cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glipikan
Funkcija
Glipikani su kritično uključeni u razvojnu morfogenezu i uključeni su kao regulatori u nekoliko ćelijskih signalnih puteva. Ovo uključuje Wnt i ježeve signalne puteve, kao i signalizaciju faktora rasta fibroblasta i koštanih morfogenih proteina. Regulacijski procesi koje obavljaju glipikani mogu ili stimulirati ili inhibirati specifične ćelijske procese. Mehanizmi pomoću kojih glipikani regulišu ćelijske puteve nisu sasvim jasni. Jedan uobičajeno predložen mehanizam sugerira da se glipikani ponašaju kao koreceptori koji vezuju i ligand i receptor. Wnt prepoznaje strukturu heparan-sulfata na GPC3, koji sadrži IdoA2S i GlcNS6S, i da 3-O-sulfatacija u GlcNS6S3S pojačava vezivanje Wnt za heparan-sulfatni glipikan. Identificirano je da domen bogat cisteinom na N-režnju GPC3 formira hidrofobni žlijeb koji se vezuje za Wnt, uključujući fenilalanin-41 koji je u interakciji sa Wnt. Glipikani su eksprimirani u različitim količinama u zavisnosti od tkiva, a takođe su izraženi u različitim stepenima tokom različitih faza razvoja. Mutanti Drosophila Dally imaju nepravilna krila, antenu, genitalije i razvoj moždane ganglije.
Simpson-Golabi-Behmelov sindrom
Od 1996. godine poznato je da pacijenti sa Simpson-Golabi-Behmelovim sindromom (SGBS) imaju mutacije u GPC3. Budući da je ovo X-vezani sindrom, u većoj mjeri pogađa muškarce nego žene. Dok fenotip povezan s ovim stanjem može varirati od blagog do smrtonosnog, uobičajeni simptomi uključuju makroglosiju, rascjep nepca, sindaktiliju, polidaktiliju, cistaste i displazijske bubrege, urođene srčane mane i izrazit izgled lica. Dodatni simptomi/karakteristike su također zabilježeni. Sve u svemu, ovi simptomi/karakteristike se razlikuju po preneonatuanom i postneonatusnom prekomjernom rastu. Tipski, pacijenti identificirani sa SGBS imaju tačkaste mutacije ili mikrodelecije u genu koji kodira GPC3, a mutacije se mogu pojaviti na više različitih lokacija gena. Nije uočena korelacija između lokacije GPC3 mutacije i fenotipske manifestacije ove bolesti. Stoga se zaključuje da SGBS nastaje zbog nefunkcionalnog GPC3 proteina. Istraživači trenutno spekulišu da je GPC3 negativan regulator ćelijske proliferacije, i to bi objasnilo zašto pacijenti sa SGBS doživljavaju prekomerni rast.
Implikacije u raku
Abnormalna ekspresija glipikana je zabilježena kod više tipova karcinoma, uključujući ljudskii hepatoćelijski karcinom, rak jajnika, mezoteliom, rak gušterače, gliom, rak dojke i nedavno GPC2 u neuroblastomu. Većina istraživanja koja uključuju odnos između glipikana i raka fokusirana su na GPC1 i GPC3. Korelacija između nivoa ekspresije GPC3 i različitih tipova raka; Da sumiramo ove nalaze, općenito se može reći da tkiva koja normalno eksprimiraju GPC3 pokazuju smanjenje ekspresije GPC3 tokom progresije tumora. Slično, odgovarajući karcinomi tkiva koji normalno ne pokazuju ekspresiju GPC3 često eksprimiraju GPC3. Štaviše, često se ekspresija GPC3 javlja tokom embrionskog razvoja u ovim tkivima, a zatim se ponovo ekspresuje tokom progresije tumora. Ekspresija GPC3 se može detektovati u normalnim ćelijama jajnika; međutim, nekoliko ćelijskih linija raka jajnika ne eksprimiraju GPC3. S druge strane, ekspresija GPC3 se ne može detektirati u zdravim odraslim ćelijama jetre, dok se ekspresija GPC3 javlja u većini ljudskih hepatočelijskih karcinoma. Slična korelacija je pronađena i kod kolorektumskih tumora. GPC3 je onkofetusni protein i u jetri i u crijevima, jer se GPC3 obično eksprimira samo tokom embrionskog razvoja, ali se također nalazi u kanceroznim tumorima. GPC3 mutacije se ne javljaju u kodirajućoj sekvenci ovog proteina. Ćelijske linije raka jajnika ne eksprimiraju GPC3 zbog hipermetilacija promotora GPC3. Nakon uklanjanja ovih metilnih grupa, autori su obnovili ekspresiju GPC3. Ćelijske linije mezotelioma sadrže promotor GPC3 koji je pogrešno metiliran. Ponovno uspostavljanje ekspresije GPC3 je spriječeno formiranje kolonija putem kancerogenih ćelija.
GPC1 Implikacije kod raka
Osim GPC3, GPC1 je također bio uključen u progresiju tumora, posebno kod raka gušterače, glioma i raka dojke. Ekspresija GPC1 je jako visoka u ćelijama adenokarcinoma duktusnog pankreasa, a rezultati pokazuju da je ekspresija GPC1 povezana s progresijom raka, uključujući rast tumora, angiogenezu i metastaze. Osim prekomjerne ekspresije GPC1 na plazmamembrani ćelija adenokarcinoma duktusnog pankreasa, ove ćelije oslobađaju GPC1 u mikrookruženje tumora. Budući da glipikani imaju ulogu u vezivanju faktora rasta, istraživači su spekulirali da povećani nivoi GPC1 u mikrookruženju tumora mogu funkcionirati za skladištenje faktora rasta za ćelije raka. Smanjenjem nivoa GCP1 u ćelijama adenokarcinoma pankreasa, rast ovih ćelija je bio ometan. Smanjenjem nivoa eksprimiranih GCP1 imunokompromitovanih miševa, usporio je rast tumora i smanjio angiogenezu i metastaze u poređenju sa kontrolnim GCP1 miševima. GPC1 je visoko eksprimiran u endotelnim ćelijama krvnih sudova ljudskog glioma. Nadalje, povećanje nivoa GPC1 u endotelnim ćelijama mišjeg mozga rezultira rastom ćelija i stimuliše mitozu kao odgovor na angiogeni faktor, FGF2. Ovo sugerira da GPC1 djeluje kao regulator progresije ćelijskog ciklusa. Ekspresija GPC1 je znatno iznad normalne kod karcinoma dojke kod ljudi, dok je ekspresija GPC1 niska u zdravom tkivu dojke. Nadalje, ekspresija nije značajno povećana za bilo koji drugi glipikan. GPC1 ima ulogu u vezivanju heparina i progresiji ćelijskog ciklusa u tkivu dojke.
