cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mak Dizdar
Karijera
mini|Makova poema na spomen-obilježju nevino ubijenim [[Masakr na Kapiji|na Tuzlanskoj kapiji: "Ovdje se ne živi samo da bi se živjelo. Ovdje se ne živi samo  da bi se umrlo. Ovdje se i umire  da bi se živjelo."]] Nakon završene osnovne škole odlazi u Sarajevo, gdje 1936. stječe gimnazijsku maturu te književnim prvijencem (Vidovopoljska noć) ulazi u javni život. Njegov stariji brat Hamid bio je pripadnik književnog naraštaja profiliranog zbirkom buntovnih stihova Knjiga drugova iz 1929. i tadašnji urednik sarajevskih novina i časopisa Gajret, za koje i Dizdar počinje pisati.
Njegovo pjesničko ime "Mak" jest pseudonim, koji je koristio za vrijeme Drugog svjetskog rata kao partizanski borac. Majka i sestra ubijene su mu 1945. u koncentracijskom logoru Jasenovac, kao rezultat osvete ustaša Dizdaru zbog njegove neuhvatljivosti i antifašističkog djelovanja.
Nakon Drugog svjetskog rata, koji je dijelom proveo u ilegali Narodnooslobodilačkog pokreta, prvo ostaje vezan uz novinarstvo. U periodu od 1948. do 1951. obavljao je ulogu glavnog urednika sarajevskog dnevnog lista Oslobođenje. Nakon perioda provedenog kao novinar, prelazi u izdavaštvo i osniva "Seljačku zadrugu", koja će nedugo potom, zahvaljujući Dizdarovoj sposobnosti, prerasti u "Narodnu prosvjetu", koja je u njegovo vrijeme bila jedna od najznačajnijih izdavačkih kuća na Balkanu. Zbog toga što je na anonimnom konkursu (za 1959/60) prva nagrada dodijeljena romanu Bihorci Ćamila Sijarića, u kojem je autor opisao stanje Bošnjaka Sandžaka u periodu između dva svjetska rata, "Narodna prosvjeta" biva optužena kao prokapitalistička i mladomuslimanska. Usljed pritisaka u javnosti i optužbi, "Narodna prosvjeta" pripojena je izdavačkoj kući "Veselin Masleša", čime prestaje njen samostalni rad. Dizdar ostaje bez posla i s obzirom na to da ne uspijeva naći novi posao, sljedeći period radi samo volonterski. Godine 1964. postaje glavni urednik časopisa Život, te obavlja i funkciju predsjednika Društva književnika Bosne i Hercegovine
Stvaralaštvo i stil
Dvije zbirke poezije i niz od više pjesama, Kameni spavač (1966–1971) i Modra rijeka (1971), spajaju naizgled nespojive elemente. Njegova poezija koristi natpise sa srednjovjekovnih bosanskih nadgrobnih spomenika i njihove poruke o prolaznosti života. Oni izražavaju prepoznatljivu viziju života i smrti, oslanjajući se na kršćanske i islamske gnostičke senzibilitete o životu kao prijelazu između "groba i zvijezda". Cjelokupno pjesništvo Mehmedalije Maka Dizdara, pa i njegov razvojni put, obično se razmatra iz ugla zaključne, krunske zbirke Kameni spavač iz 1966. godine. "Kameni spavač nije potaknuo na razmišljanje o bosanskohercegovačkom identitetu samo književne kritičke i filozofske krugove, nego i one muzičke, posebno umjetničke. Ideju o bosanskom duhu prepoznali su i bosanskohercegovački kompozitori, koji su se od vremena objave zbirke na nju često referirali [...]."
Dizdar se također borio protiv sve jačeg utjecaja srpskog na bosanski jezik, kako je naveo u svom članku "Marginalije o jeziku i oko njega", objavljenom u Životu 1970. godine. Premda je od njegovog prvog pravog pjesničkog nastupa, sredinom 1950-ih, do pojave te zbirke riječ o srazmjerno kratkom razdoblju, proces sazrijevanja, kreativnog pročišćenja Dizdarovih preokupacija očito je trajao mnogo duže. Kritika je gotovo sve do Kamenog spavača bila u nedoumici predstavlja li nastojanje da zgušnjavanjem forme modernizira svoj izraz tek površinsku igru ili je to korjenita promjena. Pjesnička matrica u kojoj se socijalnim slikama s natruhama ekspresionističkog ideograma Dizdar javio bila je ne samo prevladana nego i socrealističkim pojednostavljenjima posve obezličena. U jednom kritičkom tekstu iz 1959. i sam je branio motive socijalne lirike koja se stavljala u "službu čovjeka", naglašavajući pritom kriterij "umjetničke istine". Kada je 1956. na pjesničkoj smotri gotovo usputno pročitao pjesmu "Gorčin", u njoj je tražio nit koja od problema vodi do utjehe i spokoja.
Pjesma se bavila kanonskom temom socijalističkog realizma – vojnikom, ali na neuobičajen način i u nepretencioznoj jednostavnosti oblika i stila. U komentaru uz njenu skoru antologizaciju pjesnik objašnjava da se osjeća pa u "spavaču ispod kamena" prepoznaje sebe, međutim, još nije siguran  "Gorčin" je tek očekivanje konačnog piščevog objedinjavanja što počiva na krstjanskoj tradiciji, njenom jezičkom i misaonom sklopu kao ključnom među bosanskim kulturnim slojevima.
Tragajući za srednjovjekovnom kulturom, od koje je ostalo tek malo više od legende, Dizdar je u historijski raspon književnog izraza vratio njegove davne bosanske aktere u izvornoj zapitanosti. Videći sebe kao njenog legitimnog nasljednika, on pokazuje kako ta kultura sa svojim jezikom i civilizacijskim kontekstom nije izgubila kontinuitet po dolasku Osmanlija, kada su s historijske pozornice sišli bosanski kraljevi i velmože.
Drugi sloj pjesnikovog samoispitivačkog poniranja u bosansku tradiciju počiva na kulturnoj matrici oblikovanoj u doba osmanlijske uprave. U zbirci Koljena za Madonu iz 1963, koja razrađuje senzualni nacrt poeme Plivačica iz 1954, izbija poetski izraz panerotizma, karakteristično orijentalan, ali srodan, zapravo lociran u (alhamijado) kompleksu. (Riječ je o književnosti pisanoj arebicom i bosanskim jezikom, koja postoji u Bosni od 16. vijeka, a obuhvatala je raznolike žanrove: nabožni, didaktični, satirični, pa do petrarkističkih sazvučja "Hrvatske pjesme" nepoznatog Mehmeda iz 1588.) Stihovi Ahmeda Vahdetija, koji je u 16. vijeku živio u Visokom i pjevao o "duši zaljubljenog" kao kaplji "apsolutne ljepote", mogli bi se smatrati motom Dizdarove ljubavne poezije.
