstu.
Bosanski ljiljan doseže visine između 30 i 90 centimetara. Cvijet je od zlatno žute do žuto-narandžaste ili žućkasto crvene boje. Cvjeta u maju i junu. Na vrhu stabljike obično ima jedan do tri viseća cvijeta, čije su latice debele i savijene unatrag. Prašnici strše i intenzivnije su pigmentirani od latica. mini|lijevo|250px|Bosanski ljiljan iz okoline Sarajeva Raste na kraškim padinama i grebenima, na nadmorskim visinama od 1.200 do 1.900 m.
Bosanski simbol
Ljiljan se još naziva i zlatni ljiljan, koji je bio simbol dinastije Kotromanića u srednjovjekovnoj Bosni. Kada je Bosna i Hercegovina ponovo postala nezavisna država, 1992. godine, zlatni ljiljan se nalazio na zastavi i grbu Republike, ali i Armije BiH.
Istočnosibirsko more
Istočnosibirsko more je rubno more Arktičkog oceana.
Istočnosibirsko more se na sjeveru proteže do najsjevernije tačke ostrva Komsomolec (iz ostrvske grupe Severnaja Zemlja) koja se naziva Arktički rt, na jugu do obale Sibira, na zapadu do Novosibirskih ostrva i na istoku do rta Billings (u Čukotskom autonomnom okrugu) i do ostrva Wrangel.
More graniči sa Laptevskim na zapadu i Čukotskim morem na istoku.
27. februar
27. februar / veljača (27. 2) jest 58. dan godine po gregorijanskom kalendaru. Do kraja godine ima još 307 dana (308 u prestupnoj godini).
Topografija
mini|desno|180px|Primjer topografske karte Topografija je geografski pojam, koji se bavi opisivanjem i proučavanje Zemljinih površinskih elemenata, fizičkogeografskih karakteristika, kao visina i nagib.
Razumjevanje topografije je važna za mnogo nauke i djelatnosti. Tako je u prostornom uređenju, agrikulturi i hidrologiji potrebno radi određivanja razvodnica, označavanje vodnih tokova i označavanja vodnih površina. Tako je topografija važan izvor podataka za razumijevanje. Topografska istraživanja se koriste i u arhitekturi i crtanju različite infrastrukture, kao npr. prometna. Pored toga, topografija ima izuzetnu važnost u arheološkim istraživanjima, od trenutka određivanja mjesta sondažnih kopova, do određivanja visine pojedinih slojeva.
Dogovoreni simboli za pojedine objekte i društveni inventar nazivaju se kartografski ili topografski znakovi.
Giovanni Caboto
mini|John Cabot gleda preko bristolske luke Giovanni Caboto (oko 1450. – oko 1499.), poznat i kao John Cabot, je bio italijanski moreplovac i istraživač koji se obično smatra prvim evropljaninom koji je otkrio kopno Sjeverne Amerike, 1497.
Cabot je rođen 1451. (tačan datum i mjesto nisu sigurni). U mladosti se preselio u Veneciju i postao njen građanin.
Poput ostalih italijanskih istraživača tog toba, kao što su Kristofor Kolumbo (Cristoforo Colombo), Cabot je učinio drugu zemlju bazom svojih operacija. Za Cabota to je bila Engleska.
Cabot je zapamćen u Bristolu po utvrdi Cabot Tower, izrađenoj 1897. (na 400-tu godišnjicu otkrića), po replici broda Matthew i kipu istraživača u luci.
(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)
(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd) je prvi album američke rock grupe Lynyrd Skynyrd, izdat 1973. godine. Na albumu se nalazi osam pjesama, uključujući i "Free Bird", jednu od njihovih najpoznatijih pjesama  , koja je i proslavila bend. Iako je na omotu prikazano sedam članova grupe, u vrijeme izdavanja albuma Lynyrd Skynyrd je brojao šest članova. Razlog tome je odlazak basiste Leona Wilkesona iz benda prije završetka snimanja albuma. Na omotu su (s lijeva na desno): Wilkeson, Powell, Van Zant, Rossington (sjedi), Burns, Collins i King.