Implikacije GPC2 u raku
Glipikan-2 (GPC2) je površinski heparan-sulfatni proteoglikan koji je važan za adheziju neuronskih ćelija i rast neurita. GPC2 protein je visoko eksprimiran u oko polovine slučajeva neuroblastoma, a visoka ekspresija GPC2 korelira sa lošim ukupnim preživljavanjem u poređenju sa pacijentima sa niskom ekspresijom GPC2, što sugerira da je GPC2 terapijski cilj kod neuroblastoma. Utišavanje GPC2 pomoću CRISPR/Cas9 dovodi do inhibicije rasta tumorskih ćelija neuroblastoma. Utišavanje GPC2 inaktivira Wnt/β-kateninsku signalizaciju i smanjuje ekspresiju ciljnog gena N-Myc, onkogenog pokretača tumorigeneze neuroblastoma. Imunotoksini i himerni antigeni receptor (CAR) T-ćelija koje ciljaju GPC2 imaju razvijen oblik za liječenje neuroblastoma i drugih GPC2 pozitivnih karcinoma. Tretman imunotoksinom inhibira rast neuroblastoma kod miševa. CAR T-ćelije koje ciljaju GPC2 mogu eliminirati tumore u mišjem modelu metastatskog neuroblastoma. GPC2 usmjeren konjugat antitijelo-lijek (ADC) sposoban je da ubije ćelije neuroblastoma koje eksprimiraju GPC2.
Molekulska biologija
Glipikani mogu modificirati signalne puteve ćelija i doprinijeti ćelijskoj proliferaciji i rastu tkiva. Kod Drosophila, glipikanski dally pomaže difuziju morfogena koji podstiče rast iz porodice BMP dekapentaplegija u krilu u razvoju, dok halteri u razvoju nedostaje dally i ostaje mala. Vanćelijska lokalizacija drugog glipikana u Drosophila, sličnog dallyju, takođe je potrebna za odgovarajući nivo ježebe signalizacija u krilu u razvoju.
Klinički značaj
Kod ljudi, glipikan-1 je prekomjerno izražen u dojkama i karcinomima mozga (gliomi), while glypican-3 is overexpressed in liver cancers. Glipikan-2 je prekomjerno eksprimiran u neuroblastomu. Mutacije ovog gena su takođe povezane sa žučnom atrezijom.
Mara Branković
200px|mini|desno|Lik Mare Branković sa Esfigmenske povelje (1429)
Mara Branković (1412 - 1487 ) je bila kćerka srpskog despota Đurđa Brankovića i njegove prve supruge, sestre trapezuntskog cara Ivana IV.
Mara se u junu 1433. godine zaručila za osmanskog sultana Murata II. Zaruke su trebale spriječiti napad Osmanskog Carstva na Srbiju. U trenutku zaruka Mara je imala 21 godinu, a njen zaručnik 36. Brak je sklopljen 4. septembra 1435. godine. Mara je osmanskom sultanu u miraz donijela Dubočicu i Toplički okrug. Sultan je već imao suprugu, ali je preferirao Maru, u koju se i zaljubio. Uprkos tome, Mara je uvijek sultanovu prvu suprugu tretirala s poštovanjem. Mara je bila vrlo bliska sa svojim posinkom, Mehmedom II.
Nakon smrti sultana Murata II, Mara se vratila u Srbiju svom ocu i maćehi Jerini. Odbila je bračnu ponudu bizantskog cara Konstantina XI. Mara je 1457. godine, nakon smrti maćehe, za koju se vjerovalo da je bila otrovana od svog najmlađeg sina, Marinog polubrata Lazara, pobjegla u Osmanlijsko Carstvo zajedno s mlađim, slijepim polubratom Grgurom. U Osmanlijskom Carstvu velikodušno ju je primio njen posinak, sultan Mehmed II, koji ju je tretirao kao majčinsku figuru. Imala je vlastiti dvor u Ježevu, ali je bila prisutna i na sultanovom dvoru. Mara je znala da Mehmed II planira osvojiti Srbiju, te se nije protivila njegovoj namjeri. Mara je živjela u milosti svoga posinka, koji joj je 1459. godine poklonio Manastir svete Sofije sa svim njegovim prihodima. U dokumentu kojim joj sultan poklanja manastir, on je naziva svojom majkom i gospodaricom kršćanskih plemkinja.
Godiine 1459. Marin polubrat Grgur je napustio njen dvor i zamonašio se na Svetoj Gori. Deset godina kasnije, na dvoru joj se pridružila sestra, Katarina, celjska grofica. Dvije sestre, pogotovo Mara, bile su vrlo uticajne u Osmanlijskom Carstvu. Mara je na svoj dvor primala izbjegle srpske plemiće i vodila vanjskopolitičke poslove u sultanovo ime. Mara je lično primala mletačke ambasadore, koji su je nazivali carevom maćehom i maćehom velikog Turčina. Za vrijeme rata između Mlečana i Turaka, Mara i njena sestra Katarina su igrale ulogu diplomata koji su posredovali između dvije strane. Zajedno sa sestrom, Mara je primala dubrovačke ambasadore.
Među ostalim, Mara je na svoj dvor primila i kćer svoga brata Lazara, posljednju bosansku kraljicu Maru.
Bushido (reper)
Anis Mohamed Youssef Ferchichi (rođen 28. septembra 1978), poznatiji po pseudonimima Bushido i Sonny Black, njemački je reper. Riječ "bushido" dolazi iz japanskog jezika i znači "staza ratnika". Do 2009. prodao je više od 1,5 miliona primjeraka albuma u Njemačkoj. Vlasnik je i osnivač izdavačke kuće ersguterjunge i poduzetnik u industriji nekretnina.
Mara Branković
Sojom obavezom je smatrala zaštitu pravoslavnog naroda koji je živio na teritoriji njenog posinka. Izdvajala je vlastiti novac za održavanje manastira i crkvi. Bila je vrlo uticajna pri izboru crkvenih vođa.
Mara je ostala iznimno uticajna i nakon Mehmedove smrti, odnosno tokom vladavien njegovog nasljednika, Bajazida II. Umrla je u Ježevu 14. septembra 1487. godine.
FC Bayern München
FC Bayern München njemački je sportski klub iz Münchena u Bavarskoj. Najpoznatiji je po svom profesionalnom nogometnom klubu, koji je najuspješnija ekipa u njemačkom nogometu, osvojivši 33 titule prvaka Njemačke (od čega jedanaest zaredom od 2013. do 2023) i 20 kupova.
Pet praščića
Pet praščića ili Ubistvo u retrospektu (izdat 1943.) je kriminalistički roman Agathe Christie sa Poirotom u glavnoj ulozi.
FC Bayern München
Osim nogometnog, uključuje i košarkaški, rukometni, stonoteniski, šahovski i kuglački klub, a nekad su djelovali i gimnastički, hokejaški i bejzbolski.
Pet praščića
Radnja
Hercule Poirot daje novi uvid u zloglasni slučaj umorstva starog 14 godina. Caroline Crane bila je osuđena za umorstvo svog supruga i obješena. Njihova sada odrasla 21-godišnja kći se vraća iz Kanade i nakon što je upravo saznala istinu o svojim roditeljima, nagovara Poirota da preispita slučaj. Ali on uskoro otkriva da svjedoci nisu previše skloni kopanju po prošlosti.
Dramatizacija
U dramu pod nazivom Vrati se natrag zbog ubistva pretvorena je 1960., no bez Poirota.
FC Bayern München
Historija
Osnovan je 1900. u Münchenu, a ekipu je činilo 11 igrača predvođenih Franzom Johnom. Iako su osvojili titulu prvaka Njemačke 1932, klub nije bio uvršten u novoosnovanu Bundesligu 1963.
