cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 2272
IC 2272 je dvostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Rak. Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 13. februara 1901. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Harry Potter i zatočenik Azkabana (čvor)
Harry Potter i zatočenik Azkabana može se odnositi na:
Harry Potter i Odaja tajni (čvor)
Harry Potter i Odaja tajni može se odnositi na:
Harry Potter i Plameni pehar (čvor)
Harry Potter i Plameni pehar može se odnositi na:
IC 624
IC 624 (također poznat kao MCG -1-27-26 i PGC 31426) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 232 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Sekstant. Najveći prečnik je 2,70 (182 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (34 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 4. maja 1893. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Evropsko udruženje za podučavanje akademskom pisanju
Evropsko udruženje za podučavanje akademskog pisanja (EATAW) je akademsko udruženje koje podržava naučne aktivnosti u vezi s akademskim pisanjem. Udruženje je osnovano 1999. godine, a prva konferencija održana je 2001. Ovo udruženje ima dvije glavne aktivnosti: konferenciju koja se održava svake dvije godine i časopis pod nazivom the Journal of Academic Writing.
Konferencija EATAW
Konferencija EATAW se održava svake dvije godine na nekom evropskom univerzitetu. Prva konferencija je održana 2001. godine u Groningenu. Za vrijeme konferencije bira se odbor udruženja EATAW na mandat od dvije godine.
Časopis The Journal of Academic Writing
Časopis Journal of Academic Writing je recenzirani časopis kojeg je osnovalo udruženje EATAW. Časopis je prvi put objavljen 2011. godine i obično izlazi jednom godišnje. Sadžaj časopisa obično čine članci koji se zasnivaju na prezentacijama sa prethodne konferencije. Časopis je objavio niz članaka koji su naveliko citirani a neki od njih su sljedeći:
Peer-tutoring in Academic Writing: the Infectious Nature of Engagement by Í O'Sullivan, L Cleary 2014
Student learning and ICLHE–Frameworks and contexts by M Gustafsson, C Jacobs 2013
'What is the Purpose of Feedback when Revision is not Expected?'A Case Study of Feedback Quality and Study Design in a First Year Master's Programme by O Dysthe 2011
Let them plagiarise: Developing academic writing in a safe environment by C Ireland, J English 2011
Disciplinary-Conventions-A-Corpus-Study-of-Eight-Disciplines.pdf Research article titles and disciplinary conventions: A corpus study of eight disciplines by RL Nagano 2015
Narandžastožuta S
Narandžasto žuta S (također poznata i kao Sunset žuta FCF, FD&C žuta 6 i C.I. 15985) je sintetička žuta azo boja sa najvišom apsorpcijom u zavisnosti od pH vrijednosti između 480 i 500 nm. Proizvodi se od aromatskih ugljikovodonika dobijenih iz nafte. Kada se koristi kao dodatak prehrambenim namirnicama u Evropi, označava se E-brojem E110. Iako postoje indicije da korištenje ove boje može izazvati alergijske reakcije, takve pretpostavke nisu dokazane naučnim istraživanjima.
Dobivanje
Reakcijom kuplovanja diazotirane sulfanilinske kiselina i 2-naftol-6-sulfonatne kiseline;
Upotreba: kao boja za prehrambene proizvode, za dobivanje Al-lejka (pigmenta napravljenog taloženjem ove boje na Al podlozi), pH indikator, itd.
Farkaševac
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Farkaševac je imala 1.937 stanovnika, od čega u samom Farkaševcu 303.
Općina Farkaševac
Napomena: Nastala iz stare općine Vrbovec.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Farkaševac je imalo 332 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Metilciklopropan
Metilciklopropan (C4H8) je alkil cikloalkanski spoj metana i ciklopropana.
Mikrokontroler
Mikrokontroleri (skraćeno μC, uC ili MCU) su integrisani krugovi koji imaju sve što im je potrebno da budu računari: memoriju, procesor, ulaze i izlaze. Memorija u formi NOR flash ili OTP ROM je često uključena na čipu kao i standardna mala količina RAM-a. Mikrokontroleri su dizajnirani za ugrađene primjene suprotno mikroprocesorima koji su korišteni u osobnim računarima ili za druge opće svrhe.
Mikrokontroleri se koriste u automatski upravljanim proizvodima i uređajima, kao što su kontrolni sistem motora automobila, medicinskim uređajima, uređajima na daljinsko upravljanje, kućanskim aparatima, igračkama i ostalim ugrađenim (engl. embedded) uređajima. Smanjenjem veličine i cijene u usporedbi da dizajnom koji je korišten sa mikroprocesorima, memorijom, ulazno/izlaznim uređajima, mikrokontroleri čine ekonomičnim korištenje digitalne kontrole nad sve više i više uređaja i procesa. Mikrokontroleri pomiješanih signala su učestale, integrirane analogne komponente potrebne za kontrolu nedigitalnih elektronskih sistema.
Neki mikrokontroleri mogu koristiti vrijednosti veličine 4 bita i raditi na frekvencijama niskim kao 4 kHz da bi se smanjila potrošnja struje. Mikrokontroleri općenito imaju sposobnost da zadrže funkcionalnost prilikom čekanja događaja kao što je pritiskanje dugmeta ili neki drugi prekid; potrošnja struje kad se ne dešava nikakav događaj (CPU clock i ostale periferije isključene) može biti samo nekoliko nanowati, što ih čini dobrim izborom za primjene gdje je potrebno duže trajanje baterije. Drugi mikrokontroleri mogu poslužiti da bi se zadržale performanse u kritičnim stanjima, gdje je više potrebno da djeluju kao procesori digitalnog signala (DSP), sa višim brzinama procesora i većom potrošnjom struje.
Zekr
Zekr je aplikacija otvorenog koda za korištenje Kur'ana. Projekat je još uvijek u fazi razvoja, ali su dostupna stabilna izdanja koja se mogu preuzeti na Internetu. Trenutno stabilno izdanje je verzija 1.0.0. Ova verzija podržava pretraživanje (unutar određenog okvira) cijelog Kur'ana i prijevoda, sa odgovarajućim i neodgovarajućim dijakritikama arapskog jezika, te podrškom različitim prijevodima i temama interfejsa. Između ostalog, u ovoj verziji omogućeno je i korištenje Bilješki, uključujući njihovo uvoženje, izvoženje, mnogostruke bilješke, itd.
Zekr je dostupan u vidu installera za Windows i aplikacijskog paketa za Mac OS. Također, Zekr je moguće pokretati u Linux okruženju (dostupan je Debian instalacijski paket).
