cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Svemirski teleskop "James Webb"
Razvoj – (re)planiranje – 2005
U ponovnom planu iz 2005. godine, troškovi životnog ciklusa projekta procijenjeni su na 4,5 milijardi američkih dolara. To je uključivalo približno 3,5 milijardi USD za dizajn, razvoj, lansiranje i puštanje u rad, i približno 1,0 milijardi USD za deset godina rada.[89] ESA se 2004. godine složila da doprinese oko 300 miliona eura, uključujući lansiranje. Kanadska svemirska agencija obećala je 39 miliona CA$ 2007. godine, a 2012. godine dala svoj doprinos u vidu opreme za usmjeravanje teleskopa i otkrivanje atmosferskih uslova na udaljenim planetama.
Glavni projekat i izgradnja (2007–2021)
Do 2011. godine, JWST projekat je bio u završnoj fazi dizajnai proizvodnje (faza C). Kao što je tipično za složeni dizajn koji se ne može promijeniti nakon pokretanja, postoje detaljni pregledi svakog dijela dizajna, konstrukcije i predloženog rada. Projektom su uvedene nove tehnološke granice. Devedesetih nije bilo poznato je li moguća izrada teleskopa tako velikog a tako male mase.
Montaža heksagonalnih segmenata primarnog ogledala, koja je rađena putem robotske ruke, počela je u novembru 2015. godine i završena je 3. februara 2016. godine. Sekundarno ogledalo je postavljeno 3. marta 2016. Završna konstrukcija Webb teleskopa je završena u novembru 2016, nakon čega su započeli opsežni postupci testiranja.
U martu 2018. NASA je odgodila lansiranje JWST-a za dodatne 2 godine do maja 2020. nakon što je štitnik za sunce teleskopa pocijepan tokom vježbanja, jer kablovi štitnika za sunce nisu bili dovoljno zategnuti. U junu 2018. godine, NASA je odgodila lansiranje za dodatnih 10 mjeseci do marta 2021., na osnovu procjene nezavisnog odbora za reviziju sazvanog nakon neuspjelog testiranja u martu 2018. godine. Pregledom je utvrđeno da je pokretanje i implementacija JWST-a imala 344 potencijalna kvara u jednoj tački – zadaci koji nisu imali alternativu ili način oporavka ako su bili neuspješni, te su stoga morali uspjeti da bi teleskop radio. U augustu 2019. godine završena je mehanička integracija teleskopa, nešto što je planirano da se uradi 12 godina ranije, još 2007. godine.
Nakon što je gradnja završena, JWST je podvrgnut završnim testovima u tvornici Northrop Grumman u Redondo Beachu, Kalifornija. Brod koji je nosio teleskop napustio je Kaliforniju 26. septembra 2021, prošao kroz Panamski kanal i stigao u Francusku Gvajanu 12. oktobra 2021. godine.
Problemi sa troškovima i rasporedom
Očekuje se da će životni trošak projekta iznositi 9,7 milijardi Američkih dolara (USD)|, od čega je 8,8 milijardi USD potrošeno na dizajn i razvoj svemirskih letjelica, a planirana je potrošnja 861 miliona USD za podršku petogodišnjem radu misije. Predstavnici ESA i CSA izjavili su da njihovi doprinosi projektu iznose otprilike 700 miliona eura i 200 miliona CA$, respektivno.
Studija iz 1984. godine od strane Odbora za svemirske nauke procijenila je da bi izgradnja infracrvene opservatorije sljedeće generacije u orbiti koštala 4 milijarde američkih dolara (7 milijardi dolara u dolarima iz 2006. ili 10 milijardi dolara u dolarima iz 2020. godine). Iako se ovo približilo konačnoj cijeni JWST-a, prvi NASA-in dizajn koji je razmatran kasnih 1990-ih bio je skromniji, s ciljem ograničenja cijene na milijardu dolara tokom 10 godina izgradnje. Vremenom se ovaj dizajn proširio, uvrstio je sredstva za nepredviđene slučajeve i doživio kašnjenja u rasporedu.
