cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 167
IC 167 (također poznat kao Arp 31, IRAS 01483+2139, MCG 4-5-21, PGC 6833 i UGC 1313) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 135 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ovan. Najveći prečnik je 2,70 (106 hiljada sg) a najmanji 1,8 uglovnih minuta (71 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Guillaume Bigourdan 4. januara 1889. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Asocijacija kompozitora-muzičkih stvaralaca
Asocijacija kompozitora-muzičkih stvaralaca (skraćeno AMUS) je kolektivna bosanskohercegovačka organizacija za zaštitu intelektualnih prava svih autora muzičkih i drugih djela, osnovana 2000. godine u Sarajevu, sa sjedištem u Sarajevu.
NGC 3456
NGC 3456 (također poznat kao IRAS 10515-1545, MCG -3-28-18 i PGC 32730) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 196 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pehar. Najveći prečnik je 1,70 (97 hiljada sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (68 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 8. februara 1785. godine.
Asocijacija kompozitora-muzičkih stvaralaca
Historija
AMUS je Udruženje „Asocijacija kompozitora-muzičkih stvaralaca“ osnovano je 1. januara 2000. godine u Sarajevu. Izmjene i dopune Statuta AMUS-a i usklađivanje sa odredbama novog Zakona o kolektivnom ostvarivanju autorskog i srodnih prava i Zakona o udruženjima i fondacijama su registrovane Rješenjem Ministarstva 01/6-67-RS/02 od 12.01.2012.godine. Za prvog predsjednika AMUS-a izabran je Esad Arnautalić a za sekretara Vlatko Marković.
Oblast djelovanja
AMUS kao organizacija se strukovno bavi prvenstveno zaštitom i kolektivnim ostvarivanjem autorskog i srodnih prava u skladu sa Zakonom o kolektivnom ostvarivanju autorskog i srodnih prava, te sekundarno razvojem bh. muzičkog stvaralaštva. Bave se I iIzdavanje muzičkih djela, pisanih djela o muzici i drugih publikacija.
NGC 3456
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Had (podzemni svijet)
mini|[[Had (bog)|Had, bog podzemnoga svijeta, 5. vijek p. n. e. ]]
Asocijacija kompozitora-muzičkih stvaralaca
Organi upravljanja
Prema Statutu AMUS-a, Skupštinu AMUS-a čine svi redovni članovi Udruženja s jednakim pravom glasa. Upravljačke strukture Asocijacije čine 3 glavna stuba, i to:
Had (podzemni svijet)
Had (grč. ᾍδης, Haidēs; Ἀΐδης, Aïdēs = neviđen) naziv je za podzemni svijet, a isti naziv nosi i njegov vladar. Naziv Had se koristi za prevođenje Seol (Podzemlju) u grčkoj verziji Starog zavjeta. A isto tako u Novom zavjetu.
Asocijacija kompozitora-muzičkih stvaralaca
Članstvo AMUS-a
Nakon što je osnovana Asocijacija kompozitora-muzičkih stvaralaca, mnogobrojna muzička i umjetnička imena iz Bosne i Hercegovine su postali članovi AMUS-a. Kao organizacija broji preko 900 članova-autora sa registrovanim repertoarom od preko 36.000 muzičkih djela. Neka od njih su: Edin Dervišhalidović, Nazif Gljiva, Almir Ajanović, Damir Bečić, Amil Lojo, Davor Sučić, Dino Šaran, Al Dino, Damir Imamović, Milić Vukašinović, Gordan Dizdarević, Hamza Ražnatović, Borislav Domazet, Dubioza kolektiv, Armin Šaković, Dino Muharemović, Dino Šukalo, Eldin Huseinbegović, Elvir Laković Laka, Fahrudin Pecikoza, Goran Bregović, Hari Varešanović, Sead Lipovača, Slaviša Guja, Zijo Valentino, Emir Bukovica, Nardin Mašić, Mirko Šenkovski Đeronimo, Branko Đurić i drugi.
mini|Skupština AMUS-a u [[Sarajevo|Sarajevu 2018. na kojoj je zasjedao Dino Merlin]]
Had (podzemni svijet)
Podjela Hada
Rijeke u Hadu:
mini|[[Gustave Doré: Haron vozi duše preko rijeke]]
Stiks je bila granica između gornjega i donjega svijeta. Prva regija Hada jest Asfodel. Homer je u Odiseji opisao da tamo lutaju junaci među manjim duhovima koji se vrzmaju naokolo poput šišmiša. Ovdje lutaju bez radosti, tuge i osjećaja. Prema Homeru, tu je najviše ljudi, a među ostalima i Ahilej. Ahilej reče Odiseju da bi radio bio nadničar seoski nego vladar ljudima u carstvu sjena. Opisivao mu je s tugom nemilu sudbinu umrlih duša u Hadu. Samo prolijevanje krvi u njihovu čast može im vratiti ljudske osjećaje.
Nakon toga dolazi Ereb koji se sastojao od Lete, rijeke zaborava, gdje su se duše skupljale da bi im se izbrisalo pamćenje te da se ne sjećaju prošloga života pri reinkarnaciji, i od Mnemozine, sjećanja, gdje su također pili pripravnici. U Erebu je živio Had sa svojom ženom Perzefonom.
mini|lijevo|[[William Blake: Kerber]]
U predvorju Hadove i Perzefonine palače sjedila su tri suca: Minos, Radamant i Eak. Tamo se nalazio i Trivij (raskršće tri ceste) posvećen Hekati, na kome se sudilo dušama umrlih. Oni koji nisu činili ni velika djela niti velike grijehe bili su upućivani u Asfodel. Ko je činio loša djela i bio zao za svoga života bio je slan u Tartar. Za herojska djela završavalo se na Elizijskim poljanama. Onaj ko nije bio ni loš ni dobar, završavao je u Asfodelu.
Nakon Ereba potrebno je prijeći rijeku boli Aheront, preko koje mrtve prevozi Haron u svome čamcu. Prijevoz mu plaćaju novčićem, koji su Grci obično stavljali pokojniku ispod jezika. Oni koji su bili jako siromašni ili nisu imali nikoga da im stavi novčić pod jezik, ostali su na obali Aheronta ostatak vječnosti. Udaljena obala Aheronta bila je čuvana Kerberom koji je čuvao ulaz u Tartar.
mini|150p|Srde ili Erinije
Podzemna božanstva
Podzemna su božanstva utjerivala strah u kosti. Ovdje je bio bog smrti Tanatos u crnome plaštu s crnim ledenim krilima. Rezao je kosu umirućima i odnosio im duše. Ovdje su bile i božice Kere koje su ubijale ljude na ratnim ratištima i sisale im krv.
Zatim, Empuza koja je ubijala ljude na raskršćima; Lamija koja je majkama ubijala djecu u snu; Hekata sa tri glave i tri tijela koja je vladala čudovištima; bog varljiva sna Hipno kojem se nisu mogli oduprijeti ni smrtnici niti bogovi.
