cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hemolitsko−uremijski sindrom
Epidemiologija
HUS i infekcije E. coli koje ga uzrokuju bile su izvor mnogo negativnog publiciteta za FDA, mesnu industriju i restorane brze hrane od 1990-ih, posebno u kontaminacijama povezanim s restoranima Jack in the Box. U 2006. godine izbila je epidemija štetnih E. coli u Sjedinjenim Državama zbog kontaminiranog spanaća. U junu 2009. Nestléovo Toll House cookie tijesto povezano je s izbijanjem infekcije putem E. coli O157:H7 u Sjedinjenim Državama, od kojeg je oboljelo 70 ljudi u 30 država.
U maju 2011., izbila je epidemija krvavog proljeva uzrokovanog E. coli O104:H4-kontaminirano sjeme piskavica pogodilo je Njemačku. Praćenjem epidemije otkriveno je više od 3.800 slučajeva, a HUS se razvio u više od 800 slučajeva, uključujući 36 smrtnih slučajeva. Gotovo 90% slučajeva HUS-a bilo je kod odraslih osoba.
Novi Grad
Novi Grad (prije Bosanski Novi) jest naseljeno mjesto i središte istoimene općine u zapadnom dijelu Bosne i Hercegovine. Sama općina ima 48 naselja, od kojih je Novi Grad gradsko naselje, četiri naselja su mješovitog tipa, a ostalo su seoska naselja.
Prije rata grad i općina su nosili ime Bosanski Novi, ali tokom rata u Bosni i Hercegovini, srpske vlasti su donijele odluku da se nazivi svih mjesta i općina koje sadrže pridjev "bosanski" u svojim imenima, promijene. Tako je ime Bosanski Novi promijenjeno u Novi Grad.
Ilirsko i rimsko doba
Šire područje grada bilo je naseljeno još u antičko doba o čemu svjedoče Arheološko nalazište Gornji Rakani i Arheološko nalazište Blagaj (Japra). Naseljavali su ga ilirsko pleme Mezeji. Bilo je bogato rudnim blagom (željezo, bakar, cink i dr.). što je usmjerilo razvitak. Otvoreni su rudarski kopovi i talionice. Dolaskom Rimljana za ovo područje nastaje zlatni vijek rudarske i metalurgijske djelatnosti. Odavde su se željezom snabdijevale tvornice oružja. Uz topioničke pogone nastaju i naselja sa pretežno stranom radnom snagom. Proizvodnja se nastavila i u vrijeme Istočnih Gota, a naročito u vrijeme bizantijske vlasti. Iz tog perioda je i velika hrišćanska bazilika.
Srednji vijek
Prvo naselje nije moglo nastati na današnjem gradskom području jer je bilo izloženo plavljenju rijeka Une i Sane. Grad je najprije nastao iz dva podgrada, Podnovi i Ustisana, pod Kulskim brdom na kojem je stajao tvrdi kaštel akropolskog tipa knezova Babonjića za nadzor riječnog i cestovnog saobraćaja dolinama Une i Sane koje se upravo sastaju ispod Kulskog brda, gdje su prvi začeci Bosanskog Novog. Srednjovjekovne geografske mape i stari dokumenti vrlo često spominju ovu utvrdu u raznim varijantama njegovog imena kao Novi Grad, Novo Kastro, Novigradec, Kastrum, Ujvar itd. Bio je to nevelik, ali u to doba hladnog oružja teško pristupačan grad, s jednom donžom, kulom sa četiri sprata, oborom, kapikulama i dva kamena zidana objekta za smještaj posade. Njegova podgrada Podnovi bila je smještena na sjevernim padinama Kulskog brda (danas Tunjica i Londža), a podgrada Ustisana na današnjoj lokaciji željezničke stanice Novi Grad. To je danas gradska četvrt Prekosanje gdje je vjerovatno bilo riječno pristanište za unsko-sanske lađare.
Pad srednjovjekovne Bosne pod osmanlijsku vlast primorao je knezove Babonjiće, koji su se zbog utvrđenja Blagaj Grada prozvali blagajski, da stvore savez sa knezovima Zrinskim kako bi se ujedinili i suzbili invaziju Osmanlijskog Carstva. Zahvaljujući toj privremenoj slozi, ovi bosanski velikaši uspjeli su 1483. nanijeti težak poraz osmanlijskoj provalnoj vojsci. Međutim, sloga domaćih feudalaca bila je kratkog vijeka i samo je privremeno odgađala pad grada. Godine 1519. posljednji put na Kulskom brdu se pominje podgrada Ustisana. Još ranije bio je ugrožen Blagaj Grad smješten u dolini Sane, istočno od Bosanskog Novog na udaljenosti od 7 km. Osmanlije su 1537. definitivno zauzeli Blagaj Grad, iz njega protjerali posadu i postavili svoje mustafhize. Negdje u to vrijeme pao je i Novi na Kulskom brdu, ali su Zrinski još krajem 15. vijeka izgradili novi Novi na lijevoj obali Une da bi se dalje štitili od osmanlijskih prodora. To je usporilo nadiranje Osmanlija na zapad. Austrijske posade odolijevale su napadima sve do 1556, kada je poslije pada tvrđave Kostajnica osmanlijski vojskovođa bošnjačkog porijekla, Malkoč-beg osvojio grad Novi Novi 1557. godine.
Osvajanjem Novog Osmanlije su ovo utvrđenje pretvorili u važnu vojnu bazu za dalji prodor ka Beču. Izgrađen je most preko rijeke Une, a grad je vrlo brzo naseljen muslimanskim stanovništvom. Grad je ostao pod osmanlijskom vlašću sve do 1687, kada ga je zauzela banska vojska Petra Erdedija. Muslimansko stanovništvo prebjeglo je preko Une u Bosnu i na prostoru ade Jelenice, danas gradski kvart Stari Grad, izgradilo tvrđavu od balvana i nasipa na prostoru od hotela "Una" do gradskog muzeja. Godine 1726. počelo je zidanje novog utvrđenja od tesanog, kvalitetnog kamena tako da je po njegovom završetku bio gotovo neosvojiv za ondašnja napadna dejstva i oružja. Prema postojećim skicama tvrđava Turski Novi imala je zidove visoke 7 m, jarak širok 6 m, a dubok 3 m, bila je dugačka 200 m, široka 150 m, te imala 5 bastiona (tabija) i dvije kapikule (ulazne kule).
U tvrđavu se ulazilo preko dva mosta, lančanika, a jarkom oko tvrđave tekla je voda iz Une. Osvojena je samo jedanput 1788, poslije mnogih juriša i duge opsade dvadesetostruko jače vojske austrijskog feldmaršala Ernesta Gideona Laudona, zahvaljujući velikoj premoći u ljudstvu i artiljerijskim oruđima. Poslije toga granica se ipak stabilizovala na Uni tako da su Osmanlije ostale u Novom sve do 1878.
