cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kopnena vojska Sjedinjenih Američkih Država
18. vijek
mini|lijevo|Washington prelazi Delaware - jedna od slika rata za nezavisnost, ujedno jedan od najznačajnijih simbola rata. Kontinentalna vojska je formirana 14. juna 1775. godine na drugom kontinentalnom kongresu kao ujedninjena vojska kolonija u borbi protiv Velike Britanije, a za njenog komadanta izabran je George Washington. Vojsku su u početku sačinjavali muškarci koji su prethodno služili u britanskoj vojsci ili u kolonijalnim milicijama koji su sa sobom donijeli veliki dio britanske vojne baštine. Kako je rat za nezavisnost napredovao franucska pomoć, resursi i vojno razmišljane doveli su do oblikovanja vojske. Brojni vojnici iz tadašnjih europskih zemalja su priskočili u pomoć kao što je bio Friedrich Wilhelm von Steuben koji je sa sobom donio taktike i organizacijske vještine iz pruske vojske.
Vojska je vodila brojne bitke na jugu 1780. i 1781. godine služeći se fabianovom taktikom i taktikom udari i bježi pod vodstvom general-majora Nathanael Greenea nanoseći udarce britanskoj vojsci tamo gdje je ona bila vojno najslabija. Washington je izvojevao pobjede nad Britancima u bitkama kod Trentona i Princetona, ali je izgubio niz bitaka u kampanji za New York i New Jersey 1776. i u Philadelphijskoj kampanji 1777. godine. Odlučnom pobjedom iz francusku pomoć kod Yorktowna 1781. godine kontinentalna vojska je dobila prevlast nad britanskom vojskom.
Nakon rata Kontinetalna vojska je rasformirana kao odraz republikanskog nepovjerenja. Milicije kolonija su bile jedina vojna sila nove države sa izuzetkom regimente koja je čuvala zapadnu teritoriju i jedne atiljerijske baterije koja je čuvala arsenal West Pointa. Međutim, zbog kontinuiranih sukoba sa Indijancima ubrzo je shvaćeno da je potrebno formirati obučenu vojsku. Regularna vojska u početku veoma mala s velikim gubicima je reorganizovana u Legiju Sjedinjenih Država koja je osnovana 1791. godine, a preimenovana u Armiju Sjedinjenih Država 1796. godine.
1798. godine tokom Kvazi-rata sa Francuskom, Kongres je osnovao Privremenu vojsku od 10.000 vojnika koja se sastojala od 12 pješadijskih regimenti i 6 trupa lahkih zmajeva. Do marta 1799. godine Kongres je formirao i Eventualnu vojsku od 30.000 vojnika uključujući i 3 konjičke regimente.
19. vijek
mini|Slika generala Andrewa Jacksona tokom bitke kod New Orleansa. Rat 1812. godine je bio drugi i zadnji anglo-američki rat i imao je mješovite rezultate. Američka vojska nije osvojila Kanadu, ali je slomila otpor Indijanaca i spriječila njihovo širenje na sjeverozapadne teritorije i potvrdila svoju nezavisnost zaustavljajući dvije velike britanske invazije 1814. i 1815. godine. Nakon pobjede u bitci kod jezera Erie 1813. godine američka vojska je zauzela zapadne dijelove Gornje Kanade, izvojevala pobjede kod Yorka i Temze što je dovelo do kolapsa Zapadne Konfederacije. Nakon američkih pobjeda u kanadskoj provinciji Gornja Kanada, britanske trupe su uspjele ući i spaliti Washington koji je bio branjen od milicije 1814. godine. Međutim regularna vojska je uspjela dokazati da je profesionalna i sposobna pobijediti britansku vojsku tokom invazije na Plattsburgh i Baltimore što je potaknulo na britanski sporazum o prethodno odbijenim uvjetima status quo ante bellum. Dvije sedmice nakon što je potpisan sporazum (nije ratificiran), Andrew Jackson je pobijedio Britance u bitci za New Orleans i opsadi tvrđave St. Philip te dobio status nacionalnog heroja. Američki vojnici i mornari su zadnjim fazama rata zarobili britanske bojne brodove HMS Cyane, HMS Levant i Penguin. Prema sporaumu obje zaraćene strane su se vratile na teritorijalni status quo. Obje ratne mornarice su zadržale zarobljene ratne brodove.
Velika vojna kampanja protiv Indijanaca se vodila na Floridi protiv plemena Seminole. Bili su potrebni dugi ratovi (1818-1858) da se napokon pobijede Seminole i prebace u Oklahomu. Uobičajena strategija u indijanskim ratovima bila je preuzimanje kontrole nad hranom Indijanaca tokom zime, problem na Floridi je bio što nije bilo zimskih uslova. Druga strategija bila je sklapanje saveza s drugim indijanskim plemenima, ali i to je bilo beskorisno jer su Seminole porazile sva druga inidjanska plemena koja su došla na Floridu krajem XVIII stoljeća.
Američka vojska se borila i pobijedila u američko-meksičkom ratu (1846-1848). Američka pobjeda rezultirala je stjecanjem teritorija koji su s vremenom postali cijele ili dijelovi država California, Nevada, Utah, Colorado, Arizona, Wyoming i New Mexico.
Američki građanski rat
mini|Bitka kod Gettysburga, prekretnica američkog građanskog rata. Američki građanski rat je bio po pitanju žrtava bio najrazorniji rat u američkoj historiji. Nakon što je većina američkih saveznih država u kojima je robovlasništvo bilo legalno formiralo Konfederaciju američkih država i Vojsku Konfederacije na čelu sa bivšim oficirima američke vojske mobiliziran je velik dio južnjačke bjelačke radne snage. Snage Sjedinjenih Država (Unije ili Sjevera) formirale su Vojsku Unije koja se sastojala od manjeg dijela regularnih vojnih jedinica i velikog broja dobrovoljačkih jedinica iz svih država sa sjevera i juga izuzev Južne Karoline.
U prve dvije godine rata snage Konfederacije imale su uspjeha u borbama ali izgubile su kontrolu nad pograničnim državama. Konfederacija je morala braniti jako velik teritorij gdje je dvosruko veća smrtnost bila od bolesti u odnosu na gubitke u borbama. Unija je koristila strategiju osvajanja obalnih područja i luka, te rijeka. DO 1863. godine Konfederacija je bila praktički zagušena. Dok se vojska na istoku borila dobro, na zapadnom dijelu je nizala poraze dok snage Unije nisu zauzele New Orleans 1862. godine zajedno sa rijekom Tennessee. U kampanji za Vicksburg od 1862. do 1863. godine general Ulysses S. Grant je zauzeo rijeku Mississippi i time presjekao jugozapad. Grant je preuzeo zapovjedništvo nad snagama unije 1864. godine i nakon niza bitaka s vrlo teškim žrtvama, general Robert E. Lee bio je pod opsadom Richmonda dok je general William T. Sherman zauzeo Atlantu i prošao kroz Georgiju i Karoline. Glavni grad Konfederacije je pao u aprilu 1865. godine, a Lee je nakon toga predao svoju vojsku na dvoru Appomattox Court. Ostaci kofederacijske vojske su se predali u narednih nekoliko mjeseci.
