cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SAA1
Funkcija i klinički značaj
Biološka funkcija SAA1 nije u potpunosti shvaćena, uprkos intenzivnim istraživanjima u posljednje tri decenije. Alati za istraživanje, poput nokaut SAA1 i transgeneza[transgenih miševa, postali su dostupni tek nedavno. Međutim, dobro je utvrđeno da je povišena koncentracija SAA1 u plazmi povezana s mnoštvom upalnih stanja. Kao rezultat toga, SAA1 je bio klinički pokazatelj i pouzdan biomarker za upalne bolesti, hronične metaboličke poremećaje i kasnu fazu malignosti. Upalna amiloidoza posljedica je hronične upale s povećanom proizvodnjom SAA1, koji je glavni prekursor taloga amiloidnih A fibrila u različitim tkivima.
Plano (Trogir)
Plano je naseljeno mjesto u sastavu grada Trogira, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Spodnje Koseze
mini|280px|Spodnje Koseze, pogled na dio naselja i rimokatoličku crkvu "Sv. Lovrenc" Spodnje Koseze su naseljeno mjesto u sastavu općine Lukovica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Plano (Trogir)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Trogir.
Spodnje Koseze
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Domžale.
Plano (Trogir)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Plano je imalo 607 stanovnika.
Spodnje Koseze
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Spodnje Koseze su imale 98 stanovnika.
Napomena: ''U 1955. povećano za naselja Bobovnik i Gorenje koja su ukinuta.''
Plano (Trogir)
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Plano je imalo 281 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Loke
Slovenija:
SAA1
Funkcija i klinički značaj
Studije ex vivo i in vitro pokazale su da rekombinantni ljudski hibridni protein SAA1 ima snažnu hemotaksijsku aktivnost za neutrofile i makrofage. Vjeruje se da je ovaj učinak posredan putem FPR2, G-protein spregnutog receptora hemoatraktanta. Isti receptor također posreduje citokinskoj aktivnosti rekombinantnog SAA1, što rezultira povišenom ekspresijom IL-8 u neutrofilima. Zabilježeno je da rekombinantni SAA1 inducira ekspresiju različitih upalnih citokina, uključujući IL-1β, TNF-α, IL-6, IL-12p40, kao i imunoregulatorne citokine poput IL-23, IL-33 i citokine koji stimuliraju rast, poput G-CSF.
SAA1 također mogu proizvesti makrofagi i epitelne ćelije u različitim tkivima. Pokazalo se da podstiče lokalni Th17 odgovor u crijevima. Ovaj nalaz, koji se temelji na Saa1/Saa2 nokaut-miševima i ex vivo studijama T-ćelija, snažno sugerira lokalnu imunomodulacijsku funkciju SAA1, za razliku od njegove utvrđene uloge kao proteina akutne faze koji se proizvodi u jetri i prisutan u plazmi kao apolipoprotein HDL-a. Transgenska ekspresija ljudskog SAA1.1 u jetri miša pogoršava hepatitis uzrokovan povećanom proizvodnjom hemokina T-ćelija, što uključuje SAA1 receptor TLR2. Izlučivanje SAA1 u ćelijama melanoma može izazvati protivupalno djelovanje Interleukin 10 IL-10-neutrofila, koji luče i koji stupaju u interakciju s invarijantnim prirodnim T-ćelijama ubicama (iNKT ćelije) Osim toga, SAA1 može izmijeniti makrofage do fenotipa M2.
Objavljeni izvještaji povezuju SAA1 s brojnim zloćudnim bolestima, ali uzročna veza nije uspostavljena. SAA1 je povezan s patogenezom tumora, and its gene polymorphism is a contributing factor to certain types of malignant tumors. Također se pokazalo da SAA1 utiče na mikrookruženje tumora i doprinosi metastaziranju tumorskih ćelija.
Neki od rezultata dobijenih s rekombinantnim ljudskim hibridom SAA1 i dalje su kontroverzni, jer protein nema potpuno istu sekvencu ljudskog SAA1, a njegova svojstva mogu se razlikovati od nativnog SAA1. Ostale studije pokazale su da nativni ljudski SAA1 zadržava neke aktivnosti slične citokinima, poput sposobnosti indukcije G-CSF-a
Nedavne studije koje su koristile Saa1/Saa2 nokaut-miševe pokazale su oslabljen Th17 odgovor u crijevnim epitelnim ćelijana, sugerirajući da in vivo SAA1 ima ulogu u regulaciji imunosti.
Držimurec
mini|280px|Držimurec, most na rijeci [[Trnava (Međimurje)|Trnavi]] Držimurec (mađ. Dezsérlaka) je naseljeno mjesto u sastavu općine Mala Subotica, Međimurska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Čakovec.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Držimurec je imalo 793 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Beleg
Beleg je naseljeno mjesto u općini Dečani, Kosovo.
Novo Petrovo Polje
Novo Petrovo Polje je naseljeno mjesto u sastavu općine Crnac, Virovitičko-podravska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Orahovica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Novo Petrovo Polje je imalo 164 stanovnika.
Napomena: Iskazuje se kao naselje od 1931.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Novo Petrovo Polje je imalo 177 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Popis 1910.
Novo Petrovo Polje se kao samostalno naselje iskazuje od 1931. godine, te nema podataka sa popisa stanovništva 1910. godine.
ZMYM3
MYM-tip proteina 3 cinkovog prsta jest protein koji je kod ljudi kodiran genom ZMYM3.
Molibdat
thumb|Molibdat ion thumb|150px|3D model iona molibdata U hemiji, molibdat je spoj koji sadrži oksoanion sa molibdenom u njegovom najvišem oksidacijskom stanju 6. Molibden može graditi veoma širok raspon takvih oksoaniona koji mogu biti diskretnih struktura ili proširenih polimernih struktura, mada se ove druge mogu naći samo u čvrstom stanju. Veći oksoanioni su članovi grupe spojeva koji se nazivaju polioksometalati, a pošto mogu sadržavati samo jednu vrstu metalnih atoma, često se zovu i izopolimetalati. Diskretni oksoanioni molibdena imaju raznolike veličine, počev od najjednostavnijeg MoO42 −, sadržanog u kalij molibdatu sve do ekstremno velikih struktura prisutnih u izopoli-molibden plavoj koja sadrži 154 atoma Mo. Molibden reagira različito od drugih elemenata iz 6. grupe. Hrom formira samo hromate, CrO42 −, Cr2O72 −, Cr3O102 −  and Cr4O132 − ione od koji su svi zasnovani na tetrahedralnom hromu. Volfram je slučan molibdenu i može davati mnoge volframate koji sadrže 6-to koordinatni volfram.