Najuspješniji period Bayern je imao sredinom 1970-ih, kada su, pod kapitenstvom Franza Beckenbauera osvojili Kup evropskih šampiona triput zaredom (1974–1976). Klub je igrao 11 finala Kupa evropskih šampiona / Lige prvaka. Posljednji put to je bilo 2020. u Lisabonu, kada je savladao Paris Saint-Germain.
Osim šest titula klupskog prvaka Evorpe, Bayern je osvojio još Kup UEFA, Kup pobjednika kupova, UEFA Superkup, FIFA Svjetsko klupsko prvenstvo i dva Interkontinentalna kupa, što ga čini jednim od najuspješnijih nogometnih klubova uopće.
Otkad se Bundesliga igra u današnjem formatu, Bayern je najdominantniji klub u Njemačkoj s rekordnih 30 titula.
Bayern je najpoznatiji klub u Njemačkoj, te ima više od 270.000 članova. Postoji više od 4.000 navijačkih klubova, kojima pripadaju 314.000 članova.
Stadion
thumb|left|[[Olimpijski stadion München bio je u upotrebi od 1972. do 2005.]] Bayern je domaće utakmice igrao na Olimpijskom stadionu čak 33 godine, ali se 2005. preselio na novi stadion po imenu Allianz Arena.
mini|[[Allianz Arena obojena je u crveno za vrijeme Bayernovih utakmica]] Allianz Arena je nogometni stadion na sjeveru Münchena, u distriktu Fröttmaning. Nakon otvaranja 30. maja 2005. prijateljskom utakmicom između TSV 1860 Münchena i 1. FC Nürnberga stadion je bio domaćin svečanog otvaranja Svjetskog prvenstva 2006.
Stadion ima kapacitet 70.000 gledalaca. Vanjski dio sastoji se od 1.056 ploča u obliku dijamanta. Svaka od njih daje odsjaj u tri boje (crvena, plava ili bijela).
Veliki finansijski usluživač, Allianz, kupio je prava na naziv stadiona za sljedećih 30 godina.
Boje
Nakon osnivanja kluba zvanične boje bile su bijela i plava. Kad se Bayern pridružio MSC-u 1905, MSC je odredio da se igra isključivo u crvenim šorcevima. U ranoj historiji klub je nastupao u dresovima bijele i bordo boje.
Godine 1968. Bayern je igrao u dresovima koje su činile crvene i plave pruge, a slični dresovi pojavili su se još 1996. i 2014. Bayern je većinom igrao u crveno-bijeloj kombinaciji od svog osnivanja, ali ponekad i u plavoj kombinaciji.
Rizo Hamidović
Rizo Hamidović je jugoslavenski i srbijanski folk pjevač i interpretator sevdalinki. Neke od najpoznatijih izvedbi Hamidovića su "Ah, šta će ti, lolo, ahmedija", "Otvori karte Ciganko", "Čudna žena", "Oči moje", "Samo sam jednom ljubio", "Dok me nose na tabutu", "Prebrojana leta" itd.
FC Bayern München
Boje
Gostujući dres Bayerna bio je u raznim bojama, uključujući bijelu, crnu, plavu i zlatno-zelenu. Bayern također ima i treći dres, namijenjen za međunarodne utakmice.
Rizo Hamidović
Biografija
Rođen je u mjestu Kruševo kod Novog Pazara. Završio je mašinbravarski zanat i nakon toga upisao Višu upravnu školu – koju je prekinuo u korist muzičke karijere.
Karijera
Počeo je da pjeva na jugoslavenskoj muzičkoj sceni 1980-ih. Prve ploče izdao je za Jugoton, a sadržavale su pjesme "Rodnom kraju, rodnom zavičaju", "Graničar" i "Dugo te, dugo, očekujem". Prvi studijski album Hamidovića zvao se Čudna nasta ova godina (1984, Jugoton); izdvojile su se pjesme "Zapjevala sojka ptica", "Kiša pada, trava raste", "Tamna noći, tamna li si" i druge. Poslije ovog albuma objavio je još oko 15 (uključujući kompilacije) do 2017. godine. Bio je učesnik festivala i održavao koncerte, te sarađivao sa Safetom Isovićem.
FC Bayern München
Grb
Bayernov grb mijenjan je nekoliko puta. Prvobitno grb se sastojao od stiliziranih slova F, C, B i M, utkanih u određeni simbol, a taj je grb bio plave boje. Godine 1954. prvi su put boje Bavarske uvrštene u grb.
Rizo Hamidović
Privatni život
Supruga mu se zove Ismeta i imaju dvoje djece.
FC Bayern München
Grb
Moderna verzija grba nastaje 1954. i mijenja se nekoliko puta do danas. Trenutni grb je plav, crven i bijel, a u sredini sadrži i boje Bavarske, dok bijelim slovima na crvenom prstenu oko bavarskih boja piše "FC Bayern München". Ta verzija koristi se od 2002.
Rivalstva
Bayern i Dortmund vodili su mnogo bitki na raznim frontovima. U skorijoj prošlosti igrali su finala DFB-Pokala 2008, 2012, 2014. i 2016. Poraz od 2–5 protiv Dortmunda u finalu 2012. bio je najteži Bayernov poraz u finalima ikad. Isto tako igrali su i u finalima DFL-Superkupa 1989, 2012, 2013, 2014, 2016. i 2017. Vrhunac je bio 2013. u finalu Lige prvaka, kad je Arjen Robben u posljednjim sekundama susreta pogodio za pobjedu 2-1.
IC 1944
IC 1944 (također poznat kao ESO 200-28 i PGC 12987) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 536 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Sat. Najveći prečnik je 0,50 (78 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (62 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 6. decembra 1899. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
FC Bayern München
Rivalstva
Bayern je jedan od tri kluba iz Münchena. Njihov lokalni rival je TSV 1860 München, koji je bio uspješniji klub 1960-ih. U periodu 1970–1980. TSV 1860 nije bio čest učesnik Bundeslige, a u posljednje vrijeme većinom su igrali u Drugoj ligi.Minhenski derbi uvijek izaziva dosta pažnje, a posljednji je odigran 2008. u kupu.
Od 1920. 1. FC Nürnberg bio je Bayernov glavni rival u Bavarskoj. Čak je i Philipp Lahm jedne prilike izjavio da je Nürnberg poseban protivnik i da je atmosfera na utakmicama protiv njih uvijek uzavrela. Iako je Nürnberg bio uspješniji u periodu 1920–1930, kada su osvojili pet titula prvaka i tako postavili rekord, Bayern preuzima primat 60 godina kasnije.
No, Bayernovi glavni rivali uvijek su bili timovi koji su, u određenom periodu, bili na njihovom nivou i prijetili da prekinu njihovu dominaciju. Tokom 1970-ih to je bila Borussia Mönchengladbach, U 1980-ima kao glavni rival pojavljuje se Hamburger SV. Tokom 1990-ih Borussia Dortmund, Werder Bremen, Bayer Leverkusen i Schalke. U posljednje vrijeme to je Borussia Dortmund.
