cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Janjičari
Regrutacija, obuka i status
Kao odgovor na strane prijetnje, osmanska vlada odlučila je brzo proširiti korpus nakon 1570-ih. Janjičari su provodili kraće vremenske periode na obuci kao acemi oğlani, pošto se prosječna dob regrutovanja povećala sa 13,5 godina u 1490-im na 16,6 godina 1603. To je odražavalo ne samo veću potrebu Osmanlija za radnom snagom, već i kraće vreme obuke neophodno za proizvodnju kvalifikovanih mušketira u poređenju sa strijelcima. Međutim, ova promjena sama po sebi nije bila dovoljna da proizvede potrebnu ljudsku snagu, pa je shodno tome ukinuto tradicionalno ograničenje regrutovanja na dječake regrutovane u devširme. Članstvo je bilo otvoreno za slobodno rođene muslimane, koje je ručno birao komandant janjičara, kao i sinove sadašnjih pripadnika osmanske redovne vojske. Sredinom sedamnaestog vijeka, devširme je uglavnom napušten kao metod regrutacije.
Obuka
Kada bi dječak nemusliman bio regrutovan po sistemu devširme, on bi prvo bio poslan u odabrane turske porodice u provincijama da nauči turski, pravila islama (tj. da se preobrati na islam) i običaje i kulture osmanskog društva. Nakon završetka ovog perioda, acemi (novoregrutovani) dječaci su okupljeni za obuku u Enderun "acemi oğlan" školi u glavnom gradu. Tamo bi mladi regruti bili određeni prema svojim talentima u različitim oblastima da bi se školovali za inženjere, zanatlije, puškare, sveštenike, strelce, artiljeriju i tako dalje. Janjičari su se obučavali pod strogom disciplinom, teškim radom i praktično u monaškim uslovima u školama acemi oğlan („početnik“ ili „kadet“), gde se očekivalo da ostanu u celibatu. Za razliku od ostalih muslimana, njima je izričito zabranjeno da nose bradu, samo su mogli da nose brkove. Ova pravila su janjičari poštovali, barem do 18. vijeka, kada su se počeli baviti i drugim zanatima, prekršivši još jedno od prvobitnih pravila. U kasnom 16. vijeku sultan je popustio pod pritiscima janjičarskog korpusa i dozvolio janjičarskoj djeci da postanu članovi korpusa, što je praksa strogo zabranjena 200 godina. Shodno tome, pravila o nasljeđivanju, koja su ranije bila stroga, postala su otvorena za tumačenje. Dobili su sopstvenu moć, ali su spriječili da se sistem modernizuje.
Za sve praktične svrhe, janjičari su pripadali sultanu i smatrani su zaštitnicima prijestolja i sultana. Janjičari su učeni da korpus smatraju domom i porodicom, a sultana svojim ocem. Čin pravog janjičara stekli su sa 24 ili 25 godina samo oni koji su se pokazali dovoljno jaki. Ocaci su naslijedili imovinu mrtvih janjičara i tako se obogatili. Janjičari su takođe naučili da se pridržavaju diktata derviškog šejha Hadži Bektaša Velija, čiji su učenici blagoslovili prve trupe. Bektaši je služio kao neka vrsta kapelana janjičara. U ovom i u svom povučenom životu, janjičari su ličili na kršćanske vojne redove poput vitezova hospitalaca. Kao simbol svoje privrženosti redu, janjičari su nosili posebne kape zvane "börk". Ovi šeširi su također imali mjesto za držanje sprijeda, nazvano "kaşıklık", za kašiku. Ovo je simboliziralo "kaşık kardeşliği", ili "bratstvo kašike", što je odražavalo osjećaj drugarstva među janjičarima koji su jeli, spavali, borili se i umirali zajedno.
Čak i nakon brzog širenja korpusa krajem šesnaestog vijeka, janjičari su nastavili da prolaze strogu obuku i ds imaju strogu disciplinu. Eksperimentisali su sa novim oblicima taktike na bojnom polju i 1605. godine postali su jedna od prvih armija u Evropi koja je u borbi primjenila rotirajuću liniju volejske vatre.
Bitke
Osmansko carstvo je koristilo janjičare u svim svojim glavnim pohodima, uključujući zauzimanje Konstantinopolja 1453. godine, poraz Mamelučkog sultanata u Kairu i ratove protiv Mađarske i Austrije. Janjičarske trupe u bitku je uvijek vodio sam, te su uvijek imali dio plijena. Janjičarski korpus bio je jedina pješadijska divizija osmanske vojske. U borbi glavna misija janjičara bila je zaštita sultana, koristeći topove i manje vatreno oružje, i zadržavanje središta vojske od neprijateljskog napada tokom strateškog lažnog gubitka turske konjice. Janjičarski korpus uključivao je i manje stručne ekipe: stručnjake za eksplozive, inžinjere i tehničare, strijelce (sa strijelom i puškom) i radnike koji su kopali tunele ispod tvrđava itd.
Kako su janjičari postajali svjesni vlastite važnosti, počeli su željeti bolji život. Početkom 17. vijeka janjičari su imali toliki prestiž i uticaj da su dominirali vladom. Mogli subse pobuniti, diktirati politiku i ometati napore da se modernizuje struktura vojske. Osim toga, janjičari su otkrili da mogu mijenjati sultane kako žele putem prevrata u palati. Postali su zemljoposjednici i trgovci. Takođe bi ograničili regrutaciju na sinove bivših janjičara koji nisu morali da prolaze kroz prvobitni period obuke u acemi oğlanu, kao i izbegavanje fizičke selekcije, čime bi se smanjila njihova vojna vrednost. Kada su janjičari praktično mogli da iznude novac od sultana, a poslovni i porodični život zamjenili su borilački zanos, njihova efikasnost kao borbenih trupa je opala. Sjeverne granice Osmanskog carstva polako su počele da se smanjuju prema jugu nakon druge bitke kod Beča 1683.
Godine 1449 prvi put su se pobunili tražeći veće plate, koje su i dobili. Pozornica je bila pripremljena za dekadentnu evoluciju, poput Strijelaca u Rusiji cara Petra ili pretorijanske garde, koja se pokazala kao najveća prijetnja rimskim carevima, a ne efikasna zaštita. Nakon 1451. godine, svaki novi sultan osjećao se obaveznim da svakom janjičaru isplati nagradu i podiže mu platni čin (iako je od ranih osmanskih vremena i svaki drugi član Topkapi dvora dobijao povećanje plate). Sultan Selim II dao je janjičarima dozvolu da se vjenčaju 1566. godine, podrivajući ekskluzivnost lojalnosti dinastiji. Do 1622. godine, janjičari su predstavljali "ozbiljnu prijetnju" stabilnosti Carstva. Svojom "pohlepom i nedisciplinom" oni su sada bili zakon za sebe i, protiv modernih evropskih armija, neefikasni na bojnom polju kao borbena snaga. Godine 1622., tinejdžerski sultan Osman II, nakon poraza u ratu protiv Poljske, odlučio je da obuzda janjičarske ekscese. Ogorčen što je postao "potčinjen sopstvenim robovima", pokušao je da raspusti janičarski korpus, okrivljujući ga za katastrofu tokom poljskog rata. U proljeće, čuvši glasine da se sultan sprema krenuti protiv njih, janjičari su se pobunili i odveli sultana u zarobljeništvo, zatvorivši ga u ozloglašenih Sedam kula: ubrzo je ubijen.