Do 2008. godine, kada je projekat ušao u preliminarnu reviziju dizajna i formalno je potvrđen za izgradnju, preko milijardu dolara je već potrošeno na razvoj teleskopa, a ukupan budžet je procijenjen na oko 5 milijardi dolara (što je ekvivalentno 6,94 milijarde dolara u 2021.). U ljeto 2010., misija je prošla svoju kritičnu reviziju dizajna (CDR) sa odličnim ocjenama po svim tehničkim pitanjima, ali su u to vrijeme propusti u rasporedu i troškovima naveli američku senatoricu Marylanda Barbaru Mikulski da pozove eksternu reviziju projekta. Nezavisna komisija za sveobuhvatnu reviziju (ICRP) kojom predsjedava J. Casani (JPL) utvrdila je da je najraniji mogući datum lansiranja bio krajem 2015. uz dodatnu cijenu od 1,5 milijardi USD (ukupno 6,5 milijardi USD). Također su istakli da bi to zahtijevalo dodatna sredstva u fiskalnoj 2011. i fiskalnoj 2012. godini i da bi svaki kasniji datum pokretanja doveo do većih ukupnih troškova.
Dana 6. jula 2011. godine, komitet za trgovinu, pravdu i nauku Predstavničkog doma Sjedinjenih Država odlučio je da otkaže projekat James Webb predloživši budžet za fiskalnu 2012. koji je uklonio 1,9 milijardi USD iz ukupnog NASA-inog budžeta, od čega je otprilike jedna četvrtina bila za JWST. Do tada je potrošeno 3 milijarde američkih dolara i 75% njegovog hardvera je bilo u proizvodnji. Ovaj prijedlog budžeta odobren je glasanjem pododbora narednog dana. Komitet je optužio da je projekat "preko budžeta za milijarde dolara i da ga opterećava loše upravljanje". Kao odgovor, Američko astronomsko društvo izdalo je izjavu u znak podrške JWST-u, kao i senator Mikulski. Brojni uvodnici koji podržavaju JWST pojavili su se iu međunarodnoj štampi tokom 2011. godine. U novembru 2011. Kongres je poništio planove za otkazivanje JWST-a i umjesto toga ograničio dodatna sredstva za završetak projekta na 8 milijardi američkih dolara.
Iako su slični problemi uticali na druge velike NASA-ine projekte kao što je teleskop Hubble, neki naučnici su izrazili zabrinutost zbog rastućih troškova i kašnjenja rasporeda za Web teleskop, brinući se da bi se njegov budžet mogao takmičiti sa budžetima drugih programa svemirske nauke. Članak iz Nature iz 2010. opisao je JWST kao "teleskop koji je pojeo astronomiju".
U 2019. godini ograničenje troškova misije povećano je za 800 miliona američkih dolara. Nakon što su prozori za lansiranje pauzirani 2020. zbog pandemije COVID-19, JWST je konačno pokrenut krajem 2021., s ukupnim budžetom od nešto manje od 10 milijardi američkih dolara.
Kontroverze oko imena
Godine 2002, NASA-in administrator (2001–2004) Sean O'Keefe je donio odluku da nazove teleskop po Jamesu E. Webbu, administratoru NASA-e od 1961. do 1968. tokom programa Mercury, Gemini i velikog dijela programa Apollo.