Također su ovdje bile i Srde (Erinije ili Furije) koje su bile neumoljive božice kletve i osvete, a u svijet ih je znala slati Perzefona, Hadova žena.
Smrtnici u Hadu
Ljudi nisu znali mnogo o Hadu jer se niko nikad nije vratio iz njega. Jedino su ga razgledali Eneja i Heraklo koji je odavde odnio Kerbera zbog ispunjavanja svojih zadataka kralju Euristeju. Od ostalih smrtnika, tu je Perzefona, Hadova ljubavnica te Orfej koji je išao po Euridiku. Također je tu bio i Sizif koji je na vrijeme uspio pobjeći i Tezej kojeg je oslobodio Heraklo.
Akutni respiratorni distres sindrom
Akutni respiratorni distres sindrom (ARDS), sindrom akutnog plućnog edema kod odraslih osoba klinički je sindrom akutne respiratorne insuficijencije, koji nastaje usljed oštećenja parenhima pluća. Upala pluća zahvaća uglavnom cijelo područje oba plućna krila pa je disanje otežano, a tijelu nedostaje kisik. Podležeća bolest pluća bilo koje vrste, ali naročito KOPB čine vas još podložnijim ARDS-u.
Historija
Tokom Prvog svjetskog rata, sindrom je prvi put prepoznat kod nekih bolesnika sa povredama grudnog koša, teškim pankreatitisom, nakon masivne transfuzije, sepse i drugih stanja sa manifestnim respiratornim poremećajima (difuznim plućnim infiltratatom i respiratornom insuficijencijom), koji su se javljala poslije latentnog perioda od nekoliko sati do nekoliko dana. ARDS je kroz dalja istraživanja prepoznata kao najteži oblik akutnog oštećenja pluća, ili jedan od najtežih oblika difuznog alveolarnog oštećenja.
Godine 1967. Ashbaugh sa saradnicima opisao je 12 bolesnika sa ovim sindromom, nazvaši ga "respiratorni distres sindrom odraslih".
Artemida
Etimologija
Artemidino grčko ime Ἄρτeuiς, Artemis možda je povezano s grčkim izrazom αρτεμης (artemis) koji je značio da je nešto sigurno. Hetiti su poštovali božicu lova Rutamiš, a Liđani božicu Aritmu kojoj bjehu posvećeni košuta i jelen.
Karakteristike
Artemida je gospodarica zvijeri, božica divljači i lova, koju pjesnici, mitografi i likovni umjetnici redovno predočuju kao lijepu djevojku naoružanu lukom i strijelama, praćenu košutom, katkad veprom i psom.
Najstarija prikazivanja Artemide u grčkoj arhajskoj umjetnosti prikazuju je kao Potnia Theron, božicu zvijeri, krilatu božicu koja drži leoparda i jelena u rukama, a ponekad leoparda i lava.
U klasičnoj grčkoj umjetnosti prikazivana je kao tamnoputa lovkinja odjevena u djevojačku kratku suknju, s lovačkim čizmama, srebrenim lukom i strijelama te magičnim tobolcem. Često je prikazivana u streljačkom stavu, zajedno sa psom ili jelenom. Ponekad je luk i strijele zamjenjivalo i koplje. Kao božica djevojaka držala je i liru, a kao božica svjetla par zapaljenih baklji.
Artemida je nekad predočavana i kao neka tuđa božica kojoj su prinosili ljudske žrtve, a predstavljala je bolest, smrt i zlo. Budući da su lov i rat bili povezani, u nekim krajevima postala je božica rata. U Sparti su joj navodno prinosili ljudske žrtve, a poslije su pred njenim kipom šibali spartanske mladiće da bi ih pripremili na patnje koje ih čekaju u ratu.
Kult
thumb|[[Martin Heemskerck: Artemidin hram]] Naročito je poštovana u Arkadiji, a najpoznatiji je hram u Efezu, Artemision, remek-djelo grčke arhitekture i skulpture. Također je bila posebno poštovana u Sparti.
Mlade Atinjanke u dobi od pet do deset godina su bile slane u Artemidino svetište u Brauronu da bi služile božici jednu godinu. Za to su vrijeme bile poznate kao arktoi, odnosno "medvjedići". Mit objašanjava da je jedan medvjed navikao redovno posjećivati taj grad te da su ga ljudi hranili i pripitomili. Jednog dana medvjed je ubio djevojčicu, a njena braća su ubila medvjeda što je razbjesnilo Artemidu koja je zahtijevala da se djevojčice ponašaju kao medvjedi da bi nadoknadile njegovu smrt.
U mnogim dijelovima Grčke mlade žene su posvećivale igračke, lutkice i uvojke svoje kose Artemidi prije braka.
Rođenje i djetinjstvo
thumb|[[Brygos: Apolon i Artemida, 5. vijek p. n. e.]] Kad je božica Hera saznala da Leta nosi djecu njenog muža Zeusa, bila je bijesna i ljubomorna te se odlučila osvetiti tako što nije dopustila Leti da ostane na čvrstoj zemlji (kopnu ili ostrvu) i Leta je bila prisiljena tražiti gdje će roditi. Dok ju je gonila zmija Piton s glavom zmaja koju je na nju poslala Hera, Leta je naišla na novostvoreno ostrvo Del koje je plutalo na vodi i nije bio ni kopno niti ostrvo, a bješe okružen labudovima. Kad je kročila na to, dvije stijene su izronile iz morskih dubina; jedna je zaustavila kretanje ostrva, a druga stala zmiji na put. Zatim je Leta na gori Kint rodila blizance, sina Apolona i kćerku Artemidu. Poslije je Zeus prikovao Del za dno okeana da više ne pluta, a samo ostrvo postalo je posvećeno Apolonu.
Hera je otela Ilitiju, božicu rađanja da bi spriječila Letu od porođaja. Ostali bogovi prevarili su Heru tako što su joj ponudili ogrlicu od jantara dugu osam metara, a božica je uspjela pobjeći. Legenda kaže da je Artemida rođena prva, a potom je pomogla majci da porodi njenog brata Apolona te je postala božica porođaja.
thumb|lijevo|[[Peter Paul Rubens: Dijana (Artemida) i nimfe, 17. vijek]] Druga verzija priče govori da ih je rodila u gaju Ortigiji u Efezu, a u njegovoj blizini Grci su podigli hram Artemidi koji je postao jedan od sedam svjetskih čuda.
Kad je imala tri godine, Artemida je upitala svog oca Zeusa kojem je sjedila na koljenu da joj ispuni nekoliko želja. Tražila je da se nikad ne uda, da ima lovačke pse, jelene koji će joj voditi kočiju i nimfe kao družice u lovu koje su ostale djevice. Kad bi se zasitila lova, otišla bi svom bratu Apolonu u Delfe i tamo plesala s Haritama ili pjevala s Muzama.
