cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keresova odbrana
Historija
Ovo otvaranje bilo je poznato od 1840-ih i igrao ga je Henry Thomas Buckle u 4. meč-partiji protiv Johanna Löwenthala u Londonu 1851. Današnji standardni odgovor, 3. Ld2, preporučio je Howard Staunton.
Diskusija
Bijeli može odgovoriti sa 3. Sc3, 3. Sd2 ili 3. Ld2. Partija često transponira u Nimcoindijsku odbranu, Holandsku odbranu, Odbijeni damin gambit (ODG), Englesku odbranu ili Bogoindijsku odbranu. Za 3. Sc3 vjerovatno je da će transponirati u jedno od ovih otvaranja: 3...Sf6 (Nimcoindijska), 3...f5 (Holandska; Korn daje varijantu 3...Lxc3+ 4. bxc3 f5!, što je odigrao Buckle) 3...d5 (neobična forma ODG-a) ili 3...b6 (Engleska). Crni ima iste opcije nakon 3. Sd2, osim što je 3...Sf6 4. Sf3 Bogoindijska.
Reference
Napomene
Bibliografija
Podroje
mini|280px|Podroje, kapelica Podroje su naseljeno mjesto u sastavu općine Šmartno pri Litiji, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Litija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Podroje su imale 135 stanovnika.
Vujići Vojakovački
Vujići Vojakovački su naseljeno mjesto u sastavu grada Križevaca, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Križevci.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Vujići Vojakovački su imali 57 stanovnika.
Napomena: ''Iskazuje se od 1880., i to do 1948. kao dio naselja, a od 1953. kao naselje. Do 1900. iskazivano pod imenom Vujići. U 1880. podaci su sadržani u naselju Vojakovac.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Vujići Vojakovački je imalo 61 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Bosnali Ahmed-agina biblioteka
Bosnali Ahmed-agina biblioteka u Mostaru nastala je 1653. kada je kizlar-aga Bosnali Ahmed-aga, sin Alijin, za potrebe svoje medrese uvakufio više primjeraka knjiga vjerskog sadržaja. Nekoliko rukopisa iz ove biblioteke danas se čuva u Gazi Husrev-begovoj biblioteci u Sarajevu.
Sloboština
Hrvatska:
IC 3614
IC 3614 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 23. marta 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Daruvar)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Grad Daruvar je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 64 km2 imao 11.633 stanovnika, što predstavlja 9,71% od ukupnog broja stanovnika Bjelovarsko-bilogorska županije, odnosno 0,27% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Daruvaru je 182 stanovnika/km2.
IC 5264
IC 5264 (također poznat kao ESO 406-29, IRAS 22540-3649, MCG -6-50-14 i PGC 70081) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 89 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ždral. Najveći prečnik je 2,40 (62 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (13 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 10. juna 1896. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Erkovčići
Erkovčići (ital. Ercaucici) su naseljeno mjesto u sastavu grada Buzeta, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Erkovčići su imali 43 stanovnika.
Napomena: ''Od 1910. iskazano pod imenom Sveti Kliman, a u 1948. pod imenom Erkovčići-Sveti Kliman. U 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Hum. U 1857. i 1869. sadrži podatke za naselje Kras.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Erkovčići je imalo 49 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Biogorivo
mini|300px|Polje pod [[uljana rfepica|uljanom repicom u cvijetu (za proizvodnju biodizela)]] mini|300px|Plantaža [[šećerna trska|šećerne trske (za proizvodnju bioetanola)]]
Biogoriva su ona goriva koja se dobijaju preradom biomase. Njihova energija,koja je   porijeklom iz svjetlosti sunčevog zračenja, usvojena je  fiksacijom ugljika. Najprije je pretvorena u hemijsku,  redukcijom ugljika iz zraka, prilikom sinteze organskih spojeva. Za razliku od ugljika koji se oslobađa iz fosilnih goriva, mijenjajući klimatske uvjete na Zemlji, ugljik u biogorivima dolazi iz atmosfere, odakle ga biljke uzimaju u procesu rasta, odnosnio metabolizma. Iako su fosilna goriva također nastala fiksacijom ugljika, ne smatraju se biogorivima jer sadrže ugljik koji se ne izmjenjuje u normalnom prirodnom kruženju materije i protoku energije,  već nakon geološki  dugog vremena.
Biogoriva postaju popularna zbog rasta cijena nafte, potrebe za sigurnijim pribavljanjem energije, zabrinutosti zbog štetnih emisija stakleničkih plinova, ukratko iz ekonomskih i ekoloških potreba. U 2010. godini, svjetska proizvodnja biogoriva dosegla je 105 milijardi litara, s porastom od 17% u odnosu na 2009. U prometu zauzimaju 2,7%, s najvećim udjelom bioetanola i biodizela. Svjetska proizvodnja bioetanola je iznosila 86 milijardi litara, a najveći proizvođači su Sjedinjene Američke Države i Brazil (zauzimaju 90% svjetske proizvodnje). Najveći proizvođači biodizela su zemlje Europske unije s udjelom od 53% u svjetskoj proizvodnji. Prema podacima Internacionalne energetske agencije („International Energy Agency“), do 2050. godine biogoriva mogu zadovoljiti četvrtinu svjetske potrebe za gorivima u prometu. Globalno, biogoriva se najčešće koriste za prijevoz i u kućanstvu. Većina goriva za prijevozna sredstva su kapljevita jer vozila zahtijevaju veliku gustoću energije, kao što je ona koja je sadržana u kapljevinama i krutinama. Veliku gustoću energije najlakše i najefikasnije je dobiti motorom s unutarnjim izgaranjem, a on zahtijeva da gorivo bude čisto. Goriva koja najlakše izgaraju su kapljevita i plinovita (mogu se ukapljivati), praktična su za prijenos i izgaraju čisto (bez krutih produkata).
Prva biogoriva su bila pravljena a od šećera, škroba, biljnog ulja i životinjskih masti, primjenom uobičajenih tehnologija. Osnovne sirovine za proizvodnju biogoriva prve generacije bile su i žitarice i sjemenke, kao što su pšenica i kukuruz, te fermentacijom, kada je spravljan bioetanol. Korištenjem suncokretovog sjemena i uljane repice, dobija  se biodizel.
Bioalkoholi
thumb|250px|Mješavina uobičajenog etanolskog goriva sa lijevo (A), [[benzinom i desno (G) na pumpi u Brazilu]]
thumb|[[George W. Bush gleda šećernu trsku (koja je izvor bioetanola) sa brazilskim predsjednikom (Luiz Inácio Lula da Silva, 2007.)]] Biološki dobijeni alkoholi, najčešće etanol, rjeđe propanol i butanol, dobijaju se aktivnošću mikroorganizama i enzima, odnosno fermentacijom šećera ili škroba (najlakše), ili celuloze (što je teže).
