cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NAFF
2006
Stručni žiri: Joško Marušić (Hrvatska), Asaf Džanić i Robert Bubalo (Bosna i Hercegovina) dodjelio je prvu nagradu za najbolji film autoru Victora Azeeva za "Svijeće". O dobitnicima nagrada odlučivalo je dvanaest mladih animatora: Aleta Rajič, Zoran Bačić, Matej Kužić, Rajna Rajič, Sabina Pezo, Edin Durmišević, Mario Udženija, Ivo Mikulić, Emir Durmišević i Zdravko Cvjetković. Nagrada festivala Grand Prix pripala je filmu "Kralj budala" njemačkog autora Olafa Enckea. Nagrada za najbolju 2D animaciju dobio je "Dim" njemačke rediteljke Claudie Romero, a za 3D film "Bibi" Lole Kamalove i Beka Shakirova iz SAD, dok je za najbolju glazbu nagrađen film "Vent" Erika van Schaaika iz Nizozemske.
Zulkifl
Zulkifl jeste poslanik u Islamu.
Biografija
Po pitanju identiteta postoje mišljenja da je Zulkifl ustvari Hezekijel, a samim time i suvremenik El-Jese'a i da je bio njegov nasljednik. Drugi autori o porijeklu Zulkifla navode da je on ustvari Ejjubov sin Bišr. S obzirom da se ne zna stvarni identitet postoji više mišljenja o mjestu i vremenu kada je živio.
Spominjanje u Kur'anu
Zulkifl se spominje na nekoliko mjesta u Kur'anu. U suri El-Enbija spominje se zajedno s drugim poslanicima Ismailom i Idrisom kada se kaže:
Također u suri Sad Zulkifl se spominje u društvu čvrstih i dalekovidih Ibrahima i Ishaka i Jakuba kao i Ismaila i Ilijasa
Rotvajler
thumb Rotvajler rasa je domaćeg psa, molosoida, porijeklom iz Njemačke. Rotvajler je pas koji je prvenstveno uzgojen kao radni pas, kao tjerač krupne stoke i za vuču kolica. I danas se koristi kao pas čuvar, ovčar, ali i kao službeni pas od strane policije, vojske i drugih sigurnosnih agencija. Također, Rotvajler je jako popularan pas, jedan od najbrojnijih u svijetu, i može da bude divan i odan porodični pas, ali samo uz iskusnog i strpljivog vlasnika.
Historija
Rotvajler je uzgojen u malom njemačkom gradiću Rottweil u Baden-Württembergu po kojem je rasa i dobila ime. Rasa je uzgajana tokom 19. stoljeća, kao radni pas.
Izgled
thumb|Kip Rotvajlera u centru grada Rotvajl Rotvajler je pas velike građe, s visinom od 61 do 68cm kod mužjaka, a od 56 do 63cm kod ženki, i s prosječnom težinom od 40 do 50kg. Rotvajler ima jako krupnu i mišićavu građu i karakterističnu kratku njušku, kao svaki molosoid. Tijelo mu je crne dlake, a šape i njuškau svijetlo smeđe boje.
Dlaka
Dlaka je kratka, sjajna i ima dva sloja. Boja je crna sa paležom. Svaka druga varijacija je protiv standarda rase.
Modifikacije
Često se kod Rotvajlera kupira rep, u prvim sedmicama života. Mada to nije obavezno jer neke države i kinološki savezi tu proceduru smatraju bespotrebnom i okrutnom.
Jednogodišnja biljka
mini|desno|[[Grašak je jednogodišnja biljka.]] Jednogodišnje biljke su biljna životna forma čiji se cijeli životni ciklus odvija u toku jednog vegetacijskog perioda, odnosno počinje i završava se u okviru jedne godine.
Osobenosti
Jednogodišnje biljke obilježava relativno veće učešće fotosintetičkog tkiva u odnosu na njihovu sveukupnu masu. Proizvedenu biomasu obično ne nakupljaju u urganima rezervu, već je ugrađuju u plodove i sjemenke. Suncokret, na primjer, tokom vegetacije proizvede oko 600 grama suhe mase, dok je mladica bukve za to vrijeme proizvede tek oko 2,5 g.
Jednogodišnje odlikuju brzi rast i razvoj, ali prije svega stvaraju veći fotosintetski aparat, primarno listove. Ovakav životni ciklus ima niz strategijskoevolucijskih prednosti, kao što je efikasno iskorištavanje raspoloživih izvora za biosintezu u kratkim povoljnim periodima. Samo trajanje životnog ciklusa specifično varira, od nekoliko nedjelja do gotovo cijelu godinu.
Klasifikacija
Na osnovu produkcije biomase, odnosno ulaganja u period fotosinteze, biljke se uobičajeno dijele na slijedeće kategorije:
SUPT20H
Homolog SPT20  je protein koji je kod ljudi kodiran genom SUPT20H. Primjenom fluerecentne hibridizacije in situ i radijaciono -hibridne analize, gen FAM48A mapiran je na hromosomu 13, sekvenca q13.3.
Koristeći diferencijalni prikaz PCR-a za identifikaciju gena snižene ekspresije u malignom tkivu prostate, nakon čega slijedi skrining biblioteke cDNK prostate i 5' RACE, Schmidt et al. (2001) klonirali su FAM48A, koju su označili kao C13. Transkript sadrži kratki uzvodni ORF i glavni ORF koji kodira izvedeni protein sa 733 aminokiseline s izračunatom molekulskom masom od 80 kD. Protein ima N-terminalni jedarni signalni peptid, praćen domenom bogatim alfa-heliksima, PEST motivom i C-terminalnim glutaminom. Također ima nekoliko potencijalnih mjesta fosforilacija serina. Northern blot analiza otkrila je transkripte od 3,0 i 4,4 kb u svim pregledanim tkivima. Northern blot i analize niza ekspresija pokazale su najveću ekspresiju u sjemenicima, zatim u različitim regijama mozga odraslih i nekoliko fetusnih tkiva, uključujući pluća, mozak, slezenu, timus i bubrege. In situ hibridizacija normalne ljudske prostate otkrila je FAM48A uglavnom u epitelu. Zohn i et al. (2006) primijetili su da ljudski FAM48A, koga su nazvali p38IP, sadrži dva C-terminalna domena bogate serinom. Nasuprot tome, mišji protein s 530 aminokiselina ima samo jedan domen bogat serinom.
Funkcija gena
Zohn et al. (2006) pokazali su da su endogeni p38 (MAPK14) i p38IP u interakciji u ćelijama bubrega čovjeka. Dvo-hibridna analiza kvasca potvrdila je interakciju u HeLa ćelijama. p38IP nije bio u interakciji s drugim ispitivanim MAP-kinazama. Analiza mutacije otkrila je da je C-terminalna polovina p38IP, uključujući dvadomena bogata serinom, potrebna za interakciju s p38.
