cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hamlet
Likovi i njihova uloga u predstavi
Polonijev sin i Ofelijin brat, mladić koji provodi veći dio vremena tokom radnje u predstavi u Francuskoj. Temperamentan i sklon akciji, Laert je sušta suprotnost neodlučnom Hamletu.
Polonijeva kći i prekrasna mlada žena u koju je Hamlet bio zaljubljen. Ofelija je slatka i nevina mlada djevojka, koja poštuje njenog oca i brata Laerta. Poslušna prema muškarcima koji joj kažu kako da se ponaša, ona se upliće u Polonijeve spletke da špijunira Hamleta. Čak i kad je propadala u ludilo i smrt, ona je i dalje djelovala djevičanski pjevanjem pjesama o cvijeću i konačnim utapanjem u rijeci usred vijenaca cvijeća koje je ona sama napravila.
Hamletov bliski prijatelj koji je studirao s princem na Univerzitetu u Wittenbergu. Horacije je odan i pomaže Hamletu u cijeloj predstavi. Nakon Hamletove smrti Horacije ostaje živ da ispriča priču o Hamletu.
Mjesto radnje: Danska, kraljevski dvorac Elsinor.
Kobiljača (Ilidža)
Kobiljača je naseljeno mjesto u općini Ilidža, Bosna i Hercegovina.
Nogometna reprezentacija Katara
Katarska nogometna reprezentacija jest nacionalna selekcija Katara pod upravom Katarskog nogometnog saveza. Na Svjetsko prvenstvo plasirala se samo jednom, kao domaćin 2022, dok na Azijskom prvenstvu ima deset nastupa (domaćini 1988, 2011. i 2023), osvojivši ga 2019.
NGC 7805
NGC 7805 (također poznat kao Arp 112, MCG 5-1-24, PGC 109 i UGC 12908) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 221 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Najveći prečnik je 1,20 (77 hiljada sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (58 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 9. oktobra 1790. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 1724
IC 1724 (također poznat kao ESO 353-35, MCG -6-4-68 i PGC 6328) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 175 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kipar. Najveći prečnik je 1,30 (66 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (25 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 1899. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Spisak ruskih careva
Historija Rusije se dijeli na dva razdoblja. Prvo je ono Kijevske države koje završava invazijom Mongola, a drugo počinje pretvaranjem Moskovskog kneževstva u Rusko carstvo. Historija svih tih kneževstva i kasnijeg carstva je historija stalnih dvorskih zavjera ili građanskih ratova za vlast. U razdoblju između 15. i 20. vijeka nikada nije prošlo sto godina bez najmanje jedne uspješne i protivzakonite uzurpacije krune. Ovo je spisak svih ruskih careva/imperatora i vladajućih carica/imperatorica.
Imperatori cijele Rusije
Petar I Veliki je titulu cara zamijenio titulom imperatorom i svi naredni vladari su držali tu titulu. U neslužbenoj upotrebi, međutim, titula cara je ostala korištena sve do ukidanja monarhije.
Pretendenti
Prema ruskom zakonu, ruska kruna se nasljeđivala po čisto muškoj liniji i od strane muškaraca. Tek kada bi muška linija izumrla, pravo na prijestolje je imala žena (ili njeni potomci), i to ona koja je najbliži srodnik posljednjeg muškog člana dinastije i koja bi njega naslijedila kao da je muškarac. Pravo na rusko prijestolje imale su samo osobe rođene iz brakova osoba jednakog društvenog statusa, odnosno iz brakova koje odobrava carski zakon i glava dinastije, što znači da osobe rođene iz morganatskih brakova i njihovi potomci nisu imali pravo na prijestolje.
NGC 1867
NGC 1867 (također poznat kao ESO 85-SC53) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 3. januara 1837. godine.
Spisak ruskih careva
Pretendenti
Nakon smrti Vladimira Ćirilovića Romanova, pravo na rusko prijestolje položile su dvije osobe: njegova kćerka, Marija Vladimirovna Romanova, i njegov daleki patrilinearni rođak, Nikolaj Romanovič Romanov.
NGC 1867
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Spisak ruskih careva
Pretendenti
Vladimir, koji je bio glava dinastije i koji je sebe smatrao posljednjim muškim članom dinastije, je za svoju nasljednicu odredio svoju kćer Mariju. Međutim, zbog njenog spola, pravo na prijestolje je položio i Nikolaj. Marija i oni koji je podržavaju smatraju da Nikolaj nema pravo na prijestolje jer je (kao i svi njegovi nasljednici) rođen iz morganatskog braka. Nikolaj i oni koji ga podržavaju smatraju da je Marija također rođena iz braka nejednakih osoba, iako je njen otac (kao glava dinastije) priznao svoju buduću suprugu (Marijinu majku, koja je porijeklom uz gruzijske kraljevske dinastije) kao osobu njemu jednakog statusa.
Rafting
mini|250p|Rafting u [[Brazilu]] Rafting je sport koji se sastoji u takmičenju timova u profesionalnim takmičarskim čamcima sa 4 do 6 članova, a takmiči se u 3 discipline: slalomu, sprintu i spustu. Praktikuje na rijekama 3. klase (prema međunarodnoj klasifikaciji). Čamci ("gumenjaci" ili "raft") za rafting napravljeni su od izuzetno otporne višeslojne gume te imaju više odvojenih zračnih komora. Dužina čamca je između 3 i 6 metara. U većini slučajeva čamac ima i kormilara ("skipera"), koji sjedi na krmi čamca i kormilom ili, češće, veslom, upravlja i navodi čamac kroz riječne brzake. Svaki putnik u čamcu ("rafter") opremljen je veslom, zaštitnim plutajućim prslukom i kacigom. Precizna uputstva daju se početnicima, obično turistima, kojih se ovi moraju striktno pridržavati tokom raftinga.
M. Night Shyamalan
mini|200px|M. Night Shyamalan Manoj Nelliyattu Shyamalan (rođen 6. august 1970.) profesionalno poznat kao M. Night Shyamalan, dva puta Oskarom nominovan indijsko-američki režiser i scenarista koji primarno živi i radi S.A.D.-u, poznat po filmovima sa savremenom nadnaravnom tematikom koji u klimaksu završavaju sa preokretom. Također je poznat po tome što svoje filmove snima oko Philadelphije u Pennsylvaniji gdje je odrastao. Shyamalan je izdao svoj prvi film Praying with Anger 1992. dok je još bio student na Univerzitetu u New York -u. Njegov drugi film Wide Awake snimljen 1996. je bio neobjavljen tri godine zbog financijskih problema.
Matavun
mini|280px|Matavun, seoske kuće Matavun je naseljeno mjesto u sastavu općine Divača, regija Obalno-kraška, Slovenija.
