cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gorenja Brezovica (Brezovica)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu grada Ljubljane, odn. stare općine Vič–Rudnik.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Gorenja Brezovica je imala 52 stanovnika.
Demografija Džibutija
Članak Demografija Džibutija govori o demografiji Džibutija, uključujući gustinu stanovništva, nacionalnost, nivo obrazovanja, zdravlje, ekonomski status, vjersku pripadnost i druge aspekte stanovništva ove afričke države.
Etničke grupe
Džibuti je multietnička država. Prema procjeni iz 2018. u Džibutiju je živjelo 884.017 stanovnika. Stanovništvo Džibutija je raslo po relativno visokoj stopi tokom druge polovine 20. vijeka, povećavajući se s oko 69.589 stanovnika koliko ih je bilo 1955. na oko 869.099 stanovnika u 2015. godini.
Dvije najveće etničke skupine su Somalci (60%) i Afari (35%). Unutar somalske etničke grupe preovladava podklan Issas koji je dio brojnijeg klana Dira, s manjim brojem pripadnika podklana Gadabuursi i Isaaq. Preostalih oko 5% stanovništva Džibutija uglavnom čine jemenski Arapi, Etiopljani i Evropljani (Francuzi i Italijani). Otprilike 76% lokalnog stanovništva je urbano stanovništvo dok su ostali nomadi. Oko 40.000 iz Jemena živi u Džibutiju što čini oko 4,2% ukupnog stanovništva. Oko 4.000 američkih stanovnika živi u ovoj državi što je oko 0,4% stanovništva države.
Jezik
Džibuti je višejezična država. Većina stanovnika govori somalskim (524.000 govornika) ili afarskim jezikom (306.000 govornika) kao maternjim ili prvim jezikom. Ovi idiomi su maternji jezici somalijskih i afarskih etničkih grupa. Oba jezika pripadaju velikoj afroazijski porodici kušitskih jezika. U Džibutiju su dva službena jezika: arapski i francuski.
Arapski jezik je od vjerskog značaja jer velika većina stanovništva su po religijskoj pripadnosti muslimani. To je standardni arapski jezik. Kolokvijalno oko 59.000 stanovnika govori arapski dijalekt Ta'izzi-Adeni, poznat i kao džibutski arapski. Francuski služi kao statutarni nacionalni jezik. To je naslijeđeno iz kolonijalnog perioda i osnovni je jezik u oblasti obrazovanja. Oko 17.000 stanovnika Džibutija francuski koristi kao prvi jezik. Jezici imigranata uključuju omanski arapski (38.900 govornika), amharski (1.400 govornika), grčki (1.000 govornika) i hindu (600 govornika).
Broj stanovnika
Tokom zadnjih 50 godina broj stanovnika Džibutija je udesetostručen. Pregled broja stanovnika dat je u sljedećoj tabeli.
Projekcije broja stanovnika
Prema projekciji UN-a broj stanovnika Džibutija u budućnosti bi se kretao kako je predstavljeno sljedećim podacima:
Gorenja Brezovica
Slovenija:
Demografija Džibutija
Ostali demografski podaci
Neki statistički podaci prema World Population Review-u u 2019. godini dati su u nastavku.
Starosna struktura
thumb|350px|Starosna piramida stanovništva Džibutija iz 2017.
Religija
Prema religijskoj pripadnosti stanovnici DŽibutija su:
Jezici
Jezici Džibutija su:
Dwight D. Eisenhower
Dwight David "Ike" Eisenhower bio je američki general, političar i 34. predsjednik Sjedinjenih Američkih Država.
U Drugom svjetskom ratu bio je pomoćnik načelnika Generalštaba, a u junu 1942. imenovan je za zapovjednika američkih snaga u Evropi. Rukovodio je invazijom saveznika na sjevernu Afriku, iskrcavanjem na Siciliji i invazijom na Apeninski poluotok te invazijom na Normandiju i operacijama na zapadu do sloma nacističke Njemačke. Od kraja 1950. zapovjednik je snaga Sjevernoatlantskog pakta (NATO), a 1952. i 1956. izabran je za predsjednika SAD-a. Napisao je memoare "Rat za oslobođenje Evrope" i "Od invazije do pobjede".
Rani život i karijera
Dwight David Eisnehower rođen je u teksaškom gradu Denison, u porodici koja potječe od njemačkih doseljenika u Ameriku. Kad je imao 6 godina, roditelji su mu postali članovi Društva Kule stražare, koje će kasnije postati poznatije pod imenom Jehovini svjedoci.
Kada je izbio Prvi svjetski rat, Eisenhower je privremeno unaprijeđen u čin potpukovnika kako bi od 1918. mogao voditi novoformirani Tenkovski korpus SAD. Ta je jedinica u Pennsylvaniji obučavala tenkovske posade prije odlaska na frontu u Francuskoj. Eisenhower je bio oduševljen s novim oružjem, ali ga sam nije stigao primijeniti u praksi, jer je rat u međuvremenu završio.
Eisenhower je vraćen u čin kapetana te je služio u garnizonima u Marylandu, a kasnije i u Zoni Panamskog kanala, gdje je bio pomoćnik tamošnjeg komandanta, generala Foxa Connera. Pod Connerovim uticajem Eisenhower je postao sljedbenik ideja Carla von Clausewitza, a kasnije je pohađao i Generalštabnu školu u Fort Leavenworthu.
1920-ih i 1930-ih američka vojska je bila mala, slabo plaćena i zanemarivana od strane izolacionistički raspoloženih političara i javnosti. U to je doba Eisenhower uglavnom radio kao pomoćnik raznih ministara i generala. Na tim je položajima stekao ugled kao sposoban administrator i štapski oficir. 1933. je imenovan pomoćnikom načelnika generalštaba Douglasa MacArthura, a njega je 1935. slijedio na Filipine, gdje je služio kao vojni savjetnik tamošnje vlade.
Eisenhower je 1936. unaprijeđen u majora, a godine 1939, po povratku u SAD, i u potpukovnika. U septemberu 1941. unaprijeđen je u čin brigadnog generala i imenovan načelnikom štaba Treće armije u Texasu.
Ratna karijera
mini|desno|Eisenhower kao general-major, 1942.
Nakon japanskog napada na Pearl Harbor i ulaska SAD u drugi svjetski rat, Eisenhower je u decembru 1941. doveden u Washington kako bi u Generalštabu planirao ratne operacije protiv Japana i Njemačke. Tamo je ostavio je snažan utisak na načelnika Generalštaba Georgea C. Marshalla, koji ga je odlučio preporučiti za najviše komandne položaje usprkos nedostatka bilo kakvog ratnog iskustva.
