cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Urugvaj
Historija
Glavni grad Montevideo su osnovali Španci početkom 18. vijeka da služi kao vojno uporište; prirodna luka ovog grada uskoro postaje komercijalni centar koji se počinje takmičiti sa glavnim gradom Argentine, Buenos Airesom. Historija Urugvaja tokom 19. vijeka je oblikovana stalnim borbama između Španaca, Britanaca, Portugalaca i kolonijalnih snaga za prevlast nad aregentinsko-brazilsko-urugvajskim regionom. Tokom rata sa Španijom, 1806. i 1807. godine, britanska armija pokušava da osvoji Buenos Aires. Kao rezultat ovoga, početkom 1807. godine, britanska armija okupira Montevideo te ga drži pod svojom vlašću do sredine iste godine kada odlaze u napad na Buenos Aires.
Geografija
Urugvaj se prostire na 176.214 kvadratnih kilometara kontinentalnog zemljišta i 142.199 kvadratnih kilometara teritorijalnih voda i malih riječnih ostrva. Reljef se pretežno se sastoji od ravnica i niskih brdskih lanaca (cuchillas), te plodne obalne nizije. Urugvaj ima četiri riječna bazena ili delte, rijeke Urugvaj, Negro, Plate i jezero Merin, a najveća rijeka je Rio Negro (Crna rijeka). Najviši vrh Urugvaja, koji se nalazi u planinskom lancu Carape je Cerro, visine 513,66 metara.
Klima je u Urugvaju umjerena, ali prilično topla pa su temperature ispod nule gotove nepoznate. Zbog ravnog reljefa zemlja je izložena brzim premještanjima vremenskih fronti, te pamperu, hladnom i povremenom vrlo jakom vjetru koji puše s argentinskih pampa.
Državno uređenje
Predsjednik Urugvaja je istovremeno šef države i šef vlade, u mješovitom višepartijskom sistemu demokratski ustrojene republike. Vlada ima izvršnu vlast, dok legislativnu vlast dijeli sa dva tijela Generalne skupštine Urugvaja. Sudstvo je nezavisno od izvršne i legislativne vlasti.
Politika
Tokom većeg dijela urugvajske historije, na čelu države su se nalazili predstavnici Colorado i Nacionalne stranke. Međutim, u periodu između 1973. i 1985. godine, a kao odgovor na nerede uzrokovane od strane komunistički nastrojenog urbanog gerila pokreta MLN-T, čiji su sljedbenici bili poznati pod imenom Tupamarosi, Urugvaj se nalazio pod vojnom vlašću. Tokom ovog perioda, Generalna skupština je bila prvo suspendirana, pa onda ukinuta, da bi je zamijenilo tridesetočlano Vijeće države (Consejo de Estado). Od 1976. vrhovno vladajuće tijelo je bilo Vijeće naroda (Consejo de la Nación), koje je bilo sastavljeno od Vijeća države i dvadeset i osam vojnih predstavnika. Demokratija se vraća u Urugvaj 1984. ponovnim uspostavljanjem Generalne skupštine, te izborom Julio María Sanguinetti Cairolo, člana Colorado stranke, na mjesto predsjednika 1985. godine. Izbori u oktobru 2004. su na vlast doveli Encuentro Progresista-Frente Amplio-Nueva Mayoría, koaliciju socijalista, bivših Tupamarosa, komunista i socijaldemokrata, koja ima većinu u oba doma parlamenta, kao i predsjednika Tabaré Vázquez Rosas koje je pobjedio na izborima sa velikom većinom.
Direktna demokratija
Urugvajski ustav iz 1967. godine dozvoljava građanima osporavanje zakona usvojenih od strane parlamenta, kao i predlaganje novih zakona korištenjem referenduma. Tokom posljednjih 15 godina ova metoda je korištena nekoliko puta - za potvrdu amnestije članovima vojske, zaustavljanje privatizacije javne kompanije za vodu, odbranu penzionerskih primanja i zaštitu vodenih resursa.
Političke podjele
Urugvaj se sastoji od 19 administrativnih jedinica prvog nivoa, tzv. departamentosa:
mini|340p|Mapa administrativnih odjela Urugvaja
Privreda
Privreda Urugvaja su oslanja na izvozno orijentiran poljoprivredni sektor, dobro obrazovanu radnu snaga, visoki nivo državne potrošnje i razvijeni sektor industrije i uslužni sektor. U zadnjih nekoliko godina Urugvaj je usmjerio svoje napore na razvoj informatičke industrije i postao najvećim latinoameričkim izvoznikom softvera.
Stanovništvo
Urugvajci su dio španske jezične i kulturne sfere, iako četvrtina stanovništva potječe iz Italije. Oko 88% stanovnika porijeklom su iz Evrope, s 8% mestika i 4% crnaca. Religija je službeno odvojena od države, a najveća vjerska zajednica je Katolička crkva kojoj pripada 66% stanovništva, uz manju protestantsku (2%) i jevrejsku (1%) zajednicu, te veliku grupu ateista i agnostika (31%).
Urugvaj se ističe visokom stopom pismenosti stanovništva, velikom srednjom klasom i ravnomjernom raspodjelom nacionalnog bogatstva. U posljednje dvije decenije oko 500.000 Urugvajaca je emigriralo uglavnom u Brazil i Argentinu. Dobna struktura stanovništva je prilično nepovoljna zbog niskog nataliteta, visoke očekivane životne dobi i velike emigracije mladih.
Kultura
Za kulturu Urugvaja odgovorno je Ministarstvo obrazovanja i kulture (Ministerio de Educación y Cultura). Promoviranju kulture doprinosi i visok stepen pismenosti, te veliki broj javnih i privatnih radio i televizijskih stanica. Poznata vladina institucija SODRE (skraćenica za "Zvanični servis za radio, televiziju i primjenjenu umjetnost") zadužena je za kulturne aktivnosti Urugvaja. Osnovana još 1929. godine, SODRE između ostalog upravlja simfonijskim orkestrom, ansamblima kamerne muzike i baleta, te horom.
Jacobsenov sindrom
Jacobsenin sindrom je rijedak strukturni hromosomski poremećaj koji je posljedica delecije gena iz hromosoma 11, koji uključuje sekvencu 11q24.1. To je kongenitalni poremećaj. Pošto se delecija odvija na q-kraku hromosoma 11, naziva se i delecijjski poremećaj terminala 11q. Delecija može biti u rasponu u rasponu 5–16 miliona deletiranih baznih parova DNK. Težina simptoma ovisi o broju delecija; što je više delecija, to će simptomi biti ozbiljniji.
