cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bijelo dugme (album)
Pozadina i snimanje
Album je snimljen u Sarajevu, Skoplju, Zagrebu i Beogradu. Radni naslov albuma "Još uvijek nas ima" odbačen je nakon što je odlučeno da se slika Uroša Predića pojavi na naslovnici. Uz Bijelo dugme na studijskim snimkama nastupili su orkestar Narodnih instrumenata Skopske radio stanice, folk grupa Ladarice kao prateće pjevačice, Pece Atanasovski na gajdi i Sonja Beran-Leskovšek na harfi. U pjesmi "Pediculis pubis" kao pjevač pojavio se Bora Đorđević, vođa tadašnjih glavnih konkurenata Bijelog dugmeta, grupe Riblja čorba. Đorđević je pjesmu napisao zajedno sa vođom Bijelog dugmeta Goranom Bregovićem, a otpjevao je pjesmu zajedno s Bregovićem i Tifom Vojičićem. Bregović je kasnije zauzvrat gostovao na albumu Istine Riblje čorbe iz 1985. godine, pjevajući s Đorđevićem u pjesmi "Disko mišić". ) Đorđević je imao ideju o političkoj pjesmi, a u tekstu se spominju imena i nadimci jugoslavenskih političara, ali Bregović ga je nagovorio da pjesma sadrži šaljive stihove o stidnim ušima. Konačni miks albuma uradio je njemački producent Theo Werdin, koji je u početku došao u Sarajevo zbog produciranja albuma Vatra) grupe Divlje jagode, ali kojeg je izdavačka kuća Diskoton nakon dolaska angažirala da radi na albumu Bijelog dugmeta.
Na albumu je predstavljena verzija jugoslavenske himne, "Hej, Slaveni", kao uvodna pjesma. Pjesma "Lipe cvatu, sve je isto k'o i lani" muzički je zasnovana na pjesmi "Šta ću nano dragi mi je ljut" koju je napisao Bregović, a izvorno snimila Bisera Veletanlić.
Prijem kod publike i događaji nakon izlaska
Publika je dobro prihvatila novo muzičko djelo Bijelog dugmeta, a pjesma "Lipe cvatu, sve je isto k'o i lani" bila je najveći hit na albumu. Među ostalim uspješnim pjesmama bile su: "Padaju zvijezde", "Lažeš", "Da te bogdo ne volim" i "Jer kad ostariš". Međutim, mnogi muzički kritičari nisu dali dobre kritike novom muzičkom djelu Bijelog dugmeta.
Prodaja albuma i koncertna turneja koja je uslijedila bila je veoma uspješna, a album je prodan u više od 420.000 primjeraka.
Pod pritiskom profesionalnih obaveza, iznenadne slave i medijskog skandala izazvanog otkrivanjem njegove upotrebe LSD-a, Mladen Vojičić Tifa je odlučio napustiti grupu. Posljednji put je nastupio sa Bijelim dugmetom na koncertu u Moskvi.
Utjecaj i naslijeđe albuma Bijelo dugme
Narodno orijentisani pop rock zvuk Bijelog dugmeta, uz ideju jugoslavenstva, prisutan na albumu preko naslovnice "Hej, Sloveni", utjecao je na veliki broj pop rock grupa iz Sarajeva, poput: Merlina, Plavog orkestra, Crvene jabuke, Valentina i Hari Mata Hari, koji su često etiketirani kao Novi partizani.
Album je anketiran 1998. godine kao 28. na listi 100 najvećih jugoslovenskih rok i pop albuma u knjizi YU 100: najbolji albumi jugoslovenske rok i pop muzike.
Godine 2000. pjesme "Lipe cvatu" i "Za Esmu" našle su se na 10., odnosno 78. mestu na listi Rock Express Top 100 jugoslavenskih rok pjesama svih vremena.
Muzički kritičar Dimitrije Vojnov je 2007. godine album Bijelo dugme proglasio jednim od deset najvažnijih muzičkih zapisa u historiji jugoslavenskog rocka, uprkos negativnom mišljenju o albumu.
Godine 2011. slušaoci Radija 202 glasali su za pjesmu "Meni se ne spava" kao jednu od 60 najvećih pjesama koje je PGP RTB / PGP RTS objavio tokom 60 godina postojanja ove izdavačke kuće.
Kritike
Rock novinar Dušan Vesić izjavio je o albumu Bijelo dugme:
Dramaturg, scenarista, režiser i glumac Dimitrije Vojnov izjavio je u martu 2007. godine o albumu Bijelo dugme:
Primarna plućna hipertenzija
Definicija
Plućna hipertenzija (PH ili PHTN) je stanje povišenog krvnog pritiska unutar plućne arterije. Simptomi uključuju kratak dah, nesvjesticu, umor, bol u grudima, oticanje nogu i ubrzani rad srca. The condition may make it difficult to exercise. Početak je obično postepen.
Smatra se da pacijent ima plućnu hipertenziju ako je srednji plućni arterijski pritisak veći od 25 mmHg u mirovanju ili veći od 30 mmHg tokom vježbanja.
Uzrok i dijagnoza
Uzrok je često nepoznat. Faktori rizika uključuju porodičnu anamnezu, prethodne krvne ugruške u plućima, HIV/AIDS, bolest srpastih ćelija, upotrebu kokaina, hroničnu opstruktivnu bolest pluća, apneje u snu, život na velikim nasmorskim visinama i probleme sa mitralnim zaliskom. Osnovni mehanizam obično uključuje upale i naknadno remodeliranje arterija u plućima. Dijagnoza uključuje prvo isključivanje drugih potencijalnih uzroka.
Klasifikacija
Prema klasifikaciji SZO, postoji pet grupa PH, pri čemu se grupa I (plućna arterijska hipertenzija) dalje dijeli na klase I i grupu I. Najnoviji klasifikacijski sistem SZO (sa adaptacijama iz novijih ESC/ERS smjernica prikazanih kurzivom) može se sažeti na sljedeći način:
WHO grupa I – Plućna arterijska hipertenzija (PAH)
Znakovi i simptomi
Manje uobičajeni znakovi/simptomi uključuju neproduktivan kašalj i mučninu i povraćanje uzrokovane vježbanjem. Kod nekih pacijenata može doći do iskašljavanja krvi, posebno kod onih sa specifičnim podtipovima plućne hipertenzije, kao što je nasljedna plućna arterijska hipertenzija, Eisenmengerov sindrom i hronična tromboembolijska plućna hipertenzija. Plućna venska hipertenzija se obično manifestira otežanim disanjem dok se leži ravno ili spava (ortopneja ili paroksizmna noćna dispneja), dok se plućna arterijska hipertenzija (PAH) obično ne javlja.
Ostali i tipski znaci plućne hipertenzije uključuju naglašenu plućnu komponentu drugog srčanog tona, desnokomorski treći srčani ton i parasternumsko nadimanje, što ukazuje na hipertrofiju desne komore. Znakovi sistemske kongestije koja je posljedica desnostrane srčane insuficijencije uključuju jugularnu vensku distenziju, ascites i hepatojugularni refluks. Traže se i dokazi trikuspidalne insuficijencije i plućne regurgitacije i, ako su prisutni, u skladu su s prisustvom plućne hipertenzije.
