cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tvrđava Srebrenik
Tvrđava Srebrenik je srednjovjekovna tvrđava na području današnje općine Srebrenik, Bosna i Hercegovina. Decembra 2004. godine, tvrđava Srebrenik proglašena je nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine.
Lokacija
Nalazi se na sjeveroistočnim obroncima planine Majevice, u selu Gornji Srebrenik, oko 5 km udaljenom od Srebrenika. Sagrađena je na visokoj, strmoj i skoro nepristupačnoj stijeni iznad doline rijeke Tinje. Ispod najpristupačnijeg dijela tvrđave napravljen je dubok prokop, tako da je pristup moguć samo preko mosta. Udaljena je 5 km od savremenog puta Tuzla-Županja, ili Tuzla-Lončari-Brčko.
Opis
Tvrđava je podignuta na stijeni koja se izdiže od okolnog terena u visini od oko 50 do 70 m. Visinska razlika između najniže tačke na kojoj se nalazi kula III i najviše tačke na palati je oko 13 m. Stoga je cijela tvrđava stiješnjena na površini od oko 60 x 30 metara. Jugoistočno od kapi-kule, ispred prokopa, udaljena oko 17 m od ulaza u tvrđavu, nalazi se ruševina detaširane kvadratne kule (dužina stranica 7 m).
Bedemi tvrđave i vanjski dijelovi zidova svih kula i obora, koji su zajedno sa bedemima činili odbrambeni omotač tvrđave, su debeli oko 1,5 m, dok su svi ostali zidovi unutar bedema tanji. Cijela tvrđava je izgrađena u jednom potezu. U njoj su: četiri kule, obor, cisterna i stambena zgrada sa podrumom.
Pošto je u periodu od 1975. do 1978. godine Srebrenik temeljito konzerviran, a 2003. godine napravljen novi solidan most za pristup tvrđavi, danas nema većih oštećenja.
Historija
Nalazila se na tadašnjim važnim vojnim putevima, što je tvrđavi davalo strateški značaj. Već 1363. godine, kralj Ludovik I šalje vojsku prema Bosni, na čijem čelu je bio njegov palatin Nikola Kont, a koja je pretrpjela teške gubitke pod Srebrenikom.
Srebrenik je pao pod mađarsku vlast 1393. godine, za vrijeme pohoda mađarskog kralja Sigismunda. Od tada su učestali mađarski vojni pohodi na Bosnu. Mađari su još u tri navrata zauzimali Srebrenik, 1405., 1408. i 1410. godine. Tvrđavu su zatim dali kao poklon srpskom despotu Stefanu Lazareviću, iako je i dalje služila kao mađarski garnizon. Kralj Stjepan Tomaš uspio da na kratko vrijeme tvrđavu vrati pod bosansku upravu 1433. godine, ali je već 1452. godine osvaja Đurađ Branković, nećak Stefana Lazarevića, koji je daje mađarskoj vlasti. Osmanlije 1462. godine osvajaju Srebrenik, a iduće godine srušili su Bosansku kraljevinu. Zbog logističkih neuspijeha i iznenadne epidemije, Osmanlije su se pronašli primorani da napuste Srebrenik, što je iskoristio Matija Korvin, koji je osvojio Srebrenik, a zatim ga 1464. godine predao titularnom kralju Bosne Nikoli od Iloka. Iste godine osnovana je Srebrenička banovina.
Srebreničku banovinu Osmanlije osvajaju između 1510. i 1519. godine i u Srebreniku uspostavljaju svoju posadu.
Širenjem granica Osmanskog carstva na sjever i sjeveroistok, tvrđava gubi na značaju, stoga je ostala ili skoro ili potpuno napuštena. Kao posljedica ostaju nepopravljena oštećenja.
Poslije Karlovačkog mira, tvrđava još jednom postaje strateški značajna. Austrijski špijuni izvještavaju samo to da je Srebrenik stara tvrđava. Popravke su vršene u nekoliko navrata, prve već 1756. godine, ali njihov opseg i rezultat nije poznat.
Odlaskom zadnjeg vojnika, tvrđava biva potpuno napuštena od 1835. godine. Jedino je osmanska džamija, izgrađena u 16. stoljeću, ostala održavana narednih decenija.
M8 Armored Gun System
Razvoj
1980-ih godina američka vojska je počela tražiti zamjenu koja bi se transportovala zrakom za M551 Sheridan lahke tenkove. Tokom godina nekoliko pokušaja nadogradnje i zamjene ovog tenka se pokazalo neuspješnim. Konkurs za Armored Gun System (AGS) je raspisan 1992. godine i izabran je projekat od proizvođača FMC/United Defense. Osim što se očekivalo da zamjeni Sheridane 82. zračno-desantne divizije, također je bilo planirano da zamijeni HMMMV M966 oklopna vozila sa sistemom TOW 2. oklopno-konjičke regimente američke vojske.
Inspektorak odbrane u izvješću je kritizirao program proizvodnje tenka sa prekomjernom težinom koji nije udovoljavao zahtjevima vojske za zračnom mobilnošću, te je stoga predložilo smanjenu brzinu inicajlne proizvodnje dokle ne budu udovoljeni traženi uslovi.
Šest prototipova tenka je izgrađeno za američku vojsku pod oznakom XM8 AGS. Prvi primjerci su stigli u Fort Knox aprila 1995., te je krajem iste godine vojska izvršila njegovu klasifikaciju. M8 projekat je otkazan 1997. godine kako bi se omogućio novac za ostale projekte. Između 1999. i 2000. godine američka vojska je ponovno evaluirala ovaj tenk za nadolazeće borbene timove srednjih brigada koje je planirao general Eric Shinseki u kojima je izbarano vozilo Stryker.
Kompanija United Defense je prema navodima tražila inozemne kupce, ali bez uspjeha. Krajem 1997. godine su sa kompanijom FNSS su ponudili M8 AGS komandi turske kopnene vojske. 2006. godine jednog momenta Tajvan je izrazio interes za zamjenu svoje postojeće flote M24 Chaffee i M41 Walker Bulldog tenkova do čega nije došlo.
Kompanija BAE Systems (koja je kupila United Defense 2005. godine) je dobila ugovor zajedno sa firmom General Dynamics od strane američke vojske u sklopu programa Mobile Protected Firepower 17. decembra 2018. godine za izgradnju lahkog zračno prenosivog tenka koji bi asistirao pješadijskim brigadama u operacijama. BAE je predstavio ažuriran projekat M8 tenka sa novim mogućnostima i komponentama. Zahtjeva se gusjenično vozilo naoružano topom kalibra 105 ili 120 mm, od kojeg se ne zahtijeva desant iz zraka, ali takva dva vozila bi se trebala smjestiti u transportni avion C-17 i sletjeti u zračno polje osiguravano od strane pješadije. Od strane dviju kompanija će biti izrađeno 12 prototipova, te bi njihova isporuka trebala biti u roku od 14 mjeseci, kako bi se započelo njihovo testiranje u proljeće 2020. godine, izbor bi trebao biti do 2022. Prvi primjerak od planiranih 504 bi trebao biti isporučen do 2025. godine.