Osobe sa Jacobseninim sindromom imaju ozbiljne intelektualne smetnje, dismorfne karakteristike, odgođeni razvoj i razne fizičke probleme uključujući srčane mahane. Istraživanja pokazuju da skoro 88,5% ljudi sa Jacobsenovim sindromom ima poremećaj krvarenja koji se zove Pariz-Trusoov sindrom.
Jacobsenin sindrom je katastrofalan u svakih 1/5 slučajeva, a djeca obično umiru u prve dvije godine života zbog srčanih komplikacija.
Znakovi i simptomi
Gotovo sva djeca sa Jacobseninim sindromom imaju intelektualne smetnje, koji variraju od blagih do umjerenih, u zavisnosti od broja delecija gena hromosoma 11. Većina njih ima odložen razvoj, uključujući kašnjenje u govoru, motorne smetnje i nedostatak koordinacije, što otežava jednostavne aktivnosti poput sjedenja, stajanja i hodanja. Većina djece s vremenom počne govoriti, ali u slučajevima s teškim intelektualnim teškoćama upotreba jezika je vrlo ograničena.
Imaju karakteristične crte lica kao što su:
Neka djeca pate i od problema u ponašanju, kao što su rastresenost, hiperaktivnost, poremećena komunikacija i socijalne vještine, što ih kvalifikuje za dijagnozu ASD i ADHD. Heart defects are very common in children with Jacobsen syndrome. 88.5% of people with the disorder have Paris-Trousseau syndrome, which is a bleeding disorder and causes a lifelong risk of abnormal bleeding and bruising due to dysfunction in the platelets. Ostali simptomi mogu uključivati probleme s očima, infekcije ušiju i sinusa, probleme sa sluhom, deformacije kostiju, nedostatak hormona rasta, gastrointestinalne probleme, kvarove u radu bubrega itd.
Uzrok
Jacobsenin sindrom je uzrokovan delecijom genetičkog materijala iz dugog kraka hromosoma 11. Veličina delecije može varirati među pacijentima, ali se uvijek događa na krajnjem terminalu q kraka hromosoma 11. Postoje tri načina na koje se može dogoditi delecija:
De novo delecija – ovo je slučajni događaj koji se dogodio tokom formiranja spermatozoida ili jajne ćelije ili tokom diobe ćelije u embrionskoj fazi, gdje se deletiraju geni iz hromosoma 11.
Neuravnotežena translokacija – u ovom slučaju, roditelj sa balansiranom translokacijom ili drugim tipovima hromosomskog preuređivanja može prenijeti ove gene na svoju djecu, što dalje rezultira neuravnoteženom translokacijom. Zahvaćena djeca imaju delecije na hromosomu 11, kao i neki dodatni genetički materijal iz drugog hromosoma.
Prstenasti hromosom 11 – u ovom slučaju deletirta se genetički materijal iz i dugog i kratkog kraka hromosoma, a preostali dio se spaja i formira prstenastu strukturu. Ovdje bi pogođena osoba imala simptome povezane s delecijama 11q i 11p.
Genetika
Ako dođe do delecije de novo, onda oba roditelja imaju normalne hromosome, a šanse da će drugo dijete imati deleciju opadaju. Utvrđeno je vrlo malo slučajeva u kojima je delecija bila prisutna u mozaičnom obliku (gdje neke od ćelija imaju deleciju na hromosomu 11, a neke ne, a simptomi su manje izraženi) kod jednog od roditelja, što povećava rizik od pojave još jednog dijeteta sa Jacobseninvim sindromom. Kada se hromoosmska abnormalnost djeteta dogodi zbog uravnotežene translokacije jednog od roditelja, velike su šanse da drugo dijete ima abnormalnost.
Dijagnoza
Dijagnosticiranje Jacobseninog sindroma može biti teško u nekim slučajevima jer je rijedak hromosomski poremećaj. There are a variety of tests that can be carried out, like karyotypes, cardiac echocardiograms, a renal sonogram, a platelet count, blood counts, a brain imaging study. Za dijagnozu može se izvesti genetičko testiranje. Ovdje su hromosomi obojeni, kako bi se dobio izgled poput crtičnog koda i proučavani pod mikroskopom, što otkriva slomljene i izbrisane gene. Stanje se također može dijagnosticirati rano u prenatalnoj fazi ako se na ultrazvuku vide bilo kakve abnormalnosti. Za dijagnozu sindroma može se napraviti jednostavna procjena simptoma. Da bi se procijenili simptomi, može se obaviti detaljan fizički pregled.
Liječenje
Do danas nije otkriveno liječenje Jacobseninog sindroma, ali se simptomi mogu liječiti. Oko 56% djece sa Jacobsenovim sindromom ima urođene srčane probleme; kako bi ih držao pod kontrolom, početnu procjenu može napraviti pedijatar kardiolog, izvođenjem elektrokardiograma ili ehokardiograma. Bilo koji problem koji se nađe može se tada tretirati.
Mjesečna krvna slika može pomoći u ublažavanju poremećaja krvarenja. U skladu s tim, može se izvršiti transfuzija trombocita i ddAVP. Treba izbjegavati lijekove koji ometaju broj trombocita, a može se razmotriti i oralna kontraceptivna terapija za žene sa obilnim krvarenjem tokom menstruacija.
Može se izvršiti evaluacija kod neuropsihologa ili specijaliste za ponašanje, poput psihijatra ili psihologa, uključujući snimanje mozga kao što je MRI ili ERP. Kasnije, prema potrebi, programi intervencije se mogu provesti. Muzikoterapija je veoma korisna za razvoj jezika. U zavisnosti od dobi, testovi vida i sluha mogu pomoći u rješavanju problema vezanih za kogniciju. Za probleme povezane s ponašanjem kao što je ADHD, bili bi potrebni lijekovi ili terapija, ali kombinacija oboje je učinkovitija. Treba se konsultovati sa oftalmologom radi lečenja očnih mahana. Igra i interaktivne igre podstiču dijete da govori. Habilitacija kod djece treba započeti u ranom dobu. Habilitacijski tim uključuje profesionalce sa posebnim znanjem o tome kako invalidnost utiče na svakodnevni život, zdravlje i razvoj. U podršci učestvuje cijela porodica, kako bi se pomoglo pogođenoj djeci i njihovim porodicama da se bolje prilagode.
Prevalencija
Vjeruje se da je procijenjena prevalencija Jacobseninog sindroma otprilike 1/100.000 rođenih. Iz nepoznatih razloga, žene imaju dvostruko veće šanse da imaju Jacobsenov sindrom nego muškarci. Do sada nije prijavljeno da se preferira bilo koja rasa ili etnička pripadnost.
