cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historija Bošnjaka
Austrougarska vladavina i Kraljevina Jugoslavija
Bosnu i Hercegovinu je okupirala i njome upravljala Austro-Ugarska, od 1878. godine kada je veliki broj Bošnjaka napustio Bosnu i Hercegovinu. Zvanični austrougarski dokumenti pokazuju da je 56.000 ljudi, Bošnjaka i Osmanlija emigriralo između 1883. i 1920. godine. Većina emigranata vjerovatno je pobjegla u strahu od eventualnih napada poslije međuetničkog nasilja u buni koja je trajala od 1875. do 1878. godine. Mnogi Srbi iz Hercegovine otišli su u Ameriku tokom istog perioda. Drugi talas bošnjačke emigracije pojavio se po okončanju Prvog svjetskog rata, kada je Bosna i Hercegovina postala dijelom Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, poznatom poslije 2929. godine kao Kraljevina Jugoslavija.
Borba za priznanje
Član Ilirskog pokreta iz 19. vijeka, Ivan Franjo Jukić, isticao je Bošnjake pored Srba i Hrvata kao jedno od plemena koje sačinjava Ilirsku naciju.
U zoru Ilirskog pokreta, bošnjačka inteligencija se okupila oko časopisa Bosna i tokom 1860-ih promovisala ideju bošnjačke nacije. Član ove grupe bio je Bašagićev otac. Ova bošnjačka grupa će ostati aktivna nekoliko decenija, sa kontinuitetom ideja i korištenjem arhaičnog bošnjačkog imena. Od 1891. do 1910. godine, izdavali su časopis pod nazivom Bošnjak.
Uprava Benjamina Kallaya, austrougarskog upravnika Bosne i Hercegovine, podstakla je ideju jedinstvene ujedinjene bošnjačke nacije, koja će pored muslimana uključiti i pravoslavce te katolike, i na taj način se suprotstaviti nacionalnim uticajima iz Zagreba i Beograda na kršćansko stanovništvo Bosne. Ideji su se žestoko suprotstavili nacionalno sazreli katolici i pravoslavci koji su već svoj identitet formirali pod uticajem nacionalnih pokreta iz Srbije i Hrvatske. Ovakva politika je zakomplikovala bosansko etničko pitanje i učinila da se Bošnjaci smatraju prorežimskom nacijom. Poslije Kallayeve smrti 1903. godine, zvanična politika se lagano usmjeravala ka prihvaćanju trojne etničke realnosti Bosne.
Muslimanska narodna organizacija (MNO), politička partija osnovana 1906. godine, bila je veliki oponent režima i promovisala je ideju posebnosti muslimana u odnosu na pravoslavce i katolike. Grupa disidenata koja se između ostalog deklarisala kao hrvatsko-muslimanska, formirala je partiju nazvanu Muslimanska napredna stranka (MNS), ali je dobila malu podršku naroda i stoga je upotpunosti nestala u narednih nekoliko godina iz političkog i javnog života.
Prvi Ustav Bosne i Hercegovine iz 1910. godine, jasno je naznačio Srbe, Hrvate i muslimane kao "autohtone narode". Ovo se odrazilo i na izbore koji su održani odmah poslije, kada je izborni sistem bio podijeljen na način da su postojali srpski, hrvatski i muslimanski glasački listići. Muslimanska narodna organizacija (MNO), Srpska narodna organizacija (SNO) i Hrvatska narodna zajednica (HNZ) su dobile gotovo jednoglasnu podršku na svojim glasačkim listićima i njihovi članovi su formirali saziv, uprkos tome što je ovaj parlament posjedovao malo uticaja u austrougarskoj provinciji Bosna i Hercegovina. Bošnjaci su u to vrijeme naglašavali muslimanstvo iz više razloga, a jedan je i prkos kršćanskoj austrougarskoj vlasti koja je u početku svoje vladavine koristila termin Muhamedanci za Bošnjake muslimanske vjere, koji su to smatrali uvredom, jer je to impliciralo iskrivljeno tumačenje nastanka islama. Svi prijevodi u parlamentu na maternji jezik koji se zvao bosanski, a potom srpsko-hrvatski koristili su malo slovo "m" za muslimane, kao pripadnike islama.
Poslije Prvog svjetskog rata, Bosna i Hercegovina je postala dijelom Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, koja se kasnije transformisala u Kraljevinu Jugoslaviju. Srpska monarhija, kao jedan od pobjednika u Prvom svjetskom ratu tražila je hrvatske i slovenačke političke partije, kao partnere za formiranje države. MNO se transformisala u Jugoslavensku muslimansku organizaciju (JMO), odustala od težnje za ozakonjivanje muslimanskog nacionalnog identiteta do povoljnijih vremena i usmjerila se na zaštitu vjerskih i egzistencijalnih pitanja Bošnjaka, kroz saradnju sa drugim partijama, ponekad i sa srpskim partijama kao što su Narodna radikalna stranka Nikole Pašića i Srpskom radikalnom strankom Milana Stojadinovića.
Tokom Drugog svjetskog rata, zvaničnici Nezavisne Drzave Hrvatske su pokušali da ostvare savez sa Bošnjacima koji su se smatrali Hrvatima muslimanske vjere. mini|310p|desno|Nacionalna struktura Bosne i Hercegovine 1991.
Deklaracija Zemaljskog antifašističkog vijeća narodnog oslobođenja Bosne i Hercegovine (ZAVNOBiH), izdata 25. novembra 1943. godine od strane antifašističke vlasti je dokument koji je obnovio državnost Bosne i Hercegovine i smatra se ustavnom osnovom moderne Bosne i Hercegovine.
U jugoslavenskom popisu iz 1961. godine, pojavila se opcija Muslimani, po prvi put. Tokom 1963. Muslimani su navedeni u Ustavu pored Srba i Hrvata. Na kraju 1968. godine, prihvaćen je i termin Musliman sa velikim "M", kako bi se razlikovali pripadnici nacije.
Septembra 1993, Drugi bošnjački sabor, donio je odluku o vraćanju historijskog nacionalnog naziva Bošnjaci, umjesto prethodno korištenog naziva Muslimani.