Nogometna reprezentacija Albanije
Nogometna reprezentacija Albanije (albanski: Kombëtarja shqiptare e futbollit) predstavlja Albaniju na međunarodnim nogometnim takmičenjima i pod kontrolom je nogometnog saveza Albanije (Federata Shqiptare e Futbollit (FSHF)).
Historija
Od svog nastanka 1946. nije se uspjela kvalificirati ni na jedno Svjetsko i Evropsko prvenstvo, sve do 2016. godine kad se kvalificira za Evropsko prvenstvo u nogometu 2016. Domaće utakmice igraju na stadionu Qemal Stafa u Tirani. Jedan od najvećih uspjeha im je pobjeda nad Rusijom 3-1 u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo 2004. Trenutni selektor je Italijan Edoardo Reja.
Stadioni
Većina utakmica albanskog nacionalnog sastava se igra na Qemal Stafa stadionu. Stadion je izgrađen 1946. kao višenamjenski stadion. Danas se uglavnom koristi za nogometne utakmice. Kapacitet stadiona je 19.600 sjedećih mjesta.
Albanija također koristi Loro-Boriçi stadion, koji se nalazi u Skadru, gdje je reprezentacija igrala neke uspješne utakmice, kao što je ona protiv Rusije, pobjeda 3-1 u kvalifikacijama za EP 2004 i Niko Dovana stadion u Durrësu, gdje su igrali prijateljsku utakmicu protiv Uzbekistana 11. augusta 2010.
Selektori kroz historiju
'' Posljednja izmjena: 3. 9. 2014:
Statistika igrača
Zadnja izmjena 3. septembar 2014. {{legend|#CFECEC|Aktivni reprezentativci|border=#AAAAAA}}
NGC 6877
NGC 6877 (također poznat kao ESO 73-36 i PGC 64457) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 204 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Paun. Najveći prečnik je 1,10 (65 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (36 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 27. juna 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Časoslov Farnese
Časoslov Farnese, molitvena je knjiga koju je za svog mecenu u Rimu Julije Klović brižljivo oslikavao punih devet godina (1537. - 1546.).
Stoljećima zaokuplja pažnju i izaziva divljenje svoje rijetke i izabrane publike. Već Klovićev prvi životopisac, njegov savremenik i prijatelj, Giorgio Vasari, iscrpno opisuje svaku pojedinu minijaturu iz te knjižice, tako važne za historiju minijature. Mogli bismo je - kao što su Klovića prozvali Michelangelom sitnoslikarstva - nazvati sikstinskom kapelom džepnog formata. Stoga nije čudno što ta malena knjiga na poseban način privlači proučavatelje Klovićevog opusa i historije minijaturnog slikarstva uopšte.
Okrug (Gospodar prstenova)
Okrug je izmišljena zemlja iz Gospodara prstenova. Nju su naselili Hobiti. Okrug je Hobitima dao kralj Arnora i zbog toga su mu Hobiti dugovali vazalstvo. Hobiti se nisu zanimali za poslove drugih rasa i ratovali su samo 2 puta, tako da je u Okrugu bilo mirno. Trud hobita učinio je tu zemlju lijepom i plodnom. Širom Okruga prostirala su se mala hobitska sela: Hobiton, Brendivajn i dr. Na istoku se nalazila Stara Šuma, Visoravni Mogila i Rivendal. Aragorn je kao kralj Dunedaina naredio da nijedan čovjek ne može ući u Okrug. On je također Hobitima poklonio jednu oblast kasnije nazvanu Zapadna zemlja.
Također pogledajte
Regionen und Orte in Tolkiens Welt Länner a Stied aus Middle-earth
Brza žuta AB
Brza žuta AB je azo boja. Koristi se kao boja za hranu, a u Evropi je poznata pod E-brojem E105. Međuim, danas je njena upotreba u Evropi i SAD-u zabranjena za hranu i piće, jer su toksikološka istraživanja pokazala da je štetna. E105 se smatra da izaziva neatopičnu astmu.
Rezorcin žuta
Rezorcin žuta je trivijalno ime za natrijevu so 4-[(2,4-dihidroksifenil)diazenil]benzosulfonatne kiseline. Za slobodnu kiselinu, koristi se i naziv hriozin S.
Ranije je hriozis S bio dopušten za upotrebu kao aditiv sa E-brojem 103. Danas hriozin S se danas koriste još kao pH-indikator, jer se njegova boja mijenja sa žute kod pH vrijednosti 11,0 u naranđastu kod pH vrijednosti 12,8.
NGC 1121
NGC 1121 (također poznat kao MCG 0-8-30, PGC 10789 i UGC 2332) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 119 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 0,90 (31 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (14 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 9. novembra 1884. godine.
NGC 2470
NGC 2470 (također poznat kao IRAS 07517+0435, MCG 1-20-9, PGC 22137 i UGC 4091) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 186 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Mali pas. Najveći prečnik je 2,00 (108 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (33 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 24. oktobra 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Asparagales
Prema Katalogu života, red Asparagales obuhvata 35.948 vrsta. .
Kladogram:
Vajmarska Republika
mini|Vajmarska Republika (1919–1937) Vajmarska Republika naziv je za Njemačku državu od 1918. do 1933. godine. Ime potječe od grada Vajmara gdje se održala njena prva ustavna skupština. Službeni naziv republike Njemački rajh (njemački: Deutsches Reich) je zbog njemačke tradicije ostao nepromijenjen.
Njemačka je postala republika 9. novembra 1918. godine kada je car Vilim II abdicirao sa njemačkog prijestolja. Nakon toga je u Vajmaru sazvana nacionalna skupština na kojoj je 11. augusta 1919. godine napisan i usvojen novi njemački ustav. Vajmarska Republika se za svojih četrnaest godina suočila sa brojnim problemima kao što su hiperinflacija, politički ekstremizam (borba sa paravojnim postrojbama) i sporni odnosi sa pobjednicima Prvog svjetskog rata. Negodovanje Njemačke prema Versajskom sporazumu bilo je snažno, posebno u političkoj desnici, gdje je vladao veliki gnjev prema onima koji su potpisali i predali sporazum. Vajmarska Republika ispunila je većinu zahtjeva iz Versajskog sporazuma iako nikada nije u potpunosti ispunila svoje zahtjeve za razoružanje plativši samo mali dio ratne odštete. Prema Sporazumu iz Lokarna, Njemačka je prihvatila zapadnu granicu zemlje odustajući od iredentističkih zahtjeva prema Francuskoj i Belgiji, ali je nastavila osporavati istočnu granicu uvjeravajući Austriju da se pridruži Njemačkoj kao jedna od njemačkih država.