Uzroci
Plućna hipertenzija je patofiziološki poremećaj s mnogo mogućih uzroka. Zaista, ovo stanje često prati teška srčana ili plućna oboljenja. Sastanak Svjetske zdravstvene organizacije iz 1973. godine bio je prvi pokušaj da se plućna hipertenzija klasifikuje prema njenom uzroku, a napravljena je razlika između primarne PH (kao posljedica bolesti plućnih arterija) i sekundarni PH (izazvana sekundarnim drugim, nevaskularnim uzrocima). Nadalje, primarni PH je podijeljen na "arterijski pleksiformni", "veno-okluzivni" i "tromboembolijski" oblik. U 1998., druga konfrrencija u Évian-les-Bains označila je uzroke sekundarne PH. Kasnije bile su i treća, četvrta, i peta (2013)
Nedavno su, 2015. godine, Evropsko kardiološko društvo (ESC) i Ebvropsko droštvo za respiraciju (ERS) ažurirali smjernice SZO-a. Ove smjernice podržava Međunarodno društvo za transplantaciju srca i pluća, i pružaju sadašnjii okvir za razumijevanje i liječenje plućne hipertenzije.
Genetika
Mutacije u nekoliko gena povezane su s ovim stanjem koje  uključuju koštani morfogenetski proteinski receptor tipa 2 (BMPR2) i eukariotski gen za inicijaciju translacije dvije  alfa-kinaze 4 (EIF2AK4).
Patogeneza
Patogeneza plućne arterijske hipertenzije (SZO grupa I) uključuje suženje krvnih sudova povezano sa i unutar pluća. To otežava srcu da pumpa krv kroz pluća, jer je mnogo teže natjerati tečnost kroz usku cijev nego kroz široku. Vremenom, zahvaćeni krvni sudovi postaju čvršći i deblji, u procesu poznatom kao fibroza. Mehanizmi uključeni u ovaj proces sužavanja uključuju vazokonstrikciju, trombozu i vaskularno remodeliranje (prekomjerna ćelijska proliferacija, fibroza i smanjena apoptoza/programirana ćelijska smrt u zidovima krvnih žila, uzrokovana upalama, poremećen metabolizam i disregulacija određenih faktora rasta). Ovo dodatno povećava krvni pritisak u plućima i otežava protok krvi. Kao i kod drugih tipova plućne hipertenzije, ove promjene rezultiraju povećanim opterećenjem za desnu stranu srca. Desna srčana komora je normalno dio sistema niskog pritiska, sa sistolnim komorskim pritiscima koji su niži od onih sa kojima se lijeva komora normalno susreće. Kao takva, desna komora ne može da se nosi sa višim pritiscima, i iako adaptacija desne komore (hipertrofija i povećana kontraktilnost srčanog mišića) u početku pomažu da se očuva udarni volumen, na kraju ovi kompenzacijski mehanizmi nisu dovoljni. Mišić desne komore ne može dobiti dovoljno kisika da zadovolji svoje potrebe i slijedi zatajenje desne strane srca. Kako se količina krvi koja teče kroz pluća smanjuje, lijeva strana srca prima manje krvi. Ova krv također može nositi manje kiseika nego inače. Stoga, lijevoj strani srca postaje sve teže i teže da pumpa kako bi opskrbila dovoljno kiseka ostatku tijela, posebno tokom fizičkih aktivnosti. Tokom faze krajnjeg sistolnog volumena srčanog ciklusa, Gaussova kriva i srednja krivina endokardijalnog zida desne komore pacijenata sa PH značajno su različite u odnosu na kontrolnu grupu.
U PVOD (SZO grupa I'), sužavanje plućnih krvnih sudova javlja se prvenstveno (iako ne isključivo) u postkapilarnim venskim krvnim sudovima.
Perzistentna plućna hipertenzija novorođenčeta nastaje kada se njegov cirkulacijski sistem ne prilagodi životu izvan maternice; karakteriše ga visoka otpornost na protok krvi kroz pluća, srčani šant zdesna nalijevo i teška hipoksemija.
Patogeneza plućne hipertenzije zbog bolesti lijevoe strane srca (SZO grupa II) je potpuno drugačija po tome što suženje ili oštećenje plućnih krvnih žila nije problem. Umjesto toga, lijeva strana srca ne uspijeva efikasno pumpati krv, što dovodi do nakupljanja krvi u plućima i povratnog pritiska u plućnom sistemu. Ovo uzrokuje plućni edem i pleurske efuzije. U nedostatku suženja plućnih krvnih sudova, povećani povratni pritisak opisuje se kao „izolovana postkapilarna plućna hipertenzija” (stariji termini uključuju „pasivnu” ili „proporcionalnu” plućnu hipertenziju ili „plućnu vensku hipertenziju”). Međutim, kod nekih pacijenata, povišeni pritisak u plućnim sudovima pokreće superponiranu komponentu suženja sudova, što dodatno povećava opterećenje desne strane srca. Ovo se naziva „postkapilarna plućna hipertenzija sa prekapilarnom komponentom” ili „kombinirana postkapilarna i prekapilarna plućna hipertenzija” (stariji termini uključuju „reaktivnu” ili „neproporcijsku” plućnu hipertenziju).
Kod plućne hipertenzije zbog plućnih bolesti i/ili hipoksije (SZO grupa III), nizak nivo kisika u alveolama (zbog respiratorne bolesti ili života na velikoj nadmorskoj visini) uzrokuje suženje plućnih arterija. Ovaj fenomen naziva se hipoksijska plućna vazokonstrikcija i u početku je zaštitni odgovor dizajniran da zaustavi previše krvi koja teče u područja pluća koja su oštećena i ne sadrže kisik. Kada je alveolna hipoksija raširena i produžena, ova vazokonstrikcija uzrokovana hipoksijom javlja se preko velikog dijela plućnog vaskularnog ležišta i dovodi do povećanja plućnog arterijskog pritiska, sa zadebljanjem zidova plućnih sudova, što doprinosi razvoju trajne plućne hipertenzije.
Kod CTEPH (SZO grupa IV), smatra se da je početni događaj začepljenje ili sužavanje plućnih krvnih sudova sa nerazdvojenim krvnim ugrušcima; ovi ugrušci mogu dovesti do povećanog pritiska i naprezanja smicanja u ostatku plućne cirkulacije, izazivajući strukturne promjene u zidovima krvnih sudova (remodeliranje), slične onima uočenim kod drugih tipova teške plućne hipertenzije. Ova kombinacija okluzije krvnih sudova i vaskularnog remodeliranja još jednom povećava otpor protoku krvi i tako raste pritisak u sistemu.
Dijagnoza
Što se tiče dijagnoze plućne hipertenzije, ona ima pet glavnih tipova, a potrebno je izvršiti niz testova kako bi se plućna arterijska hipertenzija razlikovala od venske, hipoksijske, tromboembolijske ili nejasne multifaktorske varijante. PAH se dijagnosticira nakon isključivanja drugih mogućih uzroka plućne hipertenzije.