M. Night Shyamalan
Shyamalan je dobio internacionalno priznanje kad je napisao scenario i režirao film The Sixth Sense iz 1999. koji je nominovan za šest Oskara uključujući i nominaciju za Najbolji Film, Najboljeg Režisera, i Najbolji Originalni Scenario. Poslije toga napisao je scenario i režirao film Unbreakable koji je izašao 2000. Njegov film iz 2002 Signs je dobio pozitivne kritike i financijski uspjeh, ali film The Village iz 2004 je kod kritičara loše prošao a film Lady in the Water iz 2006 je prošao još gore. Trenutno zadnji film The Happening 2008. je bolje prošao na blagajnama nego njegovi prošli filmovi.
Materija (čvor)
Slovenija:
Matavun
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Sežana.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Matavun je imao 57 stanovnika.
Napomena: ''U 2011. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Divača, Dolnje Ležeče i Matavun.''
Rafting
Podjela raftinga
Rafting je podijeljen u šest grupa ("klasa") prema težini. To su:
Rafting u Bosni i Hercegovini
U Bosni i Hercegovini su najpoznatiji raftinzi na rijekama Una, Neretva i Tara
Materija (Hrpelje–Kozina)
Materija je naseljeno mjesto u sastavu općine Hrpelje–Kozina, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Materija je imala 66 stanovnika.
Ludovik, kralj Španije
Ludovik (25. august 1707 - 31. august 1724) je bio drugi kralj Španije iz dinastije Burbon.
Rođen je kao najstariji sin Filipa V, prvog Burbonca na španskom tronu, i njegove prve supruge, Marije Ludovike Savojske.
Dana 20. januara 1772. oženio je Ludoviku Elizabetu Orleansku, trinaestogodišnju kćerku Filipa II, vojvode od Orléansa. Ludoviki Elizabeti se nisu sviđale religiozne navike Španaca, koje je i ona kao kraljica morala prihvatiti, pa je često bila u svađi sa mužem. Slabo obrazovana Ludovika Elizabeta smatrana je i priprostom.
Ludovikova vladavina trajala je nešto više od sedam mjeseci, počevši 15. januara 1724. godine abdikacijom njegovog oca Filipa V, pa do njegove smrti od variola 31. augusta iste godine. Novčići sa njegovim likom, kovani u Meksiku, nikada nisu stigli do španske obale, pošto se brod koji ih je nosio nasukao kod Kariba.
KCNQ1
Aleli gena KCQN, koji se kod ljudi nalazi na hromnosomu 11, kodiraju članove porodice Kv7 kalijevih kanala. To uključuje Kv7.1 (KCNQ1) - KvLQT1, Kv7.2 (KCNQ2), Kv7.3 (KCNQ3), Kv7.4 (KCNQ4) i Kv7.5 (KCNQ5). Četverica od njih (KCNQ2-5) eksprimiraju se u nervnom sistemu. Oni sačinjavaju grupu niskopragovnih naponskih K+ kanala koji su prvobitno nazvani 'M-kanal' (pogledajte M-struja). Naziv M-kanala dolazi od klasično opisanog mehanizma u kojem je aktivacija muskarinskog acetilholinskog receptora deaktivirala ovaj kanal. Kalijski kanali predstavljaju najkompleksniju klasu naponsko vođenih ionskih kanala i sa funkcionalnog i sa strukturnog stanovišta. Prisutni u svim eukariotskim ćelijama, njihove različite funkcije uključuju održavanje membranskog potencijala, regulaciju volumena ćelije i modulaciju električne ekscitabilnosti u neuronima. Odgođena ispravljačka funkcija kalijskih kanala omogućava nervnim ćelijama da se efikasno repolarizuju nakon akcijskog potencijala. Kod roda Drosophila, identificirana su 4 gena K+ kanala povezana sa sekvencom - Shaker, Shaw, Shab i Shal. Pokazalo se da svaki ima ljudskog homologa (Chandy et al., 1990; McPherson et al., 1991).
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 676 aminokiselina, a molekulska težina  74.699 Da.
Kloniranje i ekspresija
Koristeći metode pozicionog kloniranja, Wang et al. (1996) identificirali su gen, koji su nazvali KVLQT1, unutar kritične regije za lokus dugog QT sindroma-1 (LQT1; 192500) na hromozomu 11. KVLQT1 je snažno eksprimiran u srcu i kodira protein sa strukturnim karakteristikama napona. zatvoren kalijumski kanal. Najduži otvoreni okvir čitanja KVLQT1 cDNK obuhvata 1.645 bp. Sanguinetti et al. (1996) identifikovali su naizgled ljudski cDNK klon pune dužine za KVLQT1. Ovaj klon je predvideo protein od 581 aminokiseline. Northern blot analiza otkrila je jednu iRNK od 3,2 kb u ljudskom pankreasu, srcu, bubrezima, plućima i placenti. Nijedna poruka nije otkrivena u mozgu, jetri ili skeletnim mišićima. Yang et al. (1997) opisali su kloniranje KVLQT1 cDNK pune dužine koja kodira polipeptid od 676 aminokiselina sa strukturnim karakteristikama sličnim naponskim kalijskim kanalima. Barhanin et al. (1996) klonirali su KVLQT1 cDNK pune dužine iz biblioteke srca miša. Njegova sekvenca je otkrila otvoreni okvir čitanja koji kodira polipeptid od 604 aminokiseline koji dijeli 90,5% identiteta s djelimičnom sekvencom ljudskog KVLQT1. Analiza hidrofobnosti je predvidjela klasičnu topologiju kalijevog kanala zavisnu od napona sa 6 transmembranskih segmenata (šekerovog tipa) i dugim jedinstvenim C-terminalnim citoplazmatskim domenom.
Genska struktura
Analizom genomske sekvence, Splawski et al. (1998) su otkrili da gen KCNQ1 sadrži 16 egzona i da se prostire na 400 kb. Veličine egzona kreću se od 47 do 1.122 bp. Neyroud et al. (1999) detaljno su opisali genomsku strukturu KCNQ1. Utvrdili su da gen sadrži 19 egzona i da se prostire na više od 400 kb. Autori su predstavili sekvence granica egzon-intron i oligonukleotidnih prajmera dizajniranih da omoguće PCR amplifikaciju svih egzona iz genomske DNK.
Mapiranje
Metodima pozicionog kloniranja, Wang et al. (1996) identifikovali su gen KVLQT1 unutar kritičnog regiona za sindrom dugog QT na hromosomskom segmentu 11p15. Sanguinetti et al. (1996) su pokazali da je fragment KVLQT1 cDNK mapiran na kratki krak hromozoma 11. Neyroud et al. (1999) su mapirali gen KCNQ1 na 11p15.5.