Godine 2015. pojavile su se optužbe oko Webbove uloge tokom "lavanda progona" (lavanda scare), aktivnosti poduzetih od strane američke vlade sredinom XX vijeka protiv homoseksualaca na radnom mjestu u državnoj službi. Zastrašivanje je dovelo do otpuštanja skoro 300 službenika američkog State Departmenta između 1950. i 1952; Webb je bio državni podsekretar od početka 1949. do početka 1952. U martu 2021. četiri naučnika objavila su mišljenje u časopisu Scientific American pozivajući NASA-u da preispita ime teleskopa, na osnovu Webbovog navodnog saučesništva u aktivnosti diskriminacije.[ U septembru 2021. NASA je objavila svoju odluku da ne preimenuje teleskop. O'Keefe, koji je donio odluku da se teleskop nazove po Webbu, izjavio je da je nepravda sugerirati da bi Web trebao "snositi odgovornost za tu aktivnost kada nema dokaza koji bi čak nagovijestili [da je on u tome učestvovao]". Američko astronomsko društvo poslalo je NASA-inom administratoru Billu Nelsonu dva pisma tražeći od NASA-e da objavi javni izvještaj sa detaljima o njihovoj istrazi. Mada, dokumenti iz žalbene presude iz 1969. (u vezi s otpuštanjem jednog zaposlenog iz 1963.) ukazuju na to da se otpuštanje homoseksualaca smatralo uobičajenim unutar agencije.
Misija
mini|Poređenje sa nekim poznatim teleskopima Primarna misija teleskopa je da traži svjetlost koja potiče od udaljenih zvijezda i galaksija, koje su se formirale neposredno poslije Velikog praska, da proučava nastanak i evoluciju galaksija, i da pokuša da objasni nastanak zvijezda i planetarnih sistema, kao i porijeklo života.
Ovi ciljevi se mogu efikasnije postići posmatranjem u bliskoj infracrvenoj svjetlosti, a ne svjetlom u vidljivom dijelu spektra. Iz tog razloga, JWST-ovi instrumenti neće mjeriti vidljivo ili ultraljubičasto svjetlo kao Hubble teleskop, ali će imati mnogo veći kapacitet za izvođenje infracrvene astronomije. JWST će biti osjetljiv na raspon talasnih dužina od 0,6 do 28 μm (što odgovara narandžastom svjetlu i dubokom infracrvenom zračenju na oko 100 K ili -173 °C).
JWST se npr. može koristiti za prikupljanje informacija o zatamnjenju svjetlosti zvijezde KIC 8462852, koja je otkrivena 2015. godine i ima neke abnormalne karakteristike krivulje svjetlosti.
Osim toga, moći će reći da li vansolarna planeta (egzoplaneta) ima metan u svojoj atmosferi, što će omogućiti astronomima da odrede da li je metan nastao procesima žive prirode ili je nastao na drugi način.
Dizajn orbite
JWST kruži oko Sunca blizu druge Lagrangeove tačke (L2) sistema Sunce–Zemlja, koja je 1.500.000 km dalje od Sunca od Zemljine orbite i oko četiri puta dalje od Mjesečeve orbite. Obično bi objektu koji kruži oko Sunca dalje od Zemlje trebalo više od jedne godine da završi svoju orbitu. Ali blizu tačke L2, kombinovano gravitaciono privlačenje Zemlje i Sunca omogućava svemirskoj letjelici da kruži oko Sunca u isto vreijme kada i Zemlja. Boravak blizu Zemlje omogućava da brzine prenosa podataka budu mnogo brže za datu veličinu antene.
Teleskop kruži oko tačke Sunce-Zemlja L2 u orbiti, koja je nagnuta u odnosu na ekliptiku, ima prečnik koji varira između oko 250.000 km i 832.000 km. S obzirom da je L2 samo ravnotežna tačka bez gravitacione sile, halo orbita nije orbita u uobičajenom smislu: svemirska letjelica je zapravo u orbiti oko Sunca, a halo orbita se može smatrati kontroliranim skretanjem (zanošenjem) kako bi ostala u blizini tačke L2. Ovo zahtijeva određeno održavanje stanice. Dva seta potisnika čine pogonski sistem opservatorije. Budući da su potisnici locirani isključivo na strani opservatorije okrenutoj prema Suncu, sve operacije održavanja stanice su dizajnirane tako da neznatno smanje potrebnu količinu potiska kako bi se izbjeglo potiskivanje JWST-a izvan polustabilne L2 tačke, što bi bila nepopravljiva situacija. Randy Kimble, naučnik projekta za integraciju i testiranje za svemirski teleskop James Webb, uporedio je precizno održavanje stanice JWST-a u ovoj orbiti sa "Sizifom [...] koji kotrlja ovu stijenu uz blagu padinu blizu vrha brda - nikada ne želimo da se prevrne preko grebena i udalji se od njega."