U američkoj historiji ovo je do sada bio najsmtronosniji rat što je rezultiralo sa 620,000 mrtvih muškaraca na obe srane. Na temelju podataka iz popisa 1860. godine, 8% svih bijelih muškaraca u dobi od 13 do 43 godine izgubilo je život je u ratu, uključujući 6,4% na sjeveru i 18% na jugu.
Kraj 19. vijeka
Nakon građanskog rata, američka je vojska imala zadatak da obdrži zapadna plemena Indijanaca u indijanskim rezervatima. Osnovali su mnoge utvrde i angažirali se u zadnjem od američkih indijanskih ratova. Američka vojska je zauzela neke od južnih država tokom perioda rekonstrukcije.
Ključne bitke u špansko-američkom ratu 1898. godine vodila je Ratna mornarica SAD-a. Koristeći uglavnom nove dobrovoljce, američka vojska porazila je Španiju u kopnenim kampanjama na Kubi i odigrala važnu ulogu u filipinsko-američkom ratu.
20. vijek
Počevši od 1910. godine američka vojska je počela nabavljati prve avione. 1910. godine za vrijeme Meksičke revolucije vojska je raspoređena u američke gradove u blizini granice kako bi se osigurala sigurnost života i imovine. 1916. Pancho Villa, glavni vođa pobunjenika, napao je Columbus u Novom Meksiku , potaknuvši američku intervenciju u Meksiku do 7. februara 1917. Borili su se protiv pobunjenika i meksičkih saveznih trupa do 1918. godine.
Svjetski ratovi
Sjedinjene Američke Države ulaze 1917. godine u prvi svjetski rat na stranu silaAntante čije su članice bile Velika Britanija, Francuska, Rusko Carstvo, Italija i drugi saveznici. Američke trupe su poslane na zapadni front i bile su uključene u zadnje dvije ofenzive s kojima je okončan prvi svjetski rat. Nakon novembra 1918. godine vojska je ponovno smanjila svoje snage.
1939. godine prema procjeni američka kopnena vojska je imala između 174 000 i 200 000 vojnika, što je bilo manje od Portugala koji je tada po vojnoj sili bio na 17. ili 19. mjestu. General George Marshall je imenovan za načelnika štaba kopnene vojske SAD-a u septembru 1939. godine, te je započeo povećanje i modernizaciju vojske u pripremama za rat.
Sjedinjene Američke Države su ušle u drugi svjetski rat u decembru 1941. godine nakon japanskog napada na Pearl Harbor. Na europskom frontu trupe američke kopnene vojske su formirale značajan dio snaga koje su zauzele sjevernu Afriku i Siciliju, kasnije ratovale u Italiji. Na dan D 6. juna 1944. godine i nakon oslobađanja Europe i poraza Trećeg rajha milioni američkih vojnika su odigrali važnu ulogu.
U Tihom oceanu vojnici američke kopnene vojske su zajedno sudjelovali sa vojnicima marinskim korpusom u zauzimanju pacifičkih otoka od Japanaca. Nakon predaje sila osovine u maju 1945. (Njemačka) i u agustu iste godine (Japan), američke vojne snage su bile raspoređene u Njemačkoj i Japanu kako bi okupirali ove dvije zemlje. Dvije godine nakon rata Zračne snage Kopnene vojske SAD-a se odvajaju od Kopnene vojske SAD-a i formiraju se Zračne snage Sjedinjenih Američkih Država u septembru 1947. godine. 1948. godine po naređenju predsjednika Harry S. Trumana je došlo do desegregacije u vojsci.
1945–1960
Nakon drugog svjetskog rata nastupa period hladnog rata, odnosno sukob istoka i zapada. Izbijanjem korejskog rata dolazi do zabrinutosti odbrane Zapadne Europe. Dva korpusa, V i VII reaktivirani su u sklopu 7. armije kopnene vojske SAD-a 1950. godine, a američka vojska u Europi porasla je sa jedne na četiri divizije. Stotine hiljada američkih vojnika ostalo je stacionirano u Zapadnoj Njemačkoj, ali i u Belgiji, Nizozemskoj i Velikoj Britaniji do 1990-ih u očekivanju potencijalnog sovjetskog napada.
Za vrijeme hladnog rata američke trupe i njihovi saveznici borili su se protiv komunističkih snaga u Koreji i Vijetnamu. Korejski rat počeo je u junu 1950. godine kada su Sovjeti napustili sjednicu Vijeća sigurnosti UN-a odustajući od svojeg veta. U sklopu snaga UN-a stotine hiljada američkih vojnika borilo se kako bi spriječilo okupaciju Južne Koreje od Sjeverne Koreje i u invaziji sjevera. Nakon operativnih napredovanja i povlačenja obiju strana i ulaska kineske armije u rat, sporazumom otok je vračen na status quo u julu 1953. godine.
1960–1970
Vijetnamski rat se smatra jednom od nižih tački američke vojske što zbog slanja regruta, tako i zbog reakcija američke javnosti na sam rat. Američke snage su bile raspoređene u Južnom Vijetnamu još od 1959. godine ali u svrhu obavještajnih, advizorskih i zadataka obuke, nisu bile rasporežene u velikom broju do 1965. godine nakon incidenta u Tonkiškom zaljevu. Američke su snage učinkovito uspostavile i održavale vojnu kontrolu nad bojnim poljem, ali borile su se protiv borbe protiv gerilske taktike komunističkog Viet Conga i vojske Sjeverng Vijetnama. Na taktičkoj razini, američki vojnici (i američka vojska u cjelini) nisu izgubili značajnu bitku.