Funkcija
Kako bi definirali funkciju KVLQT1 gena, Sanguinetti et al. (1996) transficirali su KVLQT1 cDNK u ćelije jajnika kineskog hrčka (CHO). Biofizička svojstva transficiranog KVLQT1 klona cDNK nisu bila poput onih drugih poznatih srčanih kalijevih kanala. Kroz studije kotransfekcije, oni su pokazali da se KVLQT1 i ISK (KCNE1; 176261) spajaju kako bi formirali srčani I(Ks) kanal. Oni su primijetili da 2 kalijeva kanala sa odloženim ispravljačem, I(Kr) i I(Ks), moduliraju trajanje akcijskog potencijala u srčanim miocitima i da disfunkcija oba kanala doprinosi riziku od iznenadne smrti od srčane aritmije. Barhanin et al. (1996) su eksprimirali KVLQT1 u COS ćelijama i izvršili elektrofiziološkestudije. Pokazali su da KVLQT1 kodira podjedinicu koja formira srčani ionski kanal koji leži u osnovi I(Ks) srčane struje. Oni su, međutim, primijetili da je potrebna dodatna podjedinica, ISK, za formiranje I(Ks) kanala. Barhanin et al. (1996) su primijetili da su I(Kr) i I(Ks) struje mete antiaritmijskih lijekova i da imaju važan uticaj u kontroli procesa komorske repolarizacije. Pretpostavili su da bi molekulska identifikacija I(Ks) kanala trebala pomoći u dizajnu novih antiaritmijskih lijekova. Ekspresija KVLQT1 u oocitima roda Xenopus i ljudskim embrionskim ćelijama bubrega prema Yang et al. (1997) izazvao je brzo aktivirajuću, K(+)-selektivnu izlaznu struju. Otkrili su da klofilij, antiaritmijsko sredstvo III klase sa sklonošću izazivanju torsada de pointes, značajno inhibira struju. Povišenje nivoa cAMP u oocitima skoro je udvostručilo amplitudu KVLQT1 struja.
Marx et al. (2002) pokazali su da modulacija beta-nadbubrežnog receptora spore izlazne ionske struje kalija (I-KS) zahtijeva ciljanje cAMP-ovisne protein-kinaze A i protein fosfataza 1 (PP1; na KCNQ1 kroz ciljanje protein yotiao (604001). Yotiao se vezuje za KCNQ1 motivom leucinskog patent zatvarača, koji je poremećen LQTS mutacijom (KCNQ1-G589D). Identifikacija makromolekulskog kompleksa KCNQ1 pruža mehanizam za modulaciju trajanja srčanog akciijskog potencijala simpatičkog nervnog sistema kroz I-KS. Melman et al. (2004) su pokazali da višestruki segmenti KCNQ1, uključujući pore i C-kraj, vezuju pomoćne proteine KCNE1 i KCNE3. Pokazali su da su sva KCNE-vezujuća mjesta KCNQ1 potrebna za pravilnu regulaciju od strane pomoćne podjedinice.
Da bi se razriješila kontroverza o glasnicima koji regulišu KCNQ ionske kanale tokom supresije struje posredovane fosfolipaziom C, Suh et al. (2006) dizajnirali su translokabilne enzime koji su brzo promijenili fosfoinozitidni sastav plazmamembrana nakon primjene hemijskog znaka. KCNQ struja je brzo pala na nulu kada je fosfatidilinozitol 4,5-bisfosfat bio iscrpljen bez promjene iona kalcija, diacilglicerola ili inozitol 1,4,5-trifosfata. Struja je porasla za 30% kada je fosfatidilinozitol 4,5-bisfosfat bio prekomjerno proizveden i nije se promijenio kada je fosfatidilinozitol 3,4,5-trisfosfat povećan. Stoga su zaključili da je iscrpljivanje fosfatidilinozitol 4,5-bisfosfata dovoljno za potpuno potiskivanje struje, a drugi sekundarni glasnici nisu potrebni. Nadalje, njihov razvoj ovih novih spojeva omogućio je dodatno proučavanje bioloških signalnih mreža koje uključuju membranske fosfoinozitide.
Roepke et al. (2009) su pokazali da su i KCNQ1 i KCNE2 (603796) eksprimirani i djelomično kolokalizirani u štitnjačima ljudi i miša s bazolateralno lociranim Na(+)/I(-) simporterom (NIS) koji posreduje aktivni I(-) transport, prvi korak u biosintezi tiroidnih hormona. Koristeći ćelijsku liniju FRTL5 izvedenu iz štitne žlijezde pacova, autori su otkrili endogenu ekspresiju KCNQ1 i KCNE2 proteina koja je bila pojačana hormonom koji stimulira štitnjaču (TSH; vidjeti 188540) ili njegovim glavnim efektorom cAMP u frakciji ćelijske membrane. Autori su identifikovali TSH stimulisanu K(+) struju u ćelijama FRTL5 koja je imala karakterističan linearni odnos struja-napon KCNQ1-KCNE2 kanala i bila je inhibirana antagonistom specifičnim za KCNQ1. Kcne2 -/- štenci koji su dojili od Kcne2 -/- brana su imali 87% smanjenje akumulacije I(-) štitne žlijezde u poređenju sa štenadima divljeg tipa. Roepke et al. (2009) su zaključili da podjedinice kalijumovih kanala KCNQ1 i KCNE2 formiraju TSH stimulisan konstitutivno aktivni tireocitni K(+) kanal koji je neophodan za normalnu biosintezu hormona štitnjače. Osteen et al. (2010) su otkrili da koekspresija KCNE1 sa KCNQ1 u oocitima Xenopus razdvaja naponsku zavisnost otvaranja i pomeranja kalijumovih kanala KCNQ1/KCNE1, što sugeriše nametnuti zahtev za kretanjem više senzora napona pre otvaranja kanala. Više odvojenih pokreta senzora napona nije bilo potrebno da se aktivira samo KCNQ1. Rezultati su pokazali da KCNE1 modulira KCNQ1 kako bi usporio aktivaciju kanala KCNQ1/KCNE1 mijenjanjem pokreta senzora napona neophodnih za otvaranje kanala.
Sindrom dugog QT intervala 1
Odstupanja u brojevima kodona alelnih varijanti postoje zbog promjena u informacijama o sekvenci KCNQ1. Yang et al. (1997) su pokazali da KCNQ1 cDNK pune dužine kodira 676 aminokiselina. Tako je, na primjer, mutacija A341V (OMIMː 607542.0010), jedan od najčešćih uzroka sindroma dugog QT tipa 1 (OMIM-192500), označena kao A212V od strane Wang et al. (1996) i A246V od Li et al. (1998).