Od 1930. godine predsjednik Paul von Hindenburg iskoristio je proširene ovlasti kako bi podržao kancelare Heinriha Brüninga, Franza von Papena i generala Kurta von Schleichera. Velika depresija, pogoršana Brüningovom politikom deflacije, je dovela do porasta nezaposlenosti. Hindenburg je 1933. godine imenovao Adolfa Hitlera za kancelara čime je njegova Nacistička stranka ušla u koalicionu vladu. Nacisti su imali dva od preostalih deset mjesta u vladi. Koristeći svoju ličnu vezu sa Hindenburgom, Von Papen je postao vicekancelar kako bi Hitlera držao pod kontrolom. Nakon nekoliko mjeseci, uvođenjem dekreta o požaru i zakona o hitnim ovlaštenjima doveli su do vanrednog stanja: ukinuto je ustavno upravljanje i građanske slobode. Hitlerovo preuzimanje vlasti (Machtergreifung) se desilo vladinim dekretom bez zakonodavnog učešća. Ovi događaji su doveli do kraja republike - kako se demokratija srušila, osnivanje jednopartijske države započelo je diktaturu Trećeg rajha.
Kontrolisana revolucija
Od 1916. pa nadalje Njemačkim Carstvom iz 1871. efektivno je vladala vojska, vođena od strane Oberste Heeresleitung (OHL, vrhovne vojne komande) sa komandantom štaba, Paulom von Hindenburgom. Kada je postalo jasno da je Prvi svjetski rat izgubljen, vrhovna komanda (OHL) je zahtijevala da se uspostavi civilna vlada. Svaki pokušaj da se rat nastavi, nakon što je Bugarska napustila Centralne sile, samo bi uzrokovao da njemačke teritorije budu okupirane. Novi Reichskanzler Princ Max von Baden je stoga ponudio primirje američkom predsjedniku Vudro Vilsonu 3. oktobra 1918. Dalje 28. oktobra 1918, ustav iz 1871. je izmijenjen da bi od Reicha napravio parlamentarnu demokratiju, koja nije postojala pola vijeka: ubuduće je kancelar bio odgovoran Reichstagu, a ne caru kao do tada.
Tadašnji plan da se Njemačka transformira u ustavnu monarhiju, sličnu Ujedinjenom Kraljevstvu, ubrzo je zastario, kako je zemlja klizila u stanje potpunog haosa. Njemačka je bila preplavljena vojnicima koji su se vraćali sa fronta, mnogi od njih bili su ranjeni fizički ili psihološki, ili na oba načina. Nasilje je bilo rašireno, sa tučama koje su izbijale i između ljevičarskih grupa na sahranama koje su ubijali desničarski protivnici.
Pobuna je izbila kada je 29. oktobra vojska bez konsultacije sa vladom naredila pokret njemačkoj floti – pokret koji ne samo da je bio potpuno beznadežan, već je bilo sigurno da bi zaustavio i mirovne pregovore. Kada je vojska uhapsila oko 1000 mornara, i dala da se prebace u Kil, lokalna buna pretvorila se u globalnu pobunu, koja se brzo raširila po većem dijelu Njemačke. Drugi mornari, a onda i radnici, solidarisali su se sa uhapšenima, započeli su da biraju radničke i vojne sovjete, po modelu sovjeta iz Ruske revolucije 1917. i preuzeli su vojnu i civilnu vlast u mnogim gradovima. 7. novembra je revolucija stigla do Minhena, i Ludvig III od Bavarske je pobjegao.
U početku su zahtjevi bili skromni. Tražili su da se uhapšeni mornari puste. Za razliku od Rusije, godinu dana ranije, savjete nije kontrolisala komunistička partija. Ipak, zbog nastanka Sovjetskog saveza, revolucija je veoma zastrašila vlast i srednje klase. Zemlja je bila na ivici da postane socijalistička republika.
U to vrijeme političko predstavništvo radničke klase bilo je podijeljeno. Jedna frakcija se odvojila od socijal-demokrata, nazvavši sebe "nezavisnim socijal-demokratima" (USPD, od Unabhängige Sozialdemokratische Partei Deutschlands), i oni su naginjali ka socijalističkom sistemu. Kako ne bi izgubila uticaj, preostala "većina socijal-demokrata" (MSPD, oni koji su podržavali parlamentarni sistem) odlučila je da se stavi na čelo pokreta i također je 7. novembra zahtijevala da car Vilhem II od Njemačke abdcira. 9. novembra 1918. Filip Šajdeman je proklamovao republiku sa balkona zgrade reichstaga u Berlinu, dva sata prije nego što je Karl Libkneht proklamovao socijalističku republiku, iza ugla, sa berlinskog zamka.
Ipak, 9. novembra veoma kontroverznim aktom, državni kancelar (Reichskanzler), princ Max von Baden, prenio je svoju vlast Fridrihu Erbertu, vođi MSPD-a. Bilo je jasno da ovaj akt neće biti dovoljan da zadovolji mase, pa je, dan kasnije, sazvana revolucionarna vlada zvana "Savjet narodnih predstavnika" (Rat der Volksbeauftragten). Ona se sastojala od po tri člana MCPD-a i USPD-a. Erbert je predvodio MSPD, a Hugo Hase USPD. Mada je novu vladu priznao berlinski radnički i vojnički savjet, suprotstavila joj se Spartakistička liga koju su predvodili Roza Luksemburg i Karl Libkneht. Ebert je sazvao nacionalni kongres savjeta, koji se održao od 16. do 20. decembra 1918., i u kome je MSPD imao većinu. Ebert je stoga uspio da raspiše brze izbore za nacionalnu skupštinu kako bi napravio ustav za parlamentarni sistem, marginalizirajući pokret koji je pozivao na socijalističku republiku.
Podjela je postala konačna kada je Ebert pozvao OHL da pošalje trupe da uguše novu pobunu vojnika u Berlinu 23. novembra 1918., u kojoj su pobunjeni vojnici zarobili komandanta grada i zatvorili državnu kancelariju (Reichskanzlei), u kojoj je boravio savjet narodnih predstavnika. Gušenje pobune bilo je oštro, sa nekoliko mrtvih i ranjenih. Ovo je uzrokovalo time da lijevo krilo objavi raskid sa MSPD, koji je sa njihove tačke gledišta paktirao sa kontra-revolucionarnom vojskom da bi suzbio revoluviju. Zato je USPD napustio savjet narodnih predstavnika poslije samo sedam nedjelja. Razdor se produbio kada je u decembru formirana Komunistička partija Njemačke (KPD) od strane određenih grupa sa lijevog krila, uključujući lijevo krilo USPD-a i grupu Spartakus.