Od očitog studijskog zanimanja bosanskom tradicijom (u člancima i dnevničkim zapisima sastavio je zbirke Stari bosanski epitafi 1961. i Stari bosanski tekstovi 1969) mnogo je važniji pjesnikov neposredni osjećaj zavičaja: njegova poezija moderna je po izvornosti i dubini jezičkog, historijskog pamćenja. Koliko god je i sam naglašavao "čisti jezik" kao tačku opstanka nepokorive materije, koju iz tradicije crpi i u nju smješta i svoj pjesnički subjekt, za razumijevanje njenog historijskog ritma morao je napraviti sličnu sintaksu. Dok je u zbirci Okrutnosti kruga iz 1960. ispitivao efekte gnomskog kazivanja i učinke paradoksa, izraz Kamenog spavača umirio je lirskom digresijom. Zbirka je podijeljena u četiri ciklusa ("Slovo o čovjeku", "Slovo o nebu", "Slovo o zemlji", "Slovo o slovu"), što se i kompozicijski uklapa s uporišnom kategorijom riječi u krstjanskoj tradiciji, odnosno njenom zaokupljenošću Ivanovim Otkrivenjem. Dizdareva Bosna određena je stećcima, ali i svojom stigmom. Na pitanje o njenoj biti pjesnički subjekt odgovara: prkosna je od sna ("Zapis o zemlji"). Bosni je, kaže pjesnik u komentaru,
Obrađujući mudrosti i predodžbe o čovjeku, i sam je pjesnik, poput svojih starih povjerenika iz epitafa, između nade i sumnje. U epiloškoj "Poruci" on stoga čeka onog što, kako kaže, "mora doći", ispovijedajući da se na njegove pohode "davno navikao" i spominjući mu "noćnu rijeku". Jedinstvenu potku njegovog pjesništva, motiv rijeke - pjesma "Modra rijeka" u izuzetnom prijemu gotovo se stopila s anonimnom tradicijom – povezuje s konkretnim: prolaznost jest neupitna, ali postaje objašnjiva kad je prepoznata.
Pjesnik je velika i time jednostavna pitanja zaodjenuo u ljepotu arhaičnog jezika, izvornog po sadržaju i autorskom obliku, pridajući mu snagu tajanstvenog, unutrašnjeg otkrića i oslobođenja. U doba kad je to pjesništvo s novim naraštajem obnovilo zanimanje za baštinu pjesnik je otkrio neočekivan i produktivan trag.
Uticaj antičke Grčke na njegovu poeziju
Stih Maka Dizdara blisko odjekuje s književnim tradicijama i filozofskim pogledima na svijet starih Grka. Mnoge njegove pjesme potcrtavaju bliski odnos s Homerovom Odisejom. Pjesme Maka Dizdara, poput "Kalipso", "Penelopa", "Polifem" i "Kirka", uzimaju i intimu iz Odiseje, a ne samo sličnosti u njihovim naslovima.
Njegova poezija sažima kulturnu historiju, društveni karakter i moralno tkivo Bosne i Hercegovine. Da bi se Dizdar smjestio unutar svjetske književnosti te shvatio kao njen dio, nužno je shvatiti i njegov bliski odnos sa Grcima. Dizdareva transpozicija duha antičke Grčke može se mjeriti sa bilo kojim modernim pjesnikom i upravo na tom uspjehu se temelji prepoznavanje značaja njegove poezije u kanonu svjetske književnosti.
Naslijeđe
mini|Bista u [[Sarajevo|Sarajevu]] Izvan Bosne i Hercegovine Dizdar je relativno nepoznat, ali je svrstan u antologiju savremene jugoslavenske poezije. U Bosni i Hercegovini Dizdar je najpoznatiji po zbirci Kameni spavač. Godine 1967. Muhamed Filipović tvrdio je da je ovim djelom Dizdar postao jedan od najznačajnijih pjesnika u Bosni i Hercegovini i uspostavio stvaralački pravac izrazito bosanskohercegovačke književnosti. Kroz svoj stih Dizdar obuhvata duhovni značaj misterioznih bosanskih stećaka - kamenih nadgrobnih spomenika iz 13. i 14. vijeka, mnogih elokventno graviranih, razasutih po krajoliku. Nekoliko najznačajnijih prikupljeno je i čuvaju se u Zemaljskom muzeju u Sarajevu. S uvezanim stihom Dizdar pantomimom oživljava uzvišeni karakter materijalne kulture Bosne i zagonetno naslijeđe iz ovog zagonetnog perioda srednjovjekovne historije Bosne i Hercegovine, kako su to objasnili Rusmir Mahmutćehajić i Amila Buturović. Druga zbirka poezije, Modra rijeka, objavljena je godinu dana nakon pjesnikove smrti i potvrđuje mjesto Maka Dizdara kao najboljeg modernog pjesnika Bosne i Hercegovine, kao što je opisao Vladimir Premec.
Sistem bakterijske sekrecije
Bakterijski sistemi lučenja su proteinski kompleksi na ćelijskim membranama bakterija za lučenje supstanci. Konkretno, oni su ćelijski uređaji koje koriste patogene bakterije za lučenje svojih faktora virulencije (uglavnom proteina) za invaziju na ćelije domaćina. Mogu se klasifikovati u različite tipove na osnovu njihove specifične strukture, sastava i aktivnosti. Općenito, proteini se mogu lučiti putem dva različita procesa. Jedan proces je mehanizam u jednom koraku, u kojem se proteini iz bakterijske citoplazme transportuju i isporučuju direktno kroz ćelijsku membranu u ćeliju domaćina. Drugi uključuje aktivnost u dva koraka u kojoj se proteini prvo transportuju iz unutrašnje ćelijske membrane, zatim se talože u perioplazmi i konačno kroz vanjsku ćelijsku membranu u ćeliju domaćina.
Ove velike razlike mogu se uočiti između Gram-negativne (diderm) i Gram-pozitivne bakterije (monoderm). Ali klasifikacija nikako nije jasna i potpuna. Postoji najmanje osam tipova specifičnih za Gram-negativne bakterije, četiri za Gram-pozitivne bakterije, dok su dvije zajedničke za oba tipa. Osim toga, postoji značajna razlika između diderm bakterija sa lipopolisaharidom na vanjskoj membrani (diderm-LPS) i onih sa mikolnom kiselinom (diderm-mikolat).
Sec sistem
Opća sekrecija (Sec) uključuje lučenje nesavijenih proteina koji prvo ostaju unutar ćelija. Kod Gram-negativnih bakterija, lučeni protein šalje se ili u unutrašnju membranu ili periplazmu. Ali kod Gram-pozitivnih bakterija, protein može ostati u ćeliji ili se uglavnom transportuje iz bakterije koristeći druge sisteme lučenja. Među Gram-negativnim bakterijama, Vibrio cholerae, Klebsiella pneumoniae i Yersinia enterocolitica koriste Sec sistem. Staphylococcus aureus i Listeria monocytogenes su Gram-pozitivne bakterije koje koriste Sec sistem.