Russell et al. (1996) koristili su SSCP analizu za skrining 2 velike i 9 malih LQT porodica na mutacije KVLQT1 gena kalijevog kanala. Identificirali su novu misens mutaciju u 2 nepovezane porodice: supstituciju gly314-to-ser u KvLQT1 genu. U trećoj porodici, supstitucija ala341-na-val rezultirala je spontanom pojavom LQT-a kod monozigotnih blizanačkih potomaka neporaženih roditelja. Russell et al. (1996) su primijetili da su mutacije na ovom istom nukleotidu uočene u 8 od 19 LQT porodica za koje je utvrđeno da imaju mutacije KVLQT1 do tog vremena, što ukazuje na žarište mutacije. Obje mutacije prijavljene u ovoj studiji dogodile su se na CpG dinukleotidima. Russell et al. (1996) su primijetili da obje mutacije mijenjaju aminokiselinsku sekvencu u ili u blizini pora kanala i mogu umanjiti sposobnost kanala da provodi repolarizirajuću kalijumsku struju. Russell et al. (1996) su objavili da njihovi podaci potvrđuju ulogu KVLQT1 u LQT. Napomenuli su da su sve mutacije KVLQT1 koje su do tada prijavljene bile misense mutacije i sugerirali da mutantni KVLQT1 proteini mogu imati dominantno-negativan učinak na repolarizirajuće kalijeve struje formiranjem multimera s normalnim podjedinicama proteina kalijevog kanala, dramatično smanjujući broj potpuno funkcionalnih KVLQT1 kanala. . Među 32 japanske porodice sa LQT, Tanaka et al. (1997) identifikovali su mutacije u KCNQ1 u 4 porodice koje se sastoje od 16 pacijenata.
Jongbloed et al. (1999) pregledali su 24 holandske LQTS porodice na mutacije u KCNQ1 i HERG genima. Identificirano je četrnaest misense mutacija. Osam od ovih missens mutacija bilo je novo: 3 u KCNQ1 genu i 5 u HERG genu. KCNQ1 mutacija G189R (607542.0003) i nova HERG mutacija R582C (607542.0009) otkrivene su u po 2 porodice. Studije genotipa i fenotipa su pokazale da slušni stimulansi pokreću srčane događaje koji razlikuju LQTS2 od LQTS1. U LQTS1, vježba je bila dominantan pokretač. Osim toga, identificiran je niz asimptomskih nositelja genskih defekata. Jongbloed et al. (1999) su zaključili da su asimptomski nositelji i dalje izloženi riziku od razvoja životno opasnih aritmija, naglašavajući važnost analize DNK za nedvosmislenu dijagnozu pacijenata sa LQTS.
Članove porodice Kv7 kalijevih kanala. To uključuje Kv7.1 (KCNQ1) - KvLQT1, Kv7.2 (KCNQ2), Kv7.3 (KCNQ3), Kv7.4 (KCNQ4) i Kv7.5 (KCNQ5). Četverica od njih (KCNQ2-5) eksprimiraju se u [[nervni sistem|nervnom sistemu. Oni sačinjavaju grupu niskopragovnih naponskih K+ kanala koji su prvobitno nazvani 'M-kanal' (pogledajte M-struja). Naziv M-kanala dolazi od klasično opisanog mehanizma u kojem je aktivacija muskarinskog acetilholinskog receptora deaktivirala ovaj kanal. Kalijski kanali predstavljaju najkompleksniju klasu naponsko vođenih ionskih kanala i sa funkcionalnog i sa strukturnog stanovišta. Prisutni u svim eukariotskim ćelijama, njihove različite funkcije uključuju održavanje membranskog potencijala, regulaciju volumena ćelije i modulaciju električne ekscitabilnosti u neuronima. Odgođena ispravljačka funkcija kalijskih kanala omogućava nervnim ćelijama da se efikasno repolarizuju nakon akcijskog potencijala. Kod  roda Drosophila, identificirana su 4 gena K+ kanala povezana sa sekvencom - Shaker, Shaw, Shab i Shal. Pokazalo se da svaki ima ljudskog homologa (Chandy et al., 1990; McPherson et al., 1991).
Ngerulmud
Ngerulmud, naselje u državi Melekeok, je glavni grad Palau-a. . Na dan 7. oktobra 2006. godine vlada se službeno preselila iz bivšeg glavnog grada Koror u Ngerulmud. Ngerulmud se nalazi na 20 km (12 mi) sjeveroistočno od Koror-a, na ostrvu Babeldaob (Babelthaup) i 2 km sjeverozapadno od sela Melekeok.
KCNQ1
Funkcija
Kako bi definirali funkciju KVLQT1 gena, Sanguinetti et al. (1996) transficirali su KVLQT1 cDNK u ćelije jajnika kineskog hrčka (CHO). Biofizička svojstva transficiranog KVLQT1 klona cDNK nisu bila poput onih drugih poznatih srčanih kalijevih kanala. Kroz studije kotransfekcije, oni su pokazali da se KVLQT1 i ISK (KCNE1; 176261) spajaju kako bi formirali srčani I(Ks) kanal. Oni su primijetili da 2 kalijeva kanala sa odloženim ispravljačem, I(Kr) i I(Ks), moduliraju trajanje akcijskog potencijala u srčanim miocitima i da disfunkcija oba kanala doprinosi riziku od iznenadne smrti od srčane aritmije.
Sindrom dugog QT intervala 1
Odstupanja u brojevima kodona alelnih varijanti postoje zbog promjena u informacijama o sekvenci KCNQ1. Yang et al. (1997) su pokazali da KCNQ1 cDNK pune dužine kodira 676 aminokiselina. Tako je, na primjer, mutacija A341V (OMIM:607542.0010]]), jedan od najčešćih uzroka sindroma dugog QT tipa 1 (OMIM-192500), označena kao A212V od strane Wang et al. (1996) i A246V od Li et al. (1998). Wang et al. (1996) pronašli su KVLQT1 mutacije u pogođenim članovima 16 porodica sa sindromom dugog QT-1, uključujući 1 intragensku deleciju (OMIM:607542.0001) i 10 različitih misens mutacija (607542.0002-607542.0011). Shalaby et al. (1997) koristili su mutagenezu usmjerenu na mjesto za stvaranje 3 mutantne ljudske KVLQT1 cDNK, što je ekvivalentno mutacijama koje su prethodno opisali Wang et al. (1996). Odgovarajući mutantni KVLQT1 proteini su koeksprimirani u oocitima žaba Xenopus sa divljim tipom KvLQT1 i minK (176261) proteinima. Kanalske struje proučavane su tehnikom naponske kleme. Shalaby et al. (1997) pokazali su da mutacije u navodnoj citoplazmatskoj petlji i sekvenci potpisa pora ukidaju aktivnost KvLQT1 kada se eksprimiraju pojedinačno. Mutacija u transmembranskoj regiji značajno je smanjila aktivnost KvLQT1. Kada se koekspresira sa divljim KVLQT1 proteinom sa ili bez minK proteina, svaki mutant je imao dominantno negativan efekat na struju divljeg tipa KVLQT1. Zaključili su da bi kod pacijenata koji nose takve mutantne alele, smanjenje repolarizirajuće I(ks) struje rezultiralo produženjem srčanog akcijskog potencijala i predispozicijom za srčane aritmije.
