cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Snježna grudva Zemlja
mini|Glečer Snježna grudva Zemlja je popularni naziv za hipotezu koja nastoji objasniti niz fenomena zabilježenih u geološkim nalazima tako što tvrdi da je ledeno doba u neoproterozoiku bilo tako oštro da su se Zemljini okeani u potpunosti zaledili te je samo toplina iz Zemljine kore omogućavala postojanje tekuće vode ispod ledenog pokrova debelog jedan kilometar. Opća hipoteza postoji već decenijama. Joseph Kirschvink, profesor geologije na Kalifornijskom institutu za tehnologiju je sačinio izraz "Snježna grudva Zemlja" godine 1992. Hipoteza je kasnije preformulirana i promovirana od Paula F. Hoffman-a, profesora geologije na Harvardu i njegovog kolege Daniela P. Schraga.
Najamnik
Najamnik ili plaćenik je izraz koji se koristi za svaku osobu koja učestvuje u oružanom sukobu ili aktivnostima vezanim uz oružani sukob, a kojoj je glavni motiv za takvu djelatnost stjecanje materijalnog bogatstva. Najamnici se moraju razlikovati od profesionalnih vojnika koji su pripadnici redovne stajaće vojske neke države, odnosno od dobrovoljaca koji u ratu učestvuju iz idealističkih pobuda.
Najamnici se pojavljuju u samim počecima pisane historije, s obzirom da su i najranije civilizacije, odnosno njihovi vladari, prepoznali određene prednosti korištenja stranaca u oružanim snagama. One su se prvenstveno odnosile na činjenicu da su strani profesionalni vojnici u pravilu bolje obučeni za rat od domaćih seljaka/građana, odnosno - za razliku od domaćih feudalaca, plemića ili pripadnika vojničkih kasti - manje skloni preuzimati vlast od svojih poslodavaca.
Vrlo često su se najamnici koristili i kao trupe specijalizirane za točno određenu ulogu, koju redovne snage određene države nisu htjele ili mogle koristiti. To se u antičko doba prvenstveno odnosilo na tzv. laku pješadiju - čarkaše, odnosno praćkaše i strijelce - odnosno konjicu.
U antičko doba veliku slavu su stekli grčki najamnici koji se od vremena peloponeskog rata počinju razvijati u privatne vojske sa specifičnom organizacijom, taktikom i načinom borbe koji je stvorio novu formu pješadije pod nazivom peltasti. Te i druge najamnike su rado koristili trgovačke republike - koje su imale velike količine novca, ali male količine ljudstva, te su njihove oružane snage gotovo u potpunosti činili strani najamnici. Najpoznatiji takav primjer je Kartaga, koja je stvorila imperij uprkos toga što gotovo i nije imala vlastite vojnike.
Poraz Kartage u punskim ratovima je pak pokazao da najamništvo samo po sebi ne može donijeti pobjedu, odnosno da je inferiorno redovnoj stajaćoj vojsci poput one kakvu je imala Rimska republika, a kasnije i Rimsko carstvo. Zamjena te redovne vojske germanskim i drugim najamnicima se, pak, često tumači kao jedan od razloga za propast Rimskog carstva.
Najamnici se povremeno javljaju u Evropi tokom srednjeg vijeka, ali na važnosti dobijaju tek kada se razvija novčana privreda, odnosno njihovi poslodavci dobijaju mogućnost da vjernost u ratu nagrađuju novcem, a ne udjelom u pljački ili feudalnim povlasticama. Tako se javljaju prve stalne najamničke organizacije, od kojih je možda najpoznatija Katalonska kompanija. Krajem 15. vijeka na bojnim poljima Evrope dominaciju feudalne konjice mijenja najamnička pješadija, čiji su najpoznatiji predstavnici Švicarci naoružani helebardama i vrhunski izvježbani za korištenje kompliciranih borbenih poredaka. Njih će u 16. vijeku zamijeniti njemački landsknehti, a pojavljuju se i arkebuziri - profesionalci čija je specijalnost korištenje vatrenog oružja.
Novo oružje i nova taktika čini vojske daleko skupljima, te ih mogu priuštiti samo najmoćniji vladari i države, što dovodi do stvaranja apsolutnih monarhija, kao i do spoznaje da je najamnike previše skupo i komplicirano okupljati samo u slučaju rata, odnosno raspuštati u miru - kao što je to dosada bio slučaj. Tako najamničke formacije s vremenom postaju stalne te postaju osnov profesionalnih stajaćih vojski, od koje neke i dan-danas postoje, odnosno vuku tradiciju.
Najamništvo je u doba francuske revolucije dobilo zao glas, jer su ga idealistički revolucionari smatrali oličenjem ne samo starog režima, nego i inferiornim novim velikim nacionalnim vojskama sastavljenim od regruta. Male profesionalne polu-najamničke vojske koje su podlegle francuskoj revolucionarnoj vojsci na početku francuskih revolucionarnih ratova su im dale za pravo. Negativni stav prema najamnicima je preuzeo i marksizam, tako da se danas vojne formacije koje su neprijateljski raspoložene prema komunizmu i socijalizmu nazivaju plaćeničkima.
Nakon drugog svjetskog rata najamništvo se ponovno javlja uslijed specifičnih okolnosti vezanih uz dekolonizaciju i hladni rat. Mnoge države u Africi koje su stekle nezavisnost nisu imale obučenih profesionalnih oficira niti vojsci, pa su u tu svrhu bile prisiljene koristiti usluge plaćenika iz zapadnih zemalja. Mnoge zapadne vlade su, pak, koristile najamnike i njihove paravojne formacije kako bi prikrile vlastito miješanje u unutrašnje stvari bivših kolonija. Najamnici su posebno na zao glas došli za vrijeme kongoanske krize, nigerijskog građanskog rata i građanskog rata u Angoli.
U najnovije doba najamništvo je dobilo novi oblik kroz tzv. privatne vojne kompanije koje najčešće operiraju kao paravojna formacija, odnosno zaštitarska služba za velike korporacije u kriznim područjima svijeta. Na sebe su skrenuli pažnju svojim učešćem u Iraku nakon američke invazije i zbacivanja Sadama Huseina.
Apartman (film)
Apartman je američka dramska komedija snimljena 1960. u produkciji i režiji Billyja Wildera; u glavnim ulogama su Jack Lemmon, Shirley MacLaine i Fred MacMurray. Ovo je bio nastavak Wilderovog filma Neki to vole vruće i, kao i prethodnik, bio je komercijalni i kritičarski uspjeh, zarađujući više od 25 miliona dolara. Film je nominovan za deset Oscara, a osvojio ih je pet, uključujući one za najbolji film i režiju.
