cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simón Bolívar
Rođen je u bogatoj aristokratskoj porodici i, kao mnogi drugi, obrazovao se u Evropi u ranoj mladosti, došavši u Španija sa 16 godina. Tamo se upoznao sa mislima i idejama prosvjetitelja i filozofa, koji su ga inspirisali ambicijom za nezavisnošću od španskih vladara. Iskoristivši poremećaje u Španiji zbog rata s Napoleonom, počeo je svoju kampanju za nezavisnost 1808, a u roku tri godine uspostavio je organizirani nacionalni kongres. Uprkos brojnim preprekama, uključujući i dolazak velikog broja španskih ekspedicijskih snaga, revolucionari su na kraju preovladali, što je kulminiralo patriotskom pobjedom u bici kod Caraboba 1821.
Nakon trijumfa nad Španskom monarhijom učestvovao je u osnivanju prvog Saveza nezavisnih naroda u Latinskoj Americi, Velika Kolumbija, čiji je bio predsjednik (1819–1830) kroz dalje vojno osvajanje prostora današnjeg Ekvadora, Perua i Bolivije (koja je dobila ime po njemu), preuzimajući svaku od ovih država. Na vrhuncu svoje moći vladao je ogromnom teritorijom od argentinske granice do Kariba.
Moderni historičari smatraju ga jakim pojedincem, uz kritiku, posebno na uvjerenje da je jak predsjednik od suštinske važnosti za opstanak jedne države. Ipak, mnogi Latinoamerikanci hvale ga kao zaslužnog oslobodioca, čije su revolucionarne ideje i reforme ostavile trajno naslijeđe.
Porodična historija
Prezime Bolívar potječe od aristokrata koji su došli iz malog sela u Baskiji, pod nazivom La Puebla de Bolívar. Njegov otac došao je iz muške linije porodice Ardanza. Baka njegove majka bila je potomak porodice s Kanarskih ostrva koja je naselila zemlju.
Bolívari su se naselili u Venecueli u 16. stoljeću. Njegov prvi južnoamerički predak bio je Simón de Bolívar, koji je bio guverner Santo Dominga (1550–1570). Kada je guverner Santo Dominga bio raspoređen na venecuelansku špansku krunu 1589, Bolívar se vratio u Venecuelu. Kao rani naseljenik u provinciju Caracas, postao je istaknut u lokalnoj zajednici, a on i njegovi potomci su dobili plantaže, encomiendu i poziciju u Vijeću Caracasa (cabildo).
Sinuklein
Sinukleini su porodica rastvorljivih proteina, zajedničkih kičmenjacima, prvenstveno eksprimiranih u nervnom tkivu i određenim tumorima.
Ime je izvedeno iz riječi "sinapsa" i "nukleus", jer su prvi put pronađeni u električnom jezgru u sinapsama.
Članovi porodice
Porodica sinukleina uključuje tri poznata proteina: α, ß i γ-sinuklein. Interesovanje za porodicu sinukleina počelo je kada je otkriveno da je alfa-sinuklein mutiran u nekoliko porodica sa autosomno dominantnom Parkinsonovom bolešću.
Svim sinukleinima je zajednički veoma konzerviani motiv alfa-heliksa koji vezuje lipide sa sličnošću sa domenima koji se vezuju za lipide klase A2 izmenljivih apolipoproteina. Članovi porodice sinukleina se ne nalaze izvan kičmenjaka, iako imaju neku konzerviranu strukturnu sličnost sa biljnim proteinima 'kasnim embrionima':
Funkcija
Normalne ćelijske funkcije sinukleina nisu određene ni za jedan od njih. Neki podaci upućuju na ulogu u regulaciji membranske stabilnosti i/ili prometa. Mutacije u genu za alfa-sinuklein povezane su s ranom pojavom porodične Parkinsonove bolesti i protein agregira abnormalno u Parkinsonovoj bolesti, bolesti Lewyjevog tijela i drugim neurodegenerativne bolestima. Ekspresija proteina gama-sinukleina u tumorima dojke je marker za progresiju tumora.
Ljudski proteini koji sadrže sinukleinski domen
SNCA; SNCB; SNCG
Urban Champion (igra)
mini|desno|175p|Screenshot iz igre
Urban Champion je borilačka igra proizvedena od strane Nintenda 1985. godine.
Gameplay
Tabla se sastoji od zgrade i ulice. Na početku igre uglovima zgrade stoje dva igrača koji kreću jedan prema drugom s namjerom da se potuku. Svrha igre je da se protivnički igrač udarcima ubaci u otvoreni šaht na uglu zgrade (koji se pojavljuje na uglu na kojem stoji igrač koji izgubi dvije runde).
Postoji više vrsta udaraca kao: kratki udarac šakom u glavu, teški otvoreni udarac šakom u bradu i udarac nogom. Zavisno od udarca mijenja se i gard koji drže igrači koji može biti gornji i donji. Povremeno se na prozoru na spratu zgrade pojavljuje žena koja baca saksije sa cvijećem koje, u slučaju pogotka u glavu, mogu ošamutiti igrače. Također svakih trideset sekundi ulicom prolazi policijski auto i tada se igrači vraćaju na uglove zgrade. Nakon isteka vremena predviđenog za rundu policijski auto se pojavljuje i policajci hapse igrača koji je slabiji u borbi (odnosno igrača koji se povlači prilikom tuče na svoju polovinu pločnika), i u tom slučaju taj igrač gubi rundu.
Reizdanja
Igra je reizdana za Nintendo 11. novembra 2002. godine, i korištena je kao mikroigra u WarioWare Inc.: Mega Microgame.
Okosnički lanac
mini|250px|Okosnica [[X-zrake|X-zračne kristalne strukture goveđih rodopsina: makromolekule nisu  prikazane sa svim detaljima, nego  samo  kičma da bi se bolje vidjela u prostornoj konformaciji.]] Okosnički lanac ili okosnica ili kičmeni lanac ili glavni lanac –  u nauci o polimerima – je serija kovalentno poveznih  atoma koji skupa tvore kontinuirani lanac molekule.
Karakter glavnog lanca
Na neki način je karakter okosničkog lanca ovisi o vrsti polimerizacije: u postepeno rastućoj polimerizaciji i  polovina monomera  postaje dio okosnicwe, a time i okosnica je obično funkcionalna, kao u politiofenima  ili  trakastim  polimerima  sa niskim  gepovitim  u organskim poluvodičima. U polimerizaciji rastućeg lanca, obično kod alkena,  ta kičma nije funkcijska, ali nosi funkcijske  bočne lance ili  bočne grupe. Međutim, u polipeptidima, okosnica je važmna za funkcionalnost polimera kao i  bočni lanci. Okosnica polipeptida se sastoji od ugljikovih i dušikovih  atoma konstitutivnih aminokiselina  i ne uključuje bočne lance.