Russell et al. (1996) koristili su SSCP analizu za skrining 2 velike i 9 malih LQT porodica na mutacije KVLQT1 gena kalijevog kanala. Identificirali su novu misens mutaciju u 2 nepovezane porodice: supstituciju gly314-to-ser u KvLQT1 genu. U trećoj porodici, supstitucija ala341-na-val rezultirala je spontanom pojavom LQT-a kod monozigotnih blizanačkih potomaka neporaženih roditelja. Russell et al. (1996) su primijetili da su mutacije na ovom istom nukleotidu uočene u 8 od 19 LQT porodica za koje je utvrđeno da imaju mutacije KVLQT1 do tog vremena, što ukazuje na žarište mutacije. Obje mutacije prijavljene u ovoj studiji dogodile su se na CpG dinukleotidima. Russell et al. (1996) su primijetili da obje mutacije mijenjaju aminokiselinsku sekvencu u ili u blizini pora kanala i mogu umanjiti sposobnost kanala da provodi repolarizirajuću kalijumsku struju. Russell et al. (1996) su objavili da njihovi podaci potvrđuju ulogu KVLQT1 u LQT. Napomenuli su da su sve mutacije KVLQT1 koje su do tada prijavljene bile misense mutacije i sugerirali da mutantni KVLQT1 proteini mogu imati dominantno-negativan učinak na repolarizirajuće kalijeve struje formiranjem multimera s normalnim podjedinicama proteina kalijevog kanala, dramatično smanjujući broj potpuno funkcionalnih KVLQT1 kanala. Među 32 japanske porodice sa LQT, Tanaka et al. (1997) identifikovali su mutacije u KCNQ1 u 4 porodice koje se sastoje od 16 pacijenata.
Nogometna reprezentacija Toga
Afrički kup nacija 2002.
Togo je igrao u grupi C, zajedno sa Kamerunom, DR Kongom i Obalom Slonovače. Prve dvije utakmice igrali su 0:0, sa Obalom Slonovače i DR Kongom. U posljednjoj utakmici grupe Kamerun ih je savladao sa 3:0, te tako uništio snove nacije o plasmanu u drugi krug. Prošli su Kamerun i Dr Kongo, Togo je završio treći, a Obala Slonovače na posljednjem mjestu.
Njemačka 2006.
U kvalifikacijama reprezentaciju je vodio Nigerijac Stephen Keshi dok ih je na završnom turniru trebao voditi Nijemac Otto Pfister koji je dao ostavku 3 dana prije utakmice i ostavio Togo bez trenera. Trebao ga je zamijeniti njegov asistent Kodjovi Mawuena, no Pfisterov sin je 12. juna na FIFA-inoj stranici potvrdio da se Pfister vraća na klupu za utakmicu s Južnom Korejom. Togo je izvučen u grupu sa Južnom Korejom, Švicarskom i Francuskom. Prvu utakmicu protiv Južne Koreje izgubio je 2:1. Afrikanci su iznenađujuće došli u vodstvo u 31. minuti a strijelac je bio igrač francuskog Guingampa Mohamed Kader. Ključni trenutak utakmice dogodio se u 53. minutu kada je zbog grubog faula Jean-Paul Abalo dobio drugi žuti karton nakon čega je Lee Chun-Soo krasnim udarcem matirao ne baš pretjerano dobrog golmana Toga. Utakmicu je drugim golom za Koreju riješio u 72. minutu Ahn Jung-Hwan. U drugoj utakmici Švicarci su opravdali ulogu favorita, golovima Freia i Barnette Švicarska je svladala Togo, da bi na kraju izgubili i od Francuske, također sa 2:0. Golove za slavlje i prolaz Francuza postigli su Vieira i Henry.
Teroristički napad 2010.
U januaru 2010. dogodio se teroristički napad na reprezentaciju Toga. Desetak je članova togoanske nogometne reprezentacije ranjeno, među kojima dva igrača teže. Golman Kodjovi Obilale teško je prostrijeljen, te je ostao nepokretan, dok je odbrambeni Serge Akakpo nešto bolje prošao. Život je izgubio jedan djelatnik u reprezentaciji i vozač autobusa. Teroristi su pucali na njihov autobus dok su putovali u Angolu gdje su trebali igrati Afrički kup nacija. Napad se dogodio u provinciji Cabinda na sjeveru Angole, na granici s DR Kongom. Autobus je obasut vatrom kada su prošli granicu, te su bili u unakrsnoj vatri angolskih graničara i napadača. Nakon svega, Togo se povukao sa takmičenja, dok se njihov najbolji nogometaš, Emmanuel Adebayor, oprostio od reprezentacije.
Adebayor se nakon nekog vremena izbijanja vratio u reprezentaciju a Togo se kvalifikovao za Afrički Kup Nacija 2013. u Južnoj Africi.
Lažna reprezentacija
2010. dogodio se nezapamćen slučaj u historiji nogometa. Nogometna reprezentacija Bahreina u prijateljskoj utakmici pobijedila je Togo s 3:0. I ništa tu ne bi bilo neobično da se nije ispostavilo da je u pitanju bila lažna togoanska reprezentacija. Predsjednik Togoanskog nogometnog saveza Seiyi Memene izjavio je kako je u Bahreinu igrala njemu potpuno nepoznata momčad koja je bila predstavljena kao reprezentacija Toga.
Afrički kup 2002. Grupa C
{| cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"
GNU
Razvoj GNU sistema je značio i pisanje mnogih programa, poznatih kao GNU programi ili GNU paketi. Među njima su i uređivač teksta Emacs, GCC, GNU-ov debugger i radno okruženje GNOME.
GNU-ovi programi se često koriste i samostalno. Nije neuobičajeno naći komponente GNU-a instalirane na vlasničkim UNIX sistemima umjesto prvobitnih UNIX programa — posebno onih koji su alatke za programiranje i koji se često nazivaju zajedničkim imenom GNU-ov skup alata. (to je samo mali dio cjeline GNU sistema.) Koriste se na ovaj način jer su se pokazali kao superiorni u odnosu na ekvivalentne UNIX verzije, čak i onda kada nisu potpuno saglasni sa POSIX standardom. Također, zbog popularnosti kombinacije GNU sa Linuxom, mnogi koji rade na razvoju softvera instaliraju GNU-ov skup alata na druge sisteme zbog kompatibilnosti ili zato što skup radi ujednačeno na svim platformama. Mnogi GNU-ovi programi su također prebačeni na Microsoft Windows, macOS i razne druge vlasničke platforme. Međutim, razlog za postojanje portova je da pomognu da se ti sistemi zamijene slobodnim softverom.
Historija
Projekat GNU je javno oglašen 27. septembra 1983. godine na diskusionim grupama net.unix-wizards i net.usoft. Pravi rad na projektu je počeo 5. januara sljedeće godine, kada je Stallman dao ostavku na MIT-u da bi ih onemogućio da polaže bilo kakva prava ili da ometaju raspodjelu (distribuciju) GNU-a kao slobodnog softvera. Prvobitna objava je praćena Stalmanovim "Manifestom GNU-a" i drugim esejima koji su izložili njegove motive za projekat GNU, od kojih je jedan bio i „vraćanje duha saradnje koji je preovlađivao u računarskoj zajednici u njenim ranijim danima".