Historija
Sindrom je prvi put identificirala danska genetičarka Petrea Jacobsen 1973. godine i imenovan je po njoj. Otkrila ga je u porodici u kojoj je više ljudi imalo ovaj poremećaj i otkrila da su pogođena djeca imala neuravnoteženu translokaciju između hromosoma 11 i 21, koju su naslijedila od jednog od svojih roditelja koji je imao balansiranu translokaciju. Od tada je u medicinskoj literaturi prijavljeno samo 200 slučajeva Jacobseninog sindroma.
Novi svijet
Kada se Kristofor Kolumbo vratio u Evropu 1493. sa svoga prvog putovanja, 1. novembra te godine Pietro Martire D'anghiera ga je u pismu nazvao "otkrivačem Novog Svijeta" (lat:: novi orbis). Martire je ovaj izraz koristio i u drugom pismu, kao i u knjizi "Na novom svijetu" (De orbe novo).
Ovaj izraz je koristio i Giovanni da Verrazano, 1524. u svom dnevniku putovanja uzduž Sjeverne Amerike.
Dok se obično Amerika smatra Novim Svijetom, Australazija se može smatrati Starim, Novim ili Najnovijim svijetom, zavisno od konteksta. Budući da je flora i fauna ovog područja bitno drugačija od one u Starom i Novom svijetu, ovo se smatra zasebnim područjem.
Blagoje Simić
Blagoje Simić (rođen 1. jula 1960) ratni je zločinac, optužen za zločine na području Bosanskog Šamca za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini. Pretresno vijeće Haškog suda Simića je proglasilo krivim 17. oktobra 2003. i osudilo na 17 godina zatvora za progone nesrpskih civila u općini Bosanski Šamac u razdoblju od 17. aprila 1992. do 31. decembra 1993.
Simić, ljekar po zanimanju, bio je politički lider Srba u Bosanskom Šamcu, gradu na sjeveru Bosne i Hercegovine, u kojem je živjelo 17.000 Hrvata i Bošnjaka i isto toliko Srba prije nego što su ga osvojile srpske vojne snage u aprilu 1992.
Haški sud je 27. marta 2007. saopćio da je Blagoje Simić prebačen u Ujedinjeno Kraljevstvo na odsluženje kazne.
Vilim III, kralj Holandije
Vilim III (Willem Alexander Paul Frederik Lodewijk; 19. februar 1817 - 23. novembar 1890) je bio kralj Holandije, veliki vojvoda Luksemburga i vojvoda Limburga.
.om
.om je najviši Internet domen za Oman. Omanska telekomunikacijska kompanija je zadužena za ovu domenu.
Vilim III, kralj Holandije
Kao prestolonasljednik
Bio je sin kralja-velikog vojvode Vilima II i ruske velike kneginje Ane Pavlovne, te unuk ruskog cara Pavla. Bio je nezadovoljan ustavnim promjenama koje je potakao njegov otac, a koje su holandskog monarha lišile nekih vladarskih ovlaštenja. Želio je odreći se svojih prava na holandsko prijestolje u korist svoga brata Henrika, ali to nije učinio na nagovor svoje majke.
Prvi brak
Godine 1839. oženio je svoju rodicu u prvom koljenu, virtemberšku princezu Sofiju. Njihov brak je bio izuzetno nesretan i pun sukoba. Sofija je bila liberalna intelektualka koja je mrzila sve što liči na diktaturu, poput vojske. Vilim je bio mnogo konzervativniji i volio je vojsku. Vilim se mnogo oslanjao na svoju majku koja je imala loše mišljenje o Sofiji, što je bez sumnje loše utjecalo na Vilimov brak.
Vilim je postao kralj po očevoj smrti 1849. godine.
Djeca
Sa Sofijom je Vilim imao tri sina:
Luksemburška kriza
Godine 1856. pokušao je poništiti liberalne izmjene ustava Luksemburga i povećati svoje vlasti. Godine 1867, zbog teških finansijskih problema, pokušao je prodati Luksemburg, što je zamalo uzrokovalo rat između Pruske i Francuske. Godinu dana kasnije njegove ovlasti u Luksemburgu su opet smanjene.
Drugi brak
Vilimova supruga, kraljica Sofija, umrla je 1877. godine, te je u kraljevskom domu zavladao mir. Iste godine Vilim je objavio da planira oženiti francusku opersku pjevačicu Eleonore d'Ambre, kojoj je dao titulu grofice. Međutim, parlament to nije odobrio, te je Vilim morao odustati od tog plana.
Theodor Mommsen
Theodor Christian Matthias Mommsen (Garding, 30. novembar 1817. - Charlottenburg, 1. novembar 1903.), njemački historičar i pravnik
Vilim III, kralj Holandije
Drugi brak
Godine 1789. oženio je 41 godinu mlađu princezu, Emu od Waldecka i Pyrmonta. Prije nje odbile su ga njena sestra Paulina i danska princeza Thyra. Njihov brak je bio vrlo sretan, a zahvaljujući Eminom utjecaju posljednje desetljeće Vilimove vladavine je bilo njen najmirniji dio.
Theodor Mommsen
Najveći je klasični historičar 20. vijeka. Studirao je pravo i klasične nauke od 1838-43. godine, a poslije nekoliko godina provedenih u Francuskoj i Italiji te kratke novinarske karijere, postao je univerzitetski profesor. Politički je bio angažiran u revoluciji 1848-49. što je rezulitiralo otpustom iz profesorske službe. Godine 1958. dodijeljena mu je Katedra za historiju starog vijeka na Univerzitetu u Berlinu. Bio je stalni član Pruske akademije nauka i umjetnosti, te aktivan i istaknuti član pruskog parlamenta.
Vilim III, kralj Holandije
Drugi brak
Godinu dana po vjenčanju, Ema je rodila njihovo jedino zajedničko dijete, princezu Vilmu. Četiri godine po Vilminom rođenju umro je Aleksandar, Vilimovo najmlađe i posljednje do tada preživjelo dijete iz prvog braka. Nije ostavio djece. Vilimu je tada od djece ostala samo kćerka Vilma. Nije imao ni braće ni muških patrilinearnih srodnika. Holandski parlament je izmijenio zakon o nasljeđivanju holandske krune i odredio da će holandskog vladara naslijediti njegova najstarija kćerka u slučaju da nema sinova.
Smrt
Vilim se teško razbolio 1887. godine. Umro je tri godine kasnije, ostavivši holandsku krunu svojoj kćerki Vilmi. U Luksemburgu ga je, prema Dogovoru porodice Nassau iz 1783. godine i salijskom zakonu, naslijedio daleki patrilinearni rođak, Adolf, bivši vojvoda Nassaua.
Theodor Mommsen
1902. godine dobio je Nobelovu nagradu za književnost za djelo "Historija Rima".