Radnja
Četiri menadžera pišu previše pohvalne izvještaje o Baxteru, tako da direktor g. Sheldrake (Fred MacMurray) sumnja da se nešto skriva iza svih tih izvještaja. Sheldrake pušta da prođe Baxterovo unapređenje ali pod uslovom da i njemu bude dopušteno da koristi njegov apartman, i to odmah istu noć. Sheldrake kupuje Baxteru dvije karte za "Muzičara" kako bi bio siguran da ga neće biti u apartmanu. Razdragan zbog svog unapređenja, Baxter pita Kubelik da izađe sa njim u teatar. Ona pristaje, ali pošto je ona Sheldrakeova djevojka, u namjeri da izbjegne izlazak sa Baxterom, ona odlazi sa Sheldrakeom u apartman. Baxter je razočaran zbog svega ali ipak odlučuje da oprosti Kubelik.
Tokom zabave u firmi uoči Božića Baxter otkriva vezu između Sheldrakea i Kubelik, ali pravi se kao da ništa ne zna o tome, dok Kubelik otkriva da je Sheldrakeova sekretarica također njegova ljubavnica. U apartmanu, Kubelik se sukobljava sa Sheldrakeom optužujući ga za ovu vezu, a on tvrdi da je neizmjerno voli. U međuvremenu, razočarani Baxter upoznaje jednu ženu u lokalnom baru, i dovodi je u svoj apartman, ali sa zaprepašćenjem nalazi Kubelik u svom krevetu potpuno obučenu i s prekomjernom dozom Baxterovih pilula za spavanje.
Salween (rijeka)
Salween (kin: 怒江, bur. Thanlwin Myit) je rijeka u Kini i Mjanmaru (dijelom je granična rijeka prema Tajlandu). Sa 2.980 kilometara dužine, to je druga najduža rijeka u Jugoistočnoj Aziji, poslije Mekonga. Dolina rijeke Salween je slabo naseljena, ali je bogata biljnim i životinjskim svijetom. Rijeka Salween izvire na Tibetanskoj visoravni (planine Ćinghaj), ispod glečera na 5.450 metara nadmorske visine. Potom teče ka jugoistoku kroz kinesku provinciju Junan. U Mjanmaru Salween protiče kroz provinciju Šan. Ulijeva se u Andamansko more.
Apartman (film)
Radnja
Baxter šalje ženu iz bara kući i traži pomoć svog komšije doktora da pomogne Kubelik ali da ne obavještava nikoga o tome. Doktor izražava svoje mišljenje o vezi između Kubelik i Baxtera, što Baxter priznaje samo da ne bi odao Sheldrakeovu umiješanost u aferu. Baxter kasnije zove Sheldrakea telefonom i informiše ga o situaciji, i dok Sheldrake izražava svoju zahvalnost zbog Baxterove uloge u skrivanju afere, on odbija bilo kakvu daljnju umiješanost. Kubelik se dva dana oporavljala u Baxterovom apartmanu, tokom kojih on pokušava da je zabavi i odgovori je od bilo kakvih samoubistvenih namjera, nudeći joj da igra remija iako je ona jako nezainteresovana za to.
De novo
De novo – u općoj upotrebi – je latinski izraz koji znači "od početka", "iznova", "ispočetka",  "ponovo počinje".
Apartman (film)
Radnja
Odsustvo Baxtera i Kubelik s posla je primijećeno i komentarisano od strane Baxterovih bivših "mušterija", misleći da njih dvoje imaju ljubavnu aferu. Kada se pojavljuje taksi vozač i zet od Kubelik i traži je, oni ga sa zadovoljstvom upućuju u Baxterov apartman, uglavnom zbog toga što im je zabranio pristup apartmanu da bi to omogućio Sheldrakeu. Zet napada Baxtera i udara ga pesnicama nekoliko puta.
Salween (rijeka)
Predio u gornjem toku rijeke Salween, gdje ona teče paralelno sa rijekama Mekong i Jangce (Tri paralelne rijeke Junana), zaštićeno je prirodno područje.
De novo
Upotrebljava se u različitim oblastima prirodnih i društvenih nauka, ali i u pravu i ekonomji, pa sve do nekonvencijalnog komuniciranja.
Apartman (film)
Radnja
mini|lijevo|Lemon i MacLaine u završnoj sceni Sheldrake, ljut na svoju sekretaricu zbog odavanja njihove veze Kubelikovoj, daje joj otkaz. Ona se sveti odajući njegovoj supruzi sva nevjerstva što ih je počinio, što dovodi do razvoda. Sheldrake se seli u sobu sportskog kluba i nastavlja svoju vezu sa Kubelik i uživa svoj novi život samca. Baxter se konačno suprotstavlja Sheldrakeovim zahtjevima da mu ustupi svoj apartman za njegov ljubavni sastanak sa Kubelikovom uoči Nove godine, što dovodi do toga da Baxter napušta firmu. Kad je Kubelik čula za ovo od Sheldrakea, ona shvata da je Baxter čovjek koji je istinski voli i napušta Sheldrakea, i trči u apartman. Baxter, koji se već uveliko pakuje i priprema da se iseli, iznenađen je njenom posjetom i njenim insistiranjem da zaigraju novu igru remija. Kad joj on izjavljuje ljubav, njen odgovor je postao čuvena izreka iz filma:"Zaveži i dijeli."
388.
Godina 388. (CCCLXXXVIII) bila je prijestupna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Augusta bez kolege (ili, rjeđe, godina 1141. Ab urbe condita). Oznaka 388. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
389.
Godina 389. (CCCLXXXIX) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Augusta bez kolege (ili, rjeđe, godina 1142. Ab urbe condita). Oznaka 389. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Lištani
Lištani su naseljeno mjesto u gradu Livnu, Bosna i Hercegovina.
Geografija
Naselje je smješteno na udaljenosti 20 km zračne linije sjeverozapadno od Livna, na geografskoj širini 43°53'40.91 i na geografskoj dužini 16°47'10.29".
Nacionalni spomenici
Historijsko područje – Prahistorijski tumulus i nekropola sa stećcima, Veliki i Mali Han, Lištani, proglašeno je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Nacionalni spomenik čine tumulus na kojem su grobovi i 84 stećaka (Veliki Han sa 25 stećaka i Mali Han sa 59 stećaka). Stećci su u lošem stanju, gotovo svi utonuli, amorfni, popucalih ploha, bez ukrasa. U zapadnoj Bosni, poseban oblik prahistorijskog tumulusa, naziva se zaspa. U novije vrijeme se gubi i zamijenjen je nazivima (humka, unjka, crkvina, glavica i sl.), ali uz još očuvanu tradiciju da se radi o zasutoj crkvi. U pitanju su obično tumulusi nasuti zemljom ili mješavinom zemlje i pijeska, ponekad i kamena, većih dimenzija, visine i do 10 m.
Arheološko područje Lištani, proglašeno je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Istraživano je u nekoliko navrata, a svi rezultati nisu još objavljeni. Nacionalni spomenik čini nekoliko dobara.