Godine 1878. prema odluci Berlinskog kongresa Novi je zajedno s ostatkom Bosne i Hercegovine pripao Austro-Ugarskoj. Okupacijske vlasti su 1894. do temelja porušile novsku tvrđavu, a njen materijal ugrađen je u razne javne i privatne objekte. Sljedeće godine Novi je dobio ime Bosanski Novi, koje je nosio sve do 1992. Dvojni naziv Bosanski Novi / Novi Grad, prema odluci Izborne komisije Bosne i Hercegovine, upotrebljavao se do 2011. kada je Ustavni sud Bosne i Hercegovine naredio promjenu izbornog zakona da bude u skladu s Zakonom o teritorijalnog organizaciji Republike Srpske, te se otada koristi zvanični naziv Novi Grad.
Geografija
Smješten je na ušću rijeke Sane u Unu, na važnoj raskrsnici puteva iz Panonske nizije prema planinsko-kotlinskoj oblasti Dinarskog planinskog sistema. Leži na neznatno sjevernije od 45° sjeverne geografske širine, na nadmorskoj visini od 122 metra. Grad je smješten na desnoj obali Une i na obje strane rijeke Sane, odnosno na dvije geomorfološke cjeline: u aluvijalnim dolinama Une i Sane i brežuljkastim padinama Grmeča i Kozare.
Bio je jedna od važnijih raskrsnica cestovnog i željezničkog saobraćaja u Pounju u bivšoj Jugoslaviji. Radi svog geostrateškog značaja područje je bilo naseljavano od prethistorije do danas. Prvo je bio na granici srednjovjekovne Bosne i Ugarske, kasnije Osmanskog i Austro-Ugarskog carstva, a danas na granici Bosne i Hercegovine prema Republici Hrvatskoj.
Površina urbanog područja grada iznosi 13,31 km2, a ukupna površina katastarske općine 26,5 km2. Prema podacima Republičkog zavoda za statistiku Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine, površina općine Bosanski Novi 1985. iznosila je 554 km2. Na sjeverozapadu, graniči tokom rijeke Une s Hrvatskom, a na jugu i jugozapadu sa seoskim naseljima Rudice, Čađavica i Crna Rijeka. Na istočnoj strani sa selima Maslovare, Blagaj, Suhača, Hozići, Donji Agići (Čelopek), Gornji Agići, Japra i Blagaj Rijeka, a na sjeveru sa selima Poljavnice i Mazić.
Stanovništvo
Po službenom popisu stanovništva 1991. godine, općina Bosanski Novi imala je 41.665 stanovnika. Tokom rata u Bosni i Hercegovini, iz sastava općine izdvojeno je područje od kojeg je formirana općina Kostajnica, sa 12 naseljenih mjesta: Kostajnica, Gornja Slabinja, Grdanovac, Gumnjani, Kalenderi, Mrakodol, Mraovo Polje, Petrinja, Pobrđani, Podoška, Tavija, Zovik.
Privreda
Privreda se uglavnom zasnivala na tekstilnoj i drvoprerađivačkoj industriji, s otprilike 8.500 zaposlenih, od čega 5.500 u industriji. Osnov tekstilne industrije bio je u fabrici trikotaže i konfekcije "Sana", u kojoj je bilo zaposleno nekoliko hiljada radnika. Fabrika "Sana" osnovana je 1937. kao malehna privatna pletiona u vlasništvu porodice Avdagić, da bi nakon nacionalizacije poslije Drugog svjetskog rata prerasla u veliki proizvodni kombinat s brojnim disperziranim pogonima. O "Sani" je 1985. snimljena TV-serija Priče iz fabrike i objavljena monografija, ali se nakon rata od 1992. do 1995. nije oporavila te je najvećim dijelom zatvorena. Kao pravni sljednik ove kompanije, danas postoji firma "Sana Linea a.d." sa sjedištem u Kostajnici.
Drvoprerađivačka industrija "Lignošper" izgrađena je 1960. u Poljavnicama, prigradskom naselju u pravcu Kostajnice. Tu se odvijala proizvodnja polufinalnih proizvoda raznih vrsta furnira i šperploča. Predratnih godina, Lignošper je proizvodio i kancelarijski namještaj, vodootporne šperploče i druge proizvode.
Izbijanjem rata 1992. većina velikih firmi prestaje s radom. Danas se privreda zasniva uglavnom na uslužnoj djelatnosti, trgovini i ugostiteljstvu, te u manjoj mjeri zanatstvu.
Toys in the Attic
Toys in the Attic jest 3. studijski album američke rok-grupe Aerosmith koji je objavila izdavačka kuća Columbia Records 1975.
S albumom Toys in the Attic Aerosmith je postigao najveći uspjeh u svojoj karijeri i postali su međunarodne zvijezde poput grupa Led Zeppelin i The Rolling Stones.
Pjesmu "Toys in the Attic" obradila je američka rok-grupa R.E.M. 1987, a "Walk this Way" američka rap-grupa Run D.M.C. 1986.
Spisak pjesama
Većinu pjesama napisao je Steven Tyler uz pomoć ostalih članova grupe.
Grb Lesota
mini|desno|200px|Grb Lesotoa Grb Lesotoa je usvojen 4. oktobra 1966, a 2006. godine su mu izmjenjene boje. Sastoji se od štita na kojem se nalazi krokodil, simbol dinastije Sotho. Štit pridržavaju dva konja. Ispod štita je natpis sa motom "Khotso, Pula, Nala" (Mir, Kiša, Prosepritet).
NGC 6380
NGC 6380 (također poznat kao ESO 333-SC14) je kuglasto zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Škorpion. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 29. juna 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1946
NGC 1946 (također poznat kao ESO 85-SC84) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 3. januara 1837. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Oktalni sistem
Oktalni sistem je brojevni sistem kod kojeg je N=8, S={0,1,2,3,4,5,6,7}.
Jednosjed
Izrazi "jednosjed" i "monoposto" se u širom značenju koriste kada se misli na automobile sa otvorenim točkovima ili formule, ali ne koriste se isključivo za tu namjenu.
Oktalni sistem
Ovaj sistem se koristi u računarstvu, mada danas znatno rjeđe nego u prethodnim decenijama.
Primjeri brojeva zapisanih u ovim sistemu su 123.456 i 243. Vrijednost ovih brojeva u dekadnom sistemu je: 243(okt)= 2*82+4*81+3*80=163(dec)
Oftalmologija
mini|desno|300px|Pregled očiju kod oftalmologa Oftalmologija (grčki oftalmos - oko) je nauka o građi, funkciji, poremećajima i bolestima očiju, suznog aparata, očnih mišića i kapaka.
Zupčići
Zupčići su naseljeno mjesto u gradu Goraždu, Bosna i Hercegovina.