NGC 6639
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ruski građanski rat
Ruski građanski rat je naziv za niz oružanih sukoba na području bivšeg Ruskog carstva koji su trajali od 1918. do 1922. godine, i koji su svoj korijen imali u pokušajima da se obori boljševički režim u Rusiji stvoren Oktobarskom revolucijom.
Prvi, sporadični i slabo organizirani pokušaji oružanog rušenja boljševičke vlade su se dogodili već nekoliko dana nakon revolucije u Petrogradu. Mnogo ozbiljnije je bilo svrstavanje donskih kozaka na stranu izbjegle Privremene vlade i stvaranje Dobrovoljačke vojske, ali su boljševičke snage relativno brzo preuzele kontrolu nad Donom.
Građanski rat se intenzivirao tek u proljeće 1918, nakon sklapanja mira u Brest-Litovsku, kojim su ogromni dijelovi ruskog teritorija došli pod njemačku i austro-ugarsku vlast. Time se među velikim dijelom ruskog stanovništva ponovno razbudio nacionalizam, uključujući dotadašnje boljševičke saveznike esere i menjševike koji se nisu slagali s politikom oduzimanja hrane seljacima u svrhu snabdijevanja radnika u gradovima. Mnogi su počeli boljševike optuživati za izdaju, a to su iskoristile i sile Antante kojima je bilo jako stalo da se Rusija ponovno uključi u prvi svjetski rat i spriječi Njemačku da snage s istočnog fronta prebaci na zapadni. Zbog toga su ispočetka neorganiziranim i često nesložnim grupama kontrarevolucionara u rubnim dijelovima Rusije pristizali u pomoć manji britanski, francuski, američki i japanski kontingenti.
Istovremeno su u raznim dijelovima bivšeg Ruskog carstva nacionalistički pokreti iskoristili priliku za stvaranje novih država, najčešće uz formalni pristanak sovjetske vlade koja najčešće nije imala druge alternative nego da prizna status quo. Neke od njih su podržavale Centralne sile, a neki su imali prešutnu podršku Antante, što je dovodilo do međusobnih sukoba. U Ukrajini se istovremeno naglo porastao anarhistički pokret na čelu s Nestorom Mahnovim, koji je povremeno ulazio u savez s boljševicima. Istovremeno su na teritorijima pod boljševičkom kontrolom povremeno izbijale pobune.
Zbog svega toga je ljeti 1918. teritorij pod boljševičkom kontrolom iznosio otprilike tek jednu četvrtinu bivšeg Ruskog carstva. Tome je znatan doprinos dalos stavljanje Čehoslovačke legije u Sibiru na stranu eserskih kontrarevolucionara, čime je stvorena baza s koje se admiral Kolčak ugrožavao Moskvu s istoka.
No, kontrarevolucionari nisu bili u stanju to iskoristiti, jer su bili razjedinjeni, dok su boljševici bili poznati po čvrstoj disciplini i organiziranosti. Te je osobine posebno pokazao Lav Trocki, koji je ubrzo nakon mira u Brest-Litovsku stvorio Crvenu armiju - oružanu formaciju koja je brojnošću ljudstva, organiziranošću i disciplinom gotovo odmah stekla nadmoć nad svim kontrarevolucionarnim vojskama.
Prvi je to na sebi osjetio Kolčak, koji je krajem 1918. godine poražen, zarobljen i pogubljen. U istom periodu su snage kontrarevolucije dobile još jedan snažni udarac završetkom prvog svjetskog rata. Time je nestao izgovor zapadnim silama da na ruskom teritoriju drže intervencionističke snage. Iako su neki zapadni političari, poput Winstona Churchilla, zagovarali nastavak intervencije i uništenje sovjetske Rusije iz ideoloških razloga, javno mnijenje i vodeći krugovi su, zbog iscrpljenosti ratom, za to naglo izgubili interes. Umjesto toga su mnogi čak smatrali da će im opstanak sovjetskog režima biti u interesu, jer bi on značio nastavak građanskog rata, daljnje slabljenje Rusije i stvaranje političkog vakuuma koji bi se na kraju ispunio svođenjem Rusije na polukolonijalni status, poput susjedne Kine.
Sovjetska vlast je na sve te nedaće uvođenjem cijelog niza jednostavnih, ali surovih mjera kojima je cilj bio prehraniti golemu Crvenu armiju. Te mjere, nazvane ratni komunizam, izazvale su veliko nezadovoljstvo među narodom, čije se ispoljavanje suzbijanje službenom politikom Crvenog terora.
U proljeće 1920. godine Crvena armija je uspjela poraziti različite kontrarevolucionarne snage i uspostaviti sovjetske republike na svim teritorijima bivšeg Ruskog carstva, izuzev na zapadu, gdje su nove države Finska, Estonija, Letonija, Litva i Poljska zadržale buržoaski poredak, dok je Besarabija ostala pod vlašću Rumunije. Pokušaj uspostavljanja sovjetske republike u Poljskoj zaustavljen je porazom u bitki na Visli, a granice novih država su uspostavljene mirovnim sporazumima 1921. godine. Na Dalekom istoku je uspostavljanje sovjetske vlasti trajalo sve do 1922. godine zbog nastavka japanske intervencije.
Iako su boljševici uspjeli očuvati vlast i očuvati prvu komunističku državu u historiji, Rusija je iz rata izašla vidno oslabljena. Pustošenje i glad je izazvalo demografske gubitke od kojih se ni do danas nije uspjela oporaviti. Sama Rusija je izgubila status svjetske sile i potpala pod međunarodnu izolaciju koja će postupno biti olabavljena tek 1930-ih.
Svi ti događaji su imali ključnu ulogu u daljem razvoju Sovjetskog Saveza, na čiju će vanjsku i unutrašnju politiku, pogotovo u doba Staljina, snažno uticati iskustva iz građanskog rata.
Dubravica (Čapljina)
Dubravica je naselje u gradu Čapljini, Bosna i Hercegovina.
NGC 5163
NGC 5163 (također poznat kao MCG 9-22-62, PGC 47096 i UGC 8453) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 410 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 1,10 (131 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (84 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 26. aprila 1789. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Powerslave
Powerslave je peti studijski album britanske heavy metal grupe Iron Maiden, objavljen 3. septembra 1984. godine. Prepoznatljiv je po prednjem omotu koja prikazuje prizor na temu Egipta.
Sadrži pjesmu "Rime of the Ancient Mariner" koja koristi određene dijelove poeme S. T. Coleridgea Rime of the Ancient Mariner. Do objave pjesme "Empire of the Clouds" s albuma The Book of Souls ta je pjesma bila i najduža pjesma koju je grupa ikad napisala, traje 13 minuta i 38 sekundi. To je također i posljednji album koji sadrži instrumental: "Losfer Words (Big 'Orra)". Pjesme "2 Minutes to Midnight" i "Aces High" objavljene su kao singlovi.