Sec sistem koristi dva različita puta za sekreciju: SecA i puteve čestica prepoznavanja signala (SRP). SecA je motorni protein ATPaza i ima mnogo srodnih proteina uključujući SecD, SecE, SecF, SegG, SecM i SecY. SRP je ribonukleoprotein (kompleks protein-RNK) koji prepoznaje i cilja specifične proteine na endoplazmatski retikulum kod eukariota i na ćelijsku membranu kod prokariota. Ova dva puta zahtijevaju različite molekulske šaperone i na kraju koriste kanal za transport proteina SecYEG za transport proteina kroz unutrašnju ćelijsku membranu. U SecA putu, SecB djeluje kao šaperon, pomažući transportu proteina u periplazmu, nakon potpune sinteze peptidnih lanaca. Dok je u SRP putu, YidC pratilac i transportuje proteine do ćelijske membrane dok su još u toku sinteze peptida.
SecA ili posttranslacijski put
Proteini se sintetiziraju u ribosomima, procesom serijskog dodavanja aminokiselina, koji se naziva translacija. U SecA putu, faktor šaperonskog okidača (TF) se prvo vezuje za izloženu signalnu sekvencu N-terminalnog peptidnog lanca. Kako se produžavanje peptidnog lanca nastavlja, TF se zamjenjuje SecB. SecB specifično održava peptid u nesavijenom stanju i pomaže u vezivanju SecA. Kompleks se tada može vezati za SecYEG, čime se SecA aktivira vezivanjem sa ATP-om. Vođen energijom ATP-a, SecA gura protein kroz secYEG kanal. SecD/F kompleks također pomaže u povlačenju proteina s druge strane ćelijske membrane.
Zalistak aorte
Zalistak aorte ili aortni zalistak je jedan od srčanih zalistaka koji se nalazi između lijeve komore i aorte.
Sistem bakterijske sekrecije
Tat sistem
Sistem blizanačke translokacije arginina (Tat) sličan je Sec-u u procesu sekrecije proteina, međutim, šalje proteine samo u njihovom savijenom (tercijarnom) stanju. Koriste ga sve vrste bakterija, kao i arheje, te hloroplasti i biljne mitohondrije. Kod bakterija, Tat sistem eksportuje proteine iz citoplazme kroz unutrašnju ćelijsku membranu; dok je u hloroplastima prisutan u tilakoidnoj membrani, gdje pomaže inos proteina iz strome. Tat proteini su vrlo varijabilni u različitim bakterijama i klasificirani su u tri glavna tipa, a to su TatA, TatB i TatC. Naprimjer, dok postoje samo dva funkcionalna Tat proteina u Bacillus subtilis, može ih biti preko stotinu u Streptomyces coelicolor. Signalne peptide koji mogu prepoznati Tat-proteine karakterizira konsenzusni motiv Ser/Thr-Arg-Arg-X-Phe-Leu-Lys (gdje X može biti bilo koja polarna aminokiselina). To su dva uzastopna arginina od kojih potiče naziv argia blizansčka argininska translokacija. Zamjena bilo kojeg od arginina dovodi do usporavanja ili neuspjeha lučenja.
Zalistak aorte
Funkcija
Za vrijeme sistole lijeve komore, pritisak se povećava u njoj. Kada pritisak postane veći od onog u aorti, zalistak aorte se otvara, propuštajući krv da pređe iz komore u aortu. Na kraju sistole, pritisak u lijevoj komori rapidno opada. Kada pritisak komore opadne, pritisak u aorti zatvara zaliske aorte. Zatvaranje zaliska aorte proizvodi jednu od komponenata drugog srčanog tona.
Solomonska Ostrva
Solomonska Ostrva (također i Salamunova Ostrva ) su država u južnom Tihom okeanu, istočno od Papue Nove Gvineje. Član su Commonwealtha, a britanska kraljica je formalni vladar, koju zastupa generalni guverner. Površinom 141., a brojem stanovnika 161. među 194 države svijeta.
Zalistak aorte
Zamjena zaliska aorte
Pod zamjenom zaliska aorte podrazumjeva se zamjena sa drugim zaliskom. Zamjena se vrši u slučaju da je zalistak zahvaćen nekom od bolesti. Zalistak može da oslabi i ne zatvara ulaz u aortu dovoljno, a može i da dođe do trajne stenoze sužavajući ulaz u aortu. Zamjena zaliska aorte zahtjeva operaciju na otvorenom srcu. Postoje dvije osnovne vrste vještačkih srčanih zalistaka, mehanički i tkivni zalisci. Tkivni se najčešće prave od životinjskih tkiva, bilo od životinjskih srčanih zalistaka ili od životinjskog perikarda.
Sistem bakterijske sekrecije
Wss/Esx put
Put Wss/Esx (ESAT-6 sistem) naziva se ponekad i sistem sekrecije tipa VII (T7SS), iako je put eksporta. Prisutan je u Gram-pozitivnim bakterijama (kao WSS) i kod Mycobacteria (kao Esx u svim diderm-mikolatima), kao što je M. tuberkuloza, M. bovis, Streptomyces coelicolor i S. aureus. Također se naziva T7b sistem u Bacillus subtilis i S. aureus. Sastoji se od dvije osnovne komponente: heksamerne ATPaze vezane za membranu koja je član porodice proteina FtsK/SpoIIIE, i bilo koji od proteina povezanih s EsxA/EsxB, kao što su EsaA, EsaD, EsxB, EsxD, kao i Ess sistem (EssA, EssB i EsxC koji se nalaze u S. aureus). EsxA i EsxB pripadaju nstporodicii WXG100 proteina koji formiraju dimerne spiralne ukosnice.
U S. aureus, T7SS luči veliki []toksin]] zvani EsaD, koji je član enzima nukleaza. EsaD se čini bezopasnim (detoksificiran) tokom svoje biosinteze uz pomoć svog analognog antitoksina EsaG. Kompleks EsaD-EsaG se tada vezuje za EsaE. EsaE dio se vezuje za EssC, koji je enzim ATPaza T7SS kompleksa. Tokom sekrecije, EsaG ostaje u citoplazmi, a zajedno se izlučuju samo EsaD i EsaE. Ali u nekim sojevima S. aureus, EsaD se ne proizvodi, već se umjesto toga formiraju dvije kopije proteina sličnih EsaG. Ovo bi moglo objasniti pojavu T7SS kod nepatogenih vrsta kao što je ''B. subtilis“ i „S. coelicolor''.
Zalistak aorte
Zamjena zaliska aorte
Prva operacija zamjene zaliska aorte je urađena 1996. u Clevelandu.
Solomonska Ostrva
Ostrva su otkrili Španci u 16. vijeku. Nijemci su zauzeli sjeverni dio 1884, a Britanci južni dio arhipelaga 1893. Tokom Prvog svjetskog rata okupirala ih je Australija. U Drugom svjetskom ratu bili su poprište žestokih američko-japanskih borbi. Od 1945. područje UN-a pod australijskom upravom, 1976. dobivena široka samouprava a 1978. proglašena nezavisnost. U 1999. dugotrajni etnički sukob između naroda Gwale i Malaita razbuktao se u građanski rat, koji je uglavnom prestao 2003. nakon dolaska međunarodnih mirovnih snaga.