Lorenzo de Medici
Lorenzo di Piero de' Medici, poznat kao Lorenzo Veličanstveni ( : Lorenzo il Magnifico ; 1. januara 1449. – 8. aprila 1492.),  je bio talijanski državnik, bankar, de facto vladar Firentinske Republike i najmoćniji i najentuzijastičniji pokrovitelj renesansne kulture u Italiji. Bio je magnat, diplomata, političar i mecena naučnika, umjetnika i pjesnika. Kao mecena, najpoznatiji je po sponzorstvu umjetnika kao što su Botičeli i Mikelanđelo. Održao je ravnotežu snaga unutar Italičke lige, saveza država koji je decenijama stabilizovao političke prilike na italijanskom poluostrvu, a njegov život se poklopio sa zrelom fazom italijanske renesanse i zlatnim dobom Firence. Na vanjskopolitičkom planu, Lorenzo je pokazao jasan plan da zaustavi teritorijalne ambicije pape Siksta IV, u ime ravnoteže Italičke lige 1454. Iz tih razloga, Lorenzo je bio predmet Pazzi zavjere (1478), u kojoj je ubijen njegov brat Đulijano. Lodijski mir iz 1454. koji je Lorenzo podržao među raznim italijanskim državama propao je njegovom smrću. Sahranjen je u kapeli Mediči u Firenci.
Dwight D. Eisenhower
Ratna karijera
U junu 1942. Eisenhower je imenovan komandantom svih američkih snaga u Evropi te je doputovao u London, gdje će mu biti štab.
Sulfonat
thumb|desno|100px|Sulfonat funkcionalna grupa Sulfonat je so ili ester sulfonske kiseline. To je konjugirana baza sulfonske kiseline, čija je formula RSO2OH, gdje je R neka organska grupa. Sulfonati su, općenito, stabilni u vodi, nisu oksidirajuća sredstva i bezbojni su. Kao slabe baze su dobre odlazeće grupe u reakcijama tipa Sn1, Sn2, E1 i E2.
Benoît Paul Émile Clapeyron
200px|mini|Benoit Paul Émile Clapeyron Benoît Paul Émile Clapeyron (26. januar 1799. - 28. januar 1864.) je bio francuski inženjer i fizičar, jedan od osnivača termodinamike.
Termodinamika
1834. godine, dao je prvi doprinos stvaranju moderne termodinamike objavljivanje rada pod nazivom Pogonska sila toplote (Puissance motrice de la chaleur), u kojem je razvio rad fizičara Nicolasa Léonard Sadi Carnota, koji je preminuo dvije godine ranije. Iako je Carnot razvio kompletnu analizu općeg toplotnog motora, koristio je neadekvatnu i već zastarijelu teoriju kalorika.
Clapeyron je, u svojim memoarima, prezentovao Carnotov rad u pristupačnom i grafo-analitičkom obliku, prikazujući Carnotov ciklus kao zatvorenu krivu na indikatornom dijagramu, grafikonu od pritiska naspram zapremine (koji je po njemu dobio naziv Clapeyronov graf).
Ovi temelji omogućili su mu da napravi nezavisna proširenja Clausiusovog rada, uključujući i formulu, danas poznatu kao Clausius-Clapeyronova relacija, koja karakteriše fazne prijelaze između dvije faze materije. On je dublje razmatrao pitanje faznih prijelaza, što je kasnije postalo poznato kao Stefanovi problemi.
Sulfonat
Sulfonatne soli
thumb|155px|desno|Alklilbenzen sulfonati su česti deterdženti koji se nalaze u mnogim šamponima, pastama za zube, deterdžentima za rublje, tekućinama za pranje posuđa i dr. Anioni opće formule RSO3− nazivaju se sulfonati. Obično su to konjugirane baze sulfonske kiseline sa formulom RSO2OH. Pošto sulfonska kiselina obično reagira poput jakih kiselina, odgovarajući sulfonati su baze. Zbog stabilnosti sulfonatnih aniona, kationi sulfonatnih soli poput skandij-triflata koriste se kao Lewisove kiseline.
Klasičnu organsku reakciju za dobijanje sulfonata je ona u kojoj alkil halidi reagiraju sa sulfitima poput natrij-sulfita. Tu reakciju prvi je opisao Adolph Strecker 1868. godine (Streckerova sulfitna alkilacija). Opća reakcija je:
Benoît Paul Émile Clapeyron
Ostali radovi
Clapeyron je, također, radio na karakterizaciji idealnih plinova, ravnoteži homogenih čvrstih tvari i proračunima statičnosti neprekidnih greda, od kojih je najznačajniji teorem tri momenta (Clapeyronov teorem).
Sulfonat
Sulfonatni estri
Estri opće formule R1SO2OR2 nazivaju se sulfonatni estri. Svaki član ove kategorije naziva se analogno nomenklaturi običnih karboksilnih estra. Naprimjer, ako je R2 metil grupa a R1 trifluorometilna grupa, rezultirajući spoj bio bi metil trifluorometansulfonat.
Dwight D. Eisenhower
Ratna karijera
Kada je donesena odluka da se savezničke snage iskrcaju u Sjeverozapadnoj Africi, Eisenhower je imenovan vrhovnim komandantom svih savezničkih snaga na tom ratištu. Nakon uspjeha operacije Torch, Eisenhower je u februaru 1943. pod svoju komandu preuzeo i britansku Osmu armiju generala Montgomeryja te rukovodio operacijama za uništenje snaga Osovine u Tunisu. Nakon toga je pod njegovim vodstvom izvršeno iskrcavanje na Siciliju, a potom i na italijansko kopno.
Sulfonat
Sultoni
thumb|right|75px|1,3-propan sulton Ciklički sulfonski estri nazivaju se sultoni. Jedan od primjera sultona je 1,3-propan sulton. Neki sultoni su kratkoživući međuproizvodi koji se koriste snažna alkilirajuća sredstva kako bi se u sintezi nekog spoja uvela negativno naelektrisana sulfonatna grupa. U prisustvu vode, oni se polahko hidroliziraju na hidroksi sulfonske kiseline. Sulton oksimi su ključni međuproizvodi tokom sinteze protivkonvulzivnog lijeka zonisamida. Primjer sultona je tisokromid.
Dwight D. Eisenhower
Ratna karijera
U decembru 1943. je Eisenhower imenovan komandantom svih savezničkih snaga u Evropi te se sljedećih nekoliko mjeseci posvetio konačnom planiranju i pripremama za normandijski desant - jednu od najsloženijih ratnih operacija u historiji. Upravo je on donio odluku da se desant izvrši 6. juna 1944. Nakon uspješnog iskrcavanja savezničkih snaga u Francuskoj rukovodio je operacijama kojima su njemačke snage istjerane iz Zapadne Evrope to konačno prisiljene na kapitulaciju 8. maja 1945.