Izbori za nacionalnu skupštinu održani su 19. januara 1919. U ovo doba nove partije lijevog krila, uključujući USPD i KPD su jedva bile sposobne da se organizuju, što je većinu mjesta u parlamentu donijelo umjerenim snagama. Zbog tekućih borbi u Berlinu, nacionalna skupština je zasijedala u Weimaru, što je budućoj republici i dalo nezvanično ime. Vajmarski ustav je stvorio republiku pod polu-predsjedničkim sistemom, gdje se reichstag birao po proporcionalnom predstavljanju.
Za vrijeme debata u Vajmaru, borbe su se nastavile. Sovjetska republika je proglašena u Minhenu, a zatim su je ugušili Freikorps i regularne vojne jedinice, i sporadične borbe su nastavile da izbijaju po cijeloj zemlji. Borbe su trajale i u istočnim pokrajinama Njemačke koje su bile lojalne caru, ali nisu htjele da budu dio republike: veliki poljski ustanak u pokrajini Pozen i 3 silesijska ustanka u Gornjoj Silesiji.
Zanimljiv je i podatak o dostignućima te republike. Rejting Njemačke rastao je s međunarodnim uspjesima, pa je tako '22. u Rapallu potpisan sovjetsko-njemački sporazum (Rapallski sporazum) "uspostava odnosa punog prijateljstva i trgovine". SSSR time izlazi iz vanjskopolitičke izolacije. Također se međusobno odriču potraživanja uključujući i ratnu odštetu. Ebert umire početkom 1925., a novi predsjednik je feldmaršal znameniti Paul von Hindenburg, kandidat desnice i monarhist.
Nakon nekoliko perioda strašnih ekonomsko-političkih kriza, on 1932. biva ponovo izabran, a iste se godine smjenjuju i kancelari Brunning, Schleicher i Papen.
Rane godine: Unutrašnji sukob (1919–1923)
Republika je od početka bila pod velikim pritiskom od ekstremista i sa lijevog i sa desnog krila. U suštini ljevičari su optuživali socijal-demokrate za izdaju ideala radničkog pokreta paktiranjem sa snagama stare države umjesto organizovanja komunističke revolucije; desno krilo se protivilo demokratskom sistemu, jer se zalagalo za očuvanje autoritativne države poput carstva iz 1871. Da bi podrilo kredibilitet republike, desno krilo (posebno vojska) je optuživalo republiku da je odgovorna za poraz Njemačke u Prvom svjetskom ratu. Tu se i stvorila legenda o ubodu u leđa koja je kasnije dosta korištena u propagandne svrhe i od strane Nacista. 13. marta 1920. se odigrao Kapov puč. Ovo je podrazumijevalo da je grupa Freikorpsa zauzela Berlin i postavila Volfganga Kapa, desničarskog novinara za kancelara nove vlade. Nacionalna vlada je morala da pobjegne u Študgart, odakle je pozvala na generalni štrajk. Ovaj štrajk je u potpunosti blokirao ekonomiju, i Kapova vlada je doživjela kolaps već 17. marta. Inspirisan uspjehom generalnih štrajkova, podignut je komunistički ustanak u oblasti Rur, 1920. kada je 50.000 ljudi formiralo crvenu armiju i preuzelo kontrolu nad pokrajinom. Regularna vojska i Freikorps su ugušili ustanak, bez da su primili ikakvo naređenje od vlade. Još komunističkih pobuna ugušeno je u martu 1921. u Saksoniji i Hamburgu.
Do 1923. godine republika više nije mogla da priušti da plaća ratne reparacije koje su proizlazile iz Versajskog sporazuma, i vlada je prestala da plaća rate. Kao odgovor, francuske i belgijske trupe su okupirale Rur, Njemačku najvažniju industrijsku regiju tog vremena, i preuzele kontrolu nad rudarskim i proizvodnim preduzećima u januaru 1922. U januaru 1923. opet je stigao poziv na štrajkove, i ohrabrivan je pasivni otpor. Štrajkovi su trajali osam mjeseci, što je nanijelo štetu njemačkoj ekonomiji, i započeo je uvoz.
1920. Njemačka radnička partija je postala Nacistička partija (NSDAP) i ona će biti glavna snaga koja će dovesti do kolapsa Vajmara. Hitler je postao predsjednik partije u julu 1921. Jurišni odredi (Sturmabteilung) su uspostavljeni u novembru 1921. i oni će djelovati kao Hitlerova lična armija u njegovoj borbi za vlast. Onda je 8. novembra 1923. Borbeni savez (Kampfbund) u savezu sa Erihom Ludendorfom preuzeo miting od bavarskog premijera, Gustava von Kara, u pivskoj hali u Minhenu. Ludendorf i Hitler proglasili su novu vladu, i planirali su da preuzmu kontrolu u Minhenu sljedećeg dana. 100 policajaca je razbilo 3.000 demonstranata i Hitler je uhapšen i osuđen na 5 godina zatvora. Kazna je bila minimalna za taj vid optužbe, a Hilter je odslužio svega 9 mjeseci prije nego što je pušten. Poslije neuspjeha Pivskog puča, hapšenja i puštanja na slobodu, Hitler se fokusirao na legalne metode sticanja vlasti.
Kolaps Vajmarske Republike i dolazak Hitlera na vlast
Posljednje godine Vajmarske Republike su bile čak politički nestabilnije nego prethodne godine. 29. marta 1930. Paul von Hindenburg je postavio finansijskog eksperta, Heinricha Brüninga, za nasljednika kancelara Hermanna Müllera poslije nekoliko mjeseci lobiranja od strane generala Kurta von Schleichera u ime armije. Od nove vlade se očekivalo da napravi politički zaokret prema konzervatizmu, baziran na vanrednim ovlašćenjima koje je ustav omogućavao predsjedniku, iako nije imao većinsku podršku u Rajhstagu.
Kako nepopularni finansijski zakon nije dobio podršku u Rajhstagu, Hindenburg ga je donio kao dekret baziran na članu 48. ustava. 18. jula 1930. zakon je ponovo ukinut tankom većinom u parlamentu uz podršku SPD-a, KPD-a, tada malih NSDAP-a i DNVP-a. Odmah potom je Biring predao Rajhstagu predsjednički dekret u kome se on raspušta.