Sistem bakterijske sekrecije
Sistemi sekrecije
Sistemi sekrecije su odgovorni za prelazak vanjske ćelijske membrane ili obje membrane u diderma. Važećaa nomenklatura se odnosi samo na diderm-LPS, jer se ništa ne zna o tome šta diderm-mikolat bakterije koriste da pređu svoju vanjsku membranu.
Tip I
thumb| Shema T1SS HlyD koji se odmotava i kreće do vanjske ćelijske membrane. Terminalni signal prepoznaje TolC u unutrašnjoj membrani. HlyA se izlučuje iz vanjske membrane kroz proteinski kanal nalik tunelu.T1SS prenosi različite molekule uključujući ione, ugljikohidrate, lijekove, proteine. Izlučene molekule variraju u veličini od malog Escherichia coli peptidnog kolicina V, koji je 10 kDa, do ćelijskog adhezionog proteina LapA Pseudomonas fluorescens, koji ima 520 kDa. Među najpoznatijim molekulama su RTX toksin i enzimi lipaze.
Tip II
Sistem sekrecije tipa II (T2SS) zavisi od Sec ili Tat sistema za početno lučenje unutar bakterijske ćelije. Iz periplazme se proteini izlučuju iz sekretina vanjske membrane. Sekretini su multimerni (12-14 podjedinica) proteinski kompleksi koji formiraju pore. Sekretin je podržan od 10-15 ostalih proteina unutrašnje i vanjske membrane, koji čine kompletan aparat za lučenje.
Tip III
Sistem sekrecije tipa III (T3SS ili TTSS) je strukturno sličan i povezan sa baznim tijelom bakterijskih flagela. Vidi se u nekim od najvirulentnijih Gram-negativnih bakterija kao što su Salmonella, Shigella, Yersinia, Vibrio , koristi se za ubrizgavanje toksičnih proteina u eukariotske ćelije. Struktura T3SS se često opisuje kao injektizom ili aparat sličan igli/šprici. U Yersinia pestis, otkriveno je da T3SS može ubrizgati toksine direktno iz bakterijske citoplazme u citoplazmu ćelija svog domaćina.
Tip IV
Sistem sekrecije tipa IV (T4SS ili TFSS) povezan je sa sistemom bakterijske konjugacije, pomoću kojeg različite bakterije mogu razmjenjivati svoje DNK. Bakterije koje učestvuju mogu biti iste ili različite Gram-negativne bakterijske vrste. Može da transportuje pojedinačne proteine, kao i komplekse protein-protein i DNK-protein. Sekret se prenosi direktno iz ćelije primatelja kroz ćelijske membrane. Agrobacterium tumefaciens, iz kojeg je prvobitno otkriven, koristi ovaj sistem za slanje T-DNK dijela Ti-plazmida u biljne ćelije, u kojima se kao rezultat proizvodi krunska žuč (tumor). Helicobacter pylori ga koristi za isporuku CagA u epitelne ćelije želuca, da izazove rak želuca. Bordetella pertussis, Uzročnik velikog kašlja, izlučuje svoj otrov pertusisa dijelom kroz T4SS. Legionella pneumophila koja uzrokuje legionelozu (legionarska bolest) ima T4SS koji se zove icm/dot, koji transportuju mnoge bakterijske proteine u svog eukariotskog domaćina. Nedavno je pokazano da fitopatogen Xanthomonas citri koristi svoj T4SS za izlučivanje efektora koji su smrtonosni za druge bakterijske vrste, čime se ovaj sistem postavlja kao glavna determinanta fitnesa međuvrsne bakterijske konkurencije.. Prototipski tip IVA sekretaoni sistem je Virb kompleks  Agrobacterium tumefaciens .
Tip V
Sistemi sekrecije tipa V (T5SS) razlikuju se od ostalih sistema sekrecije po tome što se sami luče i uključuju samo vanjsku ćelijsku membranu. Da bi izlučeni protein prošao kroz unutrašnju ćelijsku membranu, T5SS zavisi od Sec sistema. Imaju domen β-barela, koji se ubacuje u vanjsku ćelijsku membranu i formira kanal koji može transportirati lučeni protein zajedno s njim. Zbog ovakve aktivnosti nazivaju se i autotransporterski sistemi. Kad su izlučeni proteini izloženi vani, autotransporteri su odsječeni (otcijepljeni), oslobađajući protein iz domene β-barela. Primjer autotransportera je trimerni autotransporter adezina (TAA).
TIP VI
Tip VI sistema sekrecije (T6SS) je otkrio tim Johna Mekalanosa na Harvard Medicinskoj školi 2006. godine kod  Vibrio cholerae  i Pseudomonas aeruginosa. Prepoznati su kada su mutacije u genima Vibrio cholerae Hcp i VrgG uzrokovale smanjenu virulentnost i patogenost. In addition to their classic role as the pathogenicity factor, T6SS are also involved in defense against simple eukaryotic predators and in inter-bacteria interactions. Gen za T6SS formira klaster gena koji se sastoji od više od 15 gena. Geni Hcp i VgrG su najuniverzalniji geni. Strukturna sličnost T6SS sa repom faga T4 sugeriše da je proces infekcije sličan onom kod faga.
Tip VII
T7SS diderm-LPS bakterija je Chaperone-Usherov put (CUP).
Tip VIII
T8SS diderm-LPS bakterija je put vanćelijske nukleacije-precipitacije (ENP).
Tip IX
Sistemi sekrecije tipa IX (T9SS) nalaze se redovno u lozi bakterija Fibrobacteres-Chlorobi-Bacteroidetes, gdje vrste članova uključuju vanjsku membranu. Sistem je različito uključen u jednu vrstu pokretljivosti klizanja, u pravilno ciljanje određenih faktora virulencije na površinu ćelije i degradaciju kompleksa biopolimera. T9SS je također poznat kao lučenje Por (akumulacija porfirina na površini ćelije), prema oralnom patogenu Porphyromonas gingivalis. Opisano je najmanje šesnaest strukturnih komponenti sistema, uključujući PorU, transpeptidaza sortiranja proteina koja uklanja signal za sortiranje C-terminalnog proteina iz teretnih proteina i posreduje u njihovom vezivanju za lipopolisaharide.
Tawadros II.
Tawadros II. (također Teodor, ar. البابا تواضروس الثاني, Waǧīh Ṣubḥī Bāqī Sulaymān) (Mansura, Egipat, 4. novembar 1952.), je od 2012. Patrijarh Aleksandrije i papa Koptske pravoslavne Crkve koja vodi porijeklo još od svetog Marka.
Biografija
Wajih Sobhi Baki Solayman studirao je na aleksandrijskom univerzitetu farmaciju i na kraju bio je poslovođa Državnog farmacijskog preduzeća Damanhur.
1986. ulazi u pustinjski samostan Deir Anba Bischoi a 1988. polaže vječnu zakletvu kao monah. Sljedeće godine zaređen je za sveštenika. 1997. ga je Sinod Koptske pravoslavne Crkve izabrao za biskupa a zaredio ga je papa Koptske Crkve, Šenunda III. Nakon smrti Šenuda III. u martu 2012. Tawadros II. biva izabran za 118. crkvenog vođu Koptske pravoslavne Crkve 4. novembra 2012. Svečana inauguracija predviđena je za 18. novembar 2012.