NGC 7738
NGC 7738 (također poznat kao IRAS 23414+0014, MCG 0-60-38, PGC 72247 i UGC 12757) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 311 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 2,00 (181 hiljada sg) a najmanji 1,5 uglovnih minuta (136 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Gaspare Stanislao Ferrari 1865. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Lotar I, car Svetog Rimskog Carstva
Lotar I (njemački: Lothar; francuski: Lothaire; italijanski: Lotario; holandski: Lotharius; 795. - 29. septembar 855.) je bio car Svetog rimskog carstva od 840. do 855. godine i kralj Italije od 818. do 855. godine. Bio je najstariji sin franačkog cara Ludovika Pobožnog i njegove supruge Ermengarde od Hesbaye, kćerke Ingermana, vojvode Hesbaye. U nekoliko navrata, Lotar se zajedno sa svojom braćom Pipinom I i Ludovikom I pobunio protiv svog oca, jer je njihov polubrat Karlo izabran za njegovog nasljednika. Nakon smrti oca, Karlo i Ludovik su udružili snage protiv Lotara u građanskom ratu (840. - 843.). Borbe između braće su direktno dovele do raspada Franačke države i postavili temelje za razvoj moderne Francuske i Njemačke.
Rani život i vladavina
Lotar je bio najstariji sin Luja I cara Svetog Rimskog Carstva. Svoja prva dva desetljeća života on provodi na dvoru svoga djeda Karla Velikog. Njegova smrt rezultira pokušajem Luja I za reorganizacijom države kako bi Lotar postao njegov jedini nasljednik čime bi se napokon završilo s tradicionalnom franačkom podjelom države između njega i braće. Po dogovoru iz 817. godine Lotar I postaje očev suvladar i kralj Italije dok njegova braća Pepin i Luj dobijaju Akvitaniju i Bavarsku.
Taj prvobitni dogovor vrijedi sve do 829 godine kada pokušaji Luja I da udijeli teritorij i svom najmlađem sinu budućem Karlu II izaziva bijes Lotara koji se uz pomoć ostale braće buni protiv oca kojega 830 godine nakratko prisiljuje na abdikaciju. Njegova restauracija sljedeću godinu predstavlja Lotarov poraz nakon čega je prisiljen provoditi sljedeće godine u Italiji. Drugi neuspješni pokušaj bratske pobune biva ugušen 834 godine čime je sudbina budućeg cara zapečaćena do smrti njegovog oca.
Kada ga na svojoj samrtnoj postelji 840 godine Luj I proglašava budućim carem Lotar to shvaća kao znak potrebe povrata državnog jedinstva Franačkog carstva. Odluka njegove braće Karla II i Luja Njemačkog da nepriznaju njegovo vrhovništvo rezultira ratom. Odlučujuća bitka ovog rata se vodi kod Fontenaja 25.juna 841 godine kada je Lotarova vojska katastrofalno potučena od njegove braće. Kratko vrijeme po završetku ove bitke Lotar bježi iz svog glavnog grada Aachena u koji ubrzo ulaze protivnički vojnici.
Posljedica ovog ratnog poraza postaje podjela franačkog carstva Karla Velikog koju Lotar više nije u stanju spriječiti. Po dogovoru iz Verduna 843. godine Lotar I. ostaje car Svetog Rimskog Carstva, kralj Italije i kralj centralne franačke države, dok njegov brat Karla II postaje samostalni kralj Zapadno Franačkog Carstva ( Francuske ) a drugi brat Luj Njemački postaje car Istočno Franačkog Carstva ( Njemačke ).
Ostatak svoga života Lotar provodi na današnjem širem području Beneluksa dok svom sinu Luju prepušta upravljanje Italijom. Osjećajući krajem 854 godine da mu ostaje još malo za živjeti on donosi odluku da prije svoje smrti mora riješiti pitanje naslijeđivanja pošto ima 3 sina. Tada se odlučuje na identičnu grešku svoga oca o podjeli države protiv koje se on tako žestoko borio 841 godine. Carsku titulu i kraljevstvo Italije prepušta abdikacijom svojemu sinu Luj italijanski, kraljevstvo centralne franačke države prepušta svom sinu Lotaru II zbog čega će taj dio svijeta uskoro dobiti ime Lotharingia to jest Lorraine, a Provance je dobio najmlađi sin Karlo od Provance.
S tako uređenim nasljeđivanjem Lotar I se povlači u manastir početkom 855. godine gdje uskoro umire.
Ava Gardner
Nakon kurseva glume i dikcije, debituje na filmu 1942. Do 1947. već je dostigla status zvijezde nastupajući u pustolovnim i ljubavnim filmovima prosječne vrijednosti. Na filmskom platnu magnetična erotičnost tamnokose senzibilne ljepotice dolazi do punog izražaja, pa Gardner proglašavaju najljepšom glumicom na svijetu, što je potvrdila i ulogom u filmu Bosonoga kontesa.
Njene nezaboravne glumačke kreacije u filmovima iz pedesetih godina 20. stoljeća snimljenim po Hemingwayevim romanima – Snjegovi Kilimanjara i Sunce se ponovo rađa – pribavili su joj atribut tipične hemingvejevske junakinje. Likove impulzivnih, temperamentnih junakinja maestralno je odigrala u filmovima Mogambo i Noć iguane. Posljednju veću filmsku ulogu odigrala je 1980.
Klanac
mini|250px|Klanac Hatonosu u [[Japanu]] mini|250px|Ljudi u klancu u gornjem toku [[Missouri (rijeka)|Missourija u Montani]] Klanac je forma reljefa uža od kanjona, usjek među brdima nastao potočnom erozijom. Obično se klasificiraju kao veći od vododerina, a manji od dolina.
Pregled
Općenito, to je fluvijalna padina s relativno strmim stranama koje je okružuju, a nagib strmine iznosi od 20 do 70 stepeni. Klanci mogu, ali ne moraju imati aktivne vodotoke u svom dnu; štaviše, u njima su češći povremeni vodotoci budući da njihov geografski razmjer može biti nedovoljno velik za održavanje stalnog vodotoka. Razlika između kanjona, klisure i klanca može se razumjeti na sljedeći način:
NGC 991
NGC 991 (također poznat kao IRAS 02330-0722, MCG -1-7-23 i PGC 9846) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 70 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 3,00 (62 hiljade sg) a najmanji 2,7 uglovnih minuta (55 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 10. septembra 1785. godine.
IC 1619
IC 1619 (također poznat kao MCG 5-3-54 i PGC 3975) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 216 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 0,70 (44 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (31 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 28. novembra 1899. godine.
NGC 991
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 1619
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bečki valcer
mini|200px|Plesači plešu bečki valcer Bečki valcer (njemački Wiener Walzer) pripada žanru društvenih plesova i predstavlja izvorni oblik valcera. To je najstariji i jedan od najpopularnijih dvoranskih plesova, koji je nastao u drugoj polovici 18. stoljeća pod utjecajem njemačkih i austrijskih plesnih stilova. Ples je balova i zabava, a u samoj muzici naglašeni su gudački instrumenti. U kasnijem pohodu valcera, veliku ulogu je preuzela i dinastija Strauss sa svojom muzikom. Zahvaljujući radu nürnberškog plesnog učitelja, g. Paula Krebsa, 1951. godine valcer se uvrštava u takmičarske plesove i stvara pravu plesnu atmosferu na takmičenjima. Iz njemačkog plesa lendler je uzeto oko 1800 koraka. Oni su prerađeni tako što je odredjeno samo šest koraka bečkog valcera i određena je brzina muzike za ples.