Album je ponovo izdat 2001, i na njemu se pojavljuje još pet dodatnih pjesama.
2003. album zauzima 401. mjesto na listi 500 najboljih albuma svih vremena magazina Rolling Stone.
Gabriel García Márquez
Gabriel José García Márquez (Gabrijel Garsija Markes) kolumbijski je pisac, novinar, izdavač i politički aktivista. Dobio je Nobelovu nagradu za književnost 1982. Doprinio je tome da latinoamerička literatura dođe u središte pažnje svjetske kulturne javnosti šezdesetih godina 20. vijeka. Smatra se najpoznatijim autorom magičnog realizma, žanra u kome se prepliću mitovi i magija sa stvarnošću svakodnevnog postojanja, te najpopularnijim piscem na španskom jeziku još od Servantesa. Uvijek se poistovjećivao sa kulturnim mješavinama španskih, crnačkih i domorodačkih tradicija koje su cvjetale u Kolumbiji. Iako je kasnije živio u Parizu, Meksiku i drugdje, u njegovim knjigama stalno se vraćao na žarka obalna područja, gdje su moć prirode i legendi i dalje dominirali nad uzdržanošću hladnog razuma. Njegova knjiga Sto godina samoće iz 1967. godine prodata je u više desetina miliona primjeraka i prevedena na više od 25 jezika.
On je također bio izuzetno zainteresiran za film. U Rimu je 1950-ih studirao na Školi eksperimentalnog filma i dok je živio u Meksiku tokom 1960-ih napisao je i nekoliko filmskih scenarija. On se također bavio i televizijskim sapunicama, tvrdeći da je to bio način da se dosegne do najširih mogućih slojeva publike i da se zadovolje njihove potrebe za naracijom. U ranim 1980-im pomogao je osnovati Međunarodnu filmsku školu u blizini kubanskog glavnog grada Havane. On je 1994. iskoristio neke od svojih ogromnih honorara koje je zaradio na svojim romanima i osnovao je školu novinarstva na obali kolumbijskih Kariba, u gradu Cartagena de Indias.
Mladost
Rodio se u gradu Aracataca, oblast Magdalena u sjevernoj Kolumbiji. Odrastao je s djedom i bakom po majci. Djed mu je bio pukovnik Nicolas Ricardo Márquez Mejía, liberalni veteran, jedan od osnivača tog grada i žestoki protivnik svih oblika tiranije. Svaki čitalac Márquezovih djela prepoznaje detalje njegovog djetinjstva koje je utkao u svoje knjige.
Djed, koji je imao vanbračnu djecu, učestvovao je u bitkama i dvobojima, koji ga je učio riječi iz rječnika, pokazivao mu led, i njegova baka Tranquilina Iguaran Cotes, koja je bila jako praznovjerna, pričala o duhovima, predosjećajima i sudbinskim znakovima, dali su značajan doprinos čudesnom svijetu njegovih djela. I kako je sam rekao da je sve njegovo pisanje bilo o iskustvima iz vremena koje je proveo s njima, a priče mora pisati na način da i sam vjeruje u njih i s istim izrazom kao što je to radila njegova baka: potpuno ravnodušnog lica, uvjerena da je ono što govori, ma kako čudno zvučalo, potpuna istina.
S osam godina, nakon smrti djeda, otišao je živjeti s roditeljima u grad Sucre i tada počinje njegovo formalno obrazovanje. Sramežljiv ali inteligentan, dobija kasnije školarinu u isusovačkoj školi za nadarene učenike. Na nagovor roditelja krenuo je studirati pravo na Universidad Nacional. U to je vrijeme upoznao svoju tada trinaestogodišnju suprugu Mercedes, koja mu je obećala da će se udati za njega kada završi školovanje. Vjenčali su se četrnaest godina kasnije. Predavanja ga nisu pretjerano zanimala, ali je zavolio književnost i pročitavši Kafkinu "Preobrazbu" shvaća da se na taj način može pisati i kako je sam rekao da je to znao počeo bi i sam pisati puno ranije.
