cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Belfast
Sport
Gledanje i igranje sport je važan dio Belfast kulture. Gotovo šest od deset (59%) od odrasle populacije u Sjevernoj Irskoj redovito sudjeluju u jednoj ili više sportova. Belfast ima nekoliko zapaženih sportskih momčadi igraju raznoliku paletu sportova uključujući galski igre, ragbi, kriket, nogomet i hokej, kao i mnogi urbani sportova kao što su skateboarding, BMX i parkour / freerunning.
Senidah
Muzičke nominacije i nagrade
Senidah je u toku svoje dugogodišnje karijere kao pjevačica do sada osvojila nekoliko priznanja, i to :
Belfast
Sport
Galski nogomet je najpopularniji gledateljski sport u Irskoj, ima kapacitet od 32.000 koji ga čini Drugi najveći Galski Athletic Association tlo u Ulsteru. Belfast ima četiri momčadi u ragbiju All-Ireland League: Belfast Harlequins u divizije 1B, i Instonians, Kraljičin Sveučilište i Malone u divizije 2A.
Hokej na ledu jedan je od Sjeverne Irske najpopularnijih sportova uglavnom svodi na to da se u kući jednog od najvećih britanskih klubova, Belfast Giants. I divovi su osnovana u 2000 i igrati svoje igre u 9500 kapaciteta Odyssey Arena, gužve obično u rasponu od 4,000-7,000. Mnogi bivši NHL igrači su sadržanu na Giants igrači, nitko više poznati nego svjetske superzvijezde Theo Fleury.
Novi fosili
Novi fosili bila je hrvatska pop grupa i jedna od najpopularnijih jugoslavenskih grupa tokom 1970-ih i 1980-ih. Njegovali su mješavinu vedrih i zabavnih pjesama za djecu i mlade, ljubavne balade urbanog teksta sa pjevnim refrenima i savremenim aranžmanima. Nerijetko su kombinirali zagrebačku i dalmatinsku šansonu, zavisno od festivala na kojem su nastupali. Uz Olivera Dragojevića, Zdravka Čolića, Nedu Ukraden, te grupe "Magazin" i "Srebrna krila" bili su jedan od najuspješnijih sastava domaće zabavne muzike.
Historija
"Novi fosili" osnovani su 1969. godine, a prve diskografske uspjehe bilježe 1976. godine dolaskom Rajka Dujmića. Iste godine bili su pozvani da nastupaju na Splitskom festivalu na Prokurativama. Njihova vedra i poletna pjesma "Diridonda", zasnovana na dalmatinskom melosu postala je hit u cijeloj Jugoslaviji. Rajko Dujmić se ubrzo iskazuje kao vrsni kompozitor i grupa osvaja festivalske nagrade i priznanja krititke na gotovo svim tadašnjim jugoslavenskim festivalima, a bili su zapaženi i na inostranim takmičenjima u Dresdenu i Bratislavi.
"Novi fosili" postaju najpopularnija grupa u Jugoslaviji, primaju estradnu nagradu, a u nekoliko navrata izabrani su kao grupa godine. Na svim koncertima nastupaju isključivo s vlastitim programom, koji se u najvećem dijelu sastoji od Dujmićevih pjesama. U tom periodu izlazi oko 15 singlica i 6 LP ploča. Neke od tih pjesama postale su veliki hitovi poput: "Da te ne volim", "Reci mi tiho, tiho", "Saša", "Šuti moj dječače plavi", "Sanja", "Plava košulja". Grupa Novi fosili održali su mnogobrojne turneje po tadašnjem SSSR-u, SAD, Kanadi i evropskim zemljama.
1983. godine dotadašnju vokalnu solisticu, Đurđicu Barlović, zamjenjuje Sanja Doležal, donoseći grupi svojom mladošću dah vedrine, radosti i novog entuzijazma. Ova postava snimila je nekoliko LP ploča, koji su ostvarili najveće tiraže u tadašnjoj pop diskografiji. 1986. godine, "Novi fosili" dobijaju i nagradu publike, odnosno 3. nagradu Stručnog žirija na Međunarodnom festivalu u Dresdenu. Uz to, ploča "Za dobra stara vremena" dobija Grand Prix JRT-a za najbolji album u kategoriji pop muzike 1986. Godinu kasnije, 1987. "Novi fosili" predstavljaju Jugoslaviju na Eurovizijskom takmičenju, s pjesmom "Ja sam za ples" i osvajaju četvrto mjesto. Singl s pjesmom objavljen je u 9 evropskih zemalja.
Nakon razlaza prvobitne postave 1990., grupa se u novoj postavi rastaje oktobra 2001., objavivši prekid saradnje nakon 30 godina postojanja. "Novi fosili" se 2005. ponovo okupljaju u starom sastavu sa Sanjom Doležal i Vladimirom Kočišom-Zecom.
Festivali
Brojni nastupi na gotovo svim jugoslavenskim festivalima, pogotovo na Splitskom festivalu, gdje debitiraju sredinom 1970-ih. 1987. predstavljaju Jugoslaviju s pjesmom "Ja sam za ples" na Euroviziji u Briselu.
Diskografija
Albumi:
Crkva rođenja presvete Bogorodice (stara crkva) u Mostaru
mini|desno|300px|Stara pravoslavna crkva u [[Mostaru]]
Crkva rođenja presvete Bogorodice (stara crkva), u općini Mostar, Bosna i Hercegovina, crkva je Srpske pravoslavne crkve, i pripada Eparhiji zahumsko-hercegovačkoj i primorskoj. Crkva je nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Lokacija
Smještena je na istočnim padinama grada, na lokalitetu Bjelušine i u kraju koji se zove Perkovina, odmah do Saborne crkve u Mostaru.
Historija
Starija crkva na istom mjestu potiče iz prve polovine 15. vijeka. Ona se zbog malih dimenzija zvala Ćelija. Razvijanjem grada ukazala se potreba za gradnjom većeg hrama koji je izgrađen 1834. , a sadašnji igled crkve je iz 1863. godine što svjedoči i natpis iznad ulaznih vrata na kojima piše da je hram te godine obnovljen. U ratu devedesetih godina 20. vijeka je zapaljen i u požaru je potpuno stradao. Donacijom njemačke Vlade je obnovljen i posvećen 17. oktobra 2004. godine. Posvećenje je izvršio tadašnji vladika hercegovački Grigorije Durić sa još nekoliko vladika. Crkva je imala ikonu Bogorodice, drveni ikonostas sa raznim ruskim, venecijanskim i lokalnim ikonama, koje su datirale iz perioda od 15. do 18. vijeka.
Opis
U arhitektonskom smislu, crkva je tipično hercegovačko sakralno zdanje jednostavne pravougaone osnove, srazmjerno malih dimenzija, sa unutrašnjom polukružnom oltarskom apsidom. Ova skupina vjerskih objekata, nastala je na osnovu saradnje dubrovačkih graditelja i naručilaca iz Hercegovine, u osmanskom periodu.