Kad je riječ o međunarodnom nogometu, rivali Bayerna su Real Madrid, AC Milan, Manchester United. Real Madrid i Bayern odigrali su mnoge historijske utakmice. Većinom su se susretali u okviru Lige prvaka (nekadašnjeg Kupa evropskih šampiona). Odigrali su više od 30 utakmica. Najveći domaći poraz Realu je nanio upravo Bayern u Ligi prvaka. Utakmica je odigrana 29. februara 2000, a rezultat je bio 2-4 u korist Bayerna. S obzirom na to koliko je teško Realu poraziti ekipu Bayerna, Madriđani često Bayern nazivaju Bestia negra ("Crna zvijer"). Iako su se susreli mnogo puta, zanimljivo je da ova dva rivala nikad nisu igrali finale jednog velikog takmičenja.
Regionalna takmičenja
Uspjesi kluba u bavarskim takmičenjima:
Igrači
(C)
Bayernova kuća slavnih
Sljedeći igrači su u Bayernovoj kući slavnih:
1930-e
1970-e
1990-e:
2000-te
2010-e
Trenutni stručni štab
''Posljednja izmjena: 1. juli 2018.
Bivši treneri
mini|desno|200px|[[Jupp Heynckes]]
Uprava kluba
mini|upright|Predsjednik Izvršnog odbora Karl-Heinz Rummenigge
IC 244
IC 244 (također poznat kao MCG 0-7-74 i PGC 10061) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 311 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 0,70 (63 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (36 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 11. januara 1894. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Pravougli trougao
mini|desno|300px|Pravougli trougao U svakom trouglu samo jedan ugao  može biti pravi.
Ako bi ovaj trougao ABC imao dva prava ugla, onda bi u tački C bile dvije normale na pravu a.
Trougao kome je jedan ugao pravi nazivamo pravougli trougao. Stranica nasuprot pravog ugla je hipotenuza, a druge dvije stranice su katete.
U pravouglom trouglu hipotenuza je veća od svake katete. Katete su ujedno dvije visine trougla.
U pravouglom trouglu važi Pitagorina teorema.
Trougao čije stranice čine geometrijski niz
Dužine stranica zadovoljavaju jednačinu
Pesto
mini|Pasta i pesto Pesto je italijanski regionalni specijalitet, koji označava fini umak od zrna pinije i bosiljka, sa maslinovim uljem. Pesto je, ovisno od regije iz koje dolazi rosso (crveni) ili verde (zeleni). Tradicionalno se koristi u italijanskoj i općenito novoj mediteranskoj kuhinji, uglavnom za pravljenje tjestenine, a može se koristiti i za pripremanje juha, kao dodatak umacima, ali i samostalno na krišku svježeg bijelog kruha (npr. seljački kruh ili kruh ispod saća/peke), uz dodatak sira (gorgonzole, camemberta ili bilo kojeg drugog sira s mediteranskog područja).
Nenad Čanak
Njegov otac Milan bio je akademik, profesor Univerziteta u Novom Sadu, sedamdesetih godina prošloga vijeka bio je gradonačelnik Novog Sada, a od 1974. godine, pa sve do smrti, član predsjedništva SAP Vojvodine. Majka Bosiljka je također bila profesor univerziteta u Novom Sadu.
Gimnaziju "Jovan Jovanović Zmaj" i Srednju muzičku školu završio je u Novom Sadu, a Ekonomski fakultet u Subotici. Specijalizovao je mikroračune mreže i globalni marketing. Prvi profesionalni angažman je imao u Naftagas prometu, u oblasti vanjske trgovine, osamdesetih godina dvadesetog vijeka. Poslije toga, tokom devedesetih, radio je u YUTEL-u.
Na parlamentarnim izborima 1997. godine bio je izabran za poslanika u Narodnoj skupštini Republike Srbije na listi Koalicije Vojvodina. U prethodnom mandatu, bio je poslanik u Vijeću republika Skupštine Savezne Republike Jugoslavije i Državne zajednice Srbije i Crne Gore. U periodu od 2000. do 2004. godine predsjednik je Skupštine AP Vojvodina. Do sada je objavio pet knjiga: Ratovi tek dolaze (1993), Pet godina samoće (1995), Godine raspleta (1996), Luna (1998), Kao i sva ravnica (2002).
Predsjednik je Lige socijaldemokrata Vojvodina od njenog osnivanja, jula 1990. godine.
Prema ništici
Prema ništici (izdat 1943.) je kriminalistički roman Agathe Christie sa Načelnikom Battleom u glavoj ulozi.
Radnja
Koja je veza između neuspjelog pokušaja samoubistva, pogrešne optužbe za napad na djevojčicu i romantičnog života poznatog tenisača? Obični promatrač vjerovatno neće pronaći nikakvu vezu. Međutim kada se skupe uzvanici na kućnoj zabavi na imanju Gull's Point, u primorskoj kući postarije udovice, raniji događaji poprimti će dramatično značenje.
NGC 334
NGC 334 (također poznat kao ESO 351-26, IRAS 00564-3523, MCG -6-3-12 i PGC 3514) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 423 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kipar. Najveći prečnik je 1,20 (148 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (74 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 25. septembra 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Aleksandar Aljehin
Aljehin je već sa 22 godine bio među najjačim šahistima svijeta. Tokom 1920-ih osvaja većinu turnira na kojima učestvuje. 1927. postaje 4. svjetski prvak nakon pobjede nad Capablankom, dotada smatranim nepobjedivim, u najdužem finalnom meču sve do 1985.
Tokom ranih 1930-ih Aljehin dominira na turnirima i osvaja 2 vrhunska takmičenja s velikom razlikom. Također se takmiči kao prva tabla Francuske na četiri šahovske olimpijade, osvajajući individualne nagrade na svakoj. Od sredine 1930-ih njegovi turnirski rezultati počinju varirati, što se najviše pripisuje alkoholizmu. Aljehin nudi revanš Capablanki pod istim uvjetima koji su ranije njemu postavljeni, ali se pregovori vuku godinama, bez velikog pomaka. U međuvremenu s lahkoćom brani titulu u mečevima protiv Bogoljubova 1929. i 1934. 1935. gubi titulu od Euwea, ali je vraća u revanšu 1937. Njegovi turnirski rezultati i dalje ostaju promjenjivi, u vrijeme kad se uzdižu mlade zvijezde, poput Keresa i Finea, a Botvinik opasno ugrožava njegovu titulu. Pregovori za meč s Keresom ili Botvinikom bivaju prekinuti zbog izbijanja Drugog svjetskog rata u Evropi 1939.
Aljehin ostaje u okupiranoj Evropi i za vrijeme rata učestvuje na turnirima koji su organizirani od strane nacista. U to vrijeme pojavljuju se i antisemitski članci pod njegovim imenom, iako je kasnije tvrdio da su oni zapravo napisani od strane nacista. On je imao dobre odnose s nekoliko jevrejskih šahista, a njegova četvrta supruga bila je Jevrejka. Nakon rata je bio nepoželjan od strane drugih igrača i organizatora turnira zbog spomenutih tekstova. Pregovori sa Botvinikom za meč za titulu svjetskog prvaka bili su u toku kad Aljehin 1946. iznenada umire u Portugalu, pod nerazjašnjenim okolnostima.