Infracrvena astronomija
thumb|desno|Atmosferski prozori u infracrvenom zračenju: Veliki dio ove vrste svjetlosti je blokiran kada se gleda sa Zemljine površine. To bi bilo kao da gledate dugu, ali vidite samo jednu boju. JWST je formalni nasljednik svemirskog teleskopa Hubble (HST), a pošto je njegov primarni naglasak na infracrvenoj astronomiji, također je nasljednik svemirskog teleskopa Spitzer. JWST će daleko nadmašiti oba ova teleskopa, budući da će moći vidjeti mnogo više i mnogo starije zvijezde i galaksije. Posmatranje u infracrvenom spektru je ključna tehnika za postizanje ovog cilja, zbog kosmološkog crvenog pomaka i zato što bolje prodire kroz prašinu i plin koji prigušuju svjetlost i zračenje. Ovo omogućava posmatranje slabijih, hladnijih objekata. S obzirom da vodena para i ugljen dioksid u Zemljinoj atmosferi snažno apsorbiraju većinu infracrvenih zraka, zemaljska infracrvena astronomija je ograničena na uske opsege talasnih dužina gdje atmosfera slabije apsorbira. Osim toga, sama atmosfera zrači u infracrvenom spektru, često preplavljujući svjetlost objekta koji se promatra. Ovo čini svemirski teleskop pogodnijim za infracrveno posmatranje.
Što je neki objekat udaljeniji, to se čini mlađim; njegovom svjetlu je trebalo duže da stigne do posmatrača. Budući da se svemir širi, kako svjetlost putuje postaje crveno pomaknuta, a objekte na ekstremnim udaljenostima je stoga lakše vidjeti ako se posmatraju u infracrvenom zračenju. Očekuje se da će infracrvene mogućnosti JWST-u omogućiti da "vidi u prošlost" do prvih galaksija koje su se formirale samo nekoliko stotina miliona godina nakon Velikog praska.
Infracrveno zračenje može slobodnije proći kroz područja kosmičke prašine koja zagušuju vidljivu svjetlost. Posmatranja u infracrvenom spektru omogućavaju proučavanje objekata i područja svemira koji bi bili zaklonjeni plinom i prašinom u vidljivom spektru, kao što su molekularni oblaci u kojima se rađaju zvijezde, diskovi oko zvijezda koji stvaraju planete i jezgra aktivnih galaksija.
Relativno hladni objekti (temperature manje od nekoliko hiljada stepeni) emituju svoje zračenje prvenstveno u infracrvenom dijelu spektra, kako je opisano Plankovim zakonom. Kao rezultat toga, većina objekata koji su hladniji od zvijezda bolje se proučavaju u infracrvenom zračenju. Ovo uključuje oblake međuzvjezdanog medija, smeđe patuljke, planete kako u našem, tako iu drugim solarnim sistemima, komete i objekte Kuiperovog pojasa koji će se posmatrati pomoću srednjeg infracrvenog instrumenta (MIRI).
Neke od misija u infracrvenoj astronomiji koje su uticale na razvoj JWST bile su Spitzer i Wilkinson mikrovalna anizotropna sonda (WMAP). Spitzer je pokazao važnost srednjeg infracrvenog zračenja, što je korisno za zadatke kao što je posmatranje diskova prašine oko zvijezda. Također, WMAP sonda je pokazala da je svemir "osvijetljen" na crvenom pomaku 17, dodatno naglašavajući važnost srednjeg infracrvenog zračenja. Obje ove misije pokrenute su početkom 2000-ih, na vrijeme da utiču na razvoj JWST-a.