Bioetanol (CH3CH2OH) se proizvodi kao alternativu benzinu. U SAD-a se pretežno dobija iz kukuruza, a etanolske smjese tamo čine oko 9% ukupne godišnje prodaje benzina. Postoje pretpostavke da su američka vozila od 1979. godine do dosad prešla približno 3 milijarde kilometara upotrebom  etanolskih smjesa. Većina današnjih automobila može funkcionirati na mješavine s 15% bioetanola, uz ostatak benzina. Etanol ima manju gustoću energije od benzina, pa je potrebna veća masa bioetanola da bi se dobio isti rad. Prednost etanola je veći oktanski broj što omogućava veći kompresijski omjer motora za povećanu toplotnu efikasnost. U Brazilu, koji je, po proizvodnji i primjeni etanola za vozilima, vodeća zemlja u svijetu, bioetanol se dobija iz šećerne trske. Oko 15% brazilskih vozila se kreće na čisti etanol, a preostala upotrebljavaju 20%-tnu smjesu s benzinom.
Bioetanol se može dobivati i od ostalih žitarica kao što su pšenica i ječam, a i od krompira. Najčešća procedura dobijanja etanola ima nekoliko faza:
"Biomasa (ukuruz ili neka druga žitarica) se melje i dobiva prah.
Biodizel
U nekim zemljama, biodizel je jeftiniji od uobičajenog dizela iz nafte. Biodizel je metilni ester repičinog ulja. Ovo gorivo za motorna vozila se dobija od ulja uljane repice ili recikliranog otpadnog jestivog ulja. Sirovine biodizela su masti životinjskog porijekla, biljna ulja, soja, gorušica, suncokret, palmino ulje, alge, itd. Biodizel je najčešće biogorivo u Europi.
Biodizel je razgradiv i nije opasan za okruženje. Dok hektar kukuruza godišnje daje oko 2.500 litara etanola godišnje, hektar soje oko 560 litara biodizela, svaki hektar algi, teorijski može dati više od 45.000 litara biogoriva. Kukuruz ili soja daju urod jednom godišnje, a alge se mogu prikupljati svakodnevno. Hemijska pretvorba biljnog ulja za pravljenje  biodizela troši manje energije nego destiliranje kukuruza u etanol. Međutim, relativna iskoristljivost  i visoka cijena su jaki ograničavajući faktori. Njemačka je vodeći svjetski proizvođač koja za proizvodnji biodizela uootrebljava ulje krstašica (Crucifera). U nekim zemljama Europske Unije, dizel je u određenoj mjeri već zastupljen u gorivima, a također neka vozila već mogu voziti i na 100%-tni biodizel. Biodizel se dobija procesom  esterifikacije, tako što biljno ulje reagira s metanolom i natrijevim hidroksidom kao katalizatorom, kada  nastaje ester masnih kiselina,  zajedno s ostalim nusproduktima, kao što su glicerol, gliceridski talog i sapuni. Ulja se miješaju sa natrij-hidroksidom i metanolom, kada nastaju biodizel i glicerol. Jedan dio glicerola se stvara na svakih deset dijelova biodizela. Čisti biodizel (B100), među dizelskim gorivima, ima daleko najmanje štetne emisije. Pri nižim temperaturama može postati viskozniji, što ovisi o korištenoj sirovini. U nekim zemljama proizvođači automobila čak daju garanciju za korištenje biodizela u njihovim motorima. Većina današnjih vozila imaju takve motore koji se, za korištrnjer biodizela, ne moraju prepravljati.
Biljno ulje
Jestivo biljno ulje uglavnom ne služi kao gorivo, ali manje kvalitetno se može upotrebljavati i u tu svrhu. Da bi se osiguralo da ubrizgano ulje bude pravilno raspršeno, biljno ulje se mora zagrijti da bi mu se smanjila viskoznost. Taj postupak je olakšan u toplijim klimatima. Velike korporacije kao što su MAN B & W Diesel, Wartsila i Deutz nude motore koji su prilagođeni za biljno ulje, bez potrebe dodatnih transformacija. Biljno ulje također mogu koristiti i stariji modeli dizel motora, koji ne koriste uobičajen način ubrizgavanja goriva ili se ono odvija elektronski. Zbog adekvatnog dizajna komore za izgaranje, koja omogućava posredno ubrizgavanje goriva, ovakvi motori su najpogodniji za pogon na biljno ulje. Ovaj sistem dopušta upotrebu relativno većih molekula ulja, što daje više vremena za izgaranje.
Derviš-pašina biblioteka
Derviš-pašinu biblioteku u Mostaru osnovao je u januaru 1593. Derviš-paša Bajezidagić. Po osnivanju, uvakufio je 46 svezaka, uglavnom komentara dogmatskih i šerijatsko-pravnih djela, od kojih se ističe šest svezaka komentara Mesnevije od Mevlane Sururija. Osim Mesnevije, uvakufljena su još tri djela na perzijskom: Beharistan, Đulistan i Hafizov Divan. Određeno je da se knjige ne smiju prodavati, poklanjati i iznositi iz Mostara.
Bila je smještena u dershani Derviš-pašine medrese u Podhumu. Zatvorena je sa medresom 1890, a knjige su prenesene u Karađoz-begovu biblioteku. Jedno djelo iz ove biblioteke danas se čuva u Gazi Husrev-begovoj biblioteci u Sarajevu, a jedno u Arhivu Hercegovine.
IC 5266
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Forčići
Forčići (ital. Forsici) su naseljeno mjesto u sastavu grada Buzeta, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Buzet.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Forčići su imali 22 stanovnika.
Napomena: ''U 1857. i 1869. podaci su sadržani u naselju Blatna Vas, kao i dio podataka od 1880. do 1900., a 1921. i 1931. u naselju Roč. Kao naselje iskazuje se od 1953.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Forčići je imalo 25 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Sloboština (Brestovac)
Sloboština je naseljeno mjesto u sastavu općine Brestovac, Požeško-slavonska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Požega.
Pogonik
mini|280px|Pogonik, željeznički tunel Pogonik je naseljeno mjesto u sastavu općine Litija, regija Zasavska, Slovenija.
Sloboština (Brestovac)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Sloboština je imala 18 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Sloboština je imalo 83 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Pogonik
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Litija. Kao samostalno naseljeno mjesto, Pogonik postoji od 1995. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Podšentjur.