Akteon i Adonis
thumb|[[Lucas Cranach: Dijana (Artemida) i Akteon, 16. vijek]] Jednom se Artemida kupala gola u šumi kad je tebanski princ i lovac Akteon naišao na nju. On je zastao i buljio, zadivljen njenom očaravajućom ljepotom. Slučajno je stao na grančicu te ga je Artemida opazila. Bila je ogorčena te je bacila magičnu vodu na njegovo čelo koja ga je pretvorila u jelena, a njegovi vlastiti lovački psi su ga ubili.
Druga verzija priče govori da se Akteon hvalio da je bolji lovac od nje te ga je ona pretvorila u jelena kojeg su razderali njegovi vlastiti psi. I jedna priča u Adonisu govori da se hvalio da je bolji lovac od Artemide pa je ona poslala vepra na njega.
Kalisto
thumb|[[Jacopo Amignoni: Jupiter (Zeus) i Kalisto, 18. vijek]] Artemida je ubijala bilo koju svoju družicu koja je izgubila djevičanstvo, naprimjer Meru i Kalisto. Kalisto je izgubila svoje djevičanstvo sa Zeusom koji je ili došao prerušen kao Apolon ili kao sama Artemida. Kad je to doznala, bijesna ju je Artemida pretvorila u medvjeda. Kalistin sin Arkad gotovo je ubio svoju majku dok je lovio, ali ga je zaustavio ili Zeus ili Artemida te su ih oboje postavili na nebo kao sazviježđa: Veliki medvjed i Mali medvjed.
Agamemnon i Ifigenija
Artemida je kaznila Agamemnona zato što je ubio svetu košutu u svetom gaju te zato što se hvalio da je bolji lovac od nje. Na putu za Troju da bi učestvovao u Trojanskom ratu, Agamemnonovi brodovi iznenada su stali jer je Artemida zaustavila vjetar. Vrač Kalhant prorekao je da će zaustaviti Artemidu jedino ako joj žrtvuju Ifigeniju, Agamemnonovu kćerku. U nekim verzijama priče on je to i učinio, a u drugim je umjesto nje žrtvovao košutu, a Ifigenija je odvedena na Krim da priprema druge za žrtvu Artemidi. O tome piše Euripid u svojim djelima Ifigenija među Taurijcima i Ifigenija na Aulidi.
Trojanski rat
Artemidin brat Apolon je bio bog zaštitnik Troje, a i sama Artemida je bila vrhovno božanstvo u Maloj Aziji tako da je favorizirala Trojance za vrijeme Trojanskog rata.
Na nju se ljutila Hera zato što se zalagala za Trojance te ju je pogodila u uši vlastitim tobolcem, tako da su njene strijele ispale. Artemida je plačući otrčala Zeusu, a Leta je pokupila strijele koje su ispale iz tobolca.
Ot i Efijalt
Ot i Efijalt, Aloidi, divovi, bacili su Aresa u lance i stavili ga u bronzanu urnu u kojoj je ostao 13 mjeseci. Prekrasna Eribeja, pomajka dvaju divova, rekla je Hermesu što su učinili te ga je on spasio, a Artemida je prevarila Aloide rekavši da će se udati za Ota, a to je Efijalta učinilo ljubomornim. Počeli su se svađati, a Artemida se pretvorila u bijelu košutu i stala između njih. Divovi, ujedno i strastveni lovci, bacili su na nju koplja i tako zapravo ubili jedan drugog.
Ostalo
Kralj Enej jednom je zaboravio prinijeti žrtvu Artemidi te je ona poslala ogromnog vepra u njegovu zemlju koji je ubijao ljude i uništavao ljetinu. Naposljetku su se udružili svi kalidonski junaci na čelu s Meleagrom, Enejevim sinom da bi ga ubili. Artemida je ubila i Niobine kćerke zato što joj je ona uvrijedila majku hvalisajući se.
Osim ubistava, Artemida je brojne ljude i spasila, a moglo ju se umilostiviti izvinjenjem ili prinošenjem žrtve. Od njenog gnjeva spasio se Heraklo koji je ulovio njenu omiljenu kirinejsku košutu.
Akira Kurosawa
Akira Kurosawa ( 23. mart 1910 – 6. septembar 1998) bio je japanski režiser. Smatra se jednim od najvažnijih i najuticajnijih filmskih stvaralaca u historiji kinematografije. Kurosawa je režirao 30 filmova u karijeri dugoj 57 godina. Kurosawa je pokazao hrabar, dinamičan stil, pod jakim uticajem zapadne kinematografije, ali se razlikovao od nje; bio je uključen u sve aspekte filmske produkcije.
Kurosawa je ušao u japansku filmsku industriju 1936. godine, nakon kratke karijere kao slikar. Nakon godina rada na brojnim filmovima kao asistent režije i scenarista, debitovao je kao režiser 1943. godine, za vrijeme Drugog svjetskog rata, sa popularnim akcionim filmom "Sanshiro Sugata" (poznatiji kao Judo saga). Nakon rata, hvaljenim filmom "Pijani anđeo" 1948. godine, u kojem je Kurosawa dao glavnu ulogu dotad nepoznatom glumcu Toshiru Mifunu, je zacimentirao ugled režisera kao jedan od najvažnijih mladih filmskih stvaralaca u Japanu. Njih dvojica će surađivati u još 15 filmova. Njegova supruga Yoko Yaguchi je glumila u jednom od njegovih filmova.
Rashomon, koji je premijerno prikazan u Tokiju u augustu 1950. godine i u kojem je glumio Mifune, je postao 10. septembra 1951. godine dobitnik Zlatnog lava na Filmskom festivalu u Veneciji i naknadno je pušten u Evropi i Sjevernoj Americi. Komercijalni i kritički uspjeh ovog filma otvorio je zapadno tržište filmovima iz japanske filmske industrije, što je dovelo do međunarodnog priznanja ostalih japanskih autora. Tokom 1950-ih i ranih 1960-ih, Kurosawa je režirao jedan film godišnje, uključujući i veliki broj visoko cijenjenih filmova kao što su "Ikiru" (1952.), "Sedam samuraja" (1954.) i "Yojimbo" (1961.). njegovi kasniji radovi uključuju filmove "Kagemusha" (1980.) i "Ran" (1985.). Nastavljao je osvajati nagrade, uključujući i Zlatnu palmu za "Kagemushu", više u inostranstvu nego u Japanu.
Godine 1990. dobio je Oscara za životno djelo. Od AsianWeek magazina i CNN-a je posthumno dobio nagradu kao "jedan od pet ljudi koji su najviše doprinijeli poboljšanju Azije u proteklih 100 godina".
Djetinjstvo i mladost (1910. - 1935.)