Karakter okosnice, tj. njenu fleksibilnost, određuju termička svojstva polimera (kao što je tranzicijska temperature stakla; npr,. okosnica poliziloksanskog  lanca  je vrlo fleksibilna,  a rezultinska  sa vrlo niskim temperaturama prijelaza u staklo,  od -123 °C. Polimeri s krutom okosnicom  su skloni kristalizaciji (npr. politiofeni) u tankoim razmazima (filmovima) i rastvorima. Kristalizacija sa svoje strane utiče na optička svojstva polimera, optičke praznine u trakama i razine elektrona.
Konfiguracija polipeptida se oslanja na fleksibilnost torziju uglova okosnice. Fleksibilnost peptidne okosnice  održava  njena  sposobnost da se isteže,   što je važno za proteine pod mehaničkim  stresom.
Tipovi okosnice
Uobičajeni tipovi okosnice su kod:
NGC 4682
NGC 4682 (također poznat kao IRAS 12446-0947, MCG -2-33-8 i PGC 43147) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 107 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 2,50 (78 hiljada sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (37 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 25. marta 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Hawker Hurricane
Hawker Hurricane nastao je 1933, kad je Sydney Camm od dvokrilca Hawker Fury napravio jednokrilni model s motorom Merlin od 764 kW. Sposobnosti ovog tipa bile su tako očite da je RAF u junu 1936. naručuje 600 aviona ovog tipa.
Prvi serijski model je poletio u oktobru 1937, a već dva mjeseca kasnije ulazi u upotrebu kod 111. eskadrile u Northoltu. I pored pritiska od strane vlade (firma Gloster pravila je 1000 komada) zbog znanja mogućnosti Me. 109 na njemačkoj strani, Hurricanei se prave i za izvoz. Godine 1940, pri njemačkom napadu na Englesku, RAF je bio u posjedu 32 eskadrile Hurricanea i 19 eskadrila sa Supermarine Spitfireima.
Za potrebe mornarice pravljeni su modeli Sea Hurricane Mk. IA i Mk.IB, te Mk.IIC u posljednjoj fazi rata. 3000 komada Hurricanea se izvodi u SSSR, dok se u Kanadi i Jugoslaviji ovi avioni prave po licenci.
Razvoj
Godine 1933. britanska lovačka odbrana bila je snabdjevena avionima razvijenim u Prvom svjetskom ratu, koji su kasnije prepravljeni i poboljšani. Od trinaest lovačkih grupa, osam je bilo naoružano avionima Bristol Bulldog, tri avionima Hawker Fury i dvije Hawker Hart. Svi ovi avioni bili su naoružani sa po dva fiksna mitraljeza Vickers puščanog kalibra. Pošto je tradicionalni Vickers bio zastario, za nove avione RAF-a je tražen odgovarajući mitraljez koji bi bio nadohvat pilotu, jer samo je tako bilo moguće otkloniti prekide u paljbi. Specifikacija F7/30 koja je raspisana 1930. označila je veliki napredak jer je zahtijevala brzinu od 402 km/h i 4 mitraljeza. Ipak, tokom narednih godina bombarderi su se tako naglo razvijali da već 1933. tražene performanse nisu bile dovoljne.
Konstruktorska ekipa vazduhoplovne kompanije Hawker pod rukovodstvom Sudneu Camma odlučila je zbog toga da napravi jednokrilni avion. Uz to, za taj avion je bio predviđen novi motor Rolls-Royce PV 12 koji je mogao da razvija 60 % veću snagu od motora Kestrel V koji se do tada koristio.
Da maja 1934. projekt novog lovca bio je grubo izrađen, ali je prilično odstupao od originalnog aviona Fury. U konstrukcionom birou bio je poznat kao jednokrilni lovac-presretač. Početkom 1934. projektanti su morali donijeti još jednu bitnu odluku. Dotad su korištena svega 4 mitraljeza, a sad je odlučeno da se umjesto Vickersa odaberu američki mitraljezi Colt, koji bi se proizvodili po licenci, kao Browningovi kalibra 7,7 mm.
Druga važna činjenica bila je odluka ministarstva da se Hawkerov projekat jednokrilnog presretača odbije uz zahtjev da mu se ugradi 6 do 8 Browninga. Prema toj novoj specifikaciji — F 36/34 — do januara 1935. izgrađena je maketa novog aviona koju je ministarstvo prihvatilo i naručilo prototip. Do augusta avion je već bio napravljen, i to s prvim motorom PV 12 koji je nazvan Merlin C. Oktobra mjeseca je avion drumom dovezen do Brooklandsa i 6. novembra je Georges Bulma prvi put poletio tim jednokrilnim avionom, koji još nije imao ugrađene mitraljeze.
Proizvodnja
mini|Hurricane tokom proizvodnje. Budući da je motor Merlin C pravio neke teškoće, odlučeno je da se koristi poboljšani Merlin G (mark II), a ujedno se krenulo u pregovore za serijsku proizvodnju novog lovca. Hawkerovi direktori nisu čekali konačnu odluku i krenulo se u izradu proizvodnih crteža i pripremu alata i materijala za 100 aviona. Trećeg juna 1936. naručeno je prvih 600 aviona, a ministarstvo vazduhoplovstva je odabralo i zvanično ime novog aviona — Hurricane. U međuvemenu izvršene su neke nebitne izmjene na prototipu koji se temeljito isprobavao u Martleshamu i konačno, augusta mjeseca, ugrađeno je i osam mitraljeza M1919 Browning Novi motor Merlin još uvijek nije stizao, a sa starim se postizala najveća brzina od 512 km/h na visini od 4.725 m. Kada je, konačno, početkom 1937. stigao novi motor Nerlin II pokazalo se da je neminovno da se nosni dio aviona promijeni, što je donekle usporilo serijsku proizvodnju. Ipak, prvi "pravi" Hurricane (L 1574), s Philipom Lucasom za komandama, poletio je 12. oktobra 1937.
Borbena upotreba
mini|Hurricane prilikom lijevanja goriva kod Vassincourta Kad je počeo rat u britanskim lovačkim grupama bilo je više Hurricanea od svih ostalih tipova lovaca. I u vazduhoplovnim jedinicama Britanskog ekspedicionog korpusa u Francuskoj, nalazile su se četiri grupe Hurricanea: 1, 73, 85. i 87. Na dan 30. oktobra 1939. njihovi mitraljezi oborili su prvog neprijatelja: potporučnik Mould iz 1. grupe oborio je jedan njemački Dornier Do 17 blizu Tula. A inače, Hurricane su u Francuskoj proveli prilično mirno prvih osam mjeseci rata. U međuvremenu, 12 ih je upućeno finskom zrakoplovstvu tokom Zimskog rata i ti su avioni bili stalno u akciji tokom 6 posljednjih sedmica tog rata.