Podrška i operacije na zemlji
Naučni institut za svemirski teleskop (STScI), u Baltimoru, Merilend, na kampusu Homewood na Univerzitetu Johns Hopkins, izabran je kao Centar za nauku i operacije (S&OC) za JWST sa početnim budžetom od 162,2 miliona američkih dolara namijenjenih za podršku operacijama kroz prve godine nakon lansiranja. U tom svojstvu, STScI će biti odgovoran za naučni rad teleskopa i isporuku podataka astronomskoj zajednici. Podaci će biti prenošeni sa JWST-a na zemlju preko NASA-ine mreže dubokog svemira, obrađeni i kalibrisani u STS-cIu, a zatim će biti distribuirani putem interneta astronomima širom svijeta. Slično kako se Hubble koristi, bilo kome, bilo gdje u svijetu, bit će dozvoljeno da podnese prijedloge za posmatranje. Svake godine nekoliko komisija astronoma će recenzirati dostavljene prijedloge kako bi odabrali projekte za praćenje u narednoj godini. Autori odabranih prijedloga obično će imati godinu dana privatnog pristupa novim zapažanjima, nakon čega će podaci postati javno dostupni za preuzimanje od strane svih iz online arhive STS-cIa.
Udar mikrometeoroida
Segment ogledala C3[c] pretrpio je udar mikrometeoroida veličine krupne čestice prašine između 23. i 25. maja, što je peti i najveći udar od lansiranja do tada., zbog čega su inženjeri morali kompenzirati udar pomoću aktuatora ogledala. Uprkos udaru, NASA-in kasniji izvještaj je naveo da su "svi modovi posmatranja JWST-a pregledani i potvrđeno da su spremni za naučnu upotrebu" od 10. jula 2022. godine.
Lansiranje
Lansiranje (označeno kao Ariane let VA256) održano je prema rasporedu u 12:20 UTC 25. decembra 2021. na raketi Ariane 5 koja je poletjela iz svemirskog centra Gvajana u Francuskoj Gvajani. Potvrđeno je da teleskop prima snagu, čime je započela dvonedeljna faza postavljanja njegovih dijelova tokom puta do ciljanog odredišta Teleskop je pušten iz gornjeg stepena 27 minuta i 7 sekundi nakon lansiranja, započevši 30-dnevno prilagođavanje za postavljanje teleskopa u Lissajousovu orbitu oko L2 Lagrangeove tačke.
Teleskop je lansiran nešto manjom brzinom nego što je bila potrebna da stigne do svoje konačne orbite, a usporavao je kako se udaljavao od Zemlje, da bi stigao do L2 samo brzinom potrebnom da uđe u orbitu. Teleskop je dostigao L2 24. januara 2022. Let je uključivao tri planirane korekcije kursa radi prilagođavanja brzine i smjera. To je zato što je opservatorija mogla izdržati spori potisak, ali ne i brzi let – a u cilju zaštite instrumenata koji su osjetljivi na temperaturu (štitnik od sunca je sve vrijeme ostao na poziciji između teleskopa i Sunca).
Tranzit i strukturna implementacija
JWST se odvojio od gornjeg stepena rakete 27 minuta nakon lansiranja. Zatim, 31 minutu nakon lansiranja, i nastavljajući narednih 13 dana, JWST je započeo proces postavljanja svog solarnog niza, antene, štitnika za sunce i ogledala. Gotovo svim akcijama postavljanja komandovao je Naučni institut svemirskog teleskopa u Baltimoru, osim dva rana automatska koraka, otvaranja solarnog panela i postavljanja komunikacijske antene. Misija je osmišljena kako bi zemaljskim kontrolorima pružila fleksibilnost da mijenjaju ili modificiraju redoslijed postavljanja u slučaju problema.