Maverick (serija)
Maverick je američka humoristična western TV-serija koju je stvorio Roy Huggins i koja se originalno prikazivala na programu ABC-a od 1957. do 1962. Glavni glumci su bili James Garner, Jack Kelly, Roger Moore i Robert Colbert, nastupajući kao četvorica profesionalnih igrača pokera po imenu Maverick (Bret, Bart, Beau i Brent). Moore i Colbert su naknadno postali članovima glumačke postave, iako nikada u seriji nije bilo više od dva Mavericka.
Huggins je kao glavni lik zamislio Breta Mavericka, koji se trebao razlikovati od dotadašnjih western-junaka kako time što je za život zarađivao kao kockar i varalica, tako i time što je nosio crni šešir i odjeću, po western-konvencijama predviđenim za negativce. Bret je također stalno nastojao izbjeći situacije u kojim bi mu se život našao u opasnosti, a kada bi se u njima našao na to se stalno žalio, iako bi na kraju svake epizode pokazao da je hrabar i spretan s pištoljem kao i svaki drugi western-junak.
Breta Mavericka je tumačio James Garner, koji je već nakon nekoliko epizoda postao velika zvijezda. Međutim, na početku prve sezone se ispostavilo kako studio jednostavno nije u stanju snimati epizode predviđenim tempom, na što su producenti došli na originalnu ideju. U seriju su uveli lik Bretovog brata Barta, koga je tumačio Jack Kelly, a koji je gotovo po svemu bio istovjetan Bretu, čime je omogućeno da se likovi, glumci i ekipe rotiraju.
Ovakav je aranžman potrajao tri godine, sve dok Garner, nezadovoljan kvalitetom scenarija, nije napustio seriju. Kao zamjena je došao Roger Moore, tumačeći lik Bretovog rođaka Beaua, koji je dugo vremena proveo u Engleskoj - a što je trebalo biti objašnjenje za Mooreov engleski naglasak. I Moore je, isto kao Garner, zbog loše kvalitete scenarija napustio seriju, te je kao zamjena, odnosno treći brat Maverick, došao Robert Colbert. Nakon još jedne sezone je zbog loše gledanosti obustavljeno snimanje serije.
Nastavci i remakeovi
Nostalgija za ugašenom serijom je godine 1978. dovela do snimanja TV-filma The New Maverick, koji je predstavljao njen prvi nastavak, odnosno pilot za TV-seriju Young Maverick, čiji je glavni junak Baeuov sin Frank Maverick. Ona je ugašena nakon nekoliko epizoda. Godine 1981. je snimljen još jedan TV-film Bret Maverick: The Lazy Ace, koji je poslužio kao pilot za novu seriju Bret Maverick, ugašenu nakon jedne sezone.
Godine 1991. Bart Maverick se u tumačenju Jacka Kellyja pojavio kao jedan od junaka The Gambler Returns: The Luck of the Draw, TV-filma koji je okupio likove odnosno glumce nekada najpopularnijih western-serija.
Godine 1994. je snimljen igrani film gdje je ulogu Breta Mavericka tumačio Mel Gibson, a gdje se James Garner pojavljuje u ulozi njegovog oca.
Pad Osmanlijskog Carstva
Nakon vjekovne stagnacije, pad Osmanlijskog Carstva je period koji počinje početkom 19. vijeka. S ruskim ekspanzionizmom i ekonomskim boljkama, koje su se reflektirale u pobunama naroda, Osmanlijsko Carstvo je pokušalo uhvatiti vezu sa Evropom, ali se na kraju ipak raspalo.
Uvod
Od vremena sultana Selima III. država je pokušala napraviti različite reforme vojske, uprave, financija i školstva. Sultan Selim je pokušao uvesti stalnu vojsku, ali su ga ubili janjičari, koji su bili najveći protivnici njegovog plana. Na ljeto 1826. sultanu Mahmutu II. je konačno uspio savladati janjičare, pa je tako najelitniji dio turske vojske prestao postojati. Separatističke težnje u raznim krajevima carstva, od Irana do Egipta su rasle, baš kao i ovlasti pašâ čiji pašaluci su praktično postali samostalni, npr. Ali paša iz Janjine u Epiru je imao svoju vojsku.
Mahmud II
On se suočio 1821. s veliko pobunom u Grčkoj. Nakon intervencije Velikih sila, koja je rezultirala bitkom kod Navarina 1827. i rusko-turskih ratom 1828–9., Mahmud je bio primoran dati Grčkoj nezavisnost 1832.
Kasnije je Mahmud imao konflikte sa svojim ambicioznim vazalom Mehmed Alijom, valijom (guverner) Egipta. Mahmud je imao Alijevu podršku prilikom ugušivanja grčke pobune, ali mu nije platio obećanu nagradu za njegove usluge. 1831., valija je objavio rat i uspio okupirati Siriju i Arabiju do kraja rata 1833. 1839. je Mahmud obnovio ratna dejstva, nadajući se da će vratiti izgubljena područja, međutim umro je prije vijesti da je njegova vojska izgubila bitku kod Neziba.
Politika
Autokratija sultana Osmanlijskog Carstva je ostala nepromjenjena vijekovima, dok je ostatak svijeta polahko postajao demokratskiji i liberalniji. Gubitak skoro četvrtine carske teritorije je samo doprinjeo postojećim ekonomskim problemima, koje su vodile revoluciji. Situacija je posebno bila opasna u Carigradu, koji je primio hiljade izbjeglica sa Balkana. pokušan je veliki broj manjih državnih udara, s ciljem svgavanja sultana. Nijedan od njih nije bio dobro organizovan niti približno uspješan, ali su stvarali paranoju kod Abdula Hamida II koja ga je vodila samoizolaciji u svojoj palači u Yildizu.
Turska vojna pobjeda nije zaustavila podizanje drugih pobuna i revolucija. Sastanak u Parizu 1902. je skupio vodstvo "Mladih Turaka", grupa koju su sačinjavali studenti, turski nacionalisti sa željom da prekinu veze s nazadnim carstvom. U Bugarskoj i Makedoniji su teroristi počeli bombardovati osmanlijske banke i vladine zgrade, zahtjevajući potpunu nezavisnost. Dvije pobune su se udružile 1908. kaad se vojna regimenta, stacionirana u Makedoniji, pobunila i pobjegla u planine. Njima su se pridružili makedonski pobunjenici kao i veliki broj Mladih Turaka. Ova grupa se nazivala Komitet saveza i progresa (KSP). Uskoro su se i druge regimente u Bugarskoj i Rumeliji pobunile, kao i mnogi anatolski vojnici koji su poslani da uguše pobunu. Abdul Hamid nije imao izbora nego da pristane na zahtjeve pobunjenika. Ustav je usvojen, osnovan je i parlament, a Abdul Hamid je sada bio vođa Osmanlijske ustavne monarhije. Ubrzo nakon prvih izbora, koje je KSP lako dobio, izvršen je kontraudar od strane konzervativnih vojnih oficira. Iapk, udar nije uspio oboriti novu vladu, uglavnom zbog sposobnosti nepoznatog oficira Mustafe Kemala. Kada su liberali saznali da je sultan pomagao državni udar, odlučili su da sultan mora sići s vlasti. Tako je izdata fatva, a duga vlast Abdula Hamida II je okončana.