Liječenje
Liječenje plućne hipertenzije određuje se prema tome da li je arterijska, venska, hipoksijska, tromboembolijska ili različita. Ako je uzrokovan bolešću lijevog dijela srca, liječenje je optimiziranje funkcije lijeve komore upotrebom lijekova ili popravak/zamjena mitralnog ili aortnog zasliska. Bolesnike sa zatajenjem lijeve strane srca ili hipoksemijom plućnim bolestima (grupa II ili III plućnih hipertenzija) ne treba rutinski liječiti vazoaktivnim agensima uključujući prostanoide, inhibitore fosfodiesteraza ili antagonistima endotelina, jer su oni odobreni za različita stanja koja se nazivaju primarna plućna arterijska hipertenzija., which cites
Visoke doze blokatora kalcijskih kanala korisne su kod samo 5% pacijenata sa IPAH-om koji su „vazoreaktivni“ pomoću Swan-Ganzovog katetera. Nažalost, blokatori kalcijskih kanala su u velikoj mjeri zloupotrijebljeni, propisuju se mnogim pacijentima sa nevazoreaktivnom PAH, što je dovelo do viška morbiditeta i mortaliteta. Kriteriji za vazoreaktivnost su se promijenili. Samo oni pacijenti čiji srednji pritisak u plućnoj arteriji padne za više od 10 mm Hg na manje od 40 mm Hg, sa nepromenjenim ili povećanim minutnim volumenom kada su izazvani adenozinom, epoprostenolom ili dušik-oksidom smatraju se vazoreaktivnim. Od toga, samo polovina pacijenata dugoročno reaguje na blokatore kalcijskih kanala.
Brojni agensi uvedeni su nedavno za primarnu i sekundarnu PAH. Ispitivanja koja podržavaju upotrebu ovih agenasa bila su relativno mala, a jedina mera koja se dosljedno koristi za upoređivanje njihove efikasnosti je "test hodanja od 6 minuta". Mnogi nemaju podatke o koristi od mortaliteta ili vremenu do progresije.
Praćenje
Uspostavljene smjernice kliničke prakse diktiraju učestalost procjene i nadzora plućnih čvorića,
Prognoza
PAH se smatra univerzalnom smrtonosnom bolešću, iako vrijeme preživljavanja može varirati među osobama. Prognoza plućne arterijske hipertenzije (SZO grupa I) ima medijanu preživljavanja „neliječenih“ od 2–3 godine od postavljanja dijagnoze, pri čemu je uzrok smrti obično zatajenje desne komore (cor pulmonale). Vrijeme preživljavanja je promjenjivo i ovisi o mnogim faktorima. Nedavna studija ishoda onih pacijenata koji su započeli liječenje bosentanom (Tracleer) pokazala je da je 89% pacijenata bilo živo dvijd godine. Sa novim terapijama, stopa preživljavanja se povećava. Za 2.635 pacijenata upisanih u Registar za procjenu ranog i dugotrajnog liječenja bolesti plućne arterijske hipertenzije (REVEAL Registry), od marta 2006. do decembra 2009. godine, stope preživljavanja od 1, 3, 5 i 7 godina bile su 85%, 68 %, 57% i 49%. Za pacijente sa idiopatskom/porodičnom PAH, stope preživljavanja bile su 91%, 74%, 65% i 59%. Nivoi mortaliteta su veoma visoki kod trudnica, žena sa teškom plućnom arterijskom hipertenzijom (I grupa SZO). Trudnoća se ponekad opisuje kao kontraindikovana kod ovih žena.
Epidemiologija i historija
Učestalost pojave procjenjuje se na oko 1.000 novih slučajeva godišnje u Sjedinjenim Državama. Žene su češće pogođene od muškaraca. Početak javlja se tipski u dobi između 20. i 60. godine. Plućnu hipertenziju identificirao je Ernst von Romberg 1891.
Prema epidemiološkim podacima, IPAH-a ima oko 125-150 smrtnih slučajeva godišnje u SAD-u, a širom svijeta incidencija je slična sa 4/milion. Međutim, u dijelovima Evrope (Francuska), indikacije su 6/milion IPAH. Žene imaju veću stopu incidencije od muškaraca (2–9:1).
Drugi oblici PH su mnogo češći. U sistemskoj sklerodermi, incidencija se procjenjuje na 8 do 12% svih pacijenata; za reumatoidni artritis je rijetka. Međutim, za sistemski lupus erythematosus je 4% do 14%, a kod anemije srpastih ćelija kreće se od 20 do 40%. Do 4% ljudi koji pate od plućne embolije razvijaju hroničnu tromboembolijsku bolest, uključujući plućnu hipertenziju. Mali postotak pacijenata sa KOPB razvijaju plućnu hipertenziju, bez druge bolesti koja bi objasnila visoki krvni pritisak. S druge strane, sindrom gojaznosti-hipoventilacije vrlo često povezan je sa srčanom insuficijencijom zbog plućne hipertenzije.
Wels-Land
Okrug Wels-Land nalazi se u austrijskoj pokrajini Gornjoj Austriji.
Ivo Komšić
Ivo Komšić (rođen 16. juna 1948) bosanskohercegovački je profesor, političar i bivši gradonačelnik Sarajeva. Po okončanju srednjoškolskog obrazovanja upisuje Filozofski fakultet Univerziteta u Sarajevu-Odsjek za filozofiju i sociologiju. Na Filozofskom fakultetu u Sarajevu magistrirao je 1977. godine sa temom „ Pojam prirode i povijesti u Hegelovom i Marxovom djelu“. Na istom fakultetu doktorirao je u junu 1985. godine na temi  „Dijalektika robnog oblika (Pretpostavke dijalektike diskontinuiteta u Marxovom Kapitalu).
Ivo Komšić radio je kao srednjoškolski profesor filozofije i sociologije do 1977. godine, a zatim kao asistent na Mašinskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu na predmetu Osnovi marksizma do 1979. godine.
Nakon toga prelazi na Filozofski fakultet Univerziteta u Sarajevu gdje ponovo biva biran u zvanje asistenta na predmetu Sociologija rada i politike. U nastavničko zvanje docenta biran je 1986. godine, u zvanje vanrednog profesora 1990. godine, a u zvanje redovnog profesora 2000. godine. Za dekana Filozofskog fakulteta Univerziteta u Sarajevu izabran je 2010. godine. Prof. Komšić do sada je objavio pet knjiga: „ Dijalektika robnog oblika “, „ Automatizacija i humanizacija “, „ Preživljena zemlja- Tko je kada i gdje dijelio BiH“  i „ Socijalna moć uma “, "Tuđmanov Haški profil - Udruženi zločinački poduhvat na BiH". Uskoro iz štampe izlazi knjiga „Vrijeme sijenki“, a u pripremi je knjiga „Teorija socijalne pulsacije“. Knjige “, „ Preživljena zemlja- Tko je kada i gdje dijelio BiH“  i „ Socijalna moć uma “ su prevedene na engleski jezik. Objavio je veliki broj naučnih i stručnih radova u domaćim i stranim časopisima. Bio je urednik časopisa za filozofiju i društvenu teoriju  Dijalog,  predsjednik Udruženja za sociologiju BiH, te učesnik na velikom broju naučnih i kulturnih skupova.