Živio je prilično bijedno, priključio se književnom klubu "el grupo de Barranquilla", te počeo čitati Hemingwaya, Joycea i Faulknera, koji je postao njegov literarni heroj. Putovao je po Kolumbiji, 1954. godine se skrasio u Bogoti, te počeo raditi kao novinar u listu "El Espectador".
Zbog jednog novinskog članka u kojem je opisao događaje jedinog preživjelog mornara kolumbijskog razarača koji je potonuo zbog nemara, a vlada to sve pokušavala preokrenuti i zataškati, Márquezu je život bio u opasnosti, te je morao napustiti domovinu. Putovao je po Evropi, Venecueli, a riskirao je samo jednom, vratio se kako bi se vjenčao s Mercedes.
U to doba je boravio i u Havani, započevši prijateljstvo s Castrom koje traje i dan danas, te izaziva brojne negativne političke reakcije. Potaknut kubanskim događajima, Márquez je pomogao osnivanje ureda Castrove novinske agencije Prensa Latina u Bogoti, a zatim i u New Yorku. Zbog svojih stavova uvrijedio je Amerikance, pa mu je sve do 1971. godine bio zabranjen ulazak u tu zemlju.
Književna karijera
Najveće uspjehe kao pisac doživio je u Mexico Cityju, gdje se sa suprugom i sinovima Roderigom i Gonzalom doselio 1959.
Prva uspješna knjiga bila mu je Pukovniku nema ko da piše, objavljena 1961, a slijedio je Pogreb velike mame godinu dana kasnije. García Márquez je bio strastveno zainteresiran za tragičnu političku situaciju u svojoj zemlji. Jedna od njegovih ranih knjiga Zla kob (1962) obrađuje period političkog nasilja 1950-ih, u kojem je stradalo više od 100,000 Kolumbijaca; u ovom romanu kao i u njegovim drugim djelima on stalno traži kraj besmislenom ubijanju. Do sredine 1960-ih, on je objavio tri romana koji su uživali dobre kritike u Latinskoj Americi, ali nisu imali veliki komercijalni niti međunarodni uspjeh.
Sto godina samoće
Njegov četvrti roman Sto godina samoće, koji je prvi put je bio objavljen ne u Kolumbiji nego u Argentini, donio mu je velike promjene.
Vratio je porodicu kući, zatvorio se u sobu, počeo pisati, i to svakodnevno 18 mjeseci. Pušio je 6 kutija cigareta na dan, prodao automobil i gotovo sve električne uređaje u kući kako bi mogao prehraniti porodicu i kupiti dovoljno papira za pisanje i založio preostale stvari u kući da pošalje rukopis izdavaču.
Njegovo najpoznatije djelo i jedna od najčitanijih knjiga svjetske književnosti ugledalo je svjetlo dana u aprilu 1969. Knjiga Sto godina samoće (Cien años de soledad) prodana je u više od 10 miliona primjeraka i osvojila mnogobrojne nagrade, te iznjedrila cijelu školu "magičnog realizma" (sam Márquez uvijek se ograđivao od tog naziva).
Roman pokriva sto godina historije izmišljenog kolumbijskog gradića po imenu Macondo i prati porodicu Buendía kroz 7 generacija. Márquezova genijalna dosjetka, koju obilno koristi u romanu, jeste da nevjerovatne događaje prikazuje kao nešto prirodno, dok običnim pojavama daje natprirodnu atmosferu. Npr., kad građani Maconda prvi put vide led, čude mu se kao "velikom otkriću našega doba", a kad Cigani donesu leteći tepih, nije im ništa zanimljiviji od čigre. Ista je strategija primijenjena na historijske događaje: masakr neokolonijalista nad narodom prikazan je kao nešto mutno, tajanstveno, gotovo kao doživljaj u snu, a istovremeno se kiša cvijeća ili epidemija spavanja prihvataju kao konkretne, prirodne pojave.