Marčelo
Marko Šelić, u svijetu hip-hopa poznatiji kao Marčelo, srbijanski je reper i pisac. Jedan je od najpoznatijih repera u Srbiji.
Biografija
Marko Šelič Marčelo rođen je 22. januara 1983. godine u Paraćinu. Karijeru je započeo 1997. u Paraćinu, a ozbiljnije se počeo baviti repom 1999. Nastupao je s grupom Rhyme Animal po Srbiji. Samostalno je počeo pisati pjesme 2001. i tada surađuje s Oneyom. Potpisao je ugovor za Basivity Music. S Oneyom je počeo repati kako bi publika čula za njega. U novembru 2003. izišao je njegov debi album De Facto i počeo je sarađivati s reperima iz regije. Publika ga je prihvatila zbog njegovih pjesama koje su dolazile iz srca i opominjale srbijansko društvo. Dobio je titulu Glasnogovornik generacije. Najviše se bure podiglo oko njegove pjesme "Kuća na promaji" u kojoj se dotakao atentata na Zorana Đinđića i brutalnosti srpske policije. Napustio je Basivity Music 2004. i potpisao ugovor s Multimedia Musicom. Njegov trud se isplatio sa dosta slušanim pjesmama "Šarada", "Otkucaji", "Pozerište", "Novi Vavilon" i "Senke". Na albumu se pojavljuju razni gosti, kao što su Sky Wikluh i Timjah, Škabo, X-centar, Marko Milivojević (ex-EKV), Ministar Lingvista, DJ Raid i Flip Flop. Dobio je nagradu Davorin 2006. za najbolji rock/pop/hip-hop album godine, kao i nagradu za pjesmu godine. Marčelo je napisao i roman "Zajedno sami" koji je dobio nagradu 2008. Njegov album Treća strana medalje također je dobro prošao, dobivši medalju za najbolji regionalni hip-hop album 2009. Marčelo je 2010. objavio album Deca i Sunce. U Oktobru 2012. u saradnji sa NVO Astra izbacuje pjesmu "Čep" koja je nastala kao dio projekta u borbi protiv trgovine ljudima. 4. novembra 2013. na oficijelnom youtube kanalu izbacuje pjesmu "Pegla" kao singl za album "Napet Šou" koji je planiran za 2014. godinu.
Fudbalski savez Republike Srpske
Fudbalski savez Republike Srpske je organizacija nogometa na području Republike Srpske, entiteta Bosne i Hercegovine.
FSRS je osnovan 5. septembra 1992. godine. Kao i na mnogim drugim prostorima nogomet je i u ovom bosanskohercegovačkom entitetu najmasovniji i najomiljeniji sport. U okviru saveza takmiči se preko 250 klubova, od čega 4 ženska, sa preko 20.000 registrovanih nogometaša. Stvorena je snažna sudijska organizacija sa 1200 članova. Preko 600 trenera trenutno radi na osavremenjavanju igre. Intenzivno se radi i sa mlađim kategorijama u brojnim nogometnim školama.
Prva liga Republike Srpske je najjača liga koju organizuje ovaj savez. Na kraju svake sezone osvajač ove lige prelazi u državnu ligu tj. Premijer ligu koja je pod pokroviteljstvom Nogometnog/Fudbalskog saveza Bosne i Hercegovine.
Domorodački narodi Amerike
Indijanci su prastanovnici američkog kopna, pripadnici mongoloidne rase, iz grane Indijanida.
Prema, danas već genetički ubjedljivim dokazima, vode porijeklo iz sjeveroistočne Azije, a dijelom i iz Polinezije. Rasno i jezično dosta različiti. Podijeljeni su na mnogobrojna plemena razasuta od sjeverne Kanade i Aljaske, pa do Ognjene Zemlje u Čileu i Argentini. Indijanci su danas klasificirani u preko 200 jezičnih obitelji od kojih su mnoge nestale, a mnoge su još, što se tiče klasifikacije, pod žestokim debatama. Na području Sjeverne Amerike, odnosno u SAD i Kanadi postoji preko 50 etno-lingvističkih porodica svrstanih u Velike porodice, sa preko 20 porodica u Srednjoj Americi, a ostale su po Južnoameričkom tlu. To su:
Život i običaji
Indijanci u pogledu kulture pripadaju u nekoliko kulturnih pojaseva. Najpoznatiji su Prerijski Indijanci u područjima sjevernoameričkih prerija. To su poznati lovci na bizone, i prema mnogima najbolji živi jahači na svijetu. Bizon im je glavna lovina. Lov je prisutan u svim kulturnim pojasevima Amerike. Luk i strijela, koplje i puhaljka (serbatana) sa otrovnim strelicama, glavna su im oružja u lovu. Kao sakupljače i ribare također ih poznajemo širom obiju Amerika. Kopačica je glavno oruđe Indijanki za iskapanje korijenja i insekata. U lovu na ptice Indijanci se koriste strelicama sa tupim vrhom, zbog slabije probojnosti, i da ne izgube strelu, dok se u lovu na ribe služe testerastim strelama sa 3-4 zuba sa strane. Otrov se također koristi u ribolovu, posebno u Južnoj Americi.
Kulturna područja
mini|desno|Urarina [[shaman, 1988]] Najrazvijenije grupe Indijanaca nastanjene su u područjima Kordiljera u Južnoj Americi (Inka, i Čibča), te u Srednjoj Americi u Meksiku i Gvatemali (Quiche, Cakchiquel, Maya, Totonac, Mixtec, Zapotec). U područjima južno od njih, pa do Kulumbijske granice živjeli su ili žive i danas: Cuna, Chorotega, Huave, Jicaque, Bribri.
Plemena kišnih šuma su lovci, ribari, sakupljačoii i uzgajivači manioke i kukuruza. Glavna plemena su: Caraja, Katukina, Tupi, Omagua, Peba, Bororo, Tukuna, Tukano, Arua, Nambikwara, Urarina, Zaparo, Jivaro.
Na Chacu žive žeteoci algarrobe i sakupljači meda, poznata plemena su: Toba, Mataco, Maca, Lule, Vilela. Najjužnija plemena Južne Amerike su Ona, Alacaluf, Chono i Yahgan. Ovi posljednji, donedavno su bili najjužniji narod na svijetu.
U područjima Sjeverne Amerike na Sjeverozapadu žive ribarska plemena Tlingit, Haida, Kwakiutl, Nootka, Bella Coola, Tsimshian. -Subarktičko područje nastanjuju lovci na karibua i ribari. To su razna plemena Atapaska: Carrier, Babine, Chilcotin, Tanaina, Tanana, Koyukon, Tsetsaut, Nicola ili Stuwihamuk, Dogrib ili Pasje Rebro.