IC 2423
IC 2423 (također poznat kao MCG 3-23-17, PGC 25021 i UGC 4667) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 418 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Rak. Najveći prečnik je 1,00 (122 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (97 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 6. aprila 1896. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Alkonost
mini|310x310piksel|Alkonost, Ivan Bilibin Alkonost mitološko je biće iz mitologije i folklora Rusa. Najraniji prikaz Alkonosti u literaturi nalazi se u minijaturi iz 12. stoljeća. Ovo mitološko biće je postalo poznato u spomenicima drevne ruske književnosti.
Etimologija naziva
Naziv Alkonost potiče od imena starogrčkog mitološkog lika Alkione, djevojke koju su grčki bogovi pretvorili u vodomara.
Također se mogu pronaći i drugi nazivi za Alkonost, kao što su: Akolnoster, Alkanoster , Alkion , Alkonos , Alkonoter , Alkonst , Alerkonoster , Alkunoster i Antonoster.
Opis
U mitologiji i narodnim predanjima Alkonost opisuju kao pticu sa glavom i grudima žene. Alkonost ima predivan, očaravajući glas i ljudi koji su ga čuli, nikada ga neće zaboraviti. Ona stanuje u iriju i ljudima prenosi poruke sa drugog svijeta. Za razliku od Sirina ne čini zlo i nije opasna po ljude. Prema predanjima Alkonost sredinom zime (u vrijeme Zimskog solsticijuma) polaže nekoliko jaja na obali mora, koja se zatim se spuštaju u dubine mora. Za to vrijeme more je mirno, ali nakon sedam dana jaja isplivaju na površinu. Kada jaja isplivaju na površinu, Alkonost ih skupi i odnosi na obalu mora gdje leži nad njima. Kad se jaja izlegnu, počinje bura i oluja. Samim tim Alkonostu se pripisuje i utjecaj na vremenske prilike. U nekim predanjima se spominje da su pojedini ljudi uspjevali da ukradu izležena jaja Alkonosti i ostavljali ih u crkvama.
U modernom neopaganizmu Alkonost se predstavlja kao utjelovljenje božanstva Horsa koje ima moć da kontroliše vremenske prilike.
Drijenča
Drijenča je naseljeno mjesto u općini Čelić, Bosna i Hercegovina.
Hapkido
Hapkido (odnosno hap ki do, hapgido, hap = harmonija (tela i duha)/ki = snaga, energija/do = put) je korejanska vještina samoodbrane, koja u mnogome liči na aikido. Glavni tehnički dijelovi su preuzeti iz Daitō-ryū Aiki-jūjutsu. Dalje se upotrebljavaju elementi iz taekvondo i dangsudo. Hapkido radi prvostepeno u cirkularnom sistemu. Bacanje, poluge, udarci i defanzivne odbrane izvode se iz okretanja u krugu. Osnovna tehnika u hapkidou jeste odbrana od udarca. Jedan od glavnih principa jeste princip kruga - napade ne blokirati, nego ih uz pomoć pokreta u obliku kruga vratiti ka izvoru.
Hapkido je koncipiran od Čoi Iong Sula, koji je bio učenik Takeda Sokaku, čiji je učenik bio isto osnivač aikidoa Morihei Uešiba. Nakon što se vratio za Koreju Sul je nazvao svoju borilačku vještinu javara, da bi je kasnije više puta mijenjao (ju sul (meka umjetnost), ju kvon sul (meka umjetnost pesnice), hapki ju kvon sul (u harmoniji sa ki - meka umjetnost pesnice) itd.). Njegovi učenici su nastavili sa tradicijom svog učitelja i svoje stilove nazivali hapkido, kuksulvon, hvarang do itd. Izraz hapkido koristi prvi put Ji Han-je u kasnijim 1960ima.
Lamiales
Lamiales je red cvjetnica iz razreda Magnoliopsida, divizija Tracheophyta, carstvo Plantae.
Red je imenovan po tipskom rodu Lamium i porodici Lamiaceae. Obuhvata oko 24.000 vrsta u dvadesetak porodica. Najpoznatiji i ekonomski najznačajniji predstavnici ovog reda su masline, lavanda, sezam, metvica, bosiljak i ruzmarin.
Po drugom sistemu spadaju u Rosoipside.
Porodice
Prema katalogu života, red Lamiales ima 17.587 vrsta i slijedeći kladogram:
J. R. R. Tolkien
J. R. R. Tolkin (John Ronald Reuel Tolkien), bio je engleski pisac i pjesnik. Rođen je 3. januara 1892. u Bloemfontejnu (Bloemfontein) u Južnoj Africi. Sa majkom, nakon očeve smrti, se seli u Englesku gdje će se oženiti i raditi do svoje smrti.
Studirao je latinski, grčki ali i gotički i finski. Također, zanimao ga je i staro-engleski, anglo-saksonski, velške pjesme. Svi ovi jezici će ga inspirisati da stvori nove jezike koji su prisutni u njegovim knjigama. Tolkin je studirao u Oxfordu gdje je postao i profesor i jedan od vodećih engleskih i svjetskih lingvista. Bio je borac u Prvom svjetskom ratu.
Tolkin je bio mnogo poznatiji po svojim knjigama nego po svom znanju lingvistike. Kada se vratio iz rata napisao je "Knjigu izgubljenih bajki" (The Book of Lost Tales) koja će biti pretača mitologiji njegove sljedeće knjige "Silmarilion" (The Silmarillion). U ovoj knjizi on će udariti temelje Međuzemske ili Među-zemlja (The Middle-Earth). Ocjenjivajući ispite, 1928, na čistom listu papira napisao je U rupi u zemlji živio je hobit (In a hole in the ground there lived a hobbit). Ovo će biti prva rečenica njegove knjige "Hobit", koja će doživjeti veliki uspjeh. Čitaoci su zahtijevali nastavak.
Tolkin u svojim knjigama nije prepričavao mitove već je stvarao potpuno nove. Njegovo veliko poznavanje lingvistike pomoglo mu je pri stvaranju jezika naroda u Međuzemskoj. Na bilo kojoj anketi u Velikoj Britaniji oko toga koja je knjiga vijeka "Gospodar prstenova" je uvijek prvi. Najbolji komentar o odnosu Britanaca i ove knjige dao je jedan novinar koji je rekao da se čitaoci dijele za one koji su pročitali "Gospodara prstenova" i "Hobita" i one koji će ga pročitati.