Kurosawa je rođen 23. marta 1910. godine u Oimachi u Omori okrugu u Tokiju. Njegov otac Isamu, član bivše samurajske porodice, radio je kao direktor srednje škole za tjelesni odgoj, dok je njegova majka Shima došla iz trgovačke porodice u Osaki. Akira je bio osmo i najmlađe dijete umjereno bogate porodice, sa četiri brata i tri sestre. :17 Pored promocije fizičke vježbe, Isamu Kurosava je bio otvoren za zapadnu tradiciju i smatrao je pozorište i filmove obrazovnim vrlinama. On je ohrabrivao svoju djecu da gledaju filmove; mladi Akira je svoj prvi film pogledao u dobi od 6 godina. :5-7 Važan formativni uticaj je bio njegov učitelj iz osnovne škole Tachikava, čija je progresivna obrazovna praksa zapalila u njegovom mladom učeniku prvu ljubav prema crtežu, a zatim interes za obrazovanje u cjelini. :12-13 U ovo vrijeme, Akira je također studirao kaligrafiju i kendo mačevanje. :16
Veliki uticaj u detinjstvu bio je i Heigo Kurosava (1906-1933), Akirin četiri godine stariji brat. Nakon velikog zemljotresa u Kantou 1923., Heigo je poveo trinaestogodišnjeg Akiru da vidi ruševine. Kada je mlađi brat želio da skrene pogled sa leševa ljudi i životinja razbacanih posvuda, Heigo mu je to zabranio, ohrabrujući Akiru da se suoči sa svojim strahovima tako što će se direktno suočiti s njima. Neki komentatori su sugerisali da je ovaj incident uticao na Kurosavinu kasniju umetničku karijeru, pošto je reditelj rijetko oklijevao da se suoči sa neprijatnim istinama u svom radu. :51-52 :302
Heigo je bio akademski talentovan, ali ubrzo nakon što nije uspio da osigura mjesto u najvažnijoj srednjoj školi u Tokiju, počeo je da se odvaja od ostatka porodice, koncentrišući svoje interesovanje za stranu književnost. :17 Kasnih 1920-ih, Heigo je postao benshi (narator nijemih filmova) u tokijskim kinima koji su prikazivali strane filmove i brzo stekao popularnost. Akira, koji je u ovom trenutku planirao da postane slikar, :70-71 preselio se kod njega, a dva brata su postala nerazdvojna. :19 Uz Heigovo vodstvo, Akira je nezasitno gledao filmove, te pozorišne i cirkuske predstave, :72-74, 83 dok je izlagao svoje slike i radio za ljevičarsku proletersku ligu umjetnika. Nije bio u stanju da zaradi dovoljno za život od svoje umjetnosti, a kako je većinu proleterskog pokreta počeo doživljavati kao „stavljanje neispunjenih političkih ideala na platno“, izgubio je entuzijazam za slikarstvo. :77
Nagrade
AMERIČKA FILMSKA AKADEMIJA
FILMSKI FESTIVAL U BERLINU
BRITANSKA FILMSKA AKADEMIJA
FRANCUSKA FILMSKA AKADEMIJA
FILMSKI FESTIVAL U KANU
NATIONAL BOARD OF REVIEW
UDRUŽENJE KRITIČARA NJU JORKA
VENECIJANSKI FILMSKI FESTIVAL
Australijski nogomet
Australijski nogomet je timski sport koji se igra sa 18 igrača u polju, a igra se na igralištu za kriket ili sličnom ovalnom igralištu, koje mora biti dugo 135-185 metara, te široko 110-150 metara. Igra se loptom jajastog oblika, koja je različita od one kojom se igra ragbi ili američki nogomet. Sličan je ragbiju, američkom nogometu i keltskom nogometu a koristi i neke elemente iz nogometa.
To je australijski nacionalni sport, te je najpopularniji sport u Australiji uz kriket, ragbi ligu, ragbi uniju i nogomet. Nastao je u Melbourneu, odakle su i najpoznatiji klubovi, i gdje je australijski nogomet najpopularniji. S vremenom se proširio i na ostatak Australije.
Osim u Australiji ovaj sport je popularan i u još nekim okeanijskim zemljama, dok je u ostatku svijeta malo popularan ili gotovo nepoznat, uz tek poneku nacionalnu ligu.
1031.
Godina 1031. (MXXXI) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru.
NGC 4965
NGC 4965 (također poznat kao ESO 443-70, IRAS 13044-2757, MCG -5-31-36, PGC 45437 i UGCA 326) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 104 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 2,40 (73 hiljade sg) a najmanji 2,0 uglovnih minuta (61 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 5. maja 1834. godine.
Prisoje (Goražde)
Prisoje su naseljeno mjesto u gradu Goraždu, Bosna i Hercegovina.
NGC 4965
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kaspaza-13
Kaspaza 13 ili ERICE (eng. skr. za "evolucijski srodni interleukinu-1β konvertirajući enzim") je protein koji je identifikovan u goveda. Pripada porodici enzima zvanih kaspaze, koji cijepaju svoje supstrate na C-terminalnim aspartatnim ostacima. Iako je ovaj enzim prvobitno prijavljen kao ljudska kaspaza koja se može aktivirati pomoću kaspaze-8, kasnije studije su potvrdile da je gen identifikovan za kaspazu-13 ima goveđe porijeklo, i da je vjerovatni ortolog ljudske kaspaze-4.
NGC 262
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1977
NGC 1977 je odrazna maglina i otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Orion. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 18. januara 1786. godine. Ovdje je 2006. otkrivena prva protozvijezda HOPS 383 koja raste brzo već devet godina.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Dardanci
U grčkoj mitologiji, Dardanus (Δάρδανος), je bio jedan od sinova Ilirijusa, rodonačelnika svih Ilira. Dardanus je dakle, rodonačelnik Dardanoia (Δάρδανοι) (ostali sinovi su bili Enchelus, Autarieus, Maedus, Taulas i Perrhaebus, također rodonačelnici plemena i to redom: Enhilejaca, Autarijata, Meda, Taulanata i Perhaeba). Prema historičaru Strabonu, Dardanci su bili podijeljeni u dvije pod-grupe; Galabri i Thunaki. Strabon inače nije pohvalno opisao Dardance kada je rekao da su divlji i prljavi, mada je dodao da vole muziku.
HIstoričar J.J. Wilkes navodi da su važniji gradovi Dardanaca bili Ulpiana (Priština), Naissus (Niš), Therranda (Prizren), Vicianum (Vučitrn), Skopi, (Stoc, Skopje) a da im je glavni grad bio Damastioni (kod Ohridskog jezera).
Živeći na granici između uticaja Tračana i Ilira, Dardani su bili prototipski balkanizirano tračko-ilirsko pleme:
Etimologija
Od 1854. godine i istraživanja Johann Georg von Hahna, lingvisti su zaključili da riječi Dardanoi i Dardania možda imaju veze sa proto-albanskom riječi koja znači drvo kruške (dardhë u savremenom albanskom jeziku). S druge strane, mišljenja su sukobljena oko izvornog značenja ove riječi iz proto-indoevropskog *g'hord- (što bi se onda moglo dovesti u vezu sa grčkim achrás - 'divlja kruška') ili *dheregh-.