Na remasteriranom izdanju albuma pjesme "Back in the Village" i "Powerslave" odvojene su na krivom mjestu, čineći pjesmu "Back in the Village" dužom, a pjesmu "Powerslave" kraćom.
NGC 488
NGC 488 (također poznat kao IRAS 01191+0459, MCG 1-4-33, PGC 4946 i UGC 907) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 104 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 5,40 (164 hiljade sg) a najmanji 3,9 uglovnih minuta (118 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 13. decembra 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Skijaški skokovi na Zimskim olimpijskim igrama
Skijaški skokovi održani su na svim Zimskim olimpijskim igrama dosad. Od 1924. do 1956. takmičenja su održavana na jednoj skakaonici, čija je dužina varirala od Igara do Igara. Većina historičara smjestila je ovu dužinu na 70 m i klasificirala to kao veliku skakaonicu. Godine 1960. dužina je standardizirana na 80 m. Četiri godine kasnije dodana je i mala skakaonica od 70 m (K-90), uz 80-metarsku (K-120). Dužina velike skakaonice povećana je s 80 na 90 m (K-120) na ZOI 1968. Ekipno takmičenje na velikoj skakaonici uvedeno je 1988. Do 1992. takmičenja su spominjana po udaljenosti kritične tačke umjesto po dužini zaletišta i to se zadržalo do danas. Za ZOI 2006. mala skakaonica označena je kao HS 106 (K-95), a velika HS 140 (K-125).
Međunarodni olimpijski odbor 6. aprila 2011. zvanično je uvrstio ženske skijaške skokove u program za ZOI 2014. u Sočiju. Na Igrama u Pekingu 2022. prvi put je održano i takmičenje mješovitih timova (dva skakača i dvije skakačice).
Vječna tabela medalja
Napomena: Na maloj skakaonici na ZOI 1980. dodijeljene su dvije srebrne medalje; bronzana nije dodijeljena.
NGC 3673
NGC 3673 (također poznat kao ESO 503-16, IRAS 11227-2627, MCG -4-27-10, PGC 35097 i UGCA 236) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 89 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 3,70 (96 hiljada sg) a najmanji 2,4 uglovnih minuta (62 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 22. marta 1836. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Vijetnamski rat
Vijetnamski rat (vijetnamski: Chiến tranh Viet Nam), također poznat kao Drugi Indokineski rat, a u Vijetnamu poznat kao Vijetnamski ustanak protiv SAD-a, je bio rat tokom perioda tzv. Hladnog rata koji se odvijao u Vijetnamu, Laosu i Kambodži od 1. novembra 1955. godine do pada Sajgona 30. aprila 1975. godine. Ovaj rat je bio nastavak Prvog Indokineskog rata (1946. - 1954.) i vodio se između Sjevernog Vijetnama (podržanog od strane SSSR-a, Kine i drugih komunističkih saveznika) i Južnog Vijetnama (podržanog od strane SAD-a, Filipina i drugih antikomunističkih saveznika). Fronta nacionalnog oslobođenja Južnog Vijetnama (Vietkong) koja je surađivala sa Sjevernim Vijetnamom učestalo je vodila gerilski rat protiv antikomunističkih snaga u regiji dok je vojska Sjevernog Vijetnama ulazila u konvencionalnije sukobe i često slala satnije s velikim brojem vojnika u bitke.
Američka vlada gledala je američko uplitanje u rat kao sredstvo da se spriječi komunističko preuzimanje Južnog Vijetnama. To je bio dio veće strategije čiji je cilj bio spriječiti razvoj komunizma. Prema američkoj domino teoriji, kada bi jedna zemlja postala komunistička, ostale zemlje regije bi je slijedile, a američka politika smatrala je komunističku prevlast nad cijelim Vijetnamom neprihvatljivom. S druge strane, vlada Sjevernog Vijetnama i Vitkong borili su se za ujedinjenje Vijetnama pod komunističkom vladavinom. Oni su na sukob gledali kao na kolonijalni rat kojeg su u početku morali voditi sa Francuskom, a nakon toga sa SAD-om budući da je Francusku podupirala vlada SAD-a, a kasnije i sa Južnim Vijetnamom kojeg su smatrali američkom marionetskom državom.
Od 1950. godine američki vojni savjetnici počeli su dolaziti u područje koje je tada bilo poznato kao Francuska Indokina. Ranih 1960-ih godina američka umiješanost u sukob je eskalirala sa utrostručenjem vojnih trupa 1961. godine te ponovo 1962. godine. Nakon incidenta u Tokinškom zaljevu 1964. godine tokom kojeg se američki razarač sukobio sa brzim gliserima Sjevernog Vijetnama donijeta je Rezolucija o Tokinškom zaljevu koja je američkom predsjedniku dala odobrenje za povećanje američkih vojnika na tom području. Tako su početkom 1965. godine operacije prešle međunarodne granice; pogranična područja Laosa i Kambodže američke snage su učestalo i snažno bombardovale naročito na vrhuncu svoje umiješanosti u sukob 1968. godine, iste godine kada su komunističke snage pokrenule Tet ofanzivu. Ta ofanziva čiji je cilj bio svrgnuti vladu Južnog Vijetnama se pokazala neuspješnom, ali je označila prekretnicu rata budući da je od tada američka javnost počela ozbiljno sumnjati u izjave svoje vlade o uspješnom progresu rata.
Direktna američka umiješanost u sukob službeno je završila 15. augusta 1973. godine kao rezultat novog zakona Case-Church kojeg je donio i sproveo američki Kongres. Nakon što su u aprilu 1975. godine snage Sjevernog Vijetnama zauzele Sajgon, sukob je službeno okončan, a sljedeće godine Sjeverni i Južni Vijetnam su se ujedinili u državu Vijetnam. Tokom rata ljudski gubici na svim stranama su bili masovni. Procjenjuje se da se broj poginulih Vijetnamaca (vojnika i civila) kreće između 800 hiljada i 3,1 milion ljudi. Uz to se procjenjuje da je poginulo 200.000 - 300.000 Kmera, 20.000 - 200.000 pripadnika Lao naroda te preko 58.000 američkih vojnika.
Rat protiv Francuske
mini|desno|170p|Ho Ši Min na rijeci Lijang 1961. U razdoblju kolonijalne ekspanzije u drugoj polovini 19. vijeka, Francuska je zauzela Indokinu, što vijetnamski narod nije primio s oduševljenjem.