Philipsburg (Sint Maarten)
mini|desno|250px|Philipsburg, Sint Maarten mini Philipsburg je glavni grad holandskog dijela ostrva Sint Maarten (Sveti Martin). Nalazi se na jugu, u prostranom zalivu, i u njemu živi oko 1.400 stanovnika. Na njegovom mjestu je bilo naselje Aravaki Indijanaca, koje je prvi vidio Kristofor Kolumbo 11. novembra 1493. godine. Današnji Philipsburg osnovao je John Philips, škotski moreplovac u holandskoj službi 1763. godine. Grad je poznat po aerodromu Princeza Julijane, koji je zbog kratke staze veoma specifičan — avioni nadlijeću obližnju plažu na visini od svega 10-20 metara.
Dubravka (drama)
Jezik i stil
Pastirska igra u tri čina; alegorijsko značenje; izmjena dvostruko rimovanih dvanaesteraca i osmeraca.
Ameba
Hranu uzimaju cijelim tijelom. U tijelu se stvara hranidbeni mjehurić, koji se spoji s organelom u kojoj su hormoni za razgradnju hranjivih čestica. Neprobavljene ostatke ameba izbacuje na bilo kojem mjestu na tijelu. Za disanje koriste kisik koji ulazi u organizam difuzijom, a nakon razgradnje tvari istim procesom iz tijela izlazi ugljik dioksid. Količinu vode u organizmu amebe kontroliraju pomoću kontraktilnih vakuola.
NGC 3428
NGC 3428 (također poznat kao MCG 2-28-22, NGC 3429, PGC 32552 i UGC 5968) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 369 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 1,50 (161 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (75 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 25. marta 1865. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Marija Ludovika, vojvotkinja Parme
Marija Ludovika (12. decembar 1791 - 17. decembar 1847) bila je austrijska nadvojvotkinja po rođenju, francuska carica po braku, i izabrana vladarica Parmskog vojvodstva.
Porijeklo
Bila je kćerka Franje II, cara Svetog Rimskog Carstva, (kasnije austrijski car Franjo I) i njegove druge supruge, Marije Terezije od Dvije Sicilije. Dobila je imena Marija Ludovika Leopoldina Franciska Terezija Josipa Lucija i, kao i sva djeca habsburškog cara, titulu austrijske nadvojvotkinje. Marija Antoaneta je bila njena dvostruka pratetka, a Marija Terezija njena dvostruka pranana - Marija Ludovika je s očeve strane bila unuka cara Leopolda II (brat Marije Antoanete, sin Marije Terezije), a s majčine strane unuka Marije Karoline (sestra Marije Antoanete, kćerka Marije Terezije).
Carica Francuza
Kako bi svoju kćerku učinili poželjnijom udavačom, njeni roditelji su plaćali časove engleskog, francuskog, italijanskog, latinskog, i španskog jezika.
Zastava Vojvodine
mini|desno|300px|Zastava Vojvodine Zastava Vojvodine je zastava AP Vojvodina i bazira se na zastavi Srbije. Također je trobojka crveno-plavo-bijelo samo što je kod zastave Vojvodine plavo polje mnogo šire od druga dva. U sredini se nalaze tri žute zvijezde koje predstavljaju Bačku, Banat i Srijem, geografske cjeline Vojvodine. Također ove zvijezde asociraju na zvijezde na zastavi Evropske unije.
Zastava je usvojena na sjednici Skupštine AP Vojvodina 27. februara 2004. godine.
Marija Ludovika, vojvotkinja Parme
Carica Francuza
Dana 11. marta 1810. godine osamnaestogodišnja Marija Ludovika udata je preko predstavnika za francuskog cara Napoleona I i postala francuska carica, a ceremonija vjenčanja je održana u kapeli u Louvreu 1. aprila 1810. godine. Marijin Ludovikin otac je ovim brakom želio učvrstiti veze svoga carstva sa najmoćnijim evropskim carstvom, a Napoleon je tražio priznanje svoga carstva vjenčanjem sa članicom jedne od najstarijih evropskih dinastija - Habsburško-lotarinškom dinastijom - i želio je dobiti muškog nasljednika kojeg mu njegova prethodna supruga, Jozefina de Beauharnais, koju je oženio iz ljubavi, nije uspjela roditi. Prije nego je oženio Mariju Ludoviku, Napoleon je neuspješno prosio rusku veliku kneginju Anu Pavlovnu, mlađu sestru ruskog cara Aleksandra I s kojim je bio u ratu.
Dana 20. marta 1811. godine Marija Ludoivka je rodila sina, Napoleona Franju Josipa Karla Bonapartu, kojem je data titula kralja Rima i vojvode od Reichstadta. Marija Ludovika je vršila dužnosti regenta i vladala Francuskom u muževo ime od aprila do decembra 1812. godine tokom Napoleonove kampanje u Rusiji i opet od aprila do januara 1814. godine tokom Napoleonove kampanje u Njemačkoj.
Raspad carskog braka
Napoleon je bio prisiljen abdicirati u aprilu 1814. godine, te je bio protjeran iz Francuske. Marija Ludovika se vratila u Austriju i nikada više nije vidjela svoga muža.
Napoleon je jednom prilikom izjavio da je preferirao Mariju Ludoviku nego Jozefinu; jer, iako je istinski volio Jozefinu, i kako je rekao, nije ju poštovao, Marija Ludovika mu nikada nije lagala niti ga bacala u dugove. Jozefina je, s druge strane, varala Napoleona isto koliko je i on varao nju, te je bila poznata po svojoj rastrošnosti. Marija Ludovika ipak jeste varala Napoleona i čak rodila djecu dok je formalno bila u braku sa njim, ali Napoleon je tada bio u izbjeglištvu i njihov brak je bio samo slovo na papiru.
Vladarica tri italijanska vojvodstva
Nakon Napoleone abdikacije Marija Ludovika i njen sin su pobjegli u Blois, a zatim u njen rodni grad, Beč. Sporazumom potpisanim 11. aprila 1814. godine Mariji Ludoviki je dozvoljeno da zadrži svoju carsku titulu i oslovljavanje, a dobila je i pravo da samostalno vlada trima italijanskim vojvodstvima: Parmom, Piacenzom, i Guastallom. Sin joj je trebao biti nasljednik nakon njene smrti, ali Bečki kongres iz 1815. godine je oduzeo Napoleonu Franji nasljedna prava i ostalo je nejasno ko će je naslijediti u Parmi. Godine 1817. potpisan je sporazum kojim je odlučeno da će je naslijediti Burbonac, a godine 1844. odlučeno je da će njena vojvodstvo Guastallu naslijediti vojvoda Modene. Marija Luiza je uspješno vladala svojim vojvodstvima. Godine 1821, četiri mjeseca nakon smrti Napoleona Bonaparte, Marija Luiza je sklopila morganatski brak sa svojim ljubavnikom, grofom Adamom Albertom von Neipperg. Pošto je brak bio morgnatički, Marija Ludovika nije dobila njegove titule niti je on dobio njene. Par je imao troje djece, dvije kćerke i sina, od kojih su najstarija kćerka i sin rođeni prije njihovog vjenčanja. Neipperg je umro 1829. godine. Dana 17. februara 1834. Marija Ludovika se opet udala, i to opet morgnatički, za svog dvorjanina, Charlesa Rénéa de Bombellesa, grofa od Bombellesa. S njim nije imala djece. Bombelles ju je nadživio i umro 1856. godine.