Tokom 1960-ih, Ministarstvo obrane SAD-a i dalje je nadgledalo rezervne snage i ispitivalo broj divizija i brigada, kao i višak održavanja dviju pričuvnih komponenti, Kopnenu vojsku Nacionalne garde i Rezervu Kopnene vojske. 1967. godine ministar odbrane Robert McNamara je donio odluku da je 15 borbenih divizija Kopnene vojske Nacionalne garde nepotrebno i smanjio ih na osam (jedna motorizovane pješadije, dvije oklopne i pet pješadijskih), ali je povećao broj brigada sa sedam na 18 (jedna zračno-desantna, jedna oklopna, dvije motorizovane pješadije i 14 pješadijskih). Smanjenje divzija nije bilo pozitivno prihvačeno među saveznim državama. Njihovi prigovori uključivali su neadekvatnu kombinaciju manevarskih elemenata za one koji su ostali i kraj prakse rotacije divizijskih komandi među državama koje su ih podržavale. Prema prijedlogu, preostali komandanti divizija trebali su boraviti u državi divizijske baze. Međutim, nije se trebalo smanjiti ukupna snaga Kopnene vojske Nacionalne garde, što je uvjerilo guvernere da prihvate plan.
1970–1990
Politiku totalnih snaga usvojio je načelnik štaba Kopnene vojske SAD-a general Creighton Abrams nakon rata u Vijetnamu koja uključuje tretiranje triju komponenata regularne vojske, nacionalne garde i rezervnih snaga kao jedinstvene snage. Mišljenja da ni jedan američki predsjednik ne bi uputio SAD u rat bez podrške naroda Sjedinjenih Država, general Abrams je shodno tome isprepleteo strukturu Kopnene vojske SAD-a, na osnovu čega se proširene operacije ne bi provodile bez uključivanja Nacionalne garde i Rezervne vojske.
1980-e su bile decenija reorganizacije. Vojska je bazirana na dobrovoljnoj službi sa akcentom na obuku i tehnologiju. Kopnena vojska je uzela učešće u vojnim operacijama invazije na Grenadu 1983. i invazije na Panamu 1989. godine.
1989. godine Njemačka se bližila ka uejdninjenju, a hladni rat se privodio kraju, na što je komanda vojske ragirala planiranjem smanjenja snaga. Novembra 1989. godine u Pentagonu su se izrađivali planovi o smanjenju broja vojnika za 23 %, sa 750.000 na 580.000 vojnika. Korišteni su brojni poticaji kao što su penzionisanje.
1990
1990. godine Irak je izvršio inavziju Kuvajta, a američke kopnene snage su se brzo rasporedile kako bi zaštitile Saudijsku Arabiju. U januaru 1991. godine započeta je operacija Pustinjska oluja, koalicija sa oko 500.000 vojnika predvođena SAD-om se suprostavila iračkoj vojsci. Operacija je završila pobjedom snaga koalicije, a iračka vojska je bila razbijena. Neke od najvećih tenkovskih bitaka zbile su se tokom zalivskog rata.
Nakon operacije Pustinjska oluja kopnena vojska nije imala velike borbene operacije tokom 1990-ih, ali je učestvovala u mirovnim misijama.
21. vijek
11. septembra 2001. godine, 53 osoba civilnog osoblja i 22 vojnika su poginuli od ukupnih 125 poginulih u terorističkom napadu na Pentagon kada se putnički avion American Airlinesa leta 77 kojeg su oteli 5 otmičara Al-Kaide zabio u zapadni dio zgrade Pentagona u sklopu napada 11. septembra. Kao odgovor na napade 11. septembra i kao dio globalnog rata protiv terorizma američke i NATO snage su napale Afganistan u oktobru 2001. godine rušeći talibanski režim. 2003. godine američka vojska sa saveznicima kreće u napad na Irak. Tokom narednih godina iz rata protiv iračke vojske ovaj sukob u Iraku se nastavlja u protivgerilsku borbu.
Do 2009. godine, glavni plan modernizacije vojske, najambiciozniji od drugog svjetskog rata bio je Future Combat Systems (bos. boreni sistemi budućnosti). 2009. godine mnogi sistemi su otkazani, a ostali su uključeni u program modernitacije BCT-a. Do 2017. godine završen je projekat modernizacije brigada i njegovo sjedište, Komanda modernizacije brigade je preimneovan u Joint Modernization Command (bos. Zajednička komanda modernizacije) ili JMC. U periodu 2016-2017. godine vojska je povukla stotine izviđačkih helikopetra OH-58 Kiowa, zadržavajući borbene helikoptere Apache.
Komponente
Zadatak organizaciej Kopnene vojske SAD-a potiče još od 1775. godine. U prvih sto godina postojanja Kopnena vojska SAD-a je bila mala mirnodopska snaga koja je bivala u utvrdama i obavljala druge mirnodopske dužnosti kao što su inžinjerstvo i građevinski radovi. Tokom ratnih vremena kopnena vojska je proširivana dobrovoljcima. Savezne države su raspolagale sa milicijskim snagama koje su se mogle dai na raspolaganje vojsci.
Do dvadeseog vijeka američka vojska je mobilizirala dobrovoljce u četiri odvojena navrata tokom svakog velikog rata u devetnaestom vijeku. Tokom prvog svjetskog rata organizovana je "Nacionalna vojska", koja je organizovana da bi se borila u sukobima što je zamijenilo koncept američkih dobrovoljaca. Demobilisana je krajem prvog svjetskog rata, a zamijenjena je Regularnom vojskom, Organizovanim korpusom rezerve i državnim milicijama. u 1920-im i 1930-im vojnci "karijeristi" su bili poznati kao "regularna vojska"a "oformljeni rezervni korpus" i "oficirski rezervni korpus" uvećani su da popune slobodna mjesta po potrebi.
1941. godine osovana je "Kopnena vojska SAD-a" da se bori u drugom svjetskom ratu. Regularna vojska, Kopnena vojska SAD-a, Nacionalna garda, oformljeni rezervni korpus (ERC) i oficirski rezervni korpus (ORC) postojali su istovremeno. Nakon drugog svjetskog rata ORC i ERC su spojeni u Rezervu kopnene vojske SAD-a. Vojska Sjedinjenih Država ponovno je uspostavljena za Korejski rat i rat u Vijetnamu i demobilizirana je nakon obustave regrutacije.
Trenutno je Kopnena vojska SAD-a podijeljena na Regularnu vojsku, Rezervu kopnene vojske i Kopnenu vojsku nacionalne garde. Neke od saveznih država i dalje održavaju svoje odbrambene snage kao tip rezerve Nacionalne garde.