Bogotá
Bogotá (zvanično: 'Bogotá, Distrito Capital), ranije Santa Fe de Bogotá'', jest glavni grad Kolumbije i najveći grad u toj zemlji.
Po površini područja Bogotá je također najveće područje u Kolumbiji, a s nadmorskom visinom od 2.640 metara zauzima treće mjesto među svim svjetskim glavnim gradovima, nakon La Paza (Bolivija) i Quita (Ekvador). Zbog brojnih univerziteta i biblioteka, Bogotu je 1802. njemački istraživač Alexander von Humboldt prozvao Atinom Južne Amerike.
Historija
Bogotá je ranije nosila naziv Bacatá, što na jeziku Muiscas indijanaca znači zasijana polja. Područje današnje Bogote je bilo središte njihove civilizacije sve do dolaska konkvistadora, nakon čega je počeo nagli rast broja stanovnika. Moderno naselje iz kojeg se razvila Bogotá osnovao je Gonzalo Jiménez de Quesada 6. augusta 1538 godine. Naselje je nazvao Santa Fé de Bacatá, po svom rodnom gradu Santa Fé te lokalnom nazivu Bacatá. Iz naziva Bacatá nastalo je današnje Bogotá, u periodu kada se ovdje nalazio glavni grad Novog kraljevstva Granade u sastavu Vicekraljevstva Peru, a kasnije je ono postalo Vicekraljevstvo Nova Granada. Grad veoma brzo postaje jedno od glavnih središte španske kolonijalne moći i civilizacije u južnoj Americi.
Godine 1810–1811. građani Bogote podižu ustanak protiv španske vlasti i organizuju vlastitu vlast. Međutim, nekoliko godina su se međusobno borili, a 1816. vlast u gradu nakratko preuzimaju španski vojnici. Napokon, 1819 godine grad oslobađaju ustanici na čelu sa Simón Bolívarom, nakon pobjede u bitci kod Boyacá. Bogotá tada postaje glavni grad Gran Columbije, federalne države u čiji su sastav ulazile današnje Panama, Kolumbija, Venecuela i Ekvador. Kada se Gran Columbia raspala, Bogotá i dalje ostaje glavni grad države Nova Granada, što će kasnije postati Republika Kolumbija.
Godine 1956. Bogoti se priključuju druge susjedne općine te formiraju posebni distrikt (Distrito Especial). Ustav Kolumbije iz 1991. potvrdio je status Bogote kao glavnog grada države s punim imenom "Santa Fe de Bogotá", te izmijenio naziv distrikta u Distrito Capital (Distrikt glavnog grada). Od augusta 2000. grad se ponovo zove samo Bogotá.
Geografija
mini|Bogotá Bogotá je gotovo u geografskom središtu Kolumbije, istočno od platoa Sabana de Bogotá, na nadmorskoj visini od 2.640 metara. Iako se nalazi na visoravni nazvanoj sabana (doslovno savana), to je ustvari visoki plato u sklopu planinskog masiva Anda. Šire područje je nazvano Altiplano Cundiboyacense što doslovno znači "visoki plato Cundinamarca i Boyacá". Rijeka Bogotá protiče preko platoa praveći vodopade Tequendama na jugu. Pritoke rijeke su formirale blage doline gdje se nalaze prelijepa sela, sa jako razvijenom poljoprivredom i stočarstvom.
Na istoku platoa se nalaze istočni Cordillera (Kordiljeri). Okolna brda, koja ograničavaju širenje grada, prostiru se u pravcu jug-sjever, paralelno planinama Guadalupe i Monserrate. Zapadnu granicu grada predstavlja rijeka Bogotá. Na jugu su močvare Sumapaz, dok se na sjeveru nalaze prigradske općine Chía i Sopó.
Klima
Prosječna temperatura na platou sabana iznosi 14,0 °C, uz varijacije u toku godine između 3 °C i 25 °C. U toku godine se smjenjuju kišne i sušne sezone. Najsušniji mjeseci su od decembra do marta, dok najviše kiše pada u aprilu i maju te od septembra do novembra. Tokom kišne sezone veoma česte su i oluje, naročito u oktobru.
Urbani izgled
Bogotá ima više od hiljadu lokalnih zajednica i naselja, veoma različitih po izgledu i razvijenosti. Područja višeg ekonomskog statusa su većinom locirana na sjeveru i sjeveroistoku grada, bliže obroncima istočnih Kordiljera. Siromašnije četvrti se većinom nalaze na jugu i jugoistoku, dok su u centru grada te na zapadu i sjeverozapadu zajednice u kojima živi pretežno stanovništvo iz srednje klase. Uži centar grada je organizovan sa tipičnom središnom tačkom u vidu trga, što je karakteristično za mnoga naselja koja su osnovali Španci. Kasnije se grad postepeno se razvijao, dobijajući današnji moderni izgled. Glavne ulice u Bogoti se uglavnom pružaju u smjeru sjever-jug, a nedavno je promijenjen i način imenovanja i numerisanja zgrada, tako da su sve ulice dobile imena i brojeve u skladu s veličinom ulice, od glavnih avenija do lokalnih cesti.
Od brojnih manjih gradova u blizini Bogote, najznačajniji su Chía, La Calera, Choachí, Chipaque, Soacha, San Antonio del Tequendama, Mosquera i Cota.
Stanovništvo
Najveći grad i grad s najvećim brojem stanovnika u Kolumbiji, Bogotá ima 7.881.156 stanovnika u gradskom području (popis 2005), s gustoćom naseljenosti od oko 3912 stanovnika po kvadratnom kilometru. Danas se broj stanovnika procjenjuje da je oko 7.362.520 u užem i 8.566.926 stanovnika u širem gradskom području. Samo 15.810 ljudi nalazi se u ruralnim područjima Capital distrikta. 47,5% stanovništva su muškarci a 52,5% žene. Grad ima najnižu stopu nepismenosti u zemlji koja iznosi samo 4,6% stanovništva starijeg od 5 godina.
Javne usluge imaju visoku pokrivenost, jer 99,5% domaćinstava ima električnu energiju, dok je 98,7% spojeno na gradski vodovod i 87,9% ima telefonski priključak. Međutim, u izradi je projekat strategije za smanjenje siromaštva i nejednakosti stanovništva, a podaci iz 2005 godine pokazuju da je grad imao 32,6% siromašnih (ljudi koji žive sa manje od 2,0 US$ dnevno).