Godine 1807. janjičarska pobuna svrgnula je sultana Selima III, koji je pokušao modernizirati vojsku duž zapadnoevropskih linija. Ova moderna vojska koju je Selim III stvorio zvala se Nizam-ı Cedid. Njegove pristalice nisu uspjele povratiti vlast prije nego što ga je Mustafa IV dao ubiti, ali su Mahmuda II uzdigli na prijesto 1808. godine. Kada su janjičari zaprijetili da će zbaciti Mahmuda II, on je pogubio zarobljenog Mustafu i na kraju je došao do kompromisa sa janjičarima. Svjestan prijetnje koju su janjičari predstavljali, sultan je naredne godine proveo diskretno osiguravajući svoj položaj. Zloupotreba moći od strane janjičara, vojna neefikasnost, otpor reformi i troškovi plata za 135.000 ljudi, od kojih mnogi zapravo nisu bili vojnici, postali su nepodnošljivi.
Do 1826. sultan je bio spreman da krene protiv janjičara u korist modernije vojske. Sultan ih je fetvom obavijestio da formira novu vojsku, organizovanu i obučenu po modernim evropskim linijama. Kao što je predviđeno, pobunili su se, krećući se ka sultanovoj palati. U borbi koja je uslijedila, janjičarske kasarne su zapaljene artiljerijskom vatrom, što je rezultiralo sa 4.000 mrtvih janjičara. Preživjeli su prognani ili pogubljeni, a njihovu imovinu je sultan zaplijenio. Poslednji janjičari su potom ubijeni odsjecanjem glave u onome što je kasnije nazvano Krvava kula, u Solunu.
Nakon što je sultam Mahmud II raspustio janjičare, stvorio je novu vojsku nakon što je regrutovao 12.000 vojnika. Ova nova vojska je formalno nazvana Obučeni pobjednički vojnici Muhammeda, skraćeno Mansure Army. Do 1830. vojska se proširila na 27.000 vojnika i uključivala je konjicu Spahija. Do 1838. godinesvi osmanski borbeni korpusi su bili uključeni i vojska je promijenila ime u Redovne trupe. Ovaj vojni korpus je trajao do kraja postojanja carstva.
Reference
Reference
Planinska šarka
Planinska šarka, je najmanja evropska ljutica. Prosječna joj je dužina 45 cm. Živi u planinskim područjima, iznad 1500m n/m u južnim područjima BiH, južnim dijelovima Hrvatske, Crne Gore, u sjevernoj Albaniji, u Srbiji, Italiji, Mađarskoj, sjevernoj Bugarskoj, Grčkoj, Turskoj, sjeverozapadnom Iranu, pa sve do istočnog Uzbekistana i kineske granice (Xinjiang).
Glava joj je malena i na njuški zaobljena, a oči su relativno velike. Temeljna boja joj je siva ili žućkasto-siva, ljuskice na grlu i usnama imaju crne rubove. Leđna cik-cak pruga je vrlo varijabilna i u dosta primjeraka razbijena u nepravilne mrlje i/ili poprečne pruge. Trbuh joj je svjetlosmeđ, tamnosmeđ ili siv. Po temeljnoj boji vrlo je slična riđovki.
Ishrana
Hrani se uglavnom kukcima, raznim vrstama skakavaca, zrikavaca i sisavaca. Plijen grabi ustima i odmah ga guta.
Razmnožvanje
Ova vrsta leže od 2 do 5 živih mladunaca, dugih oko 12 cm.
Otrovnost
Otrov planinske šarke slabiji je od otrova drugih evropskih ljutica. Otrov izaziva jaku bol i oticanje. Kod osjetljivih osoba može se javiti mučnina i povraćanje, ali oporavak je obično brz. Nisu zabilježeni smrtni slučajevi, nije agresivna i relativno se rijetko brani ugrizom.
Bogdašići (Bileća)
Bogdašići su naseljeno mjesto u općini Bileća, Bosna i Hercegovina.
Body building
Počeci body buildinga sežu u 19. vijek, kada je počelo veće zanimanje za mišićav izgled tijela po uzoru na stare Grke. Na treningu u teretani, izvode se vježbe s utezima i na posebno oblikovanim spravama s ciljem stimuliranja rasta mišićne mase. Za rast i obnovu mišića je izuzetno važna prehrana s dovoljnim brojem kalorija, s mnogo manjih obroka tokom dana, da se potakne metabolizam, olakša apsorpcija hrane i održi stalna razina šećera u krvi. Bjelančevine su odgovorne za rast i obnovu mišića, a ugljikohidrati nadoknađuju gubitak energije uslijed treninga. Često se koriste i dodaci prehrani poput koncentrata bjelančevina u prahu, vitaminskih pripravaka, omega-3 kiselina, kreatina i različitih aminokiselina poput glutamina. Na natjecanjima, sudci ocijenjuju mišićnu masu, definiciju mišića, simetriju, proporcije i nastup na pozornici.
Fusion for Energy
Evropska unija je strana domaćin projekta ITER. Njen doprinos iznosi 45%, dok ostalih šest strana ima doprinos u naturi od oko 9% svaka. Od 2008. godine F4E sarađuje sa najmanje 440 kompanija i više od 65 R&D organizacija.
Primarna misija F4E je upravljanje evropskim doprinosom projektu ITER; stoga obezbjeđuje finansijska sredstva, koja uglavnom dolaze iz budžeta Evropske zajednice. Između ostalih zadataka, F4E nadgleda pripremu gradilišta ITER-a u Saint-Paul-lès-Duranceu, u Francuskoj. F4E je formirao Euratom (kojeg zastupa Evropska komisija ), države članice Evropske unije i Švajcarska, koja učestvuje kao treća zemlja. Kako bi osigurali sveobuhvatan nadzor nad njegovim aktivnostima, članovi sjede u upravnom odboru, koji ima širok spektar odgovornosti uključujući imenovanje direktora.
Projekti
Fuzija je proces koji pokreće Sunce, proizvodeći energiju spajanjem laganih atoma kao što je vodik pri ekstremno visokim pritiscima i temperaturama. Fuzijski reaktori koriste dva oblika vodonika, deuterij i tricij, kao gorivo.
Prednosti fuzijske energije su da je to inherentno siguran proces i da ne stvara stakleničke plinove ili dugotrajan radioaktivni otpad.