Od prerijskih lovaca na bizone najpoznatiji su: Sioux, Pawnee, Kiowa, Osage, Oto, Comanche, Missouri, Ponca, Kiowa Apache, Iowa, Assiniboin, Sarsi. U području Velikog slanog bazena žive sakupljačka šošonska plemena Shoshoni, Bannock, Ute, Norhern Paiute, Paiute, Wind River.
Na američkom Jugozapadu žive Apache, Navaho, Keres, Tewa, Tiwa, Hopi, Zuñi. Apači i Navaho, kao i nestali Toboso, Jano i Jocome iz sjevernog Meksika bili nomadska ratoborna plemena, veoma opasni susjedi miroljubivim Pueblima, i kasnije Meksikancima. Keresi, Tiwe, Tewe, Towa, Hopi i Zuñi miroljubivi su uzgajivači kukuruza, koji su živjeli u pueblo selima od ćerpiča, čije su nastambe imale po nekoliko katove na koje se dolazilo preko ljestava, koje su se nakon upotrebe povlačile za sobom ,a zbog opasnosti od lutajučih apačkih pljačkaških bandi.
Jugoistočna plemena su ratari, među njima je bilo i ljudožderstva i prinošenja ljudskih žrtava. Kukuruz je njihov glavni agrikulturni proizvod a ples Green Corn Dance najvažnija svetkovina. Predstavnici su im: Powhatan, Creek, Choctaw, Chickasaw, Tunica, Biloxi, Seminole, Alabama, Hitchiti, Tekesta, Ais, Calusa.
Stanovnici Sjeveroistočnih šuma Sjeverne Amerike žive u dugim kućama, long houses. Njihovi predstavnici su Iroquois (Irokezi), Mohican ili Mohikanci, Metoac, Nanticoke, Delaware Indijanci, Massachuset, Pennacook, Abenaki, Erie Indijanci, Tionontati, a tu pripadaju i plemena sa Velikih jezera: Chippewa, Potawatomi, Kickapoo, Menominee i ostali. Na područjima Platoa riujeke Columbia žive plemena pravih ihtiofaga i kopača korijenja camas. Njihovi predstavnici su: Chinook, Nez Perce, Yakima, Walla Walla, Tenino, Calapooya.
Kalifornijski Indijanci 'žeteoci' su žira i divljeg kestena (Aesculus). Dio plemena nastanjenih na sjeverozapadu države kulturno pripadaju Sjeverozapadnoj obali. Kalifornijsku grupu, u kulturnom pogledu, predstavljaju plemena Yokuti, Chimariko, Yuki, Wappo, Pomo, Salinan, Esselen, Yahi, Yana i drugi.
Bukovica (Renče–Vogrsko)
Bukovica je naseljeno mjesto i sjedište općine Renče–Vogrsko, regija Goriška, Slovenija.
Okinavljanski kobudō
Okinavljanski kobudō (古 武 道, također poznat kao Ryūkyū Kobujutsu, Koryu, ili samo kao Kobudō) je japanski pojam koji se može prevesti kao "stari borilački način Okinave ". To se općenito odnosi na klasičnu tradiciju oružja Okinavljanskih borilačkih vještina, od kojih su najpoznatiji rokushakubo (1,82M dug štap, poznat kao "bo"), VRI (bodež u obliku palica), tonfa (rukovhatna palica), Kama (srp), i nunčaku (okovani štapići), ali i tekko (čelična šaka), tinbe-rochin (štit i bodež), i surujin (otežani lanac). Manje uobičajeno Okinavljansko oružje uključuje Tambo (kratki štap) i eku (brodsko veslo tradicionalnog Okinavljanskog dizajna).
Bukovica (Renče–Vogrsko)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Nova Gorica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Bukovica je imala 475 stanovnika.
Okinavljanski kobudō
Historija
Popularna priča i uvjerenje da su Okinavljanski poljoprivredni alati evoluirali u oružje s obzirom na ograničenja postavljena na seljake koja su značila da nisu mogli nositi oružje. Kao rezultat toga, rečeno je, oni su nezaštićeni i razvijen je borbeni sistem oko svojih tradicionalnih poljoprivrednih alatki. Međutim, znanstvenici modernih borilačkih vještina nisu mogli naći historijske podrške za ovu priču, te dokazi otkriveni od strane različitih borilačkih histoičara ukazuju na Pechin ratnika kasta na Okinavi kao onih koji su se bavili i proučavali borilačke vještine, a ne Heimin, ili prost. Istina je da je Okinavljanima, pod vlašću stranih sila, bilo zabranjeno nošenje oružja ili treniranje s njima u javnosti. Ali borbe bazirane s oružjem koje su tajno prakticirali (i vrste oružja s kojim su trenirali) imali su jake kineske korijene, i primjeri sličnih oružja su pronađeni u Kini, Maleziji i Indoneziji i predatiranih Okinavljanskih prilagodbi.
Za Kobudō umjetnosti su neki mislili da će biti preteča karatea, i nekoliko stilova te umjetnosti uključuju neki stepen Kobudō obuke kao dio svojih programa. Slično tome, nije neuobičajeno vidjeti povremeni nožni udarac ili druge tehnike praznih ruku u Kobudō katama. Tehnike dviju umjetnosti usko su povezane u nekim stilovima, o čemu svjedoče varijante pojedinih kata praznih ruku i oružjem: na primjer, Kankū-dai i Kankū-VRI, i Gojūshiho i Gojūshiho-no-SAI, iako su to primjeri od Kobudō kata koji su razvijeni iz karate kata i nisu tradicionalni Kobudō oblici. Ostale autentičnije Kobudo Kate pokazaju elemente tehnika praznih ruku kao što je prikazano u starijim oblicima kao što je Soeishi Ne Dai, bo oblik koji je jedan od rijetkih autentičnih Kobudo kata koja koristiti nožni udarac kao pretposljednu tehniku. Kobudo i kobujutsu su stariji i manje su prošli kroz "moderni razvoj" od karatea i još uvijek zadržali puno više izvornih elemenata, čiji se odraz može vidjeti u više modernih karate kata. Vezu između prazne ruke i oružane metode mogu biti izravno povezane u sistemu kao što su formulirani kako bi se očuvala i umjetnosti, kao što su Inoue / Taira 's Ryukyu Kobujutsu Hozon Shinko Kai i Motokatsu Inoue-ov Yuishinkai Karate jutsu. M. Inoue povlači direktnu usporedbu između korištenja pojedinih oružja i različitih elemenata tehnike praznih ruku kao što je Sai zrcaljenje haito/shuto waza, tonfa odražava onaj urkaken i hijiate, i Kama od kurite i kakete, kao primjeri. Rad nogu u obje metode je izmijenjen.