Približno 12 sati nakon lansiranja, par primarnih raketa teleskopa uključen je na 65 minuta kako bi izvršio prvu od tri planirane korekcije na sredini kursa. Drugog dana, komunikacijska antena visokog pojačanja se automatski aktivirala
Dana 27. decembra 2021, 60 sati nakon lansiranja, rakete su aktivirane na devet minuta i 27 sekundi da bi napravile drugu korekciju. Tri dana nakon lansiranja, kontrolori misije započeli su višednevno raspoređivanje Webbovog izuzetno važnog štitnika od sunca. Kontrolori su 30. decembra 2021. uspješno završili još dva koraka u raspakiranju opservatorije. Prvo, komande su postavile krmeni "momentum flap", uređaj koji obezbjeđuje ravnotežu protiv pritiska sunčevog vjetra na štitnik od sunca, čime se štedi gorivo smanjenjem potrebe za paljenjem potisnika kako bi se održala Webbova orjentacija.
Dana 31. decembra 2021. zemaljski tim je pokrenuo aktivaciju dvije teleskopske "grane" sa lijeve i desne strane opservatorije. Lijeva strana raspoređena za 3 sata i 19 minuta; desnoj strani je trebalo 3 sata i 42 minuta. Naredbe za odvajanje i zatezanje membrana uslijedile su između 3. i 4. januara i bile su uspješne. Dana 5. januara 2022. godine, kontrola misije je uspješno upotrijebila sekundarno ogledalo teleskopa, koje je uklopljeno na predviđeno mjesto do tolerancije od oko jedan i po milimetar.
Posljednji korak strukturalnog postavljanja bio je razotkrivanje krila primarnog ogledala. Svaki panel se sastoji od tri glavna segmenta ogledala i morao je biti presavijen kako bi se svemirski teleskop mogao instalirati u oklop rakete Ariane za lansiranje teleskopa. Dana 7. januara 2022. NASA je postavila i zaključala krilo na lijevoj strani, a 8. januara krilo ogledala na desnoj strani. Ovim je uspješno završen strukturalni raspored opservatorije.
Dana 24. januara 2022. godine, skoro mjesec dana nakon lansiranja, izvršena je treća i posljednja korekcija kursa, ubacivanjem JWST-a u planiranu orbitu oko Sunca-Zemlja L2 tačke.
Vanjski linkovi
mini|220px|Teleskop neće biti tačno na L2 poziciji, nego će orbitirati u "halo orbiti".
George W. Bush
George Walker Bush je bio 43. predsjednik Sjedinjenih Američkih Država. Sin je bivšeg predsjednika SAD-a George H. W. Busha.
George Walker Bush rođen je 6. jula 1946. godine u mjestu New Havenu u saveznoj državi Connecticutu. George Junior je najstariji sin bivšeg američkog predsjednika Georgea Herberta Walkera Busha i Barbare Pierce Bush. Odrastao je u Midlandu i Houstonu u Teksasu gdje je njegov otac radio u naftnoj industriji.
Bettina von Arnim
Bettina von Arnim bila je njemačka književnica.
Kao supruga I. A. Arnima i sestra Clementa Brentana, dolazila je u dodir s najistaknutijim imenima njemačke romantike, a posebno su značajne njene veze s krugom oko Goethea. Bila je pobornica pokreta za emancipaciju žena. Roman u obliku pisma ili knjige uspomena, u kojem do izražaja dolazi njena strasna i maštovita narav, te dodir s istaknutim savremenicima najbolji je dio njenog rada.
Portert Bettine von Arnim prikazan je na novčanici od 5 njemačkih maraka iz treće serije.
Velika nagrada Mađarske 2009.