ITER
ITER, što na latinskom znači "put", je međunarodni eksperiment koji ima za cilj da pokaže naučnu i tehničku izvodljivost fuzije kao izvora energije. Mašina se konstruiše u Saint-Paul-lès-Duranceu na jugu Francuske i finansira je sedam strana: Kina, Evropska unija, Indija, Japan, Rusija, Južna Koreja i Sjedinjene Američke Države. Zajedno, strane koje učestvuju u projektu ITER predstavljaju više od polovine svjetske populacije i 80% globalnog BDP-a.
DEMO projekt
F4E također ima za cilj da doprinese DEMO-u (demonstracionoj elektrani). Ovaj eksperiment bi trebao proizvesti značajne količine električne energije tokom dužih perioda i biće samodovoljan tricijem, jednim od plinova neophodnih za stvaranje fuzije. Prve komercijalne fuzijske električne elektrane će biti uspostavljene nakon DEMO-a, koje će biti veće od ITER-a i da će proizvoditi znatno veću snagu fuzije u dugim periodima: kontinuiranu proizvodnju do 500 megavata električne energije.
Cera (Makedonska Kamenica)
Cera je naseljeno mjesto u sastavu općine Makedonska Kamenica, Sjeverna Makedonija. Naselje Cera nalazi se 14,5 km sjeverno od Makedonske Kamenice.
Geografija
Naselje se nalazi na visokoj nadmorskoj visini na južnom dijelu Osogovskih planina. Nadmorska visina naselja je približno 1040 metara.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva iz 2002. godine, Cera je imala 379 stanovnika. Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
NGC 6760
NGC 6760 je kuglasto zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Orao. Prvo otkriće je napravio John Russell Hind 30. marta 1845. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 5296
NGC 5296 (također poznat kao MCG 7-28-62 i PGC 48811) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 104 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lovački psi. Najveći prečnik je 0,90 (27 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (18 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio George Johnstone Stoney 3. maja 1850. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
FK Željezničar Sarajevo – sezona 2016/2017.
Smjena trenera
Dana 30. maja 2016. uprava FK Željezničar je imenovala Miloša Kostića za novog šefa stručnog štaba. Jedini posao na čelu stručnog štaba prije Željezničara, Kostić je imao 2016. godine, kada je vodio slovensku Krku u posljednjih osam kola prvenstva. Slovenac je na svom predstavljanju najavio titulu prvaka države, s toga su i očekivanja navijača, popularnih Manijaka, bila identična. Iako je na klupi sarajevskog kluba startao vrlo dobro sa sedam bodova u prva tri kola, sljedeća tri kola su bila katastrofalna. Nakon poraza u Tuzli od FK Slobode, uslijedila su dva nova poraza od NK Viteza i HŠK Zrinjskog. Da stvar bude bolnija, oba poraza su se desila na domaćem terenu, na stadionu Grbavica.
Sljedećeg dana (23. august 2016), upravni odbor FK Željezničar je za novog šefa stručnog štaba imenovao Slavka Petrovića, 58-godišnjeg stručnjaka iz Srbije. Prije potpisivanja dvogodišnjeg ugovora sa Željom, Slavko Petrović je dvije godine vrlo uspješno predvodio FK Radnik Bijeljina. Iako se smatrao klubom sposobnim samo za borbu za opstanak, Petrović je napravio klub koji je prošle sezone (2015/16.) osvojio Kup Bosne i Hercegovine, što je najveći uspjeh u dugogodišnjoj historiji FK Radnika. S obzirom da nije dobio potrebnu radnu dozvolu, Slavko je susret NK Čelik-FK Željezničar posmatrao sa tribina, a svoj debi na klupi Plavih sa Grbavice imao je u 8. kolu BHTPL pred domaćom publikom u utakmici FK Željezničar-FK Krupa na Vrbasu. Tu utakmicu su obilježili novajlije Križman i Marković koji su pogađali za pobjedu Plavih sa Grbavice. Rezultat je bio 2-1.
Kup BIH
1/16 finala
1/8 finala
1/4 finala
1/2 finale
Transferi
Pravi igrački egzodus je zadesio Plave sa Grbavice. Ovo ljeto u klub je došlo dvanaest, a napustilo čak dvadeset dva igrača. Neki su otišli na posudbu, a sa većinom su raskinuti ugovori. Zanimljivo je i to da su se četiri igrača (Dino Bevab, Dimitrios Toskas, Denis Pozder, Senad Husić) na Grbavici zadržali jedva tri mjeseca, a Javier Hervas je u klubu bio samo 72 dana prije nego li je zatražio raskid ugovora.
Zimski prelazni rok
Ukupni rashodi: €0
Ukupni prihodi: €150.000
Izvor podataka: FK Željezničar, Transfermarkt
IC 2147
IC 2147 je nepostojeći astronomski objekat naveden u Novom općem katalogu koji je opisan da se nalazi u sazviježđu Golub. Ovaj objekat je zapisao Lewis Swift 3. novembra 1897. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ognjena zemlja
mini|250px|Ognjena zemlja na karti krajnjeg juga Južne Amerike|alt= Ognjena zemlja jest arhipelag na krajnjem jugu Južne Amerike, odvojen od kopna tjesnacem Magellanov prolaz. Površina ove skupine ostrva je 73.753 km2.
Sastoji se od jednog velikog ostrva Tierra del Fuego i pet nešto manjih, te mnogobrojnih manjih ostrva i stijena odvojenih mnogim kanalima. Obalne ravnice su turobne i puste, izložene jakim naletima vjetrova s mnogo padavina, koje su donedavno naseljavali domorodački narodi Ona i Haush. Unutrašnjost ostrva brdovita je i često veoma hladna. Ostrvo je teritorijalno podijeljeno između Čilea i Argentine. Ekonomija se temelji na eksploataciji nafte i turizmu. Uzgoj ovaca, nekada veoma važan, sve više gubi na značaju.
Tierru del Fuego otkrio je Magellan 1520, ali je do ranog 19. stoljeća ostala slabo poznata. Donošenje ovaca i otkriće zlata 1880-ih dovelo je na ostrvo mnoge imigrante iz Evrope, Čilea i Argentine, što je dovelo do zatiranja domorodačke populacije. Posljednji Haush umro je negdje ranih godina 20. stoljeća, a posljednji punokrvni muškarac naroda Ona 1995. Posljednja pripadnica Onasa Virginia Choinquitel, udata za italijanskog imigranta, umrla je u junu 1999. od srčanog udara, u 56. godini života, u gradiću Rio Grande na ostrvu Tierra del Fuego, čime je historija Onasa, stara 9.000 godina na ovom ostrvu, završila.
Glavni grad čileanskog dijela ostrva je Porvenir, a argentinskog dijela gradić Ushuaia. Na ostrvu se nalazi i nekoliko manjih naselja.