Stanovništvo
Napomena: ''U 1995. nastalo izdvajanjem dijela iz naselja Podšentjur.''
Žibrinovec
Žibrinovec je naseljeno mjesto u sastavu grada Križevaca, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Križevci.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Žibrinovec je imao 113 stanovnika.
Podšentjur
mini|280px|Podšentjur, rimokatolička crkva "Sv. Jurij" Podšentjur je naseljeno mjesto u sastavu općine Litija, regija Zasavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Litija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Podšentjur je imao 108 stanovnika.
Napomena: ''Do 1955. iskazivano pod imenom Šent Jurij. U 1995. smanjeno za dio naselja koji je proglašen za novo samostalno naselje Pogonik.''
Šmarješke Toplice
mini|280px|fontana u gradskom parku Šmarješke Toplice su naseljeno mjesto i općina u Sloveniji, u regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Novo Mesto.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Šmarješke Toplice je imala 3.168 stanovnika, od čega u samim Šmarješkim Toplicama 582.
Općina Šmarješke Toplice
Napomena: Nastala iz stare općine Novo Mesto.
Crystal Palace FC
Crystal Palace Football Club je profesionalni nogometni klub iz Londona, Engleska. Takmiči se u Premijer ligi, prvom rangu engleskog nogometa.
Historija
Klub je osnovan 10. septembra 1905. godine. Nakon osnivanja prijavio se za ulazak u Football League zajedno s drugim novoosnovanim londonskim klubom Chelsea. Te sezone Chelsea je bio primljen kao novi član lige, te je Palace sezonu 1905/06. igrao u Southern League Second Division. Klub je u svojoj prvoj sezoni bio uspješan i promoviran je u First Division. Palace je takođe igrao u United Counties League, osvojivši drugo mjesto dok je Watforda bio prvak, a upravo u ovom takmičenju klub je odigrao svoj prvi meč, pobjedivši u gostima 3-0 New Brompton. U Southern League je igrao do 1914. godine. Palace je bio jedan od osnivača Football League Third Division 1920. godine.
Najveći uspjesi kluba su osvajanje prve lige u sezoni 1990/91, također je osvajao drugu, treći u četvrtu diviziju. 1990. godine igra finale FA kupa, te biva poražen od Manchester Uniteda nakon ponovljenog meča sa 1-0. Godinu dana kasnije osvaja Full Members Cup.
Nadimak kluba je Eagles (Orlovi). Tradicionalne boje su plava i crvena. Najveći rival kluba je Brighton & Hove Albion, sa kojim igra derbi M23. Od 1925. domaće utakmice igra na stadionu Selhurst Park, a prethodno je igrao na stadionu The Nest.
Želimir Vidović
Želimir Vidović - Keli (Sarajevo, 17. novembar 1953. - 1992) je bivši nogometaš FK Sarajeva i reprezentacije Jugoslavije.
Karijera
Do 1974. godine nastupao je za sarajevsku FK Bosnu kada prelazi u FK Sarajevo. Prvu utakmicu za novi tim odigrao je 14. augusta iste godine a u prvoj sezoni ubilježio je 29 nastupa. U klubu sa Koševa proveo je devet godina a bio je ključni član ekipe koja je odigrala zapaženu ulogu u kupu UEFA u sezoni 1980/81 i stigla do finala Kupa Jugoslavije. Godine 1983. pridružio se austrijskom timu Grazer AK, za koji je nastupao 6 sezona, prije nego što se 1989. povukao iz profesionalnog nogometa. Prvi nastup za nacionalnu reprezentaciju ostvario je 1. februara 1977. u prijateljskoj utakmici protiv Meksika, koju je Jugoslavija pobjedila sa 5:1. Drugi i ujedno posljednji nastup za reprezentacije Jugoslavije ostvario je 22. marta 1980. u pobjedi nad Urugvajem od 2:1.
Smrt
Dana 17. maja 1992. godine tokom opsade Sarajeva učestvovao je u dobrovoljnoj operaciji kako bi pomogao transport civila, ranjenih od strane srpskih snaga, u obližnju bolnicu u sarajevskom naselju Dobrinja. Nakon što je konvoj zaustavljen na srpskom vojnom punktu, vojnici su ga odveli a bez informacija o njegovoj sudbini ostalo se naredne 4 godine. Posmrtni ostaci ovog nogometaša otkriveni su 1996. godine u plitkoj masovnoj grobnici zajedno sa ostacima još troje ljudi. Njegovi posmrtni ostaci su 5. juna 2004. godine sahranjeni u Sarajevu, zajedno sa dresom FK Sarajeva.
Karađoz-begova biblioteka
Karađoz-begova biblioteka bila je prva poznata biblioteka u Mostaru. Otvorena je u februaru 1570, tokom ramazana. Osnivač, Mehmed-beg Karađoz, uvakufio je sedam kompletnih mushafa, 30 džuzova Kur'ana, komentare Kur'ana od Zimahšerije i Kadi-Bejdavije, Sejid-Alijin komentar djela Širat-el-islam i Ahtariju, arapsko-turski rječnik. Mutevelija je bio dužan čuvati knjige i pozajmljivati ih uz jamstvo jednog čovjeka. O knjigama se starao kajim. Biblioteka je bila smještena u posebnoj prostoriji uz dershanu Karađoz-begove medrese. U njoj se vremenom našla većina privatnih i sve javne mostarske biblioteke. Zatvorena je 1934. kada je umro bibliotekar Muhamed ef. Spahić. Do prenošenja u Gazi Husrev-begovu biblioteku 1950, nestala su brojna djela.
CAPN3
Kalpain-3 je protein koji je kod ljudi kodirn genom CAPN3. Struktura gena Richard et al. (1995) pokazali su da gen CAPN3 sadrži 24 egzona i da se proteže preko 40 kb.
Ohno et al. (1990) mapirali su gen CAPN3 u hromosomu 15.
Hibridizacijom somatskih ćelija, Richard i Beckmann (1996) lokalizirali su mišji Capn3 ili na hromosomu 2 ili na hromosomu 4. Rezultati nisu omogućili razlikovanje između ova dva hromosoma, budući da svi hibridi koji nose mišji hromosom 2 nose i hromosom 4. Činjenica da izolirani mišji YAC pojačali su mjesto označeno sekvencom (STS) za gen TYRO3, koji je mapiran na ljudskom hromosomu 15, sugerirajući da su dva gena kod miša susjedna. Brojni primjeri dobro su utvrdili homologiju između mišjeg hromosoma 2 i ljudskog hromosoma 15; nije dokazana homologija sinteze između ljudskog 15 i mišjeg hromosoma 4.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 821 aminokiselina, a molekulska težina 94.254 Da.
