Magnum_Crimen
Sadržaj
Knjiga je podijeljena na dva tematska dijela glavama XV Zrenje pred žetvu i XVI Krvava žetva. U svom prvom dijelu knjiga opisuje aktivnosti rimokatoličkog klera u Kraljevini Jugoslaviji, gdje ovaj kler pokušava da se postavi iznad države, kontroliše državu i, što je moguće više, svakodnevni život njenih građana od početka dvadesetog vijeka pa do početka drugog svijetskog rata. Srž doktrine Rimokatoličke crkve u Kraljevini Jugoslaviji u tom periodu je bila: (a) rimokatolički kler treba da ima status državnih službenika (b) država ne može imati nikakvu kontrolu nad Crkvom (c) Crkva ima puno pravo uključenja u politički život Kraljevine (d) crkvena doktrina i religiozno obrazovanje moraju da budu dio školskog programa osnovnih i srednjih škola u Kraljevini i da (e) školski program Rimokatoličke crkve mora biti obavezan za djecu čiji je bar jedan roditelj rimokatolik. Da bi postigla svoje ciljeve, Rimokatolička crkva nastoji svim silama u Kraljevini Jugoslaviji da spriječi odvajanje crkve od države. Rimokatolička crkva podržava aktivno klerikalne katoličke političke partije, konfrontirajući ih drugim konfesijama, a na prvom mjestu Srpskoj pravoslavnoj crkvi, javno propovijedajući mržnju protiv pravoslavnog stanovništva Kraljevine i zagovarajući hrvatski i slovenski separatizam i netolerantnost prema drugim konfesijama. Novak je optužio klerikaliste u Hrvatskoj, (Jezuitski red odnosno "Isusovce", Franjevački red, kao i ostale rimokatoličke poglavare i svještenike koji su zagovarali potpunu poslušnost Vatikanu) da su, pod direktivom pape i rimske kurije, od samog uspostavljanja Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca aktivno radili na suzbijanju reformističkog pokreta u Rimokatoličkoj crkvi na tlu nove države, kao i da su svjesno radili na suzbijanju svakog vida narodnog, vjerskog i političkog približavanja Srba i Hrvata. Po Novaku, Vatikan se bojao da će reformski pokret u Rimokatoličkoj crkvi u Hrvatskoj (koji je 1919. godine proglasio od Vatikana autonomnu narodnu Hrvatsku starokatoličku crkvu ) prevladati i raditi na crkvenoj uniji sa Srpskom pravoslavnom crkvom. Drugim riječima, po Novaku, Vatikan je strahovao da će u novoj državi doći do narodnog ujedinjenja Srba i Hrvata u "Srbohrvate", čija bi ujedinjena narodna crkva bila van direktne kontrole Vatikana (priznavala suprimat Pape ili ne). Da bi stala na put ovom procesu, papska kurija izvršila je snažan diplomatski pritisak na Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca i primorala je da stavi Hrvatsku starokatoličku crkvu u ilegalu (vlada Čubrilovića je ovo učinila 1923. godine), a potom je na čelo Rimokatoličke crkve u Hrvatskoj postavila Vatikanu odanog jezuita dr Alojzija Stepinca. Novak također piše o idejama Josipa Juraja Štrosmajera od kojih je najznačajnija ona koja kaže da je služenje Bogu jednako služenju narodu. Polazeći od te svoje ideje vodilje, Štrosmajer radi aktivno na zbližavanju Srba i Hrvata i uvodi staroslavenski jezik u liturgiju Rimokatoličke crkve na Balkanu čemu se agresivno odupire rimokatoličko sveštenstvo u Hrvatskoj i Sloveniji. Ovo sveštenstvo stavlja Rimsku kuriju između Boga i naroda, zahtijevajući bespogovornu pokornost rimokatolika Rimskoj kuriji i bezuslovnu ljubav prema rimskom papi. Sveštenstvo koje je ostalo vijerno Štrosmajeru je marginalizovano, a najvatrenije sljedbenike