Među društvenim plesovima bečki valcer ima najdužu tradiciju. Ime je dobio prema njemačkoj riječi "waltzen" (vrtiti, kružiti) i odnosi se na noge plesača, koje se vrte po plesnom podiju. Kako se valcer razvijao, neke od verzija koje su rađene oko prvobitnog brzog tempa postale su posebno nazvane "bečkim valcerom" kako bi se razlikovale od sporih valcera. U savremenom društvenom plesu priznate su dvije verzije bečkog valcera: međunarodni stil i američki stil. Danas je bečki valcer društveni ples i partner ples (ples u parovima), koji je dio međunarodnog standarda prilikom takmičenja u savremenim društvenim plesovima. Najznačajniji događaj za bečki valcer su svjetski poznati novogodišnji koncerti Bečke filharmonije koji se tradicionalno održavaju svakog 30., 31. decembra i 1. januara u koncertnoj dvorani Wiener Musikverein u Beču.
Historija
Bečki valcer je tako nazvan sa svrhom razlikovanja od valcera i francuskog valcera i najstariji je od svih današnjih dvoranskih plesova. Nastao je u drugoj polovici 18. stoljeća iz tada popularnog narodnog njemačkog plesa i Lendlera (njemački: Ländler) u Austriji, a bio je popularan i istovremeno podložan kritici. U to vrijeme valcer su, kako je opisano u časopisu iz 1799. godine, izvodili plesači koji su se držali za svoje duge haljine kako bi spriječili da ih vuku ili na njih zakorače. Plesači bi podigli haljine i držali ih visoko poput ogrtača, a to bi oba njihova tijela dovelo pod jedan prekrivač. Ova akcija je također zahtijevala da tijela plesača budu vrlo blisko, a ta bliskost privlačila je moralne kritike tadašnjeg društva. Godine 1797. novinar Wolf je objavio pamflet protiv plesa pod nazivom: "Dokaz da je valcer glavni izvor slabosti tijela i uma naše generacije." Ali unatoč kritikama, postao je veoma popularan u Beču. Velike plesne dvorane poput "Zum Sperl" 1807. i "Apolon" 1808. otvorene su kako bi se osigurao prostor za hiljade plesača. Međutim, glavni plesni događaj je bio "Veliki bal" poznat pod nazivom "Kaiserball" (Silvesterball), a održavao se svakog 31. decembra u kraljevskoj palači Hofburg, nekadašnjem sjedištu Austro-Ugarskog carstva. Ples je dostigao takvu popularnost tako da je krajem 18. vijeka na plesnim podijumima zamijenio dotad neprikosnoveni menuet. Proširio se i u Englesku nešto prije 1812. , a predstavljen je kao njemački valcer i postao je ogroman hit. Stekao je međunarodni ugled i u aristokratskim slojevima društva tokom održavanja Bečkog kongresa početkom 19. vijeka, kada su održani brojni plesni balovi i zabave. Slavi bečkog valcera uveliko su doprinijele i poznate kompozicije Josefa Lannera, Johanna Straussa starijeg i njegovog sina Johanna Straussa mlađeg.
thumb|250px|desno|Rani plesni koraci u bečkom valceru, prema traktatu Thomasa Wilsona pod nazivom "Treatise on Waltzing" iz 1816. U početku bečki valcer se značajno razlikovao od današnjeg oblika. U prvom redu parovi nisu plesali u zatvorenom položaju kao danas. Iz ilustracija i opisa jasno je vidljivo da su parovi plesali s položajima ruku sličnim onima iz plesova prethodnika, Ländlera i Allemande. Držanje je bilo povremeno zatvoreno, a ponekad jedno pored drugoga. Ruke su bile isprepletene i vršeni su kružni pokreti pod podignutim rukama. Nijedan par iz knjige Thomasa Wilsona o ranom bečkom valceru nije prikazan u bliskom zagrljaju, ali neki plesni parovi su prikazani u zatvorenom položaju jedan prema drugom. Druga značajna razlika od sadašnje plesne tehnike bila je ta što su stopala ispružena i uzdizanje na stopala tokom plesa bilo je mnogo izraženije. To se može jasno vidjeti na slici, a takav stil nameće svoja ograničenja u načinu na koji ples može biti izveden.
Da bismo shvatili zašto Belinda Quirey u svojoj knjizi kaže: moramo shvatiti da su svi evropski društveni plesovi prije valcera bili zajednički plesovi u slijedovima. Zajednički, jer su svi plesači na podu sudjelovali po unaprijed postavljenom obrascu (često ih je odabirao majstor ceremonije). Plesači zasebno i kao parovi, gledali su prema van prema gledaocima onoliko koliko su bili okrenuti licima prema unutra. Na taj način su svi prisutni uzimali učešće u plesu kao plesači ili kao posmatrači. Tako je bilo i sa engleskim country dance (engleski: seoskim plesom) i svim prethodnim popularnim plesovima. Uz valcer, parovi su bili neovisni jedan o drugom i bili su okrenuti jedni drugima (iako nisu u bliskom kontaktu). Bečki valcer se pleše u tempu od oko 180 otkucaja (58-60 taktova) u minuti.
Opis stila bečkog valcera i plesni koraci
Moderni oblik bečkog valcera, koji je standardzovan 1927. godine, zasnovan je na kretanju plesnog para po podijumu sa izmjenama lijevih i desnih okreta. Izbačeni su nakloni, koji su se koristili na početku igre, a dozvoljeni su okreti u mjestu (fleckeri) u lijevo i u desno. Konačna odluka je donijeta 1983. godine kada je odlučeno da tehniku čine desni i lijevi okret, desni i lijevi flecker, promjena iz desnog u lijevi okret i obrnuto i kontra ček kao promjena iz desnog u lijevi flecker i obrnuto.
Za bečki valcer je karakteristično ravnomjerno okretanje po plesnom pravcu. Koristi se dizanje i spuštanje, koje je nešto manje nego kod engleskog valcera, a ples se izvodi u 3/4 taktu. Pravi bečki valcer sastojao se samo od okreta (bilo u smjeru kazaljki na satu tj. "prirodni" ili u obrnutom smjeru od kazaljki na satu tzv. "obrnuti") i promjene plesnih koraka. Ostali pokreti poput: fleckera, plesnih figura u američkom stilu, te bočnih okreta ili okreta ispod pazuha su moderni izumi.