Primjeri aniona molibdata
Primjeri oksoaniona molibdata su:
SIDT2
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 832 aminokiseline, а molekulska težina 94.454 Da.
Microsoft Store
Microsoft Store (ranije Windows Store) platforma je koja služi kao trgovina za Microsoft Windows. Prvi put se pojavila u sistemima Windows 8 i Windows Server 2012, te se može koristiti za pružanje spiska računarskih aplikacija koje su dobile certifikaciju da budu pokrenute na Windowsu, ali je također glavna distribucijska platforma za pružanje novih vrsta aplikacija koje su se ranije nazivale "Metro" te se danas nazivaju "univerzalne". Službeni naziv im je "aplikacije za Windows".
Aplikacije se mogu distribuirati besplatno i plaćeno, te cijene plaćenih aplikacija mogu varirati od 0,99$ do 999,99$. Windows 8 Consumer Preview je, 29. februara 2012, prvi integrirao trgovinu.
Slično drugim platformama, poput trgovina Mac App Store i Google Play, trgovinu nadgledaju kustosi, te aplikacije moraju dobiti certifikaciju da su prošle testove kompatibilnosti i sadržaja. Microsoft uzima 30% prodajne cijene aplikacija na Storeu sve dok prodavač ne dostigne profite od 25.000$ kada se postotak smanjuje na 20%.
Belaje
Belaje je naseljeno mjesto u općini Dečani, Kosovo.
Microsoft Store
Prema najnovijim podacima iz aprila 2015. godine, na Microsoft Storeu dostupno je 206.284 aplikacija. Najbrojnije kategorije su igre, zabava, knjige i reference i obrazovanje, te većina razvijača ima samo jednu aplikaciju.
Prethodnici
Microsoft je ranije održavao sličan digitalni distribucijski sistem za softver poznat kao Windows Marketplace koji je dozvoljavao korisnicima da kupe softver online i preuzmu ga na svoje računare. Licence i ključevi su bili povezani za platformu, što je omogućavalo korisnicima da ponovo instaliraju svoje kupljene proizvode kada promijene računar. Windows Marketplace je obustavljen u novembru 2008. godine.
Windows 8
Microsoft je po prvi put najavio digitalni distributivni sistem za Windows na svojoj prezentaciji tokom Build konferencije 13. septembra 2011. godine. Dodatni detalji koji su objavljeni tokom konferencije, govorili su da će trgovina moći izlistavati tradicionalne Windows aplikacije koje su dobile potrebne certifikate za prikaz, te nove, tad pod nazivom "Metro" aplikacije. Ove vrste aplikacije su čvrsto stavljene pod softverski sandbox (što znači da nemaju pristup određenim dijelovima sistema ili drugim aplikacija ukoliko to nije odobreno) koji se bazirao na Microsoftovim dizajnerskim smjernicama koje se neprestano nadgledaju u vidu kvalitete i usklađenosti sadržaja. Windows Store je bila jedina aplikacija preko koje su postrošači mogli nabaviti druge "Metro" aplikacije. Iako je trgovina objavljena pored "Developer Preview" izdanja sistema Windows 8, sama aplikacija Windows Store nije bila dostupna sve do "Consumer Preview" verzije, koja je objavljena u februaru 2012. godine. Windows Store nije bila samostalna novoobjavljena trgovina u sistemu Windows 8. Uz nju su također objavljene Xbox Music i Xbox Video trgovine, koje su isključivo prodavale zabavni sadržaj.
Windows Server
Store je dostupan za Windows Server 2012, ali nije predinstaliran uz sistem.
Spodnje Loke
Spodnje Loke su naseljeno mjesto u sastavu općine Lukovica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Domžale.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Spodnje Loke su imale 143 stanovnika.
Rimski mozaici na tlu Bosne i Hercegovine
Rimski mozaici na tlu Bosne i Hercegovine su umjetničke tvorevine iz vremena rimske vladavine, a bile su rađene na podovima. Tokom istraživanja krajem 19 stoljeća otkriveni su mozaici u: Diluntumu, Domaviji i Aquae S. Nakon Drugog svjetskog rata otkriveni su mozaici i na lokalitetima u: Višićima kod Čapljine, Paniku kod Bileće , Putovićima kod Zenice, Skelanima i na drugim lokacijama. Ukupno je otkriveno oko 50 mozaika. Na polju istraživanja lokaliteta sa antičkim mozaicima, te u oblasti njihovog naučnog proučavanja i vrednovanja najistaknutije mjesto pripada dr. Irmi Čremošnik, čija studija iz 1984. godine, predstavlja nezaobilaznu i neprevaziđenu literaturu iz ove oblasti.
Mozaici sa prostora današnje Bosne i Hercegovine u najvećoj mjeri potječu iz perioda od 2. - 4. stoljeća n. e.. Izuzetak predstavljaju samo tri mozaička primjerka koja su napravljena nešto kasnije, a pripadaju ranokršćanskoj umjetnosti na ovim prostorima.
Središta mozaičkog stvaralaštva u provinciji Dalmaciji bila su u glavnom gradu Saloni, Epidaurumu i Naroni. Jedna takva radionica bila je i na lokalitetu Aquae S...
Po načinu izrade, u I stoljeću mozaici rađeni su u crno-bijeloj tehnici (dva primjerka iz okoline Zenice i iz Višića kod Čapljine). Od II stoljeća počinju se izrađivati u više boja, sa pojedinačnim likovima, figuralnim prikazima i geometrijskim motivima. Preovladavaju cvjetni i mitološki motivi sa scenama pantere, personifkacije godišnjih doba, hipokampa, Minotaura, Neptuna, ribe, delfina, morskog thiasosa (svadbene povorke), zmije, nimfe, Kaliope i Orfeja. Geometrijski motivi zastupljeni su sa velikim brojem kvadrata, pravougaonika, koncentričnih krugova, trouglova, meandra, različitih linija, polukrugova, beskonačnih pletenica, valovitih traka, rombova, jajolikih i srcolikih ornamenata i slično.