U Bogoti, kao i u ostatku države, ubrzava se proces urbanizacije, ne samo zbog industrijalizacije, budući da su složeni politički i društveni razlozi, poput siromaštva i povećane stope kriminala doveli do migracija iz ruralnih u urbana područja tokom 20. vijeka. To je dovelo do eksponencijalnog rasta stanovništva u urbanim područjima i širenja gradskih područja gdje žive siromašni u svojoj okolini. Dramatični primjer za to je broj raseljenih osoba koje su stigle u Bogotu. Prema podacima kolumbijskog Biroa za ljudska prava (CODHES), od 1999. do 2005. godine 265.921 osoba došla je u Bogotu kao rezultat raseljavanja, što čini oko 3,8% ukupnog stanovništva Bogote. Većina raseljenog stanovništva živi u naseljima Ciudad Bolivar, Kennedy, Usme, i Bosa.
Sastav gradskog stanovništva je dosta mješovit, uz najveći udio stanovništva meleza (mješavine evropskih doseljenika i domorodačkog indijanskog stanovništva) te brojnih bijelaca španskog, italijanskog, francuskog, njemačkog porijekla i drugih. Ima vrlo veliki broj stanovništva, porijekom sa Bliskog istoka, uglavnom od Libanaca i sirijskih imigranata. Crnačkog stanovništva, porijeklom od afričkih robova je dosta manje u odnosu na gradove na obali gdje je u prošlosti dolazilo veliki broj robova iz Afrike.
Ranije su čelnici grada vodili javne kampanje s ciljem smanjenja visoke stope kriminala u gradu. Po službenim podacima administracije distrikta, u posljednjih 10 godina smanjen je broj nasilnih smrti sa 89,4 na 100.000 stanovnika u toku 1996 godine na 37,9 u 2005 godini, što iznosi smanjenje od 57,6% a broj stanovnika je u istom periodu porastao za više od 25%. Od svih nasilnih smrti, 62,8% su bila ubistva, 20,5% su bila uzrokovana saobraćajnim nesrećama, a od svih ubijenih i poginulih osoba 85,1% su muškarci a 14,9% žene. Sredinom 1990-ih Bogotá je bila grad s gotovo najviše kriminalnih djela u svijetu. Samo u 1993 godini imala je 4.352 ubistava i stopu od 80 ubistava na 100.000 stanovnika. Međutim, provedbom mjera sigurnosne politike, usvojene 1995 godine pod nazivom Communidad Segura (špan. Sigurna zajednica) značajno je smanjen broj kriminalnih djela, tako da je danas Bogotá daleko ispred Caracasa i Rio de Janeira po broju ubistava, a može se mjeriti s gradovima poput Atlante i Philadelphije u SAD-u.
Vlada
mini|150px|desno|Trenutni gradonačelnik Bogote Samuel Moreno Rojas Bogotá je glavni grad Republike Kolumbije i sjedište zakonodavnih tijela države, Vrhovnog suda Kolumbije, središte izvršne Vlade i rezidencija predsjednika Republike. Gradonačelnik i Općinsko vijeće se biraju na izborima, a trenutni gradonačelnik je Samuel Moreno Rojas izabran na izborima 2007 godine na period 2008 - 2011 godine.
Grad je podijeljen na 20 lokalnih zajednica: Usaquén, Chapinero, Santa Fe, San Cristóbal, Usme, Tunjuelito, Bosa, Kennedy, Fontibón, Engativá, Suba, Barrios Unidos, Teusaquillo, Los Mártires, Antonio Nariño, Puente Aranda, La Candelaria, Rafael Uribe Uribe, Ciudad Bolívar i Sumapaz. Svaka od njih ima vlastitu administraciju koja se također bira na izborima, a čini je lokalno vijeće sa ne manje od sedam članova. Gradonačelnik postavlja lokalne načelnike na prijedlog nadležnih lokalnih upravnih odbora.
Privreda
Bogotá je najveći ekonomski centar u Kolumbiji (slijede Medellín, Cali i Barranquilla), a jedan je i od najvažnijih u Latinskoj Americi. Bruto domaći proizvod Bogote iznosi 86 milijardi US$, gotovo četvrtina ukupnog BDP-a države, te je na petom mjestu od svih gradova u Južnoj Americi. Većina kompanija u državi ima sjedište u Bogoti, a ovdje se nalazi i sjedište glavne berze. Bogotá je također i jedno od glavnih središta za uvoz i izvoz robe za Kolumbiji i Andsku zajednicu u Latinskoj Americi.
James Monroe
Jedan je od najdjelatnijih političara u historiji Sjedinjenih Država. Dva je puta bio predsjednik SAD-a, a njegovim nastojanjem su Sjedinjene Američke Države 1803. godine kupile Louisianu od Francuske. Godine 1823. proklamirao je čuvenu doktrinu "Amerika Amerikancima!", koja je odražavala težnju mladih sjevernoameričkih industrijskih društvenih slojeva da gospodare tržištima i sirovinskim bazama na američkom kontinentu i da s njega potisnu utjecaj evropskih sila.
Biografija
Monroe je odrastao u zemljoposjedničkoj porodici u Virginiji. Kao mlad učestvovao je u Američkom ratu za nezavisnost. Godine 1782. izabran je za člana virginijske skupštine, a od 1783. do 1786. je sjedio u Kontinentalnom kongresu. Žestoko se protivio ratifikaciji američkog Ustava, držeći da se suverenitet država-članica ne smije dovoditi u pitanje. Zbog toga se priključio Demokratsko-republikanskoj stranci Thomasa Jeffersona, te služio na nizu odgovornih položaja u Jeffersonovoj, a kasnije i Madisonovoj administraciji, među njima i kao državni sekretar.
Monroe je za predsjednika izabran 1816. godine. Njegovo predsjednikovanje je s vremenom postalo poznato pod nazivom "Era dobrih osjećaja", jer je kraj rata s Britanijom, kao i ekonomskih nedaća izazvanih oružanim sukobima u Evropi, koincidirao s gašenjem oštrih ideoloških sukoba između suprotstavljenih frakcija unutar mlade države. Federalistička stranka u njegovo doba se ugasila, a Demokratsko-republikanska stranka postala praktički jedinom ozbiljnom strankom u SAD.
Monroe je tome pridonio pokazavši veliki talent za zadovoljavanje različitih geografskih i ideoloških frakcija u SAD. Godine 1819. je prva veća nacionalna kriza povodom primitka robovlasničke države Missouri elegantno riješena kompromisom, na osnovu kojeg je iz sastava New Hampshirea izdvojena nova država Maine, te tako očuvana ravnoteža između robovlasničkih i slobodnih država.
Godine 1820. Monroe je izabran za predsjednika gotovo bez ikakve ozbiljne opozicije. Godine 1821. Španija je formalno predala suverenitet nad Floridom.
Najpoznatiji događaj koji se vezuje uz Monroev predsjednički mandat jest poruka koju je uputio Kongresu SAD-a 2. decembra 1823. i u kojoj je iznio teze danas poznate kao Monroeova doktrina. U njoj je, povodom ustanka južnoameričkih kolonija protiv Španije i najava da bi evropske sile mogle intervenirati u tom sukobu, utvrdio da se evropske sile nemaju pravo miješati u poslove na američkom kontinentu, dok se SAD, s druge strane, nemaju pravo miješati u sukobe u Evropi. Ta se izjava često smatra začetkom američkog izolacionizma, ali i imperijalizma u odnosu na Latinsku Ameriku.