Smolensk
Smolensk jest grad u zapadnoj Rusiji, na Dnjepru, administrativni centar Smolenske oblasti. Nalazi se 360 km jugozapadno od Moskve. Ovaj grad je nekoliko puta rušen u historiji jer se nalazio na putevima invazije Napoleona i Hitlera. Danas je Smolensk prepoznatljiv po elektronici, tekstilu i preradi hrane. Prema popisu stanovništva iz 2002, u gradu je živjelo 325.137 ljudi.
IC 768
IC 768 (također poznat kao MCG 2-31-44, PGC 38848 i UGC 7192) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 185 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 1,40 (75 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (38 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 1. aprila 1892. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Natrij-propionat
Natrij propionat je natrijeva so propionske (propanske) kiseline. To je bijela higroskopna so, koja se topi na 287 °C. Upotrebljava se u prehrambenoj industriji kao konzervans (E281), kao i fungistatično sredstvo i dodatak hrani za goveda. U većim količinama je otrovan. Smrtonosna doza (kod miševa, oralno) iznosi 6332 mg/kg tjelesne mase.
Kruševo (Obrovac)
Kruševo je naseljeno mjesto u sastavu grada Obrovca, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kruševo je imalo 1.112 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Kruševo je imalo 1.674 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
IC 2425
IC 2425 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Prvo otkriće je napravio Guillaume Bigourdan 28. marta 1897. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 4037
NGC 4037 (također poznat kao IRAS 11588+1340, MCG 2-31-15, PGC 37928 i UGC 7002) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 43 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 2,40 (30 hiljada sg) a najmanji 2,2 uglovnih minuta (27 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 8. aprila 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Humci
Humci su naseljeno mjesto u općini Čelić, Bosna i Hercegovina.
Historija
Naselje Humci se do rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) u cjelini nalazilo u sastavu općine Lopare.
Srpska banka (Zagreb)
Srpska banka d. d. je bila najvažnija banka Srba u Austrougarskoj do Prvog svjetskog rata. Postojala je, kao jedna od najvećih banaka, do Drugog svjetskog rata.
Historija
Osnovni kapital Banke bio je 40,5 miliona dinara podijeljen na 50 hiljada akcija. Osnovana je u Zagrebu 3. aprila 1895. godine od strane grupe uglednih srpskih građana koju su činili Vladimir Matijević, baron Jovan Živković Fruškogorski, dr Bogdan Medaković, dr Svetislav Šumanović i dr Livije Radivojević. Izgleda da je izvjesnu ulogu u osnivanju banke imao i Kosta Taušanović, raniji ministar privrede Kraljevine Srbije koji se u to vrijeme nalazio u Zagrebu. Glavni pokretač i dugogodišnji predsjednik banke do smrti 1929. godine, bio je Matijević, ranije trgovac koji je imao široke poslovne veze i dobro poznavao srpske krajeve u Austrougarskoj. Na početku rada banka je imala kapital od 3,06 miliona forinti, a direktor je bio Đorđe Velisavljević.
Srpska banka predstavljala je stožer financijske organizacije Srba prvo u banskoj Hrvatskoj, a zatim u Bosni i Hercegovini i cijelom području Austrougarske. Prikupljala je depozite i financirala trgovačke, industrijske i druge poslove, uključujući i široko kreditiranje seljaka. Oko nje je vremenom formiran veći broj lokalnih srpskih banaka i štedionica. Sarađivala je sa Srpskim privrednim društvom Privrednik, Savezom srpskih zemljoradničkih zadruga i Centralnom kasom srpskih privrednik zadruga. Važan korak ka jačanju banke i širenju njenog uticaja na područje Vojvodine bilo je fuzionisanje Srpske banke sa novosadskim Centralnim kreditnim zavodom, koji je predstavljao najjaču srpsku banku u južnoj Ugarskoj, 1914. godine.
Nakon Prvog svjetskog rata banka je nastavila sa opreznom kreditnom politikom, pa je nije pogodila bankarska kriza iz 1931. godine (juriš štediša na banke), ali je dosta teškoća u njenom poslovanju doneo državni program razduženja seljaka koji je znatan teret prebacio na banke. Srpska banka bila je većinski vlasnik Jadransko-podunavske banke iz Beograda. Banku je, kao predsjednik upravnog odbora, u periodu 1929.-1941. godina vodio Svetislav Šumanović. Direktor banke je dugo bio Velisavljević (i 1929. godine). Kapital je cijelo vrijeme iznosio 40,5 miliona dinara. 1909. godine i Budimpešta je imala filijalu ove banke. Godine 1929. banka je imala sljedeće filijale: Novi Sad, Subotica, Veliki Bečkerek, Sombor, Dubrovnik, Sremska Mitrovica, Split, Šibenik i Knin.
NGC 5514
NGC 5514 (također poznat kao IRAS 14111+0753, MCG 1-36-23, PGC 50809 i UGC 9102) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 324 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 1,40 (132 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (75 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 26. aprila 1865. godine.
Srpska banka (Zagreb)
Historija
Okupacijom Jugoslavije 1941. godine vlast NDH preuzela je Banku, postavila svoju upravu i promijenila ime. Banka je od 1941. godine nosila naziv "Trgovačko industrijalna banka". Nakon Drugog svjetskog rata nije dozvoljeno obnavljanje rada Srpske banke. Natpis na zgradi koji govori da je to bila zgrada Srpske banke je skinut. . Cetinjski vjesnik je 1911. godine pisao da će u Zagrebu Srpska banka podići trospratnu zgradu na uglu Jurišićeve i Petrinjske ulice, koja će koštati 600.000 kruna Zagrebački Srbobran je 1912. godine pisao da je za gradnju glavne zgrade banke kupljeno zemljište od gospođe Stanke Šverljuge, na uglu Jurišićeve i Petrinjske ulice. Gradnja sa zemljištem je trebala koštati 700.000 kruna. U sklopu zgrade je planiran i prostor za izdavanje za trgovinu i stanove. Jovan Balaban, šeširdžija, je u Srbobranu reklamirao svoju radnju-prodavnicu, koja je bila u novosagrađenoj palači Srpske Banke krajem 1913. i početkom 1914. godine. Početkom juna 1914. centrala Srpske banke je nakon 19 godina boravka u iznajmljenoj kući Srpsko pravoslavne crkveno školske u Ilici broj 7, uselila u svoju zgradu. Danas je u toj zgradi Hrvatska poštanska banka.
NGC 5514
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Hronologija bosanskohercegovačke historije
Vrijeme Srednjeg vijeka i prve bosanske države
mini|130p|Povelja Kulina Bana iz 1189
Vrijeme Austro-Ugarske
mini|130p|28. juni [[1914: Nakon atentata na F. Ferdinanda u Sarajevu]]
Bosna i Jugoslavija
mini|130p|desno|Alija Izetbegović
1995.
mini|130p|desno|Bombardovanje srpskih položaja tokom operacije Oslobađajuća snaga
Sigismund Franjo, nadvojvoda Prednje Austrije
Sigismund Franjo (27. novembar 1630-25. juni 1665) je vladao Prednjom Austrijom od 1662. do 1665. godine.