Márquez je tada imao 39 godina, a dobar dio zarađenog novca darovao je ljevičarima u Angoli, Argentini, Kolumbiji i Nikaragvi, te pomogao osnivanju organizacije HABEAS (organizacija posvećena sprečavanju zloupotrebe vlasti i oslobađanju političkih zatvorenika u Latinskoj Americi).
Nastavak književne karijere
Izlazak knjige Patrijarhove jeseni 1975. godine podijelilo je kritičare jer su mnogi očekivali nastavak Sto godina samoće. S vremenom je knjiga dobila mjesto koje zaslužuje, a neki je smatraju njegovim najboljim djelom, a sam autor je jednom prilikom o njoj napisao da je to "poema o usamljenosti moćnika".
Zbog svojih političkih stavova, ponovno je morao otići iz Kolumbije u Meksiko, jer ga je kolumbijska vlada optužila da novčano pomaže gerilsku grupu M-16. Godine 1982. dobio je Nobelovu nagradu, nastavio pisati, podučavati i bio je politički aktivan.
Romantičnim temama vratio se 1986. knjigom Ljubav u doba kolere, snažnom, poetičnom i komičnom pričom o ljubavi na duge staze u kojoj je opisana i priča o ljubavi njegovih roditelja. Uslijedile su General u labirintu, 12 hodočasnika (zbirka pripovjedaka), Ljubav i drugi demoni.
Možda njegova najznačajnija knjiga o političkoj situaciji u Kolumbiji je Vijesti o otmici (Noticia de un secuestro), 1996 u kojem on detaljno ali strastveno opisuje detalja otmice 10 ljudi od strane narko-šefa Pabla Escobara, i komplikovane i djelimično uspješne pregovore za njihovo oslobađanje. Rijetki su romani koji otkrivaju tako zloslutno sposobnost narko-mafije da prodru do samog srca društva i izopače sve njegove vrijednosti.
Starost
Novcem od Nobelove nagrade, koji je godinama stajao na računu švicarske banke, Márquez je kupio danas vrlo cijenjene kolumbijske novine Cambio. S 15.000 primjeraka tiraž Cambia odmah je skočio na 50.000, a maleni odmak napravio je 1996. godine "novinarskim" stilom, napisavši knjigu Vijest o otmici, koja govori o kolumbijskoj narkomafiji.
Početkom ljeta 1999. počele su se širiti misteriozne glasine o Márquezovoj tajanstvenoj bolesti. Neko je čak 9. jula 1999. plasirao na internet kako je pisac dan ranije umro u Mexico Cityju. Istina je bila da se on još u proljeće počeo loše osjećati i da je postao toliko slab da se počeo rušiti i u bolnici je postavljena dijagnoza za ne-Hodgkinov limfom. Terapija je bila uspješna, a u medijima se spominjao limfom niske zloćudnosti. A za to vrijeme Márquez se potpuno predao poslu, u strahu da svoja djela neće nikad završiti.
U jesen 2002. objavio je prvi dio autobiografije Živjeti da bi se pripovjedalo i prvih 50.000 primjeraka prodano je u svega 2 sedmice. Prvi dio memoara govori i o odnosima njegovih roditelja, a završava 1955, odnosno objavljivanjem prve priče. Knjiga otkriva porijeklo likova i pripovijesti iz Sto godina samoće, Pukovniku nema ko da piše ili Hronike najavljene smrti. U drugom dijelu piše o životu do objavljivanja Sto godina samoće, a u trećem o prijateljstvima s nekim od najpoznatijih svjetskih vođa, poput Castra ili bivšeg američkog predsjednika, Billa Clintona, o kome je napisao vrlo zanimljiv novinski profil tokom skandala s Monicom Lewinsky.
Uglavnom je živio u Meksiku i Evropi.
Márquez se smatra najpoznatijim piscem magičnog realizma, i to ponajprije zahvaljujući romanu Patrijarhova jesen, koji je bajkovita priča o umirućem tiraninu i zbog kojeg je postao najhvaljeniji i najpopularniji predstavnik ovog pravca.