Uulaz u crkvu nalazi se na zapadnoj, a apsida na istočnoj strani objekta. Vanjske dimenzije crkve su: dužina 13,20 m i širina 9,30 m. Pod crkve je za 1,5 m niži od kote okolnog terena, pa se iz prostora ulaznih vrata u glavni prostor crkve silazi niz osam polukružnih stepenika. U unutrašnjosti crkve se nalaze četiri stupa, tako da naos crkve izgleda kao da je podijeljen u jedan srednji i dva bočna broda.
Iznad zapadnog zida crkve urađen je zvonik na preslicu. Zvonik ovog oblika jedna je od glavnih karakteristika crkava u ovim krajevima. Desno od ulaza u objekat nalazio se manji trijem. Krov crkve je dvovodni i pokriven je kamenom pločom. Crkveno dvorište je prostrano i ograđeno visokim kamenim zidom.
787.
Godina 787. (DCCLXXXVII) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. Oznaka 787. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Gnej Domicije Korbulon
250px|desno|mini|Statua Korbulona u holandskom gradu Voorburgu, izradio Albert Termote (1887 - 1978) Gnej Domicije Korbulon (Gnaeus Domitius Corbulo, 7 - 67) bio je rimski vojskovođa iz vremena ranog Carstva.
Korbulon se rodio kao sin istoimenog rimskog senatora, a po majci Vistiliji je bio brat Milonije Cezonije, buduće rimske carice. O njegovom ranom životu ima malo podataka, ali za vrijeme vladavine Cezonijinog supruga Kaligule je godine 39. postao konzul. Nakon Kaliguline smrti njegova javna karijera je zamrla sve do godine 47., kada ga je novi car Klaudije imenovao komandantom rimskih snaga u Donjoj Njemačkoj sa štabom u današnjem Kölnu. Korbulon je, kako bi olakšao vojne komunikacije, dao iskopati kanal poznat kao Fossa Corbulonis (Korbulonov kanal, a koji je spajao rijeku Rajnu s rijekom Meuse. Vjeruje se kako je taj kanal poslužio kao osnova za današnji Vliet u Holandiji.
U međuvremenu je u jednoj od zavjera za svrgavanje Nerona sudjelovao Korbulonov zet Lucije Anije Vincijan, a što je bilo dovoljno da Korbulon padne u carevu nemilost. Korbulon je smijenjen, i na njegovo mjesto postavljen Vespazijan. Korbulon je pozvan u Korint, gdje su ga dočekali carevi glasnici sa naređenjem da izvrši samoubistvo. Korbulon je to odmah učinio, bacivši se, po predaji, na mač s usklikom Aksios!
NGC 6564
NGC 6564 je trostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Herkul. Prvo otkriće je napravio Albert Marth 15. maja 1864. godine.
Petar III, car Rusije
Uprkos općenito lošoj reputaciji, Petar je za vrijeme kratke vladavine napravio neke napredne reforme. Proglasio je slobodu vjeroispovijesti (vrlo prosvijećen potez za to vrijeme) i ohrabrio obrazovanje. Želeći modernizirati rusku vojsku ukinuo je tajnu policiju koja je bila poznata po ekstremnom nasilju. Nakon njegove smrti, Katarina je neke njegove reforme usvojila a druge obnovila.
NGC 6564
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Petar III, car Rusije
Rani život i karakter
Petar je rođen kao Karl Petar Urlih Schleswig-Holstein-Gottorp (njemački: Karl Peter Ulrich von Schleswig-Holstein-Gottorf)  u Kielu u vojvodstvu Holstein-Gottorp. Njegovi roditelji su bili vojvoda Holstein-Gotorpa Karl Fridrik (nećak švedskog kralja Karla XII) i Ana Petrovna (najstarija preživjela kćerka Petra I). Njegova majka je umrla ubrzo nakon njegovog rođenja. Nakon smrti njegovog oca 1739. godine, postao je vojvoda Holstein-Gottorpa kao Karl Petar Urlih (njemački: Karl Peter Ulrich) u dobi od 11 godina.
Žena mu je godine 1745. postala vojvotkinja Sofija Augusta od Anhalt-Zerbsta, koja nakon udaje za njega prelazi na pravoslavlje i uzima ime Katarina. Odlučna i inteligentna, učestvovala je u političkim i diplomatskim igrama mnogo aktivnije od svojeg supruga.
1742. godine proglašen nasljednikom carice Jelisavete. Nakon njene smrti, decembra 1761, postaje car. U to je doba vođen sedmogodišnji rat (1756.-1763.), u kojem je Rusija ratuje protiv Pruske. Petar, koji se divi pruskom vladaru Fridriku II, prekida rat i u maju 1762. godine u Petrogradu potpisuje mir, kojim Rusija vraća Pruskoj ranije osvojene teritorije. Planira u savezništvu s Pruskom krenuti u rat protiv dosadašnjih saveznika Austrije i Francuske.
Zaokret u vanjskoj politici dovodi do pobune vojnih zapovjednika, kojoj na čelo staje Katarina. U dvorskom udaru svrgnut je s vlasti, zatvoren i uskoro ubijen. Katarina je zavladala kao carica Katarina II.
NGC 3613
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 344
IC 344 (također poznat kao MCG -1-10-20 i PGC 13568) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 250 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 0,90 (65 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (29 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 17. oktobra 1827. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Hours (Funeral For A Friend)
Hours je drugi album britanske grupe Funeral For A Friend, izdat 14. juna, 2005. godine.
Gore Verbinski
Gore Verbinski američki je filmski režiser i pisac.
Karijera
Režiserski debi imao je u porodičnoj komediji Mišolovka (1997). Nakon toga uslijedio je polovičan uspjeh s Meksikancem (2001), a godinu kasnije obradio je japanski horor Krug (2002), s Naomi Watts. Godine 2003. režirao je gusarsku avanturu Pirati s Kariba: Prokletstvo Crnog bisera sa Johnnyjem Deppom i Orlandom Bloomom u glavnim ulogama. Sljedeći film bio je Prognostičar (2005) s Nicholasom Cageom, koji je dobro prošao kod kritike, ali je zarada u kinima podbacila.
Vraća se 2006. s nastavkom Pirata, Mrtvačeva škrinja, koji je imao ogroman uspjeh na kino-blagajnama, zaradivši preko milijardu dolara. Sredinom 2007. završen je i 3. nastavak, Na kraju svijeta, koji je također režirao Verbinski.
Muzej afričke umjetnosti u Beogradu
mini Muzej afričke umjetnosti u Beogradu, Srbija, otvoren je 23. maja 1977. godine.