Komšićev politički doprinos manifestvovao se i kroz aktivnost organiziranja Općeg Sabora Hrvata Bosne i Hercegovine, održanog 6. februara 1994. godine i poziciju predsjednika Hrvatskog narodnog vijeća. Ovaj Sabor je usvojio mirovni plan na temelju kojeg je nastao Vašingtonski sporazum i na osnovu kojeg je došlo do uspostavljanja mira između Hrvata i Bošnjaka u BiH. Time se prof. Komšiću pripisuje i značajan doprinos na stvaranju nove konstitucije BiH zasnovane na federaciji kantona, sa precizno utvrđenim brojem kantona, njihovom teritorijom i brojem stanovnika.
Komšić je učestvovao u gotovo svim mirovnim pregovorima o BiH.
U periodu od 2000. do 2002. godine bio je na funkciji predsjedavajućeg Doma naroda Parlamenta Federacije Bosne i Hercegovine.
Od 2006. godine do 2008. godine bio je zastupnik u Skupštini Kantona Sarajevo i u Domu naroda Parlamenta Federacije BiH.
U periodu od 2013. godine do 2017. godine na temelju odluke Gradskog vijeća Grada Sarajeva vrši funkciju gradonačelnika Grada Sarajeva.
U augustu 2014. godine pokreće sistem "Gradonačelnik odgovara" putem kojeg ga svi građani Sarajeva mogu neposredno kontaktirati koristeći aplikaciju na internetskoj stranici www.gradonacelniksarajeva.ba.
Prema političkom uvjerenju je socijaldemokrat. Potpredsjednik je Unije socijaldemokrata-Unije za sve nas (USD).
Oženjen je i otac troje djece.
Gluhoća
Gluhoća ili gubitak sluha predstavlja potpuni ili djelimični nedostatak čula sluha kod čovjeka. Gubitak sluha se može javiti u jednom ili oba uha.
Pojam
Medicinski izraz za gluhoću je surditas (iz latinskog jezika). Ako se kod ljudi javi u ranoj životnoj dobi, može utjecati na sposobnost učenja jezika, pa se takve osobe nazivaju gluhonijemima i obično zahtjevaju poseban tretman. Međutim, ako se javi u kasnijoj dobi nakon prirodnog učenja govora, naziva se postlingvalna ili kasna gluhoća.
Oko 98% osoba koje se smatraju potpuno gluhi imaju takozvane ostatke sluha. Stoga se pojam "gluhoća" izjednačava s pojmovima nagluhost velikog stepena, veliko oštećenje sluha, ostatak sluha i slično. Radi se o ograničenom obimu sluha, pri kojem se zvuk akustično ne može detektirati, ili samo pomoću sredstava (aparata) za poboljšavanje sluha kao što su takozvani kohlearni implantati. Ipak, može li se pomoću ovih sredstava razumjeti govor ili ne, stvar je svakog pojedinca.
Uzroci i dijagnostika
Što se tiče gluhoće (lat. Surditas), ona se dijeli na potpunu gluhoću za sve zvučne nadražaje te gluhoću sa još uvijek prisutnom percepcijom za određene tonove. Fizički definiran obim gluhoće po pravilu se određuje audiometrijskim postupcima, čiji se krajnji rezultat predstavlja audiogramom. Na njemu se može odrediti stepen nedostatka sluha. Stečena gluhoća (npr. oštećenja unutrašnjeg uha) može biti izazvana meningokokama (meningitis), encefalitisom, šarlahom, tuberkulozom, osteomijelitisom, oboljenjima unutrašnjeg uha, otosklerozom, barotraumama i mnogim drugim.
Dijagnoza i diferencijacija
Dijagnoza gluhoće se vrši pomoću posebnih slušnih testova. Kod dojenčadi i male djece ranije su se koristili akustični davači signala, čiji signali bi se odbijali od bubne opne u uhu i izazivali refleks. Ako bi refleks izostao, sumnjalo bi se na nedostatak sluha. Međutim, ova metoda je imala znatne suštinske nedostatke i davala je vrlo netačne podatke, pa je danas neprikladna za dijagnostiku oštećenja sluha kod male djece. Današnji standard kod novorođenčadi i osoba koje nisu u mogućnosti izraziti (dati povratnu informaciju) svoje probleme su OAE i BERA metode, te razne audiogramske metode u zavisnosti od starosti pacijenta.
Postoji niz poremećaja koje treba razlikovati od gluhoće, naprimjer:
Brestovica pri Komnu
Brestovica pri Komnu je naseljeno mjesto u sastavu općine Komen, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Gluhoća
Dijagnoza i diferencijacija
Ovi poremećaji se od gluhoće mogu razlikovati (diferencirati) drugim pokazateljima poput socijalnog ponašanja, komunikacije i sposobnosti i načina govora.
Brestovica pri Komnu
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Sežana.
Gluhoća
Govor
Kao specifični jezik gluhih osoba tradicionalno se smatra znakovni jezik područja u kojem žive, a koji se razvija tamo gdje se susreće dvije ili više gluhih osoba. Osobe kojima je znakovni jezik ujedno i maternji jezik, uvijek razmišljaju na tom jeziku. Znakovni jezik također koriste i osobe sa normalnim sluhom, i ne samo u komunikaciji sa gluhim već i između sebe, naprimjer rođaci i prijatelji gluhih osoba, prevodioci znakovnog jezika, pedagozi i općenito osobe koje zanima znakovni jezik. Znakovni jezik također između sebe koriste i sjeveroamerički indijanci i australijski Aboridžini. I tih razloga i zbog svoje specifičnosti, znakovni jezici su od velikog interesa za lingviste.
Znakovni jezici su potpuni jezici, koji imaju sve osobine govornog jezika. Oni posjeduju vlastitu gramatiku, pri čemu prostor ispred tijela osobe koja ga govori igra izuzetno veliku ulogu. Svaki znak ovog jezika može se fonološki razložiti na foneme, koji obuhvataju četiri parametra: konfiguraciju ruke, njenu orijentaciju, pokret i položaj. Osim toga, držanje tijela, dinamika pokreta, mimika a ponekad i pokreti usana igraju dodatnu ulogu pri sporazumijevanju.
Znakovni jezik nije univerzalan. Oni mogu biti potpuno nerazumljivi između zajednica iz različitih područja. Usvojena je konvencija da se znakovni jezik u svakoj zemlji označava zasebnom skraćenicom (npr. ASL za Sjevernu Ameriku, LSF za Francusku, DGS za Njemačku, ÖGS za Austriju, YSL za zemlje bivše Jugoslavije itd). Razvoj znakovnih jezika dešava se nezavisno od govornog jezika nekog područja.