Tehnika izrade
Rimski mozaik predstavlja umjetnost čiji su sastavni dijelovi kockice (tesere) koje čine cjelinu izvedenu na osnovu skice ili nacrta. Obzirom da se mozaik najčešće nalazio na podu, zbog čega je bio izložen intenzivnom korištenju i gaženju, morao je biti čvrst, elastičan, sa kvalitetno izvedenom drenažom. To se postizalo postavljanjem više slojeva, najčešće tri. Prvi sloj, statumen, je bio nosivi i drenažni, drugi, rudus, je pravljen od vapna i lomljenog kamena, treći, nucleus , sastavljan je od mljevene opeke, vapna i vulkanskog pepela i u njega su se polagale tesere (kockice) od kamena ili mramora. Vremenom se razvila tehnika u kojoj se umjesto sitnih kocki – tesera, koriste krupniji komadi, namjenski oblikovani/sječeni.
Živiničke Ose
Živiničke Ose je naziv za jedinicu specijalne namjene koja je tokom rata u Bosni i Hercegovini djelovala u sastavu 2. korpusu Armije BiH.
Glavninu jedinice su činili dobrovoljci iz živiničkog kraja, iako je u redovima Živiničkih Osa bio određen broj vojnika iz drugih područja, najviše iz Srebrenice. Prvi komandant je bio prijeratni mlađi oficir JNA, vodnik I klase, Mevludin Mahmutbegović. Njegovim postavljanjem za komandanta 240. brigade aprila 1995. godine mjesto komadanta ove jedinice će preuzeti Mensur Kamberović.
Tokom 1993. godine jedinicu je posjetila delegacija Vrhovnog štaba Armije R BiH na čelu sa generalom Jovanom Divjakom i odala priznanje za ostvarene rezultate u ratnim dejstvima.
Nastanak jedinice
Živiničke Ose su osnovane 25. februara 1992. godine u mjesnoj zajednici Litve, neposredno uz Živinice, formirala se grupa čiji je cilj bio organiziranje patrola i vršenje kontrola ulazaka i izlazaka iz grada. Ova grupa od osamnaest pripadnika, preteča jedinice "Živiničke Ose", je 15. aprila 1992. godine ušla u sastav novoformirane "Ratne vojne policije". Daljim organizacijskim jačanjem 3. juna iste godine od Ratne vojne policije formira se jedinica vojne policije i protivdiverzantski vod. Za komandanta protivdiverzantskog voda postavljen je Mevludin Mahmutbegović. Sa povećanjem broja pripadnika u julu 1992. godine vod prerasta u četu koja zvanično dobiva naziv "Živiničke Ose". Uz daljne povećanje ljudstva, u septembru 1992. nastaje Izviđačko - diverzantski odred "Živiničke Ose". Odredu se kasnije priključuje i Interventna četa "Sablje" te se naziv jedinice u decembru 1993. godine mijenja u Protivdiverzantski odred Živiničke Ose. Od 12. 1. 1995. godine pa do kraja rata jedinica nosi naziv 24. Protivdiverzantski odred Živiničke Ose.
Sukobi sa srpskim formacijama
Ratna vojna policija je učestovala u borbama za grad Kalesiju u maju 1992. godine, te osiguravala odlazak JNA sa aerodroma u Dubravama. Novoformirani Protivdiverzantski vod, Živiničke Ose, 6. juna je ovladao Tripića visom, objektom odakle su srpske snage zadavale probleme na banovićkom području. Kako je Gradačac bio izložen žestokim napadima, druge jedinice su dolazile u ispomoć braniteljima, pa su tako Ose često boravile na tom ratištu. Prvi put odlaze na to područje u junu 1992. godine. Sredinom septembra će na tom ratištu učestovati u borbama za okupirano selo Liporašće. Borci Osa su probili linije, ali su na kraju ipak bili prisiljeni na povlačenje. I na brčansko ratište dolazile su i Živiničke Ose. Prvi put su upućeni tamo 12. novembra 1992. godine. Živiničke Ose su ovladale selom Drenova. U decembru su se ponovno našle na gradačačkom ratištu. Kraj 1992. i početak 1993. godine obilježen je borbama na brčanskom ratištu. U cilju održanja ili proširenja koridora koji je povezivao Banja Luku sa Srbijom, srpske snage su na tom dijelu ratišta raspolagale sa snažnim oklopno-mehanizovane i svježim pješadijskim jedinicama iz svih krajeva. Dnevno se u žestokim borbama ispaljivalo po nekoliko hiljada artiljerijskih granata. Živiničke Ose zadnje dane 1992. godine provode na tom ratištu. I gradačačko i brčansko ratište karakterisale su ravnice koje su savršeno odgovarale tenkovima, kojih su srpske snage imale u znatno većem broju. Krajem januara 1993. godine Živiničke Ose su ponovno poslate na brčansko ratište i zauzimaju sela Gornji Vukšić i Martinoviće. Kada bi dolazilo do žestokih napada na Teočak, bile bi poslate najbolje jedinice 2. korpusa da pomognu braniteljima. Tako su Ose poslate na teočansko ratište 24. marta 1993. godine i ostale do 6. aprila. Tokom slamanja ofanzive Trokut zauzeti su Bilalići a neprijateljske snage su sabijene u rejonu Musli bunara, gdje su pretrpjele gubitke u ljudstvu i tehnici, a zaplijenjeno je mnoštvo naoružanja i municije. U akciji na Pelemiše, 18. aprila Živiničke Ose su upale u ovo uporište te pritom zaplijenili protuavionski mitraljez i protivavionski top. Jedinica je 7. maja 1993. ponovno otišla na brčansko ratište. Nakon povratka i odmora, Ose su u sadjejstvu sa drugim jedinicama zauzele objekte Bradinj i Krš na banovićkom ratištu.
Učešće u sukobu Armije RBiH i HVO-a
Preko teritorije Vareša je vodio jedini slobodni put putem koga se logistički oskrbljavao tuzlanski kraj i njen 2. korpus. U redovima Armije RBiH se uvuklo nepovjerenje prema HVO-u zbog informacija da pljačkaju robu koja prolazi preko Vareša i sarađuju sa srpskim snagama, a nakon zločina nad Bošnjacima Vareša, jedinice Armije BiH su poslate da preuzmu kontrolu nad gradom. Živiničke Ose su na ovom području izvodile borbena djejstva od 8. do 22. novembra 1993. godine. Na planini Zvijezdi Ose su imale nekoliko okršaja protiv HVO jedinica. Na zeničkom ratištu, Ose su izvodile izviđačko-diverzantske upade u selo Jardol.