Za to vrijeme u Ujedinjenom Kraljevstvu Hurricaneima i Spitfireima su prenaoružane i one grupe koje su još imale zastarjele dvokrilne avione. U drugoj polovini bitke za Norvešku, u maja 1940, 46. grupa, pod komandom majora Crossa) ukrcana je na nosač aviona i prebačena u Narvik, na aerodrom Bardufos. Njenih 18 Hurricane je obavilo svega oko 200 borbenih letova uz oborenih desetinu neprijateljskih aviona.
Od 3. juna, kada je naređena evakuacija britanskih snaga iz Norveške, do 7. juna Hurricani su štitili ukrcavanje britanskih jedinica, a onda su piloti sletjeli na nosač aviona Glorius iako tako nešto nikada nisu uvježbavali. Ipak, to ih nije spasilo, jer već 12 sati kasnije nosač aviona su potopili njemački ratni brodovi. Nakon više časova provedenih u arktičkom moru preživjela su svega dva pilota 46. grupe, Gross i kapetan Jameson.
U međuvremenu njemačka armija je krenula u svoj veliki napad ka zapadu i RAF je u Francusku poslao još 1, 3, 79, 504. i 501. grupu Hurricanea, a tim avionima su prenaoružane i 607. i 615. grupa. koje su dotad letjele lovcima Gloster Gladiator. Sve te jedinice su učestvovale u žestokim borbama, pretrpivši velike gubitke, pre nego što su preživjeli konačno povučeni preko La Manchea u Britaniju. Tokom bitke za Francusku pokazalo se koliko je Hurricane dobar u akciji, pogotovu tokom borbi sa svojim glavnim protivnikom Messerschmitt Bf. 109 koji su nkemački piloti veoma hvalili dok su Hurricane smatrali drugorazrednim avionima. Činjenica je, da je Hurricane u mnogočemu bio slabiji od Bf-109 koji je bio i brži za 50 km/h. Spitfirei su jedini bili dorasli Bf.109, no oni su tek u manjem broju učestvovali u bitkama za Francusku i kod Dunquerkea. Hurricanei su, pak, bili u stalnim akcijama u toku 37 dana, njihovi piloti su uništili više od 220 neprijateljskih Messerschmitta i skoro isto toliko bombardera. Kasnija istraživanja su pokazala da su ove brojke bile preuveličane, ali Lovačka komanda je tada izgubila približno trećinu Hurricane i petinu pilota. Za britanske lovce je bilo važno i to da su u Francuskoj stekli iskustvo i tako barem donekle stigli Njemce koji su već imali Španiju i Poljsku iza sebe. Britanski piloti se više nisu tako kruto pridržavali predratnih taktičkih formacija koje su zahtjevale isuviše pažnje tokom borbi. No, tokom tih borbi pokazale su se i dobre strane Hurricanea. Bio je bolje naoružan i pokretljiviji. Najvažnije je bilo to da je Hurricane bio jako izdržljiv avion koji je uspjevao da se vrati u bazu i s oštećenjima koje ni Messerschmitt ni Spitfire ne bi mogli preživjeti.
Kad je bitka za Francusku okončana, maršal Dauding je raspolagao sa 30 grupa Hurricane, znači sa oko 500 aviona među kojima je većina imala metalnu oblogu na krilima. Novoizgrađeni avioni su bili opremljeni modernijim elisama Rotal stalnog broja obrtaja, a na stare su ih postepeno ugrađivale specijalne radne jedinice koje je fabrika jednostavno poslala na matične aerodrome grupa, kako bi taj vrlo važan posao bio što prije obavljen.
Bitka za Britaniju
thumb|Jedini očuvani primjerak Hurricanea koji korišten tokom bitke za Britaniju. U vrijeme bitke za Britaniju Hurricane je bio najbrojniji britanski lovac i štaviše oborio je više neprijateljskih aviona no svi drugi lovci zajedno. Iako su njegovi nedostaci u odnosu na Bf-109 bili poznati, pokazala se još jedna njegova dobra osobina. Naime, njegova klasična konstrukcija bila je mnogo jednostavnija od Spitfireove i monteri RAF-a su mogli na samim aerodromima da poprave mnoge avione, a njegov širi stajni trap omogućavao mu je da slijeće na veći broj aerodroma no Spitfire sa uskim stajnim trapom. Ove dvije karakteristike Hurricane bile su razlog što su komandanti pukova češće selili jedinice Hurricanea s aerodroma na aerodrom. Već na početku bitke za Britaniju pokazala se prednost grupa sa iskustvom iz Francuske, nad jedinicama koje su se tek privikavale na borbe, često i ne hajeći za iskustva drugih. Pogotovu je opasna bila taktika 32. i 111. grupe koje su se specijalizovale za čeone napade protiv neprijateljskih bombarderskih formacija. Teško bi mogle da se izdvoje neke određene borbe u kojima su se Hurricane posebno iskazali, jer su na zadatke mahom polijetali zajedno sa Spitfireima. Možda se može izdvojiti odgovor 111. grupe na čuveni napad Messerschmitta 210. eksperimentalne grupe na Krojdon 15. augusta 1940. kada su Hurricanei uništili gotovo čitavu štapsku eskadrilu Messerschmitta Bf 110. Tokom mnogih napada štuka Ju 87 na englesku južnu obalu, piloti Hurricanea su postigli najviše uspjeha u obaranju neprijateljskih aviona. Jedini Viktorijin krst stečen u bici pripao je pilotu Hurricanea Jamesu Brindleu Nicolsonu, koji je 16. augusta, iako je njegov avion buknuo u požaru ostao u avionu, napao neprijatelja i tek onda iskočio padobranom iznad Southemptona. Uprkos svim svojim uspjesima u bici za Britaniju, Hurricanei su teško stradali u njenoj kritičnoj fazi koja je trajala tokom augusta i početkom septembra. Tada je Luftwafe slala velike formacije Messerschmitta nad južne predjele Engleske, tempirane tako da uhvate engleske lovce pri povratku u svoje baze kada su bili pri kraju sa gorivom i municijom. Za svega 11 dana uništeno je 140 Hurricanea — ekvivalent od oko 8 eskadrila — a više od 80% rafalima neprijateljskih lovaca. Ubrzavanje proizvodnje lovačkih aviona u toku ovih grozničavih dana bitke odnosilo se prije svega na Hurricane, jer su bili srazmjerno jednostavne konstrukcije, a i mreža radionica za opravke tih aviona bila je izuzetno razvijena. U njima su tokom 1940. popravljena 973 Hurricanea. Uz to, piloti bi se na Hurricanea navikli brže no na Spitfirea, što je bilo izuzetno značajno, jer u kritičnim trenucima bitke osjećao se veći nedostatak pilota no aviona. Tako da su sve jedinice formirane u to vrijeme dobile Hurricane, među njima i nebritanske grupe: 302. i 303. poljska, zatim 310. i 312. čehoslovačka i 1. (kasnije 401) kanadska grupa. Pri kraju bitke za Britaniju nastala je 171. grupa, "Američki orao".