Carica Marija Ludovika je umrla 1847. godine u Parmi. Naslijedio ju je vojvoda Karlo II.
NLRC4
NLR porodice CARD sa proteinskim domenom 4 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom NLRC4 sa hromosoma 2.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 1.024 aminokiseline, a molekulska težina  116.159 Da.
Struktura
Protein NLRC4 je visoko konzeran među vrstama sisara. Ima homologiju sa Ced4 proteinom C. elegans. Sadrži N-terminalni CARD domen, centralni nukleotidni vezujući domen/NACHT domen i C-terminalno LRR ) domena. Pripada porodici NLR proteina koja uključuje koaktivator transkripcije CIITA i kanonski inflamasomski protein NLRP3. Skraćeni mišji NLRC4 bio je prvi član ove porodice čija je kristalna struktura riješena.
Funkcija
NLRC4 je najbolje povezan sa pokretanjem formiranja inflamasoma. Za razliku od NLRP3, određene funkcije NLRC4 zavisne od inflamasoma mogu se obavljati nezavisno od skele inflamasoma ASC. Ljudski Ced4 homolozi uključuju APAF1, NOD1 (CARD4) i NOD2 (CARD15). Ovi proteini imaju najmanje 1 N-terminalni CARD domen, praćen centralno lociranim domenom za vezivanje nukleotida (NBD ili NACHT) i C-terminalnim regulatornim domenom, koji se nalazi samo kod sisara, a sadrži ili WD40 ponavljanje ili ponavljanja bogata leucinom (LRR-ove). CARD12 je član porodice Ced4 i može izazvati apoptozu.
Interakcije
Pokazalo se da NLRC4 reaguje sa NAIP-om (postoji jedan ljudski NAIP, ali miševi eksprimiraju najmanje 4 različita NAIP proteina). Interakcija NAIP/NLRC4 može odrediti specifičnost liganda. Aktivnost inflamasoma ovisna o NLRC4 aktivira CASP1. Pod određenim okolnostima, NLRC4 i NLRP3 mogu zauzeti isti kompleks inflamasoma.
Klinički značaj
Ljudi koji imaju aktivirajuće mutacije u NLRC4 mogu razviti autoupalni sindrom karakteriziran akutnom temperaturom, hepatitisom, vrlo visokim serumskim feritinom i drugim karakteristikama koje upućuju na Sindrom aktivacije makrofaga (MAS). Neki pacijenti su također razvili potencijalno po život opasan enterokolitis koji je nestajao u ranom djetinjstvu. Kod ovih pacijenata, pronađeno je hronično i izvanredno povišenje serumskog IL-18, za razliku od pacijenata sa mutacijama NLRP3 koji razvijaju kriopirinu pridruženie periodične sindrome. Velika japanska porodica imala je mnogo blažu bolest povezanu sa urtikarijom izazvanom hladnoćom koju je uzrokovala dominantno naslijeđena mutacija NLRC4.
NGC 4945A
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sint Maarten
Ostrvo Sveti Martin (fr. Saint-Martin, hol. Sint Maarten) je ostrvo u Karibima koje pripada podgrupi Ostrva zavjetrine. Sjeverni dio ostrva je pod suverenitetom Francuske (vidi: Francuske prekomorske teritorije), dok je južni dio članica Kraljevine Holandije (ranije dio Holandskih Antila).
Površina ostrva je 87 km2 (holandski dio — 34 km2, francuski — 53 km2). Najviša tačka na ovom vulkanskom ostrvu je vrh Paradi (411 m), u francuskom dijelu ostrva.
Administrativni dio holandskog dijela ostrva je u mjestu Philipsburg, a francuskog u mjestu Marigo. U francuskom dijelu živi 33.102 stanovnika, a u holandskom 33.119.
Francuski dio ostrva je teritorija Evropske unije i euro je zvanična valuta. Na holandskom dijelu zvaničan je antilski gulden, mada je američki dolar prihvaćen svuda na ostrvu. Od 2012. zvanična valuta biće promijenjena u karipski gulden.
Ostrvo je na dan Svetog Martina, 11. novembra 1493, otkrio Kristofor Kolumbo.
Predsjednik Italije
Predsjednik Italije, službeno predsjednik Republike Italije (italijanski: Presidente della Repubblica Italiana) jeste šef države Italije. U toj ulozi, nosilac funkcije predstavlja nacionalno jedinstvo, garantuje da je italijanska politika u skladu sa Ustavom Italije i šef je italijanskih oružanih snaga. Mandat predsjednika traje sedam godina. Trenutni predsjednik je Sergio Mattarella, obnašavši tu dužnost od 3. februara 2015. godine.
Kvalifikacije za dužnost
Sastavljači ustava Italije namijenili su da predsjednik bude stariji državnik nekog stasa. Član 84 navodi da za predsjednika može biti izabran svaki italijanski državljanin koji na dan izbora ima pedeset ili više godina i uživa građanska i politička prava. U članu se također navodi da je predsjedništvo nespojivo s bilo kojom drugom funkcijom; stoga, novoizabrani predsjednik mora podnijeti ostavku na bilo koju drugu funkciju prije nego što položi zakletvu.
Ustav iz 1948. godine ne postavlja nikakva ograničenja mandata predsjedništva, iako se do 2013. nijedan predsjednik nikada nije kandidirao za drugi mandat. Dana 20. aprila 2013, predsjednik Giorgio Napolitano pristao je da se kandiduje za drugi mandat u pokušaju da prekine parlamentarni zastoj na predsjedničkim izborima 2013. godine i isti dan je propisno ponovo izabran. Međutim, jasno je dao do znanja da neće odslužiti puni mandat i podnio je ostavku u januaru 2015. godine.
Predsjednički mandat
Predsjednik Republike Italije stupa na dužnost nakon polaganja zakletve pred italijanskim parlamentom i predsjedničkog obraćanja.
Mandat predsjednika Republike Italije traje sedam godina. Ovo sprječava da bilo koji nosilac funkcije bude ponovo izabran od istih domova, koji imaju petogodišnji mandat, što također daje određenu slobodu od pretjeranih političkih veza sa tijelom za imenovanje. Mandat italijanskog predsjednika može prestati dobrovoljnom ostavkom, smrću tokom obavljanja funkcije, trajnim invaliditetom zbog teške bolesti ili smjenom zbog zločina veleizdaje ili napada na Ustav.
Bivši predsjednik Republike naziva se predsjednikom emeritusom Republike i doživotnim senatorom. U odsustvu predsjednika Republike, uključujući putovanja u inostranstvo, predsjedničke funkcije obavlja predsjednik Senata.