Borbe za Olovo
U jednom od pokušaja neprijatelja da ovlada Olovom, u januaru 1994. godine, srpske snage probijaju linije odbrane branioca Olova i ulaze u selo Kruševo. Daljim napredovanjem izašli bi na putnu komunikaciju Olovo - Sarajevo što bi dovelo do fizičkog razdvajanja tuzlanskog kraja od Srednje Bosne i stavljanja ovog dijela slobodne teritorije u totalno okruženje. Da bi se osujetio neprijatelj u svojoj namjeri, na ovo ratište se upućuju dodatne snage Armije RBiH a među njima i Živiničke Ose. U zimskim uslovima, 16. januara 1994. godine nastaje višesatna borba za Kruševo, na kraju su srpske snage potisnute i više nisu ni pokušavale pokrenuti značajnije operacije na Olovo. U slamanju ove neprijateljske Operacije “Drina 93” značajan doprinos su dale i Živiničke Ose. Borci jedinice Živiničke Ose su tu pretrpjeli najveće gubitke ikad, petorica su poginula, jedanaest ih je bilo teško, a osamnaest lakše ranjeno.
Dalja borbena dejstva
Tokom združene akcije jedinica 2. korpusa kada je konačno u maju 1994. godine zauzet lukavački Vijenac na Ozrenu, Ose su zarobile sedamnaest pripadnika Krnjinske brigade VRS. Kraj rata jedinica Živiničke Ose je dočekala u Krajini, djelujući zajedno sa 5. korpusom u borbama oko Sanskog Mosta.
Rasformiranje i vojna odlikovanja
Jedinica Živiničke Ose je raspuštena 1996. godine. Kroz njene je redove prošlo ukupno 775 vojnika. Do rasformiranja, četredeset pripadnika je poginulo u borbenim djejstvima, dok je osmero izgubilo život pod drugim okolnostima ili prirodnom smrću. Pedeset i jedan borac je teže ranjen. Kod četrnaest se morao amputirati dio tijela. Osam pripadnika jedinice su odlikovani zlatnim ljiljanom, a petorica su dobili pištolje sa posvetom. U znak sjećanja na ovu jedinicu, jedna ulica u Živinicama nosi naziv Živiničke Ose.
PCR u realnom vremenu
thumb|200px|Zeleno fluorescentni prikaz pet uzoraka, od kojih svaki ima tri replikata (rezultat primjene kvantitativne [[PCR tehnike (qPCR)]] thumb|200px|Kriva stapanja za pet uzoraka, tri replicira svaki, što je rezultat analize temperatura topljenja: kvantitativni rezultati primjene PCR (qPCR). PCR u realnom vremenu ili  kvantitativna polimerazna lančana reakcija  (eng. Real-Time Polymerase Chain Reaction), skraćeno RTPCR, je laboratorijska tehnika u molekularnoj biologiji  koja je bazirana na polimeraznoj lančanoj reakciji (PCR). Primjenjuje se za umnožavanje i simultanu detekciju ili kvantifikaciju culjane molekule DNK. Postupak slijedi opšti princip  polimerazne lančane reakcije, a  ključno obilježje je  karakteristika je da se  umnožena DNK otkriva  kako reakcija napreduje, u "realnom vremenu". Ovo je novi pristup u odnosu na standardnu PCR, gdje se detektira proizvod reakcije na svom kraju. Dva uobičajena metoda za detekciju proizvoda u kvantitativnom PCR-u su:
Kao minimum informacija za objavljivanje rezultta kvantitativnih RT-PCR eksperimenata (MIQE), zvanično uputstvo je predložilo  smjernicu  da se skraćenica  qPCR koristiti za PCR u realnom vremenu kvantitativno i da se RT-qPCR koristiti za reverznu transkripciju -qPCR. Akronim "RT-PCR" obično označava reverznu transkripciju lančane reakcije polimeraze, a ne real-time PCR, ali svi autori se izgleda ne pridržavaju ove konvencije.
Žedno
Žedno je naseljeno mjesto u sastavu grada Trogira, na ostrvu Čiovu, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Trogir.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Žedno je imalo 152 stanovnika.
Napomena: ''U 1857., 1869. i 1921. sadrži podatke za naselje Arbanija.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Žedno je imalo 91 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
SCGB1D2
Član 2 sekretoglobinske porodice 1D je protein koji je kod ljudi kodiran genom SCGB1D2.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 90 aminokiselina, а molekulska težina Da. 9 925
Funkcija
Protein kodiran ovim genom član je potporodice lipofilina, dio potporodice uteroglobina i ortolog je prostateina, glavnog sekretornog glikoproteina ventralnog dijrls pacovske prostate. Proizvodi gena lipofilina široko su eksprimirani u normalnim tkivima, posebno u organima koji odgovaraju na endokrini sistem. Pretpostavljajući da su ljudski lipofilini funkcionalni pandani prostate, oni se mogu transkripcijski regulirati steroidnim hormonima, sa sposobnošću vezanja androgena, drugih steroida i mogućeg vezivanja i koncentriranja estramustina, hemoterapijskog sredstva koje se široko koristi za rak prostate. Iako je prijavljeno da je gen na hromosomu 10, čini se da je ova sekvenca iz grupe gena na hromosomu 11, koja uključuje mamaglobin 2.
Ekspresija SCGB1D2-a je velika u tkivu dojke, a ponekad se koristi za identifikaciju i detekciju diseminiranih ćelija raka dojke.
Ministarstvo odbrane Republike Srpske
Ministarstvo odbrane Republike Srpske bivše je ministarstvo u Vladi Republike Srpske zaduženo za formuliranje, razvoj i primjenu sistema odbrane Republike Srpske. Ministarstvo je nastalo kada i Vojska Republike Srpske, 12. maja 1992. godine. Sjedište ministarstva bilo je u Banja Luci.
Dana 1. decembra 2005. godine dolazi do ukinuća Ministarstva odbrane Federacije BiH i Republike Srpske, odnosno Vojske Federacije BiH i Vojske Republike Srpske, te su se nadležnosti prebacile na državu Bosnu i Hercegovinu. Tog dana službeno je nastalo Ministarstvo odbrane Bosne i Hercegovine i Oružane snage Bosne i Hercegovine.
Črnec (čvor)
Hrvatska:
Slovenija:
Gornji Crnobreg
Gornji Crnobreg je naseljeno mjesto u općini Dečani, Kosovo.