Eisenhower nikada nije imao prilike da se iskaže kao naročito hrabar, a većina drži da nije bio ni naročito nadahnut vojni komandant. Međutim, uživao je veliku popularnost među svojim potčinjenima, a pokazao je - za prirodu svog posla daleko važnije - diplomatske sposobnosti, temeljem kojih su ogromni vojni resursi pod njegovom komandom izvojevali pobjedu usprkos uplitanja često suprotstavljenih političara kao što su Churchill i De Gaulle, odnosno nezdravog protivništva potčinjenih generala kao Montgomery i Patton.
Poratna karijera
Eisenhower je nakon završetka neprijateljstava imenovan komandantom američkih okupacijskih snaga u Njemačkoj, te je bio de facto jedina vlast u američkoj okupacijskoj zoni sa sjedištem u Frankfurtu. Kada su američke snage otkrile postojanje i pravu svrhu nacističkih koncentracionih logora, Eisenhower je, zgrožen tim otkrićem, naredio da se u njih dovedu filmske kamere i dokumentiraju tragovi ratnih zločina. Eisenhoweru zbog toga također pripisuju nedostatak brige o njemačkim ratnim zarobljenicima, zbog kojih veliki broj njih umro od gladi i bolesti.
Godine 1945. Eisenhower se vratio u SAD kako bi postao načelnik generalštaba SAD. Na tom je mjestu ostao do 1948, a nakon što je osnovan NATO pakt, Eisenhower je u decembru 1950. postao komandantom njegovih snaga.
U to je doba Eisenhower služio i kao gostujući predavač na Univerzitetu Columbia u New Yorku, te napisao knjigu Crusade in Europe, koja se smatra jednim od najboljih vojnih memoara u historiji.
Kao ratnog heroja i jednog od najpopularnijih ličnosti svog doba, Eisenhowera su počeli obilaziti predstavnici Demokratske i Republikanske stranke kako bi ga nagovorili da se kandidira za predsjednika SAD. Iako je Eisenhower cijenio predsjednika Roosevelta i njegov New Deal, isto kao i njegovog nasljednika Trumana, držao je kako su SAD pod dvadeset godina demokratske administracije previše skrenule ulijevo, odnosno kako se mora uspostaviti ravnoteža izborom republikanskog predsjednika. Zbog toga je pred izbore 1952. godine podnio ostavku na vojne dužnosti i javno podržao republikance.
Liberalna frakcija republikanaca je, pak, bila uplašena da bi njihova stranka mogla otići previše udesno ukoliko predsjednički kandidat postane uticajni konzervativni senator Robert A. Taft. Eisenhoweru je, pak, kod Tafta smetao njegov izolacionizam. Zato je spremno prihvatio ponudu liberalnih republikanaca da se pod njihovom paskom natječe za predsjedničku nominaciju. Na kraju je s Taftom postignut kompromis, prema kome je Eisenhower dobio nominaciju i mandat da nakon eventualne pobjede nastavi voditi aktivnu politiku SAD u svijetu, dok se u unutrašnjim pitanjima morao ravnati po konzervativnim načelima.
Demokrati, demoralizirani odlukom Harryja Trumana da se ne natječe, kao i nizom korupcijskih skandala, su za kandidata nominirali Adlaia Stevensona, liberalnog guvernera države Illinois. Tokom kampanje kojom su dominirali hladni rat, nezavršeni sukob u Koreji i antikomunistička histerija senatora McCarthya, Eisenhower je vješto koristio kako svoju ogromnu popularnost tako i novi mediji televizije. Jedina stvar koja je mogla naškoditi Eisenhoweru bila je kontroverza vezana uz njegovog potpredsjedničkog kandidata Richarda Nixona. Međutim, Nixon se vješto iz nje izvukao, te je Eisenhower glatko izvukao jednu od najuvjerljivijih pobjeda u historiji američkih predsjedničkih izbora.
Predsjednik
mini|desno|Portret u Bijeloj kući, februar 1959.
Eisenhower je svoj mandat započeo u skladu s imageom gorljivog antikomunista, stvorenog u izbornoj kampanji. Za državnog sekretara je imenovao Johna Fostera Dullesa, jastreba i tvorca doktrine prema kojoj SAD ne samo da su imale dužnost svim sredstvima zaustaviti širenje komunizma po svijetu, nego obarati već postojeće komunističke države.
Međutim, iako je Eisenhower deklarativno podržavao ovu radikalnu retoriku, u praksi je, prije svega motiviran svojim ratnim iskustvima, bio nesklon potezima koji bi mogli eskalirati u otvoreni oružani sukob. Godine 1953. je, koristeći smrt Staljina, isposlovao primirje kojim je završen korejski rat.
Politika korištenja CIA-e je također imala uspjeha - 1953. je pučem u njenoj organizacijisrušen iranski nacionalistički premijer Mossadeq i instaliran pro-američki raspoloženi šah Muhamed Reza Pahlavi. Godinu dana kasnije u Gvatemali je CIA uspješno srušila ljevičarski režim predsjednika Arbenza.
Iste je godine nakon poraza Francuza u bitki kod Dien Bien Phua američka diplomacija spriječila da Vijetnam postane nezavisna država pod dominacijom Ho Chi Minha. Umjesto toga je država podijeljena, a južni dio, poznat kao Republika Vijetnam, postao je vjerni američki saveznik.
Eisenhower se nije toliko zanimao za unutrašnju politiku, iako se na početku mandata diskretno suprotstavio senatoru McCarthyju i iz sjene orkestrirao kraj njegove političke karijere, držeći ga opasnošću za američku demokratiju i ugled u svijetu.
Godine 1954. Eisenhower je, inspiriran Autobahnovima koje je bio vidio u Njemačkoj, uspio ishoditi zakone kojima je u SAD za nekoliko godina sagrađen prvi sveobuhvatni sistem autocesta.
U jesen 1956. godine, dok se Eisenhower oporavljao od srčanog udara i po drugi put natjecao za predsjednika, jedna za drugom su izbile sueska kriza te antikomunistička pobuna u Mađarskoj. Eisenhower je u oba slučaja nastojao smiriti tenzije - Britance i Francuze je ekonomskim pritiskom natjerao da se povuku iz Sueza, a mađarskim pobunjenicima odbio pružiti pomoć nakon sovjetske prijetnje nuklearnom odmazdom.
mini|desno|Sovjetski vođa [[Nikita Hruščov tokom svog 11-dnevnog američkog posjeta kao gost predsjednika Eisenhowera, septembar 1959.]]
Uspavani vulkan
mini|Vulkan [[Hasan (vulkan)|Hasan u Turskoj posljednji je put erumpirao prije 8500 godina; to je uspavani vulkan i ima fumarole, što znači da nije ugašen.]] mini|Fumarole blizu vrha [[Damavanda u Iranu (znak uspavanog vulkana)]] Uspavani vulkani jesu vulkani koji su tihi određeni period, ali bi mogli ponovo erumpirati u budućnosti. Vezuv u Italiji dobar je primjer takvog vulkana. Nakon dugogodišnjeg mirovanja aktivirao se 1931, a zatim se ponovo umirio. Među poznatije uspavane vulkane spadaju, naprimjer, Krakatoa u Indoneziji, Aconcagua u Argentini i Fuji u Japanu jesu uspavani vulkani.