Štrosmajera će ekskomunicirati zagrebački nadbiskup. Štrosmajera isto rimokatoličko svještenstvo koje je protiv njegovih ideja prihvata kao svoga, ali iskrivljuje njegove ideje ili ih ne spominje uopšte. Štrosmajerovu sudbinu će deliti Franjo Rački, Ante Trumbić i Stjepan Radić - tri hrvatska političara koji su aktivno zagovarali jugoslavenstvo kao zajednički imenilac zajedništva i života slovenskog naroda u Kraljevini Jugoslaviji. Račkome neće biti dozvoljeno da prisustvuje Štrosmajerovoj sahrani i pored toga što je Rački bio zaređeni rimokatolički sveštenik i istinski sljedbenik Štrosmajera. Trumbićeva i Radićeva borba protiv centralizma će Rimokatolička crkva interpretirati kao podršku slovenskom i hrvatskom separatizmu. Novak piše i podupire dokumentima da čak anti-slavenske aktivnosti u slovenskim i hrvatskim područjima u Italiji (što ih je Italija dobila kao kompenzaciju za njeno učešće u Prvom svjetskom ratu) ne nailaze ni na kakav otpor ili osudu među hrvatskim i slovenskim klerom u Jugoslaviji. Pavelićeve političke aktivnosti, ustaški terorizam i fašizam kao ustaška ideologija su dobile otvorenu podršku rimokatoličkog klera u Kraljevini Jugoslaviji. Pavelićev nacionalizam identifikuje rimokatolicizam i hrvatstvo, što rimokatolički kler aktivno podržava i interpretira .. Drugi dio ove knjige, tačnije četiri njene posljednje glave, je o osnivanju i postojanju Nezavisne države Hrvatske. Uspostavljanjem Nezavisne Države Hrvatske klerikalizam u Hrvatskoj je, prema autoru, stupio u svojevrstan brak sa ustaškim pokretom, i tako stvorio klerofašizam. Pavelićeva NDH je, od strane tadašnjeg vođstva Rimokatoličke crkve u Hrvatskoj, proglašena za Civitas Dei ("božiju državu"). Autor pokazuje kroz stotine stranica sačuvanih dokumenata da je u skladu sa ovim stavom Rimokatolička crkva u Hrvatskoj ne samo otvoreno podržavala ustaški režim i njegove metode rešavanja 'srpskog pitanja', već i aktivno učestvovala u njihovom sprovođenju. Knjiga je puna ratnih svjedočanstava i dokumenata čime se dokazuje aktivno učešće hrvatskog rimokatoličkog klera u podršci, organizaciji, i izvršenju istrebljenja i prisilnog preobraćanja u katoličanstvo Srba, te potpuno istrebljenje Jevreja i Roma u Kraljevini Jugoslaviji. Jedan od najbizarnijih događaja opisanih u ovoj knjizi je ponašanje rimokatoličkih svećenika u logoru Jasenovac. Poslije ubistava logoraša koje su vršili na najsvirepiji način koji su mogli da zamisle, ovi su se koljači redovno molili Bogu u logorskoj kapeli. Poslije rata će se isti katolički kler braniti tvrdeći kako su oni bili aktivno protiv prisilnog pokrštavanja i istrebljenja Srba navodeći pisma i instrukcije vrha Rimokatoličke crkve poslane kleru. Istina je da su ova pisma slana već kad je posao istrebljenja i pokrštavanja bio već u velikoj mjeri završen, a sama pisma nisu bila javna niti su instrukcije bile slijeđene i obavezne. Štaviše, u jednom članku Novoga lista (17. III 1942), se katolički kler protivi pokrštavanju Jevreja kako bi se izbjeglo njihovo istrebljenje. Nadbiskup Stepinac je prikazan u ovoj knjizi kao tvrdi rimokatolički krstaš koji je javno podržao osnivanje Nezavisne države Hrvatske, priznaje ustaše kao hrvatske patriote , brani ustaše pred rimskim papom , i bio je odgovoran za rasistički stav i ponašanje njegovog klera. i bio je odgovoran za rasistički stav i ponašanje njegovog klera.