Šestanovac (čvor)
Bosna i Hercegovina:
Hrvatska:
Čista Mlaka
Čista Mlaka je naseljeno mjesto u sastavu općine Rugvica, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Dugo Selo.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Čista Mlaka je imala 582 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Čista Mlaka je imalo 237 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Strpačići
Strpačići (ital. Sterpazzi) su naseljeno mjesto u sastavu općine Višnjan, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Vodice)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Grad Vodice je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od - km2 imao 8.875 stanovnika, što predstavlja 8,11% od ukupnog broja stanovnika Šibensko-kninske županije, odnosno 0,21% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Vodicama je - stanovnika/km2.
Strpačići
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Poreč.
Palovec
Palovec (mađ. Felsőpálfa) je naseljeno mjesto u sastavu općine Mala Subotica, Međimurska županija, Republika Hrvatska.
ZFP92
ZFP92 protein cinkovog prsta jest protein koji je kod ljudi kodiran genom ZFP92.
Strpačići
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Strpačići su imali 34 stanovnika.
Palovec
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Čakovec.
Strpačići
Stanovništvo
Napomena: ''U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Višnjan. Od 1890. do 1910. iskazivano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Strpačići je imalo 30 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Palovec
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Palovec je imao 984 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Palovec je imalo 1.132 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
SLC17A6
Član 6 porodice rastvornih nosača 17 (vezikulski glutamat-transporter) je protein koji je kod ljudi kodiran genom SLC17A6. Dužina polipeptidnog lanca je 582 aminokiseline, а molekulska težina 64.392 Da.
SESN3
Sestrin 3 je protein koji je kod ljudi kodiran genom SESN3.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 492 aminokiseline, а molekulska težina  57.291 Da. .
Funkcija
Ovaj gen kodira člana porodice sestrinskih proteina izazvanih stresom. Kodirani protein smanjuje razine unutarćelijsnkih reaktivnih vrsta kisika induciranih aktiviranim Ras-om nizvodno od RAC-alfa serin/treonin-protein kinaze (Akt) i transkripcijskog faktora FoxO. Proteini su potrebni za normalnu regulaciju glukoze u krvi, otpornost na insulin i imaju ulogu u skladištenju lipida u gojaznosti. Alternativna prerada rezultira u više varijanti transkripta.
Staro Petrovo Polje
Staro Petrovo Polje je naseljeno mjesto u sastavu općine Crnac, Virovitičko-podravska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Orahovica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Staro Petrovo Polje je imalo 182 stanovnika.
Napomena: ''Iskazuje se kao dio naselja od 1869. pod imenom Petrovo Polje. Za 1869. podaci su sadržani u naselju Donje Predrijevo (općina Zdenci). Od 1910. iskazuje se kao samostalno naselje, a od 1931. pod imenom Staro Petrovo Polje.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Staro Petrovo Polje je imalo 225 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Košarkaška reprezentacija Latvije
Košarkaška reprezentacija Latvije (latvijski: Latvijas basketbola izlase) predstavlja Latviju na međunarodnim košarkaškim takmičenjima i njom upravlja Košarkaški savez Latvije. Latvija je trenutno na 30. mjestu na FIBA svjetskom poretku. Latvija je 15 puta stigla do Evropskog prvenstva u košarci, a njihovi najbolji uspjehi su se desili tokom međuratnog perioda u Latviji, kada su postali prvi tim koji je osvojio najveći evropski turnir 1935. Četiri godine kasnije, imali su još jedan impresivan niz na turniru da bi došli do srebra 1939. Nakon 1939. godine Latvija je bila prisiljena da obustavi svoje reprezentativne operacije, zbog okupacije baltičkih država tokom Drugog svjetskog rata. Latvija je povratila nezavisnost 1991. godine, a njihova reprezentacija je ponovo učestvovala na međunarodnom takmičenju godinu dana kasnije.
Trenutna ekipa
Sastav za utakmice kvalifikacija za FIBA Svjetsko prvenstvo 2023. koje su se igrale 25. i 28. augusta 2022. protiv Turske i Velike Britanije.
Važniji igrači
Trenutni važniji igrači koji su igrali za reprezentaciju:
Selektori kroz historiju
• Valdemārs Baumanis (1935–1936)
•  Ādolfs Grasis (1937)
•  Valdemārs Baumanis (1939)
•  Armands Krauliņš (1993–1996)
•  Igors Miglinieks (1997–1999)
•  Armands Krauliņš (2000–2003)
•  Kārlis Muižnieks (2004–2007)
•  Kęstutis Kemzūra (2008–2009)
•  Ainars Bagatskis (2010–2017)
•  Arnis Vecvagars (2017–2019)
•  Roberts Štelmahers (2019–2021)
•  Luca Banchi (2021–)
Istaknuti igrači
Penzionisani igrači:
IC 4805
IC 4805 (također poznat kao ESO 104-30, IRAS 18573-6307 i PGC 62693) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 205 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Paun. Najveći prečnik je 1,30 (77 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (24 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 13. augusta 1901. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Piper
thumb|250px| Piper magnificum Piper je  veliki tipski rod  bibera, porodice Piperaceae,  cvjetnica  iz  reda Piperales,razreda Magnoliopsida, divizija Tracheophyta.
Ovo je rod zimzelenih penjačica, grmova i stablašica sa preko 2100 vrsta, a najpoznatiji među njima i tipska vrsta je crni biber (Piper nigrum).
Biberi su autohtono rasprostranjeni u tropskim područjima Azije, Amerike i Afrike.
Opojni biber (Macropiper methysticum), nije iz ovog roda, a sinonim mu je Piper methysticum Forst. fil.
Piškorovec
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Čakovec. Kao samostalno naseljeno mjesto, Piškorovec postoji od popisa 2011. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Držimurec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Piškorovec je imao 672 stanovnika. Za narodnosni sastav 1991. godine pogledati pod Držimurec.
Norin (tvrđava)
Tvrđava Norin nalazi se na jugoistočnoj ivici Nikšićkog polja. U njegovoj blizini su tvrđave Budoš, Onogošt u Susjed (Nikšić). Pretpostavlja se da je kao i ostale tvrđave na tom području dio šireg zaštitnog kompleksa roda Kosača. Sama tvrđava smještena je na kamenitom i nepristupačnom brdu. Skromnih je ostataka koji ukazuju da je prirodni položaj nepristupačnog vrha iskorišten za njegovu lakšu fortifikaciju. Ostaci zidina su od tesanog kamena povezanog malterom.