Nalazi se na Topčiderskom brdu, u beogradskom naselju Senjak (ulica Andre Nikolića br. 14).
Muzej je nastao je od zbirke originalnih umjetničkih predmeta koje su, tokom svog dugogodišnjeg boravka u Africi, skupili Veda Zagorac i dr Zdravko Pečar, te ih 1974. godine poklonili Gradu Beogradu.
Zbirka Muzeja afričke umetnosti sadraži više od 1.800 umjetničkih predmeta iz zemalja zapadne Afrike:
Eksponati predstavljaju dio tradicionalne kulture naroda: Dogon, Bambara, Malinke, Mosi, Bobo, Baule, Kisi, Baga, Dan, Gere, Senufo, Ašanti, Fon, Joruba i drugih.
Stabilitokratija
U tom pogledu, stabilnost demokratije je u osnovi paradoks, koji se najbolje očituje na primjeru Zapadnog Balkana. Tu je međunarodna zajednica zatvorila oči na demokratske principe i vladavinu prava u korist stabilnosti u regionu, tolerišući i potpomažući nacionaliste i autokratsku vlast, koja manipulira glasačkim tijelom pod izgovorom ujedinjenja protiv drugih. Na taj način ove nedemokratske snage stvaraju trajnu nestabilnost kako bi ostali na vlasti. Autoritarni i proto-demokratski hibridni režimi koji brzo shvate i prihvate ovaj temeljni postulat, i koji su spremni da štite i zastupaju zapadne geo-političke, bezbjednosne, vojne, ekonomske ili energetske interese u sopstvenim državama su, po pravilu, posteđeni pritisaka i kazni od strane velikih sila kakve su Sjedinjene Američke Države, Velika Britanija, i Evropska unija, za sve greške koje počine na domaćem terenu.
Baćevići
Baćevići su naseljeno mjesto u gradu Mostaru, Bosna i Hercegovina.
Daniel Bernoulli
mini|Daniel Bernoulli
Daniel Bernoulli (29. januar 1700 – 17. mart 1782) bio je švicarski matematičar, fizičar, botaničar, okeanograf, anatom i jedan od najistaknutijih matematičara u porodici Bernoulli. Bavio se i matematikom, medicinom i okeanografskim istraživanjima, proračunavao je rad srca, okeanske struje, ponašanje broda na valovima, plimu i oseku, gibanja titrajućih i rotirajućih tijela, bavio se i matematičkom teorijom.
Biografija
Sin Johanna Bernoullija i nećak Jakoba Bernoullija. Diplomirao (1721) na Univerzitetu u Baselu.
Rad
Radio na Akademiji nauka i umjetnosti u Sankt Peterburgu (1724-1732.), zatim na Univerzitetu u Baselu. Izveo osnovnu jednadžbu za gibanje fluida (bernoullijeva jednadžba). Postavio je temelje kinetičke teorije plinova, u kojoj se tačkaste čestice plina elastično sudaraju međusobno i sa stijenkama. Pokazao je da udarci molekula na površinu mogu objasniti pojavu pritiska te izveo Boyle-Mariotteov zakon (plinski zakoni). U knjizi Hidrodinamika (Hydrodynamica, 1738.) primijenio je Newtonove zakone na kretanje fluida pa se smatra osnivačem hidrodinamike.
Bio je član Akademije nauka i umjetnosti u Sankt Peterburgu (danas Ruska akademija nauke) od 1733., francuske Akademije nauke od 1748. i Royal Society od 1750.
786.
Godina 786. (DCCLXXXVI) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 786. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Filatelija u Bahreinu
Prva poštanska marka Bahreina izašla je 10. augusta 1933. godine. Od 1884-1933. godine korištene su indijske marke bez ikakve dodatne oznake ili žiga. Serija od četrnaest marki je zapravo serija poštanskih maraka Indije sa utisnutim žigom BAHRAIN u dvije veličine. Marka prikazuje britanskog kralja Džordža V, sa indijskom krunom, a serija je izdata od 1926-28. i 1932 godine za područje Indije. Vrijednosti su od 3 piesa, do 5 rupija. Prva marka je sive boje sa nominalnom vrijednošću od 3 piesa. Kao vodeni žig je višestruko utisnuta petokraka zvijezda. . Sve do nezavisnosti 1971. godine koriste se marke Ujedinjeg Kraljevstva, te naizmjenično od 1953. godine izlaze marke sa motivima šeika Salmana bin Hameda Al Halifa, te motivima arheološkog nasljeđa Bahreina. Od 1971. godine izlaze marke samostalnog Bahreina, čiji motivi su narodne nošnje, životnje, brodovi, leptirovi, građevine i marke povodom sportskih takmičenja. Na većini marki u gornjem desnom uglu nalazi se lik šeika Hamad ibn Isa Al Halifaha kralja Bahraina.
Rane godine
Prva pošta u Bahreinu otvorena je 1. avgusta 1884. u glavnom gradu Manama. Ovo je bila podružnica indijske pošte u Bushireu u Iranu, a obojica su bila dio bombajskog poštanskog kruga. Marka Britanske Indije koristila se u Bahreinu do 1933. godine, a korišteni primjeri mogu se prepoznati iz otkaza koji su ilustrirani u specijaliziranim katalozima.
1933. do 1947
Marke u Britanskoj Indiji s natisnutim BAHRAIN-om korištene su od 1933. do 1947., Na kojima je prikazan George V (1933), a zatim George VI iz 1938.Neprepisane markice Indije s pobjedom također su prodavane u Bahreinu tokom januara 1946., a 1934. je izdata knjižica s markama od 16 anna
1948 do 1960
Od 1. aprila 1948. poštanskom upravom upravljale su britanske poštanske agencije u Istočnoj Arabiji. Britanski brojevi prepisani BAHRAIN i doplaćeni u annama ili rupijama bili su u upotrebi od 1948. do 1960. Postoje brojne vrste pretiska koje su navedene u stručnim katalozima i koje filatelisti željno traže
Biografije, G
__BEZSADRŽAJA__
{| align=center cellspacing=3
Funeral for a Friend
Funeral for a Friend je rock/progressive/post-hardcore grupa iz Velsa. U eri muzičke fuzije i hibridnih žanrova pravi su izuzetak – njihov emocionalni naboj te snaga rocka i hardcorea čine ih intenzivnim, a iako je agresivnost njihovog zvuka neosporiva, njihova prava snaga leži u tekstovima.
Historija
Izdižu se početkom 2002. godine iz pepela benda "January Thirst" te nakon samo nekoliko mjeseci postojanja snimaju prvi EP "Between Order And Model" koji je savršeno prihvaćen od strane slušatelja kao i od kritike. To je bilo ugodno iznenađenje članovima benda koji su snimili demo da bi se na vlastite uši uvjerili kako ta njihova 'buka' zvuči prilično dobro – zapravo toliko dobro da su ponude počele stizati sa svih strana.