Kada je GNU predložen, vlasnički operativni sistem UNIX je već bio u širokoj upotrebi. Budući da se arhitektura UNIXa pokazala tehnički stabilnom, sistem GNU je dizajniran tako da bude kompatibilan sa njim. UNIX arhitektura je omogućavala da GNU bude napisan od pojedinačnih softverskih komponenti. One komponente koje su već bile slobodno dostupne, kao što su TeX sistem za prelom teksta i X Window grafički sistem, će biti prilagođene i ponovo iskorištene, dok će nedostajuće biti napisane od nule.
1985. godine Stalman je osnovao Fondaciju slobodnog softvera (FSF), neprofitnu organizaciju da bi pružala logističku, pravnu i finansijsku podršku projektu GNU. FSF također zapošljava i programere da doprinose GNU-u, mada je značajan dio razvoja bio (i još uvijek je) djelo dobrovoljaca. Kako se GNU sve više isticao, tako su zainteresovani biznisi počeli da doprinose razvoju ili prodaji GNU softvera i tehničke podrške. Najistaknutiji i najuspješniji od ovih je bio Cygnus Solutions), danas dio Red Hata.
Da bi osigurao da GNU softver ostane slobodan, projekat je 1989 godine izdao prvu verziju GNU javne licence. Ovu licencu danas koristi najveći dio GNU programa, kao i veliki broj programa slobodnog softvera koji nisu dio projekta GNU; to je jedna od najčešće korištenih licenci slobodnog softvera na svijetu. Ona daje pravo svima koji prime program da ga pokreću, kopiraju, mijenjaju i distribuiraju a istovremeno im brani da nametnu dalja ograničenja na kopije koje oni raspodijele. Ova ideja se naziva copyleft).
Do 1990 godine, sistem GNU je imao proširivi uređivač teksta (Emacs), vrlo uspješan optimizirajući kompajler) (GCC) kao i većinu osnovnih biblioteka i alatki jedne standardne UNIX distribucije. Glavna komponenta koja je još uvek nedostajala je bio kernel. U Manifestu GNU-a, Stallman je pomenuo da "osnove kernela postoje, ali nam nedostaje još osobina do emulacije UNIXa". On je mislio na TRIX, jezgro sa udaljenim pozivom postupka (remote procedure call kernel), koje je razvijeno na MIT-u i čiji su autori odlučili da ga raspodjeljuju besplatno (for free) a koji je bio kompatibilan sa verzijom 7 UNIXa. U decembru 1986. počeo je rad na prilagođavanju ovog kernela. Međutim, razvojni tim je na kraju odlučio da je ono beskorisno kao početna tačka zato što se moglo pokrenuti jedino na „rijetkoj i skupoj 68000 platformi" ("an obscure, expensive 68000 box") i da bi ga zato trebalo portovati (prebaciti) na druge platforme pre nego što uopće bude korišteno. Do 1988 je umesto njega razmatran Mach, kernel sa slanjem poruka (message-passing kernel), koji je razvijan na Univerzitetu Karnegi Melon, mada je njegovo izdanje kao slobodnog softvera odloženo do 1990 godine, dok razvojni tim nije uklonio kod koji je bio vlasništvo ATT-a (AT&T).
Budući da je Mach obezbjeđivao samo najniže funkcije kernela, Projekat GNU je morao da razvije dijelove višeg nivoa kernela, i to kao zbirku korisničkih programa. Ova zbirka je prvobitno trebala da se zove Aliks (Alix), ali je kasnije razvijaču Michael Bushnell-u draže bio dio imena Hurd. pa je Alix prvo pomjereno za ime podsistema i na kraju i konačno izbačeno. Na koncu, razvoj Hurd-a se otegao zbog tehničkih i sukoba ličnosti.
1991 godine Linus Torvalds (Linus Torvalds) napisao je UNIX kompatibilni kernel Linux. Mada prvobitno nije bilo slobodan softver, Torvalds je licencu promijenio na GNU-ovu GPL 1992 Linuks su dalje razvijali razni programeri preko Interneta. 1992. je kombinovano sa GNU sistemom, što je za rezultat imalo potpuno funkcionalan slodoban operativni sistem. Komponente iz GNU sistema se najčešće sreću uklopljene u Linux sistem, zbog čega brojni pojedinci Linux ispravnije zovu "GNU/Linux". Od 2005 Hurd je u sporom razvoju te je sada zvanični kernel GNU sistema. Postoji također i projekat koji radi na portovanju GNU sistema na jezgra FreeBSD-a i NetBSD-a.
GNU softver
Dio softvera koji je razvijen u okviru projekta GNU:
GNU projekat također raspodjeljuje i pomaže u razvoju drugih paketa koji su nastali drugdje, npr:
U januaru 2004. godine bilo je ukupno 260 GNU paketa dostupnih na GNU-ovom sajtu Savana (Savanah) koji služe u tu svrhu. Ostali se mogu naći na na drugim mjestima.
Govornici
Zvanični govornici projekta GNU :
Skupno kretanje
Skupno kretanje ili skupno strujanje – u citologiji – je proces u kojem proteini,  putem signalog razvrstavanja putuju iz različitih dijelova ćelije u druge. Proteini često imaju signale sortiranja, kao što su transportni signali, određujući da li će se protein premjestiti u drugi odjeljak unutar ćelije, ili retencioni signali, utičući da li će se zadržati u struji, membranskii vezani, u satrukturi (kompartmentu) u kojem se već nalazi. Naprimjer, proteini s KDEL signalizacijom određeni su da se vrate u endoplazmatski retikulum iz  Golgijevog aparata (vidi vezikularni transport).
Međutim, proteini kojima nedostaje signal za razvrstavanje povećavat će koncentraciju u određenom dijelu ćelije, dok ne dosegnu odgovarajuću skupnu koncentraciju u odjeljku za donore. Tada bjelančevine ulaze u vezikule i prenose se u akceptor. Taj se postupak naziva kretanje ili skupno strujanje.
Smatra se da pokretni teret proteina prolazi kroz cisterne Golgijevog aparata (od cis- do trans-pozicije), velikim protokom.
NGC 143
NGC 143 (također poznat kao ESO 473-22, MCG -4-2-15 i PGC 1911) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 370 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,00 (108 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (22 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Frank Muller 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Krupac (Ilidža)
Krupac je naseljeno mjesto u općini Ilidža, Bosna i Hercegovina.
Merče
mini|280px|Merče, seoski krajolik Merče (it. Merciano) su naseljeno mjesto u sastavu općine Sežana, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Sežana.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Merče su imale 125 stanovnika.