Bio je poznat po žestokom i maštovitom napadačkom stilu, kombiniranim s velikim pozicionim umijećem i spretnošću u završnici. On je, također, proizveo inovacije u širokom rasponu šahovskih otvaranja. Statistička mjerenja različito ocjenjuju njegovu snagu u poređenju sa drugim igračima, stavljajući ga između 4. i 18. mjesta u svojim listama najboljih šahista svih vremena. Iako je proglašen "neprijateljem SSSR-a", nakon antiboljševičkih stavova 1927, tokom 1950-ih posmrtno je rehabilitiran i priznat kao jedan od osnivača "sovjetske škole", koja je dominirala šahom nakon Drugog svjetskog rata. Visoko je cijenjen kao šahovski pisac i teoretičar, a po njemu ime nosi Aljehinova odbrana, nekoliko varijacija drugih otvaranja, te nekoliko studija završnice. Postoje jaki dokazi da je Aljehin objavio "poboljšane" rezultate nekih svojih partija, mada u jednom slučaju možda i nije bio krivac za to.
Biografija
Rođen je u imućnoj plemićkoj moskovskoj porodici 31. 10. 1892.   Njegov otac, Aleksandar Ivanovič Aljehin, bio je zemljoposjednik i poslanik konzervativne zakonodavne "Četvrte Dume", a njegova majka, Anisja Ivanovna Aljehina (r. Prohorova), bila je kći bogatog industrijalca. Prve šahovske lekcije dobija od majke, starijeg brata, Alekseja i starije sestre, Varvare.
Rana karijera (1902-1914)
mini|desno|160p|Aljehin [[1909.]] Prva poznata Aljehinova partija bila je sa dopisnog turnira koji se održavao 3. 12. 1902, kad je imao 10 godina. Između 1902. i 1911. učestvovao je na nekoliko dopisnih turnira koje je sponzorirao časopis "Šahovski vjesnik". 1907. odigrava svoje prvo službeno takmičenje, proljetni turnir ŠK "Moskva". Kasnije te godine završava na diobi od 11. do 13. mjesta na klupskom jesenjem turniru, a njegov brat Aleksej na diobi od 4. do 6-og. Sljedeće godine osvaja proljetni turnir, s 15 godina. 1909. osvaja Sverusko amatersko prvenstvo održano u Sankt Peterburgu. U narednih nekoliko godina učestvuje na sve jačim turnirima, od kojih su neki bili održani izvan Rusije. Isprva je bilježio promjenjive rezultate, ali se već sa 16 godina učvrstio kao jedan od najboljih igrača Rusije. Igrao je prvu tablu u 2 prijateljska meča reprezentacija: St. Peterburg - Moskva 1911. i Moskva - St. Peterburg 1912 (oba puta remizira s Eugenom Borovskim). Krajem 1911. seli se u St. Peterburg, gdje se upisuje na Carski pravni fakultet za više društvene slojeve. Do 1912. bio je najjači igrač u peterburškom klubu. Marta 1912. osvaja Zimski turnir peterburškog kluba. Aprila iste godine osvaja turnir 1. kategorije u istom klubu. . Januara 1914. osvaja svoj prvi veliki ruski turnir, kada dijeli 1. mjesto s Aronom Nimzowitschem na "Sveruskom majstorskom turniru" u St. Peterburgu. Poslije toga su igrali mini-meč za prvu nagradu (oba su dobili po partiju). Također je odigrao nekoliko mečeva u tom razdoblju i njegovi rezultati pokazivali su isti obrazac: promjenjivo na početku, ali kasnije konstantno dobra igra.
Velemajstor najvišeg ranga (1914–1927)
Tokom aprila i maja 1914 još jedan veliki turnir održan je u prijestonici Ruskog carstva, Sankt Petersburgu, i na njemu Aljehin zauzima 3. mjesto iza Emanuela Laskera i Capablanke. Po nekim izvorima, car Nikolaj II dodijelio je titulu "velemajstora" svakom od 5 prvoplasiranih (Lasker, Capablanca, Aljehin, Tarrasch i Marshall). Historičar šaha Edward Winter bavio se ovim pitanjem, istakavši da su prvi podaci koji podržavaju ovu priču članak Roberta Lewisa Taylora u broju New Yorkera od 15. 6. 1940 i Marshallova autobiografija "Mojih 50 godina šaha" (1942). Aljehina je iznenađujući rezultat načinio ozbiljnim kandidatom za Svjetsko prvenstvo u šahu. Bez obzira na to da li je ili nije dobio ovo formalno priznanje, "Aljehin je postao velemajstor u vlastitim očima i u očima publike". U julu 1914. dijeli 1. mjesto u Parizu s Marshallom.
Prvi svjetski rat i postrevolucionarna Rusija
U toku jula i augusta 1914, početkom Prvog svjetskog rata, Aljehin vodi na turniru u Mannheimu u Njemačkoj, povodom 19. kongresa Njemačkog šahovskog saveza (Deutscher Schachbund - DSB) sa 9 pobjeda, remijem i porazom. Dobija nagradu od 1.100 maraka (izračunato u današnjoj protivvrijednosti iznosi oko 11.000 eura). Nakon objave rata Rusiji, 11 ruskih igrača (Aljehin, Bogoljubov, Bogarčuk, Flamberg, Kopelman, Maljutin, Rabinovič, Romanovski, Saburov, Seležnjev, Weinstein) biva internirano u Reichstadt (današnji grad Zákupy u Češkoj). 14, 17. i 29. 9. 1914. četverica od njih (Aljehin, Bogarčuk, Saburov i Kopelman) bivaju oslobođeni i dopušta im se povratak kući. Aljehin se vraća u Rusiju krajem oktobra 1914. (idući preko Švicarske, Italije, Londona, Stockholma i Finske). Peti ruski igrač, Romanovski, oslobođen je 1915, a šestom, Flambergu, dozvoljeno je da se vrati u Varšavu 1916. Nakon povratka u Rusiju Aljehin pomaže u prikupljanju novca za pomoć ruskim šahistima koji su ostali internirani u Njemačkoj igrajući egzibicijske simultanke. Decembra 1915. osvaja turnir u Moskvi. U aprilu 1916. dobija mini-meč protiv Aleksandra Ajvensona sa 2 pobjede i porazom u Kijevu, a tokom ljeta iste godine služi u Savezu gradova (Crvenom krstu) na austrijskom frontu. U septembru igra simultanku naslijepo protiv peterice ljudi u ruskoj vojnoj bolnici u Tarnopolju. 1918. osvaja "Trokružni turnir" u Moskvi. U junu naredne godine nakratko biva zatvoren u "Odesinoj ćeliji smrti" pri odsjeku Čeke (tajne policije sovjetske Rusije) u Odesi, pod sumnjom da je špijun. Optužen je za veze s tzv. bijelom inteligencijom kao njihov kontraobavještajac, nakon ruskog oslobođenja Ukrajine od njemačke okupacije. Na zapadu se pojavljuju glasine da je Aljehin likvidiran od strane boljševika.