Roditelji su mu bili Leopold V, nadvojvoda Prednje Austrije, i Klaudija Medici. Rođen je u Innsbrucku. Postao je biskup Augsburga 1646. godine, iako nije bio svećenik. Godine 1653. postao je biskup Gurka, a 1659. biskup Trenta.
Godine 1662. naslijedio je starijeg brata, Ferdinanda Karla, kao nadvojvoda Prednje Austrije. Bio je sposobniji od svog prethodnika, ali nije imao dovoljno vremena da se dokaže, budući da je umro u 35. godini života nakon samo tri godine vladavine. Njegovom smrću izumro je tirolski ogranak dinastije Habsburg. Naslijedio ga je dalji rođak, Leopold I, car Svetog Rimskog Carstva.
Merck Index
mini|Prvo izdanje pod nazivom Merck's Index Merck Index je enciklopedija hemikalija, lijekova i bioloških preparata sa preko 10.000 monografija o pojedinačnim supstancama ili grupama srodnih jedinjenja koje je na internetu objavilo Kraljevsko hemijsko društvo.
Prvo izdanje Merckovog indeksa objavila je 1889. njemačka hemijska kompanija Emanuel Merck i prvenstveno se koristio kao prodajni katalog za Merckovu rastuću listu hemikalija koje je prodavao. Američka podružnica osnovana je dvije godine kasnije i nastavila je objavljivati. Tokom Prvog svjetskog rata američka vlada je zauzela Merckove operacije u SAD i napravila ga zasebnom američkom "Merck" kompanijom koja je nastavila da objavljuje Merck Index.
Godine 2012. Merck Index je licenciran Kraljevskom hemijskom društvu. Internetska verzija The Merck Index-a, uključujući istorijske zapise i nova ažuriranja koja nisu u štampanom izdanju, je obično dostupna kroz istraživačke biblioteke. Također uključuje i dodatak sa monografijama o organskim imenovanim reakcijama.
NGC 7016
NGC 7016 (također poznat kao ESO 529-25, MCG -4-49-13 i PGC 66136) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 508 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Jarac. Najveći prečnik je 0,80 (118 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (118 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Francis Preserved Leavenworth 8. jula 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Brutalistička arhitektura
Brutalistička arhitektura ili Brutalizam je arhitektonski stil koji je proizašao iz moderne arhitekture a koji je napredovao od 1950-ih do 1970-ih godina. Početci ovog stila su ponajviše bili inspirisani od strane švicarskog arhitekte Le Corbusier-a (specifično sa primjerom zgrade Unité d'Habitation) i od strane njemačkog arhitekte Ludwig Mies van der Rohe-a. Izraz potiče od francuske riječi béton brut ili sirovi beton. Pored betona, koristi se i opeka, staklo, čelik i grubo obrađeni kamen.
Brutalna arhitektura počela se razvijati nakon Drugog svjetskog rata kada su vlade i njene intitucije postali investitori, sa velikim brojem primjera na engleskom govornom području (Velika Britanija, USA, Kanada, Australija), Zapadna Evropa (Francuska, Njemačka, Italija), SSSR, istočni blok (Slovačka, Bugarska) i mnogim drugim zemljama (Japan, Indija, Brazil, Filipini, Izrael).
Brutalizam se kao arhitektonski stil također ponekad udruživao sa socijalističkim utopijskim ideologijama kojima su sami dizajneri bili skloni, posebno Alison i Peter Smithson. Stil je posebno bio popularan u evropskim komunističkim zemljama od sredine 1960-ih do kasnih 1980-ih godina: (Bugarska, Čehoslovačka, Istočna Njemačka, SSSR, Jugoslavija)
Ipak propust naprednih zajednica da prihvate Brutalizam te zbog urbanog propadanja nakon Drugog svjetskog rata doprinijelo je da sam arhitektonski stil kao i ideologija izgubi na popularnosti.
Opis
Građevine su robusne konstrukcije (čak i kad nisu velike), podsjećaju na tvrđave, sa jednom prevladavajućom betonskom konstrukcijom, ili kombinacijom opeke i betona. Odlikuju se često izbačenim dijelovima, ponekad kao prolaz za ljude.
Brutalizam je postao popularan za školske zgrade (posebno za univerzitetske), nebodere, šoping-centre, ali ne i za poslovne objekte, koji su preferirali Međunarodni stil.
Brutalistički objekti su obično formirani u obliku blokova, geometrijskih i repetativnih oblika te su često odražavale teksturu drvenih formi korištenih za uklopljivanje materijala a koji je obično bio hrapavi i neobrađen izliveni beton. Objekti mogu ostvariti brutalistički karakter kroz hrapav, blokovni izgled te kroz odražavanje strukturalnih i mehaničkih komponenata i oblika na svom eksterijeru
NGC 2608
NGC 2608 (također poznat kao Arp 12, IRAS 08322+2838, MCG 5-20-27, PGC 24111 i UGC 4484) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 98 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Rak. Najveći prečnik je 1,90 (54 hiljade sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (34 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 12. marta 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Velika nagrada Meksika 2015.
Velika nagrada Meksika 2015. (službeno poznata kao "FORMULA 1 GRAN PREMIO DE MÉXICO 2015") automobilska je trka Formule 1 koja se održava 1. novembra 2015. na stazi Autódromo Hermanos Rodríguez u Ciudad de México, Meksiko. Ovo je sedamnaesta trka u sezoni 2015, i ujedno i 16. trka za Veliku nagradu Meksika.
Nico Rosberg došao je do pete pol pozicije ove sezone, a 20. put ukupno u karijeri. Nijemac je došao do četvrte pobjede ove sezone, 12. u karijeri. Drugo mjesto zauzeo je njegov timski kolega Lewis Hamilton, dok se na trećem stepeniku pobjedničkog postolja našao vozač Williamsa Valtteri Bottas.
Karanovac (Petrovo)
Karanovac je naseljeno mjesto u općini Petrovo, Bosna i Hercegovina.
Muškovci
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Obrovac.
Karanovac (Petrovo)
Historija
Naselje Karanovac se do rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) u cjelini nalazilo u sastavu općine Gračanica.
Muškovci
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Muškovci su imali 100 stanovnika.
Karanovac (Petrovo)
Geografija
Naselje Karanovac je smješteno na sjevernim padinama Ostravice, koji dodiruju sprečansku dolinu, Karanovac predstavlja jedno od većih ozrenskih naselja. Pripada općini Petrovo, od čijeg središta je udaljen dvanaest kilometara. Sredinom sela protiče rijeka Prenja, čije pritoke Velika i Mala Prenja izviru ispod ozrenskih visova i spuštaju se u korito rijeke Spreče. Karanovac ima 345 domaćinstava.