Opšti izbori za Rajhstag koji su uslijedili 14. septembra 1930. donijeli su ogromnu promjenu u političkim snagama: 18,3 % glasova je otišlo nacistima, što je pet puta veći procenat nego 1928. Ovo je imalo razorne posljedice po republiku. Nije više bilo većine u Rajhstagu, čak ni za veliku koaliciju umjerenih partija, i to je ohrabrilo pristalice NSDAP-a da iznesu svoje zahtjeve za vlašću, povećavajući nasilje i teror. Poslije 1930. republika je sve više klizila u stanje građanskog rata.
Od 1930-1932. Brüning je pokušavao da uredi razorenu državu bez većine u parlamentu, vladajući pomoću hitnih predsjedničkih dekreta. U ovo vrijeme je velika depresija dostigla vrhunac. U skladu sa liberalnom ekonomskom teorijom koja tvrdi da će manja javna potrošnja podstaći ekonomski rast, Brining je drastično srezao državne troškove, uključujući socijalni sektor. Očekivao je i prihvatio da će ekonomska kriza jedno vrijeme biti pogoršana, prije nego što se stvari poprave. Rajh je, između ostalog, u potpunosti zaustavio sve javne izdatke za obavezno osiguranje za nezaposlene (koje je uspostavljeno 1927.), što je rezultiralo većim doprinosima radnika i manjim beneficijama za nezaposlene. Ovo je naravno bila veoma nepopularna mjera. Ekonomski pad je trajao do 1932. kada su se pojavile prvi indikacije oporavka. Ipak, do tada je Vajmarska Republika izgubila sav kredibilitet među većinom Nijemaca. Dok se naučnici ne slažu u ocjeni brinigove politike, može se reći da je ona dovela do propadanja Republike. Još uvijek je diskutabilno da li su u tom trenutku postojale alternative. 30. maja 1932. Brüning je dao ostavku jer nije više imao hindenburgovu podršku. Pet sedmica ranije, Hindenburg je opet bio izabran za predsjednika, uz aktivnu briningovu podršku, a protivkandidat mu je bio Hitler (predsjednik je, za razliku od kancelara, bio direktno biran). Hindenburg je tada postavio Franza von Papena za novog kancelara. Fon Papen je imao podršku Hitlera, ali po cijenu serije zahtjeva:
Opšti izbori održani 31. jula 1932. donijeli su 37,2% glasova NSDAP-u, što ju je učinilo najvećom partijom u Reichstagu. Hitler je sada zahtijevao da bude postavljen za kancelara, što je Hindenburg odbio 19. augusta 1932. Ipak nije postojala većina u parlamentu ni za jednu vladu, pa je zbog toga parlament opet raspušten i još jednom su organizovani izbori u nadi da će rezultirati stabilnom većinom.
Ovo se nije dogodilo. Izbori od 6. novembra 1932. su donijeli 33,0% glasova nacistima (dakle izgubili su 4%). Franz von Papen je dao ostavku i na mjestu premijera ga je naslijedio general von Schleicher 3. decembra. Njegov smjeli plan je bio da skupi većinu u Reichstagu ujedinivši trgovačke unioniste lijevog krila iz raznih partija, uključujući struju NSDAP-a koju je vodio Gregor Strasser. Ni ovo nije bilo uspješno.
4. januara 1933. Hitler se tajno sastao sa von Papenom u kući kelnskog bankara, Kurta Schrödera. Oni su se dogovorili da formiraju zajedničku vladu u kojoj su osim Hitlera samo dva pripadnika nacističke partije trebali biti članovi vlade (Wilhelm Frick kao ministar unutrašnjih poslova i Hermann Göring kao komesar Pruske), a von Papen bi bio Hitlerov vicekancelar. U novi kabinet je ušao uticajni medijski mogul, Alfred Hugenberg, koji je u to vrijeme bio predsjednik DNVP (također desničarske partije).
Hindenburg je postavio Hitlera za novog kancelara 30. januara 1933. Mada je bio protiv nacista, i mada je porazio Hitlera na izborima za predsjednika, složio se sa von Papenovom teorijom, da se uz opadajuću podršku nacistima u narodu, Hitler može kontrolisati kao kancelar. Ovaj datum koji je nacistička propaganda nazvala Machtergreifung (sticanje moći), se smatra početkom nacističke Njemačke.
Razlozi za slom Republike
Naučnici su davali razne razloge i, zavisno od ličnog političkog stanovišta, jedna analiza daje prednost jednom setu razloga, druga analiza drugom. Situacija se na određeni način još više iskomplikovala činjenicom da su tokom Hladnog rata historijske analize u određenom stepenu bile zamagljene pokušajima da se opravdaju određene ideologije.
Osim toga potpuno je hipotetička tvrdnja da je nacizam mogao biti izbjegnut da su određene odluke bile drugačije. Uticaj na rast popularnosti nacizma je imao čitav splet činjenica – jedna od njih su bile i visoke reparacije koje su Njemačkoj nametnute od strane sila pobjednica u Prvom svjetskom ratu. Još tokom Versajske konferencije su određeni stručnjaci (vidi Keynes) izražavali zabrinutost kako bi visoke reparacije mogle ojačati ekstremne struje u Njemačkoj. Razlozi za jačanje nacizma su, između ostalih, i oni ekonomskog, institucionalnog i ličnog karaktera.
Ekonomski problemi
Vajmarska Republika je imala neke od najozbiljnijih ekonomskih problema koje su ikada iskusile zapadne države. Neobuzdana hiperinflacija, visoka stopa nezaposlenosti i veliki veliki pad životnog standarda (kada se uporedi s onim prijeratnim), bili su glavni ekonomski razlozi kolapsa Republike. Do velike depresije 1930-ih institucija Republike kao takve je okrivljavana za većinu ekonomskih problema. Ovo se može zaključiti ako se posmatraju izborni rezultati, gdje su političke partije koje su se borile protiv republike (zajedno lijevo i desno krilo) učinile demokratsku većinu u parlamentu nemogućom.
U ovom kontekstu, Versajski sporazum su Nijemci smatrali kažnjavajućim (što je u određenoj mjeri i bio) i degradirajućim dokumentom, koji ih je prisilio da predaju zone bogate resursima i da plate velike kompenzacije. Ove kaznene reparacije su uzrokovale veliko zaprepaštenje i srdžbu njemačkog naroda. Stvarnu ekonomsku štetu koju je Versajski ugovor nanio Njemačkoj nije baš lako utvrditi. Mada su zvanične reparacije koje je Njemačka imala da plati bile značajne, u stvarnosti je ona platila samo mali dio ovoga duga. Ustvari, više je novca ušlo u Njemačku od savezničkih zajmova, nego što je Njemačka platila putem reparacija. Ipak, reparacije su štetile Njemačkoj ekonomiji, jer su obeshrabrivale zajmove, i stoga primoravale Vajmarsku vladu da finansira deficit štampajući novac – što je dovelo do hiperinflacije.