Oružja i kate
Okinavljanski kobudō je u svoj zenit nekih 200-400 godina prije i svih autentičnih kobudō kata treniranih u ovom periodu, samo relativno malo u usporedbi održavao postojanje. Između 18. do početka 20. stoljeća opada studij Ryukyu kobujutsu (kao što je poznat tada) što je značilo da je budućnost ovih borilačkih tradicija u opasnosti. Tokom Taisho razdoblja (1912-1926) neki eksponenti borilačkih vještina kao što su eksponenti Yabiku Moden ostvarili su veliki napredak u osiguravanju budućnosti Ryukyu kobujutsua. Veliku količinu tih oblika koji su još uvijek poznati su zbog nastojanja Taira Shinken koji je putovao oko Ryukyu otoka u ranom dijelu 20. stoljeća, je sastavio 42 postojeće kata, koja pokrivaju 8 vrsta Okinavljanskog oružja. Dok Taira Shinken nije bio u stanju sakupiti sve postojeće Kobudo kate, ali one koje je uspio sačuvati navedene su ovdje. One međutim ne uključuju sve one iz Matayoshi, Uhuchiku i Yamanni potomstva.
Bō
mini|120px|Tradicionalni bō je tačno 1.82 metara dugačak i rukuje se s obje ruke zbog njegove dužine i težine. Bō je palica duga šest stopa (1,82M), i ponekad sužena na oba kraja. Najvjerovatnije je bila razvijena od poljoprivrednog alata zvanog tenbin: štap postavljen preko ramena s košarama ili vrećama koje vise s oba kraja. Bō je također najvjerovatnije korišten kao držač za grablje ili lopatu. Bō, zajedno s kraćim varijacijama kao što su Jo i Hanbo mogao je također biti razvijen od štapova za hodanje korištenog od strane putnika, a naročito munkova. Bō se smatra 'kraljem' Okinavljanskog oružja, kao i svi ostali iskorištava svoje slabosti u borbi protiv njega, a kada se bori protiv njih koristi svoju snagu protiv njih. Bō je najstariji od svih Okinavljanskih oružja (i najefektivniji jedan od najranijih od svih oružja u obliku osnovnih palica), te se tradicionalno pravi od crvenog ili bijelog hrasta.
Sai
mini|120px|Dva stara saia. Gornji je okinavljanski sai i ispod je manji indonezijski. Sai je tro-račvasti zubčasti bodež ponekad pogrešno smatran da je varijacija alata koji se koristi za stvaranje brazda u zemlji. To je vrlo nevjerovatno pošto je metala na Okinavi bilo u kratkom dostupu u ovom trenutku i štap bi služio u tu svrhu više zadovoljavajuće za siromašne prostake, ili Heimin. Sai izgleda sličan kratkom maču, ali nema sječiva i na kraju je tradicionalno tup. Oružje je metalno i bodež je u klasi s njegovom dužinom ovisno od podlaktice korisnika. Dva kraća zubca na obje strane glavne ručke se koriste za hvatanje (a ponekad i razbijanje) drugog oružja, kao što su mač ili bo. Oblik poznat kao Nunti Sai, ponekad zvan Manji Sai (zbog svog izgleda nalik swastika Kanji-u) ima dva kraća vrha istaknuta u suprotnim smjerovima, s drugim monouchi umjesto ručke.
Tonfa
mini|120px|Par tonfi Tonfa je navodno nastao kao držač za mlinski kamen a koristio se za brušenje zrna. Tradicionalno je izrađena od crvenog hrasta, a može se držati za kratku okomitu ručku ili dužu glavnu osovinu. Kao i kod svih Okinavljanskih oružja mnogi oblici odražavaju tehnike "praznih ruku". Tonfa je lakše prepoznata po modernom razvoju u obliku policijskog pendreka, ali njegova upotreba se razlikuje.
Nunčaku
desno|mini|120px|Različiti tipovi nunčakua Nunčaku su dvodijelna drvena (ili metalna u modernim inkarnacijama) štapića spojena kablom ili lancem. Postoji mnogo kontroverzi oko njhovog nastanka: neki kažu da je izvorno kinesko oružje, drugi kažu da se razvio od vršidbenih mlatilica, dok jedna teorija tvrdi da su razvijene djelimično od konja. Kineski nunčaku imaju tendenciju da se zaobljeni, dok su one Okinavljanske osmorougaone, te su izvorno povezani konjskom kosom. Postoje mnoge varijacije nunčakua, od trodijelnog presjeka (San-setsu-kon), do manjih multi-dio nunčaku. Nunčaku je popularizirao Bruce Lee u mnogim filmovima kako u Holivudu tako i Hong Kongu. Sada se također prave sa užetom između.
Kama
mini|desno|120px|Kama Kama je tradicionalni poljoprivredni srp, i smatra se jednim od najtežih za naučiti s obzirom na osobne opasnosti u bavljenju s takvim oružjem. Tačka u kojoj se oštrica i ručka pridružuju u "oružje" obično je ugao s kojima štap bo može biti zarobljen, iako se to združenje pokazalo kao slaba tačka u dizajnu, i moderni primjeri današnjice imaju tendenciju da imaju kraće ručke s oštricom koja počinje sljediti ručku, a zatim koljeno, iako u manjoj mjeri, i ovaj oblik Kame je poznat kao natagama. Rub tradicionalnog rižnog srpa, poput onoga koji se može kupiti iz japanskih poljoprivrednih radnji, i dalje se nose bez zareza, zato što je to nepotrebno za namjenjenu upotrebu.
Leo von Caprivi
Georg Leo von Caprivi (njem. Georg Leo Graf von Caprivi de Caprara de Montecuccoli) (24. februar 1831 – 6. februar 1899) bio je njemački političar i general. Naslijedio je Otta von Bismarcka na mjestu njemačkog kancelara i tako postao drugim kancelarom njemačkog carstva. Na mjestu kancelara proveo je četiri godine (mart 1890 – oktobar 1894).
Okinavljanski kobudō
Tekko
desno|mini|100px|Uzengija ili "D" formiran tekko Tekko ili tecchu je oblik metalnog boksera, i to prvenstveno uzima njegov glavni oblik korištenja od onih tenika praznih ruku, do uvođenja rezajućih pokreta. Tekko su obično napravljeni na širini strane, s nešto između jedan i tri boda koja strše na uglu ispred s izbočenim bodovimaa na vrhu i dnu koljenice. Oni mogu biti izrađeni od bilo kojeg tvrdog materijala, ali se pretežno nalaze od aluminija, željeza, čelika ili drveta.