Borba za nacionalno oslobođenje odvijala se za cijelo vrijeme francuske kolonijalne vladavine, da bi vrhunac doživjela krajem Drugog svjetskog rata, kada je oslobodilački pokret nakon kapitulacije Japana prerastao u opštenarodni ustanak protiv kolonijalnih vlasti, poznat kao augustovska revolucija. U Hanoiu je 2. septembra 1945. proglašena Demokratska Republika Vijetnam, a za predsjednika je proglašen Ho Ši Min (Ho Chi Minh).
Razlozi rata protiv SAD-a
Odredbama ženevskog sporazuma iz 1954. teritorija Vijetnama je po 17. paraleli privremeno podijeljen na sjeverni (Demokratska Republika Vijetnam) i južni dio (Republika Vijetnam). Ženevskim sporazumom predviđeno je u roku od dvije godine održavanje opštih slobodnih izbora na kojima su gradani trebali odlučiti o ujedinjenju.
Vlada Južnog Vijetnama, podupirući interese krupnog kapitala i zemljoposjednika, započela je strahovladu kojoj je bio cilj očuvanje vlasti, suprotno interesima širokih slojeva, koji su očekivali veće političko-ekonomske reforme nakon pobjede nad kolonijalnim vlastima. Strahovlada vlasti dovodi do jačanja oslobodilačkog pokreta, obilno potpomaganog pomoći sa sjevera.
Paralelno s francuskim povlačenjem iz nekadašnje Indokine, dolazi do većeg mješanja SAD u Vijetnamski rat. Po okončanju Korejskog rata (1950-1953), u američkoj vanjskoj politici je prevladala doktrina "teorije domina" - pretpostavka prema kojoj, ako se dopusti da u nekoj zemlji jugoistočne Azije pobijedi komunizam, druge će zemlje, poput poslaganog domina, početi padati pod komunistički utjecaj i vlast. Uslijed paranoje od globalnog širenja komunizma, SAD su se odlučile intenzivnije angažirati u Vijetnamu da bi spriječile sovjetski i kineski utjecaj.
U strahu od širenja komunizma, američka vlada nije uočila da je osnovni motiv borbe vijetnamskog naroda nacionalno oslobođenje i ujedinjenje, a ne širenje komunizma. Komunizam kao ideologija predstavljao je samo sredstvo za ostvarenje nacionalnog cilja.
Rat protiv SAD-a
mini|225p|Američke snage bombarduju Viet Congove pozicije 1965. Od 1955. počinje pristizanje američkih vojnih savjetnika koji su trebali osposobiti južnovijetnamsku vojsku za borbu protiv komunističke infiltracije sa sjevera. Deset godina kasnije, preko pola miliona američkih vojnika se borilo u džunglama Vijetnama.
Iako je najčešća slika vijetnamskog rata borba američkih vojnika protiv neuhvatljive gerile u nepreglednoj džungli, to je bio pravi rat regularnih vojski. Naime, uz južnovijetnamski Front nacionalnog oslobodenja (FLN), poznat kao Vietkong, u borbama su učestvovale i regularne jedinice Sjevernog Vijetnama, ranga divizija, koje su se ubacivale preko demilitarizirane zone oko 17. paralele ili su prelazile granicu preko Laosa.
Američka strategija se sastojala u onemogućavanju ubacivanja sjevernovijetnamskih jedinica u Južni Vijetnam, kontroli demilitarizirane zone, glavnih puteva i saobraćajnica, te u izgradnji utvrđenih uporišta na ključnim pozicijama koje su kontrolirale okolnu teritoriju, što je unekoliko podsjećalo na izgradnju utvrđenja na Divljem zapadu, ali s mnogo manjim uspjehom.
Naime, Amerikanci su zahvaljujući ogromnoj tehnološkoj premoći kontrolirali nebo i more, no teritoriju Vijetnama nisu uspjeli staviti pod efikasnu kontrolu. Cijelo vrijeme trajanja vijetnamskog rata, Vietkong je održao sposobnost da napadne Amerikance na bilo kojoj tački južnog Vijetnama, čak i tamo gdje su Amerikanci smatrali da su potpuno sigurni, kao što je američka ambasada u Sajgonu.
Primjer toga je ofanziva Tet, koja je započela 31. januara 1968. godine. Tokom 1967. američke vojne procjene su govorile o enormnim uspjesima u savladavanju protivnika i njihovim sve manjim aktivnostima koje upućuju da je gerila savladana. No, na vijetnamsku Novu godinu snage Vijetkonga su izvršile napad na Sajgon i Hue, staru vijetnamsku prijestolnicu, te uspjele strategijski iznenaditi Amerikance.
U okviru te ofanzive, skupine Vijetkonga su napale i gotovo zauzele američku ambasadu u Saigonu, time demonstrirajući da su vrlo daleko od uništenja. Vijetnamski rat bilježi veliki broj okršaja i borbi u kojima je američka vojska skoro redovno uspijevala pobijediti slabije opremljenog neprijatelja, no, usprkos "pobjedama u stotinama bitaka", Amerikanci su izgubili rat.
Uz Ho Ši Mina, najpoznatiji sudionik vijetnamskog rata je general Vo Nguen Giap, briljantni vojni strateg koji je ne samo porazio Francuze kod Dien Bien Phua, već je izgradio strategiju koja je na kraju otjerala i Amerikance iz Vijetnama, čime se Giap uvrstio među najuspješnije vojskovođe 20. vijeka u pozamašnoj konkurenciji.
Američki poraz
Vijetnamski rat je obilježio mandate tri američka predsjednika, Kennedyja, Johnsona i Nixona. Kennedy je započeo s intenzivnijim slanjem američkih vojnih savjetnika, Johnson je eskalirao rat i na tome izgubio popularnost, a Nixon je svoju izbornu pobjedu ostvario dobrim dijelom i obećanjem o povlačenju američkih snaga iz Vijetnama.
Dvije godine kasnije, Vijetkong i sjevernovijetnamska vojska pokrenuli su završnu ofenzivu u kojoj su 1. maja 1975. trijumfalno ušli u Sajgon, odakle su se posljednji bjegunci u panici evakuirali sa krova američke ambasade.
Posljedice za SAD
Američka politika nikada nije imala jasno definiran cilj zašto je zapravo u Vijetnamu, tako da nije uspjela stvoriti adekvatnu politiku koja bi odgovorila na brojna pitanja koja je američka javnost pokretala kod kuće o smislu samog rata.
Danas slika koju imamo o vijetnamskom ratu dolazi uglavnom preko američkih filmova u kojima je sve puno pucnjave, helikoptera, napalma, droge i rock and rolla. Takva slika nije neobična kad znamo da je prosječni američki vojnik u Vijetnamu imao 19 godina.
Američki zločini
mini|300p|Masakr američkih vojnika nad seljanima u Mai Lai. Trideset godina neprekidnog rata ostavilo je još veće posljedice na Vijetnam, od broja mrtvih, ranjenih, nestalih, te raseljenih osoba, što se osjeća do danas, pa sve do utjecaja na okoliš.