Životinjski model
Zohn et al. (2006) uradili su skrining za mutagenezu N-etil-N-nitrozoureje. Drey mutirani miševi pokazali su nedostatke nepotpune penetracije u zatvaranju nervne cijevi, razvoju očiju i gastrulaciji. Pokazali su da je drey mutacija na mjestu prerade u p38ip uvela preuranjeni stop kodon. Drey mutirani miševi proizveli su mali dio transkripata divljeg tipa, vjerovatno objašnjavajući nepotpunu penetraciju. Drey mutant p38ip nije vezao p38, što je dovelo do oslabljene aktivacije p38 i njegovih nizvodnih supstrata u embrionskim tkivima. Rakođer su identificirali homozigotne miševe za ozbiljniju mutaciju p38ip, p38ip (RRK), koja je rezultirala potpuno penetrantnim defektima gastrulacije u kojima je bila otežana migracija mezoderma dalje od primitivne sekvence. Homozigotni miševi za p38ip (RRK) nisu aktivirali p38 u primitivnoj sekvenci, što je rezultiralo neuspjehom regulacije E-kadherina (CDH1), koji je blokirao prijelaz epitela u mezenhim potreban za normalnu migraciju mezoderma i gastrulaciju.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 779 aminokiselina, a molekulska težina   85.789 Da. .
373. slavna motorizovana brigada "Doboj-Bosna"
203/373. slavna motorizovana brigada "Doboj-Bosna" je vojna jedinica koja je tokom rata u Bosni i Hercegovini djelovala u sastavu Drugog i Trećeg korpusa Armije RBiH. Ulazila je u sastav Operativne grupe 7 – Jug i 37. divizije. Zona odgovornosti brigade obuhvatala je područje današnje općine Doboj Jug i susjednih općina.
3. maja 1992, padom Doboja, formiran je štab TO Doboj u Alibegovcima. Sastojao se od dva voda rezervne policije i četiri odreda: Odred TO Doboj, Odred TO Bosna, Odred TO Usora i Odred TO Gradina. Početkom 1993, od ovih jedinica formiraju se Združeni odred Doboj i Združeni odred Bosna, čijim sjedinjenjem 8. februara 1993. u Tešanjci nastaje 203. motorizovana brigada "Doboj-Bosna". Sastojala se od pet bataljona i prištapskih jedinica. Počasni naziv slavna dobila je odlukom Predsjedništva od 14. decembra 1993. U januaru 1995. preimenovana je u 373. slavnu motorizovanu brigadu "Doboj-Bosna".
Najznačanije bitke ove brigade su: akcija na Putnikovo brdo od 12. do 18. jula 1992, diverzantska akcija na sela Pridjel i Ševarlije 9. i 10. augusta 1993, odbrana Karuša od 19. do 21. marta 1993. i odbrana Mravića 21. augusta 1993.
Kroz brigadu je prošlo 3.425 boraca. Poginulo je 347, a ranjena su 772 borca. Zlatnim ljiljanom, odlikovano je 18 pripadnika brigade.
Ždralovi
Ždralovi su naseljeno mjesto u sastavu grada Bjelovara, Bjelovarsko-bilogorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Bjelovar.
RAD23A
Protein RAD23 homologa A UV ekscizijskog popravka jest protein koji je kod ljudi kodiran genom RAD23A sa p kraka hromosoma 19.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 363 aminokiseline, a molekulska težina  39.609 Da.
Funkcija
Protein kodiran ovim genom je jedan od dva ljudska homologa Saccharomyces cerevisiae  Rad23, proteina uključenog u popravak nukleotidnom ekscizijom (NER). Pokazalo se da ovaj protein stupa u interakciju sa i podiže ekscizijsku aktivnost nukleotida 3-metiladenin-DNK glikozilaze (MPG), što ukazuje na ulogu u prepoznavanju oštećenja DNK u ekscizijskoj popravci baza. Ovaj protein sadrži N-terminalni domen sličan ubikvitinu, za koji je objavljeno da interraguje sa proteasomom 265, kao i sa ubikvitinskom protein-ligazom E6AP, i stoga sugeriše da bi ovaj protein mogao biti uključeni u proteolitski put u ćelijama posredovan ubikvitinom
Interakcije
Pokazano je da RAD23A interraguje sa:
Arheološko nalazište Gornji Rakani
Arheološko nalazište Gornji Rakani nalazi se u općini Novi Grad, Bosna i Hercegovina. Proglašeno je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Nalazi pripadaju željeznom dobu.
Arheološka istraživanja
Lokalitet Mekota nalazi se 12 km uzvodno od Novog Grada na desnoj obali rijeke Une, u neposrednoj blizini magistralnog puta Novi Grad – Bihać i željezničke pruge.
Na lokalitetu Mekota, smještena je prahistorijska nekropola, a sjeveroistočno od nje, na samoj obali, evidentirano je prahistorijsko naselje. U toku 1981, 1982. i 1986. godine vršena su velika sistematska arheološka istraživanja pod vodstvom Envera Mulabdića, uz nadzor Zdenka Žeravice iz Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture u Sarajevu. Nakon toga lokalitet je zapušten. Na ukupnoj, arheološki istraženoj, površini od 1.611 m², otkriveno je 769 grobova. U februaru 1996. godine materijal je premješten u Galeriju Bosanski Novi. Rasprostranjenost grupe Donja Dolina - Sanski Most, veže se za dijelove Bosanske Posavine između ušća Une i Vrbasa u Savu, kao i brdskim područjima nešto južnije od ovog, naročito u porječju Sane. Navedeni krajevi su bili dosta povoljni za život (plodno zemljište, pogodno za zemljoradnju, uvjeti za stočarstvo, lov i ribolov). Kulturne grupe starijeg željeznog doba (kultura polja sa žarama) jugoistočnoalpske regije obuhvatala je i sjeverne dijelove Bosne, odakle se utjecaj širio i dalje prema jugu. Širenje i razvoj ove grupe, može se pratiti u rasponu od preko pet stoljeća, a njeni počeci su zasigurno još u srednjem bronzanom dobu. U sjevernoj Bosni ista se može pratiti od posljednjiih decenija 13. stoljeća do kraja 9. stoljeća. Promjene, kao rezultat evolucije i populacijskih kretanja, odražavaju se i na prostor sjeverozapadne Bosne u pojavi spaljivanja (incineracije) mrtvih i u nekim keramičkim i metalnim oblicima u okviru japodske grupe.
Kulture ne produžavaju život u mlađe željezno doba. Kulture koje ih naslijeđuju su različite. Ovakva konstatcija važi i za grupu Donja Dolina – Sanski Most. Međutim, svim grupama čitave (predmetne) regije, zajedničko je da se formiraju rano, u vrijeme punog procvata panonskih kultura polja sa žarama.
Problem geneze populacije željeznog doba u sjeverozapadnoj Bosni kao i njegove kulture, može se ukratko iskazati:
Nalazi
Većinu nalaza u grobovima čine bikonične šolje koje su polagane uz skelete, uz urne i u njih, male naočaraste fibule i privjesci, spiralno uvijene žice i tordirani torkvesi.