Smrt
Gabriel García Márquez je zadnjih godina svog života imao puno zdravstvenih problema. Njegov brat otkrio je da boluje od Alzheimerove bolesti i demencije, zbog čega više nije mogao pisati. Vijest o smrti književnika potvrdila je meksička državna novinska agencija Notimex i Nacionalno vijeće za kulturu i umjetnost. Gabriel García Márquez je umro u Mexico Cityiju 17. aprila 2014. godine.
Čukotsko more
Čukotsko more (ruski:Чукотское море) je rubno more Arktičkog okeana. Omeđeno je na zapadu prolazom De Long i ostrvom Wrangel, na istoku seže do Point Barrowa na Aljasci, iza kojeg se proteže Beaufortovo more. Beringov prolaz je južna granica i poveznica sa Beringovim morem u Tihom okeanu.
More ima približnu površinu od 595 000 km2 i plovno je samo četiri mjeseca u godini. Glavna geološka značajka dna Čukotskog mora je 700 kilometara dugačak bazen Hope, koji je na sjeveroistoku omeđen Heraldovim lukom. Dubine manje od 50 metara zauzimaju 56% ukupne površine. Čukotsko more ima vrlo malo otoka u usporedbi s drugim morima Arktika.
More je dobilo ime po narodu Čukči, koji žive na njegovim obalama i na poluotoku Čukotka. Obalni Čukči tradicionalno su se bavili ribolovom, kitolovom i lovom na morževe u ovom hladnom moru. Polarni medvjedi koji žive na ledu Čukotskog mora jedna su od pet genetski različitih euroazijskih populacija te vrste. lijevo|mini|Lomljenje morskog leda na Čukotskom moru tokom proljeća
Grupa 777
Grupa 777 popularni je zabavno-muzička grupa iz Rijeke i jedna od najpoznatijih hrvatskih festivalskih formacija. Iza sebe su ostavili mnoštvo hitova, koje se i danas rado slušaju.
1970-e
Iako je Grupu 777 osnovao Mirko Sertić 1970. kao jazz trio i predstavljanjem na prvom BUM festivalu u Ljubljani (1972.) s pjesmom "Exodus", prava popularnost grupe i diskografska djelatnost započinje ulaskom vokalne solistice Ire Kraljić i Andreja Baše, klavijaturiste i autora mnogih budućih hitova grupe. Grupu u to vrijeme sačinjavaju još Mirko Sertić (bas) i Andrija Fišćur (bubnjevi). Prvo pojavljivanje grupe u toj postavi bilo je na Bum festivalu 1973. s pjesmom "Hej, zar ne čuješ ti", koja postaje špicom omladinske emisije Radio Zagreba i nakon toga slijedi poziv Jugotona na razgovor. Na nagovor muzičkog urednika Pere Gotovca grupa kreće u komercijalne vode, drugim riječima - u pop i zabavnu muziku. Dolazi do prvog singla sa prepjevom italijanskog hita "Sul, i sul i bane, bane" (Banane) i na B strani "Pjesma koja nosi sreću", koja postiže zlatni tiraž. Isto se događa s drugim singlom "Tko te voli više od mene" (Andrej Baša) / "Potraži svoj dom". Slijedom uspjeha i prvih mjesta na top listama širom Jugoslavije, uslijedile su turneje i nastupi u zemlji i inostranstvu. Nakon tri singla nastaje prvi LP (1974). Slijede brojne turneje po Jugoslaviji, SSSR-u, Istočnoj Njemačkoj, kao i učešće na svim ondašnjim festivalima. Grupa 777 najvjernija je bila Splitskom festivalu, gdje je nastupala 12 ljeta gotovo uzastopno, prvi put 1974. sa kompozicijom "Zov mora". Redovni su bili i na Opatijskom festivalu, Zagrebfestu, te na nacionalnim Izborima za Pjesmu Eurovizije. Veoma su dragi i omiljeni gosti bili i tokom zlatnih godina sarajevskog festivala Vaš šlager sezone: Nastupali su tri puta, svaki put predstavljajući zlatne hitove kasnije jugoslavenske zabavno-muzičke pjesmarice: 1975. "Ko to kuca na vratima", 1977. "Probudi se, dragane", te 1978. "Tri slatka dana".