Slijedi EP "Four Ways To Scream Your Name" a ubrzo nakon njega, 2003. godine izlazi njihov prvi full-length album "Casually Dressed And Deep In Conversation" čija prodaja ubrzo postaje platinasta.
Mini-CD "Seven Ways To Scream Your Name" koji također izlazi 2003. godine zapravo je skup od sedam pjesama uzetih iz njihovih prijašnjih EP izdanja. U međuvremenu se upuštaju u niz turneja, uključujući i otvaranje Evropske turneje za Iron Maiden.
U septembru 2004. godine na tržištu se pojavljuje njihov DVD "Spilling Blood In 8 mm" sa live snimkama, spotovima i dokumentarcem o bendu.
Funeral For A Friend se 2005. godine vraćaju sa svojim drugim full-length albumom "Hours" koji također ubrzo nakon izlaska dobija titulu platinaste ploče. Album je snimljen u Seattleu u studiju čiji su vlasnici grunge veterani Pearl Jam a producirao ga je Terry Date koji je među ostalima sarađivao i s bendovima kao što su Soundgarden, Deftones, Pantera...
Alena Fusková
Olimpijske igre
Fusková nije nastupila na Olimpijskim igarama.
Svjetska prvenstva
Nastupila je na dva Svjetska prvenstva od SP 1984. do SP 1985. Najbolji plasman u pojedinačnim utrkama bilo joj je četvrto mjesto na SP 1985. u švicarskom Egg am Etzelu u utrci na 10 km, kada je sa dva promašaja i zaostatkom od 1:19.9 min bila sporija od pobjednice Kaije Parve, koja je završila utrku sa četiri promašaja. U ekipnim disciplinama nije nastupala.
Svjetski kup
U utrkama Svjetskog kupa nije nastupala.
785.
Godina 785. (DCCLXXXV) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. Oznaka 785. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Gran Turismo (The Cardigans)
Gran Turismo je album The Cardigansa iz 1998. godine. Album je snimljen pod vođstvom Rogera Jonssona u CD-Plant studiju u Malmöu, Švedska. Produkciju, izvršenu u Country Hell studijima u Skurupu, Švedska, potpisuju Tore Johansson i Lars Göransson. Dizajn omota je djelo Martina Rencka, a fotografije je snimio Peter Gehrke.
784.
Godina 784. (DCCLXXXIV) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. Oznaka 784. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Sultan Selimova džamija
Sultan Selimova džamija se nalazi u Knežini kod Sokoca. Džamija je srušena tokom rata u BiH. Džamija je obnovljena i otvorena 4. septembra 2011.
Sultan Selimova džamija je izgrađena u vrijeme vladavine sultana Selima Prvog (1512–1520), a 1951, odlukom tadašnjeg zavoda za zaštitu spomenika kulture Narodne Republike BiH, proglašena je spomenikom kulture i stavljena pod zaštitu države. Minirana je od srpske vojske u ljeto 1992. Materijal koji je pronađen na nekoliko lokacija, čije su otkrivanje pomogli i stanovnici srpske nacionalnosti, ponovo je ugrađen, a status bh. nacionalnog spomenika potvrđen je pred početak njene rekonstrukcije, početkom 2004.
Džamija je sagrađena od kamena. Nakon što su je uništili, rušitelji su njene kamene ostatke odvezli pet kilometara od mjesta na kojem je vijekovima egzistirala. Kada su se preživjeli Bošnjaci ohrabrili na povratak u Knežinu, 2003. godine obnovljen je i vjerski život muslimana. Ubrzo su krenuli u potragu za dijelovima “Selimije” i uspjeli ih pronaći. „Ovaj kamen koji sada vidite u džamiji je njen identični kamen koji je bio tu 500 godina i koji je ponovno vraćen u zidove džamije. Ova džamija sazidana je u istom obliku u kojem je bila, a 2011. je i svečano otvorena“.
Sredozemna klima
mini|200px|Područje rasprostranjenosti sredozemne klime Sredozemna klima (Mediteranska klima) je klima koju karakteriziraju izrazito duga i suha ljeta i blage zime, uglavnom sa kišnim padavinama. Obično vlada u predjelima gdje uspijeva maslina. Sredozemna klima karakteristična je za najveći dio područja Mediterana, a na području Bosne i Hercegovine se javlja u Hercegovini i Dalmaciji.
IC 939
IC 939 (također poznat kao MCG 1-35-36 i PGC 48914) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 325 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,90 (85 hiljada sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (85 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 3. juna 1891. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 2130
NGC 2130 (također poznat kao ESO 86-SC37) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio James Dunlop 27. septembra 1826. godine.
Skokovi u vodu na Olimpijskim igrama 2016 – toranj 10 m (muškarci)
Takmičenje u disciplini toranj 10 m za muškarce na Olimpijskim igrama 2016. održano je 19. i 20. augusta.
NGC 2130
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Skokovi u vodu na Olimpijskim igrama 2016 – toranj 10 m (muškarci)
Format takmičenja
Takmičenje je održano u tri faze:
Raspored takmičenja
Sva vremena su po Brazilijskom vremenu (UTC−3).
Polet
Polet je bio tjednik tadašnjeg Saveza socijalističke omladine Hrvatske iz Zagreba osobito popularan 1980-ih.
Historija
Omladinski listovi izlazili su i prije, ali nisu bili čitani (osim Omladinskog tjednika), tako da su često mijenjali imena i prestajali izlaziti. Polet, tadašnje glasilo Saveza socijalističke omladine Hrvatske - nakon stanke od 1969. ponovo je počeo izlaziti 1976. s novom redakcijom i glavnim urednikom Perom Kvesićem.
Redakcija je veći broj stranica Poleta posvetila temama koje su onda interesirale mlade: stripu, rocku, fotografiji, filmu i raznim oblicima subkulture. Recept je upalio i list se počeo prodavati u ozbiljnim tiražama, i postao od dosadnog suhoparnog političkog glasila doista rado čitana novina. Tome su pridonjeli i mladi grafički urednici (Goran Trbuljak, Mirko Ilić, Ivan Doroghi) koji su veću pažnju posvetili vizualnom (fotografiji i ilustracijama). Polet je bio promotor Novog vala u rock glazbi, reobnove stripa i fotografije (okupio je cijelu plejadu mladih fotografa oko sebe).
Velika promjena na bolje, zbila se u jesen 1978. kad se Polet počeo tiskati u tada iznmno suvremenoj Vjesnikovoj tiskari, a ne više u staroj Borbinoj u Preradovićevoj ulici - to se osobito odrazilo na fotografije, koje su od tad puno bolje reproducirane (ali samo crno bijele).