Teija Nieminen
Teija Nieminen je nekadašnja finska biatlonka.
Svjetska prvenstva
Nastupala je na dva Svjetska prvenstva u periodu 1984-86. i osvojila jednu bronzanu medalju i to na SP 1985, u štafetnoj utrci, iza tada nepobjedive sovjetske štafete sa Pirjo Aalto i Tuijom Vuoksialom. Najbolji plasman u pojedinačnim utrkama bilo je deveto mjesto na SP 1986 u utrci na 10 km.
Setra
Setra je firma koja se bavi proizvodnjom autobusa. Setra je divizija firme EvoBus, koja je sama dio firme Daimler AG. Ime je dobila od njemačke riječi „selbsttragend“ (samonosivo)
Historija
Osnivač firme je Otto Kässbohrer, koji je 1951. godine razvio koncept autobusa sa samonosivom karoserijom (koju danas većina modernih buseva ima) zbog koje je proizvodnja iste bila mnogo jednostavnija. Iste godine je osnovao firmu Kässbohrer Setra.
Prva generacija (1951.-1967.)
mini|Tip S8 Prvi model je bio Tip S8 (8 redova sjedišta) koji je predstavljen na Međunarodnoj automobilskoj izložbi (njem. Internationale Automobil-Ausstellung) u Njemačkoj u aprilu 1951. godine. Proizvodnja prve genracije Setra autobusa (S6, S7, S8, S9, S10, S11, S12, S14 i S15) je trajala od osnivanja do 1967. godine.
Druga generacija (1967-1976)
Proizvodnja druge generacije je započela u jesen 1967. godine sa modelima S100, S110, S120, S130 i S150. Serija 100 je bila dostupna u 2 verzije, visokopodnoj (oznaka H, njem. Hochdecker) i 10 cm nižoj verziji E (jednaka visina poda) i P (putnička sjedišta an višoj platformi). Verzije E i P su bila dostupne samo za modele S120, S130 i S150.
Četvrta generacija (1991-2006)
2001. godine su predstavljeni prvi modeli serije 400.
Peta generacija (2006-)
U petoj generaciji Setra autobusa, odnosno u seriji 400 i 500 modeli su se dijelili na TopClass, MultiClass i ComfortClass.
Roland Garros 2000 – muški singl
Titulu je branio Andre Agassi, ali ga je u 2. kolu nadigrao Karol Kučera.
Setra
Peta generacija (2006-)
2007. godine je prerađen TopClass serije 400.
2012. godine je predstavljen ComfortClass serije 500 (S515HD, S516HD, S517HD)
Roland Garros 2000 – muški singl
Nosioci
• 2
Arheološko nalazište Stari Majdan
Arheološko nalazište Stari Majdan nalazi se u općini Sanski Most, Bosna i Hercegovina.
Historija
U željeznom dobu, u 5. i 4. st. pr. n. e. postojalo je u Sanskom Mostu naselje, čiji su se stanovnici bavili proizvodnjom željeza i izradom željeznih predmeta (oružje i oruđe).
Rudnici na Sani, kao i drugi po Bosni, bili su i za Rimljane značajni, ne samo u vrijeme velikih osvajačkih ratova nego i kasnije zbog opskrbe željeznim livom brojnih manufaktura za izradu oružja u Panoniji i u susjednim pokrajinama. Velike su bile potrebe i privatnih proizvođača metalnog alata, oružja i oruđa, i pribora svake vrste.
Važan nalaz iz rimskog perioda su žrtvenici iz 3. stoljeća nove ere. Sve su to žrtvenici u počast božice Terra Mater, personifikacije plodnosti tla, a za zdravlje i dobro (pro salute) raznih vladara 3. st.
Rad željeznih rudnika u Ljubiji može se po epigrafskim potvrdama pratiti od najstarije potvrde 201. g. koja govori o zakupu ferarije na Sani. Već sa žrtvenika iz 209. g.zna se da se na čelu revira nalazi carski prokurator.
Status rudnika u zapadnoj Bosni nije bio identičan sa statusom rudnika na Drini, što je dovelo i do različitog administrativno-političkog položaja ovih dviju regija. Na Sani su to državna (carska) imanja, a na Drini razvijeni municipaliteti. Vjerovatno je do te razlike došlo i zbog toga što je na istoku romanizacija bila efikasnija pa su mun. Malvesiatium (Skelani) i kasnije Domavia (Srebrenica) dosta rano postali samoupravni gradovi.
Za obe regije nema podataka ο domaćem življu u rudarstvu. Očito je isti ili sličan razlog: dominantan položaj stranaca u rudarstvu i metalurgiji, a zapostavljanje ili bolje rečeno podređen položaj domaćih.
Ferenc Puskás
Ferenc Puskás bio je proslavljeni mađarski nogometaš i trener, po mnogima, jedan od najvećih nogometaša svih vremena. Postigao je 84 gola u 85 utakmica za mađarske reprezentacije i 514 gola u 529 utakmica u mađarskoj i španskoj nogometnoj ligi. S reprezentacijom Mađarske postao je olimpijski prvak 1952, a odveo ju je i do finala Svjetskog prvenstva 1954, na kojem je proglašen najboljim igračem prvenstva. U bogatoj karijeri osvojio je 3 evropska kupa (1959, 1960, 1966), 10 nacionalnih prvenstava (5 mađarskih i 5 španskih) i 8 titula najboljeg strijelca lige.
Karijeru je započeo u Mađarskoj nastupajući za timove Kispest i Honved. Bio je najbolji strijelac mađarske lige 4 puta, a 1948. i najbolji strijelac u Evropi. Tokom 1950-ih godina bio je istaknuti član i kapitan mađarske lahke konjice. Godine 1958, dvije godine nakon Mađarske revolucije, emigrirao je u Španiju, gdje je nastupao za Real Madrid.
Rane godine
Puskás je rođen kao Ferenc Purczeld u Budimpešti, a odrastao je u Kispestu, tadašnjem predgrađu, a današnjem dijelu mađarskog glavnog grada. Njegov otac, Ferenc stariji, bio je pripadnik Podunavskih Švaba, etničke grupe njemačkog govornog područja, te je svoje prezime mađarizirao 1937. Karijeru je započeo kao junior u klubu Kispest AC, gdje je njegov otac, koji je prethodno igrao za klub, bio trener.
U početku je koristio pseudonim Miklós Kovács prije nego je službeno potpisao ugovor u dobi od 12 godina života. Prvi seniorski nastup za Kispest ostvario je u novembru 1943. godine u utakmici protiv Nagyváradi AC.