1980-te
Andrej Baša napušta grupu 1977. zbog pokretanja vlastitog tonskog studija, ali i dalje sarađuje s grupom. Takozvane "Sedmice" povećavaju broj članova na šest. Uz solisticu grupe Iru Kraljić, do 1985. izmjenjuju se članice Nevia Rigutto, Neda Devčić i Milka Čakarun Lenac. To je vrijeme kada grupa dobija nagrade za najemitiranije pjesme na radio valovima ("Noć tajanstva", "Ne idi Gorane", "Srce od papira"). To je vrijeme i zlatnih tiraža dvaju LP projekta: "Ti si moj hit" (1983) i "Tko te voli više od mene" (1984). Te godine (1984) nakon 12 godina grupu napušta Ira Kraljić. U grupu ulaze Jozefina Jurišić i Dalida Banac, crnka i plavuša koje obilježavaju grupu u slijedećim godinama. Grupa 777 uz Kiću Slabinca osvaja prvo mjesto na Splitu ´85 s pjesmom "Serenada i mandoline". Slijede hitovi "Pronađi me u zvijezdama" i u Bosni i Hercegovini i Dalmaciji rado slušana pjesma "Ljiljane moj bijeli". Grupa uspješno nastupa i dalje na svim važnim festivalima, ali krajem 1980-ih dolazi sve češće do promjena u postavama i Sedmice postaju uz rijetke izuzetke grupa koja odlazi u anonimnost.
Feritin
Feritin je univerzalni unutarćelijski protein koji skladišti gvožđe i oslobađa ga na kontrolisan način. Protein proizvode gotovo svi živi organizmi, uključujući arheje, bakterije, alge, više biljke i životinje. To je primarni unutarćelijski protein za skladištenje gvožđa i kod prokariota i eukariota, održavajući željezo u rastvorljivom i netoksičnom obliku. Kod ljudi djeluje kao pufer protiv nedostatka gvožđa i preopterećenja gvožđem. Feritin se nalazi u većini tkiva kao citosolni protein, ali male količine se luče u serum gdje funkcionira kao nosač željeza. Feritin u plazmi je također indirektni marker ukupne količine gvožđa uskladištenog u tijelu; stoga se serumski feritin koristi kao dijagnostički test za anemiju zbog nedostatka željeza. Agregirani feritin se pretvara u toksični oblik gvožđa koji se zove hemosiderin. Feritin je globulasti protein, kompleks od 24 proteinske podjedinice koje formiraju šuplji nanokavez s višestrukim interakcijama metal-protein. Ferritin that is not combined with iron is called apoferritin.
Struktura
Feritin je šuplji globulasti protein mase 474 kDa i sastoji se od 24 podjedinice. Obično ima unutrašnji i vanjski promjer od oko 8 odnosno 12 nm. The nature of these subunits varies by class of organism: Svi gore spomenuti feritini slični su, u smislu njihovr primarne sekvence, H-tipu kičmenjaka. U E. coli, uočena je sličnost od 20% sa ljudskim H-feritinom. Neki kompleksi feritina kod kičmenjaka su heterooligomeri dva visoko srodna genska proizvoda sa malo različitim fiziološkim svojstvima. Odnos dva homologna proteina u kompleksu zavisi od relativnih nivoa ekspresije dva gena. Unutar feritinske ljuske, ioni željeza formiraju kristalite zajedno sa fosfatnim i hidroksidnim ionima. Rezultirajuća čestica je slična ferihidritu. Svaki kompleks feritina može pohraniti oko 4.500 iona željeza (Fe3+). Utvrđeno je da se ljudski mitohondrijski feritin, MtF, eksprimira kao proprotein. Kada ga mitohondrija preuzme, prerađuje ga u zreli protein sličan feritinima koji se nalaze u citoplazmi, koje sastavlja da formira funkcionalne feritinske ljuske. Za razliku od drugih ljudskih feritina; čini se da nema introna u svom genetičkom kodu. Rendgenskodisfrakcijska studija je otkrila da je njegov prečnik 1,70 angstroma (0,17 nm), da sadrži 182 ostatka i da je 67% heliksni. Mitohondrijski feritinski Ramachandranov plot pokazuje da je njegova struktura uglavnom alfa-heliksna sa niskom prevalencijom beta-listova.