Tokom rata, američka vojska je Vijetnam koristila i kao poligon za isprobavanje najnovijih vrsta oružja, uključujući razne vrste bojnih otrova i kemikalija, od kojih je najpoznatiji "agens Orange", hemikalija koja je posipana po vijetnamskim džunglama, a izazivala je otpadanje lišća sa drveća. Amerikanci su zaključili da, kad već ne mogu pobijediti Vijetkong u džungli, mogu pokušati pobijediti džunglu. Priroda se ipak pokazala otpornom i na svu američku tehnologiju, a kasniji slučajevi su pokazali da je upravo agens Orange izazvao rak kod brojnih američkih vojnika.
Vijetnamski rat je poznat i po selu Mai Lai, u kojem je grupa američkih vojnika izvršila pokolj civila. Zbog toga je njihov zapovjednik suđen i osuđen za ratni zločin, kao i vojnici koji su u pokolju učestvovali. Suđenje je provelo američko sudstvo.
Ubuntu (operativni sistem)
Ubuntu je Linux distribucija većinom namijenjena korištenju na desktop računarima. Baziran na Debian Linuxu, Ubuntu najviše pažnje posvećuje lakoći korištenja, slobodi od ikakvih restrikcija, regularnom toku izdavanja novih verzija i jednostavnoj instalaciji. Sponzoriran je od strane Canonical Ltd., privatne kompanije koju je osnovao južnoafrički biznismen Mark Shuttleworth.
Ime distribucije dolazi iz Zulu i Xhosa jezika što znači "humanost prema drugima". Slogan Ubuntua - "Linux za ljudska bića", odražava jednu od glavnih draži - pravljenje Linuxa pristupačnijim i jednostavnijim za korištenje. Zbog njegove lahkoće korištenja, smatra se odličnom "početničkom" distribucijom. Najnovija verzija, Ubuntu 16.04 (Xenial Xerus) izdata je 20. aprila 2016. godine.
Historija i razvoj
Originalno ime projekta je bilo "no-name-yet.com" (još-bez-imena), i ta domena je korištena sve do današnjeg dana.
Paketi za Ubuntu su generalno bazirani na nestabilnim Debian paketima. Ubuntu koristi Debianov APT sistem za upravljanje paketima, iako Debian i Ubuntu paketi nisu uvijek binarno kompatibilni jedan s drugim. Mnogi programeri Ubuntua su također održavatelji ključnih Debian paketa.
Ubuntu trenutno finansira Mark Shuttleworth kroz Canonical Ltd. 8. jula 2005, Mark Shuttleworth i Canonical Ltd. su najavili osnivanje Ubuntu fondacije i ponudili novac za osnivanje u iznosu od 10 miliona dolara. Cilj fondacije je da osigura podršku i razvoj svih budućih verzija Ubuntua, ali od 2006. fondacija ostaje neaktivna. Mark Shuttleworth opisuje fondaciju kao alternativu u finansiranju u slučaju da Canonical prestane učestvovati.
Karakteristike
Najvažniji ciljevi Ubuntua su:
Upotrebljivost
desno|mini|180p|Screenshot Ubuntua 6.06 LTS, sa Dawn of Ubuntu wallpaperom, jednim od više pre-instaliranih opcija Ubuntu je baziran na GNOME grafičkom okruženju, koji je specifično dizajniran da osigura besplatni, jednostavni i intuitivni interfejs te pritom nudi cijeli skup modernih desktop aplikacija. Povrh tih aplikacija uključenih u GNOME, Ubuntu dolazi sa dodatnim produktivnim softverom koji uključuje OpenOffice.org, Mozilla Firefox web browser i GIMP grafički editor. Ubuntuov fokus na upotrebljivosti sadrži široko prostranjenu upotrebu  alata, koji omogućuje običnim korisnicima izvršavanje administrativnih zadataka bez potrebe prijavljivanja na nesigurni root račun.
Distribucija
Verzija 6.06 je bila prva verzija na jednom CD-u i sadržavala i Live CD i i mogućnost instalacije. On se boota u potpuno uobličen desktop, koji omogućava korisnicima da vide da li je njihov hardver podržan i da eksperimentišu sa dostupnim aplikacijama i nakon toga instaliraju Ubuntu na hard disk uz grafički instaler ubiquity. Proces instalacije čuva dokumente kreirane na live desktopu. Alternativni instalacijski medij koji koristi tekstualni <tt>debian-instaler</tt> je dostupan za download, i namijenjen je korisnicima sa slabijim računarima, administratorima, i serverima.
Pristupačnost
Ubuntu također naglašava dostupnost i internacionalizaciju, te prikupljanje što više ljudi. Od verzije 5.04, uobičajni encoding je UTF-8. Alat nazvan Rosetta je dio Launchpad web stranice na kojoj korisnici Ubuntua mogu doprinositi prijevodima softvera uključenog u Ubuntu.
Zajednica i "humanost"
Uobičajni izgled korisničkog interfejsa u trenutnoj verziji je okarakteriziran nijansama smeđe i narandžaste boje. Ubuntu ima veliki broj službenih web foruma gdje se vodi diskusija o samoj distribuciji. Canonical vodi jedan broj mailing listi za projekte i mailing liste razvijatelja tako da konferencije Ubuntu razvijatelja ostaju otvorene korisnicima. Korisnici mogu koristiti The Fridge zajednički blog namijenjen informisanju korisnika o Ubuntu temama.
Klasifikacija paketa i podrška
desno|190p|mini|Glavni Ubuntu paketi prikazani u [[Synaptic upravitelju paketima]] Ubuntu dijeli sav softver u četiri sekcije, zvane komponente, da prikaže razlike u licenciranju i nivou dostupne podrške. Komponente su Glavna (Main), Ograničena (Restricted), Univerzalna (Universe) i Multiverzna (Multiverse) Paketi su podijeljeni po sljedećim komponentama:
<tt>Main</tt> i <tt>Universe</tt> sadrže softver koji odgovara uvjetima Ubuntu licence. Cilj je da Main i Restricted sadrže sav potrebni softver za generalnu upotrebu Linux sistema. Alternativni programi za iste poslove i programi za specijalizirane aplikacije se nalazu u <tt>Universe</tt> i <tt>Multiverse</tt>-u.
Vlasnički (proprietary) softver za Ubuntu je uglavnom nepodržan, ali neke iznimke (<tt>Restricted</tt>) su napravljene za jako važan vlasnički softver, kao vlasnički drajveri, bez kojh korisnici ne bi koristili Ubuntu na svom sistemu, naročito grafičke karte za koje postoje samo binarni drajveri proizvođača. Nivo podrške je dosta više ograničen nego za Main jer programeri nemaju pristup izvornom (source) kodu.