Upravljanje nad nogometnim klubom Kispest preuzelo je mađarsko Ministarstvo odbrane 1949. godine, što je karakteristično za tadašnje komunističke zemlje, te pod mađarskom vojskom klub mijenja naziv u Budapest Honvéd FC. U okviru te promjene, nogometaši su dobili vojne činove, te Puskás kao jedan od glavnih dobija nadimak "galopirajući major". Kao vojni klub, Honved koristi vojnu obvezu za pridobijanje najboljih mađarskih igrača, što je rezultiralo dovođenjem Zoltána Czibora i Sándora Kocsisa. Tokom karijere u Budapest Honvédu, Puskás je pomogao klubu u osvojanju pet naslova prvaka. Također je završio kao najbolji strijelac lige 4 puta: 1947-48, 1949-50, 1950. i 1953, postigavši ​​po 50, 31, 25 i 27 golova respektivno. Godine 1948. postao je najbolji strijelac u Evropi.
Mađarska lahka konjica
Puskás je svoj debi za mađarsku nogometnu reprezentaciju ostvario 20. augusta 1945. godine, pri tom postigavši i gol u pobjedi protiv Austrije 5-2. Za Mađarsku je odigrao ukupno 85 utakmica i postigao 84 gola. Njegovi golovi za reprezentaciju uključuju i dva hat tricka protiv Austrije i jedan protiv Luksemburga kao i četiri postignuta gola u pobjedi 12-0 protiv Albanije. Zajedno s Zoltána Cziborom, Sándorom Kocsisom, Józsefom Bozsikom i Nándorom Hidegkutijem, činio je jezgro Zlatnog tima (Lahke konjice), tima koji će ostati neporažen u 32 uzastopne utakmice, u periodu 1952-1954. U tom periodu, postali su olimpijski prvaci 1952. godine pobijedivši Jugoslaviji sa 2-0 u finalu u Helsinkiju. Postigao je 4 gola na olimpijskom turniru, uključujući i gol na otvaranju finala. Taj veliki niz od 32 utakmice bez poraza prekinula je tadašnja Zapadna Njemačka u finalu Svjetskog nogometnog prvenstva iz 1954 godine. U toj kultnoj finalnoj utakmici poznatoj i kao Das Wunder von Bern (Bitka za Bern) Mađari su važili za apsolutnog favorita jer su bili aktuelni olimpijski prvaci i već su u grupnoj fazi takmičenja razbili Zapadnu Njemačku rezultatom 8-3. Početak utakmice je to i nagovijestio jer je Mađarska u 8. minuti već vodila sa 2-0. Međutim, Z. Njemačka se brzo konsoliduje i u slijedećih 10 minuta anulira prednost lahke konjice. U 84. minuti utakmice Helmut Rahn postiže svoj drugi a ukupno njemački treći gol i donosi svojoj reprezentaciji svjetsko zlato. Poraz u finalu svjetskog prvenstva nakon neizgubljene 32 uzastopne utakmice je zasigurno jedan od najtragičnijih prekida uspješnog niza u cijeloj nogometnoj historiji.
Svjetska turneja sa Honvedom
Puskás je sa svojim klubom Budapest Honvedom osigurao učešće u tadašnjem Kupu prvaka za sezonu 1956. te su prvu utakmicu odigrali u gostima protiv španskog Athletica iz Bilbaa. Prije nego su se vratili u domovinu izbila je Mađarska revolucija, zbog čega su odlučili da se ne vraćaju u Mađarsku već su uzvrat odgirali u Bruxellesu. U ukupnom skoru su bili slabiji te su se oprostili od daljeg tamničenja. Uprkos protivljenju FIFA-e i mađarskih nogometnih vlasti klub je organizovao prikupljanje sredstava za odlazak na turneju u Italiju, Portugal, Španiju i Brazil. Nakon povratka u Evropu, igrači kluba su se razišli. Neki, uključujući Bozsika, su se vratili u Mađarsku, dok su drugi, između ostalih i Czibor, Kocsis i Puskás pronašli nove klubove u zapadnoj Evropi.
Real Madrid
mini|150px|lijevo|[[Alfredo Di Stéfano i Ferenc Puskás]] Nakon što je odbio da se vrati u Mađarsku, Puskás je u početku neslužbeno igrao za RCD Espanyol. U isto vrijeme pokušali su ga angažirati AC Milan i Juventus, ali to nije bilo moguće jer je Puskás od UEFA-e kažnjen sa 2 godine neigranja (jer se odbio vratiti u Budimpeštu ). Preselio se prvo u Austriju, a potom u Italiju. Nakon zabrane igranja Puskás je pokušao pronaći angažman u Italiji, ali nije bilo vrhunskog kluba voljnog da ga prijavi. Nakon isteka zabrane Puskás je bio interesantan kao pojačanje Manchestera Uniteda nakon nesreće koju je ovaj klub doživio padom aviona kod Minhena. Međutim, zbog pravila FA o strancima i nepoznavanja engleskog jezika nikad nije zaigrao za ovaj klub. No, nekoliko mjeseci kasnije, pridružio se Real Madridu i u dobi od 31 godine započeo drugu fazu svoje karijere.
U osam sezona provedenih u Realu, Puskás je odigrao 180 utakmica i postigao 156 golova. Postizao je po 20 ili više golova u svakoj od prvih šest sezona u španskoj ligi, i osvojio Pichichi trofej (nagrada sportskog lista Marca za najboljeg strijelca španske nogometne lige) četiri puta: 1960, 1961, 1963, i 1964. godine uz postignutih 26, 27, 26 i 20 golova, respektivno. Dao je svoj doprinos za 5 Realovih uzastopnih titula prvaka između 1961. i 1965. kao i osvajanju Kupa 1962. godine gdje je upravo Puskás postigao oba gola u pobjedi od 2-1 nad Sevillom u finalu.
Španska reprezentacija
Godine 1962. Puskás je uzeo špansko državljanstvo i odigrao 4 utakmice za špansku nogometnu reprezentaciju, ali nije postigao nijedan gol. Tri od ove 4 utakmice bile su na Svjetskom prvenstvu 1962. u Čileu.
Život poslije nogometa i smrt
Puskásu je dijagnosticirana Alzheimerova bolest 2000. godine. U augustu 2006. primljen je u bolnicu u Budimpešti, a preminuo je 17. novembra iste godine. od upale pluća.
Tokom sahrane kovčeg s tijelom prenesen je od Stadiona "Ferenc Puskás" do Trga heroja uz vojne počasti. Sahranjen je 9. decembra 2006. ispod kupole Bazilike svetog Stjepana u Budimpešti.
U čast njemu Népstadion u Budimpešti je 2002. preimenovan u Stadion "Ferenc Puskás".
Stara Vrhnika
Stara Vrhnika je naseljeno mjesto u sastavu općine Vrhnika, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Vrhnika.
TDRD3
Tudorski domenski protein 3 jeprotein koji je kod ljudi kodiran genom TDRD3. Goulet et al. (2008) navode da se gen TDRD3 nalazi u hromosomu 13, sekvenca 13q21.2. Utvrdili su da gen TDRD3 sadrži 14 egzona i da obuhvata oko 176,5 kb. Egzon 14 nije kodirajući.