Žigovi (Goražde)
Žigovi su naseljeno mjesto u gradu Goraždu, Bosna i Hercegovina.
Sapna
Sapna je naseljeno mjesto i sjedište istoimene općine u sjeveroistočnom dijelu Bosne i Hercegovine.
Historija
U administrativnom pogledu Sapna je kao općina osnovana 18. marta 1998. godine kada se na osnovu Odluke Federalnog parlamenta po prvi put sastalo Općinsko vijeće. Općina Sapna je nastala podjelom općine Zvornik na dva dijela: na općinu Zvornik u RS i općinu Sapna u FBiH Sapna kao administrativno–teritorijalni pojam se spominje još u periodu srednjeg vijeka. Poznat je i na najstarijim kartama ucrtan naziv Župa Sapna. U onom vremenu taj naziv je predstavljao područje koje je egzistiralo kao jedna autonomna cjelina. Dokaz aktivnog življenja ljudi na području Sapne su mnogobrojni stećci koji se i danas nalaze u naseljima: Handelići, Međeđa, Gornja Sapna itd. U periodu srednjeg vijeka Sapna je predstavljala važno komunikacijsko područje između tadašnjih gradova Zvornika i Teočaka. Dolaskom Osmanlija na ove prostore Sapna se pominje kao nahija Sapna koja pripada zvorničkom sandžaku koji je osnovan u periodu izmedu 1478. i 1483. godine. Veoma aktivnu naseljenost ljudi iz ovog perioda potvrđuju mnogobrojna mezarja koja se nalaze na više lokaliteta. Za vrijeme austro-ugarske vlasti Sapna pripada Zvorničkom kotaru. Također u vrijeme Kraljevine SHS i Kraljevine Jugoslavije Sapna je bila u sastavu sreza Zvornik kao jedna od deset općina, a u sastavu okruga tuzlanskog. Nakon Drugog svjetskog rata Sapna će egzistirati kao općinsko središte sve do 1958. godine kada se gasi Zvornički srez i priključuje Tuzlanskom, a općina Sapna se pripaja općini Zvornik. Tokom rata u BiH u Sapni nije bilo oružanih sukoba.
Sapna danas
Veći dio bivše općine Zvonik Daytonskim sporazumom je pripao Republici Srpskoj. Manji dio, naselja: Sapna, Goduš, Kraljevići, Međeđa, Rastošnica, Rožanj i dijelovi naselja Baljkovica, Kiseljak, Nezuk, Vitinica i Zaseok pripao je Federaciji. Na tom dijelu, površine 118 km2, formirana je nova općina - općina Sapna.
Područje ove općine je izrazito poljoprivredno. Njen brdsko - planinski položaj je pogodan za razvoj voćarstva i uzgoj stoke. Da bi se mogla razvijati savremena proizvodnja, potrebno je izgraditi infrastrukturne objekte: puteve, električnu mrežu, uvesti mehanizaciju, podići pogon za preradu poljoprivrednih proizvoda. Neki od ovih projekata su već u znatnoj mjeri realizirani. Stanovništvo kontinuirano emigrira u zapadnoeuropske zemlje, posebno mladi.
Institucije
Osim općine, Sapna ima i policijsku stanicu, Dom zdravlja, filijale penzionog i zdravstvenog osiguranja, poštu, banku, elektro-distribuciju, radio stanicu Radio Glas Drine, civilnu zaštitu, nekoliko filijala različitih osiguravajućih kuća, osnovnu i srednju školu. Osim toga, ovdje egzistira i nekoliko privatnih firmi sa ograničenom proizvodnom aktivnošću.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1950 - grupa 4
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1950 - grupa 4 bila je jedna od četiri grupe grupne faze takmičenja na Svjetskom prvenstvu 1950. koje se odigralo u Brazilu. Takmičenje u grupi 4 odigralo se 2. jula 1950. godine. U grupi 4 nalazile su se dvije reprezentacije: Urugvaj i Bolivija. Urugvaj kao pobjednik grupe kvalificirao se u finalno takmičenje Svjetskog prvenstva 1950. Škotska i Turska koji su trebali popuniti upražnjena mjesta u grupi odustali su od nastupa na prvenstvu. Škoti su odbili nastupiti razočarani time što nisu najbolja britanska reprezentacija. Kao zamjene Turskoj i Škotskoj pozvane su Francuska i Portugal. Ipak obje reprezentacije na kraju odbile su taj poziv. U početku Francuska je pristala nastupiti, ali kada je saznala da će odigrati dvije utakmice u gradovima međusobno udaljenim tri hiljade kilometara poslala je FIFA-i negativan odgovor.
Urugvaj – Bolivija
<section begin=SP 1950 - utakmica 14 /><section end=SP 1950 - utakmica 14 />
Radioaktivnost
mini|desno|180px|Simbol radioaktivnosti
1896. godine je Henri Bekerel (Henri Becquerel), francuski fizičar, radio na spojevima koja sadrže element uranij. Na njegovo iznenađenje, otkrio je da na fotografskoj ploči, koja treba da štiti od svjetlosti, ostaju neki magloviti tragovi, kada se ovi uranijevi spojevi nalaze u blizini ploče, čak i kad je ona uvijena u crni prekrivač. Ova zamagljenje su nagovještavala da neka vrsta zračenja prolazi kroz ploču. Nekoliko materijala različitih od uranija su, također, emitirali ove prodorne zrake. Materijali koji emitiraju ovu vrstu radijacije su označeni kao radioaktivni i prolaze kroz fazu koja se zove radioaktivno raspadanje.
1899. Ernest Ruterford (Ernest Rutherford) je otkrio da uranijevi spojevi proizvode tri različite vrste radijacije. Odvojio je radijacije prema njihovim prodornim sposobnostima i nazvao ih prema prva tri slova grčkog alfabeta: alfa, beta i gama radijacija.
A-zračenje se može zaustaviti listom papira. Ruterford je kasnije pokazao da je alfa-čestica, u stvari, jezgra atoma helija, 4He.
Beta čestice su kasnije identificirane kao elektroni velikih brzina. Šest milimetara aluminija je potrebno da bi se zaustavila većina beta-čestica. Nekoliko milimetara olova je potrebno da bi se zaustavile gama-zrake, za koje je utvrđeno da su fotoni, velike energije.
Alfa-čestice i gama-zrake se emitiraju sa specifičnom energijom koja zavisi od radioaktivnosti izotopa. Beta-čestice, međutim, se emitiraju zajedno sa neprekidnom energijom, od 0 do maksimalne, koju odobrava određeni izotop.