Pojačano naoružanje
thumb|Formacija Sea Hurricanea. Brojni stručnjaci smatraju da je Hurricane doživio svoje zlatno doba u bici za Britaniju, kada je bio najbrojniji zastupljen avion, a lovačkih grupa sa tim tipom aviona bilo je sve više. No, činjenica je i to da je i u ono vrijeme već počinjao zastarijevati i da se počeo seliti na ratišta koja za Britance nisu bila tako značajna. Konstrukcija Hurricanea zaista je ograničavala razvojne mogućnosti, za razliku od Spitfirea, prije svega zbog debelog krila, pa i samog trupa. Jači motori nisu donijeli očekivano poboljšanje, pa je razvoj usmjeren na prenaoružavanje, tako da je Hurricane, tokom godina, od čistog lovca pretvoren u lovca bombardera. Dakle, još prije same bitke za Britaniju, 11. juna 1940, probni pilot Philip Lucas poletio je u prototipu Hurricane Mk II sa motorom Merlin XX sa 1.185 KS. Sa Rotalovom elisom stalnog broja obrtaja i sa najvećom težinom aviona od 3037 kg ova verzija aviona je postizala najveću brzinu od 560 km/h, što je bila najveća brzina koju je Hurricane ikad postigao. Ipak, pokazalo se da su neophodne neke izmjene i kada je to sprovedeno brzina je opet opala. Serijska proizvodnja je uprkos tome krenula i već 4. septembra 1940. prve lovačke grupe počele su dobijati Hurricane II. Kompliciran položaj saveznika u Sredozemlju zahtevao je Hurricane ali i modernije lovce. Hurricane su imali premali dolet za tražene operacije, pa je tako Hurricane već tokom leta opremljen dodatnim rezervoarima za gorivo ispod krila, što je tražilo i neke manje izmjene na krilima i blago produženje prednjeg dijela trupa, gdje je trebalo smjestiti povećan rezervoar sredstava za hlađenje. Pa i na taj način poboljšani Hurricanei II A bili su tek privremeno rješenje, jer su još uvek bili naoružani sa početnih 8 mitraljeza, iako ih je bilo planirano 12. Prvi Hurricane naoružan sa 12 M1919 Browninga, Hurricane II B, počeo se testirati tek u januaru 1941. Ta verzija aviona je sve priključke za dodatne rezervoare goriva imala smještene ispod krila, ispod kojih su, maja 1941, prvi put okačene 2 bombe od po 113 kg. Novi lovac-bombarder počeo se testirati na poligonu u Boscombe Downu. Kad je Lovačka komanda počela da preuzima nove avione, odmah ih je prozvala haribombarderima i počela ih slati u Francusku. Treća i najvažnija verzija Hurricane II bio je Hurricane Mk II C, naoružan sa 4 topa. Prva iskustva su stečena tokom bitke za Britaniju, kada su u borbama iskušana dva Hurricane sa dva ili četiri topa u pojačanim krilima. Maja 1941. u Glosterovoj fabrici, koja je isto proizvodila Hurricane, počela je serijska izrada takvih krila i juna meseca već su prvi primjerci Hurricanea II C počeli da pristižu u lovačke grupe.
Korisnici
thumb|Jugoslavenski Hurricane
NGC 1658
NGC 1658 (također poznat kao ESO 304-16, MCG -7-10-20 i PGC 15899) je galaksija koja je udaljena oko 239 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Dlijeto. Najveći prečnik je 1,50 (104 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (35 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 1. decembra 1837. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Lophotrochozoa
Grupe
Kao bazne grupe, Lophotrochozoa ima Cycliophora i Mollusca i  izvedenije grupe  Lophophorate, Nemertea i Annelida.
Uvođenjem Platytrochozoa i Rouphozoa, dolje je prikazana jedna kandidatska filogenija – iako  druge studije oporavljaju niz alternativnih mogućnosti::
Brojni fosilni taksoni mogu se prepoznati kao rani lofotrohozoa, čak i ako se njihove precizne veze i dalje osporavaju. Međutim, relevantni kambrijski fosili su u toku rasprave.
Obilježja
Kladus Lophotrochozoa je imenovan po dvije različite karakteristike svojih članova;
Duhan
Duhan (Nicotiana spp., L.) je opći naziv za rod biljaka iz porodice Solanaceae. Danas je poznato 65 Nicotiana vrsta. Zajednička osobina im je alkaloid nikotin, koji biljka duhana proizvodi u korijenu, a odlaže ga u listovima. Time je duhan jedna relativno snažna droga.
Proizvodnja
Svjetska proizvodnja cigareta se procjenjuje na godišnje preko 7 miliona tona. Više od polovine ove količine proizvodi se u Kini i Indiji dok svjetskim tržištem duhana vladaju gigantske američke korporacije.
Stari Ras i Sopoćani
Kompleks srednjovekovnog Rasa
mini|200px|lijevo|Manastir Sopoćani, crkva svetog Trojstva
Svjetska baština
Ostaci Starog Rasa se nalaze na lokalitetu Gradina na Pazarištu, sa donjim gradom Trgovište, udaljenom 11 km zapadno od Novog Pazara. Ime Ras vodi porijeklo od naziva utvrđenja Arsa koju pominje bizantijski historičar Prokopije u 6. vijeku. Srpska srednjovjekovna država je prema imenu grada dobila naziv Raška. Stari Ras se nalazi uz planinsko okruženje u blizini ušća rijeke Raške u Sebečevo, a postao je prva prijestonica srpske nezavisne države pod vodstvom dinastije Nemanjića 1159. godine. Arheološko nalazište sadrži ostatke građevina građenih od otprilike 9. stoljeća nadalje, uključujući tvrđavu Gradina na vrhu brda i donji grad Trgovište.
Manastir Sopoćani se nalazi pored izvora rijeke Raške. Izgrađen je u drugoj polovini 13. vijeka kao zadužbina kralja Uroša Nemanjića. Poznat je po freskama u manastirskoj crkvi, rađenim u periodu 1270-1276, spadaju među najlepše u bizantijskoj i srpskoj srednjovekovnoj umjetnosti. Ove izuzetne slike predstavljaju rad najboljih umjetnika tog perioda koji nisu mogli da rade na teritoriji Bizantskog carstva i našli su utočište na dvoru srpskog kralja. U Sopoćanima su ovi umjetnici unijeli rafinirani duh antike u preovlađujuće srednjovjekovne konvencije. mini|200px|lijevo|Crkva Svetog Đurđa u manastiru Đurđevi Stupovi Crkva Svetog Đurđa u manastiru Đurđevi Stupovi, osnovana je 1170-1171. godine, najraniji je primjer karakteristične nove regionalne arhitekture koja je spojila romanički i bizantijski stil. Poznat kao Raška škola, ovaj stil je dominirao u sakralnoj arhitekturi na ovim prostorima skoro vijek i po. U crkvi se nalaze i dva sloja očuvanih fresaka iz 1175. i 1282-1283. godine koje su među najljepšim iz tog perioda na Balkanu. mini|200px|lijevo|Crkva Svetog Petra Sačuvane freske u crkvi Svetog Petra, podignute u 10. vijeku na temeljima krstionice iz 6. vijeka i danas su najstarije sačuvane kršćanske crkve na Balkanu, također svedoče o razvoju likovne umjetnosti između 10. i 14. vijeka. Po načinu gradnje slična je crkvama sa prostora jadranskog primorja, Gruzije, Jermenije i Italije koje potječu od 7. do 9. vijeka,
Milan Nedić
thumb|Milan Nedić Milan Miladin Nedić (Grocka, Beograd, Srbija, 1878. - Beograd, Srbija, 1946.) je bio srbijanski general i političar koji je vodio marionetsku vladu u Srbiji u Drugom svjetskom ratu.