Muškovci
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Muškovci je imalo 543 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Karanovac (Petrovo)
Crkva svetog proroka Ilije u Karanovcu
U proljeće 1994. godine je počela izgradnja drvene kapele, kao preteče buduće crkve u Karanovcu, čije je osveštenje obavio vladika zvorničko-tuzlanski Vasilije 2. oktobra iste godine. Kasnije je otpočelo zidanje nove crkve, čija je izgrada završena. Crkva u Karanovcu je posvećena svetom proroku Iliji.
Izletište Prenja
Gornji i donji tok Prenje u selu Karanovac istinsku su prirodni biseri. Kao dragulj čista voda i nedirnuti krajolik oko rječice tokom cijele godine provlače mnogobrojne izletnike i ljubitelje nedirnute prirode, koji tu dolaze na kupanje, roštiljanje i kampovanje.
Nahvioci (Čelić)
Nahvioci su naseljeno mjesto u općini Čelić, Bosna i Hercegovina.
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija (SFRJ; skraćeno Jugoslavija; također poznata i kao "Druga Jugoslavija") bila je država nastala 29. novembra 1943. na drugom zasjedanju AVNOJ-a u Jajcu kao zajednica 5 naroda i 6 republika, sa prvobitnim imenom Demokratska Federativna Jugoslavija (DFJ). To je ime promijenjeno 29. novembra 1945. na trećem zasjedanju AVNOJ-a u Beogradu u Federativna Narodna Republika Jugoslavija (FNRJ), da bi konačno 7. aprila 1963. dobila ime Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija (SFRJ). Bila je jedna od osnivača Ujedinjenih nacija i Pokreta nesvrstanih.
SFRJ je bila nasljednica Kraljevine Jugoslavije (1918-41). Prestala je postojati 1992. godine osamostaljivanjem Slovenije, Hrvatske i Makedonije (1991), zatim i Bosne i Hercegovine (1992) iz federacije. Preostale republike, Srbija i Crna Gora, formirale su novu zajednicu; prvo u aprilu 1992. SR Jugoslaviju, potom 2003. državnu zajednicu Srbija i Crna Gora, a na referendumu 21. maja 2006. godine Crna Gora je istupila iz državne zajednice, stvorivši samostalnu republiku. Kosovo se 2008. godine odvojilo od Srbije proglašavanjem nezavisnosti.
Geografija
mini|300px|Republike SFRJ U vrijeme od 1954-91. godine SFRJ je imala površinu od 255.804 km2. Sastojala je od šest saveznih republika (SR Slovenija, SR Hrvatska, SR Bosna i Hercegovina, SR Srbija, SR Crna Gora i SR Makedonija), te dvije autonomne pokrajine SAP Kosovo i SAP Vojvodina, koje su pripadale SR Srbiji. Nakon završetka Drugog svjetskog rata, od 1947-54. godine dio SR Slovenije i SR Hrvatske, zbog neriješenog političkog i teritorijalnog pitanja sa Italijom pripadao je u de facto nezavisnu državu Slobodnu teritoriju Trsta (STT), koja je jednim dijelom (Zona B) bila pod vojnom upravom Jugoslavenske narodne armije (JNA), a drugim (Zona A) pod kontrolom američke i britanske vojske. Londonskim sporazumom 5. oktobra 1954. godine Zona B sa 515,5 km2 je pripojena SFRJ, a Zona A Italiji.
Ukupna dužina kopnene državne granice iznosila je 2114,2 km, a SFRJ je na sjeveru graničila sa Austrijom (330 km) i Mađarskom (582 km), na zapadu sa Italijom (232 km), sa kojom je Jugoslavija imala i pomorsku granicu na Jadranskom moru, na istoku sa Rumunijom (476 km) i Bugarskom (466 km), a na jugu sa Albanijom (438 km) i Grčkom (228 km).
Najveći dio Jugoslavije nalazio se na Balkanskom poluostrvu. Sjeveroistočni dijelovi Jugoslavije bili su ravničarski, dok je ostatak bio pretežno brdsko-planinskog reljefa. Jednim dijelom geografski i klimatski, pripadala je mediteranskoj klimi. Najviši vrh bio je Triglav sa 2864 m, drugi najviši vrh je bio Golem Korab sa 2753 m, na granici s Albanijom, te Titov Vrv sa 2747 m, na Šar Planini u blizini Tetova. S izuzetkom albanskog dijela obale, sva istočna jadranska obala sa otocima pripadala je Jugoslaviji.
Na granici s Albanijom nalazila su se tri velika jezera: Skadarsko, Ohridsko i Prespansko. Najduža rijeka bila je Sava sa 945 km, a najplovnija Dunav, koji je proticao kroz dio SR Hrvatske, SAP Vojvodine i kroz SR Srbiju, te kroz Novi Sad i Beograd. Ostale veće rijeke bile su Drava, Morava i Drina. Većina rijeka pripadala je Crnomorskom slivu, a manji dio Jadranskom i Egejskom.
Najveći broj otoka u SFRJ pripadao je SR Hrvatskoj, te uključujući manje otoke, hridi i grebene u Jugoslaviji je bilo oko 1300 otoka. Najveći otoci bili su: Cres, Krk, Brač, Hvar, Pag, Korčula, Dugi otok, Mljet, Vis, Rab, Pašman, Šolta i Lošinj.
Teritorijalna podjela
SFRJ je po zadnjoj teritorijalnoj podjeli bila administrativno podijeljena na 6 republika i dvije autonomne pokrajine, koje su pripadale SR Srbiji. Republike su bile podijeljene na općine, a veći gradovi su se mogli sastojati od nekoliko općina.
Raspad Kraljevine Jugoslavije
180px|mini|lijevo|Karta Jugoslavije 1941-43. Napadom nacističke Njemačke i njenih saveznika 6. aprila 1941. na Kraljevinu Jugoslaviju, usljed poraza Vojske Jugoslavije u Aprilskom ratu, dolazi do podjele i raspada Kraljevine. Na području današnje Hrvatske, Bosne i Hercegovine i jednog dijela Srbije i Srijema (grad Zemun) 10. aprila, uz njemačku podršku stvara se marionetska Nezavisna Država Hrvatska. Dijelovi Slovenije su direktno pripojeni Trećem rajhu, a zapadni dijelovi su pripojeni fašističkoj Italiji, dok je Prekomurje okupirala fašistička Mađarska. Obalni dijelovi Hrvatske i veći gradovi (Split, Šibenik) pripojeni su Italiji, a dijelovi današnje Crne Gore su bili pod italijanskom aneksijom i upravom samoproglašene Kraljevine Crne Gore. Pogranične dijelove Crne Gore, naseljene većinskim albanskim stanovništvom, kao i dijelove današnjeg Kosova i Makedonije, okupirala je Italija i pripojila italijanskom protektoratu Kraljevini Albaniji. Kraljevina Bugarska je okupirala veliki dio današnje Makedonije, južne Srbije te manje dijelove istočne Srbije. Dijelove Vojvodine (Bačka) okupirala je Mađarska, Banat je bio pod direktnom upravom Trećeg rajha, a uža Srbija (često pod imenom Nedićeva Srbija) je bila pod njemačkom okupacijom i marionetskom vladom Milana Nedića.