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin
I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Funkcija
Kalpain, heterodimer koji se sastoji od velike i male podjedinice, glavna je unutarćelijska proteaza, iako njena funkcija nije dobro utvrđena. Ovaj gen kodira specifičnog člana za mišiće velike porodice podjedinica kalpaina koji se specifično veže za titin. Mutacije u ovom genu povezane su s mišićnom distrofijom udova i pojasa tipa 2A. Alternativni promotori i alternativna prerada rezultiraju u više varijanti transkripta koji kodiraju različite izoforme, a neke varijante su sveprisutno eksprimirane.
U melanocitnim ćelijama ekspresija gena CAPN3 može se regulirati pomoću MITF.
Interakcije
Pokazano je da CAPN3 komunicira sa titinom.
Ivana Selakov
Biografija
Ivana Selakov rođena je 8. novembra 1978. godine u Beogradu, dok je djetinjstvo i odrastanje provela u Somboru, gdje je završila osnovnu školu i gimnaziju. Godine 2002. završila je dizajn zvuka i muzičku produkciju na Akademiji umjetnosti u Beogradu. Tada je počela pjevati prateće vokale u grupi "Moby Dick", te je imala saradnju s tada poznatim imenima muzičke scene Srbije kao što su Ceca i Marija Šerifović. Sudjelovala je u muzičkim audicijama i takmičenjima kao što su 3K dur i Zvezde Granda. Bila je član grupe Beauty Queens s kojom je nastupila na Eurosongu 2007. 2009. napušta grupu, svoj prvi album izdaje 2010. godine pod nazivom Sreća u Grand Production.
Slunj
mini|280px|Slunj, centar Slunj je grad u Hrvatskoj, u Karlovačkoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Slunj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, grad Slunj je imao 5.076 stanovnika, od čega u samom Slunju 1.674.
Grad Slunj
Napomena: Nastao iz stare općine Slunj.
Slunj (naseljeno mjesto)
Napomena: ''U 2001. smanjeno izdvajanjem dijela naselja u samostalno naselje Rastoke. Od 1857. do 1880., od 1910. do 1931. te 1981. i 1991. sadrži podatke za naselje Rastoke.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Slunj je imalo 2.026 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Prvenstvo Jugoslavije u nogometu 1924.
Prvenstvo Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca u nogometu (Državno prvenstvo 1924.) u sezoni 1924. je bilo najviši rang nogometnog takmičenja u Kraljevini SHS 1924. godine, organizovanog od Nogometnog saveza Jugoslavije i druga sezona po redu u kojoj je organizovano prvenstvo u nogometu. Takmičenja su počela 7. septembra, a završena 12. oktobra 1924. Titulu je osvojio SK Jugoslavija iz Beograda.
Sistem takmičenja
Prvo prvenstvo je organizovano po jednostrukom kup sistemu bez revanša. Pobjednička ekipa je išla dalje, a poražena je ispadala iz daljeg takmičenja. U četvrtfinalu i polufinalu, kao i u finalu igrala se po jedna. Pošto je bilo samo sedam klubova u četvrtfinalu su igrala tri para, dok je jedan tim bio slobodan.
Pretkomorsko-komorska pregrada
Pretkomorsko-komorska pregrada ili atrioventrikularna pregrada je pregradni zid u srcu, koji razdvaja desnu prekomoru (DP) i lijevu komoru (LK).
Iako njen naziv podrazumijeva pregradu (septum) između komore i pretkomore, u praksi podjela desne pretkomore (DP) od desne komore (DK), odnosno lijeve pretkomore (LP) i lijeve komore (LK), posredovana je preko zalistaka – ventila, a ne preko pregrade. Također, obično nema komunikacije između LP i DK.
Struktura
Ova pregrada ima membranozni i mišićni dio.
Kada se razmatra samo membranozni septum, on je također poznat kao "AV komponenta membranozne pregrade''.
Razvoj
Pretkomorsko-komorska pregrada se formira od zajedničkog leđnog i trbušnog prekomorsko-komorskog jastuka. This septum divides the atrioventricular canal.
Klinički značaj
U nekim slučajevima ove pregrade, na ehokardiogramu mogu se identificirati defekti. Nepotpuno formiranje endokardnih jastuka može dovesti do AV pregradnih defekata, kao što je defekt ostium primum atrial septal defect.
Ligazni ribozim
[[Datoteka:Class I Ligase Ribozyme.jpg|thumb|250px| Kristalna struktura klase I ligaznog  ribozima na rezoluciji 2.98 Ångstrema (PDB ID: 3HHN). [[Fosfodiester]]ske veze koje su formirane enzimom, prikazane u kao su loptice.]]RNK ligazni ribozim je bio prvi od nekoliko vrsta sintetičkih ribozima koji su proizvedeni u  in vitro tehnikama  proučavanja evolucije i selekcije. Oni su važna klasa ribozima zato što su za katalizu kompletiranja  RNK bpotrebni fragmenati fosfodiesterskih  RNK polimera, a za sve postojeće  polimeraze nukleinskih kiselina potrebna je reakcija, kao i  za bilo koju samoobnovljivu molekulu. Ideje koje su na tragu porijekla života možda uključukju prve samoobnovljive molekule koje se razmnožavaju kao ribozimi  (hipoteza svijet RNK). Ligazni ribozimi možda su bili dio takvih pre-biota RNK svijeta.
Kako bi se kopirala RNK, fragmenti ili monomere  (pojedinačnih blokova) koji imaju 5'-trifosfate,  moraju  biti spojeni parovi U–A. To je tako za moderne (protein-bazirane) polimeraze, a i najvjerovatniji je mehanizam kojim bi mogao funkcionirati  samostalno relicirajući ribozim  u RNK svijetu. Ipak, niko nije pronašao prirodni ribozim koji može obavljati ovu reakciju.
In vitro evolucija i selekcija
thumb|Kristalna struktura ligaznog L1 ribozima, veličine 2,6 Å RNK in vitro evolucija ili SELEX omogućava veštačku evoluciju i selekcju  RNK molekula koje posjeduju željene osobenosti, kao što je afinitet vezivanja za posebni ligand ili aktivnost kao što je enzimska ili katalizatorska. Prvi takvoj selekciji, uključuje se  izolacija različitih aptamera,  koji se vezuju za male molekule. Prvi katalitski RNK proizvodi in vitro evolucije bile su RNK ligaze, katalitiske RNK za spajanje dva fragmenta RNK za proizvodnju jednog adukta. Najaktivnija poznatza ligaza  je klase ligaze, izolovana iz slučajne sekvence (rad Davida Bartela, u  Szostak Lab). Drugi primjeri RNA ligaze uključuju L1 ligaze (Robertson i Ellington), u  R3C ligazi (Joyce), DSL ligaze (Inoue). Sve ovwe ligaze kataliziraju formiranje 3'-5 'fosfodiesterskih veza između dva fragmenata RNK.