Sarajevski atentat
250p|mini|Lokacija atentata Sarajevski atentat poslužio je kao povod za izbijanje Prvog svjetskog rata. Gavrilo Princip, član tajne organizacije "Mlada Bosna" koja je imala za cilj da putem buna, ustanaka i oružanih atentata zbaci austrougarsku vlast u Bosni i Hercegovini, izvršio je atentat na austrougarskog prijestolonasljednika i nadvojvodu - Franju Ferdinanda i njegovu suprugu Sofiju, 28. juna 1914.
Aneksiona kriza
Bosna i Hercegovina je poslije Berlinskog kongresa zapravo bila turski teritorij kao i Novopazarski sandžak. Međutim okupacija tih teritorija od strane Monarhije značila je njihovo kontroliranje - Monarhija je zavela svoj režim zapravo kontrolirajući samo finansije (što u stvari znači cjelokupnu kontrolu države). Krajem devetnaestog i početkom dvadesetog vijeka, Tursko carstvo je predstavljalo „bolesnika na Bosporu“. Ono je još uvijek počivalo na feudalnim sistemima, za razliku od ostatka Evrope koji je bio ili kapitalistički (kao Engleska, Francuska) ili imperijalistički (kao Njemačka, Rusija, Austro-Ugarska). Ono je kaskalo za ostatkom Evrope i bivalo sve slabije, tim prije što su ga cijepali unutrašnji pokreti i ratovi za oslobođenje naroda koji su u njemu bili podčinjeni. Budući da je zauzimalo strateški najvažnija mjesta u Evropi, sve velike sile su vrebale svaku priliku da se pokaže mala slabost i da se oduzme neki dio teritorija. Do 1908. godine, Turska je u Evropi zadržala područja današnje Bosne, Novopazarski sandžak, Kosovo, Makedoniju i Grčku kojoj je doduše još 1829. priznata autonomija. Međutim, te godine doći će do velikog prevrata u samom državnom vrhu - državni udar Kemal-paše Ataturka. To je Monarhija iskoristila i objavila aneksiju Bosne i Hercegovine, tj. njeno kompletno pripajanje teritoriju Austro-Ugarske kao dijela jedne suverene države. To je izazvalo burne reakcije, pogotovo u Srbiji kojoj su tako, kako smo vidjeli, pokvareni planovi za formiranje velike i jake južnoslavenske države. Cjelokupna situacija je zamalo tad dovela do rata, Kraljevins Srbija je mobilizirala vojsku, Rusija intervenirala kod Njemačke i velikih sila, Crna Gora se stavljala u službu Srbije. Kriza je okončana 31. marta 1909. godine kada su Srbija i Rusija pod prijetnjom ratom primorane da potpišu izjavu da im aneksija ne smeta (Rusija je potpisala 30. marta, a Srbija narednog dana jer nije mogla ići u rat bez Rusije). Turska je bila potkupljena odmah poslije aneksije tako da je sav otpor na silu eliminiran. Međutim, u Bosni sa druge strane kao i u Srbiji počinju da niču nacionalno-revolucionarne organizacije, otvorene svim sredstvima borbe, pogotovo atentatima. Jedna takva organizacija je Mlada Bosna koja je radila zahvaljujući podršci dvaju organizacija iz Srbije, prvo Narodne odbrane, a potom, od 1911. godine organizacije Ujedinjenje ili smrt, poznatije kao Crna ruka.
Atentat
mini|300p|[[Gavrilo Princip - atentator Franje Ferdinanda]] Franz Ferdinand je 28. juna posjetio Sarajevo. Njegova povorka je prošla pored šestorice članova “Mlade Bosne” naoružanih bombama i pištoljima. Prolazeći pored Nedeljka Čabrinovića, on je bacio bombu koja se odbila od nadvojvodina automobil i ranila nekoliko osoba u blizini. Gavrilo Princip je zauzeo novo mjesto na službeno najavljenom putu za taj dan, na uglu Ulice Franje Josipa. Međutim nadvojvodin automobil je odlučio da promijeni smjer kretanja jer je želio odmah otići u bolnicu da posjeti ranjene oficire. General Potiorek rekao je vozaču da se zaustavi i vrati. Automobil je krenuo natraške i u tom trenutku je Gavrilo Princip opalio nekoliko hitaca prema vozilu i ubio prijestolonasljednika Franza Ferdinanda i njegovu suprugu Sofiju.
Sam atentat nije bio usmjeren da značajno oslabi Monarhiju i namjerno pokrene rat, nijedan od atentatora nije bio dovoljno politički obrazovan da bi mogao tako nešto iskovati. Svi učesnici u atentatu su bili studenti ili maloljetna lica. Ovome u prilog ide još i činjenica da su ta vremena bila obilježena atentatima (npr. atentat na austrijsku caricu Elizabetu, 10. septembra 1898. godine u njenoj posjeti Italiji, kao i to da nadvojvoda Franjo Ferdinand nije bio mnogo uticajan u carstvu i da se zalagao za ideju da Monarhija bude uređena kao trovlašće, tj. da slavenske zemlje dobiju isti status kao Mađari, tj. da dobiju veća prava čime je htio da očuva mir u Monarhiji. Sam atentat nije u početku bio usmjeren na prijestolonasljednika, već na guvernera Bosne i Hercegovine, Oskara Potioreka. Planovi za njegovo ubistvo počeli su da se kuju tek pošto se tajnim kanalima u Srpskoj obavještajnoj službi na čelu sa D.D. Apisom saznalo da austro-ugarski prestolonasljednik dolazi u Sarajevo da nadgleda vojne vježbe. Aktivnostima na granici, prebacivanju trojice mladića sa oružjem u Bosnu bio je obaviješten srpski predsjednik vlade, Nikola Pašić. On je srpskom ambasadoru u Monarhiji naredio da vijesti prenese državnom vrhu međutim, on je to prenio previše diskretno, govoreći da su vježbe i pokazivanje moći na srpski vjerski praznik možda previše provokativni. U samom atentatu učestvovalo je sedam osoba raspoređenih po maršruti od polja gdje su se održavale vježbe do Gradske vijećnice:
Odgovornost za atentat
Srpska vlada je bila optužena za organiziranje atentata što se može nazvati apsurdnim s obzirom na to da je: Srbija bila slaba poslije Balkanskih ratova i sasvim nespremna za rat protiv ne samo Austro-Ugarske, već i protiv njene saveznice, Njemačke. U Srbiji je trajala predizborna kampanja, tako da su sve radnje Pašićeve vlade bile usmjerene na to kako da pridobije što više birača a ne na to kako da sigurno izazove rat. Tim prije se ne može reći da nema srpske krivice, jer je ključna ličnost u cijeloj situaciji upravo D.D. Apis, načelnik srpske obavještajne službe koji je pod svojom kontrolom držao i srpske granične prelaze.