Mehmed V
Mehmed V (osmanlijski turski: محمد خامس, Meḥmed-i ẖâmis; 2. novembar 1844 – 3. juli 1918) bio je sultan Osmanlijskog Carstva od 1909. do 1918. Bio je sin sultana Abdulmedžida I i njegove supruge Gülcemal sultanije. Naslijedio ga je polubrat Mehmed VI.
Mladost
Rođen je u Topkapi palači u Istanbulu. Kao i mnogi drugi potencijalni nasljednici prijestolja, bio je zatvoren 30 godina u Haremskoj palati. Za to vrijeme je studirao poeziju starog perzijskog stila i bio je priznati pjesnik.
Dolazak na vlast
Mehmed V postaje sultan 27. aprila 1909. godine poslije svrgavanja brata Abdul Hamida II
Tokom prvog balkanskog rata, 1912. godine, turska vojska je potučena od ujedinjenih snaga Srbije, Crne Gora, Grčke i Bugarske. Ovim ratom carstvo gubi svu teritoriju na Balkanu, s izuzetkom Istanbula i bliže okoline. U isto vrijeme Turska vodi rat s Italijom koja osvaja dotadašnje osmanlijske posjede Libiju i otok Rodos.
Tokom drugog balkanskog rata 1913. godine Turska učestvuje u pobjedničkoj protivbugarskoj koaliciji što joj dopušta minimalno proširenje teritorije oko Istanbula.
Mehmed V se u Prvom svjetskom ratu priklanja strani Njemačke i Austro-Ugarske, što je dovelo do poraza Osmanlijskog Carstva i Mladoturske revolucije. Ovaj sultan, ipak, nije ispaštao posljedice svoje greške s obzirom na to da je umro 3. juna 1918. godine nekoliko mjeseci prije kapitulacije.
Naslijedio ga je Mehmed VI.
NGC 2342
NGC 2342 (također poznat kao IRAS 07063+2043, MCG 3-19-4, PGC 20265 i UGC 3709) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 242 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Blizanci. Najveći prečnik je 1,40 (99 hiljada sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (92 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 10. novembra 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nakovanj (Orebić)
Nakovanj je naseljeno mjesto u sastavu općine Orebić, Dubrovačko-neretvanska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Korčula.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Nakovanj je imao 1 stanovnika.
Napomena: ''Od 1857. do 1921. iskazivano pod imenom Nakovan. U 1931. sadrži podatke za naselje Lovište.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Nakovanj je imalo 6 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Selim III
Selim III (osmanlijski turski: سليم ثالث Selīm-i sālis; 24. decembar 1761 – 28. juli 1808) bio je sultan Osmanlijskog Carstva od 1789. do 1807. Nakon neuspješnih reformi, janjičari su ga svrgnuli sa vlasti i postavili njegovog rođaka Mustafu IV. Ubijen je od strane grupe atentatora nakon janjičarske pobune.
Vladavina
Selim III postaje sultan 7. aprila 1789. godine nakon smrti rođaka Abdul Hamida I. I ovaj sultan je, kao i njegov prethodnik, pokazivao sklonost ka reformama, ali je, za razliku od Abdul Hamida, bio više upleten u ratne sukobe. Protivljenje reformama, kao i janičarske pobune su ga pratile cijelo vrijeme vladavine. Na kraju su janičari, podržani od strane vjerskih autoriteta fetvom protiv reformi, organizovali rušenje sultana. Tokom njegove vladavine dolazi do uspješnog Prvog srpskog ustanka koji će biti ugušen tek od strane njegovih nasljednika.
U puču koji slijedi Selim III je 1807. srušen, a na njegovo mjesto se postavlja nesposobni Mustafa IV.
Ostatak svog kratkog života Selim III provodi u zatvoru gdje ga dočekuje smrtna presuda Mustafe IV koji naređuje njegovo pogubljenje u strahu od moguće pobune.
Godišnjak Društva istoričara Bosne i Hercegovine
GDI BiH je jedan od najvažnijih časopisa historičara u BiH u 20. vijeku. Izdavalo ga je Društvo istoričara Bosne i Hercegovine sa sjedištem na Filozofskom fakultetu u Sarajevu. GDI BiH je započeo sa izlaženjem 1949, a posljednji broj izašao je 1990. Iako se nazivao godišnjakom izlazio je povremeno zbog slabijeg materijalnog stanja (30 brojeva). Časopis više ne izlazi.
Među prvim osnivačima i urednicima časopisa bio je Anto Babić. Na stranicama časopisa su radovi istaknutih stručnjaka kao što su Branislav Đurđev, Hamdija Kreševljaković, Hamdija Kapidžić, Hazim Šabanović, Nedim Filipović, Esad Pašalić, Desanka Kovačević-Kojić, Milan Vasić, Marko Šunjić i brojnih drugih koji su obilježili razvoj historiografije Bosne i Hercegovine u drugoj polovini 20. vijeka i koji još uvijek djeluju kroz druge časopise. Radi se o izuzetnim stručnjacima, akademicima, čije su recenzije određivale visoke naučne uzuse za priloge koji su u časopisu objavljivani.
GDI BiH se prevashodno bazirao na historiju Bosne i Hercegovine, a u manjem broju priloga i temama iz drugih područja. Ustaljene rubrike časopisa bili su članci i rasprave, prilozi, građa te prikazi i osvrti. Uz časopise Glasnik Zemaljskog muzeja BiH, Prilozi za orijentalnu filologiju, Prilozi Instituta za istoriju, Radovi ANU BiH i Godišnjak Centra za balkanološka ispitivanja, časopis GDI BiH stekao je slavu u Evropi kao jedan od najznačajnijih časopisa historičara koji se bavio izučavanjem historije BiH.
IC 88
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Husein Hasanefendić
Husein Hasanefendić Hus (Banja Luka, 30. januar 1954.) je muzičar, kompozitor, gitarista i osnivač rok grupe Parni valjak.
Biografija
Ubrzo nakon rođenja preselio se u Zagreb, gdje je studirao muziku i završio visoko obrazovanje. Kako nije uspio da upiše Akademiju likovnih umjetnosti, studirao je na Pravnom fakultetu. Muzikom je počeo ozbiljnije da se bavi početkom 1970-ih u grupi Ab ovo s Nenadom Zupkom i Ivanom Pikom Stančićem, a zatim u Grupi 220 kao gitarista i kompozitor. Kada je Grupa 220 prestala s radom 1975. godine, Hasanefendić, Jurica Pađen i menadžer Vladimir Mihaljek osnovali su bend Parni valjak. U grupi su bili i basista Zlatko Miksić (osnivač benda Zlatni akordi), pjevač Aki Rahimovski (iz makedonskog benda Tor) i bubnjar Srećko Antonioli, koji je do tada svirao u zagrebačkim Delfinima. Bend je ubrzo postao jedan od najpopularnijih u bivšoj Jugoslaviji. Izdali su brojne albume, a neki od njih su postali zlatni i platinasti, dok se tiraži kreću u milionima.