Biografija
Nedić rođen je 2. septembra 1878. godine u Grockoj od oca Đorđa, načelnika i majke Pelagije, učiteljice. Porijeklo porodice Nedić je iz sela Zaoke kod Lazarevca, od braće Damjana i Gligorija Nedića. Majka Milana Nedića je unuka kneza Nikole Mihajlovića, Karađorđevog suborca. Gimnaziju je završio u Kragujevcu i 1895. godine upisao Nižu školu Vojne akademije. 1904. godine je završio Višu školu Vojne Akademije, potom Generalštabnu pripremnu i stupio na dužnost u vojsci.
U čin majora je unaprijeđen 1910. godine. Služio je tokom Balkanskih ratova i primio je brojna odlikovanja i medalje za hrabrost. U čin potpukovnika je unaprijeđen 1913.
1915. godine, tokom Prvog svjetskog rata je unaprijeđen u pukovnika i služio je u generalštabu kao najmlađi pukovnik u srpskoj vojsci. Tokom srpskog povlačenja preko Crne Gore i Albanije od novembra 1915. do januara 1916. godine, njegovi vojnici su čuvali odstupanje srpske vojske. 1916. godine imenovan je za ordonans-časnika kralja Petra I U septembru 1918. godine zapovijedao je Pješačkom brigadom Timočke divizije prilikom proboja Solunskog fronta.
Nakon rata, Nedić je nastavio služiti kao zapovjednik pješadije, prije nego što je imenovan načelnikom štaba Četvrte i Treće vojne oblasti kao i zapovjednikom Dravske divizijske oblasti. U čin divizijskog generala je unaprijeđen 1923. godine i konačno u čin vojnog generala 1930. godine. Između 1934. i 1935. godine bio je načelnik Glavnog generalštaba jugoslavenske vojske.
Nedić je 1939. godine postavljen za Ministra vojske i mornarice Kraljevine Jugoslavije, ali ga je zbog otvorenog podržavanja Trećeg Reicha i Adolfa Hitlera, regent knez Pavle Karađorđević smijenio sa dužnosti 6. novembra 1940. godine.
Zapovjednik Wermachta Heinrich Danckelmann je odlučio povjeriti Nediću upravljanje okupiranom Srbijom, nakon što je Nedića predložila srpska aristokracija. Nedić je malo prije toga izgubio sina jedinca i trudnu snahu u eksploziji municije u Smederevskoj tvrđavi, i nakon nekoliko odbijanja, je prihvatio mjesto predsjednika marionetske vlade, nazvane Vlada narodnog spasa, 29. augusta 1941. godine. Država nastala nakon tog događaja danas je poznata kao Nedićeva Srbija
Dana 1. septembra 1941. godine Nedić je održao govor na Radio Beogradu, gdje je objavio namjeru svoje administracije da "sačuva srž srpskog naroda", prihvaćajući okupaciju i radeći za Nijemce. Tim činom započela je Nedićeva strahovlada (uz pomoć Nijemaca) i zločini u Srbiji. Također je govorio protiv organiziranja otpora okupatorskim snagama. Uz pomoć Wermachta, Nedić je pokraj 1941. godine uspio umiriti Srbiju i prisiliti na povlačenje komunističke partizanske odrede i one četnike koji se nisu složili da sarađuju sa Nijemcima. Preostalim četničkim odredima u Srbiji je dozvolio legalizaciju, tj. stavljanje pod njegovu komandu.
Do napada nacističke Njemačke na Sovjetski Savez u okupiranoj Srbiji je vladao red i mir, što je omogućilo primanje velikog broja izbjeglica, uglavnom srpskog porijekla, ali također i mnogo Slovenaca,, koji je bio dijete u to vrijeme. Oko 600.000 odraslih i oko 86.000 djece iz zapadnih dijelova Jugoslavije koje je kontrolirala Nezavisna Država Hrvatska (u današnjoj Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini), kao i 150.000 Srba sa Kosova i Metohije, desetine hiljada Srba iz Srijema i Bačke (posljednja pod kontrolom Mađarske), i 20-30 hiljada Slovenaca i Hrvata.
Tokom rata više od 200.000 ljudi je umrlo u Srbiji zbog rata: 67.000 partizana, 70.000 ljudi u njemačkim koncentracionim logorima i odmazdama, koje su zahtijevale 100 ubijenih Srba za jednog ubijenog njemačkog vojnika. U augustu 1942. godine Nijemci su objavili da je Srbija očišćena od Židova. Prema Nikoli Živkoviću, tokom Nedićeve uprave u Drugom svjetskom ratu, 6.478 biblioteka, 1.670 škola, 30 fakulteta, 19 muzeja, 7 pozorišta, 52 pravoslavne crkve i manastira, 216 džamija, 63 sinagoge i više od 60 raznih naučnih institucija je uništeno ili opljačkano. Dana 4. oktobra 1944. godine, Nedićeva vlada je raspuštena, a on je 6. oktobra, zajedno sa većinom svojih ministara, prebačen, po odluci Nijemaca, iz Beograda u austrijski grad Kitzbühel. Kitzbühel je bilo mjesto gdje su bile smještene sve vlade čije su zemlje Nijemci okupirali. Britanske snage su ga predale jugoslavenskim snagama 1. januara 1946.
Nedić je zatvoren u Beogradu, i redovno ga je saslušavao major Milo Milatović. Beogradske novine su 5. februara 1946. godine objavile vijest da je Milan Nedić počinio samoubistvo skočivši kroz prozor dok čuvari nisu pazili.
Milan Nedić je za života objavio svoje tri knjige: Srpska vojska i solunska ofanziva i Srpska vojska na Albanskoj Golgoti i Kralj Aleksandar Prvi Ujedinitelj.
Srpska liberalna stranka, Udruženje političkih zatvorenika i žrtava komunističkog režima i Aleksandar Nedić, praunuk Milana Nedića, podnijeli su zahtjev za rehabilitaciju generala Milana Nedića, ali je rješenjem Višeg suda u Beogradu odbačen.