Polet postaje još otkačeniji, tekstovi su mu bili u maniri ulice, s puno psovki, tada je dosizao nakladu od čak 150.000 primjeraka po broju. Slogan mu je bio Polet je kriv za sve!
Kroz redakciju Poleta prodefilirala je gomila mladih budućih novinara i fotografa, koji su svoje prve radove objavili u njemu; Jasna Babić, Rene Bakalović, Hido Blščević, Veljko Barbieri, Ratko Bošković, Vladimir Cvitan, Jozo Čondić, Branko Čegec, Dag Strpić, Slavenka Drakulić, Predrag Figenwald, Vladko Fras, Ivica Grčar, Darko Hudelist, Mirko Ilić, Željko Ivanjek, Dejan Jović, Srećko Jurdana, Marjan Jurleka, Željko Krušelj, Pero Kvesić, Jasmina Kuzmanović, Stanko Ferić, Pero Lovšin, Branko Maleš, Joško Marušić, Stjepan Orešković, Nenad Polimac, Miodrag Šajatović, Srđan Španović, Tomislav Wruss, Željko Žutelija, Andrija Zelmanović, Šime Strikoman, Goran Pavelić- Pipo, Ivan Posavec, Dražen Kalenić, Milisav Vesović, Danilo Dučak, Fedor Vučemilović, Zoran Simić, Edo Popović, Marijan Grakalić, Mate Bašić, Damir Strugar, Gradimir Aleksić Grada, Boris Štajduhar.
Polet je u svrhu vlastite promocije organizirao koncert u Domu sportova 1978. i dao priliku svojim favoritima - tada još anonimnim sastavima: Prljavom kazalištu, Parafima, Pankrtima i Azri da pokažu što znaju; za svaku sigurnost (da im dvorana ne ostane prazna) uzeli su već afirmirani sastav Leb i sol. Polet je također puno doprinio i promoviranju drugih mladih umjetnika, uključujući i sferu ozbiljne umjetnosti, poput Ive Pogorelića oko čijeg izbacivanja sa natjecanja u Varšavi su poletovci - ispleli pravi skandal, koji je napravio medijsku zvijezdu od Pogorelića.
Kamil Silajdžić
Kamil Silajdžić (Breza, 1916 – Sarajevo, 28. april 1997) bosanskohercegovački je imam i hafiz.
Biografija
Nakon što je završio osnovnu školu u rodnoj Brezi, Hafiz Silajdžić prelazi u Visoko gdje je započeo medresu, a zatim prelazi u Sarajevo gdje završava Gazi Husrev-begovu Medresu 1934. godine. Istovremeno završava i hifz 1934. Nakon toga, započeo je muallimsku karijeru predavajući u raznim mektebima. Kratko vrijeme je predavao u Brezi, a zatim prelazi u Ulema-medžlis i radi kao činovnik. Godine 1958. počinje predavati kiraet u Gazijinoj Medresi, i na toj poziciji ostaje punih trideset godina. Za to vrijeme, izvodi veći broj hafiza kojima je uvijek ujedno bio i muhafiz i zaštitnik. Pored kiraeta, predavao je i Akaid. Dugogodišnja vezanost za Gazijinu Medresu mu je omogućila da lično upozna i razvije prijateljstvo sa velikim brojem alima, uključujući Ahmed ef. Bureka, Mehmed ef. Handžića, Kasim ef. Dobraču, i Husein ef. Đozu.
Umro je 28. aprila 1997. godine, tri dana nakon smrti žene. Iza sebe je ostavio dvojicu sinova od kojih je jedan Dr. Haris Silajdžić, bivši ministar vanjskih poslova i premijer RBiH i nekadašnji član Predsjedništva BiH, i dvije kćerke od kojih je jedna Sadžida Silajdžić, bivša generalna konzulkinja BiH u Istanbulu i bivša ambasadorka BiH u Islamabadu.
Kraljevina Sardinija
mini|desno| Zastava kraljevine Sardinije Kraljevina Sardinija je historijska država koja je obuhvatala ostrvo Sardiniju zajedno sa velikim teritorijama u današnjoj Francuskoj i Italiji. Sjedište kraljevstva se nalazilu na ostrvu Sardinija. Kraljevina Sardinija je igrala instrumentalnu ulogu pri stvaranje Kraljevine Italije. Nastajanjem Kraljevine Italije 17. marta 1861. godine Kraljevina Sardinija je prestala sa svojim postojanjem. Sardinijska kraljevska dinastija Savoy je nastavila vladati italijanskim kraljevstvom do proglašenja republike u 1946. godini. mini|desno| Karta kraljevine
NGC 6565
NGC 6565 (također poznat kao ESO 456-PN70) je planetarna maglina i nalazi se u sazviježđu Strijelac. Prvo otkriće je napravio Edward Charles Pickering 14. jula 1880. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Marcel Arland
Piše i novele: Naši najljepši dani (Les plus beaux de nos jours, 1937), Voda i vatra (L’Eau et le feu, 1956). U prozi profinjen analitičar ustajalosti i nesavršenosti društva koje guši »elitne duše« te svojim željeznim »redom« ubija i neposlušnike i zanesenjake.
Kao kritičar analizira tzv. bol stoljeća (Kritički eseji) i komentira književne izbore: Antologija francuske poezije (Anthologie de la poésie française, 1941), Francuska proza (La Prose française, 1951). Sa J. Paulhanom uređivao La Nouvelle Revue française. Bio je član Francuske akademije.
Bečka šuma
Lokacija
Bečku šumu omeđuju rijeke Triesting, Gölsen, Traisen i Dunav, a smještena je na granici Mostviertela i Industrieviertela, dva od četiri historijska područja Donje Austrije. Dopirući do samog grada Beča, omiljeno je vanjsko odredište za gusto naseljeno područje oko grada.
Geografija
mini|Pappelstraße ("Ulica [[topola") u 14. okrugu Beča, Penzingu, stambenom području koje graniči s Bečkom šumom]] Najviša kota u Bečkoj šumi jest Schöpfl na 893 m, gdje je opservatorija "Leopold Figl". Važne rijeke u Bečkoj šumi jesu Wien, Schwechat i Triesting. Najsjeveroistočniji Leopoldsberg, s pogledom na Dunav i Bečku kotlinu, čini istočni kraj alpskog lanca.
Iako je Bečka šuma zaštićen krajolik i važno rekreacijsko područje, prijeti joj eksurbanizacija. Lajncki zoološki vrt, veliki park naseljen divljim svinjama i drugim šumskim životinjama, kao i Schwarzenbergpark, nastali su na području Beča tokom 19. stoljeća. Park prirode Sandstein–Bečka šuma smješten je u blizini Purkersdorfa, 20 km zapadno od Beča. Tu su i neke pećine, kao što je Dreidärrischenhöhle ("Pećina tri gluha čovjeka").