L1 ligaze
Michael Robertson i Andrew Ellington razvili su ligazni ribozim koji obavlja željeno 5'-3 'RNK kompletiranje  i to nazvali L1 ligazom. Da bi bolje razumjeli detalje o tome kako se ovaj ribozim savija u strukturu koja dozvoljava da  bude katalizator ove osnovne reakcije, riješeno je snimkom kristalne strukture X-zrakama. Struktura se sastoji od tri spiralna stabla, zvana  matični A, B i C, koji se povezuju na tri helikoidna  spoja. .
Nugla
Nugla (do popisa 2021. godine Gornja Nugla) je naseljeno mjesto u sastavu grada Buzeta, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Buzet.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Nugla je imala 76 stanovnika.
Napomena: ''Imena Gornja Nugla za današnje naselje i Donja Nugla za bivši dio naselja iskazuju se od 1890. Od 1857. do 1880. iskazivano je bivše naselje Nugla, za koje sadrži podatke u navedenom razdoblju. U 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Roč, a od 1857. do 1880. dio podataka je sadržan u naselju Krkuž. Na popisu 2021. mijenja ime u Nugla.''
Flachau
Flachau je općina u okrugu Sankt Johann im Pongau u austrijskoj saveznoj pokrajini Salzburg. Broj stanovnika općine je  Flachau se nalazi u skijaškom regionu Ski amadé, sa 270 skijaških linkova i žičara.
Podjela
Općina je podijeljena na četiri naselja. U zagradi je broj stanovnika.
Općina je podijeljena na četiri katastarske općine: Feuersang, Flachau, Höch i Reitdorf.
Demografija
Položaj općine Flachau [[Spisak okruga i statutarnih gradova u Austriji|okrugu Sankt Johann im Pongau |180px|desno|mini]]
Turizam
Razvoj turizma u Flachauu je započeo 1950-ih godina. Prezentacijom muzičke kapele i tradicionalnih udruženja u Nürnbergu i na Oktoberfestu u Münchnenu, podstakao je interes njemačkih turista za posjetu u ovo područje. Tako je 1955. godine u mjestu bio moguć smještaj za 155 turista i te su godine Flachau posjetio 1491 gost u trajanu dvije do tri sedmice. Time je započeta izgradnja infrastrukture, gastronomije i hotela, da bi danas u Flachau bilo oko 10.000 turističkih mjesta, a 2017. godine zabilježeno je 1,2 miliona noćenja, od čega trećina ljeti, a dvije trećine u zimskom periodu.
Centralna banka Litvanije
Historija
===Hronologija === U periodu 1990-1992 Litvanija je koristila rublju. Krajem 1990. banke koje su zvanično još pripalae SSSR-u prelaze pod nadzor centralne banke. U ovom periodu korišten je prelazna valuta talonas. 25. juna 1993 pušta se litas u opticaj, koji se veže za dolar po fiksnom kursu 4:1. Zlatne rezerve Litvanije od oko 5,8 tona; koje su prije Drugog svjetskog rata bile deponovane u bankama Velike Britanije i Francuske, trenutno su deponovane kod Banke Engleske.
Zbog bankovne krize 1993. je 13 banaka, od postojećih 28, bilo pogođeno. Donosi se zakon koji omogućava 21. decembra 1995 osnivanje depozitnog osiguranja. Kriza u Rusiji 1997. nije znatno pogodila Litavniju. U 1998. liberalizuje se bankovni sektor i dolazi strani kapital. Zbog izbijanja euro krize 2011. nadzire se strožije izdavanje rizičnih kredita. Centralna banka 2014. pristupa Evropskom sistemu centralnih banaka. Uz pomoć državnih institucija i Evropske centralne banke (ECB) uvodi se 1. januara 2015 euro. Nadzor nad tri najveće banke: SEB, Swedbank i AB DNB bank preuzima ECB. Centralna banka je članica sistema doznaka novca TARGET2. Praktično izvođenje se konsultuje s univerzitetom u Vilniusu.
Poljane pri Primskovem
Poljane pri Primskovem su naseljeno mjesto u sastavu općine Šmartno pri Litiji, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Litija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Poljane pri Primskovem su imale 26 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Poljane, a od 1953. do 1955. pod imenom Poljane pri Velikem Gabru.''
Landshut
Landshut je autonomni grad, koji se nalazi na rijeci Isar u njemačkoj pokrajini Bavarskoj, koji istovremeno pripada Istočnoj i Južnoj Bavarskoj. Upravno je središte Vlade Donje Bavarske i istoimene područne zajednice. Osim toga je upravno sjedište njemačkog okruga Landshut. Po podacima od 31. decembra 2015. u gradu je živjelo 69.220 stanovnika, te je nakon Passaua i Straubinga treći najveći glavni grad okruga Bavarske, a nakon Regensburga, drugi najveći grad Istočne Bavarske. U usporedbi sa ostalim gradovima Bavarske po broju stanovnika nalazi se na 12 mjestu. Od maja 2007. godine Landshut je središte Metropolitanskog područja München.
Središte grada, koje se nalazi na rijeci Isar, a zbog tri kacige koje se nalaze na grbu grada, često se naziva Grad triju kaciga. Jedna od poznatijih manifestacija šireg regionalnog značaja u gradu je Landhutsko vjenčanje, koja se održava svake četiri godine u spomen na vjenčanje vojvode Georga Bogatog i Hedwige Jagiellonice. Znamenitost grada je gotička arhitektura sa mnogo historijskih spomenika, predindustrijalna arhitektonika, dvorac Trausnitz i crkva Svetog Martina, sa najvišim tornjem na svijetu izgrađenom od cigle.