Leo von Caprivi
Biografija
Rođen je u Charlottenburgu (Berlin) u Njemačkoj, u porodici italijanskog porijekla. U vojsku se prijavljuje 1849. godine i služi u Austro-pruskom ratu 1866. godine, te u Francusko-pruskom ratu 1870. godine. Od 1883. do 1888. godine služi kao zapovjednik carskog admiraliteta, gdje pokazuje svoj talent. Bio je prvobitno na mjestu zapovjednika desetina smještenih u Hannoveru, međutim Vilim II ga je prebacio u Berlin u februaru 1890. godine. Nakon smjenjivanja Otta von Bismarcka, postaje drugim kancelarom Njemačke.
Okinavljanski kobudō
Tinbe-rochin
mini|150px|desno|Tradicionalni štitovi korišteni u kobudōu Tinbe-rochin se sastoji od štita i koplja. To je jedan od najmanje poznatih Okinavljanskih oružja. Tinbe (štitovi), mogu biti izrađeni od različitih materijala, ali se obično nalaze od vinove loze ili trske, metala, ili arhetipski iz kornjačevina oklopa (historijsko Ryūkyū ostrvo "primarnim izvorom hrane, ribolovom, uvjetovao je pouzdane zalihe kornjačinih oklopa ). Veličina štita je obično oko 45 cm i 38 cm širok. Rochin (kratko koplje) je odrezano sa dužinom vratila iste udaljenosti kao i podlaktice do lakta, ako se drži u ruci. Koplje onda strši iz osovine i može se naći u mnogim različitim dizajnima i varira od kratkog koplja do mačeva i mačetnih oblika.
Leo von Caprivi
Biografija
Caprivi je vodio politiku novog kursa kako u vanjskoj tako i u unutrašnjoj politici, pomičući se prema socijaldemokratskim načelima u domaćoj politici, i prema pro-britanskoj vanjskoj politici, uključujući i Zanzibarski ugovor u kojem je Velika Britanija ustupila Njemačkoj Heligoland u zamjenu za Zanzibar. Taj potez doveo je do neprijateljstva Caprivija i njemačkih kolonijalista, koji su tražili preraspodjelu kolonija, dok je Caprivijeva politika slobodnog tržišta izazvala protivljenje konzervativnih zemljoradničkih zaštitnika.
Okinavljanski kobudō
Surujin
desno|mini|Suruchin sa kanapom i kamenjem. Surujin se sastoji od ponderiranog lanca ili kožnog kabla i može se naći u dvije vrste: 'tan surujin' (kratki) i 'naga surujin' (dugi). Dužine su oko 150-152 cm i 230-240 cm respektivno. To je oružje koje je moglo lahko biti skriveno prije korištenja, i zbog te činjenice može biti razorno efikasno. U moderno doba, pronađena su sječiva na jednom kraju i utezi na drugom, surujin tehnike su vrlo slične onima u nunčakuu. Kožni kablovi se koriste za praksu ili kumite, dok se lanci preferiraju za demonstraciju, ali uže (najčešće od konoplje) je izvorni materijal koji se koristi.
Mustafa Peštalić
Mustafa Peštalić, rođen 28. marta 1963, je bosanskohercegovački nogometaš. Karijeru je započeo u FK Lokomotivi iz Brčkog. Zatim kao junior odlazi u FK Vojvodinu Novi Sad i započinje svoju profesionalnu karijeru.
Okinavljanski kobudō
Eku
mini|desno|150px|Primjer hrastovog eku 72" dugog vesla sa zbliženom slikom oblog djela vrha Veslo okinavljanskog stila zove se eku (ovo se zapravo odnosi na lokalno drvo koje se najčešće koristi za vesla), eiku, iyeku, ili ieku. Istaknuta obilježja su blaga tačka na vrhu, krivulja na jednoj strani vesla i greben naličju krova na drugoj strani. Jedan od osnovnih poteza za ovo oružje koristi činjenicu da će ribar boreći se na plaži moći baciti pijesak na protivnika. Iako nemaju dužine a time i dosegu, kao štap bō, oštri rubovi mogu nanijeti više prodorne štete kada se rukuje ispravno s njim.
Leo von Caprivi
Biografija
Carpivi je 1894. godine otišao s funkcije kancelara zbog velike svađe između njega i pruskog premijera grofa Eulenburga. Naslijedio ga je Princ Chlodwig zu Hohenlohe-Schillingsfürst.
Mustafa Peštalić
Nastupao je za mnoge klubove u jugoslavenskoj ligi kao i Portugalu i Kini. Karijeru je nastavio kao trener u Australiji, gdje je od 1999. do 2008. proveo radeći u klubovima Premijer lige Viktorije i Nacionalne lige Australije: FC Preston Lionas, FC Melbourne Knights i u viktorijanskoj fudbalskoj federaciji Australije. Trenutno sportski direktor NK Zvijezda Gradačac, Premijer BH liga. Završio je trenersku školu u Sarajevu na UEFA programima.
Okinavljanski kobudō
Tambo
desno|mini|120px|Tambo Tambo, ponekad pisan kao tanbo, je kratki štap (u usporedbi s Bō, ili hambo) napravljen od tvrdog drveta ili bambusa. Njegova dužina se određuje mjerenjem od vrha lakta do ručnog zgloba. Tambo se može koristiti u parovima.
Kuwa
Motika je uobičajena u svim agrarnim društvima, na Okinavi, kuwa je također bila korištena kao oružje od kada postoje seljaci. U poređenju na vrtnu motiku, ručka tendira da bude deblja i obično kraća, kako zbog stasa okinavljana te i činjenice da se mnogo poljoprivrede odvija na brežuljcima, gdje bi duge ručke bila prepreka. Klasični oblik oštrice je jednostavan pravokutnik od čelika s oštro vodećim rubom, ali također može biti odvojen sa zupcima.
Hanbo
mini|100px|desno|Uobičajena dužina i debljina hanbōa
Hambo je štap srednje dužine ili bambus štap, koristi za udaranje i tehnike zaključavanja u borbi. Dužine je oko 90 cm, ili može biti napravljen uzimajući u obzir duljinu od kuka do gležnja.
Nunti Bo
Nunti bo je sličan koplju, ali obično se sastoji od Bo štapa s manji-oblikovanim saiom montiranom na kraju.
Sansetsukon
mini|desno|150px|Sansetsukon - trodjelno oružje Sansetsukon je sličan nunčakuu, ali ima tri dijela drva (ili metala u modernim inkarnacijama) spojenih kablom ili lancem
Ahmet Hromadžić
Ahmet Hromadžić (11. oktobar 1923 – 1. januar 2003) bio je bosanskohercegovački, bošnjački književnik, novinar i urednik. Pisao je pripovijetke i romane za djecu i odrasle. Čitalačkoj publici najpoznatiji je po djelima za djecu, između ostalih po naslovima: Patuljak iz Zaboravljene zemlje, Patuljak vam priča, Okamenjeni vukovi i drugo. Radio je kao novinar i urednik nekoliko časopisa. Jedan je od osnivača dječije biblioteke "Lastavica".