Računarska logika
mini|desno|400px|Booleova algebra, različite predstave. Rad digitalnog računara temelji se na DVA definirana fizikalna stanja:
Znači da se elektronički sklopovi, koji u računaru obavljaju razne operacije, ponašaju slično prekidačkim elementima koji različitim elektroničkim izvedbama izvršavaju operacije sa stanjima "1" i "0", po zakonima LOGIČKIH PRIJEDLOGA koji mogu biti ISTINITI ili NEISTINITI.
Osnovu ove grane logike, koja datira još od Aristotela, praktički je obradio i definirao njene simbole matematičar George Boole. Po njemu je ova grana matematike (zakoni istinitosti) nazvana BOOLE-ova ALGEBRA, a bavi se međusobnim odnosima elemenata u skupu i između skupova
Vanjski linkovi
Boolean_algebra_(logic)
Benjamin Britten
Edward Benjamin Britten, baron Britten od Aldeburgha (22. novembar 1913 - 4. decembar 1976) bio je britanski kompozitor i pijanist.
Najznačajnija je ličnost savremene britanske muzike. Među osnivačima je Engleske operne grupe i muzičkog festivala u Aldeburghu. Njegova muzika puna je dramatike i vokalnih linija koje stvaraju određene ugođaje, posebno lirske. Komponovao je opere, koncerte i pjesme uz orkestar i klavir.
Počeci
Godine 1936. započinje njegova saradnja sa pjesnikom Wystanom Hughom Audenom sa kojim piše muziku za nekoliko dokumentarnih filmova, među kojima je najimpresivnija bila ona za film Noćna pošta.
Za orkestar Boyd Neela piše varijacije na temu Franka Bridgea, koje se prvi put izvode 1937. u Salzburgu i odmah privlače pažnju evropskih muzičkih krugova. Te varijacije, inačen napisane za orkestar, parodiraju uobičajene forme (marš, bečki valcer, romansa, ...). Kompozicija Balada heroja, napisana prema pjesmama W. H. Audena i R. Swindlera, posvećena je britanskim trupama poginulim u Španskom građanskom ratu.
Život u Sjedinjenim Američkim Državama
Od 1939. do 1942. godine, Britten boravi u Sjedinjenim Američkim Državama, gdje piše koncert za violinu i Les Illuminations, najznačajnije njegovo djelo iz tog perioda. U Sjedinjenim Američkim Državama, Britten komponuje i Simfonia da Requiem, te sedam soneta prema tekstu Michelangela.
Povratak u Ujedinjeno Kraljevstvo
Po povratku u Ujedinjeno Kraljevtsvo, Britten sklada serenade za tenore, rog i gudački orkestar (1943. godine), a zatim svoju prvu operu Peter Grimes (1945. godine). Mladićev vodič kroz orkestar (1945. godine) je kompozicija napisana za dokumentarni film namijenjen mladima. U njoj se prikazuju pojedini instrumenti i instrumentalne grupe simfonijskog orkestra.
Britten vremenom sve više komponuje za glazbenu scenu, a ponajviše za tenora Petera Pearsa, s kojim često odlazi i na turneje u inozemstvo. Kasnije se saznalo da su Britten i Pears bili u romantičnoj vezi. Britten i Pears su 1948. godine osnovali festival u Aldeburghu.
Britten je odbio vitešku titulu Sir, ali je prihvatio nenasljednu titulu baron Britten od Aldeburgha.
Edward Benjamin Britten umro je 4. decembra 1976. godine u mjestu Aldeburgh u 63. godini života.
Franz Danzi
desno|mini|Franz Danzi Franz Ignaz Danzi (15. juni 1763 – 13. april 1826) bio je njemački kompozitor i dirigent, sin italijanskog čelista Innocenza Danzija. Rođen je gradu u Schwetzingenu, tokom svoje karijere radio je u Mannheimu, Minhenu, Stuttgartu i Karlsruheu, gdje je i umro.
Njegova karijera, koja se proteže kroz kasni klasični period do ranog romantičnog stila, podurara se sa vremenom nastanka muzike koja i danas "živi" u koncertnim halama i s kojom je upoznata današnja publika klasične muzike. Kao mlad čovjek poznavao je Wolfganga Amadeusa Mocarta, kojeg je poštovao, a bio je i savremenik Ludviga van Betovena, o kome je, kao i mnogi od njegove generacije, imao snažna, ali zbrkana osjećanja, a bio je mentor mladog Carla Marie von Webera, čiju muziku je poštovao i promovirao.
Veliki Dubovik (Krupa na Uni)
Veliki Dubovik je naseljeno mjesto u općini Krupa na Uni, Bosna i Hercegovina.
Augustin Blazović
Augustin Franjo Blazović, odnosno Augustin Franz Blazović, (29. januar 1921 – 10. maj 2004) bio je austrijsko-hrvatski pjesnik, novelist, romanopisac, dramatičar, prevodilac i naučnik iz austrijskog dijela Gradišća. Pripadao je redu benediktinaca. Najpoznatiji je savremeni pisac gradišćanskih Hrvata. Bio je član P.E.N.-a i Društva hrvatskih književnika.
Biografija
Rodio se u gradišćanskom selu Frankenau, u Austriji. Školovao se u rodnom selu, a u Kőszegu je pohađao benediktinsku gimnaziju. U mađarskom gradu Pannonhalmi se zaredio. Nakon Drugog svjetskog rata se vratio u Austriju. Studirao je u Mađarskoj, u Pešti, matematiku i fiziku. Nakon dolaska komunista na vlast u Mađarskoj, raspušta se crkvene redove, pa Blazović 1949. odlazi u Austriju. Po nalogu benediktinskog reda kojem je pripadao odlazi u Beč završiti studij sociologije i filozofije na tamošnjem sveučilištu.
Odmah je bio misionarom i dušobrižnikom za tamošnje Hrvate te skrbiteljem za bogoslove Željezanske biskupije. Bio je studijskim prefektom u gradišćanskom sjemeništu u Beču. Kasnije je bio subregensom tog sjemeništa.
Bio je djelatnikom bečkog Hrvatskoga akademskoga kluba. U početku se zalagao za južni standard hrvatskog jezika, a 1970-ih se vratio pisanju na standard Hrvata iz Gradišća. Po dolasku u Beč je uređivao je studentski časopis Glas, a Crikveni glasnik od 1956. do 1977. Umro je 2004. godine, a pokopan je u rodnom selu.
Književna djela
Njegov književni rad obuhvata široki spektar književnih vrsta. Spada među najplodnije pisce među Hrvatima iz Gradišća.
Neke pjesme su mu prevedene na engleski i na esperanto.
Pjesme su mu ušle u nekoliko antologija i zbirki:
Njegove pjesme je komponirao Štefan Kočiš.