Prahistorija
Prva ljudska naselja u ovom području između Dunava i srednjeg toka Isara postojala su još u mlađem kamenom dobu prije oko 7.000 godina. Oko 5.500. p. n. e. područje naseljavaju prvi doseljenici, koji će osnovati područje današnjeg grada. Na području današnjeg Sjevernog groblja oko 4.700. p. n. e. nastaje prvo naselje mlađeg kamenog doba. Arheološkim iskapanjima iz 2006. godine pronađeni su glineni ostaci posuda i kameno oruđe, koje ukazuje da su doseljenici na ovo područje došli iz današnje Češke, te su oni kulturno dominirali ovim područjem preko stotinu godina, prije nego su kulturni krugovi Oberlauterbacher grupe preuzeli ovo područje. Ovo naselje postojalo je oko 300 godina. Slijedećih 3.500 godina ne postoje indicije o eventualnim naseobinama na ovom području. Prvi slijedeći dokaz o naselju na ovom području je jedna urna od gline, koja se datira od oko 900. p. n. e. U ovo vrijeme na današnjem sjevernom dijelu grada postojalo je najveće naselje na području današnje Bavarske. Od 15. p. n. e. ovo slabo naseljeno gusto pošumljeno bregovito područje, pripada Rimskom carstvu. U to se vrijeme u obližnjim područjima osnivaju jake utvrde i gradovi kao Regensburg ili Passau, dok je područje Landshuta u ovoj epohi manje značajno.
Oko 500. godine formiranjem bajuvarskog naroda od različitih plemena, područje je stalno naseljeno od Bajuvara. Stvaraju se prva naselja u regiji, kao npr. Ergolding i Eching, gdje se kultivira poljoprivredno područje. Do 12. stoljeća, poljoprivreda se uglavnom razvija samoopskrbljivanjem. Početkom visokog srednjeg doba, dolazi do specijalizacije u pojedinim oblastima, te se razvija trgovina i zanatstvo. Predstavnici ovih zanimanja raspoređuju se na geografski povoljnim područjima, čime dobijaju veći broj potrebnih kupaca. Zbog važnost mosta na Isaru, Landhut u ovom periodu dobija na trgovinskom, zanatskom i geografskom značaju.
Osnivanje grada i podjela teritorije
mini|desno|Dvorac Trausnitz mini|desno|Grb dinastije Wittelsbach mini|desno|Ludmilla von Böhmen Već prije formiranja grada, na ovom području su postojale odbrambene i stražarska naselja, koja se historijski spominju oko 1150. godine kao Landeshuata (Šešir i zaštita države  - ), dok se po arheološkim iskapanjima iz 2002. godine može pouzdano tvrditi da su ove institucije postojale još u 10. stoljeću. Početak trgovine u Bavarskoj pod vladavinom drugog bavarskog vojvode iz dinastije Wittelsbach, u kojem se periodu dešavaju borbe za vlast između vojvode Ludwiga der Kelheimera, sina Otto I., kome je od strane Fridrika Barbarosse odbijeno vojvodstvo i regensburškog biskupa. Tokom ovih sukoba, sjeveroistočno od današnjeg Landshuta, vojvoda Kehlmeier uništava dvorac i utvrdu Straßburg. Može se pretpostaviti da je ovaj dvorac služio za odbranu važnog mosta na Isaru. Nedugo nakon razaranja dvorca, vojvoda se odlučuje 1204. godine, nekoliko kilometara uzvodno, sagraditi novi grad, te istovremeno napraviti novi most na Isaru. Nakon toga naselje nazvano Landshut predstavlja prvostvoreni grad Ludwiga der Kelheimera u Donjoj Bavarskoj. Tačna godina osnivanja grada i Dvorca Trausnitza može se ustanoviti na osnovu ljetopisa monaha Hermanna iz samostana Niederaltaich u kojem se navodi:
Geografski je grad bio idealno mjesto za stvaranje trgovinskog središta: Brdo Hofberg je bio dobro mjesto za gradnju dvorca, a zbog položaja otoka Mühleninsel izgradnja dvaju manjih mostova na Isaru je bila optimalno rješenje za premošćivanje rijeke. U to je vrijeme se na Isaru odvijala plovidba, te su se svi trgovinski putovi iz pravca Münchena i alpskog regiona u okolini Regensburga i Bavarskih šuma ukrštali u Landshutu, što su omogućili brzi razvoj Landshuta. U prvih petnaest godina svog postojanja, Ladshut se sastojao iz tri dijela: Starog grada, koji se dugo izdvajao sa bogatim i značajnim zanatskim radnjama u Bavarskoj, dvorcem iznad naselja, te samostanom Seligenthal, izgrađenim 1232. godine kao zadužbinom Ludmille, udovice Ludwiga der Kelheimera. Mnogi su bavarske vojvode sahranjene u Seligthalu. Do 1253. godine Landshut je značio kao glavni grad dinastije Wittelsbacher, te je de facto bio glavni grad Bavarske. U ovoj je godini država podijeljena između dvaju sinova vojvode: Na Gornju Bavarsku sa glavnim gradom Münchenom i Donju Bavarsku sa glavnim gradom Landshutom. Oko sto godina kasnije, 1340. godine Ludovik, ujedinjuje obe države, sada sa glavnim gradom Münchenom. Devet godina kasnije Bavarska se ponovo dijeli: ovaj put između sinova Ludovika na tri područja Straubing-Holland, Gornju Bavarsku i Donju Bavarsku-Landshut. Područje Donje Bavarske-Landshut pod upravom drugog sina Ludovika Stephana II., a nakon smrti bavarskog vladara ponovo se ujedinjuje ova dva dijela.
U ovom se historijskom periodu Landshut znatno širi, i to tako da se zidine gradskih utvrda nekoliko puta proširuju. Prvo širenje grada dešava se pedeset godina nakon osnivanja, kada se već postojeće ulice produžuju i Untere Altstadt se proširuje. Krajem 13. stoljeća grad se proširuje za područje današnjeg Neustadta, koji je izgrađen neposredno pored dijela nazvanog Altstadt. Dvadeset godina kasnije izgrađuje se područje današnjeg trga Dreifaltigkeitsplatz. Od 1340. godine gradske se zidine šire na dio grada nazvan Freyung. Kako se iz imena kvarta ( - ) može spoznati, ovo je naselje bilo oslobođeno mnogih poreznih nameta, a građani su bili oslobođeni plaćanja poreza cijelih deset godina. Granice se grada šire sve do obale Isara i grade se nove gradske kapije. Nakon požara u 1342. godini u kojem je uništeno stotine građevina, gradnja kuća u Landshutu se razvija generalno od kamena. Zbog požara dolazi do potrebe gradnje nove crkve, jer se stara romanička crkva nalazila tri metra ispod novoizgrađenog centra grada. Početak gradnje odgađan je sve do 1380. godine.