Biografija
Rođen je u Bjelaju kod Bosanskog Petrovca, gdje završava osnovnu školu. Tehničku i Višu pedagošku školu završava u Sarajevu. Učestvovao je u Drugom svjetskom ratu. Radio je kao novinar sarajevskog dnevnika, a i kao urednik lista „Krajina“ u Bihaću i kulturne rubrike sarajevskog lista "Oslobođenje". Kao urednik izdavačkog poduzeća „Veselin Masleša“ osniva dječiju biblioteku „Lastavica“.
Pisao je pripovijetke i romane za djecu i odrasle, književne i teatarske kritike, književne reportaže, crtice i članke. Djela su mu prevedena na mnoge svjetske jezike, uvrštene u izbore dječije literature i lektire nekih evropskih zemalja (Italija, Norveška, Belgija).
Bio je član Redakcije međunarodne edicije Djeca svijeta, Akademije nauka i Društva pisaca Bosne i Hercegovine. Kao član Društva pisaca BiH, zajedno sa Huseinom Tahmiščićem, Izetom Sarajlićem, Velimirom Miloševićem i Vladimirom Čerkezom, pokreće međunarodnu književnu manifestaciju „Sarajevski dani poezije“ u organizaciji Društva pisaca BiH 1962. godine.
2007. godine osnovna škola u Bosanskom Petrovcu dobija naziv OŠ " Ahmet Hromadžić", a također se na porodičnu kuću u Bosanskom Petrovcu u Ulici Pekiska postavlja spomen ploča Ahmeta Hromadžića.
Davis Cup reprezentacija Srbije
Teniska reprezentacija Srbije predstavlja Srbiju u Davis Cupu, a njom rukovodi Teniski savez Srbije. Ova reprezentacija osvojila je Davis Cup 2010.
Ahmet Hromadžić
Biografija
U Bihaću se u okviru Kantonalne i univerzitetske biblioteke otvara spomen soba Ahmeta Hromadžića nakon sprovođenja dijela projekta obilježavanje imena Ahmeta Hromadžića. Aktivnost na projektu se nastavlja.
Davis Cup reprezentacija Srbije
Historija
Kao reprezentacija Jugoslavije najbolji ostvaren plasman bio je polufinale 1988, 1989. i 1991. Od 1995. nastupa kao reprezentacija SR Jugoslavije, a od 2004. kao Srbija i Crna Gora.
Godine 2007. prvi se put pojavljuje kao Srbija i kvalificira se za Svjetsku grupu 2008, a također je igrala i Svjetsku grupu 2009. Nakon poraza od Španije 4–1 u 1. kolu 2009, Srbijanci su pobijedili Uzbekistan 5–0 i ostali u Svjetskoj grupi. Oni su 2010. stigli do finala pobjedom nad reprezentacijom Češke u Beogradu od 3–2, a u finalu su, također u Beogradu, pobijedili reprezentaciju Francuske 3-2 i tako postali 13. nacija u historiji koja je podigla pehar Davis Cupa.
Ahmet Hromadžić
Biografija
Djela Ahmeta Hromadžića sada su zastupljena u lektiri Osnovnih škola. U djelima Ahmeta Hromadžića prožima se djetinjstvo provedeno u Bjelaju kod Bosanskog Petrovca, sa prepoznatljivosti krajolika planine Osječenice,Bjelajske kule, te prirodnih ljepota i izazova divljine sa svim ljepotama i prirodnim nepogodama, kao i šarolikost životinjskog svijeta u netakutoj prirodi okoline Bosanskog Petrovca.
Davis Cup reprezentacija Srbije
Historija
Reprezentaciji Srbije, kao pravnoj nasljednici, pripisuju se svi rezultati bivših država (SCG, SRJ, SFRJ) što je značajno prilikom određivanja domaćinstva i odabira podloge u susretima Davis Cupa.
Zanimljivosti
15 godina i 337 dana
IC 2054
IC 2054 (također poznat kao ESO 15-7 i PGC 14497) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 945 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Sto. Najveći prečnik je 0,50 (137 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (110 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 17. novembra 1900. godine.
Davis Cup reprezentacija Srbije
Zanimljivosti
24. maj 2000, Jugoslavija – Monako (3–0)
Tunis/ zemlja, Evroafrička zona, Grupa III
IC 2054
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Davis Cup reprezentacija Srbije
Zanimljivosti
44 godine i 98 dana
Josip Palada
13. maj 1956, Jugoslavija – Velika Britanija (0–5)
Beograd/ zemlja, 2. kolo Evrozone
15 sati i 34 minute
5–7. mart 2010, Srbija – SAD (3–2)
4 sata i 34 minute
Troicki/Zimonjić – Clément/Llodra 6–3, 7–63, 4–6, 5–7, 4–6
Beograd/ tvrda, finale Svjetske grupe
22 poena, 12–10
Bozoljac/Zimonjić – Bopanna/Devvarman 4–6, 6–3, 6–4, 7–610
Novi Sad/ tvrda, 1. kolo Svjetske grupe
38 gemova, 18–20
Zimonjić – Nuno Marques 6–3, 0–6, 6–2, 3–6, 18–20
17. juli 1998, Jugoslavija – Portugal (2–3)
Beograd/ zemlja, četvrtfinale Evroafričke zone, Grupa II
72 gema
Jovanović/Panajotović – Nielsen/Ulrich (8–6, 6–4, 4–6, 4–6, 15–13)
26. april 1959, Jugoslavija – Danska (1–4)
Zagreb/ zemlja, 1. kolo Evrozone
261 gem
9–11. juni 1946, Francuska – Jugoslavija (2–3)
Pariz/ zemlja, polufinale Evrozone
14–1 (setovi), 87–25 (gemovi)
14–16. septembar 1979, Jugoslavija – Portugal (5–0)
Beograd/ zemlja, doigravanje Evrozone
7 pobjeda
18–20. septembar 2009, Srbija – Uzbekistan 5–0, Beograd/ tvrda, doigravanje Svjetske grupe
9–11. juli 2010, Hrvatska – Srbija (1–4), Split/ tvrda, četvrtfinale Svjetske grupe
3–5. decembar 2010, Srbija – Francuska (3–2), Beograd/ tvrda, finale Svjetske grupe
4–6. mart 2011, Srbija – Indija (4–1), Novi Sad/ tvrda, 1. kolo Svjetske grupe
8–10. juli 2011, Švedska – Srbija (1–4), Halmstad/ tvrda, četvrtfinale Svjetske grupe
Ostala takmičenja
Na Svjetskom ekipnom kupu 2009. u Düsseldorfu na debiju pod imenom Srbija osvojili su turnir savladavši u finalu selekciju Njemačke 2–1.
Na Univerzijadi 2009. zlatnu medalju osvojio je Aleksandar Slović, a muško ekipno zlato pripalo je srbijanskoj ekipi.
390.
Godina 390. (CCCXC) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Timasija i Promota (ili, rjeđe, godina 1143. Ab urbe condita). Oznaka 390. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.