1920-1927.
mini|desno|230p|Romanovski i Aljehin [[1920.]] Kad su se uvjeti u Rusiji poboljšali, Aljehin pokazuje da je među najjačim ruskim igračima. Januara 1920. osvaja "Moskovski šampionat" (11-11), ali nije proglašen prvakom Moskve jer nije bio stanovnik grada. Također, oktobra 1920. osvaja "Sverusku šahovsku olimpijadu" u Moskvi (9 pobjeda, 6 remija, bez poraza), a ovaj turnir biva retroaktivno proglašen Prvim prvenstvom SSSR-a u šahu. Njegov brat Aleksej zauzima 3. mjesto na turniru amatera.
Marta 1920. oženio se Aleksandrom Batajevom. Razveli su se iduće godine. Kratko vrijeme (1920-21) radi kao prevodilac za Komunističku internacionalu - Kominternu i biva imenovan za sekretara u uredu za obrazovanje. U tom svojstvu upoznaje švicarsku novinarku i izaslanicu Kominterne, Annalisu Ruegg, koja je bila 13 godina starija od njega, te se vjenčavaju 15. 3. 1921. Ubrzo nakon toga, dobija dozvolu da sa suprugom napusti Rusiju radi posjete Zapadu, ali se iz te posjete nikad nije vratio. Juna 1921. Aljehin napušta suprugu u Parizu i seli se u Berlin.
Od 1921. do 1923. odigrao je 7 mini-mečeva. Prvo 1921. u Moskvi pobjeđuje Nikolaja Grigorijeva (+2, -0, =5). Zatim, nakon odlaska iz Rusije, remizira s Richardom Teichmannom (+2, -2, =2) i pobjeđuje Friedricha Sämischa (+2, -0, =0) u Berlinu. 1922. pobjeđuje Osipa Bernstejna (+1, -0, =1) i Arnolda Aurbacha (+1, -0, =1) u mečevima odigranim u Parizu, te Manuela Golmaya (+1, -0, =1) u Madridu. Konačno, 1923. dobija Andréa Muffanga (+2, -0, =0) u Parizu.
Od 1921. do 1927. osvaja ili dijeli 1. mjesto na oko 2/3 od mnogih turnira na kojima je igrao. Njegovi najmanje uspješni rezultati bili su dioba 3. mjesta na turniru u Beču 1922, iza Akibe Rubinsteina i Richarda Rétija, te 3. mjesto u New Yorku 1924. iza bivšeg prvaka svijeta, Laskera, i aktuelnog prvaka, Capablanke (ali ispred Marshalla, Rétija, Géze Maróczyja, Bogoljubova, Tartakowera, Fredericka Yatesa, Edwarda Laskera i Davida Janowskog). Tehnički, Aljehinova igra uglavnom je bila bolja od konkurencije, čak i Capablankine, ali je problem bio nedostatak samopouzdanja u partijama protiv najvećih rivala.
Tokom 1925. postaje francuski državljanin i upisuje se na Pravni fakultet na Sorboni. Iako se izvori razlikuju u vezi s tim da li je ili nije završio te studije, tokom 1930-ih bio je poznat kao "dr. Aljehin". Tema njegove teze bila je "Kineski zatvorski sistem". On je, međutim, još 1914. diplomirao pravo u Sankt Peterburgu, ali se njime nije nikada bavio.
Svjetski prvak: Prva vladavina (1927–1935)
mini|desno|250p|Capablanca, protiv koga Aljehin osvaja titulu svjetskog prvaka 1927. Pregovori za revanš-meč odužili su se i nikad nisu urodili plodom. Konačno, 1927. Aljehin uspijeva izazvati Capablanku jer iza njega staje grupa argentinskih biznismena i sam predsjednik Argentine, koji su garantirali sredstva i organizirali meč u "Club de ajedrez Argentino" iz Buenos Airesa. . Meč je održan od septembra do novembra 1927. u Buenos Airesu i Aljehin osvaja titulu skorom +6, -3, =25. Ovo će biti formalno najduže igrani meč za titulu prvaka sve do 1984. i duela Anatolija Karpova i Garija Kasparova. Rezultat meča iznenadio je gotovo čitav šahovski svijet jer Aljehin prethodno nikad nije dobio nijednu partiju protiv Kubanca. Nakon Capablankine smrti i sam Aljehin izrazio je iznenađenje svojom pobjedom, smatrajući da 1927. on nije bio bolji igrač od Kubanca i sugerirajući na Capablankine probleme sa samopouzdanjem kad stvari krenu nepredviđenim tokom. . Capablanca je ušao u meč bez fizičke i psihičke pripreme, dok je Aljehin bio u dobrom fizičkom stanju, detaljno prostudiravši protivnikovu igru. Prema Kasparovu, Aljehinove analize otkrivaju mnoge sitne slabosti, koje su postojale, jer Capablanca nije radio na poboljšanju igre. Vladimir Kramnik dodaje da je to bio prvi meč u kojem Capablanca nije lahko dobijao partije.
Tokom cijelog meča iz 1927. vodila se žestoka borba, koja je trajala gotovo 2 i po mjeseca. Aljehin dobija prvu partiju kao crni igrajući Francusku odbranu, uz Capablankinu pomalo pasivnu igru u središnjici; ovo je ujedno bila i njegova prva pobjeda nad Kubancem u nekom ozbiljnijem takmičenju, nakon 13 godina pokušavanja. Capablanca izjednačuje u trećoj partiji, a zatim dobija i sedmu, obje bijelim figurama, te tako prelazi u vodstvo. Aljehin veže 2 pobjede u 11. i 12. partiji nakon što je u objema primorao protivnika na predaju, te ponovo preuzima vodstvo. Čak je i nakon 31. partije vodio 4-3, uz 24 remija, te je izgledalo da će meč trajati još nekoliko sedmica. Ali potom dobija 32. i 34. partiju, dok u 33. remizira, da bi potvrdio titulu. Capablanca ne dobija nijedan meč kao crni, dok je Aljehin istim figurama dobio čak 3 partije. Tokom cijelog meča Aljehin je igrao mnogo više oprezno, solidno i tiho nego što je to radio u prethodnim susretima s Capablankom, izbjegavajući nepotrebne ili nelogične taktičke avanture, koje su ga u prethodnim mečevima često dovodile do poraza. Čini se da je njegova strategija bila čekanje da se prvak umori i oslabi, što se na kraju vjerovatno i desilo. Što se tiče otvaranja, oba igrača favorizirala su različite oblike Daminog gambita u većini partija, izbjegavajući oštrija i manje analizirana hipermoderna otvaranja. Tokom cijele profesionalne karijere Capablanca nije bio izazivan ni pritiskan većim brojem uzastopnih veoma teških partija na način na koji je to Aljehin bio u stanju postići.
Velemajstor Robert Byrne pisao je da je Aljehin otada za naredne mečeve svjesno počeo mnogo više favorizirati nešto slabije protivnike nego opciju da Kubancu pruži revanš. mini|desno|250p|Bogoljubov (desno) gubi mečeve za titulu protiv Aljehina (lijevo) 1929. i 1934. Emanuel Lasker (u sredini) prati meč. Iako se nikad nije dogovorio oko uvjeta revanša s Capablankom, igra 2 meča protiv Bogoljubova, "službenog FIDE izazivača", 1929. i 1934; oba puta dobija hendikep. Prvi meč održan je u Wiesbadenu, Heidelbergu, Berlinu, Den Haagu i Amsterdamu od septembra do novembra 1929. Aljehin odbranjuje naslov skorom +11, -5, =9. Od aprila do juna 1934. ponovo se suočava sa Bogoljubovim u revanš-meču, održanom u 12 njemačkih gradova i dobija ga s 5 poena razlike (+8, -3, =15). Bogoljubov je 1929. imao već 40 godina i vjerovatno je i njegov igrački zenit bio prošao.