Komande kopnene vojske i komande komopnenti službe kopnene vojske
Glavi štab, Ministarstvo kopnene vojske Sjedinjenih Američkih Država (HQDA): Izvor: U.S. Army organization
Struktura
Kopnena vojska SAD-a se sastoji od tri komponente: akivna komponenta, Regularna vojska i dvije rezervne komponente, Kopnena vojska Nacionalne Garde i Rezervni sastav Kopnene vojske SAD-a. Obje rezervne komponente se sastoje od vojnika sa skraćenim radnim vremenom koji vježbaju jednom mjesečno. Regularna vojska i Rezervni sastav Kopnene vojske SAD-a organizovane su prema članku 10 američkog kodeksa, dok je nacionalna garda organizovana prema članku 32. Dok je Kopnena vojska Nacionalne Garde organizirana, obučena i opremljena kao sastavni dio američke vojske, kada nije u saveznoj službi, ona je pod komandom pojedinih državnih i teritorijalnih guvernera. Međutim, Nacionalna garda Distrikta Columbia je podređena američkom predsjedniku, a ne načelniku distrikta, čak i kad nije federalizirana. Bilo koja ili sva Nacionalna garda može se federalizirati po predsjedničkom nalogu i protiv želje guvernera.
Kopnenu vojsku SAD-a vodi civilni sekretar Kopnene vojske SAD-a koji ima ovlaštenja za vođenje svih poslova vojske pod autoritetom, direktivom i kontrolom ministra obrane. Načelnik štaba Kopnene vojske SAD-a je najviše rangirano vojno lice u kopnenoj vojsci, služi kao glavni vojni savjetnik i izvršni agent za tajnika vojske, odnosno njegov glavni servis; i član je Zajedničkog štaba.
Do 2013., vojska se prebacila na šest geografskih komandi koje su usklađene sa šest geografskih objedinjenih borbenih komandi (CCMD):
Kopnena vojska je svoje jedninice iz divizijskog ustroja transformirala u brigadni ustroj. Divizijski ustroj se zadržava, ali će divizijsko sjedište moći zapovijedati bilo kojom brigadom, a ne samo brigadama koje nose divizijsku lozu. Centralni dio ovog plana je da će svaka brigada biti modularna, tj. da će sve brigade iste vrste biti potpuno iste, te je stoga bilo kojom brigadom moguće zapovijedati bilo koja divizija. Kao što je navedeno prije ponovnih definicija krajnjih snaga 2013., tri glavne vrste kopnenih borbenih brigada su:
Pored toga postoje i brigade za borbenu podršku i pomoćne modularne brigade. Brigade za podršku uključuju brigade avijacije, koje će dolaziti u teškim ili lahkim varijantama i artiljerijske brigade i ekspedicijske izviđačke brigade.
Borbeno-manevarska organizacija
Unutar Nacionalne garde i Rezerve kopnene vojske postoji još 8 divizija, preko 15 manevarskih brigada, dodatne brigade za podršku i neovisni konjički, pješačke, artiljerijski, zrakoplovni, inženjerski i bataljoni za podršku.
Snage za specijalne operacije
Komanda za specijalne operacije Kopnene vojske SAD-a (USASOC):
Obuka
Obuka u Kopnenoj vojsci SAD-a je generalno podijeljena u dvije kategorije; individualnu i kolektivnu. Zbog mjera predostrožnosti u vezi s pandemijom virusa COVID-19, prve dvije sedmice osnovne obuke uključuje socijalno distanciranje i obuku baziranu za radnim stolom u zatvorenom. Nakon što novaci nakon dvije sedmice imaju negativan test na COVID-19, slijedećih 8 sedmica slijede standardne aktivnosti za većinu novaka, nakon čega slijedi "napredni individualizirani trening (eng. Advanced Individualized Training) (AIT) gdje prolaze svoju obuku za vojne profesionalne specijalnosti. Ovakva obuka traje od 14 do 20 sedmica sa OSUT-om koji kombinira osnovnu obuku i AIT. Dužina trajanja AIT-a varira ovisno o specijalnosti. Određena visokotehnička obuka u profesioalizaciji zahtjeva mnogo mjeseci (npr. prevodioc stranih jezika). Ovisno o potrebama vojske, osnovna obuka za borbene sisteme provodi se na više lokacija, od kojih su dvije poznate po svojem dugom radu Oklopna i Pješadijska škola, obje sa sjedištem u Fort Benningu, savezna država Georgia.
Uveden je i novi zadatak za obuku mlađih oficira koji će biti komadiri vodova u osnovnoj borbenoj obuci (BCT). Ovi poručnici preuzet će mnoge administrativne, logističke i svakodnevne zadatke koje su prije izvršavali vodnici tokom obuke i od njih se očekuje da "vode, obučavaju i pomažu u održavanju i jačanju morala, zaštita i spremnost "narednika za vježbu i njihovih voda BCT-a." Očekuje se da će ovi poručnici zaustaviti svako neprimjereno ponašanje kojem svjedoče u svojim vodovima, kako bi oslobodili narednike vježbi za obuku.
Pješadijsko naoružanje
Kopnena vojska koristi različite tipove pješadijskog naoružanja za potrebe pružanja manje vatre na kraćim udaljenostima. Najčešći tip naoružanja predstavlja jurišna puška M4 carbine koja je zapravo kompaktna verzija jurišne puške M16, ali i FN SCAR puška koju koriste američki rendžeri. Osnovni pištolj je Beretta M9, ali u upotrebi se nalazi veliki broj M11 pištolja. Oba pištolja bi trebala biti zamijenjena novijim M17 pištoljem kroz program Modular Handgun System. Vojnici su opremljeni sa različitim tipovima ručnih bombi kao što je M67 i M18 dimna bomba.
Mnoge jedinice su opremljene različitim specijaliziranim oružjem uključujući puškomitraljeze M249 koji služi za pružanje vatre na nivou desetine. Indirektna vatrena podrška pruža se pomoću automatskih bacača granata M320. Sačmarice M1014 i Mossberg 590 koriste se za probijanje vrata i blisku gradsku borbu. Od snajperskih pušaka najčešće su Mk 14, M107, M2010 i M110.
Sistemi naoružanja s posadom
Kopnena vojska SAD-a koristi različite sisteme naoružanja koje opslužuju posade vojnika u svrhu pružanja jake vatrene podrške na udaljenostima većim od pješadijskog naoružanja.
Mitraljez M240 je standardni mitraljez opće namjene u kopnenoj vojsci. Teški mitraljez M2 Browning se koristi uopšteno ili kao oružje montirano na različita vozila. Također bacač granata Mk 19 se koristi od strane motorizovanih jedinica.
Američka kopnena vojska koristi tri tipa minobacača za indirektno djelovanje kada teže topništvo nije prikladno ili nije dostupno. Minobacač najmanjeg kalibra u upotrebi je M224 60 mm koji se koristi na nivou pješadijskih četa. Slijedeći minobacač po kalibru je M252 kalibra 81 mm. Minobacač najvećeg kalibra u upotrebi kopnene vojske SAD-a je M120/M121 kaliba 120 mm koji je pretežno koristi u motorizovanim jedinicama.