Brestovica pri Komnu
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Brestovica.''
Gluhoća
Obrazovanje
thumb|desno|200px|Čas umjetnosti za žene u držanoj školi za gluhe, Wisconsin, SAD, oko 1880. godine Gluhoća koja se javi u ranom djetinjstvu znatno utječe na mogućnost učenja govora, jer oko 90% gluhe djece ima roditelje koji mogu čuti i nemaju znanje znakovnog jezika. Njihov odgoj i školsko obrazovanje su najčešće jednojezični, usmjereni na jezik te zemlje kao i na usmeni način, a vrlo često se znakovni jezik zaobilazi ili potiskuje.
Nenad Kecmanović
Nenad Kecmanović je bosanskohercegovački političar i politolog, bio je ratni član Predsjedništva Bosne i Hercegovine iz reda srpskog naroda, do jula 1992 godine, kada je napustio politiku. Također bio je profesor i dekan Fakulteta političkih nauka i Rektor Univerziteta u Sarajevu. Redovan je profesor na Katedri za političku teoriju i šef Odjeljenja za politikologiju na Fakultetu političkih nauka u Beogradu, te dekan Fakulteta političkih nauka Univerziteta u Banjaluci. Više od decenije angažovan je i na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Istočnom Sarajevu i na Učiteljskom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Do 1992. godine živio je i radio u Sarajevu. Studirao jepravo i filozofiju, a diplomirao sociologiju 1971. godine i politikologiju 1973. godine. Godine 1975. dokotorirao na temu o kraju ideologije i konvergenciji političkih sistema na Fakultetu političkuh nauka u Sarajevu, gdje je biran u sva zvanja, od asistenta do redovnog profesora (1984) na katedri za političku teoriju. U dva mandata biran je za dekana Fakulteta političkih nauka u Sarajevu (1985. i 1987. godine). Predavao je na postdiplomskim studijama univerziteta u Beogradu, Zagrebu, Ljubljani, Skoplju, Novom Sadu i Sarajevu, te gostovao na univerzitetima u Austriji, Mađarskoj, Poljskoj, Sudanu, SAD... Bio glavni urednik i urednik više časopisa za društvenu teoriju, te dugogodišnji politički komentator TV BK i NIN-a. Pored velikog broja priloga u periodici, objavio je i više knjiga: Ideologija i istina (1977), Politika u kritičkom ogledalu (1986), Izbor pojmova iz opće politikologije (1987), Demokratija i centralizam (1988), Dometi demokratije (2005), Nemoguća država (2008), Politika, država i moć (2009), Koncepti i problemi u političkoj teoriji (2009)...Kecmanovićevi Dometi demokratije su objavljeni na engleskom: The Reaches of Democracy, Hummanity Books, New York, 2008. Za rektora Sarajevskog Univerziteta Kecmanović je izabran 1988. godine. Godine 1991. dodijeljen mu je pocasni doktorat na Grand Vally State University u Mičigenu (SAD). Za eksperta (ECPD) imenovan je 1998. Od 2006. je član Ruske akademije političkih nauka u Moskvi. Bavio se i političkim radom. Bio je kandidat za člana predsjedništva SFRJ (1988), predsjednik Saveza reformskih snaga Jugoslavije za Bosnu i Hercegovinu (1990-1992), zatim član Predsjedništva Bosne i Hercegovine tokom juna i jula 1992, te član Glavnog odbora i Političkog saveta Demokratskog centra u Beogradu (2001-2004). Kecmanović je član Senata Republike Srpske od 199. godine.
Kecmanović umanjuje značaj cjelovite Bosne i Hercegovine i stavlja je iza konstitutivnih naroda.
Owen Tudor
mini|200px|desno|Grb Owena Tudora
Owain ap Maredudd, poznat kao Owen Tudor (1400 - 2. februar 1461) bio je velški vojnik i dvorjanin na engleskom dvoru.
Bio je potomak velškog princa, Rhysa ap Gruffuda. Služio je kao dvorjanin Katarine od Valoisa, udovice Henrika V Engleskog. Ubrzo je postao njen ljubavnik, a vjeruje se da je par sklopio tajni brak 1428. godine. Kako je brak sa kraljevom udovicom bez pristanka trenutnog kralja (koji je tada bio Katarinin sin, Henrik VI) bio zabranjen, brak i da je sklopljen ne bi bio validan. Par je ipak imao najmanje šestero djece; jedno od njih, Edmund Tudor, bio je otac Henrika VII Engleskog. Preko Edmunda i Henrika VII Owen je bio predak svim Tudorima, te je predak i današnjem britanskom monarhu, kraljici Elizabeti II.
Owen Tudor je pogubljen 2. februara 1461. godine nakon što je njegova vojska doživjela poraz od strane Yorkista za vrijeme Ratova dviju ruža.
Braunau am Inn (okrug)
Historija
Kelti su na početku naseljavali današnje područje između Gornje Austrije i Salzburga. Ovaj kraj je bio dio keltske regije Noricum u kojoj je današnja čitava Austrija bila sastavni dio. Arheološki nalazi postoje u Minningu, Frauensteinu i St. Peter am Hart. U 15. godini p. n. e. Noricum se pripaje rimskom carstvu. Iz ovog vremena mogu se naći po čitavom okrugu nalazi. Tako na primjer Villa rustica u Altheimu. Okrug je i kao cijeli Innviertel bio dio Bavarske. Poslije sporazuma u Teschenu, Innviertel se pripaje Habsburgskoj Austriji. 1806. godine je strijeljan Johann Phillip Palm u centru Braunaua zbog anti-francuske propagande. Danas u centru grada postoji Palm Park. U Braunau je također rođen njemački diktator Adolf Hitler koji je bio sve do treće godine života u ovom gradu. Kasnije se preselio sa roditeljima u Linz. Danas ovaj okrug ima preko 100.000 stanovnika.
Upravna podjela
mini|Općine u okrugu Braunau am Inn Okrug se sastoji od ukupno 46 općina. Od toga su tri grada i pet općina sa statusom Markt. Broj stanovnika u pojedinoj općini nalazi se u zagradi.
Obrazovanje
U okrugu postoje:
NBA 1972/1973.
NBA sezona 1972-73 je bila 27. sezona NBA lige.
NGC 974
NGC 974 (također poznat kao IRAS 02314+3243, MCG 5-7-12, PGC 9802 i UGC 2049) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 207 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Trokut. Najveći prečnik je 1,70 (102 hiljade sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (72 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 22. novembra 1827. godine.
Debelo crijevo
mini|Dijelovi debelog crijeva Debelo crijevo (intestinum crassum) posljednji je dio gastrointestinalnog trakta i probavnog sistema kod tetrapoda i dio je probavnog trakta koji se nastavlja na tanko crijevo (intestinum tenue) dužine oko 1,5 i čini jednu petinu ukupne dužine crijeva kod čovjeka.[8] Debelo crijevo prihvata iz tankog crijeva crijevnu kašu iz koje apsorbuje vodu i soli i prikuplja nesvarene ostatake i pretvara ih u fekalije (feces). Debelo crijevo počinje u ilijačnoj regiji pelvisa. U njemu se nalazi mnoštvo bakterija koje imaju sposobnost sinteze vitamina koje organizam apsorbuje. Debelo crevo je najduži deo debelog creva, a termini se često koriste naizmenično, ali većina izvora definiše debelo crevo kao kombinaciju cekuma, debelog creva, rektuma i analnog kanala. Neki drugi izvori isključuju analni kanal.