Ubuntu Backportovi je službeno prepoznatljiv projekat backportiranja novih verzija određenog softvera koji je dostupan samo u nestabilnim verzijama Ubuntua. Repozitorij nije obiman; uglavnom se sastoji od paketa koje traže korisnici, koji su objavljeni samo ako se slažu sa pravilima za izbor i kvalitetu.
Dok je neki vlasnički softver koji ne ograničava distribuciju uključen u Ubuntu Multiverse komponentu, on ne sadrži razne pakete za softever koji narušava američki i internacionalni copyright zakon i patente. Primjeri softvera koji nije distribuiran u Ubuntu:
Neslužbeni alati kao EasyUbuntu i Automatix su namijenjeni automatizaciji instalacije i konfiguracije softvera koji nije službeno kreiran za Ubuntu. Njih ne preporučuje Ubuntu razvijateljski tim i te aplikacije mogu dovesti do kvara nadogradnji.
Ubuntu ima sistem certifikacije za third-party vlasnički softver, i Canonical rukovodi specijalnim repozitorijem za certificirane vlasničke pakete nazvan Commercial. Dok softverski paketi u Multiverse-u budu redistributabilni od strane bilo koga, <tt>Commercial</tt> će sadržavati softver za koji je Canonical dobio specijalnu dozvolu za distribuiranje. Na datum otvaranja repozitorij je imao Opera web browser i RealPlayer media player.
Izdanja
mini|250px|Ubuntu 11.10 CDovi desno|mini|Ubuntu na bosanskom jeziku
Svako izdanje ima kodno ime kao "Utopic Unicorn" i broj verzije dobiven iz godine i mjeseca izdanja. Utopic Unicorn je objavljen u 10. mjesecu 2014 godine i zato se označava kao 14.10.
Izdanje dugotrajne podrške
Izdanje 6.06 LTS (dugotrajna podrška), kodnog imena "Dapper Drake", je prvo Long Term Support (dugotrajno podržano) izdanje Ubuntua. Sadašnje izdanje s dugotrajnom podrškom je Ubuntu 10.04 (Lucid Lynx).Canonical planira podržavati LTS izdanja sa nadogradnjama više od drugih Ubuntu izdanja. Nadogradnje paketa su planirane i plaćene tehničkom podrškom i dostupne tri godine na desktopu i pet godina na serveru.
Ubuntu 10.04 LTS sadrži GNOME 2.30, Mozilla Firefox 3.6.3, OpenOffice.org 3.2, Xorg 7.5 i 2.6.32-21.32 verziju Linux kernela.
Poslije „Lucid Lynx“ izdanja, sljedeće LTS izdanje bilo je 12.04, koje je podržano do aprila 2015. na desktopu, odnosno do aprila 2017 na serveru.
Oneiric Ocelot
Za razliku od Natty-ja, Oneiric sadrži "najnovije tehnologije" koje donose nove prednosti ali možda smanjuju nivo stabilnosti. Ubuntu 11.10 sadrži GNOME 3.2, Mozilla Firefox 7.0, LibreOffice 3.4.3, Upstart 1.3, GCC 4.6, i kernel 3.0.0-12.20, a tu je i KDE 4.7.1. Kao i prošle verzije, Oneiric ima mogućnost direktne nadogradnje sa prošlih verzija. Nadogradnja sa verzije 11.04 se ne odvija automatski kroz obične nadogradnje paketa, već zahtijeva posebne izmjene na menadžeru nadogradnji. Druge metode, kao <tt>dist-upgrade</tt> opcija apt-get programa, se ne preporučuju.
Instalacija sistema
mini|Ubuntu 11.10 Live CD
Instalacija Ubuntua se inače izvršava putem CD-ova zvanih Live CD ili Live USB uređaja. Live znači da imate priliku da isprobate Ubuntu operativni sistem sa CD (odnosno USB uređaja), prije nego što instalirate, time da osigurate kompatibilnost hardvera i drajvera (upravljačkih programa). Takozvani čarobnjak koji vas vodi kroz trajni instalacijski proces se naziva Ubiquity. CD slike svih (uključujući i prošla) izdanja su dostupne na Ubuntu web strani. Instalacija sa CD-a, zahtjeva najmanje 256 MB radne memorije.
Korisnici mogu preuzeti sliku diska (.iso) za CD-ove, koju kasnije mogu narezati na fizičke medije (poput CD-ova ili DVD-ova), ili ih pokrenuti sa tvrdog diska (preko programa UNetbootin ili GRUB). Ubuntu je neslužbeno dostupan za ARM, PowerPC, SPARC i IA-64 platforme.
Kompanija Canonical Group Limited je pružala isporuku Live instalacijskih CD-ova za Ubuntu i Kubuntu izdanja (iako je usluga prekinuta u aprilu 2011.), uključujući i one usluge za mjesta za koji bi se plaćalo za isporuku (preko usluge poznatije kao ShipIt). Nekolicina programa poput remastersys i Reconstructor su dostupne da kreirate svoje vlastite uređene kopije Ubuntu Live CD-ova.
Migracijska alatka za Microsoft Windows se zove Migration Assistant (prvi put predstavljena u aprilu 2007.) te se može koristiti za uvoz omiljenih strana, pozadine radne površine, i raznih drugih podešavanja koji bi se mogle prenijeti sa postojećeh Microsoft Windows sistema na novu Ubuntu instalaciju.
Pored raznih izdanja Ubuntua postoji i više derivata Ubuntua dostupnih kao ISO slike za download. Od 2006. njihova izdanja izlaze uporedo sa Ubuntuom, i paketi se preuzimaju sa istih repozitorija; oni jednostavno instaliraju različiti skup paketa sa originalnog Ubuntua. Kubuntu, Xubuntu i Edubuntu CDovi se također mogu naručiti preko besplatnog Shipit servisa. Ove različite verzije odgovaraju razvojnim naporima koje vode velike zasebne grupe ljudi koji žele dovesti različitu funkcionalnost u distribuciju.
Službeni derivati
Ovo su službeni derivati Ubuntua koji su u potpunosti podržani od Cannonical Ltd. Mogu se naručiti preko Shipit servisa:
desno|mini|Desktop Kubuntua 11.04
Kubuntu
lijevo Kubuntu je službeni derivat Ubuntu operativnog sistema koji koristi [[KDE okruženje umjesto GNOMEa. Dio je Ubuntu projekta i koristi isti temeljni sistem. Kubuntu i Ubuntu mogu raditi usporedo. Svaki paket u Kubuntuu ima isti repozitorij kao i Ubuntu. - Sa Kubuntu stranice na Ubuntu Wikiju