Po Monroeu je godine 1822. na obali Zapadne Afrike nazvano naselje oslobođenih američkih robova, danas poznato kao Monrovia, glavni grad Liberije.
Grb Katara
mini|desno|200px|Grb Katara Grb Katara predstavlja grb države Katar. Usvojen je 1976. godine.
Opis
thumb|lijevo|200px|Zastava i grb Katara na ulazu u katarsku ambasadu u Parizu Grb prikazuje dva ukršena zakrivljena mača u žutom krugu. Između mačeva je jedrilica (takozvana daw) koja plovi na plavim i bijelim valovima, pored ostrva na kojem se nalaze dvije palme. Žuti krug je okružen ovalnim objektom u obliku krofne, koji je horizontalno podijeljen. U bijelom polju nalazi se ime države Katar napisano u boji kestena kufi-pismom dok je u smeđem polju engleski prijevod (State of Qatar - država Katar) napisan bijelom bojom. Grb se ponekad prikazuje bez engleskog prijevoda, središnji krug je ponekad žute boje a zakrivljeni mačevi su ponekad smeđi (umjesto bijeli).
Trenutna verzija grba usvojena je 1976. godine a zamijenila je prethodnu verziju koja je bila u upotrebi od 1966. godine a koja se sastojala iz dva zaobljena mača, jedne biserne školjke i dvije palmine grane sa natpisom Katar.
Nekoliko elemenata grba se također nalazi na državnim grbovima nekoliko bliskoistočnih zemalja: tradicionalni zakrivljeni arapski mač je također dio grba Saudijske Arabije i Omana; tradicionalna arapska jedrilica daw je dio grba Kuvajta i starog grba Ujedinjenih Arapskih Emirata. Palme su također i nacionalni simbol Saudijske Arabije. Boje i podjela vanjskog kruga preuzeti su sa zastave Katara.
Plodni polumjesec
mini|right|200px|Plodni polumesec Plodni polumesec je region u jugozapadnoj Aziji površine između 400.000 i 500.000 km², na teritoriji današnjih država: Irak, Izrael, Palestina, Sirija, Liban, Egipat, Jordan, jugoistočni dio Turske i zapadni dio Irana. Neki autori uključuju i Kipar. Naziv Plodni polumesec je prvi upotrijebio američki arheolog Džejms Henri Brested sa Univerziteta u Čikagu, inspirisan činjenicom da je reč o plodnoj teritoriji čiji oblik podseća na polumesec.
Područje je geografski važno kao most između Afrike, Azije i Evrope, preko kojeg su prelazile migracije iz predhodne istorije prilikom širenja čovječanstva. Po jednoj teoriji Srednji istok je važan i za distribuciju mnogih biljnih i životinjskih vrsta, pogotovo njihovo zadržavanje i preživljavanje u vrijeme nepogodnih klimatskih uslova u Evropi i Africi.
Zbog bogatog istorijskog nasleđa ovo područje se često naziva kolijevkom civilizacije jer je tu počeo prvi uređeni proces modifikacija prirodnih vegetacija u daljnjem razvoju pripitomljavanja biljaka za uzgoj. Tehnološki razvoj u regionu omogućio je razvoj agrikulture na bazi osam pripitomljrnih biljaka, sistema navodnjavanja, pripitomljavanje životinja (ovca, koza, goveče, svinja), proizvodnju keramike i pojavu prvog zanata (keramičarski), pojavu stakla, točka, prvo pismo.Krajnji rezultat je stvaranje prve ljudske Sumerske civilizacije.
Na osnovu arheoloških nalaza i radiokarbonske analize izrađena je ASPRO (Atlas des sites du Proche-Orient - Atlas of Near East archaeological sites) hronologizacija perioda, kultura, osobenosti i datiranje neolitskog perioda na području Plodnog polumjeseca.
Istok
mini|200p|desno|Strane svijeta - istok Istok je jedna od glavnih strana svijeta. Istok je smjer Zemljine rotacije oko svoje osi, pa se zbog toga Sunce pojavljuje na istočnoj strani.
Navigacija
Prema konvenciji, istok se na mapama nalazi na desnoj strani, ako to nije drugačije označeno, i označava se sa 90° ili 3 sata. Na suprotnoj je strani u odnosu na zapad i okomit na pravac sjever-jug.
Najčešća oznaka za istok na kartama i kompasima je engleska oznaka E (East).
Kulturološki uticaj
Istok je također vrlo rasprostranjeno slavensko ime tokom ranog srednjeg vijeka. S obzirom da sunce izlazi na istoku, mnogi narodi su se tokom historije pri molitvi okretali prema izlazećem suncu. Praksa molitve u pravcu istoka je starija od kršćanstva, ali je ova religija usvojila taj pravac jer se mislilo da je istok mjesto postanka čovječanstva. Prema tome, neke kršćanske crkve su tradicionalno oltarima orijentisane prema istoku.
Đeđevo
Đeđevo je naseljeno mjesto u općini Foča, Bosna i Hercegovina.
The Walt Disney Company
The Walt Disney Company, skraćeno Disney, jedna je od najvećih svjetskih medijskih i produkcijskih kuća zabavnog programa. Sve je počelo 1923. kada su Walt Disney i njegov brat Roy Oliver Disney osnovali Disney Brothers Cartoon Studio. Od 1930. pa do 1986. korišteno je ime Walt Disney Productions.
Disney Enterprises Inc. je podružnica The Walt Disney Company.
Podjela
The Walt Disney Company sastoji se od filmskih i muzičkih studija, distribucijskih i televizijskih kuća, parkova i odmarališta širom svijeta.
Raonik
Raonik, u literaturi na bosanskom poznatiji pod latinskim imenom vomer, je jedna od neparnih kostiju lica u lobanji čovjeka. Nalazi se u srednjesagitalnoj liniji, a zglobljava se sa klinastom, sitastom, a lijevo i desno, sa nepčanim, kao i sa gornjrviličnom kostima. Formira donji dio nosne pregrade, a sa gornjim dijelom okomitu ploču sitaste kosti.
Struktura
Gornji rub vomera, sa svake strane, sadrži koštane krilaste nastavke (alae vomeris), koji su na svakoj strani spojeni je sa vrškom klinaste kosti i sa klinastim nastavkom nepčane kosti. Donji rub vomera je spojen sa grebenovima gornje vilice i nepčane kosti. Prednji rub je najduži, a njegova gornja polovina je spojena je sa okomitom pločom sitaste kosti (lamina perpendicularis ). Donja onja polovina je konkavna  za vezanje sa donjim rubom hrskavice nosne pregrade. Stražnji rub raonika je slobodan i razdvaja dvije šupljine  hoane.