Geologija
Planinski lanci Bečke šume čine prijelaz između Istočnih Alpa i Karpata, odvojeni Dunavom i nekim tektonskim linijama u blizini Beča. Sjeverno područje dio je pješčenjačke zone Alpa, dok je južno dio Sjevernih Krečnjačkih Alpa. Na istoku, granica je termalna linija, koja čini geološku liniju prekida prema Bečkoj kotlini. Na sjeveru rastu bukve, hrastovi i grabovi; na jugu je crnogorica, uglavnom borovi i jele. Park prirode Föhrenberge ("Borove planine") smješten je u potonjoj regiji.
Historija
Bečka šuma vjerovatno je naseljena od 8. stoljeća. Bila je kraljevsko lovište od 11. stoljeća do 1850. Pod utjecajem Avara, nakon Velike seobe naroda ovdje se naselilo slavensko stanovništvo, što može objasniti imena sela kao što su Döbling, Liesing ili Gablitz. Od 16. stoljeća nadalje ljudi su se počeli baviti šumarstvom. Industrijski razvoj koji je počeo oko 1840. potakao je povećano naseljavanje područja.
Kroz sjeverni dio Bečke šume (od Tullna na Dunavu) odvijao se marš poljskih trupa kralja Jana III Sobjeskog, koje su trebale pomoći Beču u septembru 1683.
Godine 1870. izneseni su planovi za krčenje većeg dijela šume, ali je to izazvalo širok otpor javnosti, u kojem je Josef Schöffel bio jedna od najvažnijih osoba. Godine 1987. predsjednici pokrajina Beč, Donja Austrija i Gradišće potpisali su Deklaraciju o Bečkoj šumi radi zaštite prirode u toj regiji.
Vijenac (časopis)
Vijenac je dvosedmičnik za kulturu Matice hrvatske. Središnji je književni list hrvatske književnosti i kulture 19. stoljeća. Današnji »Vijenac« je časopis koji prati sva aktualna zbivanja na književno izdavačkoj, likovnoj i pozorišnoj sceni Hrvatske. U nešto manjoj mjeri pažnju pridaje i drugim umjetnostima i projektima.
Od 1869. do 1903.
Časopis je godine 1869. pokrenula Matica ilirska pod nazivom "Vienac", s podnaslovom zabavi i pouci. Prvi urednik »Vijenca« bio je Đuro Deželić. Već u prvom broju sudjelovali su August Šenoa, Ivan Zahar, i Ivan Dežman. Drugo godište uređuje Ivan Perkovac, koji je snažnije nastojao voditi časopis kao tribinu književnog stvaralaštva te je »Vijenac« tako postao stvarno ogledalo hrvatskog književnog života. Proširio se i krug suradnika te radove u listu objavljuju Franjo Marković, Franjo Ciraki, Lavoslav Vukelić, Adolfo Veber Tkalčević i Josip E. Tomić.
Sljedeće godine 1871, uredništvo je prošireno te je tako omogućena veća kvaliteta književnih i znanstvenih priloga. Godine 1873. u uredništvu su Andrija Palmović, Đuro Arnold i Rikard Jorgovanić. Zlatno razdoblje »Vijenca« nastaje kada je urednikom postao sami August Šenoa 13. decembra 1874. To je razdoblje oživljavanja i djelovanja Matice kad ona mijenja ime i postaje Matica hrvatska. Premda otada »Vijenac« ne izlazi kao Matičino glasilo, nego mu je vlasnik i nakladnik bila Dionička tiskara, u kojoj se list tiskao Matica i dalje upravlja listom. Njeni članovi su pretplatnici lista te od njihove pretplate uglavnom je i ovisilo izlaženje lista. Šenoa je nerado prihvatio posao urednika, iako je do tada bio u redakciji lista. Kada je postao urednikom pisao je Franji Markoviću:
Za vrijeme Šenoinog uređivanja u časopisu su sudjelovali gotovo svi hrvatski pisci, bez obzira na politička ili ideološka uvjerenja. Nakon Šenoine smrti bilo je jako teško nadomjestiti vrsnog književnika i iskusnog kritičara te urednika. Urednici nakon njega bili su Fran Folnegović, Vjekoslav Klaić, Josip Pasarić, Bartol Inhof, Jovan Hranilović, Đuro Arnold, Stjepan Bosanac i Milan Šenoa. U Vijencu je 1888. godine u nastavcima objavljen roman Ante Kovačića U registraturi. Posljednje 35. godište lista uređivali su Ksaver Šandor Gjalski i Milivoj Dežman-Ivanov. Oni su izdali 24 broja. Časopis je bio veoma luksuzan: osim književnih i esejističkih tekstova u njemu je bilo 168 slika, 17 portreta, 78 ilustracija i 44 table umjetničkih priloga. Matica je uložila u časopis 8.000 kruna ali je rezultat bio slab i »Vijenac« je 1903. ugašen.
Od 1910. do 1913.
mini|Novi Vijenac uz ostale hrvatske [[novine]] Uredništvo tadašnjeg časopisa Obzor pokrenulo je časopis kao mjesečnik. Uređivao ga je Vladimir Lunaček. U njemu surađuju brojni književnici : Dragutin Domjanić, Fran Galović, Josip Kosor i Antun Gustav Matoš. Ovaj Vijenac se trudio pružiti publici prikladnu i zabavnu lektiru kroz objavljivanje romana, novela i pjesama najboljih stranih i domaćih pisaca, u čemu je samo djelomično i uspio.
Od 1923. do 1928.
»Vijenac« je  treći put  pokrenula skupina književnika godine 1923 okupljena oko Ferde Nikolića i Franje Jelašića. Njihovo izdanje Vijenca započelo je veoma ambiciozno najprije kao tjednik, zatim kao polumjesečnik da bi završio kao mjesečnik. U njemu su radove objavljivali Frano Alfirević, Slavko Batušić, August Cesarec, Josip Kosor, Josip Kulundžić, Vladimir Nazor, Nikola Šop. Posebice je bio okrenut slavenskim književnostima, te su u njemu surađivali i neki slovenski i srpski pisci. Kada je on prestao izlaziti pokrenuta je u Matici hrvatskoj Hrvatska revija oko koje su se uspješno okupili književnici bez obzira na ideološka i književna uvjerenja.
Od 1944. do 1945.
Ratne 1944. »Vijenac« je izlazio kao mjesečnik u izdanju Hrvatskog izdavalačkog bibliografskog zavoda (HIBZ). Glavni urednik bio je Julije Benešić, koji je oko lista uspio okupiti znatan broj građanski orijentiranih pisaca: Tin Ujević, Dobriša Cesarić, Gustav Krklec; istih onih kojima su izlazile knjige u HIBZ-u. Izašlo je deset brojeva u šest svezaka. Završetkom rata, prestanak rada u HIBZ-u, ugasio je i taj »Vijenac«.