Godine 1978. Hasanefendić je otišao na odsluženje vojnog roka, a po povratku je producirao prvi singl grupe Azra sa pjesmama "Balkan" i "A šta da radim".
Godine 1989. postao je član "Hrvatske zajednice samostalnih umjetnika". Dugogodišnji je član "Hrvatskog društva skladatelja" i jedan od osnivača najvećeg strukovnog udruženja u Hrvatskoj "Hrvatske glazbene unije". Oženjen je i ima dvoje djece.
Brestice (Bileća)
Brestice su naseljeno mjesto u općini Bileća, Bosna i Hercegovina.
Sturm und Drang
Sturm und Drang ("Oluja i nagon") jeste njemački književni pravac koji je trajao od 1770. do 1785. Odlikuje ga izražen kult ličnosti, osjećanja i prirode. Predstavlja nastavak francuskog racionalizma od kojeg preuzima osloboditeljske ideje, ali se u isto vrijeme zalaže za slobodu osjećanja i protivi racionalističkom dogmatizmu. Pokret predstavlja završetak prosvjetiteljstva i nagovještava dolazak romantizma.
Glavna izreka tog književnog pokreta je "Osjećaj je sve" ("Osjećam, dakle jesam"). Sturm und Drang je protest protiv svih dotadašnjih socijalnih, političkih i estetičkih ideala/normi. Ideali predstavnika ovog pokreta jesu sloboda i humanost. Literarni uzori tog pravca su Homer i Shakespeare. Glavni predstavnici bili su Friedrich Schiller i Johann Wolfgang von Goethe.
Ime
Naziv Sturm und Drang preuzet je od istoimene drame Friedricha Maximiliana Klingera.
Glavne odlike
Sturm und Drang je istodobno bio protestni, kao i omladinski pokret protiv svih dotadašnjih socijalnih, političkih i estetskih normi. Pripadnici ovog pokreta preuzimaju učenje Rousseaua, koji se u vrijeme slavljenja razuma stavlja u odbranu prava osjećanja i srca. Rousseau je usred zanosa tekovinama civilizacije proslavljao prvobitno stanje, idealizirao selo, pjevao himne prirodi. Pobudio je sve njemačke pisce tog vremena: Herdera, Hamanna, mladog Goethea, Schillera, Hölderlina. Predstavnici ovog perioda nazivani su divljim ili burnim genijima. Okupljali su se u grupe. Goethea je u strazburšku grupu uveo Herder.
Pripadnici ovog pokreta težili su originalnosti, isticanju svoje ličnosti i ideju individualizma doveli do krajnosti. Nisu podnosili stege razuma. Zahtijevali su neobuzdanu slobodu osjećanja. Priroda je za njih postala predmet obožavanja. Traže povratak prirodi. To su glavne ideje na kojima su se razvili i učvrstili kultovi ličnosti, osjećanja i prirode. Romantizam s kultom ličnosti i historijskim i nacionalnim težnjama vodi porijeklo iz ovog pokreta.
Književni oblici
Književnici su ideje Sturm und Dranga najbolje mogli predstaviti u drami. Glavni likovi predstavljaju genije, ljubavnike, te jake junake koje se bore bez kompromisa protiv stvarnosti. Piše se po uzoru na Shakespearea, ne obazirući se na stara pravila o jedinstvu mjesta, vremena i radnje, o jasnoj granici između komedije i tragedije.
Crotram
mini|Hrvatski niskopodni tramvaj TMK 2200 mini| Interijer tramvaja Konzorcijum dvaju hrvatskih firmi, koji proizvodi prvi hrvatski niskopodni tramvaj- TMK 2200, jedan od svega pet proizvođača niskopodnih tramvaja u Evropi. Sastoji se od Elektroindustrije Končar i Gredelja, iz Zagreba. Prema ugovoru, sklopljenom sa gradom Zagrebom, konzorcijum će do 2007. godine isporučiti Zagrebačkom električnom tramvaju (ZET), gradskoj prijevozničkoj kompaniji, 70 niskopodnih tramvaja. Na zagrebačkim cestama već vozi 20 tramvaja (april 2006), koji su se pokazali iznimno pouzdanim i sa odličnim performansama, uz visoki komfor koji pruža umjetna klima, niskopodnost- što omogučije i invalidima da uniđu u tramvaj bez ičije pomoći, kvalitetne ergonomske stolice i prostranost interijera.
Sturm und Drang
Djela
Johann Wolfgang Goethe
Friedrich Schiller
Crotram
Novi tramvaj se proizvodi serijski, a već postoji i strani interes za nabavku ovoga visokotehnološkog gradskog vozila iz Varšave, Melbournea, nekih francuskih gradova, Sofije i Beograda, itd.
Tramvaj TMK 2200 je preko 70% hrvatski proizvod (posebno sofisticirana elektronika, razvijena u Končaru), s naglaskom na još veće povećanje domaćeg udjela, u narednom periodu.
Sturm und Drang
Djela
Jakob Michael Reinhold Lenz
Crotram
Tramvaj je dugačak 32 metra, može primiti 202 putnika, a doseže maksimalnu brzinu od 70 km/h.
Sturm und Drang
Djela
Također je u tom periodu djelovala i grupa pisaca Göttinger Hainbund, čiji su osnivači bili Johann Heinrich Voß, Ludwig Christoph Heinrich Hölty, Johann Martin Miller, Gottlieb Dieterich von Miller, Johann Friedrich Hahn i Johann Thomas Ludwig Wehrs.
Reference
Grabert/Mulot, Geschichte der deutschen Literatur Bayrischer Schulbuch-Verlag, München, 1959.
Velika nagrada Malezije
Prvi put uključena u Svjetsko prvenstvo formule 1 1999., sadašnja Velika nagrada Malezije je održana na stazi Sepang International Circuit, u Sepanga, Malezija. Od 2011., trka je promijenila ime u Velika nagrada Malezije.
Crotram
Na njemu su prvi put u svijetu primijenjena neka najsofisticiranija riješenja. Tako kretanjem TMK 2200 upravlja 43 računala, a s vanjske strane više nema klasičnih retrovizora, koje mijenjaju postavljene kamere. Prvi puta je primijenjeno i bezosovinsko podvožje.
Svojom cijenom, koja je niža od cjelokupne konkurencije (Siemens, Bombardier, Alstom, Tatra itd.), tramvaj TMK 2200 je izrazito konkurentan proizvod, pa mu je u budućnosti zajamčen uspjeh na regionalnom tržištu, prema kojem gravitira ovaj konzorcijum, ali možda čak i šire.