IC 1440
IC 1440 (također poznat kao MCG -3-56-13 i PGC 68470) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 193 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodolija. Najveći prečnik je 1,20 (67 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (17 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 25. augusta 1892. godine.
NGC 6104
NGC 6104 (također poznat kao IRAS 16146+3549, MCG 6-36-11, PGC 57684 i UGC 10309) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 387 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Sjeverna kruna. Najveći prečnik je 0,80 (90 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (79 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 16. maja 1787. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Džafer Mahmutović
Džafer Mahmutović je bosanskohercegovački pisac i historičar, rođen 23. jula 1943. godine u Bihaću. Završio je Učiteljsku školu u Bihaću, a Filozofski fakultet u Sarajevu i stekao je zvanje profesora historije.
Nakon višegodišnjeg neprekidnog rada u prosvjeti, već blizu dvadeset godina radi u Muzeju Unsko-sanskog kantona (ranije se zvao Regionalni muzej Pounja) u Bihaću. Odmah po dolasku u muzej postavljen je za rukovodioca Historijskog odjeljenja. U svom radu je postepeno od zvanja kustosa - historičara, stekao najviše stručno muzejsko zvanje - zvanje Muzejskog savjetnika. Od augusta 1995. godine nalazi se na mjestu direktora Muzeja, ali uz to i dalje se bavi stručnim i naučno-istraživačkim radom, gdje je postigao značajne rezultate. Do sada je realizovao dvije stalne i trinaest povremenih muzejskih izložbi, sa historijskom tematikom područja koje Muzej obuhvata. Autor je niza radova iz historije, objavljenih u publikacijama, stručnim i naučnim časopisima i periodičnoj štampi.
NGC 38
NGC 38 (također poznat kao MCG -1-1-47 i PGC 818) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 369 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 1,40 (150 hiljada sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (140 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 25. oktobra 1881. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ericales
Ericales je veliki i raznolik red dikotiledonih cvjetnica, uključujući, naprimjer, čaj, borovnica, brazilski orah, i azaleja. Red uključuje: stablašice, grmove, lijane i zeljaste biljke. Zajedno sa običnim fotosinteza autofnim biljkama, Ericales uključuje biljke koje nemaju hlorofil  – mikoheterotrofne biljke, kao što je npr. Sarcodes sanguinea ) i biljka mesožderka (npr. rod  Sarracenia ).
Mnoge vrste imaju po pet latica, a koje često srastu zajedno. Fuzija latica kao osobina tradicijski se koristila za postavljanje reda u podrazred Sympetalae. Među njima, dosta je česta mikoriza, a tri vrste mikorize mogu se naći isključivo među pripadnicima ovog reda ( erikoidna, arbutoidna i monotropoidna mikoriza). Pored toga, neke porodice iz reda prepoznatljive su po izuzetnoj sposobnosti nakupljanja aluminija. Ericales su rasprostranjene kosmopolitski. Područja rasprostranjenosti porodica uveliko se razlikuju – dok su neki ograničeni na tropei, druge se javljaju uglavnom u arktičkim ili umjerenim regijama. Čitav red sadrži preko 8000 vrsta, od čega Ericaceae čine 2 000-4000 vrsta (prema različitim procjenama).
Ekonomski značaj
Od ekonomski najznačajnijih biljaka iz ovog reda je čaj ("Camellia sinensis") iz porodice Theaceae. Red uključuje i nešto jestivog voća, uključujući kivi (Actinidia deliciosa), rod Diospyros , borovnica, brusnica, brazilski orah i Mamey sapote. Red uključuje i rod Vitellaria ("Vitellaria paradoxa"), koji je glavni prehrambeni izvor lipida za milione subsaharskih Afrikanaca. Mnoge vrste Ericales uzgajaju se zbog lijepih  cvjetova: poznati primjeri su azaleja, rododendron, kamelija, kaluna, rod Primula, ciklama, plamenac.
Klasifikacija
Slijedeće porodice nisu prepoznate u APG III sistemu, ali su u nedavnoj prošlosti bile zajedničke: One čine baznu grupu Asteridae. Po Cronquistovom sistemu, Ericales uključuju i manje grupe biljaka, koe su smještene u Dilleniidae:
NGC 7593
NGC 7593 (također poznat kao IRAS 23154+1104, MCG 2-59-20, PGC 70981 i UGC 12483) je galaksija koja je udaljena oko 189 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Najveći prečnik je 1,00 (55 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (33 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 5. oktobra 1864. godine.
NGC 3179
NGC 3179 (također poznat kao MCG 7-21-36, PGC 30078 i UGC 5555) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 334 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 1,80 (175 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (49 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Bindon Blood Stoney 25. januara 1851. godine.
NGC 7593
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 3179
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
CRMP
Porodica proteinskih medijatora odgovora na kolapsin ili porodica CRMP sastoji se od pet unutarćelijskih fosfoproteina (CRMP-1, CRMP-2, CRMP-3, CRMP4, CRMP5) slične molekulske veličine (60–66 kDa) i visokog (50–70%) idertiteta aminokiselinske sekvence. CRMP se pretežno eksprimiraju u nervnom sistemu tokom razvoja i imaju važnu ulogu u formiranju aksona iz neurita i u vođenju konusa rasta i kolapsu, putem interakcije sa mikrotubulama. Pocijepani oblici CRMP-a povezani su također sa degeneracijom neurona nakon ozljede uzrokovane traumom.
Struktura
CRMP1-5 sadrže između 564 i 572 aminokiselina i utvrđeno je da su ovi proteini približno 95% konzervirani između miša i čovjeka. Proteinska sekvenca CRMP1-4 je međusobno približno 75% homologna, dok je CRMP5 samo 50-51% homologan sa svakim od ostalih CRMP-a. Dodatno, CRMP su homologi Unc33 čija mutacija uzrokuje oštećenu sposobnost formiranja neuronskih kola i nekoordiniranu mobilnost u Caenorhabditis elegans. CRMP1-4 geni su otprilike 60% homologni sa tetramernom dihidropirimidinazom (DHPazom), a također imaju sličnu strukturu kao i članovi metal-zavisnih amidohidrolaza. Međutim, činjenica da CRMP nisu enzimski otkriva da im možda nedostaju kritični ostaci His koji su prisutni u amidohidrolaznim enzimiima, kako bi im omogućili da vežu atome metala na svoja aktivna mjesta.
Dodatno, CRMP-ovi mogu postojati kao homotetrameri ili kao heterotetrameri. Tetrameri su postavljeni tako da se aktivni ostaci na N-terminalu nalaze na vanjskoj strani kompleksa. Ovo omogućava CRMP-u da reguliše različite faktore u citoplazmi. Analiza gel filtracije pokazala je da CRMP-5 i CRMP-1 formiraju slabije homotetramere u poređenju sa CRMP-2, te da dvovalentni kationi, Ca2+ i Mg2+, destabilizuju oligomere CRMP-5 i CRMP-1, ali podstiču oligomerizaciju CRMP-2. C-terminal sastoji se od 80 aminokiselina i mjesto je fosforilacije za različite kinaze.