Novi Vijenac
Matica hrvatska je godine 1993. ponovo obnovila izlaženje lista, trajno kao dvotjednika koji u ovom obliku izlazi i danas. Glavni urednik od prvog do 39. broja bio je Slobodan Prosperov Novak. Boris Maruna uređivao je »Vijenac« od 40 do 100-og broja, a Andrea Zlatar od 101 do 127 broja. Ona je tada, 1999. godine sa dijelom redakcije časopisa osnovala novi časopis »Zarez«, dijelom zbog konzervativne uređivačke politike Vijenca, dijelom i zbog potrebe da se pokaže drugačiji, otvoreniji pogled na kulturu. Nakon nje Mladen Kuzmanović uređivao je list sve do svoje smrti 2001. Nakon njega glavni je urednik Ivica Matičević koji je proširio dopisničku mrežu, uveo neke nove rubrike i doveo nove kolumniste. Današnji časopis redovno daje pregled zbivanja na kulturnoj i umjetničkoj sceni. Kasniji urednici bili su Mate Maras i Andrija Tunjić.
Josif Genesije
Josif Genesije (10. vijek) bio je bizantski pisac.
Josif je član ugledne bizantske porodice, visoki dvorski činovnik. Pripadao je literarnom krugu bizantskog cara i pisca Konstantina VII Porfirogeneta. Svome caru je posvetio svoje djelo Historija careva, napisano u četiri knjige. Djelo, napisano u doba cara Konstantina VII, obrađuje historiju Bizanta u periodu od 813. do 886. godine. Iako obrazovan pisac Genasije je bio pristrasan u prikazu makedonske dinastije. Genasije daje podatke o maloazijskim Slavenima u 9. vijeku, njihovom učešću u građanskom ratu 821–823, poznatom kao ustanak Tome Slavena.
Srđan Rajčević
Srđan Rajčević (rođen 1982) je bosanskohercegovački političar i bivši ministar za naučno-tehnološki razvoj, visoko obrazovanje i informaciono društvo Republike Srpske. Član je Saveza nezavisnih socijaldemokrata (SNSD). Član je glavnog odbora, političkog savjeta, a od jula 2020. imenovan je za šefa Glavnog izbornog štaba ove stranke za lokalne izbore u novembru.
Biografija
Nakon završetka studiranja, Rajčević postaje direktor novoosnovane Agencije za informaciono društvo Republike Srpske. Tu funkciju je vršio sve do izbora nove Vlade RS Radovana Viškovića 2018. godine, kada postaje novi ministar ministar za naučno-tehnološki razvoj, visoko obrazovanje i informaciono društvo Republike Srpske, nasljeđujući Alena Šeranića (SNSD). 18. decembra 2018. je zvanično od strane Narodne skupštine RS izabran za tu funkciju i obavljao je do izbora druge Vlade RS Radovana Viškovića 21. decembra 2022.
Biografije, I
__BEZSADRŽAJA__
{| align=center cellspacing=3
=Po imenu=
NLRC3
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 1 065 aminokiselina, a molekulska težina   114.658 Da
Biografije, I
Iz
=Po prezimenu=
Aerostatika
Aerostatika se bavi proučavanjem plinova koji se kreće, tj. plinova koji miruju. Proučavanjme plinova koji se kreću bavi se naučna disciplina koja se naziva aerodinamika. Aerostatika je poddisciplina statike fluida koja je fokusirana na ponašanje plinova u stanju mirovanja.
Aerostatika poručava raspodjelu gustoće, posebno u zraku. Jedna o primijena je barometrijska formula.
Polja proučavanja su:
Balon ili zračni brod, koji koriste principe aerostatike kako bi plutale, su poznate pod nazivom aerostati.
Nacionalni park Risnjak
Nacionalni park Risnjak nalazi se u Gorskom kotaru, (Hrvatska). Osnovu parka čini masiv planine Risnjak, s vrhom na 1.528 metara. Osnovan je 1953. godine, tada na površini od 3.041 hektara. Proširenjem površine parka 1997. g. pod zaštitu su uključeni izvor rijeke Kupe s gornjim tokom te planinaski masiv Snježnika. Površina parka povećana je na 6400 hektara.
Park je primjer visinskog raščlanjenja u reljefnom, geološkom, hidrološkom i klimatskom pogledu, biljnom pokrovu i životinjskom svijetu. U pogledu nivoa zaštite park je podijeljen u dvije zone: zonu stroge i zonu usmjerene zaštite.
Pretežni dio Parka izgrađen je od krečnjak i dolomita s vrlo izraženim kraškim oblicima (škrape, točila, ponikve, ponori, jame itd.). Zato usprkos velikim količinama kiše i snijega što padnu na ovom području u masivu Risnjaka i Snježnika ima samo nekoliko slabih izvora, dok tri trajna izvora na području gorske livade Leska stvaraju mali potok koji kroz ponor otječe prema izvoru Kupe. Izvor se nalazi u sjeveroistočnom dijelu Parka i predstavlja hidrogeološku specifičnost ovog kraja. Floristička posebnost parka je da se ovdje na maloj površini dodiruju suprotna vegetacijska prostiranje: s primorja, unutrašnjosti, te s Dinarida i Alpa, pa je na tome nevelikom prostoru razvijeno tridesetak biljnih zajednica, od toga čak 14 šumskih zajednica. Registrovano je 1148 vrsta i podvrsta. Osim toga, šume Risnjaka, koje su uostalom i temeljni fenomen zaštite u Nacionalnom parku, bile su u prošlosti pošteđene od prekomjernog iskorištavanja pa je njihova vegetacijska slika u osnovi nepromijenjena.
Prostori parka predstavljaju dom za sva tri velika evropska predatora: vuk, medvjed i ris po kome je uostalom masiv Risnjaka i dobio ime. Ostale faunističke vrste poput ptica, gmizavaca, kukaca i dr. također su brojne i raznolike. U dolini rijeke Kupe vrlo značajno mijesto zauzimaju leptiri tako da je cijela dolina prozvana “Dolina leptira”.
NGC 426
NGC 426 (također poznat kao MCG 0-4-35, PGC 4363 i UGC 760) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 239 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,40 (97 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (70 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 20. decembra 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sile Osovine
Sile Osovine činile su u prvom redu Njemačka, Italija i Japan, koje su podijelile Zemlju na tri interesne zone uticaja u Trojnom paktu potpisanom 1940. godine, gdje su obećali pomoć jedni drugima u slučaju rata protiv drugih zemalja. Ovaj pakt zamijenio je njemačko-japanski pakt protiv Komiterne iz 1936. godine, kojem se Italija bila pridružila 1937. godine. Jedan broj manjih zemalja pridružio se Trojnom paktu, ali ove zemlje nisu imale neki odlučujući uticaj na tok rata niti su doprinijele snabdijevanju Sila osovine nekim značajnijim brojem trupa niti značajnijim materijalnim sredstvima.