Natpisi otkriveni u Dardaniji su jedan od glavnih dokaza koji potvrđuju ideju da su Dardanci bili miješana ilirsko-tračka grupa. Ilirska imena dominiraju u zapadnim dijelovima Dardanije i tu nisu pronađeni tračanski nazivi. Tipični tračanski nazivi (ali i primjeri ilirskih naziva) pronađeni su uglavnom u istočnom dijelu Dardanije, od mjesta Scupi (kod današnjeg Skoplja) do Naissusa (Niš) i Remesiane (Bela Palanka).
Historija
Iliri je etnogeografski zajednički starogrčki naziv za sve negrčke stanovnike i plemena u sjevernom susjedstvu Makedonije, Epira i grčkih kolonija (Illyrii proprie dicti). Dvije su osobine Ilira iste kao i kod Makedonaca i Epiraca: plemenska organizacija (etnos) i kraljevstvo. Bavljenje nomadskim stočarstvom nije omogućavalo stvaranje grad-države, kao kod Grka, koji su se bavili sjedilačkom poljoprivredom. Svako veće pleme - Dardanci, Taulanti, Dasareti, Labeati, Ardijejci - imali su jednog kralja, koji nije bio zajednički za sve.
Ponekad se jedna ličnost nametala kao kralj svih Ilira, ali bez dinastičkog kontinuiteta. Tako se Glaukos, kralj Taulanata, nametnuo za ilirskog kralja poslije zajedničkog poraza od Aleksandra Makedonskog.
Dardansko kraljevstvo
Prvi pomenuti vladar bio je Sira, vladar saveza plemena (kraj V-početak IV vijeka p. n. e. ). Bio je savremenik makedonskog kralja Arhaleja iz dinastije Argeada protiv koga se borio zajedno sa plemenom Linkesti. Njegova kćer Euridika (to ime je dobila kao makedonska kraljica), se udala za makedonskog kralja Amintu III i rodila mu tri sina: Aleksandra II, Perdiku III i Filipa II.
Dardanci i Makedonci
Dardanska moć u vremenu nakon osnivanja kraljevstva, ogleda se u činjenici da su makedonski kraljevi Aminta III i Aleksandar II plaćali danak Ilirima, a Perdika III je 360. god. pne u jednoj borbi sa njima izgubio život, zajedno sa 4 000 Makedonaca.
Između dva rata sa Makedoncima, Dardanci su, u savezu sa Dionysius I od Syracuse (grčka kolonija na Siciliji), ratovali u Epiru 384/5 god. pne. protiv plemena Molosiana. Dionizije je Ilirima poslao svojih 2000 vojnika i poklonio 500 kompleta grčke hoplitske vojne opreme, kojom su opremili najbolje vojnike (atistoe). Zbog stalnih ilirskih pritisaka, nakon 25 godina Molosijani su se povukli prema jugu Grčke. Spartanci su uspjeli potisnuti Dardance, prepuštajući im sjeverne epirske obale oko grčke kolonije Apolonije. Kad je Filip II došao na makedonski presto, sva je zemlja bila preplavljena ilirskim osvajačima. U bitki 359. god. pne. Filip II je pobijedio, a Makedonija se proširila na račun Ilira do zemlje Penesta. Kralj Kleitus, (335-325. pne), zajedno sa taulantskim kraljem Glaukom, doživio je poraz od Aleksandra Makedonskog u bitki kod Peliona, 333. god pne. Njegova kraljevina ili bar njen najveći dio bio je priključen Makedoniji, a zarobljeni vojnici uključeni su u makedonsku vojsku koja se spremala za rat sa Perzijom. Od ovog poraza Dardanci se dugo nisu oporavili, pa su vodeću ulogu među Ilirima najprije preuzeli Taulanti, a zatim i Ardijejci.
Za vrijeme Mitila, koji je takođe kovao novac, Dardanci opet jačaju i okreću se na sjever prema Tribalima, i na jug protiv Peonije koju osvaja Longar oko 240. god. pne. To je bila ozbiljna prijetnja Makedoncima, koji se ponovo okreću protiv Dardanaca, napuštajući svoje ambicije prema jugu Grčke.
Makedonski kralj Filip V (221 - 179) pobijedio je 217. god pne Dardance (kod Bilazore, današnji Veles), zatim 211. i 208. u stalnim pokušajima da trajno eliminiše njihovu opasnost. U prvom makedonskom ratu sa Rimljanima Dardanci se ne spominju u mirovnom ugovoru iz Foinike 2005. god.
Dardanci i Kelti
Velika masa Kelta, na svom pohodu u Grčku došla je 279. godine p. n. e. u Dardaniju i napravila pustoš. Tu su se Kelti podijelili u dvije grupe. Jadna je predvođena Brenom nastavila prema Delfima, a druga grupa od 20 000 vojnika prema Trakiji i dalje u Anadoliju.
Dardanski kralj Monunije, ponudio je makedonskom kralju Ptolemeju Keraunu pomoć od 20.000 vojnika za borbu protiv Kelta. Ptolomej je odbio pomoć i to platio glavom, a Kelti su nastavili za Delfe. Već tada su Dardanci formirana politička zajednica sa kraljem na čelu.
Dardanci su se nakon toga postepeno proširili sjeverno do Niša, a na jugu su osvojili Peoniju (peonska dinastija je nestala zauvijek) i izbili na makedonske granice. Tada se na čelu Dardanaca nalazio Longar, prvi poznati njihov vladar. Nakon toga Makedonija je neprestano bila izložena napadima i pustošenjima. mini|desno|Balkansko Poluostrvo i donje Podunavlje nakon uspostave rimske vlasti. Dardanija je dio provincije Moesia Superior
Dardanci i Ardijejci
Na zapadu je Dardanija imala moćnog susjeda u Agronovoj kraljevini koja se u međugrčkim sukobima priklonila Makedoniji i njihovom vladaru Demetriju II. Dok su Makedonci ratovali sa Dardancima Agronove lađe su pustošile zapadnogrčko primorje i pobijedili ahajske snage kod Medeona u Akarnaniji 231. god. Slijedeće godine Teuta je osvojila epirski glavni grad Foiniku, ali se morala povući jer je dio Ilira prešao Dardancima.
Dardanci i Rimljani
Kada su se rimske snage 200. god iskrcale u Iliriju i doprle do Dasaretije, Dardanci se stavljaju na rimsku stranu.
Padom Makedonije i Ardijejskog kraljevstva 168. god. pne i pretvaranjem Makedonije 148. god u rimsku provinciju, Dardanija je dobila novog susjeda, Rimljane. To je iz osnova promijenilo njen položaj i njenu spoljnu politiku. Pomažući Rimljanima da sruše Makedoniju, Dardanci su sami sebi zatvorili izvore plijena kojim su se vijekovima koristili.