Kod ljudi debelo crijevo počinje u desnoj ilijačnoj regiji zdjelice, neposredno na ili ispod struka, gdje se spaja sa krajem tankog crijeva na cekumu, preko ileocekalne valvule. Zatim se nastavlja kao debelo crijevo uzdižući se na abdomen, po širini trbušne šupljine kao poprečno debelo crijevo, a zatim se spušta do rektuma i njegove krajnje točke na analnom kanalu.
Građa
Debelo crijevo je posljednji dio probavnog sistema. Ima segmentiran izgled zbog niza vrećica zvanih haustra. Izvlači vodu i sol iz čvrstog otpada prije nego što se eliminiraju iz tijela i mjesto je na kojem dolazi do fermentacije neapsorbiranog materijala crijevnom mikrobiotom. Za razliku od tankog crijeva, debelo crijevo ne igra glavnu ulogu u apsorpciji hrane i hranjivih tvari. Oko 1,5 litara vode stigne u debelo crijevo svakog dana.
Debelo crevo je najduži dio debelog creva i njegova prosječna dužina kod odraslog čovjeka je 166 cm (raspon od 80 do 313 cm) za muškarce, i 155 cm (raspon od 80 do 214 cm) za žene.
Bejanov broj
Postoje dva Bejanova broja (Be), koji se koristi, a koji je naziv dobio po profesoru Univerziteta Duke Adrianu Bejanu u dvije naučne oblasti: termodinamika i mehanika fluida.
Debelo crijevo
Dijelovi
Kod sisara, debelo crijevo se sastoji od četiri dijela:
Bejanov broj
Termodinamika
U kontekstu termodinamike, Bejanov broj je omjer nepovratnosti prijenosa toplote i ukupne nepovratnosti zbo prijenosa toplote i fluidnog trenja:
Debelo crijevo
Dijelovi
Na debelo crijevo se nastavlja analni otvor ili čmar.
Bejanov broj
Termodinamika
gdje je
Debelo crijevo
Dijelovi
Četiri dijela debelog crijeva su: uzlazno debelo crijevo, poprečno debelo crijevo, silazno debelo crijevo i sigmoidno colon. Ove sekcije se okreću na fleksuri kolike.
Bejanov broj
Termodinamika
Ovu definiciju uveo je Paoletti et al. (pogledajte reference).
Debelo crijevo
Slijepo crijevo i crvuljak
Slijepo crijevo je prvi dio debelog crijeva i uključen je u probavu, dok crvuljak koje se embriološki razvija iz njega, nije uključen u probavu i smatra se dijelom limfoidnog tkiva povezanog s crijevima. Funkcija slijepog crijeva je nejasna, ali neki izvori vjeruju da ima ulogu u smještaju uzorka crijevne mikrobiotike i da može pomoći da se debelo crijevo ponovo naseli mikrobiotikom ako se iscrpi tokom imunološke reakcije. Također se pokazalo da slijepo crijevo ima visoku koncentraciju limfnih stanica.
Bejanov broj
Mehanika fluida i prijenos toplote
U kontekstu mehanike fluida i prijenosa toplote, Bejanov broj je bezdimenzionalni pad pritiska duž kanala dužine L:
Debelo crijevo
Colon
Colon je prvi od četiri glavna dijela debelog crijeva. Povezan je s tankim crijevom dijelom crijeva koji se naziva cecum. Colon ide prema gore kroz trbušnu šupljinu prema poprečnom debelom crijevu otprilike 20 cm.
Bejanov broj
Mehanika fluida i prijenos toplote
gdje je
Be broj u prisilnoj konvekciji igra istu ulogu koju Rayleighov broj igra u prirodnoj konvekciji. Be broj su uveli Bhattacharjee i Grosshandler (pogledajte reference)
Max Weber
Maximilian Carl Emil Weber (21. april, 1864. – 14. juni, 1920.) bio je njemački naučnik iz područja političke ekonomije (ili ekonomika) i sociologije i jedan od utemeljitelja moderne sociološke nauke, kao i nauke o javnoj administraciji. Svoju karijeru započeo je na Humboltovom univerzitetu u Berlinu, da bi kasnije radio na univerzitetima u gradovima Freiburg, Heidelberg, Beč i München. Iako se zajedno sa Comteom, Marxom i Durkheimom smatra jednim od očeva sociologije, Weber je sebe radije nazivao historičarom. Bio je jako uticajan u savremenoj njemačkoj politici kroz poziciju posmatrača pri njemačkim pregovarateljima u Versajskom sporazumu kao i kroz rad u komisiji odgovornoj za donošenje nacrta za Weimarsku konstituciju. Nakon Prvog svjetskog rata, bio je jedan od osnivača Njemačke demokratske partij e (Deutsche Demokratische Partei - DDP).
U svojim glavnim djelima bavi se racionalizacijom sociologije religije i vladom. Njegov čuveni doprinos se ogleda u radu Protestantska etika i duh kapitalizma kojim je i započeo da se bavi sociologijom religije.
Lotus F1 Team
Lotus F1 Team je britanski Formula 1 tim. Tim se pod ovim nazivom prvi put takmičio u 2012. nakon preimenovanja Renault F1 tima i premještanja njegovog sjedištem u Enstone, u Oxfordshireu. Lotus F1 Team je u vlasništvu luksemburške grupe Genii Capital.
Početak
Historijat tima u Formuli 1 počinje 1981. godine pod nazivom Toleman Motorsport a sjedište tima se tada nalazilo u Witneyju, Oxfordshireu, Engleska. 1986. godine tim je preimenovan u Benetton Formula, nakon što je vlasnik tima godinu ranije postala porodica Benetton. U sezoni 1992./93. sjedište ekipe se premješta iz Witneyja u Enstone, gdje se i danas nalazi. Michael Schumacher je u sezonama 1994. i 1995. timu donio dvije titule u poretku vozača, a 1995. godine zajedno s Johnnyjem Herbertom kao drugim vozačem i onu u poretku konstruktora. 2000. godine Renault kupuje tim i 2002. ga i službeno preimenuje u Renault F1. U sezonama 2005./06. i 2006./07. Fernando Alonso osvaja titule u poretku vozača a zajedno s timskim kolegom Giancarlom Fisichellom i titule u poretku konstruktora. Startajući s bolidom Lotus E20, ekipa je prepoznala ova postignuća te je u znak toga postavila tri zlatne zvijezde ispred kokpita. Krajem 2009. godine, Renault je prodao kapital tima kompaniji Genii Capital. Od 2011. godine većinski vlasnik tima je Lotus te je u skladu s tim ekipa preimenovana u "Lotus Renault GP" za sezonu 2011., a od 2012. godine nosi naziv "Lotus F1 Team".