Ekscinukleaza
Egzcinukleaza, također zvana ekscinukleaza, jeste enzim sastavljen od nekoliko podjedinica čiji mehanizam djelovanja uključuje hidrolizu dvije fosfodiestarske veze na istom lancu DNK.
Stara Vrhnika
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Stara Vrhnika je imala 730 stanovnika.
TDRD3
TDRD3 ije multifunkcijski protein koji djeluje kao as a transcripcijski koaktivator iu jedru i skelskim proteinima pri stresu citoplazmatskih granula (Yang et al., 2010). Sadrži tudorski i UBA proteinski domen i ima tri različite izoforme
Ekscinukleaza
Pregled
Prefiks sci ukazuje na njenu funkciju, budući da sudjeluje u popravci ekscizijom nukleotida, mehanizmu popravke mutacija ćelije, koji se izvodi kada postoje lezije u DNK koje uzrokuju izobličenje u strukturi dvostruke spirale. Razlikuje se od klasične endonukleaze što je kratka escinukleaza na dva različita mjesta s obje strane lezije. Ovaj proces popravka može se odvijati u mraku za razliku od drugih mehanizama popravka kao što je fotoreaktivacija koji se javljaju samo u prisustvu svjetlosti. U Escherichia coli je izolirana escinukleaza zvana UvrABC i sastoji se od tri podjedinice: UvrA, UvrB i UvrC, produkta gena uvrA, uvrB i uvrC. Kompleks koji se sastoji od dva proteina UvrA i jednog UvrB (A2B) prati DNK do mjesta lezija i vezuje se za njega. Nakon toga, UvrA dimer se disocira i samo UvrB ostaje vezan za DNK. Zatim, UvrC protein se približava području i veže se za UvrB, aktivirajući hidrolitsku aktivnost oba i izvršavajući svoje djelovanje na sljedeći način: UvrB siječe 4 ili 5 nukleotida prema 3´ leziji, dok UvrC siječe 8 nukleotida prema 5´ strani lezije, stvarajući, na ovaj način, fragment od 12 ili 13 nukleotida koji će imati 3' hidroksilnu grupu i fosfat 5' na krajevima. Ovdje se završava djelovanje eskinukleaze i nastavlja se popravak intervencijom enzima UvrD helikaze koji odvaja nedavno izrezani fragment, te naknadnim djelovanjem enzima DNK polimeraza I i DNK ligaza koji će popuniti prazninu novom sintezom i formirati posljednju fosfodiestersku vezu.
Opis
Ekscizijska endonukleaza, također poznata kao ekscinukleaza ili UV-specifična endonukleaza, je nukleaza (enzim) koji izrezuje fragment nukleotida tokom popravka DNK. Ekscinukleaza izrezuje fragment hidroliziranjem dvije fosfodiesterske veze, po jednu s obje strane lezije u DNK. Ovaj proces je dio "popravak ekscizijom nukleotida", mehanizma koji može popraviti specifične tipove oštećenja DNK u G1 fazi eukariotskog ćelijskog ciklusa. Takva oštećenja mogu uključivati timinske dimere stvorene UV zracima, kao i glomazne distorzije u DNK, uzrokovane oksidiranim benzopirenom iz izvora kao što je dim cigareta.
Nedostatak ekscinukleaze javlja se kod retke autosomno recesivne bolesti zvane xeroderma pigmentosum. Ova bolest može uzrokovati svijetlu kožu, ekstremne pjege i lezije na licu, kao i spriječiti popravak dimera pirimidina. Dijagnoza ove bolesti se vrši mjerenjem nivoa enzima u bijelim krvnim zrncima u uzorku krv[]i. Simptomi kod djece uključuju ekstremnu osjetljivost na UV-zračenje, pretjeranu pjegavost, višestruke rakove kože i rožnjačne čireve. Obično se ovi simptomi javljaju tokom prvog izlaganja djeteta suncu.
TDRD3
Funkcija gena
Linder et al. (2008) otkrili su da je izolirani UBA domen TDRD3 vezan za ubikvitinske veze preko lys48 u lancu tetraubikvitina, ali ne i za monoubikvitin, lys63-ubikvitin ili SUMO1. Analiza kvaščeve 2-hibridne biblioteke cDNK ljudskog mozga otkrila je da je TDRD3 u interakciji s FXR1. Eksperimenti otpuštanja proteina i koimunoprecipitacije pokazali su da je TDRD3 također u interakciji s FMRP (FMR1) i FXR2. Prekomjerna ekspresija/nadekspresija TDRD3 ili izloženost arsenitu, u HeLa ćelijama uzrokovala je stvaranje stresnih granula koje sadrže TDRD3, FMRP, DAP5 (EIF4G2) i TIAR (TIAL1). Analiza mutacije otkrila je da je regija C-terminalna na tudorskom domenu TDRD3 u interakciji s dva neovisna domena u FMRP-u. Otkrili su da mutacija ile304-to-asn (I304N) u FMRP-u, koja je povezana sa sindromom fragilnog X, poništava interakciju između TDRD3 i FMRP-a.
Nezavisno, Goulet et al. (2008) identificirali su TDRD3 kao komponentu granula citoplazmatskog stresa. TDRD3 nakupljen u granulama stresa nakon ćelijskog stresa izazvanog arsenitom i kolokaliziran s FMRP-om i proteinom G3BP koji veže RNK. I FMRP i TDRD3 slijedili su poliribosome izolirane iz normalnih i stresnih HeLa ćelija, duž kolone za isključivanje veličine. Analiza mutacije otkrila je da je tudorski domen TDRD3 neophodan i dovoljan za translokaciju TDRD3 u granule naprezanja nakon tretmana arsenitom. Eksperimenti smanjenja proteina pokazali su da je TDRD3 u interakciji s proteinima uključenim u obradu RNK, uključujući proteine bogate argininom i glicinom EWS (EWSR1), FUS, DDX3 (DDX3X), SERBP1 i EEF1A1. Objavili suda je tudorski domen tudora simetrični motiv vezanja dimetiliranog arginina (sDMA), te su otkrili in vitroda je izolirana tudor domen TDRD3 vezanog imobiliziranog sDMA. Mutacija glu691 u lys (E691K) unutar tudor domene TDRD3 poništila je ovu interakciju. Mutacija E691K je također eliminirala ili oslabila interakciju TDRD3 s EWS, FUS, DDX3 i EEF1A1 i smanjila regrutiranje TDRD3 u granule pod stresom.