Nakon meča za titulu prvaka Aljehin se vraća u Pariz i govori protiv boljševizma. Nakon toga Nikolaj Kriljenko, predsjednik Sovjetskog šahovskog saveza, objavljuje službeni memorandum u kojem navodi da Aljehina treba smatrati neprijateljem Sovjeta. Sovjetski šahovski savez prekida svaki kontakt s Aljehinom do kraja 1930-ih. Njegov stariji brat Aleksej, s kojim je Aleksandar imao veoma blizak odnos, javno odbacuje i njega i njegova antisovjetska gledišta ubrzo nakon ove objave, no Aleksej je imao vrlo malo izbora pri donošenju ove odluke. . Augusta 1939. Aleksej biva ubijen u Rusiji.
Aljehin dominira šahom sredinom 1930-ih. Njegove najčuvenije turnirske pobjede bile su u San Remu 1930 (+13, =2, 3,5 boda ispred Nimzowitscha) i Bledu 1931 (+15 =11, 5,5 bodova ispred Bogoljubova). Osvaja većinu drugih turnira na kojima igra, dijeli 1. mjesto na dva, a njegovo prvo slabije mjesto biva u Hastingsu 1933/34 (dijeli 2. mjesto, 0,5 bodova iza Flohra). 1933. također dobija egzibicijski meč protiv Rafaela Cintrona (+4, -0, =0) u San Juanu, ali protiv O. Bernstejna uspijeva samo remizirati (+1, -1, =2) u Parizu.
Od 1930. do 1935. nastupa kao prva tabla Francuske na 4 šahovske olimpijade, osvojivši prvu nagradu za briljantnost u Hamburgu 1930, zlatnu medalju za igru u Pragu 1931. i Folkestoneu 1933. i srebrnu medalju za duel "1-na-1" u Varšavi 1935. Njegov poraz od latvijskog majstora Hermanisa Matisonsa u Pragu 1931. bio je ujedno i njegov prvi poraz na nekom ozbiljnijem šahovskom takmičenju od osvajanja svjetskog prvenstva.
Ranih 1930-ih putuje po svijetu istovremeno igrajući simultanke poput onih na Havajima, u Tokyju, Manili, Singapuru, Šangaju, Hong Kongu i Holandskoj istočnoj Indiji (današnjoj Indoneziji). Jula 1933. igra simultanku naslijepo na 32 table (ponovo svjetski rekord) u Chicagu, dobivši 19, remiziravši 9 i izgubivši 4 partije.
1934. ženi se četvrti put, sada sa Grace Freeman (r. Wishard), 16 godina starijom od njega. Rođena Amerikanka, udovica britanskog plantažera čaja na Cejlonu, zadržava do kraja života svoje britansko državljanstvo i ostaje Aljehinova supruga sve do njegove smrti.
Gubitak titule prvaka (1935–1937)
U 18 mjeseci po gubitku titule Aljehin nastupa na 10 turnira, s promjenjivim rezultatima: dijeli 1. mjesto s Keresom na u Bad Neuheimu maja 1936, pobjeđuje u Dresdenu juna 1936, drugi je (iza Flohra) jula 1936. na turniru u Poděbradyju, šesti je augusta 1936. u Nottinghamu (iza Capablanke, Botvinika, Finea, Reshevskyja i Euwea), oktobra 1936. biva treći u Amsterdamu (iza Euwea i Finea), dijeli 1. mjesto s Landauom na "Kvadringalu" u Amsterdamu također oktobra 1936, osvaja Novogodišnji turnir u Hastingsu 1936/37. ispred Finea i Ericha Eliskasesa, 1. mjesto na "Kvadrangularu" u Nici marta 1937, treći je (iza Keresa i Finea) u Margateu, aprila 1937; dijeli 4. mjesto s Keresom iza Flohra, Reshevskyja i Vladimira Petrova u Kemeriju juna i jula 1937; zatim dijeli 2. mjesto sa Bogoljubovim, iza Euwea, na "Kvadrangularu" u Bad Neuheimu jula 1937.
1937-1939.
mini|desno|230p|Aljehin na jednoj od svojih brojnih simultanki. Euwe je brzo organizirao revanš-meč, nešto što Capablanca nikako nije uspio nakon 1927. Aljehin je povratio titulu od Euwea decembra 1937, s velikom razlikom (+10, -4, =11). U ovom meču, koji je održan u Holandiji, Euweov sekundant bio je Fine, a Aljehinov Eliskases. Meč je u početku bio prava borba, ali je u finišu Euwe drastično popustio, izgubivši 4 od posljednjih 5 partija. Fine ovaj kolaps pripisuje živčanim napetostima, do kojih je vjerovatno došlo zbog velikog truda da se podjednako održe mirnoća i koncentracija tokom cijelog meča. Aljehin više nije igrao šampionske mečeve i držao je titulu do smrti.
1938. počinje sjajno za Aljehina jer osvaja "Montevideo turnir" u Carrasku (mart), Margate (april) i dijeli 1. mjesto sa Georgeom Alanom Thomasom u Plymouthu (septembar). U novembru, međutim, završava na diobi od 4. do 6. mjesta s Euweom i Reshevskyjem, iza Keresa, Finea i Botvinika, ali ispred Capablanke i Flohra, na poznatom turniru AVRO u Holandiji. U Aljehinovoj dugogodišnjoj karijeri ovo je prvi i jedini put da je bio bolje plasiran od Capablanke na nekom turniru. Ovaj se turnir igrao u svakom od nekoliko gradova domaćina za nekoliko dana u isto vrijeme, te zbog toga možda i ne čudi da mlade zvijezde u usponu osvajaju prva 3 mjesta, dok su za starije igrače česta putovanja postala vrlo naporna. Zanimljivo, Capablanca je na ovom turniru pretrpio lakši moždani udar, mada je on to poricao.
Keres, koji osvaja "AVRO turnir" na produžetke protiv Finea, također izaziva Aljehina na meč za titulu. Pregovori su vođeni tokom 1939, kad izbija rat. Tokom rata Keresova domovina, Estonija, biva napadnuta od SSSR-a, zatim od Njemačke, a onda ponovo od SSSR-a. Na kraju rata sovjetska vlada sprečava Keresa da nastavi pregovore na osnovu optužbe da je tokom rata sarađivao s Nijemcima u okupiranoj Estoniji.
Aljehin je, kao prva tabla, predstavljao Francusku na 8. šahovskoj olimpijadi u Buenos Airesu 1939, kad izbija rat u Evropi. U dogovoru s kapitenima ekipa, prije svega s Aljehinom (Francuska), Tartakowerom (Poljska) i Albertom Beckerom (Njemačka), uz predsjednika argentinskog šahovskog saveza, Augusta de Mura, odlučeno je da se nastavi s takmičenjem.