Sekundarni rast
Bočni meristemi
thumb|Dijagram sekundarnog rasta [[stabla prikazuje idealizirane vertikalne i horizontalne presjeke. Novo drvo dodaju, u svakoj sezoni rasta, bočni meristemi, plutni kambii i vaskularni kambij.]] Kod mnogih vaskularnih biljaka, sekundarni rast rezultat je djelovanja dva bočna meristema, plutnog i vaskularnog kambija. Nastao iz bočnih meristema, sekundarni rast povećava opseg korijena ili stabljike biljke, a ne dužinski rast. Sve dok bočni meristemi nastave proizvoditi nove ćelije, raste i promjer stabljike ili korijena. U drvenastim biljkama, ovaj proces proizvodi drvo, a biljku oblikuje u stablo sa zadebljanim deblom.
Budući da ovaj rast obično lomi epidermu stabla i korijena, biljkje sa sekundarnim rastom također razvijaju i kambij pluta. Plutrni kambij stvara zadebljale ćelije pluta da bi se zaštitila površinu biljke i smanjio gubitak vode. Ako se ovo održava dugo godina, ovaj rast može stvoriti sloj pluta. U slučaju plutovog hrasta ostvaruje se prinos pluta.
Kod nedrvenastih biljaka
Sekundarni rast pojavljuje se i kod mnogih nedrvenastih biljaka, npr. paradajza, krompira, gomolja, mrkve glavnog korijena i slatkog krompira, gomoljastog korijena. Nekoliko dugovječnih listova imaju i sekundarni rast.
Boško Antić
Božidar Boško Antić (7. januar 1944 – 4. decembar 2007) bosanskohercegovački je nogometaš. Rođen je 7. januara 1944. u Sarajevu. Karijeru je započeo u FK Sarajevo 1965. Antić je igrao u generaciji koja je osvojila prvu titulu FK Sarajeva u historiji. To se desilo u sezoni 1966/1967, kada su bordo-bijeli osvojili trofej prvaka tadašnje SFRJ. Antić je predvodio generaciju FK Sarajeva, zajedno sa Fazlagićem, Vujovićem, Šiljkutom, Vahidinom Musemićem i Prodanovićem. U tom timu Boško Antić je bio i paker i strijelac, što mu je obezbjedilo status reprezentativca. Antić je u toj sezoni postigao 14 golova u 30 utakmica, a ukupno 140 golova u svojih 276 nastupa za bordo klub. Stariji navijači Sarajeva sigurno će se sjetiti slogana „Dva Boška na dva čoška, Musemića u sredini, za pobjedu ne brini“ koji je bio vezan za tadašnji ubojiti napadački trio FK Sarajeva. Može se reći da tada nije bilo ekipe koja je sa sigurnošću tvrdila da neće primiti gol na utakmici protiv bordo-bijelih, a za to bili zaslužni Boško Prodanović, Vahidin Musemić i Boško Antić.
Sekundarni rast
Nenormalni sekundarni rast
Predačke monokotiledone izgubile su svoj srednji rast i njihove zvjezdaste krošnje (stele) promijenile tako da se ne mogu povratiti bez većih promjena do  kojih će vjerojatno doći. Monokotiledone ili nemaju sekundarni rast, kao što je slučaj predaka, ili imaju "anomalan sekundarni rast" neke vrste, ili, u slučaju palmi, povećavaju svoj promjer u onome što se naziva nekakvim sekundarnim rastom ili onim koji ne ovisi o definiciji datog pojmu. Palmina stabla povećavaju prečnik debla zbog podjele i uvećanja parenhimskih  ćelija, što se naziva „primarni gigantizam“. because there is no production of secondary xylem and phloem tissues, oili, ponekad "difuzni sekundarni rast". U nekim drugim stabljikama monokotiledona, kao u rodovima Yucca i Dracaena parenhim izvana. Neke stabljike monokotiledona povećavaju promjer  zbog aktivnosti meristema primarnog zadebljanja, koji je izveden iz apikalnog meristema.
Boško Antić
U svojoj karijeri za Sarajevo je tri sezone zaredom (1965/66, 1966/67. i 1967/68) bio golgeter, a najviše golova je dao u sezoni 1967/68. kada je u 53 nastupa postigao 53 gola. Također, dva puta je bio igrač sa najviše odigranih utakmica u sezoni i to u sezonama 1965/66. i 1967/68. Dobitnik je i srebrne značke povodom obilježavanja 70-godišnjice Nogometnog saveza BiH.
Nogometni put ga je odveo u Francusku, pet punih sezona u Anžeu (1972–1975) i Kanu (1975–1977). Antića je odlikovala visoka tehnika, nepredvidivi potezi, te sportsko držanje.
Ferdinand III, car Svetog Rimskog Carstva
Ferdinand III (13. juli 1608 – 2. april 1657) bio je car Svetog Rimskog Carstva od 1637. do 1657, kralj Ugarske, Hrvatske, Češke, Njemačke, te vladar ostalih habsburških posjeda.
Boško Antić
Poslije završetka igračke karijere, otisnuo se u trenerske vode, najprije u Francusku, a potom je uslijedio povratak na Koševo (1983–1985).
Ferdinand III, car Svetog Rimskog Carstva
Dolazak na vlast
Ferdinand je bio najstariji sin Ferdinanda II, cara Svetog Rimskog Carstva, i njegove prve supruge, Marije Ane Bavarske. Postao je vladar Austrije 1621. godine, a izabran je za kralja Ugarske 1625. godine. Godine 1627. izabran je za češkog kralja, a 1636. godine za njemačkog kralja. Po očevoj smrti 1637. godine, izabran je za cara Svetog Rimskog Carstva.
Boško Antić
Legendarno lijevo krilo je proslavilo i drugu titulu Sarajeva, ali ovaj put u ulozi trenera. 1985. je Boško Antić postao prvi čovjek koji je sa FK Sarajevom osvojio titulu i kao igrač i kao trener. Ovo je samo još ponovio Husref Musemić, koji je tada bio igrač, a u sezoni 2006/07. je slavio kao trener Sarajeva. Bila je to generacija koju je Atić stvorio, predvođena reprezentativcima: Hadžibegićem, Pašićem, Božovićem, Jozićem i Husrefom Musemićem. A trenirao je i Safeta Sušića.
Ferdinand III, car Svetog Rimskog Carstva
Tridesetogodišnji rat
Po smrti Albrechta von Wallensteina 1634. godine, postao je titularni vođa carske vojske u Tridesetogodišnjem ratu. Kasnije iste godine pridružio se svom rođaku, kardinalu Ferdinandu, s kojim je pobijedio Šveđane u Bici kod Nördlingen.
Sljedeće godine sklopio je mirovni sporazum s protestantskim zemljama. Nadao se da će po očevoj smrti biti u stanju brzo sklopiti mir s Francuskom i Švedskom, ali rat se nastavio još 11 godina. U posljednjim godinama rata, Ferdinand III je svim vladarima njemačkih zemalja dao pravo da upravljaju svojom vanjskom politikom. Time je želio dobiti više podrške u pregovorima s Francuskom i Švedskom, ali rezultat ove odluke bila je decentralizacija Svetog Rimskog Carstva i pad habsburškog autoriteta.