Progoni
180px|mini|lijevo|Spomenik u prvom ustaškom [[Koncentracioni logor Kruščica|koncentracionom logoru Kruščica na području Jugoslavije u Vitezu, danas Bosna i Hercegovina.]] Na području novoosnovane NDH, dolazi do progona Jevreja i Srba te uvođenja rasnih zakona, samo tri sedmice nakon proglašenja NDH. Po uzoru na Rasne zakone Trećeg rajha, uhapšeni se Jevreji zatvaraju u logore ili se deportuju u koncentracione logore na području Trećeg rajha. Po jednoj zakonskoj odredbi Trećeg rajha, novonastale vlasti (u NDH i Srbiji, kao i u svim drugim područjima), plaćale bi transport Jevreja Trećem rajhu, a zauzvrat im je bilo omogućeno oduzimanje cjelokupne imovine protjeranih Jevreja. Stvaraju se koncentracioni logori (Kruščica, Jasenovac, Jadovno), te se u njih zatvaraju komunisti i svi drugi protivnici ustaškog režima. Sličan teror provodi se i u Srbiji pod vladom Milana Nedića u kojoj se zatvaraju Jevreji i komunisti, kao i protivnici režima u logor Sajmište u blizini Zemuna.
Kvislinške jedinice
180px|mini|lijevo|[[Draža Mihailović, zapovjednik Četnika.]] U svim dijelovima bivše Kraljevine stvaraju se paravojne i vojne organizacije, koje se naoružavaju uz pomoć okupacionih vlasti. Od dijelova raspadnute Vojske Kraljevine Jugoslavije, stvara se Jugoslavenska vojska u otadžbini (JVuO) pod zapovjedništvom pukovnika Draže Mihailovića, koja se u početku bori protiv Nijemaca, ali nakon prvih sukoba s partizanskim jedinicama, staje na stranu vlade Milana Nedića i učestvuje u borbama protiv partizana i jedinica NOVJ. Razlozi razilaženja četnika Draže Mihajlovića sa partizanima je u početku bio defanzivni pristup Mihailovića i izbjegavanje konflikta, zbog velikih odmazdi nad srpskim narodom od strane Nijemaca, ideoloških razlika između komunističkog programa borbe i revolucije i rojalističkog pristupa četničkog pokreta, ali i zbog političkog programa Ivana Moljevića, u kojem se izlažu ciljevi stvaranja Velike Srbije i planira etničko čišćenje Hrvata i Muslimana na teritoriji. U Srbiji, Crnoj Gori, Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini stvaraju se mnogobrojni četnički odredi, kao i jedinice lojalne Nedićevoj vladi (Četnici Koste Pećanca, Srpski dobrovoljački korpus pod zapovjedništvom Dimitrija Ljotića, Srpska državna straža, Lovćenska brigada pod zapovjedništvom generala Krste Popovića, Crnogorska dobrovoljačka garda sa zapovjednikom Pavlom Đurišićem). Na području Slovenije stvara se Slovensko domobranstvo i građanska organizacija sa militantnom frakcijom Bijela garda i Plava garda ili Slovenski četnici. Na području Sandžaka organizuje se Muslimanska milicija Sandžaka, koju naoružava ustaški pokret i italijanska vojska. Na području Kosova organizuju se jedinice milicije Vulnetari i 1942. godine organizacija Balli Kombëtar, koja za cilj ima proširenje albanske države, te se jedno vrijeme smatrala antifašističkom oganizacijom, ali vremenom sve više surađuje sa italijanskom vojskom. U Bosni i Hercegovini se uslijed terora četnika nad muslimanskim stanovništvom stvaraju i lokalne milicije kao Hadžiefendićeva legija, Huskina vojska (1943), te niz drugih manjih muslimanskih milicija lokalnog značaja, koje su uglavnom direktno naoružavane od strane Ustaške vojnice ili Hrvatskog domobranstva. Ove se milicije uglavnom bore protiv četnika i surađuju sa ustašama, osim u rijetkim slučajevima, kada potpomažu jedinice NOVJ.
Stvaranje NOVJ
180px|mini|desno|General [[Koča Popović, komandant Prve proleterske brigade NOVJ]]
Nedugo nakon okupacije Jugoslavije, Komunistička partija Jugoslavije (KPJ), na čelu sa Josipom Brozom Titom, počela je sa organizovanjem oružanog otpora protiv okupatora. Istaknuti partijski funkcioneri su postali vojni rukovodioci sa zadatkom da osnivaju partizanske odrede. U Beogradu je osnovan Glavni štab partizanskih odreda Jugoslavije, a Politbiro CK KPJ je 4. jula 1941. godine donio odluku o početku oružane borbe. Ova odluka je inspirisana ulaskom Sovjetskog Saveza u rat protiv Njemačke i angažovanjem glavnih njemačkih vojnih snaga na Istočnom frontu, kao i pozivom Kominterne svim porobljenim narodima Evrope da se uključe u rat protiv sila Osovine. Taj dan se nakon rata slavio u Jugoslaviji, kao državni praznik pod imenom Dan borca. U Srbiji 7. jula je Valjevski partizanski odred u Beloj Crkvi u Krupnju organizovao prvi oružani napad, u Crnoj Gori prvi sukob je bio 13. jula, u Sloveniji 22. jula, u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini ustanak započinje 27. jula, a u Makedoniji 11. oktobra. Ti su se dani u SFRJ slavili kao republički praznici pod imenima Dan ustanka naroda pojedine republike. Nakon prvih manjih sukoba, partizanski odredi dobijaju na snazi, te se stvaraju oslobođene teritorije kao tzv. Užička republika u Srbiji, (od 24. septembra do 29. novembra 1941) i Fočanska republika u decembru 1941. Nakon pada Užica, partizanski odredi se povlače u Bosnu i Sandžak, a u Rudom se 21. decembra 1941. godine formira Prva proleterska narodnooslobodilačka udarna brigada. Odluku o formiranju brigade donio je Centralni komitet KPJ, a formirao ju je Vrhovni komandant NOV i POJ, Josip Broz Tito. Na dan formiranja imala je šest bataljona (četiri iz Srbije i dva iz Crne Gore) ukupne jačine oko 1.200 boraca. Za komandanta je postavljen rezervni oficir Vojske Kraljevine Jugoslavije i učesnik građanskog rata u Španiji Koča Popović. Taj se dan smatrao kao dan formiranja prve vojne jedinice NOVJ, a u SFRJ je do 1948. godine slavljen kao Dan Jugoslavenske armije (JA), a nakon sukoba sa Sovjetskim Savezom 1948. godine, praznik je prebačen na 22. decembar.