Yang et al. (2010) pregledali su mikromrežu proteinskog domena na molekule koje mogu očitati oznake metilarginina povezane s transkripcijskom aktivacijom. Otkrili su da je TDRD3 vezan za aktivirajuću asimetričnu oznaku dimetilarginina na histonu H4 arg3 (H4R3me2a) kataliziranom pomoću PRMT1 i na H3R17me2a,  uz katalizator CARM1. TDRD3 je prepoznao oznaku SDMA H4R3me2s, ali slabije. TDRD3 je funkcionirao kao koaktivator u reporterskim testovima ovisnim o reporterima, estrogenim receptorima (ER ili ESR1) i androgenim receptorima (AR). Analiza imunoprecipitacijske sekvence hromatina otkrila je da je TDRD3 općenito povezan s početnim mjestima transkripcije i da je povezan s promotorom pS2 (TFF1) na način ovisan o CARM1 u ćelijama MCF7 ljudskog raka dojke. Nokautiranje endogenog TDRD3 u MCF7 u ćelijama smanjilo je ER-ovisnu reportersku aktivnost i smanjilo ekspresiju TFF1, NRAS i DDX5. Zaključili su da je TDRD3 protein koji veže metilarginin i koji ima različite uloge u jedru i citoplazmi. Pretpostavili su da je u jedru TDRD3 efektorska molekula za metilne oznake generirane od CARM1 i PRMT1 i da funkcionira kao transkripcijski koaktivator. U citoplazmi, TDRD3 se akumulira u stresnim granulama, kao odgovor na stres i funkcionira kao molekula skele.
Južnoameričko prvenstvo u nogometu 1939.
Južnoameričko prvenstvo u nogometu 1939. je bilo 15. kontinentalno nogometno takmičenje Južne Amerike. Turnir je odigran u Peruu od 15. januara do 12. februara 1939. godine. Na prvenstvu je učestvovalo pet ekipa. Peru je prvi put u svojoj historiji osvojio šampionsku titulu. Drugo mjesto je osvojio Urugvaj a treće Paragvaj. Teodoro Fernández, reprezentativac Perua je bio najbolji strijelac prvenstva sa sedam postignutih golova.
Format takmičenja
Na prvenstvu Južne Amerike je učestvovalo pet ekipa: domaćin Peru, te Ekvador, Urugvaj, Paragvaj i Čile.Bolivija, Argentina, Brazil i Kolumbija su se povukli sa turnira. Primijenjen je Bergerov sistem te je prvak bila ekipa koja skupi najveći broj poena.
Lista strijelaca
7 golova
5 golova
3 gola
2 gola
1 gol
Crkva svetog Petra i Pavla u Ošanjićima
'''Crkva sv. Petra i Pavla u Ošanićima''', u općini Stolac,  Bosna i Hercegovina, crkva je Srpske pravoslavne crkve, i pripada Eparhiji zahumsko-hercegovačkoj i primorskoj. Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Historija
Crkva je podignuta prije 1505. godine. Njen ktitor bio je vojvoda Radosav iz porodice Hrabrena Miloradovića koji je i sahranjen u crkvi.
Opis
Crkva u osnovi je trikonhalna. Trikonhos nije česta graditeljska forma u vremenu nastanka crkve u Ošanjićima, njihovo vrijeme nastanka datira ranije. Pripadaju centralnom tipu građevina, iako su često produžavane prema zapadnoj strani manjim ili većim pravougaonim prostorom. Vanjske dimenzije crkve, zajedno sa pripratom, iznose 13,60 m dužine i 5,35 m širine.
U priprati crkve su dvije nadgrobne ploče. Ispred samog ulaza u crkvu je anepigrafska ploča, dimenzija 80x130 cm, sa ugraviranim prikazom strijelca. Na drugoj ploči, dimenzija 86X156 cm, nalazi se natpis:
Historičari nisu razriješili ko je bio Radoslav ovdje sahranjen, zato su se zadovoljili samo konstatacijom da je on “pripadnik porodice Hrabrena-Miloradovića”, čiji su članovi sahranjeni u Radimlji. U svakom slučaju, on je bio zaslužan za gradnju ili obnovu crkve.
Iza apside je nadgrobna ploča (dimenzija 1,68x1,08x0,23 m) ispod koje je sahranjena monahinja Marta 1572. godine.
Stolice
Na njima je natpis. Prvi dio natpisa glasi:
IC 3946
IC 3946 (također poznat kao MCG 5-31-50 i PGC 44508) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 269 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,70 (55 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (31 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Hermann Albert Kobold 12. maja 1896. godine.
Velika Ligojna
Velika Ligojna je naseljeno mjesto u sastavu općine Vrhnika, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Vrhnika.
Četvrti kongres KPJ
Rad Kongresa
Kongresu je prisustvovalo 25 delegata i jedan delegat Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Kongresu su prisustvovali Palmiro Togliatti i Dmitrij Manuiljski, u ime Kominterne i Milan Gorkić u ime Komunističke omladinske internacionale. Filip Filipović je podnijeo referat Kongresu na "političku situaciju i partijske zadatke". Na Kongresu je osuđena i desničarska frakcija, predvođena Simom Markovićem.
Oružani otpor
thumb|Policijski snimak ubijenih [[Sedam sekretara SKOJ-a|sekretara SKOJ-a Janka Mišića i Mije Oreškog koji su pali u sukobu sa policijom 27. jula 1929. u Samoboru.]] Nakon kongresa, veći dio rukovodstva KPJ odlazi na rad u zemlju. Među njima je i novi vođa KPJ Mališić, koji održava ilegalne sastanke rukovodstva u Zagrebu, i širom zemlje. Kada su novi rukovodioci stigli u zemlju, dočekala ih je otvorena diktatura proglašena 6. januara 1929, što je izgledalo kao potvrda teze o blizini revolucije. Komunistička partija Jugoslavije je dočekala zavođenje diktature kao signal za akciju i pozvala narod na oružani ustanak. Ilegalci su poslati u razne krajeve zemlje da prikupljaju oružje i organizuju napade na policiju. Prva polovina 1929. godine obilježena je serijom oružanih okršaja između komunista i policije. Malobrojni komunisti su uzalud pokušavali da pokrenu mase na "oružani ustanak" putem izolovanih uličnih borbi. Međutim, stanovništvo nije slijedilo primjer avangarde, a odgovor jugoslaovenske policije je bio brutalan. Uslijedile su bezobzirne policijske odmazde, tokom kojih su ubijene i uhapšene mnoge komunističke vođe.
U prvih nekoliko mjeseci su ubijeni mnogi visoki rukovodioci KPJ, SKOJ-a i Crvene pomoći, uključujući i organizacionog sekretara KPJ Đuru Đakovića.
Kolo (igra)
Kolo (igra) je tradicionalni, kolektivni narodni ples koji izvode plesači, međusobno povezani u lanac. Ime vjerovatno potječe od staroslavenske riječi za "točak" (kolo). Pod nazivom kolo javlja se u dinarskim krajevima u Srbiji, Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj i Sloveniji.
Četvrti kongres KPJ
Oružani otpor
Krajem 1929. godine vođstvo KPJ je bilo meta žestoke kritike Kominterne, zbog tendencije razvoja podzemne jugoslovenske partije ka pučizmu, a na štetu radničkog organizovanja. Jula 1930. godine Kominterna je saopštila da je slogan o "oružanom ustanku" bio potpuno pogrešno shvaćen u Jugoslaviji. Fokus je stavljen na organizaciju ilegalnih sindikata, dok su oni koji zahtjevaju trenutni oružani ustanak proglašeni teroristima u partijskoj štampi.