Danas se većina historičara slaže da su mnoge industrijske vođe poistovjećivale republiku sa radničkim sindikatima i socijal-demokratama, jer su oni uspostavili socijalne koncesije iz 1918/1919. Ali iako su neki vidjeli Hitlera kao sredstvo da se ovo prekine, ipak nisu svi oni podržavali nacizam u cijelosti, te su Hitlera smatrali samo prelaznim rješenjem u njihovom nastojanju da se ukine republika. Sama Njemačka je bila nestabilna i prije nego što su određene industrijske vođe podržale Hitlera. Dalje, podrška industrijalaca, sama po sebi, nije bila dovoljna da se objasni podrška koju je Hitler imao u velikim dijelovima populacija, što je podrazumijevalo i mnoge radnike koji su se okrenuli od lijevih partija.
Institucionalni problemi
Opšte je stanovište da je ustav iz 1919. imao veliki broj fundamentalnih slabosti, koje su uspostavljanje diktature učinile isuviše lakim. Da li bi drugačiji ustav spriječio Treći rajh je doduše diskutabilno; u svakom slučaju; zapadnonjemački ustav iz 1949. je prihvatio ovaj prigovor, i može se u velikoj mjeri posmatrati kao snažna reakcija na ove mane.
Institucija predsjednika države (Reichspräsident) je često bila nazivana terminom republikanski car (Ersatzkaiser) – pokušaj da se zamijeni car koji je abdcirao 1918. sa autoritarnom institucijom slične snage. Ovo je najvidljivije u članu 48. ustava koji je predsjedniku davao ovlaštenja da "preduzme sve neophodne korake" ako su "javni red i bezbjednost ozbiljno narušeni ili u opasnosti". Mada je planiran samo kao vanredna klauzula, ovaj član je korišten u mnogo prilika, čak i prije 1933. kako bi se izdali dekreti bez podrške parlamenta; i učinio je Gleichschaltung lakšim. Na primjer, dekret o požaru u Reichstagu je izdat na bazi člana 48.
Upotreba gotovo čistog proporcionalnog predstavljanja je značila da je bilo koja partija sa malom podrškom mogla da uđe u republički parlament. Ovo je dovelo do velikog broja malih partija, od kojih su neke imale ekstremističke ideologije, i dozvolilo im da izgrade političku bazu unutar sistema.
Reichstag je mogao da ukloni kancelara, čak i ako poslanici nisu sposobni da se dogovore oko njegovog nasljednika. Ova destruktivna klauzula je dovela do toga da dođe do brze promjene velikog broja kancelara i političke nestabilnosti republike. Kao rezultat, ustav iz 1949. (Grundgesetz) utvrđuje da kancelar može biti smijenjen samo ako se u isto vrijeme izabere njegov nasljednik.
Vajmarska Republika je bila građansko-demokratska republika, kao takva je predstavljala veliki jastuk za mekano prizemljenje i oporavak opustošene države. Oporavak koji je kasnije stvorio uvjete za pojavu fašizma.
Predstavnici te republike nisu bili sveci; mahom su naginjali autoritativnim oblicima vladavine i lovili stranputice u diplomatskim odnosima s pobjednicima Prvog svjetskog rata. Dokaz toj tvrdnji je i blag, gotovo majčinski odnos Vajmarske Republike prema nacionalsocijalističkoj stranci od njenog nastanka 1919.
IC 625
IC 625 (također poznat kao ESO 501-80, MCG -4-26-1 i PGC 31919) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 48 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 2,30 (32 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (7 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Frank Muller 11. januara 1888. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 2273
IC 2273 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Rak. Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 13. februara 1901. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 2471
NGC 2471 je dvostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Ris. Prvo otkriće je napravio Bindon Blood Stoney 20. februara 1851. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
.sb
.sb je najviši Internet domen za Solomonska Ostrva. Kompanija Solomon Telecom je zadužena za ovu domenu.
Bektašijski tarikat
mini|270px|Bektašijska tekija u Albaniji Bektašijski tarikat je sufijski pravac, te se smatra jednim od dvanaest temeljnih sufijskih tarikata. Ubraja se u turkofone derviške redove. Osnivač reda je Hadži Bektaša Veli iz Horosana. Djelovao je na području Anadolije. Nakon njegove smrti njegovi učenici su se razišli po svijetu i prenijeli njegovo učenje. Ovaj derviški red uglavnom se proširio po evropskim dijelovima Osmanlijske države. Ovo učenje je bilo široko rasprostranjena među janjičarima.
Među najznačajnijim bektašijama, osim Hadži Bektaš Velije, spominju se: Balim Sultan, Šah Kalander, Sersem Ali-dede, Turabi Ali-dede, Muhamed Perišan-dede, Hasan-dede, Ibrahim-dede, Halil Haqi-dede, Hadži Fejzi-dede i Sali Nijazi-dede. Najveći evropski obrazovni centar bektašija nalazio u Dimoteku. Ovdje je djelovalo i po 400 derviša godišnje. Centar je posjedovao biblioteku kakve tada nije bilo nigdje u istočnoj Evropi. Evlija Čelebija u Sejahatnami spominje 700 bektašijskih tekija koje egzistiraju u Osmanlijskoj carevini. U 13. vijeku vijeku u jugoistočnoj Evropi i Albaniji djelovao je Sari Saltuk. Najstarije tekije koje pripadaju ovom redu su: Sari Saltuk na brdu kod Kruje, tekija Sinan-paša u Kanini kod Vlore, Kuzum Baba u Vlori, Frašer kod Permeta, Malind, Prišta, Tomor kod Skrapara, Melćan kod Turana blizu Korće, Kolonja, Tepelen, Durbali Sultan u Grčkoj, u Novom Pazaru, Đakovici, Mitrovici, Tetovu, Prizrenu, Kanatlarcima. U 16. vijeku ovaj red je zabranjen, a njegovi sljedbenici su protjerivani. Danas se ovo učenje može pronaći na području Kosova i Albanije, koja se smatra centrom bektašijskog učenja.