Velika nagrada Mađarske 2009. (službeno poznata kao "Formula 1 ING Magyar Nagydíj 2009") je automobilska trka Formule 1 koja se održala 26. jula 2009. na stazi Hungaroringu u Budimpešti, u Mađarskoj. Ovo je bila deseta trka u sezoni 2009. i 24. trka za Veliku nagradu Mađarske.
Fernando Alonso osvojio je prvu i jedinu pol poziciju u sezoni, 18. u karijeri. Vozač McLarena Lewis Hamilton ostvario je prvu pobjedu u sezoni i drugu u Mađarskoj. Drugo mjesto zauzeo je Kimi Räikkönen iz Ferrarija, a treće mjesto osvojio je vozač Red Bulla Mark Webber.
NGC 2360
NGC 2360 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Veliki pas. Prvo otkriće je napravio Caroline Lucretia Herschel 26. februara 1783. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 511
IC 511 (također poznat kao MCG 12-9-3, PGC 24397 i UGC 4510) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 166 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Žirafa. Najveći prečnik je 1,40 (68 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (24 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 1. septembra 1888. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Gorski Karabah
Nagorni Karabah ili Gorski Karabah (armenski: Լեռնային Ղարաբաղ, tj. Lernayin Gharabagh, Արցախ, tj. Artsakh, azerski: Dağlıq Qarabağ, ruski: Нагорный Карабах, Nagornij Karabah) kontinentalna je regija u Zakavkazju. Regija je uglavnom planinska i šumovita.
Odnosi sa Armenijom
Nagorni-Karabah predstavlja gotovo homogeno armensko etničko okruženje. Armenska dijaspora u okviru međunarodne zajednice aktivno lobira za nezavisnost i ulaže ogromne količine novca kako bi stabilizovala region, a armenski dram je jedina valuta u upotrebi u RNK (iako je Nagorno- Karabah izdaje svoj dram štampan u Austriji i uglavnom služi kao suvenir). Armenija je od samog početka sukoba vojno i ekonomski otvoreno podržavala akcije vlasti u Stepanakertu, što je dovelo do zaoštravanja njenih odnosa sa Azerbejdžanom, ali i sa južnim susjedom Turskom. Rezultat rata u Nagorno-Karabahu, iako naizgled povoljan za Armene, ipak se može nazvati Pirovom pobjedom. Armenska krhka ekonomija dodatno je oslabljena ratom, a međunarodna trgovina se sada može održati samo putem koridora u Gruziji, zemlji koja se suočava s dvije zone unutrašnjih sukoba.
Odnosi sa Azerbejdžanom
Uprkos potpisanom primirju 1994. godine, odnosi između Stepanakerta i Bakua još su daleko od mirnih i stabilnih. Uprkos činjenici da je rat u Nagorno-Karabahu konsolidovao moć etničkih Jermena na ovim prostorima, u oblasti diplomatije, Azerbejdžan se pokazao mnogo uspešnijim u promovisanju svog viđenja sukoba i postavljanju pitanja raseljenih Azerbejdžana na međunarodnoj sceni. 1993. godine, na inicijativu predsjednika Azerbejdžana, Heydara Aliyeva, usvojene su četiri rezolucije Vijeća sigurnosti Ujedinjenih naroda koje su se ticale tada aktuelnog oružanog sukoba između azerbejdžanskih i armenskih vojnih trupa.