Kolo (igra)
Igrači se obično kreću u kružnoj liniji držeći se spuštenih ruku. Izvodi se uz muzičku pratnju na privatnim i javnim skupovima, pri čemu ima važnu ulogu u stvaranju zajedničkog identiteta na različitim nivoima, od lokalnog do državnog.
Četvrti kongres KPJ
Smjena rukovodstva
U narednom periodu, Kominterna neprestano mijenja sastav najužeg partijskog rukovodstva KPJ. Neko su vrijeme djelovala dva rukovodstva — jedno u zemlji, a drugo u Beču, dok je koordinator bio Jovan Mališić. Tako je formiran Polirtbiro u sastavu — Jovan Mališić, Viktor Koleša, Žika Pecarski, Blagoje Nikolić i Marko Mašanović, sa zadatkom da djeluje u zemlji, a u Politbiro su postavljeni: Filip Filipović, Đuro Salaj i kao koordinator Jovan Mališić.
Kolo (igra)
Izvođači su i kulturno-umjetnička društva i folklorne grupe prisutne u lokalnim zajednicama, organizacijom lokalnih, regionalnih i nacionalnih sajmova, festivala i takmičenja. Učenje i prenošenje znanja igranja kola obezbjeđuje se kroz direktno učešće članova u aktivnostima folklorne grupe. Znanja se stiču i kroz redovno obrazovanje i u baletskim i muzičkim školama.
Četvrti kongres KPJ
Smjena rukovodstva
U januaru 1930. godine Kominterna je u Politbiro uključila Petka Miletića i Ristu Samardžića, a ubrzo zatim u zajedničko rukovodstvo kooptirani su i Antun Mavrak, Akif Šeremet, Nikola Kovačević i Karlo Hudomal. Samo nekoliko dana kasnije smijenjen je s funkcije sekretara Jovan Mališić, a obrazloženje — "sukob s cjelokupnim rukovodstvom".
Kolo (igra)
Oblici kola i tipovi kola mogu se podijeliti na više načina ali su u koreografiji prihvaćine slijedeće podjele:
Postoje oblici, kolo na kolu, kolo u kolu, i drugi koreografski oblici ali se oni danas ređe igraju i viđaju izvan kulturno umetničkih društava.
Najčešće držanje između igrača u kolu je za ruke, a može biti ispod ruke, sa ispretpletanim rukama (lesa), sa rukama na ramenima, zagrljeni i dr.
Gluho kolo
Gluho kolo je obično zatvoreni kružni ples i izvodi se bez muzike. Mogu mu prethoditi ili ga slijediti vokalne ili instrumentalne izvedbe. Plešu ga dva ili više plesača. Broj plesača nije ograničen. Broj plesača do dvadeset čini ples kola skladnim i obično do tog broja plesača se ne javlja nesklad u naglašenim koracima. Koraci i figure, često snažni i impresivni, zavise od raspoloženja i želje učesnika.
Sam ples karakterišu usklađeni udarci stopala plesača o plesnu površinu i daju daju ritam plesu, ubrzavajući ga ili usporavajući. Gluvo kolo ne poznaje plesni par, muškarca i ženu kao plesače pojedine dionice plesa, a događa se da kolo plešu samo žene ili samo muškarci.
Ovo kolo na Kordunu se zove đikac, u Bukovici bukovačko kolo, a u Bosanskoj Krajini Glamočko kolo. U kolu Đikac akcenat nije na ljepoti igranja, već na snazi momaka i djevojaka. Nekada davno kolo su mogle da igraju samo udavače, a ona koja uspijee da do kraja odigra gluvo kolo dokazala je da je fizički potpuno zdrava i spremna za brak.
Kozaračko kolo
Kozaračko kolo nastalo je u selima na obroncima planine Kozare, po čemu je i dobilo ime. Postoji muško momačko kolo, kao i žensko djevojačko. Igra se i pjeva bez svirača, i to ritmički uz pjesmu. Prije Drugog svjetskog rata kolo je imalo "meraklijski" karakter. Ono je odzvanjalo radošću, nemirom, i znalo biti zadirljivo i izazivačko. Kozaračko kolo se naročito prenosilo širom Jugoslavije u toku Narodnooslobodilačke borbe.
Kozaračko kolo se igra na lijevu stranu, sa rukama u prepletu i drži se u velikom krugu. Onaj koji započinje pjesmu u kolu na jednoj strani ima dvojicu koji mu pomažu, a ostali ga prate na njegovoj strani, dok druga strana kola ćuti. Oni koji vode zatalasaju kolo svom snagom prema drugoj strani i pjevajući opet vrate kolo na staro mjesto. Čim on završi pjevanje, onda to isto pjevanje započinje jedan, na drugoj strani.
Nematerijalna kulturna baština
Kolo je usko povezano s rumunskom horom i bugarskom horo, kolo je jedan od mnogih evropskih lančanih plesova koji su preživjeli iz antičkih vremena. Horo ili oro potiče od grčke reči horos, što znači skup ljudi, igranka, igra.
Od ovih pojmova nastali su:
Kolo se nalazi na UNESCO-voj Reprezentativnu listu nematerijalnog kulturnog naslijeđa čovječanstva kao element nematerijalnog kulturnog nasleđa u Srbiji. Odluku o upisu donio je Međuvladin komitet za očuvanje nematerijalnog kulturnog nasleđa na zasjedanju održanom 2017. god. u Južnoj Koreji
Gluho kolo Dalmatinske Zagore se nalazi na UNESCO-voj Reprezentativnu listu nematerijalnog kulturnog naslijeđa čovječanstva kao element nematerijalnog kulturnog naslijeđa u Hrvatskoj. Odluku o upisu donio je Međuvladin komitet za očuvanje nematerijalnog kulturnog naslijeđa na zasjedanju koje je održano 2009. god.
Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 1972.
mini|260px| Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 1972., koje su se održavale 1972. godine u Belgiji, počele su 7. oktobra 1970. godine i trajale do 14. maja 1972. godine. U kvalifikacijama je učestvovalo 32 reprezentacije gdje su se na završni turnir kvalificirale četiri najbolje. Kvalifikacije su bile podijeljene u dvije faze: grupna faza kvalifikacija i četvrtfinale. Sve reprezentacije učesnice su bile raspoređene u osam kvalifikacijskih grupa po četiri reprezentacije. Reprezentacije pobjednice grupa su igrale play-off za odlazak na Evropsko prvenstvo. Reprezentacije koje su se kvalificirale na četvrto Evropsko prvenstvo su bile: Mađarska, Sovjetski savez, Zapadna Njemačka i Belgija.