Skladište gvožđa
thumb|Usvajanje gvožđa kroz trostruki kanal feritina Feritin je prisutan u svakom tipu ćelije. It serves to store iron in a non-toxic form, to deposit it in a safe form, and to transport it to areas where it is required. Funkcija i struktura eksprimiranog feritina varira u različitim tipovima ćelija. Ovo se prvenstveno kontroliše količinom i stabilnošću iRNK, ali i promjenama u načinu na koji se iRNK pohranjuje i koliko se efikasno transkribuje. Jedan od glavnih pokretača za proizvodnju mnogih feritina je samo prisustvo gvožđa; izuzetak je feritin žumanca Lymnaea sp., kojem nedostaje jedinica koja reaguje na gvožđe. Slobodno željezo je toksično za ćelije jer djeluje kao katalizator u formiranju slobodnih radikala iz reaktivnih vrsta kisika putem Fentonove reakcije. Otuda kičmenjaci imaju razrađen skup zaštitnih mehanizama za vezivanje gvožđa u različitim tkivnim odjeljcima. Unutar ćelija, željezo se pohranjuje u proteinskom kompleksu, kao feritin ili srodni kompleks retikuloendotelnog sistema, formiraju se proteinski agregati kao hemosiderin. Gvožđe u feritinu ili hemosiderinu može se ekstrahovati za oslobađanje od putem RE ćelija, iako je hemosiderin manje dostupan. U uslovima stanjs ravnoteže, nivo feritina u krvnom serumu korelira sa ukupnim zalihama gvožđa u tijelu; stoga je serumski feritin FR5Rl najpogodniji laboratorijski test za procjenu zaliha željeza. Budući da je željezo važan mineral u mineralizaciji, feritin se koristi u ljusci organizama kao što su mehkušci da kontroliše koncentraciju i distribuciju željeza, čime se oblikuje morfologija i boja ljuske. Takođe ima ulogu u hemolimfi Polyplacophora, gdje služi za brzi transport željeza do mineralizirajućih radula. Gvožđe se oslobađa iz feritina za upotrebu razgradnjom feritina, koju uglavnom vrše lizosomi.
Normalni rasponi
Normalan nivo feritina u krvi, koji se naziva referentni raspon određuju mnoge laboratorije za ispitivanje. Opseg feritina može varirati između laboratorija, ali tipski rasponi bi bili između 30 i 300 ng/mL (=μg/L) za muškarce i 30-160 ng/mL (=μg/L) za žene. Vrijednost manja od 50 smatra se nedostatkom gvožđa.
NGC 53
NGC 53 (također poznat kao ESO 111-20 i PGC 982) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 210 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Tukan. Najveći prečnik je 2,00 (122 hiljade sg) a najmanji 1,4 uglovnih minuta (86 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 15. septembra 1836. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
28. februar
28. februar / veljača (28. 2) jest 59. dan godine po gregorijanskom kalendaru. Do kraja godine ima još 306 dana (307 u prestupnoj godini).
1197.
Događaji
Prvi spomen grada pod imenom Bosanska Dubica.
NGC 883
NGC 883 (također poznat kao MCG -1-6-90 i PGC 8841) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 250 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,20 (87 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (80 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 10. septembra 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Evolution (Boyz II Men album)
Evolution je treći album vokalne R&B grupe Boyz II Men i zadnji album za “Motown Records”. Album je izdan u septembru 1997 godine. Španska verzija je također izdana za Latinsku Ameriku pod nazivom “Evolución”.