Boško Antić
Poslije toga jedno vrijeme je vodio i reprezentaciju Toga, a u drugoj polovini devedesetih godina prošlog vijeka bio je trener u Kini, te je jedno vrijeme vodio i Sartid iz Smedereva.
Umro je nakon teške bolesti 4. decembra 2007, Beogradu.
Ferdinand III, car Svetog Rimskog Carstva
Smrt
Ferdinand III je umro 2. aprila 1657. godine. Kako je nadživio svoga najstarijeg sina, koji je vladao kao ugarski kralj Ferdinand IV, Ferdinanda III je nadživio njegov mlađi sin, Leopold I.
Brakovi i potomstvo
Dana 20. februara 1631. godine oženio je svoju rodicu u prvom koljenu, kastiljsko-aragonsku infantu i austrijsku nadvojvotkinju Mariju Anu. S njom je imao šestero djece:
Dvije godine po smrti carice Marije Leopoldine, Ferdinand III je oženio Eleonoru Gonzagu, s kojom nije bio u bliskom srodstvu. S njom je imao četvero djece:
Banatsko Veliko Selo
Historija
Osnovali su tri sela koji se u navedenom izvoru pojavljuju kao: Seul Tour, Charleville i Saint Hubert (Hess, Heimatbuch, 22-23). Tokom 18. vijeka ove naseobine su promijenile nekoliko vlasnika. Francuzi su se vremenom asimilirali u Nijemce. Nakon Drugog svjetskog rata Nijemci su deportovani u Njemačku, a u ova mjesta su doseljene porodice iz Bosne. Od tri njemačka sela formirano je jedno selo pod nazivom Veliko Selo, da bi se 1948. godine preimenovalo u Banatsko Veliko Selo da bi se naziv u većoj mjeri individualizirao. Nazivi njemačkih sela zadržani su kao nazivi današnjih rejona. Prema popisu iz 1991. godine u ovom naselju je živjelo 3.134 stanovnika od čega su većina Srbi. Hubert se nalazi južno od II rejona Soltura i jugoistočno od III rejona Šarlovina. Naziv potiče od naziva nekadašnjeg njemačkog sela Saint Hubert (Sveti Hubert - katolički svetac). Naziv su dali njemački kolonisti, koji su se doselili u ovaj kraj u 18. vijeku po istoimenom zavičajnom mjestu, koje se danas nalazi u Belgiji. U dokumentima se sreću različiti oblici ovog naziva. Pored već spomenutog nalaze se: Szenthubert, a od 1922. godine Sveti Hubert (Marković, Imenik, 34). Borovszky, Torontal: Szenthubert, 114). Soltur se nalazi u sjevernom dijelu naselja. Kada su francuski kolonisti došli u ovaj kraj, zatekli su samo jedan toranj, koji je služio kao osmatračnica, a sve ostalo je bilo opustošeno nakon najezde Osmanlija. Oni su svom novom mjestu daju naziv po tom tornju (franc. Seul Tour, usamljeni toranj). U dokumentima se sreću različiti oblici ovog naziva. Pored već spomenutog nalazi se: Soltur, Soltour, Szentborbala, Szolthurn, Seultour (Szeulturn) da bi se 1922. godine usvojio naziv Soltur (Marković, Imenik, 34. Borovszky, Torontal: Seultourn i Szentborbala, 114). Šarlovin se nalazi u sjeverozapadnom dijelu naselja. Francuski doseljenici u 18. vijeku su svom novom mjestu dali naziv po istoimenom gradiću Charleville u francuskoj oblasti Loreni (franc. Charleville, Karlov grad). U dokumentima se sreću i drugi oblici ovog naziva: Šarlovin, Karolyliget, a 1922. godine se usvaja naziv Šarlevil (Marković, Imenik, 34. Borovszky, Torontal: Charleville i Karolyliget, 60).
Geografija
Rječica Galacka, koja protiče središnjim dijelom općinske teritorije, a i kroz samu Kikindu zbog plitkog korita nije podesna za vodeni saobraćaj. Njeno korito je produbljeno, prokopano i poslužilo je za dio Velikog kikindskog kanala. Kanal povezuje tok Zlatice sa sistemom DTD. Na ovaj način Kikinda je dobila i neku vrstu vodenog saobraćaja preko kojeg je općinska teritorija uključena u kanalski i riječni saobraćaj Banata i Vojvodine.
Reljef
U reljefnom pogledu ovaj prostor je najravniji dio Banata. Pripada Pavliško-kikindskoj ravni. Po morfografskom kriteriju osnovni tipovi reljefa su lesna terasa i aluvijalne ravni s depresijama. Po svojim prirodnim odlikama površine na lesnoj terasi i one u aluvijalnim ravnima tj. ritovima među sobom se bitno razlikuju. Te razlike su u vrijeme naseljavanja Kikinde bile još više izražene. Tako su ritovi predstavljali močvarne terene, izloženi čestim poplavama, te su im zato najniži dijelovi bili pod vodom. Nešto više i ocjeditije zemljište na lesnoj terasi je veoma plodno za poljoprivredu. Melioracionim radovima ritovi su pretvoreni u zemljište pogodno za obradu. Od tipova zemljišta zastupljeni su černozem sa svojim varijatetima, livadska crnica i slatina.
Privreda
U sjetvenoj strukturi najveće površine su pod žitima (kukuruz, pšenica, ječam), zatim industrijskim biljkama (suncokret, šećerna repa, soja), krmno bilje, povrće, vinogradi i voćnjaci. Od životinja se sreću: zečevi, srne, miševi, hrčkovi itd. Od ptica su rasprostranjene prepelice, jarebice, fazani, grlice, vrapci itd. Duž kanala DTD i na mirnim vodama postoje povoljni uvjeti za ribolov i bogat ulov šarana, štuka, smuđeva, deverika i dr. Kikindsko naftno-gasno područje je najbogatije u Vojvodini.
Alkaptonurija
Alkaptonurija je rijetka nasljedna bolest koja je uzrokovana mutacijom u genu HGD za enzim homogenat 1,2-dioksigenaza (EC 1.13.11.5); ako osoba naslijedi abnormalnu kopiju od oba roditelja (to je recesivno stanje), u kojem organizam u krvi i ostalim tkivima akumulira međusupstancu zvanu homogentizinska kiselina. Ova kiselina i njen oksidirani oblik alkapton izlučuju se urinom, dajući joj neobično tamnu boju. Akumulirana homogentizinska kiselina uzrokuje oštećenje hrskavice (ohronoza, što dovodi do osteoartritisa) i srčanih zalistaka, kao i taloženje u vidu kamena u bubregu i kamenaca u drugim organima. Simptomi se obično razvijaju kod ljudi starijih od 30 godina, iako je promjena boje urina na tamnu prisutna od rođenja.