NGC 231
NGC 231 (također poznat kao ESO 29-SC5) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Tukan. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 12. augusta 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 134
IC 134 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Trokut. Prvo otkriće je napravio Guillaume Bigourdan 28. oktobra 1889. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sky Srpska
Sky Srpska je aviokompanija sa sjedištem u Banjoj Luci, a u vlasništvu Vlade Republike Srpske. Kompanija je osnovana 2007. godine, a ugašena tokom 2011. godine. Sjedište aviokompanije bio je Međunarodni aerodrom Banja Luka. Sam početak rada kompanije je odgađan nekoliko puta od srane Vlade RS zbog nedostatka finansijskih sredstava. Prvi letovi Sky Srpske su počeli u julu 2010. godine, kada je kompanija potpisala ugovor sa Adria Airways o zajedničkoj saradnji na letovima između Banja Luke i Ljubljane. Kompanija je zvanično likvidirana 2011. godine, kada je Vlada RS odlučila da prestane sufinansirati ekonomski neodrživu kompaniju. Sky Srpska je ostavila dugove u vrijednosti od oko 150.000 KM, a najveći dug prema Međunarodnom aerodromu Banja Luka.
Flota
Sky Srpska je tokom svog poslovanja raspolagala sa sljedećim avionom:
Jelena Lazarević
Jelena Lazarević je kćerka srpskog oblasnog gospodara kneza Lazara Hrebeljanovića, supruga Đurađa II Stratimirovića i Sandalja Hranića.
Prvi brak imala je sa zetskim vladarem Đurađom II Stracimirovićem Balšićem. Kao udovica upravljala je Zetom u ime malodobnog sina Balše III Balšića. U svoj drugi brak sa bosanskim vojvodom Sandaljem Hranićem ulazi 1411. Sa Sandaljem nije imala djece. Imala je depozite sa dragocjenostima u Dubrovniku. Njen brat je bio despot Stefan Lazarević. Umrla je 1443.
Poznata je po svojoj kulturnoj i vjerskoj djelatnosti u krilu pravoslavnog svijeta. Sagradila je crkvu u Bešci na Skadarskom jezeru.
NLRP6
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 892 aminokiseline, a molekulska težina  98.768 Da.
Dresden
Drezden (njem. Dresden) jest glavni grad njemačke savezne pokrajine Saksonije (Freistaat Sachsen). Nalazi se u dolini rijeke Elbe. U Drezdenu živi oko 480.000 stanovnika, a 800.000 u širem gradskom području.
Grad je važan kulturni, politički i ekonomski centar. Od industrije prednjače: automobilska, izrada poluprovodnika, satova i optičkih instrumenata. Zbog svog izuzetnog kulturno-historijskog značaja poznat je pod imenom "Firenca na Elbi" (njem: Elbflorenz). Grad ima naročito mnogo spomenika iz doba baroka: Opera Semper (nazvana po arhitekti), Palata Cvinger, Bogorodičina protestantska crkva (Frauenkirche), Dvorska rimokatolička crkva (Hofkirche) itd.
13.-14. februara 1945, Drezden je teško bombardovan od strane savezničke avijacije. Poginulo je preko 25000 ljudi, a oko 80% grada bilo je uništeno. Ovaj napad je ostao veoma kontroverzna tema za historičare, jer sa vojnog stanovišta nije imao mnogo smisla.
Mnogi od spomenika kulture su obnovljeni poslije rata.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Istarska županija)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Istarska županija je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 2.813 km2 imala 208.055 stanovnika, što predstavlja 4,86% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Istarskoj županiji je 73,96 stanovnika/km2.
Hlorfenamin
Hlorfenamin (INN) ili Hlorfeniramin, je često upotrebljavani antihistamin komercijalno dostupan u obliku soli maleata. Prodaje se pod zaštičenim nazivima: Chlor-Trimeton®, Piriton®, Chlor-Tripolon® u SAD, te kao Tylol® u Bosni i Hercegovini, Turskoj, Rusiji i drugim zemljama. Spada u prvu generaciju alkilaminskih antihistamina. Koristi se za ublažavanje simptoma alergija poput rinitisa i urtikarije. Njegovi sedativski efekti su dosta slabiji od drugih antihistamina prve generacije. Također ima i antidepresivna svojstva. Upotrebljava se i u veterinarskoj praksi kod malih životinja.
Drugi punski rat
mini|300p|[[Hanibal prelazi Alpe sa ratnim slonovima]]
Drugi punski rat je rat između Kartage i Rimske Republike, koji se vodio od 218. p. n. e. do 202. p. n. e.. Bio je to jedan od ukupno tri velika Punska rata Naziv Punski rat potiče od latinskog imena za Kartaginjane: Punici ili Poenici (od imena njihovih predaka Feničana).
Uvod
Sporazum između Kartage i Rimske Republike je nalagao da Kartažani ne smiju ići sjevernije od rijeke Ebro. Sagunt je bio ispod te linije. Sagunt je izazvao Kartaginjane napadajući okolna plemena pod protektoratom Kartage i ubijajući pripadnike propunske frakcije u gradu. Hanibal napada Sagunt (blizu sadašnje Valencije u Španiji) koji je bio pod specijalnom zaštitom Rima, ali taj zaštitni pakt nije bio dio ugovora sa Kartagom. Ipak, Rimljani zahtjevaju da im se preda Hanibal. Pošto je to Kartaga odbila, Rim proglašava rat.
Napad na Italiju kopnenim putem
Hanibalova armija imala je 90.000 pješadinaca i 12.000 konjanika ali izgleda da je to uključivalo u Hasdrubalove vojnike. Ekspediciona armija brojala je 75.000 pješadinaca i 9.000 konjanika. Hanibal kreće iz Nove Kartage u kasno proljeće 218. p. n. e.. Pretpostavio je da će se rimska armija kretati duž obale prema Iberijskom poluostrvu, pa se on kreće dalje od mora. Krajem juna dolazi do rijeke Ebro.
Hanibalov prelazak Alpa
mini|350p|Pravac Hanibalove invazije Italije preko Alpa Nastavlja put duž jedne od pritoka Rone (vjerovatno Izer) i dolazi do Alpa. Na Alpima se suočava sa surovom klimom i terenom i gerilskim napadima lokalnih plemena. Ipak on uspješno prelazi Alpe, što je bilo jedno od najslavnijih dostignuća bilo koje vojne sile u antičko vrijeme. To je predstavljalo veliko iznenađenje za Rimljane. Spušta se sa brda u Sjevernu Italiju, ali sa duplo manje vojnika od onog broja koji je krenuo na dugi put. Preostalo je samo nekoliko slonova. Hanibal je putem izgubio 20.000 vojnika.
Bitka kod Ticina i Trebije
200p|mini|lijevo|Тri Hanibalove pobjede u Italiji: (1) [[Bitka kod Trebije (2) Bitka kod Trazimenskog jezera (3) Bitka kod Kane]] Hanibal je ušao na rimsku teritoriju i time je spriječio namjere Rima da se bitka odvija na stranom terenu. Hanibalova nagla pojava među Galima omogućila je da se relativno lako raskinu veze tih plemena sa Rimljanima jer Rimljani nisu imali vremena da reaguju.