U upotrebi se nalaze razni raketni bacači i raketni sistemi kako bi pješadija imala protivoklopne sposobnosti. AT4 je nevođeni raketni bacač koji se korisi protiv oklopnih vozila i fortifikacijskih objekata na udaljenostima do 500 metara. FIM-92 Stinger je lahki prijenosni protivavionski sistem. Također se koriste i protivoklopni rakteni sistemi kao što su BGM-71 TOW i FGM-148.
Vozila i letjelice
Doktrina američke kopnene vojske daje prednost mehaniziranom načinu ratovanja. Načešće vozilo koje se nalazi u upotrebi je visokomobilno višenamjensko vozilo (HMMWV) poznato pod nazivom Humvee koji se koristi u svrhe transporta, kao oružana platforma, sanitetsko vozilo i u druge namjene. Iako se koristi širok spektar vozila za borbenu podršku, jedan od najčešćih tipova je iz grupe HEMTT. Kao glavni borbeni tenk koristi se M1A2 Abrams, dok je M2A3 Bradley standardno borbeno vozilo pješadije. Ostala vozila uključuju Stryker, oklopne transportere M113 i različite tipove MRAP vozila.
Glavna artiljerijska oruđa su samohodna haubica kalibra 155 mm M109A6 i višecijevni bacač raketa M270 MLRS. Oba artiljerijska sistema se nalaze na gusjeničarskoj platformi i raspoređeni su u teškim mehanizovani jedinicama.
Iako avijacija kopnene vojske SAD-a koriti nekoliko zrakoplova sa fiksnim krilima, uglavnom koriste helikoptere različitih tipova i namjena. Neki od helikoptera su borbeni helikopteri AH-64 Apache, UH-60 Black Hawk višenamjenski helikopteri za taktički transport i CH-47 Chinook helikopteri za teški transport.
Odgovor poliklonskih B-ćelija
Odgovor poliklonskih B-ćelija je prirodni način imunskog odgovora koji ispoljava adaptivni imunski sistem sisara. Osigurava da je jedan antigen prepoznat i napadnut preko njegovih dijelova koji se preklapaju, nazvani epitopi, višestrukim klonovima B-ćelija.
NGC 3835
NGC 3835 (također poznat kao IRAS 11413+6023, MCG 10-17-55, PGC 36493 i UGC 6703) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 113 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 1,80 (59 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (23 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 14. aprila 1831. godine.
Odgovor poliklonskih B-ćelija
Tokom normalnog imunskog odgovora, dijelovi patogena (npr. bakterije) imunski sistem ih prepoznaje kao strani (nesvoj) i uklanjaju  ili učinkovito neutraliziraju, kako bi se smanjila njihova potencijalna oštećenja. Takva prepoznatljiva tvar naziva se antigen. Imunski sistem može reagirati na više načina antigenom; ključna karakteristika ovog odgovora je proizvodnja antitijela iz B-ćelija (ili B-limfocita) koji uključuju krak imunskog sistema poznat kao humoralna imunost. Antitijela su topiva i ne zahtijevaju direktan kontakt ćelija i patogena da bi funkcionirali.
NGC 3835
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Odgovor poliklonskih B-ćelija
Antigeni mogu biti velike i složene tvari, a svako pojedinačno antitijelo može se vezati samo na malo, specifično područje na antigenu. Prema tome, efikasan imunski odgovor često uključuje proizvodnju mnogih različitih antitijela pomoću različitih B-ćelija protiv „istog“ antigena. Otuda izraz "poliklonski", koji potječe od riječi poli = mnogo + klon ("klon" starogrčki = klica ili grančica);  klon je grupa ćelija koja nastaje iz zajedničke ćelije „majke“.
Antitijela tako proizvedena u poliklonskom odgovoru poznata su kao poliklonska antitijela. Poliklonska antitijela su heterogena, razlikuju se od molekula monoklonskih antitijela koji su identični i reagiraju samo protiv jednog epitopa, tj., specifičniji su. Drugim riječima, monoklonska antitijela nastaju kloniranjem samo jedne ćelije, a poliklonska od više ćelija.
Raznolikost B-ćelijskih klonova
Iako postoji mnogo različitih patogena, od kojih mnogi neprestano mutiraju, iznenađuje da većina osoba nema infekcija. Stoga, održavanje zdravlja zahtijeva da tijelo prepozna sve patogene (antigene koje prezentiraju ili proizvode) koji bi vjerovatno mogli postojati. To se postiže održavanjem bazena neizmjerno velikih (oko 10 109 klonova B-ćelija), a svaka od njih reagira protiv određenog epitopa prepoznavanjem i stvaranjem antitijela protiv njega. Međutim, u bilo kojem trenutku vrlo malo klonova zapravo ostaje prijemčivo za njihov specifični epitop. Dakle, otprilike 107 različitih epitopa mogu prepoznati zajedno svi klonovi B-ćelija. Šta više, u životu jedne osobe, obično se traži stvaranje antitela protiv vrlo malo antigena, u odnosu na broj koji tijelo može prepoznati i odgovoriti.
Značaj pojave
Ako se antigen može prepoznati po više komponenti njegove strukture, manje je vjerovatno da će ga imunski sistem "propustiti". Analogno, ako se nalazi na skučenom mjestu, osoba bi trebala prepoznati osob, bolje je znati što više fizičkih karakteristika. Ako osobu poznajete samo po frizuri, postoji šansa da ju previdite ako se to promijeni. Dok, osim frizure, ako i vi slučajno znate crte lica i što će osoba nositi određenog dana, postat će mnogo vjerovatnije da će vam nedostajati ta osoba. Mutacija patogenih organizama može rezultirati u modifikaciji strukture antigena - i, prema tome, epitopa. Ako imunski sistem "upamti" kako izgledaju drugi epitopi, antigen i organizam, i dalje će biti prepoznati i podvrgnuti imunskom odgovoru tijela. Dakle, poliklonski odgovor proširuje spektar patogena koji se mogu prepoznati.
Centre-Val de Loire
Centre-Val de Loire jedna je od 18 administrativnih regija u Francuskoj. Smještena sjeverozapadno od stvarnog središta zemlje. Čini je šest departmana: Cher, Eure-et-Loir, Indre, Indre-et-Loire, Loir-et-Cher i Loiret.
Glavni ove regije je Orleans, dok je Tours po veličini daleko veći.
Gabriela Mistral
Gabriela Mistral je pseudonim čileanske pjesnikinje Lucila de María del Perpetuo Socorro Godoy Alcayaga (7. april 1889 - 10. januar 1957) koja je prva lationamerička dobitnica Nobelove nagrade za književnost. Centralna tema njenih pjesama je između ostalog ljubav, majčinska ljubav, patnja i emotivni oporavak.