IC 3173
IC 3173 (također poznat kao PGC 39823) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 594 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,30 (52 hiljade sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (35 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 7. maja 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Črnec Dugoselski
Črnec Dugoselski je naseljeno mjesto u sastavu općine Rugvica, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Dugo Selo.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Črnec Dugoselski je imalo 136 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Morača (tvrđava)
Tvrđava Morača nalazi se kod rijeke Koštanice nedaleko od manastira Morača, na nepristupačnom brežuljku koji pregledno kontrolira okolinu. Skromni su očuvani ostaci bedema na zapadnoj prilaznoj strani. Tu je bila i ulazna kapija. Zbog strmih strana vjerovatno zaštitni bedemi nisu bili potrebni i nisu postojali na drugim stranama.
Tvrđava je pripadala rodu Kosače. Spominje se u poveljama za Stjepana Vukčića Kosaču od Fridriha III iz 1448 (Castrum Moratsky) i Alfonsa Aragonskog iz 1454. (civitate Morachii). Tvrđava je najvažnije središte župe Morača, koja je obuhvatala gornji tok rijeke Morače iz Ljetopisa popa Dukljanina.
Mahovnjaci
thumb| Mahovnjaci (lat. Bryozoa – poznati i kao Polyzoa ili Ectoprocta – su koljeno  vodenih životina iz grupe beskičmenjaka. Obično su dugi oko 0,5 mm, a hrane se filtriranjem i prosijavanjem čestica hrane iz vode, koristeći se uvlačivim lofoforama, "krunama" pipaka koji su obloženi cilijama. Većina morskih vrsta živi u tropskim vodama, ali nekoliko vrsta je pronađeno u okeanskim brazdama, dok su drugi pronađeni i u polarnim vodama. Vrste jednog razreda žive samo u različitim slatkovodnim okruženjima, a  nekoliko vrsta (uglavnom morskog razreda) vole slane vode. Danas je poznato više od 4.000  vrsta. Vrste jednog roda žive samotnjački, a ostale su grupisane u kolonijama.
Koljeno se prvobitno zvalo "Polyzoa", ali ovaj naziv je zamijenjen sa "Bryozoa" 1831. godine. Druga grupa životinja koja je otkrivena kasnije, a čiji je mehanizam filtriranja izgledao slično, također je uključena u "Bryozoa" sve do 1869. godine. Međutim, tada se pokazalo da su dvije grupe bile međusobno veoma različite. Šta više, tada je nedavno otkrivena grupa dobila ime Entoprocta, dok su prvobitne "Bryozoa" zvali "Ectoprocta". Međutim, za drugu grupu je u širokoj upotrebi ostao naziv Bryozoa.
Pregled
Tijelo mahovnjaka je u obliku čašice sa peteljkom koja je pričvršćena za podlogu. Donji dio izlučuje kućicu od sluzi, hitina ili krečnjaka, a na gornjem, mehkom kraju nalaze se usta s vjenčićem treplji koje stvaraju vrtložna strujanja sa sitnijim česticama hrane. Nemaju sistem provođenja tjelesnih tečnosti, a većina je hermafroditna. Morski oblici se razmnožavaju vanjskim, a slatkovodni unutrašnjim pupanjem. Kada se razmnožavaju spolno, iz oplođenih jaja razvija se larva, koja neko vrijeme slobodno pliva, a zatim se spusti na dno i preobrazi u odraslu životinju.
Zajedničke osobine
Autozooidi snabdijevaju hranjivim tvarima nehranjive zooide kanalima koji variraju između klasa. Svi zooidi, uključujući i one u usamljeničkih vrsta, sastoje se od cistida koji daje tjelesni  zid  i proizvodi egzoskelet i polipide koji sadrže unutrašnje organe i lofofore ili druge specijalizirana proširenja. Zooidi nemaju posebne organe za izlučivanje, a polipidi autozooida bivaju odbačeni kada polipidi postanu preopterećeni otpadnim proizvodima. Tada obično tjelesni zid raste zamjenjujuči polipide. Autozooidi imaju želudac je u obliku slova U, s ustima unutar "krune" pipaka i anusom izvan nje. Kolonije se razvijaju u različitim oblicima, uključujući uvijene, žbunaste i listaste. Cheilostomata proizvode mineralizirani egzoskelet i stvaraju jednoslojne listove koji prožimaju površine.
Zooidi svih slatkovodnih vrsta su simultani hermafroditi. Iako kao mnoge morske vrste funkcioniraju prvo kao mužjaci, a zatim kao ženke, njihove kolonije uvijek sadrže kombinaciju zooida koji su u svojim muškim i ženskim fazama. Sve vrste otpuštaju spermu u vodu. Neki otpuštaju jaja u vodu, dok drugi hvataju spermu pomoću pipaka i interno oplode svoja jaja. U nekih vrsta larve imaju velika žumanca, kojima se hrane i brzo se poravnaju na površini. Druge proizvode larve koje imaju malo žumance, ali plivaju i hrane za nekoliko dana prije toga. Nakon iscrpljivanja hrane, sve larve prolaze kroz radikalnu metamorfozu koja uništava i obnavlja gotovo sva unutrašnja tkiva. Slatkovodne vrste proizvode statoblaste koji leže uspavano dok su povoljni uslovi, što omogućava lozi kolonije da preživi, čak i ako se u teškim uslovima ubije matična kolonija.
U predatore morskih mahovnjaka spadaju: morski puževi, ribe, morski ježevi, piknogonide, rakovi, grinje i morske zvijezde. Slatkovodni mahovnjaci su plijen puževima, insektima i ribama. U Tajlandu, mnoge populacije jedne slatkovodne vrste su iskorijenjene dolaskom uvedene vrste puža. Brzo rastuća invazivna bryozoa sa sjeveroistočnih i sjeverozapadnih obala SAD-a je ograničila je kelpske šume do te mjere da je pogodila lokalne populacije riba i beskičmenjaka. Mahovnjaci su se proširili kao bolesti ribnjaka i ribara. Hemikalije koje su izvučene iz morskih vrsta mahovnjaka su u fazi istraživanja za liječenje raka i Alzheimerove bolesti, ali analize nisu ohrabrujuće. Mineralizirani skeleti mahovnjaka prvo su se pojavili u stijenama sa početka ordovicijskog perioda, čineći posljednje veliko koljeno koje se pojavilo u fosilnom zapisu. To je dovelo istraživače na sumnju da su mahovnjaci nastali ranije, ali su na početku bili nemineralizirani i možda su se značajno razlikovali od fosiliziranih i modernih oblicika. Rani fosili su uglavnom uspravnog oblika, ali inkrustrirani oblici postupno su postali preovladavajući. Neizvjesno je da li je koljeno monofiletsko. Evolucijski odnos mahovnjaka prema drugim koljenima su nejasni, dijelom zbog toga što je pogled naučnika na porodično stablo životinja uglavnom pod uticajem poznatijih koljena. Morfološka i molekulskofilogenijska analiza se ne slažu oko odnosa mahovnjaka s entoproktama, u tome da li mahovnjake treba grupisati sa brahiopodama i foronoidima u Lophophorata i da li mahovnjke treba svrstati u protostome ili deuterostome.