Recepcija
Na novinarskoj konferenciji održanoj 20 augusta 1997 godine Boyz II Men su najavili njihov novi album. To je bio njihov prvi album koji je izašao poslije 1994 godine. Bili su pod velikim pritiskom njihovih prošlih uspjeha. Prošli albumi su prodali zajedno preko 30 miliona kopija širom svijeta. Na ovom albumu su sarađivali sa njihovim uobičajenim saradnicima kao što su “Jimmy Jam & Terry Lewis, Babyface, i drugima. Pojavili su se na mnogim šouvima kao što su The Rosie O'Donnell Show, The Oprah Winfrey Show, The Tonight Show with Jay Leno, MTV Live, i drugima.
Album je pušten u prodaju 23 septembra i te noći Boyz II Men su podpisivali originale u Virgin Megastore u New Yorku. “Evolition” je debutirao na broju #1 u Američkoj top-listi sa 215.000 prodanih kopija ali tu je ostao samo jednu sedmicu. Album je prodao samo 2 miliona kopija u Americi i preko 4 miliona kopija širom svijeta. To je bilo veliko razočarenje za grupu poslije uspjeha od Cooleyhighharmony i II. To je bilo također zbog toga što njihova izdavačka kuća, Motown Records, nije pravila dovoljno promocija za njihov novi album. Najveći dio kritika je bio na naslov albuma jer grupa nikada nije evoluirala. Jedino što se promijenilo je to da su postali stariji dok je zvuk u suštini ostao isti.
Prvi singl je bio "4 Seasons of Loneliness", koji je bio najveći debut grupe na Američkoj top-listi ikad, na broju #2. Sledeće sedmice se singl popeo na #1 ali tu je ostao samo jednu sedmicu. Nasljeđen je pjesmom ‘’Candle in the Wind’’ koja je bila tribut Lady Di od Elton Johna. 4 Seasons of Loneliness je dostigla platinum status, njihov šesti platinum singl.
Slijedeći singl je bio "A Song for Mama", pjesma koja se već pojavila na soundtracku filma  Soul Food sa glumicama Vanessa L. Williams i Vivica A. Fox. Pjesma je samo stigla do #6 mjesta na Američkoj top-listi ali to je bilo dovoljno da dostigne platinum status i sa tim je Boyz II Men jedina grupa u Americi koja je dostigla sedam platinum singlova.
NGC 1675
NGC 1675 je grupa zvijezda i nalazi se u sazviježđu Bik. Prvo otkriće je napravio J. Gerhard Lohse 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Magnetno polje
thumb|Oblik magnetnog polja koje stvara magnet u obliku potkovice otkriva se po orijentaciji željeznih opiljaka posutih na komad papira iznad magneta.
Magnetno polje je vektorsko polje koje opisuje magnetni uticaj na elektrilčne naboje u pokretu, električnu struju, i mgnetizirane materijale. Naboj koji se kreće u magnetnom polju doživaljava silu okomitu na vlastitu brzinu i samo magnetno polje. Efekti magnetnog polja najčešće se vide kod permanentnih magneta, koji povlače magnetne materijale kao što je željezno, te privlače ili odbijaju druge magnete. Osim toga, magnetno polje koje varira u zavisnosti od lokacije vršit će silu na niz nemagnetnih materijala utičući na kretanje njihovih vanjskih atomskih elektrona. Magnetna polja okružuju magnetizirane materijale, te se stvaraju električnim strujama kao kod elektromagneta ili električnim poljima koja variraju u vremenu. Budući da jačina i smijer magnetnog polja mogu varirati sa promjenom lokacije, opisuju se kao karta na kojoj se svakoj tački u prostoru dodjeljuje vektor ili preciznije kao polje pseudovektora – zbog načina na koji se magnetno polje transformiše u odrazu ogledala.
U elektromagnetizmu, izraz "magnetno polje" koristi se za dva različita, ali usko povezana vektorska polja koja se označavaju simbolima
B
H
. U SI sistemu, jačina magnetnog polja
mjeri se u osnovnim SI jedicinama, amper po metru (A/m). Gustina magnetnog fluksa
mjeri se u teslama (u osnovnim SI jedinicama: kilogram po sekundi2 po amperu), što je jednako njutn po metru po amperu.
i