Aljehin osvaja srebrnu medalju u pojedinačnoj konkurenciji (9 pobjeda, bez poraza i 7 remija) iza Capablanke (samo rezultati iz A- i B-finala - odvojeno za oba dijela, računati za najbolje pojedinačne rezultate). Ubrzo nakon Olimpijade, Aljehin osvaja turnir u Montevideu (7-7) i Caracasu (10-10).
Krajem augusta 1939. i Aljehin i Capablanca pišu De Muru o mogućnosti revanš-meča. Dok je Aljehin o meču govorio kao o sigurnoj stvari, navodeći želju Kubanca da se i revanš održi u argentinskoj prijestonici, Capablanca se dotakao finansijskog tereta nakon Olimpijade. Podržan od latinoameričke finansijske injekcije, Capablanca šalje ponudu u novembru. Međutim, ovi planovi nisu imali realnu osnovu u ponuđenom depozitu (govorilo se o iznosu od 10.000 dolara u zlatu), tako da nije ni došlo do meča čiji je početak planiran za 14. 4. 1940.
Drugi svjetski rat (1939-1945)
Za razliku od mnogih učesnika Šahovske olimpijade 1939, Aljehin se vraća u Evropu januara 1940. Nakon kratkog boravka u Portugalu prijavljuje se u francusku vojsku kao sanitetski oficir.
Nakon pada Francuske (juna 1940) bježi u Marseille. Pokušava otići u Ameriku putujući u Lisabon i podnoseći zahtjev za američku vizu. Oktobra 1940. ponovo pokušava dobiti dozvolu, ali ovog puta za odlazak na Kubu, obećavši da će odigrati meč s Capablankom. Ovaj zahtjev je odbijen.
Meho Puzić
Meho Puzić (9. novembar 1937 – 25. juni 2007) bio je intepretator bosanske sevdalinke. Godine 1966. snima svoj prvi album na kome su se našle četiri pjesme od kojih je "Mehmeda majka budila" postigla veliki uspjeh kod publike. Tokom svog cjelokupnog muzičkog stvaralaštva objavljena su mu osam studijskih, četiri kompilacijska albuma i niz singl ploča. Sahranjen je na starom mezarju (Sokak Puzića) u Odžaku.
Aleksandar Aljehin
Drugi svjetski rat (1939-1945)
Da bi zaštitio svoju suprugu Grace (koja je bila američka Jevrejka) i njenu imovinu u Francuskoj (dvorac Saint Aubin-le-Cauf, u blizini gradića Dieppe, koji su opljačkali nacisti), pristaje na saradnju s njima. Učestvuje na turnirima u Münchenu, Salzburgu, Krakówu/Varšavi i Pragu, organiziranim od strane Ehrhardta Posta, izvršnog direktora Velikonjemačkog šahovskog saveza (Grossdeutcher Scachbund), kontroliranog od strane nacista - Keres, Bogoljubov, Gösta Stoltz i nekoliko drugih jakih majstora učestvovalo je u sličnim događajima u okupiranoj Evropi. 1941. dijeli 2. mjesto s Erikom Lundinom u Münchenu (Europaturnier, koji je održan u septembru, a osvaja ga Stoltz), 1. mjesto s Paulom Felixom Schmidtom u Krakówu/Varšavi (drugi Generalturnier, održan u oktobru) i osvaja turnir u Madridu (decembar). Sljedeće godine osvaja turnir u Salzburgu (juna 1942) i Münchenu (septembra 1942; nacisti su ovaj turnir nazvali Europameisterschaft - Evropsko prvenstvo). Kasnije 1942. pobjeđuje u Varšavi-Lublinu-Krakówu (treći General, oktobra 1942) i dijeli 1. mjesto s Klausom Jungeom u Pragu (Durasov memorijal, decembar 1942). Tokom 1943. remizira u mini-meču protiv Bogoljubova u Varšavi (+1, -1, mart 1943), osvaja Prag (aprila 1943), a zatim dijeli 1. mjesto s Keresom u Salzburgu (juna 1943).
Meho Puzić
Biografija
Meho je rođen 9. novembra 1937. u bošnjačkoj porodici u Odžaku. Imao je tri brata i tri sestre, Adema, Bahriju, Mustafu, Neiru, Raziju i Bahriju. Bahrija je također bio pjevač, a zajedno su snimili i dvije pjesme: "Pjevaj brate" i "Ko čaršijom konja jaše".
Aleksandar Aljehin
Drugi svjetski rat (1939-1945)
mini|desno|230p|Drugi svjetski rat prekinuo je sva redovna zbivanja u Evropi, pa tako i šahovska takmičenja. Do kraja 1943. boravi u Španiji i Portugalu, kao njemački predstavnik za šahovska zbivanja. Ovo mu je dozvoljeno i da bi bio daleko od sovjetske invazije na istočnu Evropu. 1944. jedva dobija meč protiv Ramóna Reya Ardida u Zaragozi (+1, -0, =3; aprila 1944) i osvaja Gijón (jula 1944). Sljedeće godine pobjeđuje u Madridu (marta 1945), dijeli 2. mjesto s Antoniom Medinom u Gijónu (jula 1945; turnir osvaja Antonio Rico), osvaja Sabadell (augusta 1945), dijeli 1. mjesto sa F. Lopezom Nuñezom u Almeriji (augusta 1945), osvaja Melillu (septembra 1945) i zauzima 2. mjesto u Cáceresu, iza Franciska Lupija (jesen 1945).
Aljehinov posljednji meč odigran je protiv Lupija u Estorilu kraj Lisabona u januaru 1946. Dobija 2 partije, 1 gubi i 1 remizira.
Aljehina je zainteresirao napredak šahovskog čuda od djeteta Artura Pomara i dio svoje posljednje knjige (Legado, 1946) posvetio je upravo njemu. Igrali su u Gijónu 1944, kad je Pomar, sa svega 12 godina, izborio zasluženi remi protiv prvaka.
Posljednja godina
mini|desno|160p|Aljehinov grob u Parizu Nakon završetka rata Aljehin nije pozivan da učestvuje na turnirima mimo Pirenejskog poluotoka, zbog svoje navodne nacističke pripadnosti. Poziv na turnir u Londonu povučen je nakon protesta ostalih učesnika. Dok se pripremao za meč za svjetskog prvaka protiv Botvinika, iznenada umire u svojoj hotelskoj sobi u Estorilu. Okolnosti njegove smrti i danas su predmet rasprava. Najčešće je pripisuju srčanom udaru, ali je u pismu magazinu "Šahovski život" od strane jednog od svjedoka obdukcije rečeno da je pravi uzrok smrti gušenje komadom mesa. Neki su špekulirali da je ubijen od strane francuske organizacije "Legije smrti". Nekoliko godina kasnije Aljehinov sin, Aleksandar mlađi, izjavio je da je "ruka Moskve stigla i njegovog oca".
Kanadski velemajstor Kevin Spraggett, koji je živio u Portugalu od kraja 1980-ih, a koji je temeljno istraživao Aljehinovu smrt, također favorizira ovu opciju. Spraggett smatra da je vrlo moguće da su zločin i obdukcija izmanipulirani od strane Portugalske tajne policije (PIDE). On vjeruje da je Aljehin ubijen izvan svoje sobe, vjerovatno od strane Sovjeta.