U narednih 50 godina Dardanci su mirovali. Pravi razlog su Skordisci koji su sredinom II stoljeća bili na vrhuncu vojne moći. Izbili su na sjeverne granice Dardanije i godinama su, u saradnji sa Medima, nanosili poraze Rimljanima, ne dozvoljavajući im da prodru dalje na sjever. Ovakvo stanje trajalo je do 110. god. kada je slomljena moć Skordiska. Dardanci su 97. god. poraženi od Rimljana. Do 84. god, kad god je rimska vojska bila zauzeta, trajali su stalni upadi sa sjevera u Makedoniju i Epir (Skordisci, Medi, Dardanci).
U trećem makedonskom ratu Dardanci nisu uzeli veliko učešće jer ih porazio makedonski kralj Persej.
Sredinom 70 – ih godina na Dardance je krenula rimska vojska od 30 000 vojnika pod vodstvom Gaja Skribonija Kuriona, i nanijela sudbonosni poraz, pri čemu su na krvavi način postupali sa zarobljenim Dardancima, želeći se na isti način osvetiti. Formalno su Dardanci i dalje ostali nezavisni, potčinjeni rimskom oružju. Poslije pobjede, Kurion je nastavio prema sjeveru i kao prvi Rimljanin izbio na obale Dunava.
U poluzavisnom položaju Dardanija će ostati do završetka mezijskog rata 28. god. pne, kada će izgubiti bilo kakvu samostalnost i ući u sastav rimske provincije Gornja Mezija (Moesia Superior - dio teritorije današnje Srbije južno od rijeke Dunav, Kosovo i sjeverna Bugarska).
Napomena
Pleme o kome je riječ u ovom članku nije povezano sa imenom Dardanus, mitskim osnivačem grada Dardania u istočnoj Turskoj ni moreuzom Dardaneli.
Herbarij
mini|280px|Herbarijski arak, Vitellaria paradoxa zapadnoafrička biljka Herbarij (lat. herbarium) je zbirka presovanog sušenog bilja. Biljke se lijepe na listove papira (herbarijske arke) i razvrstavaju po vrstama, rodovima i porodicama. Uz svaku biljku se na herbarijskom arku nalaze naziv herbarijske zbirke, latinsko ime biljke, nalazište, tj. mjesto gdje je biljka ubrana, zatim stanište, tj. ekološke značajke nalazišta, datum sakupljanja, ime sakupljača i ime onoga ko je biljku odredio (determinirao), a mogu biti navedeni i drugi važniji podaci.
Historija
Početkom 16. vijeka Luca Ghini, profesor botanike sa Univerziteta u Bologni, počeo je sušiti biljke pod pritiskom i sakupljati ih u zbirku - herbarij. Vrlo brzo tu su tehniku prihvatili botaničari širom Evrope i svijeta, pa je do danas nezamjenjiva u čuvanju i proučavanju biljnog materijala. Ako se herbarij pravilno čuva i održava, može trajati neograničeno. Tako su najstarije zbirke starije od 500 godina, a još su u itekako upotrebljivom obliku. Herbarijske zbirke vrlo su bitan komparativni materijal u mnogim taksonomskim i florističkim i geobotaničkim istraživanjima, pa se najčešće nalaze uz botaničke institucije i prirodoslovne muzeje.
Herbariji u institucijama
Tri najstarija herbarija na svijetu nalaze se u Kasselu (Njemačka) iz 1569., Bologni (Italija) iz 1570. i Baselu, (Švicarska) iz 1588. Neki od najvećih herbarija su Muséum National d'Histoire Naturelle u Parizu (Francuska) s 10 500 000 primjeraka, Komarov Botanical Institute u Sankt Peterburgu (Rusija) i Conservatoire et Jardan Botanique u Ženevi (Švicarska) sa više od 5 000 000 primjeraka.
Velike herbarijske zbirke se nalaze i u Beču i Budimpešti.
Maine
Maine je američka savezna država na sjeveroistoku SAD-a u području New England (Nova Engleska). Graniči sa saveznim državama New Hampshire na jugozapadu, kanadskim provincijama Quebecom na sjeverozapadu i New Brunswick na sjeveroistoku te Atlantskim okeanom na jugoistoku. Maine je najsjeverniji dio Nove Engleske te najistočnija savezna država Sjedinjenih Američkih Država. Poznat je po svom pejsažu: stjenovitim obalama, niskim valovitim brežuljcima i veoma gustim šumama u unutrašnjosti, kao i po karakterističnoj priobalnoj kuhinji, koju karakterišu jela od rakova i školjki. Prvobitni stanovnici teritorije koju danas obuhvata Maine bili su indijanci koji su pričali Algonquian jezik. Prvi evropski naseljenici su bili Francuzi koji su se naselili u Maine oko 1604. godine. Prvi engleski naseljenici došli su 1607. godine, izgradnjom kolonije Popham. Kasnije su osnovana brojna naselja duž obale Maina, međutim mnoga su tokom vremena napuštena zbog surove klime i sukoba sa lokalnim stanovništvom. Tokom dvadesetih godina 19. vijeka za teritoriju Mainea su se borile britanske i američke snage, prvo tokom Američkog rata za nezavisnost, a kasnije tokom rata 1812. godine.
Maine je bio eksklava Massachusettsa sve do 1820, kada je zbog rasta stanovništva i političkih odluka u vezi ropstva postao 23. savezna država, 15. marta 1820. godine, u skladu sa Dogovorom iz Missourija. Maine je jedina savezna država koja, po engleskom izgovoru, ima naziv od jednog sloga, te jedina savezna država koja ima samo jednu američku saveznu državu, New Hampshire, za susjeda.
Stanley Kubrick
Stanley Kubrick bio je američki filmski režiser koji je većinu svojih poznatih filmova snimio u Ujedinjenom Kraljevstvu. U svojoj je 50-ogodišnjoj karijeri stvorio značajan opus od 13 dugometražnih filmova, od kojih se mnogi smatraju filmskim klasicima 20. stoljeća.
Kubrickovi su filmovi većinom književne adaptacije, karakteristični po svojoj tehničkoj odličnosti, inventivnom pristupu filmskom scenariju i okrutnoj ciničnoj dosjetljivosti. Njegova su najpoznatija djela hladnoratovska satira Dr. Strangelove, poznati SF-film 2001: Odiseja u svemiru, te film Paklena naranča, čiji je prikaz nasilja uzrokovao kontroverzu kad je film izišao 1971.
Kubrick je preminuo 1999, nakon dugog snimanja neobičnog seksualnog trilera s Tomom Cruiseom i Nicole Kidman, Oči širom zatvorene.
Nagrade
AMERIČKA FILMSKA AKADEMIJA
BRITANSKA FILMSKA AKADEMIJA
NACIONALNI ODBOR KRITIČARA
UDRUŽENJE KRITIČARA NEW YORKA
Integrated Drive Electronics
desno|mini|280p|IDE kabl Integrated Drive Electronics (IDE) odnosno češće korišten termin ATA, te ime koje se pojavilo kasnije, ATAPI ili EIDE (, poboljšana verzija ATA standarda) je standard za povezivanje uređaja za pohranjivanje podataka (hard disk, CD i DVD uređaji) sa matičnom pločom (preko IDE kabla).
mini|desno|200p|Priključci na [[matična ploča|matičnoj ploči na koje se uključuje IDE kabl koji je priključen na hard disk]]
Rimtutituki
Rimtutituki (anagram za Turim ti kitu ) bila je srpska rok supergrupa u kojoj su bili članovi grupa Ekatarina Velika, Električni orgazam i Partibrejkers. Grupa je nastala kao antiratni projekat tokom ratova u Jugoslaviji i antiratnih protesta u Beogradu.