Rubovi
Gornji rub' je najdeblji, a predstavlja duboku brazdu, obostrano ograničenu horizontalno projicirajućeg proširenja kosti – pod nazivom krilo raonika. Brazda razdu prima šiljak klinaste kosti, dok se margina krila zglobljava sa usminskim (vaginalnim) nastavkom  medijalnih krilastih ploča iza klinaste kosti, a sa klinastim nastavkom nepčana kost|nepčanih kostiju]] ispred. Donjio rub se zglobljava sa grebenom kojeg forniraju gornje vilice nepčane kosti. Prednji rub je najduža kosina prema dolje i naprijed. Njegova gornja polovina je spojena sa vertikalnon pločom sitaste kosti. Donja polovina udubljena za donji rub pregradne  nosne hrskavice. Zadnji rub je slobodan i bez koštanih zglobljavanja; konkavan je i razdvaja hoane
Zglobljavanja
Raonik se zglobljava sa šest kostiju: Također se zglobljava i sa hrskavičnom nosnom pregradom.
Funkcija
Vomeronazalni organ, zvani Jacobsonov  organ, je hemoreceptorni organ, koji je imenovan po bliskosti vomera i nosnih kostiju, a posebno je razvijen kod životinja kao što su mačke. Misli se da je povezan i sa percepcijom  određenih  feromona. Postoje pretpostavke da sličnu ulogu kod čovjeka ima tzv. vomerni organ.
Ostale životinje
Kod košljoriba, raonici su spljošteni, upareni, kosti koje čine prednji dio krova usta, odmah iza premaksilske kosti. U mnogim vrstama, oni imaju zube, dopunu onima pravim u vilicama; u nekih izumrlih vrsta,  zubi na vomerima  su zapravo veći u  primarnom setu.
U vodozemaca i gmizavaca, raonici postaju uži, zbog prisustva uvećanih hoana  (unutrašnjih dijelova nozdrva) na obje strane. Oni se mogu dodatno proširiti natrag u vilice. Kod ptica, obično su mali, gdje čine gornji zadnji  dio kljuna,  koji se ponovo se nalazi između hoana.
Kod sisara, vomeri  su postali  još uži  i spojeni u jednu, vertikalno orijentiranu kosti. Razvoj tvrdog nepca ispod vomer znači da se kost sada nalazi u nosnoj  komori, odvojeno od usta.
John Quincy Adams
John Quincy Adams bio je američki diplomat, političar i državnik. Najpoznatiji je kao šesti predsjednik Sjedinjenih Američkih Država.
Adams je bio i osmi državni sekretar SAD-a, a njegov otac John također je bio predsjednik SAD-a
Biografija
Rođen je kao sin američkog političara i budućeg predsjednika Johna Adamsa, koga je kao dijete pratio po diplomatskim misijama u Evropi. Tamo je mladi John Quincy stekao obrazovanje i vrijedno iskustvo temeljem koga će i sam započeti diplomatsku karijeru.
Slično kao i njegov otac, Adams je bio članom Federalističke stranke, te je kao takav izabran u Senat 1803. godine. Međutim, s tom strankom se razišao te se priključio Demokratsko-republikanskoj stranci predsjednika Thomasa Jeffersona.
Adams je diplomatsku karijeru nastavio nakon isteka senatskog mandata, te učestvovao u pregovorima koji su doveli do sporazuma u Ghentu i završetka anglo-američkog rata 1814. godine. Kao državni sekretar i bliski saradnik predsjednika James Monroea, Adams se smatra jednim od ko-autora Monroeove doktrine.
Pred kraj Monroeovog predsjednikovanja se dotada neprikosnovena Demokratsko-republikanska stranka počela raspadati na nekoliko frakcija, pa se na izborima 1824. godine pojavilo četvorica kandidata. Nijedan od njih u elektorskom kolegiju nije osvojio potrebnu većinu, pa je o predsjedniku odlučio Kongres SAD-a. John Quincy Adams je, nakon odustanka Henryja Claya, uspio osigurati nužnu većinu i pobijediti glavnog protukandidata Andrewa Jacksona. Clay je poslije postao Adamsov državni sekretar, što je Jacksona nagnalo da Adamsa optuži za korupciju. Adams je ostao upamćen kao posljednji predsjednik izabran na taj način.
Adams se kao predsjednik počeo udaljavati od džefersonovskih principa o slaboj centralnoj vlasti, te počeo zalagati za veću ulogu federacije u svakodnevnom životu građana SAD. Zbog toga je postao jednim od vođa novostvorene Nacionalne republikanske stranke, ali njegova nastojanja da izgradi ceste, kanale i drugu infrastrukturu nisu zaživjeli.
Godine 1828. je Adamsa na izborima pobijedio Jackson kao kandidat nove Demokratske stranke.
Adams je nakon poraza prekinuo dotadašanju tradiciju bivših predsjednika koji su se nakon odlaska s funkcije bili prestajali baviti politikom. Kao predstavnik Nacionalne republikanske stranke je izabran u Zastupnički dom Kongresa i tamo ostao do svoje smrti.
Adams se pred kraj života počeo zalagati za ukidanje ropstva u SAD, a godine 1841. je pred Vrhovnim sudom branio pobunjene afričke robove s broda Amistad.
Adamsov sin Charles Francis Adams nastavio je porodičnu tradiciju te se i sam bavio politikom.
Adams je poznat kao prvi američki predsjednik čiji je lik zabilježen na fotografiji.
NGC 6510
NGC 6510 (također poznat kao IRAS 17540+6049, MCG 10-25-114, NGC 6511, PGC 61086 i UGC 11051) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 197 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 1,00 (57 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (34 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 30. maja 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Harry Potter
Harry Potter je serijal od sedam romana koje je napisala engleska književnica Joanne Kathleen Rowling. Objavljene su još tri knjige - Metloboj kroz stoljeća, Čudesne zvijeri i gdje ih pronaći i Bajke Barda Beedlea, napisane za dobrotvorne svrhe. Knjige opisuju svijet vještica i čarobnjaka, a glavni lik je mladi čarobnjak Harry Potter. Prvi roman, Harry Potter i Kamen mudraca objavljen je 1997. Svih sedam romana doživjelo je i filmsku adaptaciju, pri čemu je posljednji urađen iz dva dijela.
Knjige se objavljuju u izdanju Bloomsbury Publishing Plc-a (originalna verzija; Ujedinjeno kraljevstvo), Scholastic Pressa (američka verzija) itd.
Historija izdanja
Prva HP knjiga objavljena je u Ujedinjenom Kraljevstvu u izdanju Bloomsburyja, malog nezavisnog izdavača, u julu 1997. Knjige imaju fanove svih uzrasta i u cijelom svijetu. Tako su u Ujedinjenom Kraljevstvu objavljene dvije verzije knjige, iste tekstom, ali različite naslovnicama. Jedna verzija namijenjena je djeci, a druga odraslima.
Prve tri knjige, Harry Potter i Kamen mudraca, Harry Potter i Odaja tajni te Harry Potter i zatočenik Azkabana osvojile su nagradu Nestlé Smartie Book Prize za dobnu grupu od 9 do 11 godina. Do vremena izlaska četvrte knjige, Harry Potter i Plameni pehar, serijal je već postao visoko profiliran, novine i časopisi bili su puni priča o Harryju Potteru. U isto je vrijeme Warner Brothers započeo snimanje serije filmova koji se temelje na romanima.