Ekspresija
Ekspresija CRMP-a regulisana je tokom razvoja nervnog sistema. Općenito, CRMP su visoko eksprimirani u postmitotskim nervnim ćelijama od ranog embrionskog života. U razvoju nervnlog sistema, svaki CRMP ispoljava poseban obrazac ekspresije i u vremenu iu prostoru. Naprimjer, u vanjskom granulastom sloju (EGL), gdje se javlja mitoza cerebelunskog granulastog neurona, CRMP-2 je visoko eksprimiran, dok CRMP-5 nikada nije eksprimiran. Međutim, utvrđeno je da su CRMP-2 i CRMP-5 koeksprimirani u postmitotskim granulastim neuronima. Ekspresija CRMP-a je najveća kada neuroni i sinapsnne veze aktivno sazrijevaju tokom prve postneonatusne sedmice, što ukazuje na ulogu CRMP-a u migraciji neurona, diferencijaciji i aksonskom rastu. Zaista, ekspresija CRMP-2 je inducirana faktorima koji podstiču neuronsku diferencijaciju kao što su nogin, hordin, GDNF i FGF.
Kod odraslih, u nervnom sistemu, ekspresija CRMP je značajno smanjena i ograničena u područjima povezanim sa mozgom plastičnošću, neurogenezama ili regeneracijom. CRMP1 iRNK je uglavnom eksprimirana u Purkinjeovim ćelijama cerebelluma. Među pet članova porodice CRMP, CRMP-2 je najizraženiji u mozgu odrasle osobe, posebno u postmitotskim neuronima olfaktornog sistema, cerebellumu i hipokampusu. CRMP-3 iRNK eksprimira se samo u granulastom sloju cerebelluma, donjem dijelu amigdale i dentate gyrus hipokampusa. CRMP-4 je najmanje eksprimirani protein iz porodice CRMP i njegova ekspresija je ograničena na mirisni bulbus, hipokampus i unutrašnji sloj granula (IGL) cerebelluma. Konačno, CRMP-5 se eksprimira ne samo u postmitotskim neuronima olfaktornog bulbusa, olfaktornom epitelu i nazubljenom girusu hipokampusa, već također i u perifernim nervnim aksonima i senzornim neuronima. Ostale porodice CRMP-a se takođe pojavljuju u perifernim tkivima. Ekspresija CRMP-1, -4 i -5 kod odraslih testisa detektuje se samo u stadiju ćelijskih spermatida, a CRMP-2 iRNK nalazi se u plućnom tkivu fetusnog miša i odraslog čoveka. Ekspresija CRMP-a može se također naći u signalizaciji smrti ili preživljavanja postmitotskih neurona. Iako je CRMP citosolni protein, značajna količina ekspresije CRMP detektuje se kao membranski povezana na prednjoj ivici konusa rasta lamelipodija i filopodija. Također, ekspresija CRMP-a izazvana povredama nalazi se u vlaknima koja klijaju u centralni i periferni nervni sistem. Ekspresija CRMP-4 unapređuje se nakon ishemijskih povreda i povezana je s neuronima koji imaju netaknutu morfologiju, što sugerira da CRMP-4 daje signal za preživljavanje i može biti uključen u regeneraciju neurona. Slično, sugerirano je da CRMP-2 učestvuje u preživljavanju i održavanju postmitotskih neurona, jer njegova prekomjerna ekspresija ubrzava regeneraciju živaca. Međutim, CRMP-2 također može biti uključen u smrt neurona jer je njegova ekspresija pojačana tokom ranih faza dopaminom inducirane neuronske apoptoze u neuronima cerebelumskih granula.
Mehanizam
CRMP-2 ima ulogu u neuronskom polarnosti. Ekstenzije ranih neurona zvanih lamelipodija formiraju rane neurite. Tokom ove faze, neuriti se ne mogu razlikovati između dendrita i aksona. Jedan od ovih neurita na kraju postaje akson i raste duže od dendritskih neurita. CRMP-2 pomaže u ubrzavanju ovog aksonskog rasta putem interakcije sa mikrotubulama. CRMP-2 se veže i kopolimerizira sa tubulinskim heterodimerima, ali ne vezuje se tako dobro za polimerizirani tubulin. Ova specifičnost vezivanja podstiče polimerizaciju tubulina in vitro. CRMP-2/tubulin kompleksi nalaze se u distalnom dijelu aksona i moduliraju dinamiku mikrotubula, kontroliranjem brzine njihovog sklapanja. CRMP-2 također doprinosi uspostavljanju neuronske polarnosti, regulacijom polarizovane Numbom posredovane endocitoze na aksonskim konusima rasta. U oba slučaja, fosforilacija CRMP-2 na Thr-555 pomoću Rho-kinaza ili na Thr-509, Thr-514 ili Ser-518 pomoću GSK-3β inaktivira protein tako što snižava afinitet veznja na tubulin i Numb.
Klinički značaj
Ekspresija CRMP-a je promijenjena u neurodegenerativnim bolestima i ovi proteini vjerovatno imaju bitnu ulogu u patogenezi poremećaja u nervnom sistemu, uključujući Alzheimerovu, Parkinsonovu bolest, shizofreniju i mnoge druge. Jedan lijek koji je relativno efikasan u ciljanju CRMP-2 za smanjenje posljedica neurodegenerativne bolesti je lakozamid. Lakozamid se koristi u kombinaciji s drugim tipovima lijekova za kontrolu raznih vidova napada, posebno epilepsije. Jedan od načina na koji lakozamid to čini je moduliranje CRMP-2, izazivajući na taj način neuroprotektivne efekte i smanjujući epilepsijske efekte kod ljudi koji pate od epilepsija.
Radio 202 (Sarajevo)
mini|desno|175px|Radio 202 Logo Radio 202 je najstarija radio stanica u Sarajevu, koja je počela emitovati svoj program 1971. godine. Radio 202 se nalazi u sklopu Javnog RTV sistema Bosne i Hercegovine.
Frekvencija, shema pokrivenosti i trajanje programa
Program Radija 202 emituje se na frekvenciji 93,1 FM i čuje se u širem području grada Sarajeva. Program Radija 202 emituje se 24 sata dnevno. Program je moguće slušati i putem live streaming na oficijelnoj stranici Radija 202.
Programska shema Radija 202
Programska shema Radija 202 podijeljena je na tri dijela: jutarnji, dnevni i noćni program. Program je formatiran prema radio-standardima zapadnih zemalja. Osim informativno–političkih i muzičko-zabavnih sadržaja, Radio 202 konstantno prati nevladin sektor, razvijajući i realizujući u saradnji sa nevladinim organizacijama zajedničke projekte.