Biografija
Gabriela Mistral je rođena u gradiću Vicuña, u centralnom Čileu, gdje pohađa osnovnu i srednju školu. Njen otac, Juan Gerónimo Godoy Villanueva napušta obitelj kad joj je bilo tri godine. Sa 14 godina počinje da izdržava majku i sebe radeći kao učiteljska pomoćnica. Njena majka, Petronila Alcayaga umire 1929. Gabrijela joj posvećuje prvi dio knjige Tala.
1904. izdaje neke od ranih poema, poput Ensoñaciones, Carta Íntima (Intimno Pismo) and Junto al Mar u lokalnim novinama El Coquimbo de La Serena pod raznim pseudonimima.
Dok radi kao učiteljica 1906, upoznaje Romea Uretu pružnog radnika koji izvršava samoubistvo 1909, što ostavlja veoma dubok utisak na njen rad. Iako je smrt već dio njenog pjesničkog repertoara, pišući o njegovom samoubistvu, Gabriela Mistral razmatra život i smrt daleko šire nego prethodne generacije latinoameričkih pjesnika.
Njeno prvo pjesničko priznanje došlo je 12. decembra 1914. kada je dobila prvu nagradu na državnom pjesničkom natjecaju Juegos Florales u Santijagu za zbirku pjesama Sonetos de la Muerte (Soneti smrti). Od tada koristi pen-ime Gabriela Mistral u skoro svim svojim pisanjima. Ime je formirano od imena njenih dvaju omiljenih pjesnika Gabriele D'Annuzio i Frédéric Mistral.
1922. na poziv tadašnjeg ministra školstva, odlazi u Meksiko gdje radi na reformi biblioteka i škola. Te godine izdaje Desolación čime dobija međunarodno zapažanje, a godinu dana kasnije i Lecturas para Mejeres (Čitanje za žene), djelo proze i poezije u kojem slavi majčinstvo, dječije školovanje i nacionalizam.
Njen međunarodni status doprinijeo je nizu predavanja koje je održala u Sjedinjenim Američkim Državama i Evropi. 1924. dok po prvi put u Evropi, u Madridu izdaje Ternura (Nježnost), zbirku uspavanki i rondi namjenjenih prvobitno djeci, ali sa fokusom na žensko tijelo.
Nikola Jurišić
Život do 1530
Nikola (Mikulica) Jurišić rođen je 1490. godine u Senju, ali njegovo porijeklo nije jasno, po nekima su mu roditelji iz Senja, a po drugima roditelji su iz okoline Like ili zadarskog područja, a došli su u Senj bježeći pred Osmanlijama. Nikola je cijeli svoj život služio u carskoj austrijskoj vojsci cara Ferdinanda Habsburga. Govorio je hrvatski i njemački, ali je znao pisati samo hrvatskom ćirilicom.
O Nikoli ne znamo ništa sve do 1521. godine, kada se spominje u pismu nadvojvode Ferdinanda, koji kaže da se Nikola sa svojih osam konjanika pridružio odbrambenim jedinicama Kranjske nakon smrti cara Maksimilijana I 1519. godine.
Gabriela Mistral
Biografija
U periodu između 1925. i 1934. većinu vremena provodi u Francuskoj i Italiji. Radila je u Lizi za Intelektualnu Koperaciju Lige Naroda, te je predavala u Bernard Koledžu na Kolumbija Univerzitetu, Vassar Koledžu  i Univerzitetu Porto Rika.
Slično mnogim latinoameričkim umjetnicima i intelektualcima, Mistral je službovala kao čileanski konzul od 1932. do svoje smrti, radeći u Napulju, Madridu, Petrópolisu, Nici, Lisabonu, Los Angelesu, Santa Barbari, Veracruzu, Rapallu i New Yorku. Kao konzul u Madridu, ona je imala službenog kontakta sa još jednim konzularnim poslanikom i nobelovcem, Pablom Nerudom, mada se nikad ne zbližavaju. U tom periodu, ona izdaje na stotine članaka u magazinima i novinama u španskom govornom području.
14. august 1945 njen sedamnaestogodišnji nećak, Juan (fonol. Huan) Miguel, je izvršio samoubistvo. Njena žalost za njim, te zatezanje napetosti početka Hladnog rata u Evropi i Amerikama, su teme njene posljednje zbirke pjesama izdate za njenog života pod nazivom Lagar, izdate 1954. Njena posljedna zbirka poezije,  Poema de Chile (Pjesma iz Čilea), je recenzirana od strane njene prijateljice Doris Dana i izdata je 1967. Poeam de Chile opisuje pjesnikinj povratak u Čile nakon smrti u pratnji indijanskog dječaka iz pustinje Atakama i andskog jelena, huemula.
15. novembra 1945 ona postaje prva latinoamrikanka koja dobija Nobelovu nagradu za književnost. Nagradu joj je osobno dodjelio Kralj Gustav od Švedske 10. decembra 1945. Slijedi počasni doktorat od Mils Koledža u Oaklandu 1947., te državna nagrada za knijževnost Čilea 1951.
Narušeno zdravlje joj eventualno usporava njena putovanja. U toku posljednih godina života većinu vremena provodi u gradu Hampstead, u državi New York, gdje preminjuje od raka 10. januara 1957 u 67. godini života. Vlada Čilea je proglasila trodnevnu žalost povodom njene smrti, dok su na hiljade Čileanaca došli da joj odaju počast.
Neke od najpoznatijih pjesama su joj: Piececitos de Niño, Balada, Todas Íbamos a ser Reinas, La Oración de la Maestra, El Ángel Guardián, Decálogo del Artista i La Flor del Aire.
Nikola Jurišić
Život do 1530
Grof Nikola je 1526. godine zatražio od nadvojvode Ferdinanda da bude razriješen dužnosti na granici i lično preporučio Jurišića za svog nasljednika, što je Ferdinand prihvatio, te je iste godine Jurišić postao vrhovni zapovjednik carske vojske u Kranjskoj. Iste godine je sultan Sulejman sa svojom vojskom krenuo prema hrišćanskim zemljama i bilo je jasno da će se na ugarskoj teritoriji odigrati velika bitka. Postavilo se pitanje da li hrvatski vojnici sa kranjske granice treba da idu u pomoć ugarskom kralju Ladislavu ili da ostanu na granici. Ferdinand je 29. jula pitao Jurišića za mišljenje, a on je odgovorio da je spreman braniti granicu s minimalnom vojskom, a da ostatak ide u pomoć ugarskom kralju, s čime se Ferdinand složio pod uslovom da neće snosi troškove. Nema podatke koliko je vojnika otišlo u pomoć.