Naučna djela
Pisao je naučne radove na njemačkom, mađarskom i hrvatskom jeziku. Poznata su mu teološka djela koja je pisao na standardnom hrvatskom jeziku gradišćanskih Hrvata.
NGC 3282
NGC 3282 (također poznat kao ESO 568-16, MCG -4-25-13 i PGC 31129) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 170 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 1,90 (94 hiljade sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (30 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1791
NGC 1791 (također poznat kao ESO 56-SC41) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Sto. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 16. decembra 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Koza
Domaća koza (Capra aegagrus hircus, ponekad i samo Capra hircus) je nakon pasa i otprilike istovremeno s ovcama postala privredno korištena domaća životinja, što je čini jednom od najstarijih pripitomljenih životinja. Prema arheološkim dokazima njegovo najranije pripitomljavanje se dogodilo u Iranu oko 8.000 godine pne, mada postoje pretpostavke da se to desilo i ranije na Bliskom istoku još tokom XI vijeka pne. Zajedno s ovcama dio su roda Capra unutar porodice Bovidae. Ujedno koza je i usko srodna sa ovcama. Postoji preko 300 različitih rasa koza. Ženku ove vrste naziva se isto kao i cijeli rod "koza", dok je naziv mužjaka "jarac" a mladunčeta "jare".
Koze se koriste za proizvodnju mlijeka, mesa, krzna i kože širom svijeta. Od kozijeg mlijeka se često pravi sir. Prema podacima UN-ove Organizacije za hranu i poljoprivredu, u 2011. godini u svijetu je živjelo više od 924 miliona koza
Porijeklo
Domaća koza vodi porijeklo od divljih koza. Domestikacija se odvijala vjerovatno još tokom XI vijeka p. n. e. na području Bliskog istoka, po svoj prilici južnog Levanta ili Zagrosa. Obično se pretpostavlja, da domestikacija vrlo brzo dovodi do morfoloških promjena na skeletu takvih životinja kao što je promjena na rogovima, i njihova manja veličina. Arheološki nalazi istražuju se radi utvrđivanja spola i starosti životinja kako bi se razdvojili nalazi domestikovanih od ulovljenih pripadnika populacija.
Privredno značenje
mini|lijevo|200px|Stado [[Balkanska koza|balkanske koze, domaća autohtona rasa. Iako je othranila generacije ljudi na Balkanu danas spada u ugrožene vrste. ]] mini|desno|200px|[[Sanska koza sa jaretom - plemenita mliječna rasa. Najbolje rezultate daje u intenzivnom (štalskom) uzgoju.]] mini|desno|200px|[[Burska koza|Burske koze, mesnata rasa.]] Ljudi koriste kozje meso, kožu, mlijeko i kostrijet. Ako imaju na raspolaganju sve dijelove biljki jedu oko 60% listove i stablasto bilje, oko 20% zeljasto bilje i samo oko 20% travu. Vrlo su skromnih zahtjeva, jer im je probava izrazito efikasna. Često ih se naziva i sirotinjskom kravom, jer ih je lakše hraniti i držati ako se nema puno prostora i dovoljno hrane. Ranije, a i danas drže se većinom u brdovitijim krajevima jer su radi svojih sposobnosti penjanja primjerene i za područja u kojima se goveda ne mogu držati. Na našim prostorima skoro uvijek se drže zajedno sa ovcama. 200px|lijevo|mini|[[Alpska koza - plemenita mliječna rasa. Pogodna je za intenzivni (štalski), ekstenzivni i kombinovan uzgoj.]] Koze mogu uništiti biljni pokrov čitavih područja i time doprinijeti dezertifikaciji, jer pojedu gotovo svo bilje, zajedno s korijenjem.
Koze su se sve do početka 20. vijeka često koristile i za vuču. Iznenađujuće snažne koze uprezale su se u kočije ili kola, a ako nije bilo na raspolaganju većih životinja, koristile su se i za oranje. U Tibetu su se koze koristile za transport soli.
Rasprostranjenost
Danas su domaće koze rasprostranjene u svim dijelovima svijeta, s izuzetkom krajnje hladnih područja. Širom zemljine kugle mornari su ostavljali žive domaće koze kao zalihu hrane za moguće brodove u prolazu, gdje su vremenom podivljale. Na mnogim takvim ostrvima, kao na primjer na Galapagosu, podivljale koze imale su razorni uticaj na autohtonu floru i faunu. Radi toga, na mnogim ostrvima ove koze su svjesno istrijebljene. Podivljalih domaćih koza ima i u Australiji.
Umjetničko djelo
Umjetničko djelo možemo definirati kao fizički i, uslovno, svjetlosni ili zvučni 'objekat', koji je rezultat stvaralačkog genija, nadahnuća, talenta, inspiracije i uloženog rada, truda i napora jednog umjetnika, odnosno, umjetnikovog izraza misli i osjećaja pretočenog u djelo s određenom, primarno estetskom, ali i smisaonom, društvenom i historijskom vrijednošću.
Vrste
Umjetničko djelo može biti izrađeno u različitim materijalima, izbor je praktično neograničen. U vrste umjetničkih djela možemo ubrojiti kreacije u likovnoj umjetnosti poput crteža, grafika, slika, fotografija, skulptura, građevina; ostvarenja u muzici kao što su opere i simfonije; poeziju i proza u književnosti; film, performans, konceptualnu umjetnost i mnoge druge.
Kriteriji
Kriteriji poimanja i prihvatanja nekog djela kao umjetničkog razlikovali su se od kulture do kulture i od razdoblja do razdoblja, kao uostalom, i za sam pojam 'umjetnost'. Na primjer, na Zapadu se do sedamdesetih godina XX stoljeća nije smatralo da kreacije primijenjene umjetnosti ili dekorativne umjetnosti mogu biti umjetnička djela jer te kreacije imaju svoju praktičnu svrhu i upotrebu, nasuprot, npr. umjetničkim slikama. S druge strane, u kineskoj umjetnosti ta se distinkcija rijetko naglašava.
Renesansni umjetnici i naučnici mahom su vjerovali da je studija lika muškarca zapravo studija Boga te su shodno tome pripisivali najveće umjetničke vrijednosti upravo skulpturama koje prikazuju lik muškarca.
Umjetnička djela se čuvaju i izlažu u muzejima, galerijama, kod kolekcionara i sl. i mnoga od njih imaju veliku vrijednost. Neka umjetnička djela se smatraju neprocjenjivim.
Nove mogućnosti
Naučni, društveni i kulturni napredak otvara mogućnosti za stvaranje novih oblika umjetničkih djela i umjetničkog izražavanja. Neki čak i određena djela realizovana uz pomoć računarske tehnologije poput algoritama, digitalne grafike ili programa smatraju umjetnošću. Drugi pak tvrde da je Priroda stvorila najljepša i najvrijednija umjetnička djela.