Konzul Publije Kornelije Scipion komandovao je rimskim trupama koje su poslane da zaustave Hanibala. On nije očekivao da Hanibal pređe Alpe. Očekivao je borbe sa Hanibalom na Iberijskom poluostrvu. Sa malim snagama u Galiji pokušao je zaustaviti Hanibala. Šalje armiju u Italiju morem da bi sprječio Hanibalovo nadiranje.
Hanibal prelazi Alpe i osigurava pozadinu zauzimajući Taurini (današnji Torino). Krećući se dolinom rijeke Po nailazi na rimsku vojsku i pobeđuje u bici kod Ticina. Pobjedio je zahvaljujući superiornijoj konjici. Rimljani se povlače iz cijele Lombardije. Ta pobjeda je bitno oslabila Rimljane, jer sada se Gali potpuno pridružuju Kartagi, a cijela sjeverna Italija je neslužbeni saveznik. Time Hanibalova armija od 40.000 ljudi dobija galske i druge trupe kao pomoć i značajno pojačanje i prijeti invazijom cijele Italije. Scipion je bio povrjeđen u bici i povukao se sa armijom preko rijeke Trebije i čekao je pojačanja.
Čak i prije nego što je u Rim stigla vijest o porazu kod Ticina, senat naređuje da se konzul Sempronije Long povuče sa armijom sa Sicilije i pomogne Scipionu. Hanibal se vještim manevrima postavlja na drum kojim je trebao Sempronije Long doći sa pojačanjima u pomoć Scipionu. Hanibal pri tome osvaja jedan grad čime obezbjeđuje snabdjevanje svoje vojske. Ali Sempronije Long uspjeva da se provuče oko Hanibalovih pozicija do Scipiona.
Bitka kod Trazimenskog jezera
240p|mini|Bitka kod Trazimenskog jezera, Osiguravši pobjedu u sjevernoj Italiji, Hanibal je tu prezimio zajedno sa Galima. U proljeće 217. p. n. e. odlučuje da ide dalje južnije. Rim je bio alarmiran teškim porazom i senat pravi planove kako da se suoči sa opasnošću. Vrše se izbori novih konzula. Novi konzuli su Gnej Servilije i Gaj Flaminije. Očekujući Hanibalovo napredovanje dva konzula raspoređuju svoje armije na dva moguća pravca Hanibalovog pohoda. Servilije se postavlja u Arimin na Jadranskom moru, a Flaminije u Aretijum, blizu apeninskih planinskih prelaza.
Jedini preostali put je bio kraj Arnoa. To je bila velika močvara, a baš tada su bile poplave. Hanibal je znao da je taj pravac pun poteškoća, ali bio je najsigurniji i najbliži put u centralnu Italiju. Kako Polibije tvrdi, ostali putevi su bili duži i dobro poznati neprijatelju, a ovaj kroz močvare je bio kraći i njime bi iznenadio Flaminija. Hanibalova vojska je marširala 4 dana i 3 noći kroz močvare, što je iscrpilo vojsku. Hanibal je prešao Apenine bez otpora, ali u močvarama je izgubio dosta vojnika i preostale slonove.
Uprkos svemu, Flaminije ne ulazi u sukob sa Hanibalom, pa Hanibal maršira oko Flaminijevog lijevog krila i odsjeca Flaminija od Rima. Napredujući brdima Etrurije Hanibal je izazvao Flaminija i u bici kod Trazimenskog jezera uništava Flaminijevu armiju. Flaminije je također ubijen u toj bici. Ta bitka predstavlja najveću zasjedu u historiji ratovanja i u bici su uništene dvije rimske armije. Ubijeno je 15.000 vojnika u a još toliko je zarobljeno.
Hanibal je imao otvoren put prema Rimu. Njegovi generali su insistirali da se opsjeda Rim, ali Hanibal je to odbio. Nije imao dovoljno opsadnih sprava, a nije imao ni bazu u centralnoj Italiji. Odlučuje da krene južno, da bi potakao pobunu Grka protiv Rima.
Fabije Kuntaktor preuzima komandu
Rim je bio u stanju panike nakon teškog poraza u bici kod Trazimenskog jezera. Hanibalu je bio otvoren put na sam Rim. U trenucima takvih kriza bilo je nužno da se proglasi diktator, kome bi se dale sve ovlašćenja na 6 mjeseci. Za diktatora je odabran Kvint Fabije Maksim zvan Kunktaktor (čovjek koji odgađa).
Hanibal je krenuo taktikom uništavanja, najpre Apulije, pa onda najbogatijih dijelova Italije, Kampanije. Hanibal je svjesno uništavao izazivajući Fabija. Fabije je sve to pratio, ali nije ulazio u odlučnu bitku. Takvo veliko uništavanje počelo je izazivati bjes i kod vojske i u Rimskom senatu. Fabije postaje veoma nepopularan ne samo u Senatu i među vojnicima nego u narodu. Svi su želeli da brzo vide kraj rata, a videli su samo Hanibalovu paljevinu i uništavanje. Dalje, vladao je strah da ako Hanibal tako dalje nastavi uništavati bez otpora mnogi rimski saveznici bi mogli napustiti Rim i preći na stranu Kartage s obzirom da ih Rim ne može odbraniti.
Pred dolazak zime Hanibal odlučuje da mora prezimiti na drugom području, jer Kampanija u kojoj se nalazio je bila uništena. Ali Fabije je zatvorio sve prolaze iz Kampanije. Jedan kartaginjanski general je smislio varku. Po noći je skupio svu stoku i zavezao joj baklje za rogove. Rimljani, koji su čuvali prolaz pomislili su da Kartaginjani namjeravaju da prođu noću kroz šumu pomoću baklji. Rimljani su krenuli za stokom, a Hanibal zauzima prolaz. Koristeći osvojeni prolaz Hanibal je prešao u Apuliju, gde je prezimio.
To je bio teški poraz za Fabija i usljed nezadovoljstva naroda i senata nakon 6 mjeseci vlasti Fabije je smjenjen. Fabije je bio nepopularan jer njegova taktika nije vodila brzom završetku rata. Izabrana su dva nova konzula Gnej Servilije Gemin i Marko Atil Regul s ciljem da se vodi ofanzivniji pohod.
Bitka kod Kane
mini|330p|Bitka kod Kane i uništenje rimske armije Tokom pohoda 217. p. n. e. Hanibal nije uspio da pridobije saveznike među Italijanima, ali sljedeće godine se već pojavila mogućnost da to i ostvari. U proljeće 216. p. n. e. Hanibal preuzima inicijativu i zauzima velika skladišta u Kani u Apuliji. Zauzimajući Kanu, Hanibal se postavlja između Rimljana i izvora snabdjevanja.
Rimski senat postavlja dva konzula: Kaja Terentija Vera i Lucija Emilija Paula. Neke procjene govore da su Rimljani imali 100.000 vojnika. Rimske i savezničke legije pod vođstvom dva konzula odmarširale su u Apuliju da se sukobe sa Hanibalom. Poslije dva dana marša, susreli su se Hanibalovim snagama na lijevoj obali rijeke Audif udaljenoj 10 kilometara.