Grupu su činili Zoran Kostić (vokal), Nebojša Antonijević (gitara), Borko Petrović (bubnjevi), Srđan Gojković (gitara, vokal), Goran Čavajda (bubnjevi), Zoran Radomirović (bas), Ljubomir Jovanović (gitara) i Milan Mladenović (gitara, vokal).
Historija
Bend je nastao na potpisivanju peticije protiv mobilizacije u Beogradu. Na sastanku su se pojavili članovi grupa Ekatarina Velika, Električni orgazam i Partibrejkers. Čavajda i Kostić su predložili formiranje antiratnog benda što su ostali odobrili.
Na probi, održanoj bez Mladenovića, Gojkovića i Antonijevića su uz pomoć ostalih članova počeli da rade na muzici, a Kostić na tekstovima, što je rezultiralo pjesmom Slušaj 'vamo. Mladenović je kasnije dodao gitaru i prateći vokal. Iako je bend planirao da snimi album, objavljen je samo singl Slušaj 'vamo sa dvije verzije. Pjesme su besplatno snimane u Pinkovom muzičkom studiju, a puštane preko Radija B92. Izašle su pod okriljem izdavačke kuće PGP RTS. Za pjesmu je snimljen promotivni video koju je emitovala TV stanica O2 TV, a našla se i na muzičkoj kompilaciji Radio utopija (1989–1994).
Godine 1993. u septembru, bend je sa Ekatarinom Velikom, Partibrejkersima i zagrebačkom grupom Vještice nastupio u Pragu i Berlinu. Snimljeno je nekoliko pjesama, ali nikada nisu objavljene. Nakon nastupa bend je raspušten.
Naslijeđe
Godine 2000. pjesma Slušaj 'vamo izglasana je kao 27. najbolja rock pjesma Jugoslavije, po anketi 100 najboljih pesama svih vremena YU rocka, koju je odradio časopis Rock Express. Nevladina oganizacija Inicijativa mladih za ljudska prava je 4. aprila 2010. organizovala koncert na platou ispred Filozofskog fakulteta u Beogradu u cilju proslave 18. godišnjice projekta Rimtutituki. Ovom prilikom pojavili su se bendovi Repetitor, Lira Vega, Superkvartet i Stuttgart Online.
Ležaj
mini|300px|Primjer kugličnog ležaja Ležaj je mašinski element koji dozvoljava određeno relativno kretanje između dva dijela, najčešće rotaciju ili linearno pomjeranje pri čemu prenose opterećenje sa pokretnog na nepokretni dio uz smanjenje trenje između tih dijelova. Ležaji se mogu klasifikovati prema kretanjima koja dozvoljavaju, prema principu njihovog funkcionisanja, te prema pravcu primjenjene sile, koju oni primaju.
Vrste ležajeva
Ležajevi kao mašinski elementi su danas zastupljeni u velikoj mjeri i čine nezaobilazne elemente različitih aplikacija. Postoje mnoge podjele ležajeva a glavna je ona koja ležajeve dijeli prema vrsti trenja koju prenose između dijelova u relativnom kretanju. Prema ovoj podjeli imamo: Na osnovu vrste opterećenja koju prenose, ležajeve možemo podijeliti na:
Trenje u ležajevima
Ležajevi sa malim trenjem često su bitni za efikasnost, kako bi se smanjilo habanje, te kako bi se dostigle velike brzine. U suštini, ležaj može smanjiti trenje pomoću svog posebnog oblika, materijala, ili pomoću fluida koji se nalazi između površina.
Navedene varijacije se mogu kombinovati čak u istom ležaju. Primjer ovoga je kada se od plastike izradi kavez ležaja, koji odvaja valjkiće/kuglice, koji smanjuju trenje pomoću svog oblika i kvaliteta završne obrade površine.
Principi funkcioniranja
mini|240px|Animacija rada kugličnog ležaja. Unutrašnji prsten ležaja rotira dok je vanjski stacionaran Postoji najmanje šest principa rada ležaja:
Šarena džamija
Bosna i Hercegovina:
Sjeverna Makedonija:
Zvjezdane staze: Sljedeća generacija
Zvjezdane staze: Sljedeća generacija američka je naučnofantastična serija. Govori o čovječanstvu u drugoj trećini 24. vijeka, kada je Zemlja dio Ujedinjene Federacije Planeta. Prati avanture zvjezdanog broda Zvjezdane flote, USS Enterprise (NCC-1701-D), u njegovom istraživanju Alfa kvadranta u Mliječnom putu te nam uvodi nove klase svemirskih brodova i novu posadu.
Premijera serije bila je 28. septembra 1987. godine, sa dvosatnom pilot epizodom "Encounter at Farpoint", te dalje, kroz sedam sezona, završavajući sa dvodijelnom epizodom "All Good Things..." 29. maja 1994. godine u sindikaciji obuhvatajući 178 epizoda u sedam sezona. Treća serija u franšizi Zvjezdanih staza, inspirisana je Zvjezdane staze: Orginalnom serijom.
Tokom 1980-ih, Roddenberryja koji je bio odgovoran za originalne Zvjezdane staze, Zvjezdane staze: Animirana serija (1973–1974) i prvi u nizu filmova — Paramount Pictures je zadužio da kreira novu seriju u franšizi. Odlučio je da je postavi sto godina nakon događaja iz originalne serije.
Sljedeća generacija predstavila je novu ekipu: Patrick Stewart kao kapetan Jean-Luc Picard, Jonathan Frakes kao William Riker, Brent Spiner kao Data, Michael Dorn kao Worf, LeVar Burton kao Geordi La Forge, Marina Sirtis kao Deanna Troi, Denise Crosby kao Tasha Yar, Wil Wheaton kao Wesley Crusher, Gates McFadden kao dr. Beverly Crusher, i novi Enterprise.