Trojanski asteroidi
300px|mini|Jupiterovi trojanci - asteroidi na putanjama ispred i iza Jupitera mini|desno|200px|Trojanski asteroidi Jupitera (zeleno) Trojanski asteroidi su asteroidi koji obilazi Sunce u Lagrangeovim tačkama L4 i L5, odnosno 60° ispred ili iza jedne od planeta. Zovemo ih istočni i zapadni Trojanci. Putanje ovih asteroida su stabilne
Poznati su Jupiterovi i Marsovi, odnedavno i Neptunovi trojanci. Slična je pojava otkrivena i u sistemu Zemlja-Mjesec. Naime, na Mjesečevoj putanji, 60° ispred i iza Mjeseca, nalaze se oblaci svemirske prašine nazvani oblaci Kordiljevskog po njihovom otkrivaču.
Historija
Vjeruje se da je nekog trojanca prvi u historiji posmatrao Edward Emerson Barnard (bos. Bernard) 1904. godine. Bernard je tada zanemario taj objekt jer je vjerovao da se radi o greški. Nakon otkrića Jupiterovog trojanca (12126) 1999 RM1111 1999. godine, utvrđeno je da je Bernard posmatrao upravo ovo tijelo.
Prvo "pravo" otkriće jednog trojanca dogodilo se 22. februara 2006. godine kada je Nijemac Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf (Max Wolf) otkrio asteroid 588 Achilles
Prvi Marsov trojanac, 5261 Eureka, otkriven je 20. juna 1990. godine. Kasnije ih je otkriveno još nekoliko. U augustu 2001.otkriven je i prvi Neptunov trojanac - 2001 QR322.
Do 19. maja 2011. godine bilo je poznato ukupno 4846 Trojanaca od čega 4835 Jupiterova, 4 Marsova i 7 Neptunovih. Novi se stalno otkrivaju.
Poznati su:
Primijenjena umjetnost
mini|250px|Poštanska marka iz 1975. (primijenjena grafika) s motivom ručnog veza (narodna umjentost). Primijenjenom umjetnosti nazivamo sve umjetnosti koje obuhvataju oblikovanje predmeta praktične upotrebe. To je širi naziv za umjetnički zanat ili dekorativne umjetnosti (naziv koji se i danas koristi u nekim zemljama). U prošlosti, kada nije bilo tvornica nego su postojale samo zanatske radnje, razne predmete (oruđe i oružje, nakit, odjeću, posuđe, pokućstvo itd.) proizvodili su ručno majstori zanatlije,trudeći se da ti predmeti budu što zanimljivijeg oblika ili da su lijepo ukrašeni. Djela koja su nastala ručnom izradom su individualna djela, nazivamo ih unikati i imaju posebnu vrijednost.
Primijenjene umjetnosti dijelimo na više vrsta: tekstil (vezenje, tkanje, pletenje i dr.), unutrašnju arhitekturu (uređenje enterijera), kostimografiju, primijenjeno slikarstvo, primijenjeno kiparstvo i primijenjenu grafiku.
Mnoge druge umjetničke djelatnosti se mogu svrstati u primijenjene umjetnosti.
Narodna umjetnost
Narodna umjetnost pripadala je području primijenjene umjetnosti, a izražavala se u oblikovanju seoskih domova, namještaja, odjeće i obuće, nakita, posuđa i oruđa, vezanih za neko regionalno ruralno područje.
Primijenjeno slikarstvo
Primijenjeno slikarstvo služi ukrašavanju nekog prostora, građevine, upotrebnog predmeta ili knjige. Tako su tehnike mozaika, freske, vitraja i iluminiranja knjiga, tehnike slikarstva koje se najčešće koriste.
Ilustracija je popratni slikovni dodatak uz neki tekst (u knjizi ili časopisu) te može biti oblik primijenjenog slikarstva ili grafike. Obično je uvijek ilustrirana naslovnica knjige, jer tako privlači pažnju kupaca.
Primijenjena grafika
Primijenjena grafika javila se iz potrebe za oglašavanjem koje se najprije obavljalo putem glasnika, potom zapisivanjem na kamenim pločama (npr. Hamurabijev zakonik iz Babilona), a u modernim vremenima uz tekst je obavezna i slika, pa je nastao plakat. Plakat se sastoji od slike (koja bi trebala biti jednostavna, ali privlačna i pamtljiva) i teksta (koji mora biti kratak, jednostavan i jasan, a slova što čitkija). Plakate su često radili umjetnici, pa su oni imali umjetničku vrijednost kao slika ili grafika. Rađeni su grafičkim tehnikama litografijom ili sitoštampom. Prve umjetničke plakate s početka 20. vijeka radio je francuski slikar Henri Toulouse-Lautreck; oni su bili neobični, ali jasni s motivima pariskog noćnog života. Danas plakate obično prave grafički dizajneri i umjesto crteža ili slika koriste fotografiju.
Primijenjeno kiparstvo
Primijenjeno kiparstvo je oduvijek bilo vezano za reljefno ukrašavanje građevina, namještaja, upotrebnih predmeta, pa i korica knjiga.
Keramika je zajednički naziv za sve proizvode rađene od pečene gline. Prema vrsti gline i načinu obrade razlikujemo:
Prva keramička djela javila su se već u mlađem kamenom dobu (neolitu), a već je bila usavršena u djelima starih civilizacija Mezopotamije, Egipta, Grčke i Rima. Danas se majstori koji prave keramiku zovu keramičari i oni rade na lončarskom kolu ili ulijevaju glinu u kalupe. Tako nastaju ne samo upotrebni predmeti, nego i skulpture i reljefi. Najveći umjetnik 20. vijeka, Pablo Picasso, je bio vrlo uspješan keramičar.
Scenografija
Scenografija je vrsta primijenjene umjetnosti koja se bavi uređenjem scene u pozorištu (ili na filmu) i stara je koliko i samo pozorište. Scenograf ograđuje pozorišnu binu (pozornicu) kulisama koje trebaju dočarati prostor ili ambijent u kojem se radnja predstave događa. Osim kulisa koje se rade od različitih materijala (papira, kartona, platna ili dasaka), scenograf uređuje i dijelove namještaja, tepihe, slike i sl. Scenograf je obično likovni umjetnik koji najprije uradi nacrt scene, potom napravi maketu, odredi kakve će biti kulise, te ih onda priprema, oslikava i prilagođava radnji predstave. Pozorišna scena može dočarati ulicu, enterijer, pejzaž i sl. ovisno o vremenu i mjestu gdje se odvija radnja predstave. Dobra scenografija je vrlo važna za opći dojam i uspjeh predstave, muzičkog festivala ili filma.