Organizacija
Kao i kod drugih sufijskih redova i u bektašijskom tarikatu je zastupljena piramidalna struktura organizacije, te svoje članove rangiraju u niz nivoa, od inicijalnih pa do vrhovnih. Nakon inicijacije (nesib) ulazi se u prvi nivo (mahip). Obični Bektašije su u pravilu u ovom prvom inicijalnom nivou. Pojedinac koji se uzdiže može dostići viši nivo derviša. Iznad nivoa derviša je nivo baba. Baba je pripadnik bektašijskog klera i vodi tekiju. Iznad babe je rang halife-baba, još znan i kao dede. Na vrhu hijerarhije je dedebaba koji je poglavar sufijskog reda. Osim ove piramidalne strukture, postoji i paralelna struktura, koju sačinjavaju muhibi.
Karakteristike
Pripadnici bektašijskog tarikata pridaju veliki značaj svojoj poeziji koju nazivaju nutuk, što u prijevodu znači kazivanje. Po standardima ovog derviškog reda poeziju smije pisati samo derviš koji dobija duhovno nadahnuće (ilham) i koji za to ima dozvolu (izun) od svoga učitelja. Od 13. do 20. vijeka preko tri stotine pjesnika stvaralo je unutar ove tradicije. Bektašije su u početku za svoju poeziju najčešće koristili klasičnu pjesničku formu gazela dok od šesnaestog stoljeća sve više počinju upotrebljavati košmu koja na kraju preovladava i postaje standardni poetski oblik među gotovo svim bektašijskim piscima.
Bektašijska muzika dio je narodnog muzičkog stvaralaštva gdje naročito dolaze do izražaja lokalne karakteristike. Izvođač bektašijske muzike naziva se zakir ili ašik. Od muzičkih instrumenata iz prošlosti upotrebljavaju se uglavnom žičani instrumenti, a danas se koriste i s drugom vrstom instrumenata kao, npr., klarinet, gitara i violina, a posebno u urbanim sredinama. U toku bektašijskih duhovnih obreda, pored pjevanja duhovnih kompozicija, prakticira se i ples koji se naziva semaom. To je obredni ples koji se izvodi uz upotrebu određenih vokalno-instrumentalnih praksi.
Bektašije u BiH
Derviški red bektašija nije bio mnogo raširen u Bosni i Hercegovini. Prema onome što saopštava Evlija Čelebija, postojala je jedna bektašijska tekija na periferiji Čajniča. U vezi s tim Evlija Čelebija piše: "Na jugoistočnoj strani varoši s desne i lijeve strane druma što vodi iz Tašlidže (Plevlje) u Čajniče od Sinan-pašine česme, koja se nalazi na tome drumu pola sata daleko, pa sve do Čajniča nalaze se ogromna stabla trešanja. Podalje od toga drvoreda na jugoistoku, na jednom brežuljku kojih hiljadu koraka daleko, nalazi se Gazi Murad-babina bašča s bektašijskom tekijom (asitan), koja zaslužuje da se vidi. To je tako visoka osmatračnica da se od ove tekije koja je puna hladnjaka vidi cijela varoš Čajniče".
Tekija na Buni je pripadala bektašijskom derviškom redu. Bektašijske tekije također su postojale u Sarajevu i Banjoj Luci.
Francis Fukuyama
mini|desno|Francis Fukuyama Francis Fukuyama (1955-), američki politički filozof japanskog porijekla. Fukuyama je profesor političke ekonomije na univerzitetu "Johns Hopkins" u Baltimoreu, Maryland, SAD. Svjetskoj javnosti je postao poznat kao autor kontroverznih bestselera iz područja političke filozofije, futurologije i, opštenito, kao analitičar i prognozer globalnih društvenih zbivanja.
Njegovo najpoznatije djelo "The End of History and the Last Man" ("Kraj historije i posljednji čovjek") izazvalo je žestoka osporavanja i nekritičke pohvale, najviše uslijed protivrječja koje je Fukuyama svjesno ugradio u svoju knjigu, kao i stoga jer je njegovo stajalište shvaćeno simplicistički.
Fukuyamine ostale knjige, uključujući "Povjerenje" (engl. "Trust") o različitim ustrojbenim oblicima kapitalističkog društva, te "Kraj čovjeka" ("Our Posthuman Future"), o mogućim zloupotrebama i dalekosežnom uticaju genetskog preoblikovanja u kojem može nestati homo sapiens. No, ta djela nisu ostavila u svjetskoj javnosti takvog odjeka kao "Kraj historije"- mahsuz jer druga od tih knjiga više i nije u granicama političke filozofije, nego je špekulacija bliža naučno-fantastičnim esejima Stanislawa Lema ili Arthura Clarkea.
.sc
.sc je najviši Internet domen za Sejšeli. Kompanija VCS je zadužena za ovu domenu.
Nogometna reprezentacija Danske
Nogometna reprezentacija Danske predstavlja Dansku na međunarodnim nogometnim takmičenjima i pod kontrolom je nogometnog saveza Danske (Dansk Boldspil-Union). Svoj najveći uspjeh Danska je ostvarila na Evropskom prvenstvo 1992. igranog u Švedskoj osvajanjem šampionkse titule. Tri godine poslije u Saudijskoj Arabiji Danska je također osvojila zlatnu medalju na kupu kralja Fahda. Na Olimpijskim igrama Danska je osvojila tri srebrne medalje: 1908, 1912 i 1960. Na Svjetskim prvenstvima Danska je učestvovala četiti puta a najbolji uspjeh je postigla 1998. u Francuskoj igranjem u četvrtfinalu.
Historija
mini|lijevo|Danska na OI 1912. Svoju prvu zvaničnu utakmicu Danska je odigrala 22. oktobra 1908. godine protiv Francuske. Prvi svoj nastup na nekom turniru Danska je odigrala na Olimpijskim igrama 1908. gdje je osvojila srebrnu medalju. Četiri godine poslije Danska opet osvaja srebrnu medalju. I ovog puta u finalu su imali protivnika Veliku Britaniju. Svoj treći nastup na Olimpijskim igrama Danska je zabilježila 1920. u Belgiji. Ovog puta Danska je ispala u prvom kolu od Španije. Na Olimpijskim igrama 1948. Danska se okitila sa bronzanom medaljom. U utakmici za treće mjesto Danska je reultatom 5-3 pobijedila Veliku Britaniju. Četiri godine poslije Danska je u četvrtfinalu Olimpijskih igara poražena od Jugoslavije. Sve do 1956. Danska nije učestvovala u kvalifikacijama za Svjetsko prvenstvo. Prvu kvalifikacijsku utakmicu Danska je odigrala 3. oktobra 1956. protiv Irske u Dublinu te poražena rezultatom 1:2. Prvi kvalifikacijski ciklus nije bio uspješan za Dansku, odigrali su četiri utakmice i doživjeli četiri poraza. Dvije godine poslije Danska je odigrala i svoju prvu kvalifikacijsku utakmicu kvalifikacija za Evropsko prvenstvo 1960. protiv Čehoslovačke. Na Olimpijskim igrama 1960. igranim u Italiji Danska je osvojila srebrnu medalju.