Prvi krug kvalifikacija
{{legend|#00FF7F|Kvalificirali se u četvrtfinale|border=#000000}}
Četvrtfinale
1 Pobjednik četvrtfinala je odlučen u trećoj utakmici gdje je Mađarska sveukupnim rezultatom 5-4 pobijedila Rumuniju.
Pet prijatelja na tragu zločina
Pet prijatelja na tragu zločina (engl. Five Get Into Trouble) je osmi u nizu romana iz dječijeg serijala Pet prijatelja, britanske spisateljice Enid Blyton. Objavljen je 1949. godine.
Slavnu petorku čine Julian, Dick, George, Anne i pas Timmy. Sve se činilo dobro pripremljeno za ljetovanje na biciklima - dok slavna petorka nije upoznala Richarda. Tada su počele nevolje. Julianova znatiželja i razboritost izbavile su ih iz veoma neugodne situacije, a otkrili su i tajnu za kojom je policija dugo tragala.
Donji Šarampov
Donji Šarampov je bivše naseljeno mjesto u sastavu grada Ivanić-Grada, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ivanić-Grad. Na popisu stanovništva 2011. godine, naselje je ukinuto i pripojeno naselju Ivanić-Grad.
Stanovništvo
Napomena: ''U 1991. smanjeno za dio područja naselja koji je pripojen naselju Ivanić-Grad. Do 1961. sadrži dio podataka za naselje Ivanić-Grad.''
Narodnosni sastav
Napomena: ''U 1971. i 1981. sadrži podatke za izdvojeni dio naselja koji je 1991. priključen naselju Ivanić-Grad.''
Smrečje (Vrhnika)
mini|280px|Smrečje, rimokatolička crkva "Marijino vnebovzetje" Smrečje je naseljeno mjesto u sastavu općine Vrhnika, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Vrhnika.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Smrečje je imalo 258 stanovnika.
Napomena: ''U 2016. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Hlevni Vrh, Lavrovec, Laze, Logatec, Petkovec, Praprotno Brdo, Rovte i Zaplana–del (općina Logatec) te Jerinov Grič, Marinčev Grič, Mirke, Mizni Dol, Podlipa, Prezid, Smrečje, Strmica, Trčkov Grič, Vrhnika, Zaplana i Zavrh pri Borovnici (općina Vrhnika).''
Filogenetika
Filogenetika (grč. φυλή – fylon = koljeno, pleme, rasa + γένεσις – genesis = generičko, porijeklo, rođenje, izvor) je biološka nauka o genetičkim osnovama evolucijskih procesa i nihovim međugrupnim razlikama (npr. na razini populacija vrsta, rodova itd), koji su otkriveni putem molekulskih sekvenciranja i morfološke matrice podataka.
Filogenetika je ustvari filogenija na temelju analize strukturnih sekvenci bioloških makromolekula (DNK, proteini i druge). Rezultati filogenetičkih studija podržavaju hipotezu o evolutcijskoj historiji taksonomskih grupa, tj. njihovoj filogenezi.
Evolucija je proces u kojem se genetički sastav populacija vremenom mijenja pa se ona može podijeliti u odvojene grane, koje ne hibridiziraju. Njihova filogeneza se dalje odvija nezavisno ili neestaju (izumiru). Proces evolucijskog grananja može biti prikazan kao filogenetsko stablo (stablo života), a mjesto svake od različitih skupina organizama na hipotetskom stablu se temelji na hipotezu o redoslijedu presudnih događaja tokom evolucijskog grananja. Slični koncepti se primjenjuju i u hisorijskoj lingvistici.
Autotrof
thumb|300px|right|Zelena (od [[hlorofila) paprat je fotoautotrof]] thumb|300px|Pregled ciklusa između autotrofia i heterotrofa. [[Fotosinteza je glavni način na koji biljke, alge i mnoge bakterije proizvode organskih spojeve i kisik iz ugljendioksida i vode ( zelena strelica ).]] Autotrofi  (grč. αὐτός - autos = sam + τροφή - trophe = ishrana) su organizmi koji samostalno proizvode organske sastojke od jednostavnih neorganskih molekula.
Tipovi
Biljke i drugih organizami koji obavljaju fotosintezu su:
Postoje neke vrste kojima je potreban organski spoj kao izvor hrane, ali su u mogućnosti da koriste i svjetlo kao izvor energije. To su i autotrofi i heterotrofi, odnosno miksotrof, kao (mikro) organizmi koji mogu koristiti mješavinu različitih izvora energije i ugljika.
Dijagram određivanja načina ishrane
thumb|500px|centar|Dijagram za određivanje da li je vrsta autotrof, [[heterotrof ili neki njihov podtip]]
Jovan Mališić
Jovan Mališić (Glavica, kod Danilovgrada, 1902 — 1939), jugoslovenski i crnogorski revolucionar, poznat i pod ilegalnim imenom Milan Martinović.
Biografija
Rođen je 1902. godine u selu Glavica kod Danilovgrada. Bio je učitelj. Član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) postao je 1919. godine, kada je i osnovana partija. Od 1920. godine je bio član Okružnog komiteta.
Godine 1923. je emigrirao u Sovjetski Savez. Tamo je najpre studirao na Komunističkom univerzitetu "Sverdlov" u Moskvi, a potom je završio Vojno-političku akademiju u Lenjingradu. Tokom 1927. i 1928. godine je bio predavač na Komunističkom univerzitetu nacionalnih manjina Zapada, u Moskvi. Za vreme boravka u SSSR-u, 1924. godine je postao član Svesavezne komunističke partije (boljševika).
Godine 1928. kao iskusan revolucionar od strane Kominterne je poslat u Jugoslaviju, da među partijskim članstvom radi na sprovođenju "Otvorenog pisma Kominterne članovima KPJ". U Jugoslaviji je djelovao ilegalno i pod lažnim imenom "Milan Martinović". Na Četvrtom kongresu KPJ, krajem 1928. godine je bio izabran za generalnog sekretara Centralnog komiteta Komunističke partije Jugoslavije. Ovu dužnost vršio je do 1931. godine, kada se ponovo vratio u Sovjetski Savez.
Od 1932. do 1935. godine u Moskvi je završio Institut Crvene profesure, odsjek Filozofije. Potom je kao profesor radio u Astrahanu, a kasnije i kao sekretar partijskog komiteta fabrike „Nova zora“. Od 1936. godine kao rukovodilac na katedri za filozofiju u Inženjersko-tehničkoj akademiji za vezu u Moskvi. Bio je i predavač na Međunarodnoj lenjinskoj školi.
Godine 1937, Kominterna ga je uputila u Španiju, gdje se tokom Španskog građanskog rata, borio u redovima internacionalnih brigada. Bio je komandant Vojne škole za interbrigadiste i ekspert za tenkovsko ratovanje. Godine 1938. je bio opozvan i vratio se u Sovjetski Savez, gde je stradao u "staljinovim čistkama" tokom 1939. godine.
Rehabilitovan je 10. juna 1958. godine odlukom Vojnog kolegijuma Vrhovnog suda SSSR-a.