Mikrosporangija
thumb|right|180px| Polenske mikrosporangije u zrelom i otvorenom muškom konusu „[[Encephalartos villosus Pojedine ljuske muškog konusa su oblikovani listovi, nazvani mikrosporofili]]
Mikrosporangija je  termi koji se – u botanici – odnosi na strukture koje prizvode spore, od kojih nastaje muški gametofit. Mikrosporangije su posebno uočljive kod vrsta roda Salaginella i manjeg broja paprati. 200px|thumb|left| Mikrosporangija i insekt [[Pharaxonotha esperanzae u konusu mikrocikasa, čiji je oprašivač.]] Kod gimnospermi i angiospermi (cvjetnica) mikrosporangije proizvode mikrosporocit, također poznat kao matična ćelija mikrospora, od koje nastaju zbog četiri mikrospore, putem mejoze. Mikrospore se dijele u procesu mitoze, kako bi stvorile zrnce polena. Ovaj termin ne koristi se za Bryophyta (mahovine jetrenjače i preslice).
Anna Veith
Anna Veith (rođ. Fenninger) nekadašnja je austrijska alpska skijašica.
Ona je i bivša olimpijska pobjednica u superveleslalomu iz Sočija 2014. Na sljedećim Igrama u Pyeongchangu 2018. za odbranu zlata iz Sočija nedostajala joj je samo jedna stotinka – ostala je na drugom mjestu iza pobjednice, Čehinje Ester Ledecke, najvećeg iznenađenja u alpskom skijanju na ZOI 2018.
Dana 13. maja 2020, pomalo i iznenađujuće, objavila je da okončava karijeru.
Pobjede
15 – 11 u veleslalomu, 3 u superveleslalomu, 1 u superkombinaciji * – podijelila pobjedu s Mikaelom Shiffrin
Amfiteatar
thumb|desno|295x295px|Rimski amfiteatar u [[Francuska|francuskom gradu Arlesu]] Amfiteatar je naziv za rimske javne građevine iz klasičnog perioda namijenjene gladijatorskim borbama i drugim oblicima, često krvoločne zabave. Najpoznatiji amfiteatri su rimski Koloseum, pulska Arena, veronska Arena te amfiteatri u Nimesu i Arlesu, u Francuskoj.
Antički rimski amfiteatri bili su glavna javna mjesta, kružnog ili ovalnog plana, sa nizovima za sjedenje po obodu. Korišteni su za događaje kao što su gladijatorske borbe, lov na životinje i pogubljenja. Oko 230 rimskih amfiteatara pronađeno je širom područja Rimskog Carstva. Njihov tipičan oblik, funkcije i naziv razlikuju ih od rimskih pozorišta koja su manje-više polukružnog oblika.
Krupac
Bosna i Hercegovina:
Srbija:
Amfiteatar
Najraniji rimski amfiteatri datiraju iz sredine prvog vijeka prije nove ere, ali većina je izgrađena u vrijeme Augustovog perioda (27. p. n. e. – 14. n. e.) i nadalje. Carski amfiteatri su građeni širom Rimskog Carstva; najveći je mogao da primi 40.000–60.000 gledalaca. Najsloženije su bile višespratne, arkadne fasade i bile su detaljno ukrašene mermerom, štukaturama i kipovima. Najpoznatiji antički amfiteatar je Koloseum u Rimu, koji se tačnije naziva Flavijev amfiteatar (Amphitheatrum Flavium), po dinastiji Flavijevaca koja ga je dala izgraditi. Nakon završetka gladijatorskih igara u 5. vijeku i sceniranih lova na životinje u 6. vijeku, većina amfiteatara je propala. Njihovi materijali su minirani ili reciklirani. Neki su srušeni, a drugi pretvoreni u utvrđenja. Nekoliko je nastavilo kao zgodna otvorena mjesta za sastanke; u nekima od njih su bile smještene crkve.
Ždrijelo
Ždrijelo je dio unutrašnjosti vrata, iza usta i nosne šupljine, a iznad jednjaka i grkljana – cijevi koje se spuštaju do želuca i pluća. Nalazi se i kod kičmenjaka i kod beskičmenjaka, iako se njegova struktura razlikuje od vrste do vrste.
Kroz ždrijelo prolaze hrana i zrak. Ždrijelo je iznutra obloženo sluzokožom. Ždrijelo je sastavljeno od većeg broja mišića i opni.
Kod ljudi, ždrelo je dio probavnog sistema i provodna zona respiratornog sistema. (Provodna zona također uključuje nosnice nosa, te filtere koje imaju grkljan, dušnik, bronhije i bronhiole, zagrijavajući i vlaži zrak i provodeći ga u pluća. Ljudsko ždrijelo je obično podijeljeno u tri dijela: nazofarinks, orofarinks i grkljan. Takođe je važno u vokalizaciji.
Kod ljudi, dva skupa mišića ždrela čine ždrelo i određuju oblik njegovog lumena. Uređeni su kao unutrašnji sloj uzdužnih mišića i vanjski sloj kružnih.
Funkcija
Ždrijelo je sastavni dio probavnog i respiratornog sistema većine organizama. Zbog ove dvostruke funkcije, u blizini ždrijela se nalazi "poklopac" od vezivnog tkiva, epiglotis, koji prilikom akta gutanja prekriva dušnik i tako sprečava gušenje i aspiraciju. Kod ljudi ždrijelo je značajno i u vokalizaciji.
Dalekoistočni federalni okrug
mini|250px|Položaj Dalekoistočnog federalnog okruga unutar Rusije Dalekoistočni federalni okrug jedan je od sedam federalnih okruga u Rusiji, površinski najveći, a po broju stanovnika najmanji federalni okrug. Prema popisu iz 2002. godine u okrugu je živjelo 6.692.865 stanovnika, a okrug je zauzimao površinu od 6.215.900 km2. Okrug je uspostavljen 18. maja 2000. godine.
Sjedište distrikta je u Habarovsku.
Federalne jedinice
Okrug se sastoji od 9 federalnih jedinica:
Jean-Jacques Rousseau
Jean-Jacques Rousseau (Žan Žak Ruso 28. juni 1712 Ženeva - 2. juli 1778), bio je švicarsko-francuski filozof, pisac, politički teoretičar i samouki kompozitor iz doba prosvjetiteljstva. Bio je najuticajniji filozof prosvjetiteljstva koji je smatrao da je savremena kultura negacija prirode i zato je govorio da se ljudi trebaju vratiti prirodi - slobodi i jednakosti. Smatrao je da je nejednakost nastala sa privatnom imovinom, a država ugovorom. Za njega, kao prosvjetitelja, odgoj je bio temelj društva.
Neizmjeran uticaj je ostavio tako jer je bio prvi pravi filozof romantizma, koji je utjecao na napredak doba prosvjetiteljstva širom Evrope, kao i na aspekte Francuske revolucije i razvoj moderne političke, ekonomske i obrazovne misli.
Prvi je koji pominje mnoge teme koje su dominirale intelektualnim životom narednih stotinu godina, kao što su: uzdizanje osjećanja i nevinosti i umanjivanje značaja intelekta; izgubljeno jedinstvo ljudskog roda i prirode; dinamična koncepcija ljudske historije i njenih različitih nivoa; vjera u teologiju i mogućnosti obnavljanja iščezle slobode.