Radio 202 kao svoju osnovnu ciljnu grupu vidi stanovnike grada Sarajeva uzrasta od 15 do 35 godina, te će i programski sadržaji pratiti srednje i viosokoškolsko obrazovanje, sportske i kulturne aktivnosti gore spomenutih generacija.
U okviru jutarnjeg i dnevnog programa, svaki puni sat (od 8:30 h do 17:30 h) emituju se vijesti u trajanju do 3 min. Tehnički i programski, jutarnji i noćni program realizuje se u vidu one man show-a iz studijsko-režijskih prostora Radija 202. U 13:30 h i 17:30 na programu Radija 202 emituje se Centralna Informativna Emisija Radija 202, prošireno izdanje kratkih vijesti sa najznačajnim vijestima dana, živim javljanjima novinara sa lica mjesta, te snimljenim prilozima i anketama.
Na dnevnoj bazi, svakog radnog dana emituje se CENTRALNI ZATVOR, emisija političkog sadržaja, koja obrađuje aktuelne događaje i daje mogućnost slušaocima da daju svoje mišljenje o istim. Emisija Centralni Zatvor Radija 202 ima i svoju televizijsku varijantu na Federalnoj Televiziji.
Noćni program Radija 202 je osim realizacije specijalizovanih muzičkih sadržaja, posvećenih urbanim muzičkim pravcima, te živim prijenosima klupskih dešavanja u Sarajevu i Bosni i Hercegovini.
Uposlenici radija
Glavni i odgovorni urednik Radija 202 je Adi Sarajlić. Pored glavnog i odgovornog urednika Radija 202, na ovoj radio stanici stalno je uposleno četvero ljudi. Pored stalno zaposlenih osoba, ljudstvo Radija 202 čini više od 50 vanjskih saradnika, koji uređuju jutarnji, dnevni i noćni program.
Pomozite radiju oboljelom od raka
Regulatorna agencija za komunikacije je u decembru 2006. godine kaznila Radio 202 sa 10.000 BAM radi nepoštivanja kodeksa o uljudnosti i pristojnosti RTV programa. Radio 202 je kažnjen zbog emitovanja pjesama sljedećih izvođača: Frenkie, LET3 i Drale Janković.
Vrtlog života
Američka ljepota američki je dramski film snimljen 1999. u režiji Sama Mendesa a scenarij je napisao Alan Ball. Kevin Spacey je u ulozi službenika Lestera Burnhama, koji dožvljava krizu srednjeg doba, kada postaje opsjednut sa Angelom (Mena Suvari) najboljom prijateljicom svoje tinejdžerske kćeri. Annette Bening se pojavljuje kao Lesterova materijalistička žena, Carolyn dok Thora Birch igra njihovu nesigurnu kćer, Jane; u filmu se još pojavljuju Wes Bentley, Chris Cooper i Allison Janney. Film je ocijenjen od Akademije kao satira o shvatanju američke srednje klase o ljepoti i ličnom zadovoljstvu; analiza usmjerena ka istraživanju romantične i očinske ljubavi, seksualnosti, ljepote, materijalizma, otuđenja, samooslobađanja i otkupljenja. Ball je počeo da piše Američku ljepotu kao pozorišni komad u ranim 1990-im, djelomično inspiriran medijskim cirkusom oko suđenja Amy Fisher 1992. On je napustio pisanje komada nakon što je shvatio da priča ne bi bila dobra za pozornicu. Nakon nekoliko godina radeći kao televizijski scenarist, 1997. Ball oživljava ideju kada pokušava da se probije u filmsku industriju. Adaptirani scenarij je dobio ciničan prizvuk koji je bio pod uticajem Ballovog frustrirajućeg perioda kada je pisao za nekoliko humorističkih serija.
Film je prikaz, na prvi pogled, perfektnog američkog života. Fascinantna priča, puna crnog humora, prati glavnog lika, Lestera Burnhama, koji će nam pokazati da, ako pogledamo bliže, američka ljepota i nije tako očaravajuća. Po mnogim kritičarima, ovo je jedan od najboljih filmova 1990-ih.
Nagrade i nominacije (Američke filmske akademije)
(Pored ovih, film je osvojio i mnoge druge nagrade, uljučujući Zlatni globus i nagradu Britanske filmske akademije za najbolji film godine.)
Stranka pravde i razvoja (Turska)
Stranka pravde i razvoja, skraćeno AKP je turska desno-populistička i neoosmanska politička stranka.
Kompozicija funkcija
U matematici, kompozicija funkcija formirana kompozicijom jedne funkcije drugom, predstavlja primjenu prve funkcije na rezultat primjene druge na argument. Funkcije f: X → Y i g: Y → Z se mogu komponovati tako što se prvo primjeni funkcija f na argument x i potom primjeni funkcija g na rezultat prethodne primjene. Na taj se način dobija funkcija g o f: X → Z definisana sa (g o f)(x) = g(f(x)) za svaki x u X. Notacija g o f se čita kao "g kružić f" ili "g komponovano sa f".
250px|desno|mini|g o f, kompozicija f i g
Kompozicija funkcija je uvijek asocijativna. To jest, ako su f, g i h tri funkcije sa odgovarajuće odabranim domenama i kodomenama, tada je f o (g o h) = (f o g) o h. Budući da je svejedno gdje se stavljaju zagrade, mogu se slobodno izostaviti, bez uticaja na konačni izračun.
Kao posljedica toga skup bijektivnih funkcija f: X → X formmira grupu u odnosu na operator kompozicije.
Funkcije g i f komutiraju jedna sa drugom ako g o f = f o g. Općenito kompozicija funkcija nije komutativna. Komutativnost je specifična osobina koje imaju samo pojedine funkcije u posebnim okolnostima. Naprimjer, samo kad x \ge 0; za svaki negativni x je prvi izraz nedefiniran. (Ali inverzne funkcije uvijek komutiraju i pritom stvaraju identitetu.
Primjer
Neka je visina aviona u vremenu t dana funkcijom h(t) i neka je koncentracija kisika na visini x dana funkcijom c(x). Tada izraz (c o h)(t) opisuje koncentraciju kisika uokolo zrakoplova u vremenu t.
Funkcijske potencije
Ako Y⊆X tada se funkcija f: X → Y može komponovati sama sa sobom. Ovo se ponekad označava sa f 2. Shodno tome:
Ponavljana kompozicija funkcije samom sobom se zove iteracija funkcije.
Korištenjem definirane notacije lako dobijamo funkcijske potencije f o f n = f n o f = f n+1 za prirodne n
Operator kompozicije
Za danu funkciju g, operator kompozicije C_g je definisan kao operator koji preslikava funkcije na funkcije
Operatori kompozicije su predmet proučavanja matematičke discipline zvane teorija operatora.