Jovan Kamenijat
Jovan Kamenijat (9-10. vijek, Solun), bizantski pisac.
Jovan Kamenijat je solunski građanin. Kao i njegov otac bio je svećenik episkopske solunske crkve. Kada su Arabljani 904. osvojili Solun Jovan je sa porodicom odveden u zarobljeništvo u Tars u Siriji. Uzima se da je oslobođen u razmjeni zarobljenika 908. Arabljanski pirati sa Krita i iz Sirije krstarile su Egejskim morem početkom 10. vijeka, a među njima istaknutu poziciju imao je Gulam Zurafa (Lav Tripolitanac). On je osvojio Solun, drugi grad Bizantskog carstva. Uzima se da je Solun pao za tri dana krajem jula 904. godine.
Jedini spis Jovana Kamenijata nosi naslov O zauzeću Soluna od strane Arabljana 904. Jovan ga je napisao na zahtjev i želju Grigorija iz Kapadokije, koji mu je bio prijatelj, vjerovatno iz vremena zarobljeništva. U svome spisu Kamenijat opisuje svoj zavičaj, područje Soluna i njegove okoline, privrednu, vjersku i kulturološku sliku u početku 10. vijeka. Zatim opisuje upad arabljanskih gusara, zauzeće Soluna, te tešku sudbinu koju su preživjeli doživljavali, kakvu je i sam doživio.
Iako nije pisac obrazovanog i njegovanog književnog stila, već slabo obrazovan (na crkvenim spisima i Sv. pismu) i uskih svećeničkih i provincijskih pogleda, Kamenijat je imao urođeni talenat koji je pokazao u iznošenju proživljenih događaja. Zato se izdvaja od šablonskih pisanih historijskih djela među bizantskim piscima. U svome djelu Kamenijat opisuje i Slavene u okolini Soluna koji su kompaktno okruživali grad (Druguviti, Sagudati) i kod kojih je proces pokrštavanja bio završen. Posebno ističe vještinu Slavena u gađanju lukom i strijelom. Ipak, Kamenijat optužuje slavenske vođe da su pobjegli i utjecali na veću nesreću Solunjana.
Haris Silajdžić
Biografija
Nakon osnovne škole završene u rodnom mjestu, 1964. godine Haris Silajdžić završio je Gazi Husrev-begovu medresu u Sarajevu. Potom odlazi na studij arapskog jezika i islamistike u Bengaziju. Magistrirao je i doktorirao na Univerzitetu u Prištini 1977. i 1979. godine. U Prištini se zaposlio 1974. godine na Institutu za historiju Kosova, gdje radi do 1978. godine. Nakon toga je angažovan za predavača arapskog jezika na Filozofskom fakultetu u Prištini.
Doktor je historijskih nauka i radio je kao profesor na Filozofskom fakultetu u Sarajevu i držao je predavanja na univerzitetima u svijetu, između ostalog bio je i gost predavač na Harvardu, te još nekoliko američkih fakulteta.
Kao član Stranke demokratske akcije (SDA) obavljao je dužnost ministra vanjskih poslova u Vladi Republike Bosne i Hercegovine (1990-93) i premijera Vlade Republike Bosne i Hercegovine (1993-95) za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini. Stranku je napustio 1996. godine, kada se odlučuje za osnivanje Stranke za Bosnu i Hercegovinu. Od 1997. obavljao je dužnost dopredsjednika Vijeća ministara BiH. Izabran je za profesora na Filozofskom fakultetu u Sarajevu 1996. te je 2002. kratko predavao na Univerzitetu Cornell u državi New York 1998.
Po završetku političke karijere se povlači i iz javnog života, a 2015. godine je izdao knjigu poezije “Sarječja”.
U martu 2016. godine se Selmom Muhedinović, što je njegov treći brak. U prvom braku bio sa mostarkom Majom Zvonić s kojom ima i sina Mirzu, a nakon toga je bio u braku s albanskom političarkom Luljetom Vuniqi.
Mračni prolaz (film)
Mračni prolaz američki je film u žanru misterije i trilera snimljen 1947. godine u režiji Delmera Davesa a glavne uloge tumače Humphrey Bogart i Lauren Bacall. Film je zasnovan na istoimenom romanu iz 1946. autora Davida Goodisa. Bio je to treći od ukupno četiri filma koje su Bacall i Bogart (bračni par iz stvarnog života) snimili zajedno. Prva dva filma Bacall-Bogarta bila su Imati i nemati (1944) i Veliki san (1946); četvrti je bio Otok Largo (1948)
Prvi dio filma subjektivno prikazuje radnju očima muške glavne uloge, skrivajući lice Vincenta Parryja (Bogart), sve dok se lik ne podvrgne plastičnoj operaciji kako bi promijenio svoj izgled. Priča prati Parryjev pokušaj da se sakrije od zakona i očisti svoje ime od ubistva.
Radnja
thumb|right|Lauren Bacall i Humphrey Bogart u sceni iz filma Vincent Parry (Bogart), osuđen za ubistvo svoje žene, bježi iz Zatvora San Quentin i izbjegava policiju tako što ga prevozi vozač po imenu Baker. Već sumnjičav prema Parryjevom izgledu, Baker čuje izvještaj na radiju o odbjeglom osuđeniku; Parry premlaćuje Bakera do nesvijesti. Jedna nepoznata žena, Irene Jansen (Bacall), pokupi Parryja i prokrijumčari ga pored policijske blokade u San Francisku. Ona mu nudi sklonište u svom stanu dok mu ona ode kupiti novu odjeću.
Kasnije, Parry ulazi u Georgeov stan i pronalazi ga ubijenog; sentimentalno uzima u ruke Georgeovu trubu prije odlaska. On se vraća u Irenin stan; ona ga prima nazad i njeguje kako bi povratio zdravlje. Irenu dobiva poziv od Madge i njenog bivšeg zaručnika Boba, koji je romantično zainteresiran za Irene. Dok se Parry skriva u spavaćoj sobi, Madge traži da ostane s Irene radi zaštite, zabrinuta da će je Parry ubiti jer je svjedočila protiv njega. Dok Irene insistira da Madge ode, ova potonja nesvjesno otkriva da je Irene nedavno imala muškog gosta, misleći da je glas koji je čula kroz vrata Bobov. Bob također odlazi, nakon što je saznao da Irene ima još jednog koji je zainteresiran za nju. Parry se oporavlja i saznaje da ga traže zbog Georgeovog ubistva, a otisci prstiju pronađeni su na oružju s kojim je ubijen i na Georgeovoj trubi. Nakon što su mu uklonjeni zavoji, Parry se nevoljko rastaje od Irene.