Njegova politička filozofija istaknuta u djelima O porijeklu nejednakosti i Društveni ugovor su kamen temeljac moderne političke i društvene misli. Rousseauov sentimentalni roman Nova Eloiza (1761) bio je važan za razvoj predromantizma i romantizma u fikciji. Njegovo djelo Emil, ili o vaspitanju (1762.) je obrazovna rasprava o mjestu pojedinca u društvu. Autobiografski spisi — posthumno objavljene Ispovjesti (napisane 1769) započele su modernu autobiografiju, i nedovršeno djelo Sanjarije usamljenog šetača (nastale 1776–1778) — predstavljaju primjer „Doba senzibiliteta“ iz kasnog 18. vijeka i povećan fokus na subjektivnost i introspekciju koja je kasnije obilježila moderno pisanje.
NGC 4882
NGC 4882 (također poznat kao MCG 5-31-76, NGC 4886 i PGC 44698) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 294 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,60 (51 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (51 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 22. aprila 1865. godine.
Genotoksičnost
U genetici, genotoksičnost opisuje svojstvo hemijskih agenasa koji oštećuju genetičke informacije unutar ćelije uzrokujući mutacije, što može dovesti do kancera. Dok se genotoksičnost često miješa sa mutagenosti, svi mutageni su genotoksični, dok nisu sve genotoksične tvari mutagene. Promjena može imati direktne ili indirektne efekte na DNK: indukciju mutacija, aktivaciju pogrešnog događaja i direktno oštećenje DNK koje dovodi do mutacija. Trajne, nasljedne promjene mogu uticati ili na somatske ćelije organizma ili germinativne ćelije da se prenesu na buduće generacije. Ćelije sprečavaju ekspresiju genotoksične mutacije bilo popravkom DNK ili apoptozom; međutim, oštećenje se ne može uvijek popraviti što dovodi do mutageneze.
Za esej genotoksičnih molekula, iispituje se oštećenje DNK u ćelijama izloženim toksičnim supstratima. Ovo oštećenje DNK može biti u obliku jedno- i dvolančanih prekida, gubitka ekscizijskog popravka, umrežavanja, alkalno labilnih mjesta, tačkastih mutacija i strukturnih i numeričkih hromosomskih aberacija. Poznato je da narušeni integritet genetičkog materijala uzrokuje rak. Kao posljedica toga, razvijene su mnoge sofisticirane tehnike, uključujući Amesov test, in vitro i in vivo genotoksikološke testove i Komet esej, kako bi se procijenio potencijal hemikalija da izazovu oštećenje DNK koje može dovesti do raka.
1+1 (Beyoncé Knowles)
„1+1” - je singl američke R&B pjevačice Beyoncé Knowles izdat 2011. godine na albumu 4. Autori: Beyoncé Knowles, Terius Nash, Christopher Stewart & Corey Jackson Carter.
Genotoksičnost
Mehanizam
Genotoksične supstance indukuju oštećenje genetičkog materijala u ćelijama, interakcijom sa sekvencom i strukturom DNK. Naprimjer, prelazni metal hrom stupa u interakciju sa DNK u njenom visokovalentnom oksidacionom stanju tako da izazovu lezije DNK koje dovode do karcinogeneze. Metastabilno oksidaciono stanje Cr(V) postiže se reduktivnom aktivacijom. Istraživanja su uključila eksperiment za proučavanje interakcije između DNK i kancerogenog hroma koristeći Cr(V)-Salenov kompleks u specifičnom oksidacionom stanju. Interakcija je bila specifična za guaninski nukleotid u genetičkoj sekvenci. Kako bi suzili interakciju između Cr(V)-Salen kompleksa i guaninske baze, modifikovane su baze u 8-okso-G, kako bi imali specifičnu oksidaciju. Reakcija između dvije molekule izazvala je DNK lezije; dvije lezije uočene na modificiranom baznom mjestu bile su guanidinohidantoin i spiroiminodihidantoin. Da bi se dalje analiziralo mjesto lezije, uočeno je da se polimeraza zaustavila na tom mjestu i da je adenin neprikladno ugrađen u sekvencu DNK suprotno od 8-okso-G baze. Stoga, ove lezije pretežno sadrže transverzije G → T. Smatra se da visokovalentni hrom djeluje kao kancerogen jer je otkriveno da su "mehanizam oštećenja i proizvodi oksidacije baza za interakciju između visokovalentnog hroma i DNK... relevantni za in vivo formiranje oštećenja DNK, što dovodi do raka kod ljudi izloženih hromatu". Posljedično, pokazuje kako visokovalentni hrom može djelovati kao kancerogen sa 8-okso-G formiranjem ksenobiotika.
Drugi primjer genotoksične supstance koja uzrokuje oštećenje DNK su pirolizidinski alkaloidi (PA). Ove tvari se uglavnom nalaze u biljnim vrstama i otrovne su za životinje, uključujući ljude; otprilike polovina njih je identificirana kao genotoksične, a mnogi i kao tumorigeni. Zaključeno je da, kada se metabolički aktiviraju, PA proizvode DNK adukte, umrežavanje DNK, prekide DNK, razmjenu sestrinskih hromatida, mikronukleuse, hromosomske i genske mutacije i mutacije hromosoma i in vivo i in vitro. Najčešća mutacija unutar gena su transverzije G:C → T:A i tandemske bazne supstitucije. Pirolizidinski alkaloidi su mutageni in vivo i in vitro i stoga su odgovorni za kancerogenezu u jetri. Gavez je primjer biljne vrste koje sadrže četrnaest različitih PA. Aktivni metaboliti u interakciji s DNK uzrokuju oštećenje DNK, indukciju mutacija i razvoj raka u jetrenim endotelnim ćelijama i hepatocitima. Na kraju, otkriveno je da je "gavez mutagen u jetri, a čini se da je PA sadržan u gavezu odgovoran za toksičnost uzrokovanu gavezom i indukciju tumora".
1+1 (Beyoncé Knowles)
Muzička kritika se pohvalno izrazila o pjesmi, koja podsjeća na radove Prince-a i Sam Cooke-a. "1+1" jeste downtempo R&B i soul balada, sa uticajem indie rok muzike.
Genotoksičnost
Tehnike testiranja
Svrha ispitivanja genotoksičnosti je utvrditi hoće li supstrat utjecati na genetski materijal ili može uzrokovati rak. Mogu se izvoditi u ćelijama bakterija, kvasca i sisara. Sa znanjem iz testova može se kontrolisati rani razvoj organizama osjetljivih na genotoksične tvari.
Test bakterijske reverzne mutacije
Bakterijski test reverzne mutacije, takođe poznat kao Amesov test, koristi se u laboratorijama za testiranje genskih mutacija. Tehnika koristi mnogo različitih bakterijskih sojeva, kako bi se uporedile različite promjene u genetičkom materijalu. Rezultat testa otkriva većinu genotoksičnih karcinogena i genetičkih promjena; tipovi otkrivenih mutacija su pomaci okvira i bazne supstitucije.