Procvat Landshuta
mini|desno|Vojvoda Georg bogati mini|desno|Gradska vrata Landtor
Smrću Stephana II. dolazi do nove podjele države između njegova tri sina, koja će se historijski nazvati Podjela Bavarske iz 1392. godine. Nastaju vojvodstva Bayern-München, Bayern-Ingolstadt i Bayern-Landshut. Prvi vojvoda privredno najjačeg vojvodstva Bayern-Landshuta, bio je Friedrich der Weise, koji je vladao od 1375-93. i koji je obilježio eru bogatstva Landshuta. U vrijeme njegove vladavine počela je gradnja jedne od najznačajnijih građevina Bavarske tog vremena. Nakon 120 godina 1500. godine dovršena je Crkva svetog Martina, a nekoliko stotina metara sjeveroistočno izgrađana je Crkva Svetog Duha. Nasljednici Friedricha der Weise, koji su počasno nosili i dodatak imenu bogati () dodatno su pridonijeli procvatu Landshuta. Prvi od bogatih vojvoda Heinrich XVI. vladao je čvrstom rukom, te je za izgradnju dvorca Trausnitz, 49-ici najbogatijih građana oduzeo imovinu čime je financirao gradnju i razvoj Landshuta. Istovremeno je proširio uticaj i značaj Landshuta u borbi za vlast sa svojim bratićem Ludwigom VII. iz  Bayern-Ingolstadta, kada je zadobio područje Straubinger Ländchena 1429. godine, te čitav Bayern-Ingolstadt 1447. godine nakon izumiranja bratićeve loze.
U slijedećim godinama, Landshut koji je već bio političko središte, postaje privredno i kulturno središte Bavarske te postaje bogatiji od Bayern-Münchena, što se može zahvaliti trgovinom solju sa gradovima izvan vojvodstva: Bad Reichenhallom, Kitzbühelom, Rattenbergom i Kufsteinom. Nasljednik Heinricha XVI, Ludwig IX, bogati, koji je vladao od 1450. godina počeo je sa sistematskim progonom Židova, prisiljavanjem na pokrštavanje ili plaćanjem kazne od 30.000 guldena i progonstvom. Vrhunac društvenih događanja i turnira je bila svečanost proslave vjenčanja njegovog sina Georga bogatog sa Hedwigom von Polen iz dinastije Jagiellonena 1475. godine, koje je historijski zabilježeno kao Landshutsko vjenčanje i postalo je najblistavija proslava kasnog srednjeg vijeka. Nakon smrti svoga oca, četiri godine kasnije 1479. godine Georg bogati preuzima vojvodstvo. U to je vrijeme čitav grad, osim gradskog dijela Mühleninsel, bio ograđen masivnim visokim zidom. Zid je bio prekinut na samo osam mjesta gradskim kapijama. Pored Ländtora, postojao je još Vanjski Isartor i Unutrašnji Isartor u blizini Spitalerturma, a na istočnoj gradskoj granici Kapuzinertor i Hagrainertor, na zapadu Münchnertor i Hutertor. Mnogi umjetnici, kao Hans Leinberger i Mair von Landshut, obilježili su kulturni život tog vremena.
Uspon Landshuta kao glavnog grada provincije
mini|desno|Gradska rezidencija izgrađena u vrijeme vladavine Ludwiga X. mini|desno|[[Crkva svetog Martina (Landhsut)|Crkva svetog Martina]]
Novi razvoj grada
Značajna godina za historiju grada bija je 1800. Tadašnji bavarski izborni knez Maksimilijan I. Josip Bavarski preselio je najstariji bavarski univerzitet u Landshut, osnovan 1472. godine od strane Ludwiga Bogatog u Ingolstadtu. Zvanični razlog preseljenja bio je direktna ugroženost univerziteta od strane francuske vojske koja je napadala dobro utvrđeni Ingolstadt. U stvarnosti, preseljenje je planirano već 20 godina ranije, uglavnom zbog provincijalnosti Ingolstadta, koja je kočila razvoj i rad na univerzitetu. Maksimilijan I je odbijao centralističke težnje iz Münchena, a preseljenjem univerziteta bi se pojačao značaj Landshuta. Tako je i princ Ludwig I za vrijeme studija boravio u gradskoj rezidenciji u prvom desetljeću 19. stoljeća. Slijedeći napad na Landshut bio je 21. aprila 1809. godine kada je francuska vojska pod vođstvom Napoléona napala grad, a u Bitci kod Landshuta su slijedeća tri gradska tornja i kapije oštećena u toj mjeri da su morale biti porušene. Nakon što je krajem 18. stoljeće iz grada nestao jezuitski samostan, do 1802-03. u gradu su nastala sedam novih samostana. Sekularizacijom Bavarske početkom 19. stoljeća, mnogi su samostani tada zatvoreni. U slijedećih četrdeset godina osnovana su tri nova samostana: 1826. godine uršulinski Samostan Svetoga Josipa, 1835. cistercitski Samostan Seligenthal Landshut i franjevački Samostan Svetog Petra i Pavla. Godine 1826. dvadesetpet godina nakon preseljenja univerzitetau Landshut, kralj Bavarske Ludwig I., odlučuje o preseljenju univerziteta, koji je tada brojao oko 1000 studenata i bio među pet najvećih fakulteta Njemačke, u glavni grad München. Danas taj univerzitet nosi ime Univerzitet Ludwig-Maximilians. Kao nadomjestak zbog gubitka značaja grada, dvije vojne jedinice preseljene su u grad: konjička 2. Kraljevska bavarska Chevaulegers regimenta "Taxis" i 4. Kraljevski bavarski lovački bataljon, kao i apelacioni sud iz Münchena i jedan licej (danas mjerljiv ja visokom školom). Licej je 1834. godine premješten u Freising iz koje je nastala Filozofsko-teološka visoka škola Freising. Nakon ove kratkotrajne univerzitetske epohe Lansdut ima podređenu ulogu u Bavarskoj. Novom teritorijalno-upravno organizacijom Bavarske pod vladavinom grofa Maximiliana von Montgelasa gradu je 1806. godine pripojen bavarski okrug Isarkreis, ali je i dalje bio pod upravom Münchena. Uprava je djelomično promjenjena, kada je grad postao sjedište vlade Donje Bavarske. Grad je 1858. godine povezan željezničkom prugom u pravcu Münchena. Gradska kapija Münchner Tor srušena je 1874. godine, radi poboljšanja protoka prometa u gornjem dijelu starog grada Altstadt. Kralj Ludwig II. je u vrijeme 1869-73. godine na drugom spratu dvorca Trausnitz dogradio i obnovio rezidencijalne prostorije.