Dwight D. Eisenhower
Predsjednik
Iste je godine Eisenhower na izborima za predsjednika ponovno potukao Stevensona s impresivnom većinom glasova. Njegov drugi mandat je bio obilježen nastojanjima da se smiri hladni rat, ili barem stvore mehanizmi kojima bi se trajno spriječila njegova eskalacija u otvoreni oružani sukob. Sa SSSR-om su vođeni pregovori o razoružanju, a sovjetski vođa Nikita Hruščov je na Eisenhowerov poziv 1959. godine posjetio SAD. Uzvratni Eisenhowerov posjet Moskvi je, međutim, otkazan zbog afere sa špijunskim avionom U-2.
Hladni rat je, usprkos Eisenhowerovih napora, eskalirao. Sovjetsko lansiranje Sputnjika 1957. je protumačeno kao sovjetska prijetnja, ali i kao povod da se sljedeće godine osnuje NASA i započne svemirska utrka između dvije supersile. Godine 1959. je na Kubi revolucijom na vlast došao Fidel Castro i tako u neposrednom susjedstvu Amerike stvorio režim blizak SSSR-u.
Uspavani vulkan
Teškoća klasificiranja
Naprimjer, neki naučnici opisali su Fuji kao uspavani ili neaktivni vulkan. Taj vulkan bio je u mirovanju od svoje posljednje erupcije 1707, ali je također klasificiran kao aktivan. Japanski geološki zavod navodi Fuji među aktivnim vulkanima na Honshūu.
Pogrešno označeni uspavanim ili ugašenim
Neki vulkani mogu dugo ostati neaktivni, a erupcija bude iznenađenje.
Dwight D. Eisenhower
Predsjednik
Na unutrašnjem planu je drugi Eisenhowerov mandat bio obilježen društvenim nemirima koje je izazvao pokret za građanska prava crnaca. Iako Eisenhower taj pokret nije podržavao, nije mu se ni suprotstavljao. Kada su se vlasti južnjačkih država pokušati oduprijeti presudama Vrhovnog suda kojima je ukinuta rasna segregacija u školama, Eisenhower je na njih 1957. godine poslao vojsku kako bi se neometano održavala nastava.
Masakr u Križančevom Selu
Napad se desio u vrijeme dok je region bio zahvaćen Bošnjačko-hrvatskim sukobom, osam mjeseci nakon Masakra u Ahmićima. Križančevo Selo se nalazi u blizini Viteza, tačnije sela Dubravica i Šantići. Prema izjavi svjedoka na suđenju u Hagu, selo je predstavljalo vojnu bazu HVO-a.
Nije poznat tačan tok događaja, što je otvorilo vrata za medijske špekulacije. Također ne postoji sudska verifikacija kako od strane međunarodnih, tako ni od strane domaćih sudova.
Vlasti Hrvatske Republike Herceg-Bosne su tvrdile da se radi o masakru koji se desio nakon vojnog napada, gdje su pogubljeni vojni zarobljenici, dok su neki mučeni, a potom ubijeni zajedno sa nekoliko civila. Tvrdile su da su identifikovale 52 osobe koje su masakrirane.
Dana 6. januara 1994, mjesto događaja je istražio lokalni UNPROFOR, o čemu se raspravljalo na suđenju Kordiću i Čerkezu pred Haškim tribunalom. Tada je svjedok, britanski pukovnik Peter Gage Williams, koji je u to vrijeme bio dio lokalnih snaga UNPROFOR-a, odgovarajući na pitanje tužioca o "smrti između 60 i 70 Hrvata u Križančevom Selu" objasnio da je januara 1994. godine provedena istraga tokom koje je pronađeno 27 tijela, a ekshumirano 9, tvrdeći da nije postojao ni jedan dokaz koji bi potvrdio teoriju o masakru.
Dwight D. Eisenhower
Predsjednik
Prije nego što je Eisenhower postao predsjednik, donesene su odredbe Ustava kojim je jednoj osobi dozvoljeno vršiti samo dva predsjednička mandata. Zato je Eisenhower 1960. godine bio prisiljen pripremati se za odlazak iz Bijele kuće, odnosno na izborima podržati svog potpredsjednika Nixona.
Nakon što je za predsjednika izabran Kennedy, Eisenhower se početkom 1961. posljednji put iz Bijele kuće obratio naciji, pri čemu je ostala upamćena njegova tvrdnja kako SAD-u prijeti vojno-industrijski kompleks.
Masakr u Križančevom Selu
Prema izvještaju emitovanom na RTVFBiH o Josipovićevoj posjeti, tokom događaja u Križančevom Selu stradala su 34 hrvatska vojnika uključujući i nekoliko civila, a 30 preostalih vojnika je zarobljeno. Međutim, Novi list iz Rijeke kao i neki hrvatski web sajtovi u svojim izvještajima su navodili informaciju o 74 ubijena vojnika i civila neprecizirajući tačno koliko je bilo jednih, a koliko drugih, niti okolnosti u kojima su navodno ubijeni. Ni jedan medij koji je izvještavao o Križančevom Selu nije pomenuo izvore za iznesene tvrdnje.
NGC 2407
NGC 2407 (također poznat kao MCG 3-20-1, PGC 21220 i UGC 3896) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 386 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Blizanci. Najveći prečnik je 1,10 (124 hiljade sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (112 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 7. februara 1885. godine.
Dwight D. Eisenhower
Naslijeđe
mini|desno|Eisenhower potpisuje zakon kojim se Dan primirja mijenja u Dan veterana, 1. juni 1954.
NGC 2407
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Encore (David Garrett)
Godišnja top-lista
{|class="wikitable sortable" !Godišnja top-lista (2009) !Pozicija !Godišnja top-lista (2010) !Pozicija
Dwight D. Eisenhower
Naslijeđe
Nakon odlaska iz Bijele kuće Eisenhower se sa suprugom povukao na farmu u blizini Gettysburga. Nije se u potpunosti odrekao politike, te je godine 1964. učestvovao na republikanskoj izbornoj konvenciji.
Umro je u bolnici Walter Reed nakon duge i teške bolesti u dobi od 78 godina.
Eisenhower je u to doba, i nekoliko decenija nakon smrti imao reputaciju lošeg ili, u najboljem slučaju, osrednjeg predsjednika. Danas su američki historičari, pak, daleko skloniji Eisenhowera proglašavati daleko boljim predsjednikom od mnogih svojih prethodnika i nasljednika.
Eisenhowerova administracija je bila uglavnom lišena skandala, a sam Eisenhower se pokazao kao odgovoran državnik, neopterećen stranačkim prepucavanjem, te uspješan državnik koji je u najosjetljivijem trenutku očuvao svjetski mir. U samim SAD su Eisnenhowerove godine, usprkos kraćih recesija, ostale upamćene kao doba velikog ekonomskog buma i nezampaćenog prosperiteta koji je širokim masama omogućio da uživaju u dotada nezamislivim blagodatima potrošačkog društva.
Mnogi drže da je upravo to razlog Eisenhowerove potcijenjenosti, jer su percepciju o njemu stvorili baby boomeri, prva generacija odrasla u takvom društvu i nesvjesna svega onoga što mu je prethodilo. Eisenhower je također bio zasjenjen kultom koji je stvoren oko njegovog mladog nasljednika Johna F. Kennedyja.
Uspavani vulkan
Pogrešno označeni uspavanim ili ugašenim
Do 79. godine Vezuv je smatran neaktivnim.
Do 1991. vulkan Pinatubo na Filipinima bio je označen neaktivnim.
Do 1995. vulkan Soufrière na Montserratu bio je neaktivan.
Do 1980. Mount St. Helens u Sjedinjenim Američkim Državama bio je u mirovanju.
Odabrani spisak
Postoji mnogo vulkana koji se smatraju uspavanima:
Svjetsko prvenstvo u biatlonu 1978.
Vanjski linkovi
* Svi rezultati Svjetskih prvenstava u biatlonu
Bosilegrad
Bosilegrad je gradić na samom jugoistoku Srbije, na granici s Makedonijom i Bugarskom.
Općina Bosilegrad je dio Pčinjskog okruga čije sjedište je Vranje. Općina se sastoji od grada Bosilegrada i okolnih sela.
Mongolija
Mongolija (na mongolskom, Монгол Улс, "zemlja Mongola") je kontinentalna država u Srednjoj Aziji. Graniči se sa Rusijom na sjeveru i Kinom na jugu gde je smještena Autonomna regija Unutrašnja Mongolija. Sa površinom od 1.564.116 km2 (603.909 kvadratnih milja), Mongolija je 18. najveća država svijeta na kojoj živi preko 3,3 miliona stanovnika. Mongolija ima vrlo malo obradivog zemljišta jer je veći dio njene površine prekriven stepom sa planinama na sjeveru zemlje i pustinjom Gobi na jugu. Glavni i najveći grad je Ulanbator koji je zajedno sa Moskvom, Otavom i Nur-Sultanom najhladniji glavni grad na svijetu.
Bosilegrad
Historija
Do 1918. godine pripadao je Bugarskoj i u njemu i danas živi 95% Bugara.
Mongolija
Teritorija današnje Mongolije je bila dom različitim nomadskim carstvima kao što su Sjungnu, Sjanbei, Rouranski kaganat, Prvi Turkijski kaganat i drugi. Džingis-kan je 1206. godine osnovao Mongolsko carstvo koje je postalo najveća kopnena imperija u historiji. Njegov unuk Kublaj-kan je osvojio Kinu i uspostavio dinastiju Yuan. Nakon propasti dinastije Yuan, Mongoli su se povukli u Mongoliju i nastavili da njome samostalno vladaju. Sredinom 17. stoljeća, Mongoliju je zauzela kineska dinastija Qing što je dovelo do širenja tibetanskog budizma. Do 1900. godine skoro trećina odraslih muškaraca su bili budistički monasi. Nakon propasti dinastije Qing 1911. godine, Mongolija je proglasila nezavisnost od republike Kine 1921. godine. Ubrzo nakon toga je došla pod kontrolu Sovjetskog Saveza koji je osnovao Narodnu Republiku Mongoliju kao socijalističku državu. Nakon pada komunizma 1989. godine, Mongolija je provela vlastitu demokratsku revoluciju koja je dovela do višepartijskog sistema, novog ustava i prelaska na tržišnu ekonomiju. Mongolija je članica Ujedinjenih nacija, Azijskog dijaloga o saradnji, G77, Azijske infrastrukturne investicione banke i Pokreta nesvrstanih.
Bosilegrad
Obrazovanje
Na teritoriju općine nalazi se jedna gradska osnovna škola: "Georgi Dimitrov". Također postoji i jedna srednja: Gimnazija.
Mongolija
Historija
Još u antičko vrijeme su Mongoliju zbog nestvarno surove klime naseljavala gotovo isključivo nomadska plemena stočara. U to doba, u ovoj velikoj državi postojala su tek sporadično manja naselja Samojedi i Ujgura, kao i neka pod kineskim utjecajem.
Još u to vrijeme dolazilo je do napada pojedinih plemena na Kinu i na putu svile koji je prolazio zapadnom i središnjom Azijom. U srednjem vijeku uspjelo je Džingis Kanu (1155-1227) ujediniti mongolska plemena u državu koja je nekoliko vijekova vladala svjetskim carstvom, koje je 1240. dosezalo čak do srednje Evrope. Njegov unuk Kublaj Kan (†1294 u Pekingu) osnovao je u Kini dinastiju Yuan i budističkim svećenicima prenio pravo upravljanja Tibetom. Nakon nekoliko razdoblja slabosti oko 1400-te je pod Timur Lenkom opet stvoreno veliko carstvo koje je kasnije u razdoblju između 1690 i 1757 prešlo na kinesku dinastiju Qving.
Nakon njenog sloma 1911. godine, Mongolija je proglasila nezavisnost, ali je ipak (uprkos ruskoj pomoći) potrajalo do 1921. da su kineske snage (sjeverni militaristi) konačno istjerane iz zemlje. 1924. godine proglašena je Narodna Republika Mongolija, i postala je zemlja-satelit SSSRa. U ambiciji sovjetskog vodstva da od Mongolije naprave modernu komunističku državu, gotovo potpuno je uništeno tradicionalno nomadsko stočarstvo, što je uzrokovalo velike privredne probleme. Za vrijeme staljinističkih čistki ubijeno je oko 38.000 Mongola, među ostalima, gotovo sva inteligencija zemlje i oko 18.000 budističkih redovnika. Gotovo svi budistički samostani Mongolije sa svim njihovim kulturnim blagom i bibliotekama bespovratno su uništeni.
Na krilima promjena u istočnoj Evropi pojavio se 1990. i u Mongoliji demokratski pokret, a prvi slobodni izbori održani su 1992. Danas je demokratija u Mongoliji stabilnija nego u bilo kojoj drugoj državi centralne Azije. Na predsjedničke izbore u maju 2005. izašla su po dva prijašnja predsjednika vlade i dva industrijalca, dakle četiri ugledna kandidata. Glavne predizborne teme bile su tržišna privreda i borba protiv nezaposlenosti i korupcije; ovo zadnje pripisivalo se obojici kandidata koji su ušli u drugi krug.
Od 1990. do 1996. vladali su reformirani komunisti, a onda do 2000. Demokratska stranka. Od 2004. na vlasti je velika koalicija reformiranih komunista i demokratskih stranaka.
Geografija
Mongolija je vrlo rijetko naseljena zemlja stepa, planina i pustinja. Sa 1,565.501 km2 ona je 18. država po veličini od ukupno 194 države, tek nešto malo manja od Irana. Ali za razliku od Irana, sa svojih 2,66 milijuna stanovnika ima samo 4 posto njegovog stanovništva - isto koliko i 140 puta površinom manji otok Jamajka. Takva rijetka naseljenost neće se, vjerovatno, u ovom stoljeću ozbiljnije mijenjati, iako je istina da se stanovništvo Mongolije u zadnjih 30 godina udvostručilo.
Administrativna podjela
mini|300p|Karta Mongolije.
Privreda
Mongolska privreda je pretežno agrarna; tradicionalni proizvodi su meso, mlijeko i vuna. Osim toga, proizvodi se nešto žitarica (na samo par promila površine), krompir i povrće. U ukupnom društvenom bruto proizvodu poljoprivreda - jednako kao i industrija - učestvuje s nepunih 30 posto.
Rudno bogatstvo Mongolije se sastoji uglavnom od uglja, nekih minerala, bakra, nafte, zlata i srebra. Godine 2010. je počela konstrukcija rudnika zlata i bakra Oyou Tolgoi, koji će biti najveća investicija u historiji Mongolije, u iznosu od 10 milijardi američkih dolara. Kada bude kompletiran, rudnik će proizvoditi 450 000 tona bakra godišnje. Svjetske potrebe za bakrom su 19 miliona tona. Pretpostavljene zalihe na lokaciji su: bakar 2,7 miliona tona, zlato 48 miliona grama, srebro 1,9 hiljada tona, i molibden 205 hiljada tona. Ovaj posao vodi kompanija Rio Tinto.
Nakon dužeg razdoblja stagnacije (1990.-2002.) u zadnjih par godina privreda se oporavlja i pokazuje rast od 5,3 do 10 posto. Taj rast počiva većim dijelom na uslužnim djelatnostima čiji je udio u ukupnoj privredi narastao na oko 40 posto, i na nešto povoljnijim svjetskim cijenama bakra i zlata. Međutim, rezultat tog porasta je uglavnom zaobišao siromašno stanovništvo. Ispod granica siromaštva i dalje živi oko 36 posto stanovništva, slično kao i 1990. Teške godine reformi povećale su doduše udio privatnog poduzetništva na oko 80 posto, ali su se povećale socijalne razlike kao i one između grada i sela. Vlada barata podatkom o oko 4% nezaposlenih, međutim, neki međunarodni stručnjaci smatraju da je procjena od oko 25% bliža istini.
NGC 6833
NGC 6833 je planetarna maglina i nalazi se u sazviježđu Labud. Prvo otkriće je napravio Edward Charles Pickering 8. maja 1883. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Alhemičar (knjiga)
Alhemičar je roman brazilskog pisca Paula Coelhoa prvi put objavljen 1988. Djelo je alegorija o španskom ovčaru Santijagu koji je krenuo na putovanje u želji da ispuni ličnu misiju. Inspiracija za djelo je bila kratka priča Jorge Luis Borges pod nazivom Priča o dva sanjara.
Djelo je napisano na portugalskom jeziku a prevedeno je na 67 jezika svijeta. Zbog toga je upisano u Ginisovu knjigu rekorda kao djelo živog autora koje je prevedeno na najviše jezika. Prodata je u 65 miliona kopija u više od 150 zemalja i tako postala jedna od najprodavanijh knjiga u historiji.
2003. godine Warner Bros. je kupio prava na ovu knjigu da je snime kao film. Međutim projekat nikad nije reliziran, navodno zbog problema oko scenarija jer je u jednom trenutku prikazana bitka sa preko 10.000 boraca, što nije poenta knjige. 2008. na Festivalu u Kanu je objavljeno je da je Harvey Weinstein kupio prava na knjigu, te da će režiser biti Laurence Fishburn. 60 miliona američkih dolara je najavljeni budžet, a i režiser i pisac se raduju saradnji.
NGC 3846
NGC 3846 (također poznat kao IRAS 11417+5556, MCG 9-19-171, PGC 36539 i UGC 6710) je galaksija koja je udaljena oko 446 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 1,00 (130 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (91 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 10. februara 1831. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Akademija likovnih umjetnosti u Sarajevu
Akademiju čini šest posebnih odsjeka:
Svaki od ovih odsjeka osposobljava studente za određenu umjetničku djelatnost prema evropskim kriterijima umjetničkog obrazovanja.
Historija
mini|lijevo|300px|ALU – prije sanacije: velika oštećenja izazvana vlagom Objekat današnje Akademije likovnih umjetnosti u Sarajevu je prva i jedina evangelistička crkva u vrijeme austrougarske uprave. Izgrađena je 1899. godine po nacrtima arhitekte Karla Paržika u romaničko-bizantijskom stilu kao centralna potkupolna građevina. Prema riječima bosanskohercegovačkog arhitekte Mufida Garibije, početni projekat koji je uradio Karl Paržik, bio je bez lijevog i desnog krila. Kasnije će se napraviti dodatna dva objekta, desni i lijevi, što je dalo današnji arhitektonski izgled likovne akademije. Akademija likovnih umjetnosti u Sarajevu, kao visokoškolska ustanova i članica Univerziteta osnovana je 1972. a od 1981. godine nastava je obavljana u renoviranoj i adaptiranoj zgradi Akademije. Zakonom o njenom osnivanju, donesenim iste godine, utvrđeni su i njeni zadaci u obrazovanju likovnih umjetnika i organiziranju nastave za obrazovanje nastavnika likovnog vaspitanja za osnovne i srednje škole.
Nacionalni spomenik
Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj 24. juna 2021. godine u Sarajevu, donijela je odluku da se zgrada Akademije proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Faruk Kapidžić (predsjedavajući), Anđelina Ošap Gaćanović i Zoran Mikulić. Objekat se nalazi i na listi zaštićenih objekata Zavoda za zaštitu kulturno-historijskog i prirodnog naslijeđa.
Evangelistička crkva je izgrađena u romaničko-bizantijskom stilu kao centralna potkupolna građevina. Paržik je na objektu kombinirao više historijskih stilova pa se pored karakteristika romaničko-bizantijskog stila uočavaju i karakteristike gotike i renesanse. Iako prestankom sakralne namjene i velikim intervencijama radi adaptacije u Akademiju likovnih umjetnosti osamdesetih godina 20. stoljeća, sjeverna fasada i kupola ukazuju na izuzetnu arhitektonsku vrijednost objekta. Građevina ima istaknut ambijentalni kontekst, zbog svog položaja i značenja u strukturi i ukupnoj slici grada.
Zanimljivosti
Univerzitet u Sarajevu od 25. do 27. juna 2021. godine organizirao je "Dane umjetnosti UNSA". Ovaj značajni kulturni događaj je zajednički univerzitetski projekt nastavnika i studenata triju umjetničkih akademija Univerziteta u Sarajevu, s ciljem predstavljanja najboljih umjetničkih dostignuċa bosanskohercegovačkoj javnosti. U okviru ovog kulturnog događaja Akademija liovne umjetnosti organizirala je izložbu najboljih radova studenata svih odsjeka. U okviru Akademije djeluje i Art institut.
Senad Begović
Senad Begović jeste bosanskohercegovački rok muzičar i jedan od značajnih bubnjara na sarajevskoj pop rok sceni. Muzičku karijeru započeo je 1970. s hard rok grupom Formula 4. Godine 1974. prelazi u progresivnu rok grupu Teška industrija. Naredne godine učestvovao je na snimanju njihove prve dvije singl ploče "Karavan / Ufo", "Kolika je Jahorina planina / Kovači sreće", a potom i antologijski album "Ho-ruk" 1976. Iste godine odlazi iz ovog rok sastava, a njega zamjenjue Munib Zoranić. Potom je nastupao u drugim sarajevskim pop rok sastavima, a jedan od značajnih bio je Senad od Bosne s kojima je učestvovao u snimanju albuma "Bosanski lonac" 1981.
Šejla Kamerić
Šejla Kamerić (rođena 1976. u Sarajevu) bosanskohercegovačka je vizuelna umjetnica.
Rani život i školovanje
Šejla Kamerić je rođena u Sarajevu, u Bosni i Hercegovini. Kao dijete živjela je u Dubaiju (UAE), gdje je njen otac nekoliko godina radio kao odbojkaški trener i selektor. Njena se porodica vraća u Sarajevo, pred početak ratova u Jugoslaviji. Tokom opsade Sarajeva, završava Srednju umjetničku školu i upisuje Akademiju likovnih umjetnosti gdje je diplomirala na Odsjeku za grafički dizajn. Od 1994. sarađuje sa  dizajnerskom grupom Trio, koja potpisuje autorstvo serije razglednica Greetings from Sarajevo (1993), koje su za cilj imale privući pažnju šire svjetske javnosti na nemoguće uvjete života u opkoljenom Sarajevu. Saradnja sa Triom, kojoj slijedi Šejlin angažman u marketinškoj agenciji Fabrika na mjestu kreativne direktorice, traje do 2000.
Od 1997. Šejla Kamerić počinje da izlaže svoje umjetničke radove u Sarajevu, kao i na međunarodnoj sceni. Bila je članica  European Cultural Parliament, 2003. Alumni je prestižne DAAD Artists-in-Berlin Program stipendije za 2007. i od tada nastavlja živjeti u Berlinu kao samostalna umjetnica. Šejla Kamerić je 2011. godine dobila nagradu The ECF Routes Princess Margriet Award for Cultural Diversity. Danas živi i radi između Sarajeva, Pule i Berlina.
Umjetnička karjiera
Šejla Kamerić se u svojim radovima koristi različitim medijima kao što su fotografija, film, tekstil i crteži, stvarajući umjetničke instalacije te različite objekte.
Dunja Blažević je u katalogu izložbe „In the Gorges of the Balkans”, Fridericianum Museum, Kassel, Njemačka, 2003. napisala:
"Ono što Šejlu i kompletnu „ratnu generaciju“ umjetnika čini esencijalno drugačijom od drugih pripadnika njihove generacije je inherentnost značenja, za razliku od materijal kojim se koriste. Nadalje, radeći bez ikakve brige o tome šta umjetnost zaista jeste ili nije, ona dokazuje da je pripadnica generacije rođene u doba masovnih medija, kojoj su glavne reference mediji i realnost oko njih, a ne istorija umjetnosti."
Austrijski teoretičar arhitekture, istorije umjetnosti i kulturnih studija Anselm Wagner jezgrovito je napisao o njenom radu:
''„Specifično ostvarenje Kamerićeve nije stvar autentičnog utjelovljavanja jedne europske traume. Kroz njezino djelo mi zapravo postajemo dio te traume, preuzimajući uloge žrtava i počinitelja i odjednom shvaćajući koji su to mehanizmi tu djelovali.”''
Izložbe i prikazivanja
1997. Šejla Kamerić po prvi put izlaže na godišnjoj izložbi  koju organizira SCCA - Sarajevo Center for Contemporary Art koju kao kustos postavlja direktorica centra i priznata istoričarka umjetnosti Dunja Blažević. Narednih godina, Šejla blisko radi sa Dunjom Blažević te nastavlja saradnju sa SCCA. U ovom periodu počinje izlagati i na međunarodnoj sceni. 2000. je pozvana na Manifesta III (Borderline Syndrom) u Ljubljani, Slovenija. Za ovu priliku, napravila je instalaciju EU/Others koja postaje međunarodno priznata i biva uvrštena u kolekciju TATE Modern.
Od 2000. do danas Šejla Kamerić je napravila veliki broj instalacija i intervencija u javnom prostoru: Closing The Border (2002); Bosnian Girl (2003); Pink Line vs. Green Line (2006); Ab uno disce omnes (2015), BFF (2015); SUMMERISNOTOVER (2014–2020).
Šejla Kamerić je izlagala na samostalnim izložbama u prestižnim umjetničkim institucijama kao što su: Portkus, Frankfurt am Maine (2004); Galerie im Taxispalais, Innsbruck (2008); mumok, Vienna; Röda Sten Centre for Contemporary Art and Culture - Gothenburg; Konsthall, Stockholm i Centre Pompidou, Paris (2010); Museum of Contemporary Art, Zagreb; Camera Austria, Graz; ArtAngel, London i MACBA, Barcelona (2011); MG+MSUM - Museum of Contemporary Art, Ljubljana; Museum of Contemporary Art, Beograd; Kunsthaus Graz, Sharjah Art foundation - Sharjah Art Museum i CAC Contemporary Art Centre, Vilnius (2012).
2015. godinu su obilježile dvije obimne samostalne izložbe u ARTER Space for Art u Istanbulu i National Gallery of Kosovo u Prištini. Iste godine, njen veoma ambiciozan projekt Ab uno disce omnes, koji radi za Wellcome Collection, prikazan je u Londonu, kao dio izložbe Forensics: The anatomy of crime.
Njen prvi kratki film What Do I Know premijerno je prikazan u selekciji Corto Cortissimo na Venice International Film Festival, 2007. i od tada je prikazan na više od 40 međunarodnih filmskih festivala. Ovaj njen film je nagrađen kao Best Short Film 5. Zagreb Film Festival, 2007. i sa nagradom Best Fiction Film na International Adana Film Festival, 2008. Film na kojem je radila u suradnji sa Anri Sala i Ari Benjamin Meyers, naslovljen 1395 Days Without Red, u produkciji ArtAngel premijerno je prikazan na Manchester International Festival,  2011. Te iste godine film je prikazan i na 17. Sarajevo Film Festival; MACBA, Barcelona i u  MSU - Museum of Contemporary Art, Zagreb. Godine 2015. Šejla surađuje sa tajlandskom režiserkom Anocha Suwichakornpong radeći na kratkom filmu Thursday koji je premijerno prikazan na 44. International Film Festival Rotterdam 2015.
Šejla Kamerić je učestvovala na velikom broju grupnih izložbi: The Real, The Desperate, The Absolute, Forum Stadtpark, Steirischer Herbst Festival, Graz, (2001); One Hundred Years of Contemporary Art of Bosnia and Herzegovina, National Gallery of Bosnia and Herzegovina, Sarajevo (2001); Prague Biennale; The Gorges of the Balkans, Kunsthalle Fridericianum, Kassel (2003); Passage d'Europe, Musée d'Art Moderne, Saint-Etienne (2004); Taboo / Tirana Biennale (2005); 15th Biennale of Sydney (2006); Tales of Time and Space, 1st Folkestone Triennial, Folkestone, (2008); Baltic Biennial of Contemporary Art, Szczecinie (2009); Gender Check: Femininity and Masculinity in the Art of Eastern Europe, mumok in Vienna and Zachęta National Gallery of Art, Warszaw (2010); Gwangju Biennale (2012); Tokyo Metropolitan Museum of Photography (2013); Hannah Ryggen Triennale, National Museum of Decorative Arts and Design, Trondheim (2016); The Restless Earth, Nicola Trussardi Foundation and La Triennale di Milano (2017); The Warmth of Other Suns: Stories of Global Displacement, The Phillips Collection in partnership with the New museum, Washington, D.C.; 2nd Coventry Biennial of Contemporary Art, Coventry; 4th Berliner Herbstsalon, Maxim Gorki Theater, Berlin (2019). lijevo|mini|Šejla Kamerić, Bosnian Girl, 2003. 4. Berliner Herbstalon, Maxim Gorki Theatre, Berlin, 2019.
Analiza individualnih radova
mini|Šejla Kamerić, 1395 dana bez crvene, 2011.
1395 Days without Red je započet, razvijen i snimljen kao kolaborativni filmski projekat Šejle Kamerić i Anri Sala, u suradnji sa Ari Benjamin Meyers a u produkciji ArtAngel, London i  SCCA/Pro.ba, Sarajevo. Film Šejle Kamerić prikazuje iskustvo opsade Sarajeva i traume žitelja Sarajeva koji žive i kreću se u opkoljenom gradu. Naslov je referenca na općeprihvaćeno anegdotično pravilo za vrijeme opsade Sarajeva, po kojem žitelji opkoljenog grada ne bi trebali nositi odjeću jarkih boja da ne bi privlačili pozornost snajperista. Glavni lik filma je žena, čiji lik tumači španska glumica, Maribel Verdu. Ona prolazi ulicama u specifičnom ritmu, a njeno individualno putovanje je u kolektivnoj memoriji grada. Tokom opsade, Sarajevska filharmonija nije prestala sa svojim djelovanjem. U filmu, orkestar uvježbava 6. simfoniju Tchaikovsky, Pathetique. Muzičari započinju pa prekidaju probu, ponavljajući različite dijelove simfonije, upravo onako kako glavni lik filma kreće ili staje na svom putu po gradu. Slušajući muziku, u svojoj glavi, glavni lik kao i njeni sugrađani pronalazi hrabrost da nastavi.
Kolekcije
Radovi Šejle Kamerić dio su velikog broja umjetničkih kolekcija širom svijeta, neke od njih su i TATE Modern, London; Musée d'Art Moderne de la Ville, Paris; MACBA – Barcelona Museum of Contemporary Art; Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam; Muzej suvremene umjetnosti, Zagreb; Kontakt. The Art Collection of Erste Group and ERSTE Foundation, Beč; Art Collection Telekom, Bonn; Vehbi Koç Foundation Contemporary Art Collection (2007+), Istanbul i drugi.
Hattori Hanzō
Slika iz 17. vijeka
Hattori Hanzō ( jap.; * 1541. u provinciji Mikawa ; † 1596. ), poznat i pod imenom Masanari/Masašige (Hattori Masanari/Masashige ), bio je poznati japanski samuraj i nindža. Bio je vođa nindži iz Ige. Takođe je postao Oni no Hanzo (Demon Hanzo). Budući da je Hattori Hanzo ime glave porodice, ne bi ga trebalo mješati s njegovim ocem Hattori Yasunagom, njegovim najstarijim sinom Hattori Masanari , njegovim drugim najstarijim sinom Hattori Masashigeom , a osim toga ni sa jednim drugim Tokugawa Ieyasuovim poslušnikom, Watanabeom Hanzoom, zvanim Hanzo Koplje.
Novi Zeland
Novi Zeland je ostrvska država koja se nalazi u jugozapadnom dijelu Tihog okeana a čine je sjeverno i južno ostrvo. Članica je Commonwealtha. Površina Novog Zelanda je 268.680 km2 a ima oko 4,1 milion stanovnika. Glavni grad je Wellington iako je najpopularniji grad u državi Auckland. Engleski i maorski su službeni jezici. Nalazi se oko 1.500 km istočno od Australije preko Tasmanskog mora i oko 1.000 km južno od pacifičkih ostrva Nove Kaledonije, Fidžija i Tonga. Zbog svoje udaljenosti, Novi Zeland je bila jedna od posljednjih zemalja koju su naselili ljudi. Tokom svoje duge izoliranosti, na Novom Zelandu se razvio bujan životinjski i biljni svijet. Reljef je uglavnom planinski. Na Novom Zelandu postoje nekoliko aktivnih vulkana. Najviši vrh je Kuk, visok 3.760 metara. Klima je suptropska i umjerena. Jezera su vulkanskog porijekla. Turizam je veoma razvijen. Novi Zeland su prvi naselili Maori, a otkrio ga je Abel Tasman 1641. godine. mini|Položaj Novog Zelanda na globusu
Historija
Historija Novog Zelanda relativno je kratka: on je zadnje naseljeno kopno na Zemlji. Prvi ljudi koji su se doselili na Novi Zeland bili su s prostora istočne Polinezije u 13. stoljeću. Polinežani su zemlju otkrili na svojim istraživačkim plovidbama, a kasnije su u malim grupama počeli naseljavati ostrva. Danas poznati kao Maori, u početku su bili podijeljeni u brojna plemena, sve do dolaska evropljana kada su im dali ime Maori što znači "obični".