Anatomija odraslih
Vanjski sloj životinja formira jednoslojna epiderma, koja je na vanjskoj strani ograničena želatinoznim  slojem. Muskulatura, koja se sastoji od nagnutih vlakana u predjelu čašice i spaja se u uzdužnu mišiće u stabljici, leži ispod. Tjelesna šupljina kod ovih životinja je pseudocelom ispunjen tečnošću sa izoliranim nakupinama mezenhimskih ćelija, u kojima nema epitelnih obloga slobodnog prostora. Organi životinja se nalaze u peharu, pri čemu je crijevni kanal u obliku slova U i zauzima većinu prostora. Crijevo nema vlastite mišiće, a u unutrašnjosti se nalaze cilije, koje transportuju hranu do centralnog dijela, želuca. Tu se odvija probava i apsorpcija hranjivih sastojaka.Povrh toga, krov želuca, poput jetre kičmenjaka, glavno je skladište i metabolički organ, a služi i za izlučivanje, jer se krajnji metabolički proizvodi izbacuju iz tjelesne šupljine u crijevni trakt. Usni otvor i anus otvaraju se prema gore u predjelu atrija, u kojem se nalazi pipci. Kao organi za izlučivanje i osmoregulaciju služe uparene protonephridije, kao i za odvod iz kesastih gonada.
Anatomija larve
Larva ima prosječni promjer od samo 50 do 100 mikrometra i pokazuje niz sličnosti sa rasprostranjenom larvom zvanom trohrofora. Razlike postoje između ostalog i u kupolastoj izvedbi gornje polovine (episfera) s krunskim pločama na gornjem, apikalnom kraju. Zbog ove kupole, dolazi naziv "trohoforna larva" (grčkli throchos = kupolasti krov, svod) predložen (Salvini-Plawen) 1980. Na dnu episfere uzdiže se vijenac koji služi za kretanje tokom početnog plutajućeg (pelagiškog) načina života larve. U većini vrsta na epizefiri je formiran senzorni organ koji se sastoji od trepljastog nabora i para svjetlosnih senzornih organa (ocela) kod životinja koje bi se kasnije mogle oživjeti (predoralni organ). Praoralni organ je uparen u kasnijim samotnim oblicima, neparni u slučaju oblika koji formiraju kolonije. Donja polovina larve, hiposfera, u potpunosti je uronjena u episferu tokom plivanja i zato je spolja teško vidljiva. To je bio glavni razlog početnog izjednačavanja sa larvom trohofora. Tek kada je postalo jasno da se u drugoj, živoj sredini (bentoskoj), transformirana hiposfera koristi kao puzajuća potplata, izjednačavanje s trohoforom je relativizirano (međutim, kod nekih vrsta Kamptozoa, nema ove druge faza života u tlu).
Usni otvor je na rubu hiposfere, ispod vijenaca treplji i vodi kroz crijevni kanal u obliku slova U do anusa, koji je takođe u hiposferi. Trohofora takođe ima protonefridije, koje služe za izlučivanje tjelesnog otpada.
Način života
Peharasti crvi žive kao filtrirajući suspendirane materije iz vode, uz pomoć svojih antena i ostalih dodataka. Oni izlučuju ljepljivu sluz, na koju se čestice lijepe, na cilijaa pipaljki dovodeći ih do usnog otvora. Stiskanjem uzdužnih mišićnih vlakana, pojedine životinje izvode kretnje u vidu kretanja klatna i karakteristične pokrete pehara kako bi povećale performanse filtracije.
Većina vrsta su solitarni (samotni) oblici, pričvršćen za podlogu, ali otprilike trećina vrsta također formira kolonije s nekoliko jedinki, čije su grane povezane pomoću  stapki.
Razmnožavanje i razvoj
Kamptozoa se mogu razmnožavati i seksualno i aseksualno. U porodici Pedicellinidae u osnovi su istovremeno hermafroditi, tj. trajno imaju i muške i ženske genitalne organe, Loxosomatidae su protandrični hermafroditi, što znači da se prvo razvijaju muški, a potom i ženski spolni organi.
Barentsidae imaju razdvojene spolove, a se javljaju u koloniji. U osnovi, mužjaci s testisima uvijek se formiraju prvi, a razvoj ženskih zooida ovisi o prisutnosti potpuno razvijenih mužjaka u koloniji. Životni vijek pojedinih životinja je oko šest nedjelja.
Aseksualna reprodukcija
Bespolna reprodukcija nastaje pupanjem ektoderma čašičnog zida, što je rezultira pojavom genetički iz identičnog (klonskog) potomstvA. Pupoljci nastaju u ZIDU čašice u predjelu usta ili, u slučaju oblika KOJI formiranja kolonije, na DRŠCI. Tek nakon završetka stvaranja pupoljka, majčinske mezenhimske ćelije migriraju u novostvorenu životinju i formiraju mišiće i vezivno tkivo. U kolonijalnim vrstama, mlade životinje ostaju povezane s matičnom životinjom preko stabljike i produžujući spojnu dršku na mjestu spajanja. Kao rezultat toga, nastaju matične ili visoko razgranate drvolike kolonije, koje kod nekih vrsta poput Pedicellinopsis fructiosa dostižu visine i do 2,5 centimetra s hiljadama pojedinih zooida. Regeneracijskii kapacitet od Kamptozoa je relativno ograničen i samo utiče na regeneraciju oštećenih pipaka. Pomoću stablolikih oblika kolonija mogu se obnoviti stabljike iz blastoderma stabljike, pa one mogu služiti kao stadiji opstanka (posebno u porodici Barentsiidae). Neke kolonije tvore i vrlo zakašnjele pupove, koji postaju pravi zooidi tek kada je ostatak kolonije ugine.