Drugo zasjedanje AVNOJ-a
180px|mini|desno|Zastava Demokratske federativne Jugoslavije 180px|mini|desno|Grb Demokratske federativne Jugoslavije Na Drugom zasjedanju AVNOJ-a u Jajcu u noći između 29. i 30. novembra 1943. donošenjem Deklaracije drugog zasjedanja AVNOJ-a, AVNOJ se konstituiše u zakonodavno i izvršno predstavničko tijelo, te se osnivanjem Nacionalnog komiteta oslobođenja Jugoslavije (NKOJ), praktički stvara privremena Vlada Jugoslavije. Za Predsjednika i povjerenika za narodnu odbranu proglašava se Josip Broz Tito, kom se dodjeljuje najviši čin maršala, a za predsjednika AVNOJ-a: Ivan Ribar sa potpredsjednicima: Antunom Avgustinčićem, Dimitrom Vlahovim, Markom Vujačićem, Mošom Pijadom i Josipom Rusom.
Istovremeno se donosi i niz drugih odluka, kao Odluka o izgradnji Jugoslavije na federativnom principu u kojoj se prvi put spominje pravo na samoopredjeljenje naroda, pravo na otcjepljenje, ujedinjavanje sa drugim narodima, te sporazumno dogovaranje svih naroda koji su u toku trogodišnje NOB-e učestvovali u stvaranju vojnih i političkih preduslova za stvaranje bratstva naroda Jugoslavije. Ujedno se i država definiše kao federacija sa jednakim pravima naroda: Srba, Hrvata, Slovenaca, Crnogoraca i Makedonaca, te naroda Srbije, Hrvatske, Slovenije, Makedonije, Crne Gore i Bosne i Hercegovine. Također se sva prava garantuju i nacionalnim manjinama.
Među izaslanicima, osim KPJ, bilo je i izaslanika Hrvatske seljačke stranke (mačekovci i radićevci), Srpske zemljoradničke stranke, Stranke samostalnih demokrata, Jugoslavenske muslimanske organizacije (spahinovci), nekolicina radikala, dvojica Hrvata iz Jugoslavenskog odbora osnovanog još 1915. godine u Londonu, Stranka kršćanskih socijalista i drugih građanskih partija. Većina delegata bili su pripadnici Narodnoosloboilačke vojske Jugoslavije kao provjereni borci i revolucionari. Na zasjedanju nisu prisustvovali delegati iz Makedonije, koji se nisu uspjeli probiti do Jajca.
Teheranska konferencija
180px|mini|desno|Velika trojica na [[Teheranska konferencija|Teheranskoj konferenciji]] Ovom deklaracijom, započinje borba KPJ za priznavanje NKOJ-a kao ravnopravnog partnera kod savezničkih sila, koje su do tada imale vojne misije i u četničkom pokretu Mihailovića. Cilj ovog zasjedanja je bio stvoriti državne organe, koji će moći Jugoslaviju ravnopravno predstavljati na međunarodnom nivou. U isto vrijeme (28. novembra-1. decembra) u Teheranu se održavala Teheranska konferencija, u prisustvu trojice predsjednika savezničkih sila: Staljina, Churchilla i Roosevelta, na kojoj se odlučivalo o daljim koracima u borbi protiv Njemačke. Tito je informirao trojicu predsjednika o rezultatima zasjedanja u Jajcu, a Staljin je proglašenje AVNOJ-a nazvao "nožem u leđa Sovjetskom Savezu". Razlog je bio dotadašnje priznavanje izbjegličke Vlade Jugoslavije u Londonu od strane saveznika, kao jedinog legitimnog predstavnika Jugoslavije. Tito je već ranije, od 1. oktobra do 26. novembra sa četiri telegrama obavijestio Staljina o svojim namjerama, te se pretpostavlja da je žestoka reakcija Staljina bila samo lažno usklađivanje mišljenja sa Churchillom. U međuvremenu, od maja 1943. engleska je vojna misija obavještavala o uspjesima partizana i o oportunizmu četnika, te su na Teheranskoj konferenciji, između ostalog, donesene odluke o pomaganju jugoslavenskih partizana i priznavanjem Tita kao legitimnog savezničkog predstavnika u Jugoslaviji. Istovremeno se pojavila teza o savezničkom iskrcavanju na Balkanu, koju je Tito odbio.
Pobjeda
180px|mini|desno|Ivan Šubašić, prvi ministar vanjskih poslova DFJ
Nakon četiri godine rata, NOVJ izlazi iz rata kao pobjednik. Rat se završava kapitulacijom Njemačke 8. maja 1945, a u Jugoslaviji rat traje do 15. maja. Nakon sedam neprijateljskih ofenziva i oslobađanja Beograda 20. oktobra 1944. uz pomoć sovjetske Crvene Armije, jugoslavenski partizani pokušavaju diplomatskim priznanjem velikih sila ostvariti konačni uspjeh. Nakon Titovog odbijanja da se u jesen 1944. godine nekoliko britanskih divizija iskrca u Dalmaciji, politička se napetost između Velike Britanije i Jugoslavije zaoštrava. Po informaciji predsjednika vlade Kraljevine Jugoslavije u izbjeglištvu, Ivana Šubašića, da je Tito spreman i na otpor protiv britanske vojske, Churhill odustaje od ove ideje. Na Visu se 16. juna 1944. godine sastaju Tito i Šubašić, koji potpisuju sporazum o stvaranju privremene vlade nakon završetka rata. Narod bi se referendumom odlučio o tome da li će Jugoslavija biti monarhija ili republika, a da se Izbjeglička vlada Šubašića ogradi od svih kolaboratera i pripanika četničkog pokreta koji su predstavljani kao jedini borci u Jugoslaviji u borbi protiv Njemačke. Istovremeno 9. oktobra 1944. godinu u razgovoru između Churhilla i Staljina, postiže se dogovor o interesnoj podjeli Jugoslavije na dvije sfere (britansku i sovjetsku) u omjeru 50:50. Tito i KPJ su za ovaj dogovor tek kasnije saznali, a Staljin nije blagovremeno informirao Tita. Sporazum Tito-Šubašić je potvrđen od velike trojice na Konferenciji u Jalti u februaru 1945. Time se stvorila mgućnost da se 7. marta 1945. godine stvori prva privremena vlada DFJ u kojoj su od ukupno 28 članova 20 bili zastupnici iz AVNOJ-a, tri člana su bili predstavnici Vlade Kraljevine Jugoslavije u izbjeglištvu, a petorica pripadnici predratnih političkih partija. Tito je izabran za Predsjednika Vlade, a Šubašić za ministra vanjskih poslova DFJ. U aprilu 1945. godine, DFJ sklapa pakt o prijateljstvu sa Sovjetskim Savezom, te se ušvršćuje u novoj evropskoj političkoj situaciji.