Hanibal koristi jaku želju Rimljana za okršajem. Rimljane je uvukao u zamku koristeći taktiku obuhvatanja, kojom je eliminisao rimsku brojčanu nadmoć. Taktikom obuhvatanja smanjio je površinu, na kojoj se odvija bitka, što daje prednost manjoj armiji. U centar polukruga Hanibal postavlja svoje najmanje pouzdane trupe, a na krila polukruga postavlja galsku i numidijsku konjicu, i libijske plaćenike.
Poslije bitke kod Kane dotad lojalni rimski saveznici gube vjeru i neki počinju prelaziti na stranu Kartage. Tokom te godine grčki gradovi Sicilije bune se protiv Rima. Makedonski kralj Filip V podržava Hanibala i izaziva Prvi makedonski rat protiv Rima. Hanibal osigurava savezništvo sa kraljem Sirakuze, a Tarent također prilazi. Drugi najveći grad U Italiji Kapu prelazi na stranu Hanibala i postaje nova Hanibalova baza.
Međutim, Hanibal nije dobio iz Kartage potrebna pojačanja da bi direktno napao Rim, tako da se zadovoljio sa pokušajima podjarmljivanja tvrđava, koje su još stajale protiv njega. Ipak na Hanibalovu stranu nije prešlo dovoljno gradova-država, nego samo nekoliko. Iako je dobio Makedoniju za saveznika, njena mornarica nije dorasla rimskoj, pa mu nije bila od pomoći.
Zastoj u Italiji
Rat u Italiji ušao je u zastoj nakon bitke kod Kane. Rimljani su poslije tri uzastopna poraza i bezbroj manjih poraza morali promijeniti strategiju. Ponovo su počeli koristiti Fabijevu strategiju, jer to je bio jedini način da se pobjedi Hanibal. Fabije Maksim je ponovo izabran za konzula 215. p. n. e. i 214. p. n. e. Rimska armija je otada uvijek držala oko na Hanibalu, a borili su se samo tamo gdje su bili u prednosti. Tražili su način da Hanibalu učine štetu gdje god mogu, a sa druge strane smanjuju Hanibalovu mogućnost činjenja šteta.
Uprkos porazima i prebjezima Rimljani su još uvek imali veliku bazu i mogli su još uvjek skupiti mnogo veću armiju od Hanibala, zamjenjujući tako gubitke. Uvek su imali najmanje 80.000 vojnika na raspolaganju. Hanibalova armija je postajala sve gora, a brojno je bila duplo manja od rimske. Umesto da koriste jednu veliku armiju, Rimljani koriste mnoštvo manjih armija. Te manje armije su nastojale da zamaraju Hanibalovu armiju stalnim marševima, stalnim manjim okršajima i glađu. Sljedećih nekoliko godina Hanibal napušta politiku spržene zemlje i nastoji obezbjediti snabdevanje iz lokalnih izvora za neefikasne operacije duž južne Italije. Pošto nije mogao navući rimsku armiju u jednu veliku bitku, sve se svodilo na manje operacije, koje su uglavnom bile oko gradova Kampanije.
To je uzrokovalo da se pojačanja ne šalju Hanibalu u Italiju, nego u Španiju. Pojačanja su se poslala i na Siciliju i na Sardiniju. U isto vreijme Hanibal ima velikih problema sa savezništvima u Italiji. Mnogo Hanibalovih saveznika je postalo saveznik pod uslovom da nisu prisiljeni da služe protiv svoje volje, tako da on nije mogao mnogo da računa na takva savezništva. Rimljani postaju sve snažniji i po broju i po iskustvu.
Hanibalovi ljudi postaju sve slabiji. Njegovi podređeni više ne mogu da drže zaposjednuto, a niko ne pomaže pojačanjima, ni njegova vlada u Kartagi ni makedonski saveznik Filip V. Hanibalova pozicija u južnoj Italiji postaje sve gora, a šanse da zaposjedne Rim su sve manje. Rimljani 211. p. n. e. zauzimaju Kapuu, drugi grad po veličini iza Rima. Sirakuza je isto tada pala poslije dvogodišnje opsade. Sirakuza je bila poznata po odbrambenim spravama, koje je napravio Arhimed. Arhimeda ubijaju Rimljani kad su zauzeli grad. Rimljani 209. p. n. e. zauzimaju Tarent.
Hanibal još uvek dobija mnogo bitaka, potpuno uništavajući dvije rimske armije 212. p. n. e., pa čak ubija dva konzula u bici 208. p. n. e. Jedan od tih konzula je bio Marko Klaudije Marcel. Međutim, bez pojačanja i bez sredstava od saveznika Hanibal nije mogao da učini značajniji napredak. Nedovoljno snabdjeven od saveznika, napušten od svoje vlade i bez mogućnosti da ima ni približne izvore kao Rim, Hanibal počinje polako gubiti tlo pod nogama, iako svuda pobjeđuje. Hanibal nastavlja da dobija bitke protiv Rimljana, ali nije mogao da im nanese odlučnu pobjedu, koja bi proizvela dugotrajan strateški efekt.
Rat na Iberijskom poluostrvu
Dok se glavni pohod odvijao u Italiji, Rimljani su prenjeli rat na Iberijsko poluostrvo. Rim se postepeno širio obalom, dok nije 211. p. n. e. zauzeo Sagunt. To je sprječavalo Hasdrubala Barku da šalje Hanibalu bilo kakvu pomoć. Iberijsko poluostrvo je bilo Kartagi najvažniji izvor bogatstva, pa su je morali braniti. Zato Kartaga šalje pojačanja u Iberiju, a ne Hanibalu u Italiju.
Hasdrubal Barka pobjeđuje Rimljane u bici kod gornjeg Betisa. Pri tome su ubijena dva rimska komadanta Publije Kornelije Scipion i Gnaj Kornelije Scipion Kalvus. Ipak Hasdrubal nije uspeo istjerati rimsku armiju.
Sljedeće godine Rimljani šalju Publijevog sina Publija Kornelija Scipiona, zvanog još i Afrikanac. Želeći da osveti svog oca i ujaka krenuo je na centar punske Iberije na Novu Kartagu, koja pada 209. p. n. e. prije bitke kod Bekule. Hasdrubal je ostao bez luke, pa odlučuje da krene u Italiju ostavivši samo neke slabe garnizone u Španiji. Nastoji da preko Alpa dođe do Italije, ali to je ovoga puta bio potpun promašaj.
Rimljani su očekivali njegov dolazak. Dvije legije su čekale njegov silazak niz Alpe. U bici kod Metaura 207. p. n. e. Hasdrubal je poražen i ubijen. Hanibal za vijest o dolasku njegovog brata u Italiju saznaje kad je rimski konjanik bacio Hasdrubalovu glavu u Hanibalov logor.