Velika nagrada Malezije
Višestruki pobjednici (vozači)
Podebljani vozači su i dalje aktivini u takmičenju Formule 1
Višestruki pobjednici (konstruktori)
Podebljani konstruktori su i dalje aktivini u takmičenju Formule 1
Grazia Deledda
Grazia Maria Cosima Damiana Deledda ( 27. septembar 1871. – 15. avgust 1936.), poznata i na sardinskom jeziku kao Gràssia ili Gràtzia Deledda ( izgovara se[ˈɡɾa(t)si.a ðɛˈlɛɖːa] ), bila je italijanska književnica koja je 1926. godine dobila Nobelovu nagradu za književnost „za svoje idealistički nadahnute spise koji s plastičnom jasnoćom prikazuju život na njenom rodnom ostrvu [tj. Sardiniji ] i sa dubinom i simpatijom se uopšteno bavi ljudskim problemima." Bila je prva talijanka koja je dobila tu nagradu, a tek druga žena općenito nakon Selme Lagerlöf 1909. godine
Biografija
Deledda je rođena u Nuor-u, na Sardiniji, u porodici srednje klase, od Đovanija Antonija Deledde i Franćeske Kambose, kao četvrta od sedmoro braće i sestara. Pohađala je osnovnu školu (minimum koji je tada bio potreban), a zatim se školovala kod privatnog učitelja (gost jednog od njenih rođaka) i prešla na samostalno učenje književnosti. U to vrijeme počela je pokazivati interesovanje za pisanje kratkih romana, uglavnom inspirisanih životom sardinskih seljaka i njihovom borbom. Učiteljica ju je ohrabrila da svoje pisanje pošalje u novine i sa 13 godina, njena prva priča je objavljena u lokalnom časopisu. Neki od Deleddinih ranih radova objavljeni su u modnom časopisu L'ultima moda između 1888. i 1889. Godine 1890. Trevisani je objavio Nell'azzurro (U plavetnilo), svoju prvu zbirku kratkih priča. Deleddin glavni fokus bio je predstavljanje siromaštva i borbe povezanih s njim kroz kombinaciju imaginarnih i autobiografskih elemenata. Njena porodica nije posebno podržavala njenu želju za pisanjem.
Deleddin prvi roman, Fiori di Sardegna (Cvijeće Sardinije) objavljen je 1892. Njenu knjigu Paesaggi sardi iz 1896. godine, koju je objavio Speirani, karakterizira proza koja se temelji na fikciji i poeziji. Otprilike u to vrijeme, Deledda je pokrenula redovnu saradnju sa novinama i časopisima, posebno La Sardegna, Piccola Rivista i Nuova Antologia. Njen rad je stekao značajnu vidljivost, ali i kritičko interesovanje. U oktobru 1899. Deledda je u Kaljariju srela Palmira Madesanija, funkcionera Ministarstva finansija. Madesani i Deledda su se vjenčali 1900. godine i par se preselio u Rim odmah nakon objavljivanja Deleddinog romana Il vecchio della montagna (Starac s planine, 1900.). Uprkos rođenju njena dva sina, Sardusa (1901) i Frančeska „Franca“ (1904), Deledda je uspjela da nastavi da piše, objavljujući po jedan roman godišnje. lijevo|mini|250x250piksel| Deledda sa suprugom Palmirom i sinom Sardusom, Rim, oko 1904 Godine 1903. objavila je Elias Portolu, što je doživjelo komercijalni i kritičarski uspjeh, čime je ojačala njenu reputaciju kao pisca. Slijedio je Cenere (Pepeo, 1904); L'edera (Bršljan, 1908); Sino al confine (Do granice, 1910); Colombi e sparvieri (Golubovi i vrapci, 1912); i njena najpopularnija knjiga, Canne al vento (Trska na vjetru, 1913.).
Godine 1916. roman Trska na vjetru, je bio inspiracija za nijemi film sa poznatom talijanskom glumicom Eleonorom Duse. To je bio prvi i jedini put da se Duse, pozorišna glumica, pojavila u filmu. Deledda je bila jedan od saradnika nacionalističkog ženskog časopisa Lidel, koji je osnovan 1919. godine.
Godine 1926. Henrik Schück, član Švedske akademije, nominirao je Deleddu za Nobelovu nagradu za književnost. Deledda je osvojila "za svoje idealistički nadahnuto pisanje koje sa plastičnom jasnoćom prikazuju život na njenom rodnom ostrvu i sa dubinom i simpatijom se uopšteno bave ljudskim problemima". Nagrada joj je dodijeljena na svečanosti u Štokholmu 1926. Njen prvi odgovor na vijest bio je "Già?" ("Već?" ) Deleddina pobjeda je doprinijela povećanju njene popularnosti. Benito Musolini, koji je upravo učvrstio svoju vlast i uspostavio fašizam, poslao je Deleddi svoj potpisani portret, sa posvetom u kojoj je izrazio svoje "duboko divljenje" kao piscu. Jata novinara i fotografa počela su posjećivati njen dom u Rimu. Deledda im je u početku poželjela dobrodošlicu, ali se na kraju umorila od pažnje. Jednog dana je primijetila da je njena voljena ljubimica vrana, Checca, bila vidno iziritirana metežom, jer su ljudi stalno ulazili i izlazili iz kuće. "Ako je Checci dosta, i meni je dosta", rekla je Deledda i vratila se penzionerskoj rutini. Događaji su, također, opteretili Deleddin izuzetno metodičan raspored pisanja. Njen dan bi počinjao kasnim doručkom, nakon čega bi slijedilo jutro napornog čitanja, ručak, brzi san i nekoliko sati pisanja prije večere.
Deledda je nastavila da piše čak i dok je postajala starija i krhkija. Njeni kasniji radovi, La Casa del Poeta (Kuća pjesnika, 1930.) i Sole d'Estate (Ljetno sunce, 1933.), ukazuju na optimističniji pogled na život čak i kada je imala ozbiljne zdravstvene probleme.
Deledda je umrla u Rimu u 64. godini od raka dojke. La chiesa della solitudine (Crkva samoće, 1936), Deleddin posljednji roman, poluautobiografski je prikaz mlade talijanke koja se suočava sa smrtonosnom bolešću. Završeni rukopis romana Cosima otkriven je nakon njene smrti i objavljen posthumno 1937. godine.
Priznanja
Deleddin rad je visoko cijenjen od pisaca talijanske književnosti, uključujući Luigija Capuana, Giovanni Verga, Enrico Thovez, Pietro Pancrazi, Renato Serra. Sardinski pisci, među kojima su Sergio Atzeni, Giulio Angioni i Salvatore Mannuzzu, bili su pod velikim uticajem njenog rada, što ih je navelo da osnuju ono što je kasnije postalo poznato kao Sardinsko književno proljeće. Godine 1947. umjetnici Ameliji Camboni je naručen portret Deledde, koja se trenutno nalazi u blizini njene kuće u Rimu u kvartu Pinco.