Seksualna reprodukcija
U slučaju seksualne reprodukcije, muške životinje ispuštaju spermu u slobodnu vodu, odakle se unosi u ženske životinje. Oplodnja se odvija u jajniku ženki, odakle oplođeni zigoti migriraju u atrij i skladište se u posebnim parovima džepova koji se nalaze na obje strane rektuma. U embrionskom razvoju spiranom gastrulacijom, svaka od formirane dvije manje (mikromere) i dvije veće ćelija (makromere) postavljaju se spiralno jedne protiv drugih. Od 4d ćelija razvijaju se telomezoblasne ćelije, porijeklom iz mezodermnog tkiva. To je kod Spiralia tipski spiralni kvartet-4D-brazdanja. Zbog ove osobine potrebno je uzeti u obzir bliski odnos vrčastog crva i drugih spiralijaa. Glavni fokus ovdje je na crve i mehkušce.
Distribucija i staništa
Peharasti crvi mogu se naći širom svijeta, u vodama obalnih područja. Većina vrsta je morska, a rasprostranjena Urnatella gracilis jedina je vrsta koja živi u slatkoj vodi. Njena veća brojnost je pronađena samo u Sjevernoj Americi, i odakle je unesena u Evropu i Aziju.
Pojedine životinje vrlo često se nastanjuju na drugim beskičmenjacima kao što su spužve, plućašice, bodljokošcii, a rjeđe i rakovi, gdje imaju koristi od turbulencije vode zbog kretanja i hranjenja većih životinja. Kolonije žive na svim podlogama koje su izložene struji, posebno na hidrodnim štapovima, školjkama i puževima.
Prepoznatljive osobine srodnih koljena
Mahovnjaci, foronidi ibrahiopodi hrane se iz vode, filtrirajući čestice pomoću lofofora, "krune" šupljeg pipka. Mahovnjaci stvaraju kolonije koje se sastoje od klonova zvanih zooidi, koji su obično dugi oko 0,5 mm, rijetko 1 mm. Foronidi u cjelini imaju mahovnjačke zooide, ali su dugi oko 2 do 20 cm i iako često rastu u gomilam, ne stvaraju kolonije koje se sastoje od klonova.
Za brahiopode se općenito misli da su blisko srodni mahovnjacima i foronidima, ali se razlikuju po tome što imaju ljušturu koja liči na onu kod školjki Bivalvia. Svatri koljena imaju celom, unutrašnju duplju koja je prekrivena mezotelom.
Neke kolonije inkrustrirane mimahovnjacima sa mineraliziranim egzoskeletom izgledaju kao mali korali. Međutim, mahovnjačke kolonije osniva ancestrula koja je okrugla, a ne u obliku normalnog zooida date vrste. S druge strane, osnivački polip korala ima oblik kao i njegove kćeri polipi, a koralni zooidi nemaju celom ili lofofore.
Entoprokti, drugo koljeno sa filtriranjem hrane po tome dosta liče na mahovnjake, ali njihove strukture za uzimanje hrane koje liče na lofofore, imaju čvrste pipke i anus koji se nalazi u unutrašnjosti, a ne izvan baze "krune" i nemaju celom.
Filogenija
Zbog svoje male veličine i nedostatka tvrdih tvari u njihovim tijelima, filogenetski dokazi o peharasim crvima vrlo su nepotpuni. Najstariji poznati oblici potječu iz kasnog jure, a nađeni su u Engleskoj.
Sistematika
Vanjska klasifikacija peharastih crva još uvijek nije u potpunosti razjašnjena. Prvobitno su ih potpuno svrstali umahovnjake (Bryozoa), ali većina je urednika odbacila ovu klasifikaciju. Na temelju ontogenetskih opažanja pojedini autori, posebno Nielsen (1979), ih smještaju u neposrednu blizinu Bryozoa. Ax 1999 [2], s druge strane, predlaže alternativnu klasifikaciju u srodstvu sa mehkušcima (Mollusca) i rezultirajući takson naziva Lacunifera, uzimajući, kao argumente, u obzir finu strukturu kutikule, strukturu tjelesne šupljine kao sistem lakuna i finu strukturu cilija. Još jedna prednost ove hipoteze vidi se u činjenici da se između trohoforskih liarvi nekih mehkušaca i peharastih crva može uspostaviti evolucijska povezanost koja izgleda kao da je puzajuća larva (u ekstremnim slučajevima čak i stopalo pauka mehkušca potiče od larve crvenog luka!), S molekularnobiološkog gledišta, međutim, ne može se potvrditi blizina vrčatih glista i Bryozoa niti aksijanska hipoteza Lacunifera. Ako se smatra da su larve celomskih crva modificirane trohofore, potrebno je formulirati najmanje dva evolucijska modela u odnosu na njihovo porijelo, od kojih se u svakom podrazumijeva loza tjelesnih slojeva sličnih Annelidama u najširem smislu. Zbog organizacije Entoprocta kao celomskih životinja sa spiralnim brazdanjem, ponekad se ne sumnja na bilo kakvu prepoznatljivu strukturu po kojoj se peharasti crvi mogu pratiti izravno do porodice Trochophorae, koji su već odrasli i u adolescenciji (progenetske Trochophorae). U drugoj verziji vide se Entoprocta, koji se postepeno selekcioniraju i transformiraju. Promjene u obliku larve odvijale bi se paralelno s preobražajem odraslih oblika. Izvjesna blizina vilinskih glista, potvrđena je prvim molekulskogenetičkim istraživanjima rRNK (Mackay i sur. 1995.), međutim mnoge druge linije Lophotrochozoa također pokazuju molekulskogenetičke sličnosti s oblim glistama (uključujući i mehkušce). Prema posljednjim genetičkim istraživanjima, trakavice formiraju sestrinsku grupu drugog sjedećeg patuljastog oblika, Cycliophora, koji je opisan tek 1995. (Halanych 2004). Stoga bi se mogla odbaciti pretpostavka odnosa sestrinske grupe prema mahovnjacima ili mehkušcima. Postoji oko 150 vrsta peharastih glista koje su razvrstani u četiri porodice. Izvorno smatrane kao samotne, Loxosomatidae sadrže oko dvije trećine poznatih vrsta i u poređenju s drugim porodicama nalaze se kao bazna sestrinska grupa Solitaria. Predstavnici ostalih porodica formiraju kolonije i svrstane su kao Coloniales; ovdje se Astolonata (Loxokalypodidae) opet uspoređuju sa Stolonata. Kao filogenetski sistem, to rezultira u:
Pojedinačno sadrže sljedeće rodove: