cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Polonij
Mjerenje gama zračenja
Pomoću radiometrijskih metoda kao što je gama spektroskopija (ili koristeći metode hemijske separacije nakon čega se mjeri aktivnost sa brojačem koji ne rasipa energiju), moguće je mjerenje koncentracije radioizotopa i razlikovanje jednih od drugih. U praksi, prisutan je pozadinski šum, te u zavisnosti od detektora, širina linije je veća što otežava identifikaciju i mjerenje izotopa. U biološkim i medicinskim radovima obično se koristi prirodno prisutni 40K u svim tjelesnim tkivima i tekućinama kao proba podešenosti opreme i kao interni standard.
Alfa-zraci
Najbolji način za testiranje (i mjerenje) mnogih alfa emitera je korištenje spektroskopije alfa-čestica. Obično se stavi kapljica ispitivanog rastvora na metalni disk koji se zatim isušuje te se dobija ravnomjerno obložen disk. On se zatim koristi kao testni uzorak. Ako je debljina sloja formiranog na disku isuviše velika, onda se pri mjerenju javljaju preširoke linije spektra. Ovo se dešava jer se dio energije alfa čestica gubi kretanjem kroz sloj aktivnog materijala. Alternativna metoda je korištenje scintilacije interne tekućine gdje je uzorak pomiješan sa scintiliranim "koktelom". Kada se mjeri emitirano svjetlo, neki uređaji će zabilježiti količinu svjetlosne energije po svakom događaju radioaktivnog raspada.
Zbog nesavršenosti metode tekuće scintilacije (kao što je nemogućnost detekcije svih fotona, teškoće brojanja kod zamućenih ili obojenih uzoraka) i činjenice da nasumično gašenje može smanjiti broj fotona generiranih po jednom radioaktivnom raspadu, nemoguće je postići proširenje alfa spektra dobijenog pomoću tekuće scintilacije. Moguće je da će ovi spektri tekuće sintilacije biti subjekt Gausovog proširenja umjesto distorcije koja se javlja kada je sloj aktivnog materijala na disku previše debeo. Treći metod raspršavanjem energije radi brojanja alfa čestica sastoji se u upotrebi poluprovodničkog detektora.
Spojevi
Polonij nema prirodnih spojeva, a gotovo svi njegovi spojevi dobijeni su vještački. Do danas je poznato više od 50 takvih spojeva. Najstabilnija klasa spojeva polonija su polonidi, koji se dobijaju direktnom reakciju dvaju elemenata. Na2Po ima antifluoritnu strukturu, a polonidi Ca, Ba, Hg, Pb i lantanoida grade rešetku sličnu NaCl, BePo i CdPo imaju strukturu wurtzita, a MgPo nikl-arsenida. Većina polonida se raspada pri zagrijavanju na oko 600 °C, izuzev HgPo koji se raspada na približno 300 °C te lantanoidnih polonija koji se ne raspadaju već regularno tope pri temperaturama iznad 1000 °C. Naprimjer PrPo se topi na 1250 °C a TmPo na 2200 °C. PbPo je jedan od rijetkih prirodnih spojeva polonija, jer se polonij raspada alfa-raspadom dajući olovo.
Polonij-hidrid je volatilna (isparljiva) tekućina pri sobnoj temperaturi sklona disocijaciji. Dva oksida polonija PoO2 i PoO3 proizvod su oksidacije polonija. Poznati su i halidi strukture PoX2, PoX4 i PoX6. Oni su rastvorljivi u odgovarajućim vodikovim halidima npr. PoClX u HCl, PoBrX u HBr i PoI4 u HI. Polonij-dihalidi nastaju direktnom reakcijom elemenata ili redukcijom PoCl4 sa SO2 i reakcijom PoBr4 sa H2S pri sobnoj temperaturi. Tetrahalidi se mogu dobiti reakcijom polonij-dioksida sa HCl, HBr ili HI.
Drugi spojevi polonija uključuju, između ostalih, acetate, bromate, karbonate, citrate, hromate, cijanide, formate, hidrokside, nitrate, selenate, monosulfide, sulfate i disulfate.
Oksidi Hidridi Halidi
Otrovnost
Polonij je veoma opasan i nema nijednu poznatu biološku ulogu. Po masi, izotop polonij-210 je oko 250 hiljada puta otrovniji od cijanovodika (HCN) (letalna doza LD50 za 210Po iznosi manje od 1 mikrograma za prosječnog čovjeka u odnosu na oko 250 mg cijanovodika ). Najveća opasnost od polonija je njegova intenzivna radioaktivnost (kao alfa-emiter), što predstavlja veliku poteškoću u sigurnom rukovanju s njim. Korištenje čak i mikrogramskih količina 210Po je izuzetno opasno, te zahtijeva specijalnu opremu (rukavice negativnog pritiska pogodne za rad sa alfa-emiterima opremljene filterima visokih performansi), adekvatno nadgledanje i strogo poštivanje procedura za rad kako bi se spriječila bilo kakva kontaminacija. Alfa čestice koje emitira polonij mogu oštetiti organska tkiva mnogo lakše i brže ako se polonij pojede, ušmrka ili apsorbira, mada ne može proći kroz epidermu te stoga nije opasan na koži sve su dok alfa-čestice izvan organizma. Korištenje hemijski otpornih i nepropusnih rukavica je obavezno kako bi se osoba zaštitila od direktne difuzije polonija kroz kožu. Polonij rastvoren u koncentriranoj dušičnoj kiselini može lahko proći kroz neadekvatne rukavice (npr. od lateksa) ili ih ta kiselina može oštetiti.
Neke studije ukazuju da neki mikrobi mogu metilirati polonij djelovanjem metilkobalamina. Ovo je slično načinu pomoću kojeg se metiliraju i živa, selen i telur u živim bićima dajući organometalne spojeve. Studije koje istražuju metabolizam polonija-210 kod pacova pokazale su da je iz njihovih organizama izlučeno samo 0,002 do 0,009% polonija-210 u vidu isparljivog izotopa.
Poznati slučajevi trovanja
Objavljeno je da je ubistvo ruskog disidenta Aleksandra Litvinjenka 2006. počinjeno trovanjem polonijem 210Po. Prema izjavi prof. Nicka Priesta sa Univerziteta Middlesex, eksperta za toksikologiju okoline i radijaciju, a kako je prenio "Sky News" 2. decembra te godine, Litvinjenko je možda prva osoba ikad koja je umrla zbog aktunih efekata α-radijacije od 210Po. Smatra se također da je Irène Joliot-Curie prva osoba koja je umrla od efekata radijacije polonija. Ona je slučajno bila izložena poloniju 1946. godine kada je zatvorena kapsula u kojoj se nalazio ovaj element eksplodirala na njenom stolu u laboratoriji. Ona je umrla 1956. godine sa dijagnozom leukemije.
Neuobičajeno visoke koncentracije polonija 210Po otkrivene su u julu 2012. na odjeći i ličnim stvarima palestinskog vođe Yassera Arafata, koji je umro 11. novembra 2004. pod nerazjašnjenim okolnostima. Portparol instituta za radiofiziku u švicarskoj Lausanni, gdje je izvršena analiza tih predmeta, naglasio je da su klinički simptomi opisani u Arafatovim medicinskim izvještajima nisu konsistentni sa polonijem-210 i da se ne može izvući zaključak da li je palestinski vođa otrovan ili ne, te da je jedini način da se potvrde nalazi ekshumacija Arafatovog tijela i njegovo testiranje na polonij-210. Dana 27. novembra 2012. izvršena je ekshumacija Arafatovog tijela i uzeti su uzorci za odvojene analize eksperata u Francuskoj, Švicarskoj i Rusiji. The Lancet je 12. oktobra 2013. objavio rezultate koji su pokazali visoke nivoe ovog elementa nađenog u Arafatovoj krvi, urinu, pljuvački, njegovoj odjeći i četkici za zube.
Gepard
Gepard (Acinonyx jubatus) je velika mačka (porodica Felidae, podporodica Felinae) koja nastanjuje veći dio afričkog kontinenta i dijelove Bliskog istoka. Ova mačka je najbrža kopnena životinja na svijetu i može razviti brzinu od 96 do 104 km/h    u kratkim sprintovima dužine do 500 m, a do 100 km/h ubrzava za 5 sekundi. Gepard je također karakterističan po svojim poluuvlačivim kandžama, za razliku od većine mačaka koje mogu u potpunosti uvući kandže.
Naziv roda, Acinonyx, na grčkom jeziku znači „nepomična kandža“, dok naziv vrste, jubatus, na latinskom jeziku znači „grivast“ ili „ćubast“, što se odnosi na leđnu grivu kod gepardovih mladunaca.
Smatra se da su gepardi evoluirali u Africi u periodu miocena (prije 7,5-26 miliona godina) odakle su se proširili na azijski kontinent.
Podvrste
mini|200p|lijevo|Tanzanijski gepard
Iako mnogi izvori navode 6 i više podvrsta geparda, taksonomski status većine tih podvrsta i dalje je nerazjašnjen. Neke od najpoznatijih vrsta su:
Obilježja
mini|200p|lijevo|Poredbena ilustracija [[leoparda (lijevo) i geparda (desno)]] mini|200p|lijevo|Mladunac geparda mini|200p|lijevo|Gepard u lovu mini|lijevo|Dokumentarni video snimak sa 1200fps, pokazujući pokrete geparda tokom trčanja Grudni koš geparda je znatno širi od njegovog struka. Gepardi imaju kratku dlaku i grubo krzno prošarano okruglim crnim mrljama prečnika 2–3 cm, koje mu pružaju određeni vid kamuflaže u toku lova.
NGC 2698
NGC 2698 (također poznat kao MCG 0-23-12 i PGC 25067) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 85 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 1,50 (37 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (12 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 11. marta 1826. godine.
Gepard
Obilježja
Odrasli gepard teži od 21 do 72 kg. Dužina tijela bez repa iznosi 110–150 cm, dok je dužina repa oko 60–84 cm. Gepardi dosežu visinu u ramenima od 66 do 94 cm. Mužjaci su djelimično veći od ženki, mada je teško razlikovati mužjake i ženke isključivo na osnovu izgleda. U poređenju sa leopardom koji je približne veličine, gepard je uglavnom kraći, ali ima duži rep i viši je, tako da izgleda aerodinamičniji. Gepardi imaju poluuvlačive kandže koje im omogućavaju dodatnu stabilizaciju prilikom brzih potjera.
Retikulonski receptor 4
Receptor retikulona 4 (RTN4R), znan i kao receptor Nogo-66 (NgR) ili  receptor Nogo 1),  jest protein koji je kod ljudi kodiran genom RTN4R sa hromosoma 22. Ovaj gen kodira receptor za retikulon 4, oligodendrocitomijelinnski glikoprotein i glikoprotein povezan s mijelinom. Ovaj receptor posreduje u inhibiciji rasta aksona i može imati ulogu u regulaciji regeneracije i plastičnosti aksona u centralnom nervnom sistemu odraslih.
Gepard
Obilježja
Da bi mogli razvijati velike brzine, gepardi su razvili i veće nozdrve koji im omogućavaju veći unos kisika, a također i veća srca i pluća zbog efikasnije cirkulacije kisika. U toku uobičajene potjere, broj udisaja u minuti se poveća sa 60 na 150. Pored poluuvlačivih kandži, gepard u toku lova ostvaruje dodatnu korist zahvaljujući svom repu koji mu omogućava bolju okretnost, neophodnu za lov na okretan plijen.
Za razliku od velikih mačaka iz podporodice Pantherinae, gepardi mogu presti dok udišu zrak, ali ne mogu rikati.
Rasprostranjenost i stanište
Postoji nekoliko geografski izolovanih populacija geparda u Africi i jugozapadnoj Aziji. Mala populacija i dalje preživljava u iranskoj provinciji Horasan, gdje borci za očuvanje životinjskih vrsta poduzimaju potrebne korake da ih zaštite. Moguće je, mada malo vjerovatno, da postoje izdvojene jedinke na teritoriji Indije. Također postoji nekoliko nepotvrđenih izvještaja o viđenju azijskog geparda u pakistanskoj provinciji Balučistan.
Gepardi najviše naseljavaju široka područja gdje ima plijena u izobilju. Gepardi preferiraju otvorena staništa poput polupustinja, stepa ili područja gustog žbunja, iako se mogu naći i u drugim staništima. Na primjer, u Namibiji nastanjuju travnata područja, savane, područja guste vegetacije kao i planinska područja.
Retikulonski receptor 4
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 473 aminokiseline, a molekulska težina  50.708 Da. jest protein koji je kod ljudi kodiran genom  sa hromosoma 22.
Gepard
Razmnožavanje i ponašanje
Ženke dostižu zrelost za 20-24 mjeseca, a mužjaci za 12 mjeseci, iako se u većini slučajeva ne pare dok ne napune 3 godine. Ženke mogu okotiti do 9 mladunaca sa periodom gestacije od 90-98 dana, iako uglavnom kote 3 do 5 mladunaca. Težina mladunaca po rođenju se kreće oko 150-300 g. Mladunci napuštaju majku kada napune 13-20 mjeseci. Životni vijek geparda iznosi oko 12 godina u divljini, odnosno do 20 godina u zatočeništvu.
Retikulonski receptor 4
Funkcija
Receptor Nogo-66 (NgR) je receptor visokog afiniteta koji se vezuje za regiju Nogo, proteina povezanog sa mijelinom koji inhibira rast aksona. NgR su identifikovali Strittmatter et al koristeći strategiju kloniranja izraza.
NgR je uključen u neuronsku plastičnost i regeneraciju. Njegova relativna važnost u posredovanju inhibicije mijelina in vitro i in vivo je trenutno pod intenzivnim istraživanjem, budući da bi ovaj protein mogao biti dobra meta lijeka za liječenje različitih neuroloških stanja kao što su ozljede kičmene moždine i moždani udar.
Gepard
Ishrana i lov
Gepardi su mesojedi i uglavnom love sisare težine do 40 kg, a najčešće Thomsonove gazele, Grantove gazele, springbok antilope i impale. Ponekad love i mladunce većih sisara poput gnua ili zebri, pa čak i odrasle, ako love u čoporu. Biserke i zečevi također mogu poslužiti kao plijen. Dok ostale velike mačke uglavnom love noću, gepardi love danju. Uglavnom love u rano jutro ili kasno uveče kada nije mnogo vruće, a svjetlost je i dalje prisutna.
Retikulonski receptor 4
Nogo put: rho kinaza
Iako cijeli put nije u potpunosti shvaćen, odnos između NgR i rasta neurona je razjašnjen. NgR je membranski protein koji, kada je vezan za inhibitor rasta neurita (Nogo), inhibira rast ćelija aktivacijom rho kinaza (ROCK).
Gepard
Ishrana i lov
Gepardi se u lovu više oslanjaju na vid nego na njuh. Prikradu se plijenu na nekih 10-30 metara i tada započinju potjeru. Potjera uglavnom ne traje duže od minute, i ako gepard ne uspije brzo uloviti plijen, biva prinuđen da odustane. Procenat uspješnosti lova geparda iznosi oko 50%. Trčanje pri velikim brzinama iziskuje velik napor za gepardovo tijelo. Dok sprinta, tjelesna temperatura se naglo poveća. U slučaju teške potjere potreban mu je odmor od pola sata i više.
Gepard ubija svoj plijen tako što ga saplete u toku potjere, a potom ga ugrize sa donje strane vrata dok ga ne uguši; gepard nije dovoljno snažan da slomi vrat većine sisara koje lovi. Može također svojim ugrizom probiti glavnu arteriju na vratu. Hrani se na licu mjesta zbog jačih grabljivaca koji mu mogu oteti lovinu.
Retikulonski receptor 4
NgR aktivacija p75
Bilo je poznato da su NgR, Nogo i drugi membranski receptori zvani p75 uključeni u inhibiciju rasta neurita. Putem različitih eksperimentalnih procedura Wang et al. uspjeli su identificirati biohemijski odnos između NgR i p75. Prvo, uočeno je da kada je p75 nokautiran kod miševa, inhibicija rasta više nije viđena. Završni testovi vezivanja i ko-imunoprecipitacije otkrili su da p75 i NgR nisu vezani jedan za drugog preko ćelijskih membrana. Međutim, mutiranje p75 ili NgR rezultiralo je skraćenim proteinom koji bi pomogao u otkrivanju interakcija vezivanja. Kada su uklonjeni vanćelijski domeni receptora, nije uočena inhibicija rasta. To bi sugeriralo da receptori interraguju vanćelijski. Nadalje, potvrđeno je da Nogo i mijelin-vezani glikoprotein (MAG) vezuju NgR, a ne p75. Receptoru p75 nedostaje vezni domen za bilo koji od ovih proteina.
Aktivacija proteina rho
Rad Kaplana i Millera pokazuje da postoji interakcija između p75/NgR receptora i Rho GDP inhibitora disocijacije (Rho-GDI). Kaplan i Miller pokazuju da kada je Nogo vezan za NgR, Rho-GDI je povezan sa p75. Kada se Rho-GDI povuče na p75, više nije vezan za Rho-GDP. Ovo omogućava da se GTP zamijeni za GDP-aktivirajući Rho protein. Rho-GTP, Rho GTPaza, zatim aktivira ROCK koji fosforilizira druge proteine koji inhibiraju rast neurita. Kada Nogo nije vezan za NgR, p75 se ne aktivira i Rho-GDI ostaje vezan za Rho-GDP. Rho protein ostaje vezan za BDP i ostaje neaktivan. ROCK se stoga ne aktivira i ne može promijeniti obrasce transkripcije kako bi inhibirao rast neurona.
Terapijska inhibicija
Razumno je da bi inhibicija gore navedenog mehanizma mogla pomoći oporavku onih koji pate od ozljeda kičmene moždine. Jedna takva terapija je u kliničkim ispitivanjima. Lijek, nazvan Cethrin, proizvodi grupa pod nazivom Alseres. Cethrin je inhibitor ROCK i stoga djeluje na gornji put kako bi spriječio aktivaciju ROCK, tako da može doći do izrastanja neurita. Cethrin se nanosi kao pasta na mjesto ozljede tokom dekompresijske operacije.
Demografija Livna
Po popisu stanovništva iz 1991. godine, općina Livno imala je 40.600 stanovnika, raspoređenih u 59 naselja.
Popis 1991.
ukupno: 40.600
Popis 1981.
ukupno: 40.438
Popis 1971.
ukupno: 42.118
Nacionalni sastav po naseljenim mjestima, 1991.
Apsolutna etnička većina:
NGC 7098
NGC 7098 (također poznat kao ESO 48-5, IRAS 21393-7520 i PGC 67266) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 109 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Oktant. Najveći prečnik je 4,00 (127 hiljada sg) a najmanji 2,6 uglovnih minuta (83 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 22. septembra 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Palanka (Gračac)
Palanka je naseljeno mjesto u sastavu općine Gračac, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Gračac.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Palanka je imala 19 stanovnika.
Napomena: ''Od 1857. do 1880. dio podataka sadržan je u naselju Pribudić.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Palanka je imalo 84 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
IC 2525
IC 2525 (također poznat kao PGC 28807) je kompaktna galaksija koja je udaljena oko 704 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Mali lav. Najveći prečnik je 0,30 (61 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (61 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 11. maja 1896. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Palanka (čvor)
Bosna i Hercegovina:
Makedonija:
Srbija:
Dar es Salaam
Dar-es-Salaam (Dâr as-Salâm od arapskog دار السلام, luka mira; staro ime Mzizima) sa 2.698.651 stanovnika (podatak iz 2005.) najveći je grad Tanzanije, važan ekonomski centar regije i nekadašnji glavni grad ove države (od 1996. to je Dodoma). Grad se nalazi na obali Indijskog okeana, na istoku Tanzanije i jedna je od najznačajnijih afričkih luka.
Lociran na Svahili obali Dar-es-Salaam je jedan od najbrže rastućih gradova na svijetu. Do 1974, Dar es Salaam je služio kao glavni grad Tanzanije, kada su neke od funkcija glavnog grada počele da se prebacuju u Dodomu, koji je zvanično od 1996. godine glavni grad Tanzanije. Međutim, od 2018. godine, grad i dalje ostaje centar tanzanske vlade, iako se nastavlja proces potpunog prelaska Vlade Tanzanije u grad Dodomu. Pored toga, Dar es Salaam je najvažniji grad Tanzanije u oblasti umjetnosti, mode, medija, muzike, filma i televizije i vodeći finansijski centar.
Grad pripada jednom od 26 regiona Tanzanije i podeljen je na tri distrikta: Kinondoni, Ilala i Temeke. Glavni je obrazovni centar Tanzanije. Tu se nalazi univerzitet Dar es Salam, kao i još nekoliko univerziteta.
Svahili (jezik)
desno|mini|290px|Područje jezika svahili u Istočnoj Africi
Svahili ili kisvahili (ISO 639-3: swa ) je makrojezik porodice bantu-jezika koji se govore širom Istočne Afrike, i jednim dijelom Srednje Afrike. Dva njegova jezika su swahili iz Tanzanije (swh) i swahili iz Konga (swc).
Skupini Swahili uz ova dva individualna jezika pripadaju i komorski ili maore [swb], mwali komorski [wlc], ndzwani komorski [wni], ngazidja komorski [zdj], makwe [ymk] i mwani wmw]. Govore ih oko 50 miliona ljudi, od kojih 5 miliona kao prvi jezik, a 30 do 50 kao drugi jezik. Svahili je postao Lingua franca Istočne Afrike.
Naziv svahili dolazi od množine arapske riječi sahel ساحل: sawahili سواحل sa značenjem "obala" (u značenju "obalni stanovnici", "obalni jezik"). Sahel se također koristi i kao naziv ruba Sahare.
Jedina rečenica iz svahili jezika prihvaćena u drugim jezicima je Hakuna Matata, što znači bez brige. Slavu joj je pronio Disneyev animirani film "Kralj lavova".
Michael Caine
Michael Caine (fon. Majkl Kejn), pravim imenom Sir Maurice Joseph Micklewhite britanski je filmski i pozorišni glumac. Caine je pored Jacka Nicholsona jedan od glumaca koji je imao nominacije za Oscara u svakoj deceniji počevši od 1960-ih pa sve do 2000-ih. 2000. godine odlikovan je ordenom viteza od strane kraljice Elizabete II kao priznanje za doprinos filmskoj umjetnosti.
Dobitnik je dvaju Oscara u kategoriji najbolje sporedne muške uloge 1987 (Hannah i njene sestre) te 2000 (Kućna pravila).
Rane godine
thumb|right|Plava ploča postavljena 2003. koja obilježava Caineovo mjesto rođenja - bolnicu St Olave Njegov otac, koji se također zvao Maurice, služio je 7 godina u Kraljevskoj artiljeriji u Indiji da bi se vratio nazad i oženio Ellen Maria Burchell. U vrijeme rođenja Mauricea juniora, otac je bio nezaposlen ali je uskoro dobio posao kao nosač na Billingsgateskoj ribljoj pijaci, gdje su Micklewhiteovi težačili skoro 200 godina.
Kao dječak iskusio je Drugi svjetski rat. 1940. prvo su padale bombe sa padobranima, a zatim zastrašujuće doodlebugs i konačno ubojite V-2 rakete. Maurice stariji bio je pozvan nazad u Kraljevsku artiljeriju, da bi se vratio nakon nesreće u Dunkirku, a zatim opet odlazi da se pridruži 8. armiji u Sjevernoj Africi. Neće ga vidjeti za još četiri godine. Ellen odvodi Maurica juniora i njegovog brata Stanleya na selo na kraće vrijeme, da bi se napokon naselili u napuštenu farmu u Norfolku. Za Mauricea život ovdje je bio fantastičan. Radio bi na farmi, jeo zdravu hranu i dosta vremena provodio na svježem zraku. Pošto je SAD ušao u rat, oni osnivaju baze po cijelom Norfolku. Maurice se pridružuje ostaloj djeci koji su se družili sa amerikancima. On je kasnije tvrdio da je tada otkrio da su oni velikodušni i tolerantni ljudi, i odrasta uz želju da jednog dana posjeti tu zemlju.
Kao i njegov otac, Maurice mlađi je bio slabog obrazovanja, ali jako bistar, a njegova inteligencija je uočena od strane lokalne učiteljice, jedne gospođice Linton. Oduševljena što ima barem jednog od njenih učenika da osvoji stipendiju za gimnaziju, uzela je dječaka pod svoje okrilje, ohrabrivala ga da čita, te mu davala dodatne sate učenja. Stipendija dovodi Mauricea na Hackney Down Grocers židovsku školu koja je evakuirana u Norfolk.
1946. porodica se vraća nazad u London, gdje zatječu mnogo ruševina. Maurice mlađi počinje ići u lokalno kino, gdje upija uglavnom američke avanture. Bilo mu je tek 12 godina, i već je tada odlučio da se pridruži svojim junacima sa ekrana, te posjećuje knjižnicu i čita knjige o glumi i sebe uči da ne trepti očima dugo vremena.
Maurice odlazi u Clubland, na Walworth Road-u. Ovo je bila ustanova za obrazovanje mladih koju je vodio velečasni Jimmy Butterworth i što je bilo kao odskočna daska za talentovanu djecu južnog Londona, od kojih većina nije imala pristup umjetnosti i kulturi. Maurice je sasvim slučajno započeo sa glumom tamo. Isprva je igrao košarku ali mu to nije išlo od ruke. Zaljubljuje se u jednu djevojčicu, i dok je zurio kroz prozor vrata prateći nju, previše se naslanja na vrata i upada u salu. Međutim, bio je pozvan od strane nastavnika da ostane što je on i učinio, i tako pohađa svoju prvu dramsku lekciju. To je bio njegov prvi ozbiljan korak na putu prema Hollywoodu.
Njegova prva uloga je bila uloga robota u komadu RAR koju je napisao češki pisac Karel Čapek. Alec Reed ga uzima pod svoje okrilje, te uči historiju i tehniku filma; pokazuje mu 16mm nijeme filmove nedjeljom navečer. Alec je pravio dokumentarce o klupskim putovanjima i Maurice radi kao njegov pomoćnik na izletu u Guernsey, i tako se njegovo ime pojavljuje po prvi put na filmskom platnu. Dok je još uvijek bio član Clublanda, Maurice se pojavljuje na premijeri David Leanovog klasika Velika očekivanja. Kao za nagradu, organizatori su pitali da li iko u gužvi slavi svoj ​​rođendan, Maurice se javio i tako je bio pozvan da popije čaj s Anthonyjem Wagerom, tadašnjom mladom zvijezdom filma.
1949. Maurice napušta školu i postaje kurir u filmskoj kompaniji Peak Films, koja je bila specijalizirana za 8mm filmove o londonskim znamenitostima za turiste. Povremeno mu je bilo dopuštano da pomaže pri snimanju scena, i učio je oko rasvjete i elektrike ali biva izbačen zbog pušenja u WC-u.
Vojna služba i Korejski rat
Sa 18 godina Maurice se pridružuje Kraljevskoj regimenti u kasarnoj blizu Guildforda. Nakon intenzivne obuke odlazi u Iserlohn, gradić jugoistočno od Dortmunda. Nakon gotovo 12 mjeseci, Maurice dobija ponudu da nastavi službu u Koreji; britanci se pridružuju amerikancima tamo 1950. Nakon šest sedmica putovanja brodom stiže na Kure južni rt u Japanu a nakon dvije sedmice treninga prelazi u Pusan​​, Južna Koreja. Maurice i njegovi suborci su vrlo brzo poslati na front, do 38. paralele koja dijeli Sjevernu i Južnu Koreja, gdje su se stacionirali na oko kilometar od kineskih linija. Tokom svoje prve noćne straže, Maurice je svjedok kineskog napada sa lijevog boka. Kao najbolje obrazovani član svog voda, "Mick" (kako su ga zvali) bio je tretiran sa poštovanjem, a čitao je i pisao pisma za svoje drugove. Njegov drugi odlazak na ratište poklopio se sa glavnom kineskom ofanzivom. Sjeća se patrole na ničijoj zemlji noću, kad je njegova jedinica bila odsječena od svojih linija od strane kineskih vojnika i tu je proveo strašne, beskrajne sate u tami čekajući na neprijatelja.
1952. je demobiliziran i vraća se kući.
Glumački poziv
Dobio je posao u tvornici maslaca gdje priča o svojoj glumačkoj ambiciji radnom kolegi koji ga savjetuje da čita magazin o pozorištu. To je i učinio, i javlja se na oglas za pomoćnika menadžera pozornice koji također mora igrati i manje uloge. Izjašnjava se kao Michael Scott i šalje fotografiju pod ovim novim nadimkom.
Ubrzo ga je pozvao na razgovor Alwyn D. Fox, vlasnik pozorišta i Maurice dobija posao. Dobija svoju prvu ulogu na pozornici, kao policajac koji ubija negativca na samom kraju komada. Zatim dobija ulogu zavodnika, koji napija nevinu djevojku kako bi je iskoristio. Sada kao profesionalni glumac, Maurice počinje dobivati ​​sve bolje uloge. A onda je sve pošlo po zlu. Jednom tokom subotnje matineje srušio se i dobio je dijagnozu teške i neizlječive malarije. Mislio je da je sve bilo gotovo. On je pozvao Alwyna Foxa i pitao ako može da se vrati. Na njegovu radost Fox se složio.
Srećom za Mauricea, veliki broj britanskih vojnika koji su patili od malarije bio je povod za veliko istraživanje o toj bolesti. Odjednom se našao pozvan u vojnu bolnicu u Roehampton gdje je bio iznenađen kad je vidio mnoge iz njegovog voda u Koreji, koji su svi patili od iste bolesti. Zajedno su bili podvrgnuti eksperimentu u kojem su se koristile nove vrste lijekova. Na sreću, svi su bili izliječeni, a njihov životni vijek se vratio u normalu. Michael naziva Alwyna Foxa još jednom ali nažalost, tokom njegovog boravka u bolnici pozorište je propalo i on se više nikada neće čuti sa Foxom.
Nakon što nabavlja još jedan primjerak magazina o pozorištu, Maurice osvaja još jednu audiciju sa družinom Lowestoft, u primorskom gradu na sjevernoj obali Suffolka. Tu upoznaje svoju prvu suprugu Patricia Haines. Zatim njih dvoje odlaze iz ovog pozorišta nazad u London da okušaju svoju sreću. Dok Patricia dobija bolje uloge Maurice ima samo sporedne TV uloge bez dijaloga što ga primorava da radi neke druge poslove kako bi preživjeli.
Uskoro rađa se Dominique njihova kćer koja je dobila ime po Dominique Francon junakinji romana The Fountainhead autorice Ayn Rand. Pritisnuti siromaštvom i velikim ambicijama mladi par se ubrzo rastaje i Patricia zajedno sa Dominique odlazi kod svojih roditelja. Maurice je primoran da radi naporne i slabo plaćene poslove. U međuvremenu umire mu otac ostavljajući porodici gotovo ništa u nasljeđe. Maurice odlazi u Pariz da bi tamo živio životom skitnice te se skrasio u jednom bordelu. Konačno, vraća se u Englesku, gdje ga zatječe nova ponuda, i to za film Brdo u Koreji, uglavnom zbog njegovog ratnog iskustva. Film nije doživio neki veći uspjeh.
Režiser filma Brdo u Koreji Julian Amyes poziva Mauricea da glumi u njegovom sljedećem projektu, ali traži od njega da smisli umjetničko ime. Dok je stajao na trgu Leicester pokušavajući smisliti ime, ugledao je reklamu za tadašnji novi hit u kinima pod nazivom "The Caine Mutiny" i umjesto Michaela Scotta pojavljuje se Michael Caine.
I dalje dobija sitne TV-uloge koje mu ne donose finansijsku stabilnost, pa je prisiljen opet raditi druge poslove nevezane za film. Mnogi mu savjetuju da napusti film jer se nalazi u očajnoj situaciji. Ali Caine nije odustao. I dalje je glumio u sporednim filmskim ulogama.
Pozorišni komad The Long And the Short And The Tall postaje velika šansa za Michaela pošto Peter O'Toole napušta ulogu vojnika Bamfortha da bi preuzeo ulogu Lawrencea od Arabije, te je Michael preuzeo ulogu i doživio turneje širom Engleske, Škotske i Irske.
1960-e
thumb|left|369px|Michael Caine u sceni iz filma "Zulu" (1964) Caine, koji je sada službeno promijenio svoje umjetničko ime u Caine kako bi se mogao pojaviti u kapitalnim glumačkim projektima, probija se od uloge do uloge, dovodeći ga na kraju na čuveni londonski West End 1963. Shvatio je da je pozornica bila njegov poligon, ali Caineovi ideali su još uvijek čvrsti u nastojanju da postane filmski glumac. Nedugo nakon toga, on je otišao na audiciju za ulogu vojnika sa izrazitim cockney akcentom u ratnom filmu. Američki režiser Cy Endfield primjećuje njegovu mršavu figuru i duge plave zulufe i dodjeljuje mu glavnu ulogu visokog oficira. Zulu (1964) je bio istinski proboj za Cainea, a zaradio je više novca nego što je ikada vidio, kao i ponudu za zvijezdu špijunaže u trileru Slučaj Ipcress (1965) i sedmogodišnji filmski ugovor. U filmu Slučaj Ipcress Caine je igrao špijuna Harryja Palmera - suprotnost James Bondovom glamuru - koji je pio litre piva umjesto koktela martinija, i čiji je način prevoza bio javni autobus, a ne lijepi sportski automobil. Caine je odglumio odličnu ulogu, a njegova hladnokrvna izvedba savršeno je odgovarala radnji. Sa svojom platom od 10.000 £ sedmično, preselio je svoju majku u ljepši stan, i kupio sebi novo mjesto, i to opremajući ga najbolje što je mogao.
"Ipcress" je donio Caineu veliku slavu, ali Alfie (1966) uspio je da napravi od dugogodišnjeg borca za goli opstanak, sada 33-godišnjeg glumca da bude ime poznato u svakoj kući. Londonac sa cockney akcentom i nezasitnim apetitom za dame, Caineov Alfie - uz uspjeh Beatlesa - signalizira značajan pomak u britanskom kulturnom stremljenju daleko od elitne aristokracije, i to prema svima koji su željeli da se pridruže zabavi kojom dominira mladost. Caine je zaradio nominaciju za Oscara za film Alfie i debitirao je u SAD-u kasnije te godine zajedno sa Shirley MacLaine, koja ga je pozvala da se pojavi u ugodnom komičnom filmu Gambit. Kao filmska zvijezda sa punim radnim vremenom reprizirao je Harryja Palmera sa filmom Sahrana u Berlinu (1966) i Mozak od milijardu dolara (1967), prije nego se pojavio u još dva američka filma za 20th Century Fox - Zamka (1968) i The Magus (1968) - i zatim glumi u jednom od njegovih najupečatljivijih filmova u karijeri, klasičnu akcijsku komediju, Italijanski posao (1969).
1970-e
thumb|250px|Michael Caine u sceni iz filma Uhvatite Cartera (1971) Uklapajući se s klimom vremena, Caine se ogleda u čvršćim ulogama atmosfere nasilnih gradskih ulica u akcijskom filmu iz 1971. Uhvatite Cartera, u kojem glumi gangstera u potrazi za čovjekom koji je ubio njegovog brata. 1972. godine glumi uz Laurencea Oliviera u psihološkom filmu Njuškalo te zarađuje ​​svoju ​​drugu nominaciju za Oscara za najboljeg glumca. Godine 1975, Caine je bio oduševljen kada je dobio ponudu od režisera Johna Hustona da ima glavnu ulogu, koja je u početku bila namijenjena njegovom junaku Humphreyju Bogartu u epskoj avanturi Čovjek koji bi da bude kralj. Kasnije se okušao u komediji u klasičnom filmu Neila Simona California Suite (1978), u ulozi britanskog turista na Beverly Hillsu. Uvijek zabrinut da bi njegova sreća mogla presušiti i njegova slava nestati, Caine se trudio da bude zauzet koliko je god bilo moguće, što objašnjava zašto je završio deceniju sedamdesetih velikim neuspjesima, kao što su Roj (1978) i Beyond Poseidon Adventure (1979).
1980-e
Caine je proveo dosta vremena van Velike Britanije tokom svoje karijere. S kaznama zbog poreza prijeti mu bankrot, on i njegova druga supruga Shakira, također glumica i zvijezda filma Čovjek koji bi da bude kralj i njihova kćerka preselili su se na čuveni Hollywood Hills, s Caineom koji je službeno ostvario svoje snove iz djetinjstva da živi život filmske zvijezde. Kao dobrodošlicu u Ameriku dobio je ponudu od kontroverznog režisera Briana DePalme da igra transvestita psihijatra u svom stiliziranom trileru Obučena da ubije (1980) i još jedna ponuda od Sidneya Lumeta da igra uz Christophera Reevea u trileru Zamka (1982), koji je bio poznat po kontroverzama sa scenom poljupca između ovih dviju zvijezda. Sa Caineovim sljedećim filmom, Obrazujući Ritu (1983), svi nedavni prijestupi uskoro su zaboravljeni. Caine odnosi kući Zlatni globus i BAFTA-u, kao i još jednu nominaciju za Oscara za portret dr. Franka Bryanta, univerzitetskog profesora i pjesnika čija alkoholičarska mržnja prema samom sebi nestaje kad počinje podučavati frizerku (Julie Walters) u potrazi za poboljšanjem njenog života. Caine je jako dobro prikazao složenost Bryantove očajne duše s mješavinom suptilnosti koja je podsjetila publiku zašto je on bio vodeći glumac u posljednjih 20 godina.
Caine je konačno pokupio Oscara u kategoriji najboljeg sporednog glumca za film Hannah i njene sestre (1986). U onom što je nesumnjivo bio najbolji film Woodyja Allena Caine je nježan, saosjećajan i kultivirani knjigovođa koji se zaljubi u ženinu sestru (Barbara Hershey), koja je i sama zarobljena u lošem braku. Sa povratkom u London, Caine je izvrsno odglumio prezrenog mafijaškog šefa u filmu Neila Jordana Mona Lisa. Sa svakom raspravom o Caineovom radu tokom 1980-ih, treba spomenuti glumčevu teoriju da je na svakih 5 filmova potreban barem jedan izvanredan kako bi mogao preživjeti. Znao je to iz iskustva, nakon što je i sam bio na dnu nekoliko puta. Filmovima Ralje: Osveta (1987) i Bullseye (1988) definitivno pada, ali se ubrzo vraća mini serijom koja osvaja Zlatni globus, Jack Trbosjek. Caineova profinjenost lijepo se uklapa sa Steveom Martinom u klasiku iz 1988. o varalicama, Prljave pokvarene varalice.
1990-e
1990, Michael Caine ponovo živi u Londonu i uživa status kao stari veteran kina. Po prvi put, još otkako je postao filmska zvijezda, on se pojavljuje u brojnim televizijskim projektima, te glumi u Jekyll i Hyde (ABC) i producira i glumi u HBO-ovoj špijunskoj drami Blue Ice (1993). Prava je rijetkost da je se pojavio u porodičnom filmu u ulozi Scroogea u A Muppet Christmas Carol (1992), prije nego je ponovio ulogu sada starijeg Harryja Palmera u filmu Metak za Peking (1995). Caine je opet napravio pravi povratak na veliki ekran sa svojom izvrsnom, ali dotad neviđenom izvedbom nemilosrdnog provalnika u filmu Krv i vino, te filmska adaptacija u West Endovom hitu Sitni glas (1998).
Caineova renesansa velikog ekrana također uključila petu nominaciju za Oscara i drugu pobjedu za najboljeg sporednog glumca u Lasse Hallströmovom Kućna pravila (1999). 66-godišnji glumac uzima godinu dana odmora prvi put u životu (počeo je raditi sa 16 godina). U tom periodu napisao je i objavio zabavnu autobiografiju O čemu je sve to? i odlučio otići u penziju. Za Cainea, penzionisanje je značilo uzimanje malih sporednih uloga koje ga zanimaju, ali propuštajući glavne uloge koje bi mogle potrajati mjesecima snimanja i koje uključuju rigorozne promotivne turneje. Ipak, za Cainea, penzionisanje je značilo pojavljivanje u dva ili tri filma godišnje.
2000-e
thumb|right|190px|Caine u Londonu na evropskoj premijeri filma [[Vitez tame (film)|Vitez tame, juli 2008]] Uzeo je malu ulogu u Stalloneovoj verziji njegovog ranijeg hita Uhvatite Cartera (2000), a isto tako odao je počast špijunskim dramama koje je pomogao popularizirati u "Austin Powers in Goldmember " (2002).
Caine "se vratio iz penzije" 2002. i zaradio neke od najboljih ocjena u svojoj karijeri za ulogu britanskog novinara koji pravi izvještaje o ranim danima vijetnamskog rata protiv francuske vlade po romanu Grahama Greenea u filmu Mirni Amerikanac. Zaradio je drugu nominaciju za Oscara za najboljeg glumca i onda vratio se manjim ulogama u Batman: Početak (2006), stilski triler Prestiž (2006), i Cuarónov apokaliptični film Djeca čovječanstva (2006). U 2007. Caine ponovno glumi u svom ranijem trijumfu u prerađenoj verziji iz 1972 Njuškalo (1972, igrajući ulogu ostarjelog pisca što je bila uloga Laurencea Oliviera, a Jude Law je u ulozi mladog skorojevića koji zavodi piščevu suprugu. Usprkos scenariju Caineovog starog prijatelja Harolda Pintera i režije Kennetha Branagha, filmu je nedostajala privlačnost originala. Law je prethodno glumio u novijoj verziji Alfieja, ali kao i većina obrada na Caineove originalne filmove, uspjeh je dosta blijed. Zatim se 2007. pojavio u filmu Nepogrešivi, a 2008. i 2012. reprizirao je svoju ulogu kao Alfred u hvaljenim nastavcima Batmana u režiji Christophera Nolana, Vitez tame i Vitez tame: Povratak te u glavnoj ulozi u britanskoj drami Ima li koga?, koja istražuje posljednje dane života.
2010-te
thumb|right|Caine (drugi s desna) sa glumačkom ekipom filma [[Početak (film)|Početak na premijeri 10. jula 2010]] Caine se pojavio u naučno-fantastičnom trileru Christophera Nolana Početak kao profesor Stephen Miles, Cobbov (Leonardo DiCaprio) mentor i punac. Zatim je bio glas Finna McMissilea u Pixarovom animiranom filmu iz 2011. Cars 2, te u još jednoj animaciji Gnomeo & Juliet. 2012. je glumio u filmu Journey 2: The Mysterious Island, kao djed Josha Hutchersona; u filmu se također ističu Dwayne Johnson i Vanessa Hudgens. Caine je reprizirao svoju ulogu Alfreda Pennywortha u nastavku Batmana, Vitez tame:Povratak, koji je objavljen u julu 2012. Snimanje se obavilo u Wollaton Hallu, Wollaton, Nottinghamshire, Engleska. U naučno-fantastičnom filmu Christophera Nolana iz 2014. Međuzvjezdani glumio je profesora Johna Branda.
IC 870
IC 870 (također poznat kao MCG 4-31-22 i PGC 46286) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 301 milion sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,70 (61 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (35 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 22. aprila 1889. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sumerski spisak kraljeva
Sumerski spisak kraljeva je drevni tekst na sumerskom jeziku koji navodi dužinu vladavine mnogobrojnih kraljeva Sumera. Nakon višemilenijske vladavine prvih sumerskih kraljeva, u dijelu liste koja se odnosi na vrijeme poslije velikog potopa daju se historijski precizni detalji o imenima kraljeva i prebacivanju sjedišta moći iz jednog grada države u drugi.
Opis
thumb|250px|lijevo|Dosad najbolje očuvani Sumerski spisak kraljeva. Postoji nekoliko verzija Sumerskih spiskova kraljeva, od kojih je većina prepisana sa ranijeg originala i izmijenjena tako da su kasniji vladari mogli biti pridodati. Takav je bio slučaj sa dodavanjem vladavine kralja Damiq-ilishu (1816-1794 p. n. e.), posljednjeg vladara grada Isina u Donjoj Mezopotamiji. Najpotpuniji Sumerski spisak kraljeva koji se i najviše koristi, je bio zapisan na glinenu ploču koja je bila pronađena u biblioteci hrama u gradu Nippur. Pisar koji je i napisao zabilježio je da je Sumerska lista kraljeva upotpunjena tokom vladavine Utu-Hengala kralja Uruka oko 2125 p. n. e. Popis miješa ranije, najvjerovatnije mitološke kraljeve koji su imali izuzetno duge vladavine s kasnijim, i u historijskom smislu vjerodostojnijim vladarima i dinastijama. Međutim, postoji mogućnost da ranija imena kraljeva na popisu pripadaju historijskim ličnostima koja su kasnije postala legendarna. Iako pisci Sumerske liste kraljeva tvrde da njihova lista daje tačne podatke o vladavinama kraljeva "od početka historije", neki od kraljeva su imali nevjerovatno duge vladavine, dok su drugi koji su otkriveni zahvaljujući arheološkim dokazima potpuno izostavljeni sa liste kraljeva. Popis bilježi mjesto "službenog" kraljevanja, zajedno s kraljevima i dužinama njihove vladavine. Za vladavinu kraljeva se vjerovalo da je predana od strane bogova, te da se može prenositi od grada do grada preko vojnog osvajanja. Popis navodi samo jednu vladaricu: Kug-Bau, gostioničarku, koja je bila jedini vladar treće dinastije Kiša.
Najstarije ime na popisu čije je postojanje potvrđeno kroz arheološka otkrića je En-me-barage-si od Kiša (cca. 2600. p. n. e.). Činjenica da mu se ime spominje u Gilgamešovom epu je dovelo do špekulacija da je i sam Gilgameš historijska ličnost.
Popis je, s obzirom na nedostatak preciznijih podataka, najvažniji izvor za hronologiju 3. milenijuma p. n. e. kao i veoma važno srestvo uvida u sumersku politiku i odnose između sumerskih gradova-država. Poteškoće u stvaranju jasne hronologije, uzrokuje to da su brojne dinastije vjerovatno istovremeno vladale u različitim gradovima.
Neki od najstarijih natpisa koji sadrže popis potječu iz ranog 3. milenijuma p. n. e.; npr. Prizma Weld-Blundell. je datirana u 2170. p. n. e. Kasniji Babilonski i Asirski popisi kraljeva su bili zasnovani na još uvijek očuvanim dijelovima popisa sve do 3. vijeka p. n. e. kada je Beros popularizirao popis u helenskom svijetu.
Rani dinastijski IIIb period
Prva dinastija Lagaša (također cca. 2500 – cca. 2271. p. n. e.) se ne spominje u Popisu kraljeva, iako je dobro poznata po natpisima
Akadsko Carstvo
desno|mini|Pobjednička stela [[Naram-Suen od Akkada|Naram-Suena (Louvre)]]
Gutejski period
Druga dinastija Lagaša (prije cca. 2093 – 2046. p. n. e. (kratka)) se ne spominje u Popisu kraljeva, iako je dobro poznata po nazivima.
Treća dinastija Ur
desno|mini|[[Veliki zigurat Ura|Veliki zigurat u Uru]] {| class="nowraplinks" cellspacing="0" cellpadding="3" rules="all" style="background:#fbfbfb; border-style: solid; border-width: 1px; font-size:90%; empty-cells:show; border-collapse:collapse" ! Vladar !! Epitet !! Dužina vladavine !! Pribl. datumi !! Napomene
Period Isin-Larsa
Dinasija iz Larse (cca. 1961 – 1674. p. n. e. (kratka)) iz ovog perioda nije spomenuta na Popisu.
Dinastija iz Isina
* Ovi epiteti i imena se ne nalaze u svim verzijama Popisa.
Otrić
Otrić je naseljeno mjesto u sastavu općine Gračac, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Gračac.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Otrić je imao 15 stanovnika.
Napomena: ''Dio podataka u 1857. i podaci u 1869. sadržani su u naseljima Velika Popina i Zrmanja Vrelo, a dio podataka u 1880. sadržan je u naselju Zrmanja Vrelo. Sadrži podatke za bivša naselja Lukić Draga i Mala Popina. Do 1931. iskazivano kao dio naselja. U 1880. sadrži dio podataka naselja Velika Popina.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Otrić je imalo 142 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Vatroglavi kraljić
Vatroglavi kraljić vrlo je mala ptica pjevačica iz porodice kraljića. Gnijezdi se na područjima Evrope i sjeverozapadne Afrike na kojima vlada umjerena klima, te je djelimično ptica selica jer se seli s pticama središnje Evrope koje zimu provode južno i zapadno od područja na kom se razmnožavaju. Vatroglavi kraljić na Balearima i u sjevernoj Africi priznat je kao zasebna podvrsta Regulus ignicapilla balearicus, ali populacija na Madeiri, koja je prije bila klasificirana kao podvrsta, danas se smatra zasebnom vrstom, madeirskim vatroglavim kraljićem (Regulus madeirensis). Fosilski predak identificiran je na temelju samo jedne kosti krila.
Personalna unija
Personalna unija je zajednica dviju ili više država koje su vezane samo time što im je ista osoba državni poglavar, i to ne na osnovi ugovora nego prema ustavnim propisima svake od njih. Te države su potpuno odvojene, s obzirom na njihove unutrašnje i vanjske poslove. One su samostalne u pravom smislu riječi, a sama unija nije država.
Vatroglavi kraljić
Ovaj kraljić ima zelenkastu boju gornjeg dijela tijela s bijelim šarama. Ima bijela pera oko krila, crnu prugu oko oka, iznad i ispod koje su pruge bijele boje. Ćuba na glavi, narandžasta kod mužjaka i žuta kod ženke, pokazuje se tokom parenja, zbog čega je i dobio svoj engleski naziv, vatrena ćuba. Ptica površno liči na kraljića (Regulus regulus), s kojim dijeli areal rasprostranjenja u Evropi, ali vatroglavi kraljić ima bronzana ramena i izražajne šare po glavi. Pjesma se sastoji od visokih tankih nota, koje su manje visine od one njegovog rođaka.
Personalna unija
Personalna unija se dakle sastoji od dva ili više entiteta koji se međunarodno smatraju odvojenim državama, ali dijele istog državnog poglavara —te stoga također dijele samo političke djelatnosti vezane uz državnog poglavara i rijetko izvanredno malo ostalih. Personalnu uniju ne smije se poistovjetiti s federacijom (poput Sjedinjenih Američkih Država), koje se međunarodno smatraju pojedinačnom državom.
Vatroglavi kraljić
Vatroglavi kraljić se gnijezdi u širokolisnim ili četinarskim šumama umjerenih predjela i vrtovima, gdje gradi kompaktna gnijezda od tri sloja na granama. Ženka sama leži na sedam do dvanaest jaja, a oba roditelja hrane izlegle ptiće, koji sazre 22–24 dana nakon što su se izlegli. Vatroglavi kraljić neprestano je u pokretu i često lebdi dok traži insekte kojima se hrani, a zimi se često pridružuju skupinama sjenica. Iako je bilo slučajeva lokalnog opadanja njegovog broja, ova vrsta nije na popisu briga organizacija za zaštitu vrsta zbog svoje velike evropske populacije i širenja svojeg opsega staništa u prošlom stoljeću. Katkad je meta ptica grabljivica ili parazita. Moguće je da je ova vrsta bila izvorno "kralj ptica" u evropskom folkloru.
Personalna unija
Personalne unije mogu nastati iz vrlo različitih razloga opsega od skoro slučajnosti (princeza koja je već udata za kralja nasljeđuje očevu krunu i postaje vladajućom kraljicom, a njihovo dijete nasljeđuje krune obiju zemalja) do praktički aneksije (gdje se presonalna unija ponekad vidi kao način sprječavanja ustanaka). One također mogu biti zakonske (ustavi država jasno izražavaju da će se udružiti zajedno) ili nezakonske (u kojem slučaju mogu lako biti prekinute, naprimjer različitim nasljednim pravilima).
Vatroglavi kraljić
Opis
Vatroglavi kraljić malena je ptica, dugačka približno 9cm s rasponom krila od 13 do 16cm, a težine 4–7 grama. Ima svjetlozelenkaste gornje dijelove tijela s bronzanom mrljom na svakom ramenu, kao i bijelim donjim dijelovima sa smeđe-sivim bojama na prsima i boku. Ima dvije bijele pruge ispod krila, crno perje na vrhu krila i smeđe-crne noge. Šare na glavi su upečatljive: ćuba na glavi je narandžasta kod mužjaka i žuta kod ženke. Ženka se razlikuje od mužjaka i po skromnijim bojama perja, kao i po manjoj veličini. Mladi imaju sivkaste boje i nemaju šarenu ćubu; ostala obilježja na glavi su prisutna, ali slabijih boja od odraslih. Do prve zime, jedino im se ne mijenjaju perja za let i na repu tokom mitarenja, a mlade ptice su tada već gotovo identične odraslim. Ova ptica skače tako što tijelo drži u horizontalnom položaju, a njen let je slab i popraćen zujanjem, s ponekad brzim i okretnim manevrima.
Personalna unija
Budući da se predsjednike republika redovno bira između građana države o kojoj se radi, personalne su unije gotovo isključivo pojava u monarhijama. S opadanjem njihova broja tokom 20. vijeka, personalne unije su postale prilično rijetke. Ondje gdje postoje, najznačajnije među Kraljevstvima Commonwealtha, većinom su danas ceremonijalne, dok generalni guverner, po teoriji predstavnik državnog poglavara, ima samo marginalnu političku moć, te se imenuje i mora slušati savjet mjesnog poglavara vlade.