Jurišić, koji je do sada već stekao zavidno povjerenje nadvojvode Ferdinanda i postao njegov savjetnik, dobio je zadatak da predstavlja nadvojvodu na sjednici hrvatske elite u Cetingradu (u delegaciji su bili i Pavao Oberstein, Ivan Kocijan/Katzianer i Ivan Pichler). Poslanstvo je bilo uspješno jer je Cetingradsko vijeće 1. januara 1527. godine odlučilo da podrži Ferdinanda kao ugarskog kralja, a posjedi su ukazali posebnu čast Jurišiću jer su od njega tražili da vrši pravdu u ime kralja Ferdinanda.
Za svoju vjernu službu Jurišić je od Ferdinanda dobio čitav niz počasti. 1528/9. imenovan riječkim kapetanom (držan do 1530.) i dao mu je na uživanje Postojnu i Novigrad Istarski. Najvažniji posjed, čija će ga odbrana učiniti legendom, bio je Kiseg, koji je dobio na uživanje 9. novembra 1529. kao nagradu za vjernu službu.
Odbrana Kisega
Svojim junaštvom Jurišić se je proslavio 1532, kad je sa 700 Hrvata odbranio ugarski grad Kiseg i tako zaustavio 140.000 Sulejmanovih vojnika na njihovom vojnom pohodu prema Beču. Osmanlije koji su mogli mirno proći pored malehnog grada i tako iznenaditi tada još nespremne Ferdinandove vojnike, strašno su se prevarili kad su mislili da će Kiseg biti lagahan plijen.
Nikola Jurišić je sa svojih 28 lahko i 10 teško naoružanih konjanika trebao odjahati za Beč i tamo se pridružiti glavnoj vojsci. Međutim kad je vidio mnoštvo djece, žena i staraca koji su došli potražiti spas u gradskim zidinama, odlučio je ostati i braniti narod. Nakon što je Jurišić sastavio od seljaka i građana malu posadu od 700 ljudi, poslao je pismo Ferdinandu I u kojem je napisao: "Ja sam se usudio braniti ovaj maleni i slabi grad protiv turske sile, ne zato što se nadam da ću ga spasiti, nego samo da koji časak neprijatelja zabavim i tako kršćanskim vladarima pribavim vremena da se priprave za otpor. Samo zato izložio sam se najvećoj smrtnoj pogibelji."
Prva tri dana Turci su neprekidno topovima gađali Kiseg, a 13. augusta započeli su s mnogobrojnim jurišima sa svih strana. Branioci nisu gubili prisebnost ni kad su ih Osmanlije nekoliko puta dovodili u "mat poziciju", nego su se hrabro i čudesno branili. Nakon odbijenog dvanaestog juriša 28. augusta, hrvatski junak opet šalje Ferdinandu pismo i piše: "Od naših 700 oružanih zemljaka već je polovina poginula; od puščanog praha, što sam ga za 300 forinti kupio, imam još jednu centu. Samo Božja milost čuva nas; budi ona milostiva mojoj duši." Poslije dvanaestog juriša, osmanlijski glasnici su tri puta dolazili s nagodbama da se grad mirno preda, ali Jurišić im je slao tako drske i cinične odgovore, da je sultan Sulejman ludovao od bijesa i muke. U 13. jurišu poginulo je još 60 branilaca, a ranjeni Jurišić se s ostatkom posade pripravio za posljednji boj. U trenutku novog osmanlijskog napada na gradske zidine, starci, žene i djeca su stali plakati i zapomagati, a umjesto da uđu u grad Osmanlije su počeli bježati. Kasnije su pričali da su pobjegli zbog nekog konjanika s vatrenim mačem koji ih je tjerao sa zidina. I dok su tako na smrt prestrašene Osmanlije govorili da je Jurišić u savezu sa Sotonom, Hrvati su slavili i zahvaljivali sv. Martinu što ih je spasio od sigurne smrti.
Sam Nikola Jurišić napisao je Ferdinandu kasnije: "Moj puščani prah bio je već posve potrošen; što je od mojih ljudi ostalo na životu, već je svu volju izgubilo, te se ne bi mogao ni jedan sat više braniti." 30. augusta 1532. razočarani Sulejman je sa svojom iscrpljenom vojskom otišao s izgovorom kako velikodušno daruje Jurišiću grad Kiseg.
Jurišićev put kroz službe
mini|Grb Baruna Jurišića
Porez na dohodak
Porez na dohodak je vrsta poreza kojim se oporezuje dohodak fizičkih i pravnih osoba. Postoji više sistema poreza na dohodak u zavisnosti od obima i učestalosti razreza i naplate. Ovaj porez može biti progresivan, degresivan i proprocionalan, zavisno kako je to propisano državnim zakonodavstvom. Porez na dohodak treba razlikovati od poreza na dobit, jer se prvim oporezuje ukupan prihod (većinom lični dohodak građana), dok se porezom na dobit oporezuju profiti preduzeća.
Prinicipi poreza na dohodak
Poreska osnovica koja je predmet oporezivanja je određena vrstom prihoda, a uključuje plaće, prihode od kapitala, ulaganja i imovine, te druge prihode koje osoba ostvari u toku perioda (dohoci od igara na sreću, pokloni, nasljedstva i slično). U zavisnosti od zakona, stopa poreza može se razlikovati od vrste dohotka. Tako naprimjer, kapitalni dohoci mogu biti oporezovani kada se ostvare (pri prodaji dionica) ili kada se upišu (kada im se tržišna vrijednost poveća). U nekim zakonodavstvima, određene vrste dohodaka mogu biti potpuno oslobođene ovog poreza, naprimjer, stipendije ili penzije, ili mogu biti oslobođene do određenog iznosa.
Veoma čest slučaj postojanja progresivnih (rjeđe degresivnih) stopa poreza na dohodak. Tako naprimjer, često se manji dohoci oporezuju manjim stopama do određenog praga (npr. 5% do 1000 KM), a dohoci iznad praga višim stopama (npr. 10% iznad 1000 KM). Svrha ovog načina oporezivanja je da se od osoba s višim zaradama ubire više poreza i obrnuto. Ovu ideju progresivnog oporezivanja zastupali su vodeći ekonomisti poput Adama Smitha i Karl Marxa
Porez na dohodak u Bosni i Hercegovini
Porez na dohodak u Bosni i Hercegovini je regulisan entitetskim zakonima o porezu na dohodak. U Republici Srpskoj na snazi je Zakon o porezu na dohodak, kojim su propisane stope od 10% i 15%. U Federaciji BiH usvojen je Zakon o porezu na dohodak sa jedinstvenom stopom od 10%, a primjenjuje se od 1. januara 2009. Karakteristike Zakona o porezu na dohodak u FBiH su:
Oklahoma
Oklahoma je savezna američka država smještena u južnom dijelu velikih ravnica Sjedinjenih Američkih Država. Često je nazivaju i "Izvorna Amerika", a smještena je u regionu poznatom kao srce Amerike.