Evropsko prvenstvo 1992
U kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo 1992. Danska je u kvalifikacijskoj grupi zauzela drugo mjesto iza Jugoslavije. Međutim, Vijeće sigurnosti UN-a je sanksionisalo Jugoslaviju 30. maja 1992. godine rezolucijom 757 zbog izbijanja rata. FIFA je odmah suspendirala Jugoslaviju iz svih nogometnih takmičenja, što znači da ne mogu sudjelovati na Evropskom prvenstvu. Drugoplasirana reprezentacija iz grupe Danska je naknadno pozvana da zauzme upražnjeno mjesto. Na prvenstvu Danska je bila u grupi sa domaćinom turnira Švedskom te Engleskom i Francuskom. Prvu utakmicu na prvenstvu Danska je odigrana protiv Engleske bez golova. U drugom kolu takmičenja grupne faze domaćin Švedska je bila uspješnija te pobijedila minimalnim rezultatom 1:0. U posljednjoj utakmici grupne faze Danska je priredila senzaciju. Pobjeda nad Francuskom Danskoj je donijela drugo mjesto u grupi i plasman u polufinale. Henrik Larsen je u 8. minuti utakmice doveo Dansku u vodstvo. Jean-Pierre Papin je u 60 izjednačio rezultat što je odgovaralo Francuzima za plasman u polufinale. Međutim, dvanaest minuta prije kraja Lars Elstrup je postigao pobjednički gol za Dansku. U polufinalu Danska je igrala protiv Holandije. Već u petoj minuti Henrik Larsen je doveo Dansku u vodstvo. Do kraja poluvremena postignuta su još dva gola. Prvo je Dennis Bergkamp izjednačio rezultat u 23. minuti te u 33. Henrik Larsen postiže svoj drugi gol na utakmici. Rezultat se nije mijenjao do 86. minute i do ponovnog izjednačenja. Gol je dao Frank Rijkaard. Do kraja utakmice i nakon produžetaka rezultat se više nije mijenjao. Ključni detalj tokom izvođenja jedanaesteraca desio se u drugoj seriji kada Marco van Basten promašuje odnosno Peter Schmeichel odbranjuje jedanaesterac. Ovo je bio jedini promašeni jedanaesterac koji je obezbjedio plasman Danskoj u finale. U Göteborgu 26. juna 1992. Danska je postigla jedan od svojih najvećih uspjeha u svojoj historiji. Golovima Jensena u 18. i Vilfort u 78. minuti utakmice Danska je pobijedila aktuelnog Svjetskog prvaka Njemačku.
Danska na FIFA-inoj rang listi
mini|400px|[[FIFA Svjetska rang lista za Dansku (august 1993 – juli 2009)]] Najbolji plasman na FIFA-inoj rang listi Danska je ostvarila u maju 1997. kada je bila na 3. mjestu. Najlošiji plasman zabilježen je u martu 2009. gdje je Danska bila na 38. mjestu. Najbolji pozitivni pomak na ljestvici Danska je zabilježila u julu 1998. pomjeranjem za 9 mjesta. Najveći negativni pomak na FIFA-inoj ljestvici Danska je zabilježila u februaru 1998. kada je sa 8. mjesta u januaru nazadovala na 24. poziciju u februaru. Pomak od 16 pozicija je bio najveći negativni pomak u dosadašnjoj historiji Danske.
Trenutni sastav
Trenutni sastav: 26. oktobar 2014:
! colspan="9" bgcolor="#00ff7f" align="left"|
Selektori kroz historiju
Tokom perioda između 1911. i 1961. godine, ukupno 169 utakmica su odigrane bez selektora.
Statistika igrača
Posljednja izmjena: 26. oktobar 2014:
Dresovi kroz historiju
Domaći dresovi
Gostujući dresovi
Bozon
mini|desno|250px|Standardni model elementarnih čestica Bozon' je čestica koja ima cjelobrojan spin, dok fermion ima polubrojan spin. Ona je prijenosnik slabe nuklearne sile, odgovorne za raspade protona u neutrone i obrnuto. Jako su masivni te im je djelovanje ograničeno na atomsku jezgru. Dijeli se na W i Z bozone. U bozone spadaju elementarne čestice koje se zovu baždarni bozoni, subatomske čestice mezoni, Cooperovi parovi elektrona (supervodljivost), pa čak i cijeli atomi sa parnim brojem nukleona (superfluidnost ukapljenog helija-4).
Bozoni su sljedeće čestice:
Sve čestice su ili bozoni ili fermioni. Bozon je nosilac osnovnih interakcija. Za Bozone ne važi Paulijev princip isključenja, zato može jedno kvantno stanje zauzimati više bozona.
Julije Klović
mini|desno|200p|[[El Greco, Portret Julija Klovića, detalj.]]
Julije Klović, (Grižane, Hrvatska u Personalnoj Uniji s Mađarskom, 1498. - Rim Papinska Država, 5. januar 1578.) bio je slikar minijaturista, koji je uglavnom bio aktivan u renesansnoj Italiji. Smatra se najvećim umjetnikom iluminacije u vrijeme italijanske visoke renesanse i vjerovatno posljednjim značajnim umjetnikom u dugoj tradiciji iluminiranih rukopisa, prije nekih modernih preporoda.
Slikar minijaturista zvan i "Michelangelo minijature". S osamnaest godina odlazi u Veneciju gdje uči slikarstvo od Raffaellovog učenika. Odlazi poslom u Mađarsku, vraća se u Italiju, u Mantovi postaje svećenik i živi u samostanu pored Padove. Napušta redovništvo i radi širom Italije: Peruga, Rim, Firenca, Parma, Piacenza.
Bio je u dodiru s Michelangelom, Vasarijem, Bruegelom, Colonnom kao i s El Grecom koji je izradio i dva Klovićeva portreta (vidi na dnu).
Minijature i iluminacije rukopisa čuvaju se širom svijeta: Beatissimae Mariae Virginis Officium (London), Stanze di Eurialo d'Ascoli (Beč), Časoslov Farnese ili Officium Virginis (New York), od kojih je ovaj posljednji remek djelo minijature svjetskih razmjera.
Djela
desno|mini|120p|Klovićeva minijatura desno|mini|250p|[[El Greco, Giulio Clovio, oko 1571-1572. godine, 58 x 86 cm, Museo e Gallerie Nazionali di Capodimonte, Napulj]]