Kostimografija
Kostimografija je isto tako vezana za pozorište i film, a sastoji se u izradi kostima za pozorišne predstave (film). Kostimograf je zahtjevno zanimanje jer kostimi moraju biti u skladu s vremenom iz kojeg radnja potiče. Kao i scenograf, kostimograf najprije radi nacrte kostima, pa tek onda odobrene nacrte s krojačima šije za glumce.
Dizajn enterijera
Arhitekti ili dizajneri unutrašnje arhitekture se bave uređenjem enterijera u kojemu provodimo veći dio života.
Dizajner za unutrašnju arhitekturu u svom nacrtu mora predvidjeti svaki detalj (od boje zidova i zavjesa, materijala, namještaja, do ukrasnih predmeta i rasvjetnih tijela), te ih skladno povezati u harmoničnu i jedinstvenu cjelinu, poštujući želje naručitelja, ali izbjegavati kič i nesklad.
Albert II, kralj Belgijanaca
Kako njegov brat, kralja Baldovin, i kraljica Fabiola nisu imali djece, princ od Liègea je postao kralj Albert II po bratovoj smrti 9. augusta 1993. godine. Došavši na prijestolje s 59 godina, bio je najstariji nasljednik belgijskog prijestolja.
Djetinjstvo
Rođen je kao mlađi sin kralja Leopolda III i princeze Astrid od Švedske. Ime je dobio po svom djedu po ocu, belgijskom kralju Albertu I. Samo dan nakon rođenja kreirana je posebna titula za njega - princ od Liègea - koju je nosio sve do smrti svoga brata, kralja Baldovina. Albertova majka, kraljica Astrid, poginula je u automobilskoj nesreći 29. augusta 1935. godine. Njegov otac je 1941. godine oženio Britanku Mary Lilian Baels, što ga je učinilo veoma nepopularnim.
Abdikacija
Dana 3. jula 2013. objavio je da će abdicirati u korist sina Filipa 21. jula 2013. godine, na nacionalni dan Belgije, što je i učinio.
NGC 6220
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ludovik Pobožni
Ludovik I Pobožni (778 – 20. juni 840) bio je kralj Akvitanije (781–814), franački kralj (814–840) i car Svetog Rimskog Carstva (814–840). Bio je posljednji apsolutni vladar Franačke. Nakon nasljeđivanja prijestolja od oca Karla Velikog, Ludovik je uspješno nastavio politiku svoga oca, ali posljednje godine njegove vladavine su bile u znaku ratova protiv svojih sinova i vanjskih neprijatelja. Franačka država se našla u dubokoj krizi i nekoliko godina nakon njegove smrti došlo je do raspada carstva i formiranja nekoliko država – prethodnika moderne Njemačke, Francuske i Italije.
Kralj Akvitanije
Već kada je imao samo 3 godine njegov otac, Karlo Veliki, ga proglašava kraljem Akvitanije koja je u to doba franački granični teritorij prema arapskoj državi na Pirenejskom poluotoku. Prvo aktivno sudjelovanje Ludovika u tamošnjim događajima događa se nakon pada Barcelone 797. godine poslije čega on počinje vršiti vojne pripreme za povratak ovoga grada. U dvogodišnjoj ekspediciji on uspijeva povratiti Barcelonu 801. godine nakon čega se u Akvitaniju vraća mir kratkotrajno prekidan samo zahtjevima Karla Velikog za povremenim vojnim ekspedicijama u Italiju protiv Beneventa i Bizanta. Kako je bio samo treći legalni sin nikada se nije očekivalo njegovo nasljeđivanje carske krune ali nakon smrti njegove braće Pipina 810. godine i Karla sljedeće godine, Ludovik je postao prijestolonasljednik.
Car
mini|300px|Karlo Veliki i Ludovik Protivno franačkim običajima pošto je bio jedini preživjeli sin Karla Velikog nije došlo do podjele države nego on u trenutku očeve smrti 28. januara 814. godine naslijeđuje cjelokupnu državu s izuzetkom Italije gdje je zavisni kralj Bernard sin Pipina italijanskog.
Čini se da su za posljednjih godina Karlova vladanja preotele maha brojne zloupotrebe vlasti što su ih vršili državni službenici. Stoga je Ludovik odmah po stupanju na prijestolje izvršio mnoge personalne promjene političkog aparata, na dvoru i u pokrajinama. Čak je i svoje sestre koje su živjele raskalašenim životom prisilio da stupe u samostan. Posebni izaslanici missi dominici koji su periodički obilazili državni teritorij i u doba Karla Velikog dobili su zadatak da ispravljaju nepravde i zloupotrebe. Za svoga kancelara Ludovik je postavio Helisahara koji je tu dužnost već obavljao u njegovom prijašnjem kraljevstvu Akvitanije.
Religioznost
Svoju želju da provede moralizaciju uprave i društva u svojoj državi Ludovik je nastojao ostvariti uz pomoć Crkve. Svoga najprisnijeg savjetnika opata Benedikta Anijanskog doveo je u jedan samostan u blizini Aachena i omogućio mu da postane najuticajnija osoba u franačkoj državi. Finalni događaj koji oduvijek religioznog Ludovika gura gotovo u ludost je njegovo izdajničko pogubljenje Bernarda, kralja Italije. Od trenutka njegove smrti ovaj car osjeća duboko kajanje koje se ubrzo pretvara u fanatičnost kada mu umire žena. Tu smrt on uzima kao Božiju kaznu za počinjeni grijeh i od tada Ludovikov način vladanja zemljom dobija gotovo samostanski karakter. Brojna darivanja Crkvi obogatila su crkvene redove i svećenstvo. U isto vrijeme svećenstvu je nametnuta stroža disciplina. Ali za razliku od Karla Velikog koji je bio revni širitelj kršćanstva i zaštitnik Crkve, ali koji je koji je Crkvu pa i samoga papu držao u strogoj pokornosti, Ludovikova je vladavina zapala u ovisnost o svećenstvu. Papa Paskal I dobio je od Ludovika ne samo potvrdu svih dotadašnjih prava rimske Crkve, nego i potpuno izuzeće Rima ispod jurisdikcije carske vlasti, čime je bilo onemogućeno svako sudjelovanje cara pri izboru i potvrđivanju pape.
Usprkos tim uspjesima u vlastitoj emancipaciji, papinstvo ipak nije željelo oslabiti carsku vlast jer je trebalo odanog i snažnog zaštitnika. Da se to i javno pokaže, godine 817. je na inicijativu svećenstva donesen poseban ukaz Ordinatio imperiikojim je iz Ludovikova naslova izbačen naslov "kralj Franaka i Langobarda", a zadržan samo carski naslov Imperator Augustus.