Albanija, Grčka
Još za vrijeme Drugog svjetskog rata, revolucionarna (agresivna) vanjska politika KPJ dovela je do kritike velikih sila. Tito je jačao uticaj KPJ na susjedne komunističke partije (Komunistička partija Albanije (KPA), Komunistička partija Grčke (KPG) i Komunistička partija Bugarske (KPB)), a KPA je samo uz pomoć KPJ uspjela doći na vlast u Albaniji. Kada se najesen 1946. godine grčki građanski rat na sjeveru rasplamsao, Tito je podržavao borbu Narodnooslobodilačke vojske Grčke (ELAS), (kasnije nazvane Demokratska armija Grčke) i Slavensko-makedonske narodnooslobodilačke fronte (SNOF) koja se borila protiv grčke vojske i za stvaranje socijalističkog uređenja u Grčkoj. U vremenu od 1945-49. godine u vojvođanskom naselju Maglić kod Bačkog Petrovca osnovano je naselje (Grčka opština u Vojvodini) za obuku i oporavak grčkih revolucionara koje je imalo oko 4.500 stanovnika, a u kojem su važili grčki zakoni i koje je predstavljalo vanteritorijalno područje Grčke u Jugoslaviji sa vlastitim zakondavstvom, ekonomijom, novčanim bonovima, školskim sistemom, potpuno izolovano od lokalnog stanovništva. Nakon prijetećeg zahtjeva Staljina da Jugoslavija prestane pomagati grčke pobunjenike, Tito se protivio prekidu pomoći, ali zbog privredne krize izazvane Rezolucijom Informbiroa 10. jula 1949. godine, Jugoslavija zatvara grčko-jugoslavensku granicu, te time onemugaćava povlačenje grčkih pobunjenika. Podrška albanskim komunistima trajala je sve do 1948. godine, a postojala je namjera ujedinjenja Albanije sa Jugoslavijom, čime bi se albansko nacionalno pitanje u potpunosti rješilo. Potpisivanjem Ugovora o prijateljstvu i zajedništvu sa Albanijom 9. jula 1946. godine, Albanija postaje jugoslavenski satelit sa zajedničkom carinskm unijom, zajedničkom politikom cijena i izjednačavanjem valutnog sistema, a u Albaniju se šalju vojni stručnjaci za obuku Albanske vojske. Staljin je čak u razgovoru sa Đilasom 1948. pristao da Jugoslavija pripoji Albaniju. Istovremeno u dogovoru sa predsjednikom KPA Enverom Hoxhom, Jugoslavija šalje dvije divizije JA na jug Albanije, koje bi trebale braniti Albaniju od monarhističke vojske Grčke. Tito je zbog protesta Staljina povukao jedince JA iz Albanije, u koju su doputovali sovjetski vojni savjetnici, te se time albanski politički vrh podijelio na pobornike jugoslavenske i sovjetske politike. Raskidom veza sa SSSR 1948. Albanija se okreće od Jugoslavije i dolazi do zahlađenja odnosa koje će trajati nekoliko decenja.
Federacija sa Bugarskom
Za vrijeme rata 1944. godine stvara se ideja o Bugarskoj kao sedmoj republici DFJ. Delegacija predvođena Kardeljom, doputovala je u Sofiju na pregovore, na kojima su Bugari plan Kardelja odbili, a predložili svoj. Pregovori su nastavljeni u Moskvi u januaru 1945, a povratkom Georgija Dimitrova u Bugarsku krajem 1945, bugarski parlament priznaje makedonsku naciju, te se pregovori nastavljaju 1. augusta 1947. na Bledu, gdje se stvara carinska unija između Bugarske i FNRJ. U sljedećim koracima Dimitrov je predložio stvaranje jedne istočnoevropske federacije u kojoj bi učestvovali Bugarska, FNRJ, Albanija, Rumunija, Mađarska, Poljska i Čehoslovačka. U jednom intervjuu Staljin, koji je oštro reagirao na ideju stvaranja federacije, odbio je tu mogućnost, a dao svoju suglasnost za stvaranje federacije između Bugarske, FNRJ i Albanije. Kasnijim pritiskom Staljina na FNRJ i Rezolucijom Informbiroa, odustalo se od ovih ideja.
Broj žrtava rata
180px|mini|desno|Spomenik u spomen-području bivšeg [[Jasenovac|koncentracionog logora u Jasenovcu, Hrvatska]] Osnivanjem Državne komisije za ustanovljavanja zločina okupatora i domaćih izdajnika u novembru 1945. godine, odlučeno je pokretanje procesa ispitivanje broja žrtava tokom Drugog svjetskog rata u Jugoslaviji. Prvi podatak o broju žrtava iznio je Tito u maju 1945. godine podatkom da je Jugoslavija imala 1,7 miliona žrtava, a od toga 305.000 poginulih partizana. Broj nije nikada dokazan, niti postoje informacije o načinu proračuna. U ovaj broj su uračunati i demografski gubici uslijed nižeg nataliteta, broja emigranata, protjeranih, te stanovništva koje je zbog promijenjenih granica tek računato u stanovništvo Jugoslavije. Zapadnoevropski demografi ovaj broj reduciraju na oko 1 milion. U toku pregovora između SR Njemačke i FNRJ oko ratnih odšteta, ovaj je broj od strane Vlade Jugoslavije smanjen na 950.000. Kako je njemačka vlada insistirala na tačnom broju, broj je 1964. godine smanjen na 597.323 osobe, koje su poimence izlistane. Profesor matematike Vladeta Vučković, kao student, a tada član komisije, koja je podatke statistički obrađivala, izjavio je 1984. godine u srpskim emigrantskim novinama Naša reč, izdatim u Londonu, da je ovaj broj došao nestručnom obradom studenata, koji su imali dvije sedmice za izradu ovog izvještaja. Kasnijim analizama Bogoljuba Kočovića i demografa Vladimira Žerajića, ovaj broj se 2010. godine kretao do 640.000, od čega su 173.600 bili pripadnici partizanskih jedinica. Ova se tema ponovo pojavila u srbijanskim i hrvatskim medijima krajem 80-ih godina 20. vijeka, te se žrtvama rata i žrtvama koncentracionog logora u Jasenovcu manipulisalo u političke svrhe.