Roddenberry, Maurice Hurley, Rick Berman, Michael Piller i Jeri Taylor služili su kao izvršni producenti u različitim periodima tokom produkcije. Serija je emitirana u sindikaciji, a datumi i vrijeme variraju među pojedinim televizijskim stanicama. Stewartov glasovni uvod tokom uvodnih špica svake epizode naveo je svrhu zvjezdanog broda:"Svemir, posljednja granica. Ovo su putovanja svemirskog broda Enterprise. Njegova misija: istraživati čudne nove svjetove, tražiti novi život i nove civilizacije, hrabro ići gdje još nijedan čovjek nije išao."Serija je bila veoma popularna, dostigavši ​​skoro 12 miliona gledalaca u svojoj 5. sezoni, a finale serije 1994. gledalo je preko 30 miliona gledalaca. Zbog svog uspjeha, Paramount je unajmio Ricka Bermana i Michaela Pillera da naprave četvrtu seriju u franšizi, Zvjezdane staze: Duboki svemir 9, koja je lansirana 1993. godine. Likovi iz Sljedeće generacije vratili su se u četiri filma: Zvjezdane staze: Generacije (1994), Zvjezdane staze: Prvi kontakt (1996), Zvjezdane staze: Pobuna (1998) i Zvjezdane staze: Nemesis (2002), te u televizijskoj seriji Zvjezdane staze: Picard: Pikard (2020 – danas). Serija je također mjesto radnje brojnih romana, stripova i video igrica. Dobila je mnoga priznanja, uključujući 19 nagrada Emmy, dvije nagrade Hugo, pet nagrada Saturn i nagradu Peabody.
Produkcija
Zbog popularnosti originalne serije u sindikaciji, Paramount Pictures je počeo razmišljati o snimanju filma Star Trek još 1972. Međutim, s izlaskom Ratova zvijezda 1977, Paramount je odlučio da se ne takmiči u kategoriji naučnofantastičnih filmova i preusmjerio je svoje napore na novu televizijsku seriju Zvjezdanih staza. Pristupili su glumcima iz Originalne serije da ponove svoje uloge; skice, modeli, setovi i rekviziti su kreirani za Zvjezdane staze: Faza II dok se Paramount ponovo nije predomislio i odlučio kreirati dugometražne filmove u kojima glume glumci Originalne serije.
Do 1986. godine, 20 godina nakon debija originalnih Zvjezdanih staza na NBC-u, dugovječnost franšize zadivila je rukovodioce Paramount Pictures. Predsjedavajući Frank Mancuso stariji je primijetio da je "rok trajanja u ovom poslu obično tri dana. Da bi procvjetao 20 godina..." On i drugi opisali su Trek kao "krunski dragulj", "neprocjenjivo bogatstvo" koje "ne smije biti protraćeno". Serija je bila najpopularniji sindicirani televizijski program 17 godina nakon otkazivanja, a filmovi iz originalne serije Zvjezdane staze u produkciji Harvea Bennetta dobro su se pokazali na blagajnama. Zahtjevi za platom Williama Shatnera i Leonarda Nimoya za film Zvjezdane staze IV: Putovanje kući (1986) doveli su do toga da studio planira novu televizijsku seriju Zvjezdanih staza. Rukovodioci Paramounta brinuli su se da bi nova serija mogla naštetiti potražnji za filmovima, ali su odlučili da će povećati njihovu privlačnost na videokasetama i kablovskoj televiziji te da bi serija s nepoznatim glumcima bila isplativija od plaćanja visokih plata. Roddenberry je u početku odbio da bude uključen, ali se pridružio kao kreator nakon što nije bio zadovoljan ranim konceptualnim radom. Zvjezdane staze: Sljedeća generacija najavljena je 10. 10. 1986. a glumci u maju 1987. godine.
Muzička tema serije kombinuje fanfare originalne teme serije Alexandera Couragea sa temom Jerryja Goldsmitha za Zvjezdane staze: The Motion Picture (1979). Zaplet nekih ranih epizoda izveden je iz obrisa kreiranih za Zvjezdane staze: Faza II. Osim toga, neki setovi korišteni u filmovima iz Originalne serije prepravljeni su za Sljedeću generaciju, a zauzvrat korišteni za sljedeće filmove Originalne serije. Dio seta transporterske sobe u Sljedećoj generaciji korišten je u originalnom setu transportera Zvjezdanih staza.
Sindikacija i profitabilnost
Uprkos dokazanom uspjehu Zvezdanih staza, NBC i ABC su samo ponudili da razmotre scenarije za pilote za novu seriju, a CBS je ponudio emitovanje mini serije koja bi mogla da postane serija ako bude dobro prošla. Rukovodioci Paramounta bili su uvrijeđeni što televizijske mreže Big Three tretiraju svoju najprivlačniju i najvrjedniju imovinu kao bilo koju drugu seriju. Fox je želio da emisija pomogne u pokretanju nove mreže, ali je želio da bude do marta 1987. i da će se posvetiti samo 13 epizoda umjesto cijele sezone. Neuspješni pregovori uvjerili su studio da može zaštititi Zvjezdane staze samo uz punu kontrolu.
Paramount je povećao i ubrzao profitabilnost emisije odabravši da je umjesto toga emituje u okviru prve serije   na nezavisnim stanicama (čiji se broj više nego utrostručio od 1980.) i velikim trojkama mreže. Studio je ponudio emisiju lokalnim stanicama besplatno kao trgovinu. Stanice su prodale pet minuta komercijalnog vremena lokalnim oglašivačima, a Paramount je prodao preostalih sedam minuta nacionalnim oglašivačima. Stanice su se morale posvetiti kupovini repriza u budućnosti, i samo one koje su emitovale novu seriju mogle su kupiti popularne reprize Originalne serije.
Strategija studija je uspjela. Većina od 150 stanica koje emituju reprize originalnih Zvjezdanih staza željele su spriječiti konkurenta da emituje novu emisiju; na kraju, 210 stanica koje pokrivaju 90% Sjedinjenih Država postalo je dio Paramountove neformalne nacionalne mreže za Sljedeću generaciju. Početkom oktobra 1987. godine, više od 50 mrežnih podružnica je unaprijedilo svoje emisije za pilot serije, "Encounter at Farpoint". Jedna stanica je predvidjela da "Zvjezdane staze obećavaju da će biti jedan od najuspješnijih programa sezone, mrežni ili sindicirani". Specijalne efekte su napravili Industrial Light and Magic, odjel Lucasfilma. Nova emisija je zaista dobro nastupila; ocjene pilota bile su bolje od onih mnogih mrežnih programa, a ocjene su ostale uporedive s mrežnim emisijama do kraja prve sezone, uprkos nedostatku svake stanice koja je emitirala emisiju u različit dan i vrijeme, često izvan udarnog termina. Do kraja prve sezone, Paramount je navodno dobio milion dolara za reklamiranje po epizodi, više od otprilike 800.000 dolara naknade koju su mreže obično plaćale za jednosatnu emisiju; do 1992. godine, kada je budžet za svaku epizodu porastao na na skoro 2 miliona dolara, studio je godišnje zarađivao 90 miliona dolara od oglašavanja od prve epizode, pri čemu se svaka reklama od 30 sekundi prodavala za 115.000 do 150.000 dolara. Serija je imala povrat ulaganja od 40% za Paramount, sa 30 do 60 miliona dolara godišnje neto dobiti za prve epizode i još 70 miliona dolara za oduzimanje prava za svaku od oko 100 epizoda koje su tada bile dostupne, tako da im nije bila potrebna inozemna da prodaja bude uspješna.