Deleddino rodno mjesto i dom iz djetinjstva u Nuoru proglašen je zgradom nacionalnog nasljeđa i kupila ga je 1968. Općina Nuoro, koja ga je 1979. predala Regionalnom etnografskom institutu (ISRE) za simboličnu cijenu od 1.000 talijanskih lira. Institut je pretvorio kuću u muzej u čast pisca, a sada se zove Museo Deleddiano. Muzej se sastoji od deset soba koje prikazuju najvažnije epizode Deleddinog života. mini|267x267piksel| Bista Grazia Deledda, Amelia Camboni, Pincio, Rim Elektrana na ugalj otvorena je u Portoscusu 1965. godine. ., ova elektrana pod nazivom Grazia Deledda ima kapacitet od 590 MW.
Google ju je 10. decembra 2017. proslavio Google Doodle logotipom.
Pašaluk
Pašaluk (turskom, paşalık) je predstavljao primarni oblik administrativne jedinice Osmanlijskog Carstva. Od 1453. do početka 19. vijeka osmanlijska lokalna vlast je bila labavo struktuirana. Carstvo je prvo bilo podijeljeno na pašaluke kojima je upravljao paša. Veliki vezir je bio odgovoran za predlaganje svih visokih državnih službenika, kako u glavnom gradu, tako i u provincijama, odnosno pašalucima. U periodu između 1861. i 1866. godine pašaluci su ukinuti, a teritorija je u administrativne svrhe podijeljena na vilajete.
Vilajeti su podijeljeni na manje administrativne jedinice nazvane sandžaci kojim je upravljao sandžak-beg. Paša je imao široka ovlaštenja i apsolutnu vlast u pašaluku, predstavljao je šefa vojnog i finansijskog odjela a bili su mu potčinjeni i odjeli policije i pravosuđa.
Za vrijeme osmanlijske vladavine, Bosna je uglavnom organizaciono bila ustrojena kao pašaluk, izuzev perioda poslije 1867. godine.
Etimologija
Izraz pašaluk se tokom Osmanlijskog perioda koristio za jedan vid teritorijalne jedinice. Zavisno o vrsti vladara, ove teritorijalne jedinice su se ponekad nazivale i beglerbegluci (kojima upravlja beglerbeg), kapudanlici (kojima upravlja kapudan-paša). i sl.
Pašaluk je općenito apstraktna riječ izvedena od termina paša, a označava kvalitetu, dužnost ili nadležnost paše ili teritoriju kojim paša upravlja. Izraz ejalet počeo se primjenjivati na najveću administrativnu jedinicu Osmanliskog carstva umjesto beglerbegluka od 1590-ih godina a nastavio se upotrebljavati do 1867.
Historija
desno|250px|mini|Položaj [[Bosanski pašaluk|Bosanskog pašaluka kao najzapadnijeg pašaluka u Evropi]] Treći sultan Osmanlijskog Carstva Murat I je oko 1365. godine započeo sa velikom administrativnom reorganizacijom sultanata u dva pašaluka: Rumelijski i Anadolijski. Teritorijalnom ekspanzijom Carstva na istok, za vrijeme sultana Bajazida I, oko 1390. nastaje i treći pašaluk Rumski, sa Amasyjom kao glavnim gradom. Ova oblast postaje sjedište Bajazidovog najmlađeg sina Mehmeda I.
U narednom periodu se uspostavljaju i drugi pašaluci kao što je Rumelijski pašaluk, nastao u jugoistočnom dijelu Balkana pobjedom Osmanlija nad posljednim bugarskim carom iz loze Šišmanovića kao i Karamanski vilajet 1468. godine koji je predat na upravljanje sinu Mustafi, sa sjedištem u Konyi.
Tokom 16. vijeka usljed osvajanja velike teritorije i ogromnog širenja Carstva za vrijema sultana Selima I i Sulejmana Veličanstvenog nastaje najveći broj pašaluka. Ti pašaluci su formirani kako bi se osvojena teritorija uključila u Carstvo a dijelom i zbog reorganizacije postojeće teritorije. Prema podacima iz 1527. godine postojećim pašalucima (njih 4) pridodata su još četiri nova pašaluka: Egipatski, Damask, Diyarbekir i Kurdistanski koji nije preživio kao administrativna jedinica duži period. Sulejmanova osvajanja istočne Turske, Iraka i Mađarske je također rezultiralo osnivanjem novih pašaluka.
Prvobitna kneževina Dulkadir nakon što je osvojena 1522. godine postaje pašaluk Dulkadir. Nakon vojne kampanje koju je Carstvo vodilo protiv Irana u periodu od 1533. do 1536. od novoosvojenih područja formirani su pašaluci Erzurum, Van, Šarazora i Bagdad. Nakon pobjede nad Mađarima u Mohačkoj bitci 1526. godine i pada Budimpešte 1541. godine, od novoosvojenih teritorija formiran je Budimski pašaluk. Sulejman I je 1533. godine od priobalnih područja i ostrva u Egejskom moru formirao Arhipelaški pašaluk specijalno za admirala osmanlijske mornarice Hajrudina Barbarosu.
1580. godine, Bosna, koja je do tada bila u sastavu Rumelijskog pašaluka postaje samostalni Bosanski pašaluk s obzirom na svoj strateški položaj prema Habsburškoj monarhiji. Vjerovatno iz istog strateškog razloga došlo je i do stvaranja Kanijskog pašaluka od teritorije koja je pala u ruke Osmanlijama 1600. godine. U istom periodu, od teritorija aneksiranih u donjem dijelu toka Dunava i na obali Crnog mora formiran je Silistra pašaluk. U isto vrijeme, na jugoistočnoj obali Crnog mora formiran je i Pašaluk Trebizond. Svrha ove teritorijalne reorganizacije, a posebno stvaranja pašaluka Ozi, vjerojatno je bila poboljšati obranu crnomorskih luka protiv kozaka.
Do 1609. godine, prema podacima Ayn Alije, U sastavu Osmanlijskog Carstva bilo je 32 pašaluka. Neki od njih, poput Tripolija, kipra ili Tunisa, bili su rezultat teritorijalne ekspanzije carstva. Drugi su pašaluci, međutim, proizvodi administrativne podjele.
1795. vlada je pokrenula veliku reorganizaciju pokrajinske uprave, zakonom kojim je bilo propisano da će postojati 28 teritorijalnih jedinica, kojima će upravljati veziri. Ti pašaluci su bili: Adanski, Halepski, Anadolijski, Bagdadski, Pašaluk Basra, Bosanski, Čildirski, Kretski, Pašaluk Damask, Dijarbakirski, Egipatski, Erzurumski, Habeški, Karamanski, Karski, Dulkadirski, Arhipelaški, Moreški, Mosulski, Urfski, Rumelijski, Sidonski, Šahrizorski, Silistrijski, Rumski, Trabzonski, Tripolijski i Vanski. U praksi je, međutim, centralna kontrola ostala slaba, a beglergezi su umjesto vezira i dalje vladali nekim pašalucima.