20. stoljeće
mini|desno|Pješačka zona od 2006. godine u Altstadtu Prvih trideset godina 20. stoljeća nisu posebno značajna u historiji grada. Godine su obilježene jakom industrijalizacijom. Godinu dana prije preuzimanja vlasti Adolfa Hitlera 1932. godine vlada okruga Oberpfalz i Donje Bavarske se ujedinjuje, a sjedište Okruga Donja Bavarska i Oberpfalz se premješta u Regensburg. Gradu su 1. aprila 1928. pripojene do tada samostalne općine  Achdorf i Berg ob Landshut.
Krajem Drugog svjetskog rata paramilitarna organizacija "Organisation Todt" je na Kleinen Exerzierplatz osnovala jedan vanjski koncentracioni logor, koji je pripadao koncentracionom logoru Dachauu. U njemu je bilo zarobljeno oko 500 židovskih logoraša prvenstveno namjenjenih za prinudni rad u vojnoj industriji Trećeg rajha, od kojih su 83 logoraša umrla od teških uslova. Na tom je mjestu (Groblje Landshut-Achdorf ) postavljena spomen ploča koja podsjeća na žrtve nacističkog terora, te na 74 logoraša, koji su umrli u prisilnom maršu, a koji su bili zarobljeni u koncentracionom logoru Flossenbürgu.
Nakon završetka rata i osnivanja Zapadne Njemačke, 1956. godine je istočnobavarski okrug podijeljen u dva dijela. Landshut je ponovo postao sjedište vlade i glavni grad Donje Bavarske. Između 1972-74. teritorijalnom reformom u Bavarskoj, površina grada je povećana od 19 km² na oko 66 km². Bivša općina Münchnerau i jedan dio općine Hohenegglkofen pripali su 1. januara 1972. Landshutu, a 1. jula 1972. gradu je pripala općina Schönbrunn. Veći dio općine Frauenberg pripojen je 1. jula 1974. U 1978. godini osnovana je Visoka škola, koja je u početku imala odsjeke za privredu, socijalne nauke i tehnički odsjek, a kasnije su pridodani odsjeci za mašinstvo i informatiku.
Položaj
mini|lijevo|Landshut posmatran sa južne strane; Izvor: Landsat 2000 Landeshut se nalazi u središtu donjobavarskog brežuljkastog područja, koje se prostire od Dunava na sjeveru, pa sve do minhenske zaravni na jugu; Grad pripada predalpnom području. Tercijarni brežuljci su u gradskom području isprekidani koritom Isara. Veći dio izgrađenog područja nalazi se na ravnim terasastim nanosima Isara u dolini. Isar dijeli grad u tri veća gradska područja: Sjeverni dio u Isarsko-Dunavskim brežuljcima, južni dio u Isarsko-Innskim brežuljcima, te na otok Mühleninsel u središtu grada. Južni okruzi grada odvojeni su relativno strmim obroncima brežuljaka od kojih je najviši Hofberg sa 505 metara, koji ujedno predstavlja najvišu tačku grada. Jugozapadno od izgrađenog dijela grada u pravcu Moosburga, nalazi se ptičiji rezervat Mittlere Isarstauseen, koji se ubraja među najznačajnije rezervate vodenih ptica u Bavarskoj. U donjem toku Isara istočno od gradskog područja, nalaze se nekoliko vještačkih jezera od kojih su najznačajnija Stausee Altheim, Stausee Niederaichbach i Badeseen Gretlmühle.
Geologija
U okolini Landshuta nalaze se brojna nalazišta i iskopišta bentonita. Stvaranje bentonita prouzrokovano je padom meteorita tzv. (Ries-Impakt) prije oko 15 milona godina u južnoj Njemačkoj.
Klima
mini|desno|Klimatski dijagram Landshuta Grad Landshut nalazi se u umjerenoj klimatskoj zoni sa kontinentalnom klimom, koja je tokom čitave godine u vlažnom području. Prosječna godišnja temperatura je 8,5 °C, gdje je januar najhladniji sa oko −1,0 °C, a juli sa prosječnom temperaturom od 18,1 °C najtopliji mjesec u godini.
Prosječna količina padavina je 824 m što u usporedbi sa drugi bavarskim gradovima predstavlja gornji opseg prosječne vrijednosti. Padavine u Južnoj Bavarskoj su uglavnom iz pravca sjevera u pravcu Alpa, te je tako prosječna količina padavina u gradu Regensburgu, koji se nalazi sjeverno od Landshuta samo 637 mm, dok južno od Landshuta u Rosenheimu 1075 mm padavina godišnje. Najkišniji mjesec je juli sa oko 100 mm, a najsuhlji mjesec je februar sa 43 mm.
Dijelovi grada
Neslužbeni dijelovi grada su Mitterwöhr na istoimenom otoku na rijeci Isar, (Stadtteil Peter und Paul), te Zwischen den Brücken na Mühleninsel u gradskom dijelu Altstadt.
Dijelovi općine
Neovisno od ove podjele, grad je podijeljen na 54 službene dijelove općina, koji se razlikuju dijelovi grada (sa oznakom 00-05), sela, te nenaseljena područja. Do 1962. godine grad je bio podijeljen na 57 općinska dijela.
1)Ime ukinuto 1962 aufgehoben.
Katastarske općine
Grad je podijeljen na 13 katastarskih općina:
Katastarska općina Landshut podijeljena je na gradske dijelove 00 do 05. Katastarske općine Achdorf, Münchnerau i Schönbrunn otprilike odgovaraju istoimenim gradskim dijelovima. Bivše slobodno općinsko područje Liebenau pripojeno je katastarskoj općini Münchnerau. Pripadajuće katastarsa općina Landshuta Ohu, der koje je ranije odgovaralo katastarskoj općini Untere Au entspricht, pripada dijelu grada Schönbrunn. Katastarske općine Landshuta koje pripadaju Altdorfu und Ergoldingu su sastavni dio dijelova grada Wolfgang odnosno Industriegebiet. Katastarske općine Hohenegglkofen, Götzdorf i Niederkam sačinjavaju sa Berg ob Landshutz dio grada Berg. Katastarske općine Frauenberg i Wolfsbach (Gemarkungsteil) sačinjavaju većim dijelom dio grada Frauenberg.
Skupština
Gradska skupština predstavlja najviši vid komunalne uprave grada. Sastoji se od 44 predstavnika koji se biraju svake 4 godine. Zadnji izbori bili su 16. marta 2014, a slijedeći su predviđeni za mart 2020. godine. Na izborima je pravo glasa imalo 52.178 građana, od kojih su 20.863 izašli na izbore. U odnosu na izbore iz 2010 godine, učešće glasača se smanjilo za 5,3%.