Geografija
Glavni grad je Oklahoma City (fon. Oklahoma Siti), koji je sa 541.500 stanovnika ujedno i najveći grad države. Veći gradovi su Talsa, Loton i drugi. Prostire se na oko 180.000 kvadratnih kilometara, pretežno brežjuljkastog kraja, smještenog sjeverno od rijeke Red River. U državi se nalaze malo veća uzvišenja koja se ne ističu posebnom visinom, sem na krajnjem zapadu gdje se dolazi do Stjenovitih planina. Glavni vodeni tokovi Arkansas, Cimarron i Canadian teku iz smjera sjeverozapada i pripadaju atlantskom slivu.
Privreda
U poljoprivrednoj proizvodnji ističe se: pamuk, kikiriki, pšenica, raž, ječam, kukuruz, jabuke, kruške itd.
Industrija: mašinogradnja, elektrotehnika...
Rude: zemni gas, nafta, olovo, cink, mrki ugalj.
Spisak općina u Sjevernoj Makedoniji
Spisak općina u Sjevernoj Makedoniji je lista svih općina u Republici Sjevernoj Makedoniji. Na dan 1. januara 2020. godine, Sjeverna Makedonija je imala glavni grad Skoplje sa deset gradskih općina u svom sastavu, te 70 općina u ostatku države.
NGC 6815
NGC 6815 je grupa zvijezda i nalazi se u sazviježđu Lisica. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 18. augusta 1828. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ainulindalë
Ainulindalë je prvi dio i prvo poglavlje Silmariliona, pisca J.J.R. Tolkiena. Riječ Ainulindalë dolazi iz kvenijskog i znači Muzika Ainura (ili u bukvalnom prijevodu ''Pjevanje Svetih).
Priča
Početak Ainulindalë govori o vremenu prije Vremena. Prvi imenovani je Iluvatar (Otac Svih, koji se također nazivao Eru, „Prvi, Onaj koji je Sam“), koji je, kako mu i imena kažu, postojao prije i nezavisno od svih drugih. Iluvatar je iz svojih misli iznjedrio Ainure, Svete, te ih je, prije nego što je išta postojalo, naučio Muzici. Svakom od njih, Iluvar je zadao određenu muzičku temu koja je odgovarala onom konceptu koji je utjelotvoren u svakom od Ainura. Zatim je Iluvar zatražio od Ainura da u harmoniji stvore zajedničko djelo, Veliku Muziku, nakon čega im pokaza Viziju o tome kako bi izgledala njihova Velika Muzika kada bi se „prevela“ u materijalni svijet. Ainuri vidješe u Viziji stvari za koje se nisu sjećali da su komponovali, i stvari kojih su se sjećali ali nisu znali kako su ih komponovali; vidješe Djecu Iluvatara i budući dom Djece, Ardu („Carstvo“, tj. Zemlju). I mnogi Ainuri se odmah zaljubiše u Ardu i Djecu, te se uznemiriše kada je Vizija nestala.
Zatim je počelo brojanje Vremena, jer je Iluvatar pretvorio čitavo muzičko dijelo Ainura u materijalno, objektivno, stvarno, u Eu („Neka bude“), odnosno ono što možemo nazvati Univerzumom. Mnogi od najmoćnijih i najuticajnih Ainura odlučiše otići u Eu, i Iluvar ih pusti pod uslovom da Univerzum, koji ima svoj početak, sredinu i kraj, kao i Velika Muzika Ainura, postane neraskidivo vezan za njih. I tako Valari (Sile, najmoćniji Ainuri koji su ušli u Eu) postadoše dio svijeta.
Kada su došli u Eu, Valari vidješe da je sve na početku svoje istorije - neformirano i nerođeno. Pošto su tokom Vizije vidjeli gotovo svu prošlost, sadašnjost i budućnost njihov zadatak postade da sagrade Eu iz početka.
Kada su Valari poprimili oblik i boju (u skladu sa onim što su vidjeli u Viziji), i zajedno sa mnogim pratiocima koje su privukli sebi, dovršavali rad na Zemlji, tada i Melkor poprimi oblik, koji je zbog zavisti i zlobe izgledao strašan i mračan. I tada poče prva bitka Valara sa Melkorom, za vlast nad Ardom. Iako historija prvih bitaka nije detaljno zabilježena, rečeno je da je Melkor uvijek pokušavao da uništi ili izopači sve što bi Valari stvorili. Međutim, uprkos Melkoru, Valari dovršiše Ardu, čime se završava Ainulindalë.
Sreser
mini|280px|Sreser, rimokatolička crkva "Mala Gospa" Sreser je naseljeno mjesto u sastavu općine Janjina, Dubrovačko-neretvanska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Dubrovnik.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Sreser je imao 140 stanovnika.
Napomena: ''U 1857., 1869., 1921. i 1931. dio podataka sadržan je u naselju Osobjava.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Sreser je imalo 71 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Vanjski linkovi
sreser.org
IC 2201
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Neđo Samardžić
Neđo Samardžić je ratni zločinac porijeklom iz Foče.
Osuđen je u aprilu 2006. godine od strane Suda BiH na 13 godina zatvora zbog zločina protiv čovječnosti za sistematska silovanja Bošnjakinja u Foči.
Apelaciono vijeće Suda BiH je u decembru 2006. godine u obnovljenom postupku Neđu Samardžića osudilo na 24 godine zatvora za zločine počinjene u Foči tokom 1992. i 1993. godine. Samardžić je proglašen krivim za 9 od 10 tačaka optužnice koja ga je teretila za ubistva, odvođenje u ropstvo, deportaciju, silovanje i seksualno ropstvo i druge zločine protiv čovječnosti.
Radovan Stanković je zajedno s drugim pripadnicima Miljevinskog bataljona, Brigade za taktičke operacije iz Foče, srpske vojske u augustu 1992. godine formirao logor za žene u tzv. Karamanovoj kući, koju su vojnici zvali "javna kuća", u kojoj su zatvorili veliki broj osoba ženskog spola bošnjačke nacionalnosti, od kojih su većina bile maloljetne, te su ih sistematski silovali i tukli.