NGC 1006
NGC 1006 (također poznat kao IRAS 02351-1114, MCG -2-7-44, NGC 1010 i PGC 9949) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 211 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 0,80 (49 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (49 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 29. septembra 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bellossom
Ime Bellossom je kombinacija engleskih riječi "bell" = zvono, i "blossom" = procvjetati, s umiješanim korijenom latinske riječi "bella" = lijepa. Njegovo japansko ime, Kireihana, doslovno znači "predivni cvijet".
Biološke karakteristike
Bellosom je dnevni Pokémon. Razvije se iz Glooma ako je izložen Sunčanom kamenu. Zbog toga, većinom ga se može pronaći u tropskom pojasu i područjima s mnogo Sunčeve svjetlosti. Zabilježeno je da što je smrdljiviji bio kao Gloom, bit će ljepši kao Bellossom. Ako su Gloomove latice bile posebno smrdljive, kada postane Bellossom, njegove će latice biti još ljepše. Bellossom je izuzetno miroljubiv i prijateljski raspoložen Pokémon, iako zna biti veoma teritorijalan (kao i većina Travnatih Pokémona), i nasilne tuče mogu izbiti ako se na njegovom teritoriju nađe uljez ili izazivač. Unatoč tome, veoma je druželjubiv izvan svog samoodređenog teritorija, te je čest prizor ugledati grupu Bellossoma kada se sretnu na jednoj lokaciji i zajedno plešu. Kaže se da ovaj ples priziva sunce.
Bellossomove latice mogu se vrtjeti te se vrte većinom kada Pokémon upija sunčevu svjetlost. Boja njegovih latica varira od bolesnosmeđe i sive, do fluorescentne žute i crvene, ovisno o tome koliko je sunčeve svjetlosti upio u zadnjih nekoliko sati (slika prikazuje Bellossoma koji je između ta dva ekstrema). Kada mu se latice pomiču (ili zbog vrtnje ili plesanja) trljaju se jedna o drugu, proizvodeći opuštajuću melodiju nalik zvonjenju; neki se Bellossomi treniraju kako bi kontrolirali ove zvukove, i njima činili odgovarajuću muziku. Latice na njegovoj glavi stvaraju ugodan miris, što je još jedan od razloga zašto ga mnogi Pokémon treneri žele u svom timu.
Kada je Bellossom suočen s opasnošću, upotrijebit će cijelo svoje tijelo kako bi odvratio protivnika. Njegov Ples latica (Petal Dance), divljanje je od 2-3 kruga u kojem se, plešući, zalijeće u protivnika okružen "olujom" latica. Upotrijebit će i Čaroban list (Magical Leaf) kako bi napao protivnika bez promašaja. Ako se ovi napadi ne pokažu djelotvornim, upotrijebit će Sunčevu zraku (Solar Beam) kako bi srušio protivnika mlazom Sunčeve svjetlosti. Bellossom nauči Sunčevu zraku prirodnim putem; Tehnički uređaj (TM) nije nužan.
U videoigrama
Bellossom je čudan Pokémon zbog činjenice da je jedan od Pokémona koji izgubi svoj tip kada evoluira iz Glooma. "Čistokrvni" je Travnati Pokémon, dok je kao Gloom bio Travnati/Otrovni Pokémon. Otrovni tip ne bude zamijenjen nekim drugim tipom, kao kod ostalih Pokémona. Samo nestane.
U isto vrijeme, jedan je od tri Pokémona koji se zapravo smanjuju umjesto da narastu kada evoluiraju, kao svi ostali Pokémoni. U svom obliku manji je i od svog Elementarnog oblika, Oddisha. Ostala dva su Porygon, nakon što evoluira u Porygon2 i Haunter nakon što evoluira u Gengara. Ovo se isto događa sa Dragonairom kada evoluira u Dragonitea, ali u ovom slučaju, mijenja oblik iz zmije u glomaznog zmaja, i samo je duljina smanjena.
Bellossoma se ne može naći u divljini; mora ga se razviti iz Glooma koristeći Sunčani kamen. Može ga se razviti na ovaj način počevši s Pokémon Gold i Silver nadalje.
U animiranoj seriji
Bellossom je značajan po tome što je jedan od rijetkih Pokémona po kojemu je neka pjesma dobila ime. Za film Pokémon 2000, pjesma Dance of the Bellossom sastavljena je u stilu muzike koju Bellossomi stvaraju kada plešu.
Osim toga, Bellossom je popularan Pokémon koji se često pojavljuje u seriji, obično prikazivan kao uobražen i umišljen Pokémon, pojavljujući se epizodama, 124, 148, 180, 182, 189, 195, 202, 251, 260, 287, 290, 291, 311 i 339.
Línia evolutiva d'Oddish List of Pokémon (152–201) Luettelo Pokémon-lajeista (181–200)
Oskorušno
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Dubrovnik.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Oskorušno je imalo 77 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Oskorušno je imalo 185 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Kosovo
Kosovo ( ili '), službeno Republika Kosovo', jest de facto'' nezavisna država u jugoistočnoj Evropi. Nezavisnost je proglašena 17. februara 2008. usvajanjem deklaracije u Skupštini Kosova u Prištini. Srbija, u čijem je sastavu Kosovo ranije bilo, ne priznaje Kosovo kao nezavisnu i suverenu državu iako je Briselskim sporazumom iz 2013. priznala njegove institucije.
Porijeklo imena
Kosovo kao sinegdoha se prema geografskim kriterijima može podijeliti na dvije cjeline: Kosovo i Metohiju.
Riječ Kosovo dolazi od slavenske riječi kos. Postoje indicije da je postojalo mjesto sa istim imenom, po kojem je i čitava regija dobila ime. Kosovo je inače uobičajen naziv mnogih mjesta u Bosni i Hercegovini, Dalmaciji i sjevernoj Albaniji. Albanski naziv Kosova (ili Kosovë) je albanizirana slavenska riječ Kosovo.
Metohija potiče od bizantijsko-grčke riječi μετόχια, izraza koji označava zemlju u vlasništvu pravoslavne crkve. Razlog za ovo je da su se neka od imanja Srpske pravoslavne crkve (SPC) nalazila upravo na ovom području. Ovo zemljište su crkvi dodijelili srpski srednjovjekovni vladari.
Historija
U vjekovima prije nove ere teritorija današnjeg Kosova je bila centar Dardanije, historijskog regiona naseljenog Dardanima, plemenom mješovitog ilirskog i tračkog porijekla. U 28. godini ovaj region su osvojili Rimljani. U sklopu Rimskog Carstva Kosovo je bilo sastavni dio rimske provincije Moesie. Podjelom Rimskog carstva na Zapadno Rimsko carstvo i Istočno Rimsko carstvo (Bizantiju) Kosovo dolazi pod bizantsku vlast.