Generalna skupština UN-a na svojoj 85. plenarnoj sjednici, održanoj 20. decembra 1993. godine, usvojila rezoluciju pod nazivom "Međunarodna hitna pomoć izbjeglicama i raseljenim licima u Azerbejdžanu". Ove rezolucije pozivaju međunarodnu zajednicu da pomogne porodicama žrtava rata, izbjeglicama i raseljenim osobama širom Azerbejdžana. Ilham Alijev je 2003. godine naslijedio svog oca na čelu azerbejdžanske države. Paragraf 163. "O situaciji na okupiranim teritorijama Azerbejdžana" uvršten je u zvanični dnevni red 59. zasjedanja Generalne skupštine Ujedinjenih naroda. Uspostavljen je institucionalni okvir kako bi se spriječilo buduće naseljavanje Armena na teritorijama koje je njihova vojska okupirala tokom rata. Parlamentarna skupština Vijeća Evrope usvojila je 2005. godine Rezoluciju o sukobu u Nagorno-Karabahu i radu Minsk grupe OSCE-a. Usvajanjem ovih dokumenata potvrđene su odluke rezolucija koje je usvojio Vijeće sigurnosti Ujedinjenih naroda. Azerbejdžanske vlasti su još jednom uspjele da iznesu pitanje teritorijalnog integriteta svoje zemlje pred međunarodnu zajednicu.
Azerbejdžan je u svijet međunarodnih odnosa uveo pojam 'kavijar diplomatije', odnosno strategiju kojom se raznim vrijednim poklonima, organizovanjem gozbi i sličnih poticaja pokušava utjecati na mišljenje kreatora politike koje bi koristilo Azerbejdžanu. Mnogi analitičari bi rekli da im takva taktika dobro ide, jer zvaničnici za međunarodne odnose često "zatvaraju oči" pred značajnim unutrašnjim problemima sa kojima se Azerbejdžan suočava.
Vanjska politika i odnosi sa međunarodnim akterima
Nezavisnost Republike Nagorno-Karabah ne priznaje nijedna država članica Ujedinjenih nacija, pa se na međunarodnom planu ovo područje tretira kao sastavni dio Azerbejdžana. Vlada Stepanakerta je otvorila nekoliko predstavništava kako bi promovisala svoje zvanične pozicije i pokušala da obezbedi međunarodno priznanje. Otvorena su predstavništva RNA u Jerevanu, Potsdamu, Moskvi, Parizu, Vašingtonu, Nju Delhiju, Bejrutu i Sidneju.
Republiku Nagorno-Karabah do sada su kao nezavisnu državu priznale Pridnjestrovska Moldavska Republika (sama bez ikakvog priznanja od strane države članice Ujedinjenih naroda), Republika Abhazija i Republika Južna Osetija (priznale su je samo 4 države). Ove četiri de facto nezavisne države održavaju međusobnu saradnju kroz članstvo u međunarodnoj organizaciji sui generis, Zajednici za demokratiju i prava naroda. Organizacija za evropsku bezbednost i saradnju (OEBS), najveća svetska bezbednosna organizacija, osnovala je Grupu Minsk 1992. godine, multinacionalnu grupu osnovanu da pomogne vladama Bakua i Jerevana da pronađu rešenje za sukob u Nagorno-Karabahu.
S obzirom na činjenicu da je Armenija, kao i Rusija, članica Organizacije ugovora o kolektivnoj sigurnosti, Rusija ima pravo reagovati u slučaju napada na teritorijalni integritet Armenije, a postojanje ruske vojne baze na njihovoj teritoriji nalazi se na području Armenije. uslugu. Ono što im sada ne odgovara, nova Armenska vlada, za razliku od prethodne, vodi znatno nezavisniju politiku i ne konsultuje se sa Rusijom o strateškim pitanjima, štaviše, sve više odstupa od nje kako bi pridobila saveznike u Zapad, na koji u zvaničnoj Moskvi ne gledaju blagonaklono. Po svemu se ne može kriviti Armenci koji pokušavaju da ostvare svoje nacionalne interese, kao ni Rusi koji pokušavaju da balansiraju svoje.
Ako je za Rusiju rečeno da "mora" biti neutralna, onda je Turska stopostotna na strani Azerbejdžana, što je, iako donosi značajne pluse, svojevrsni autogol s obzirom na loše odnose Turske i Zapada. Osim etničkih i istorijskih veza sa Azerbejdžanom, u kontekst treba staviti i tihi sukob Armenije i Turske oko pitanja priznavanja genocida, koji se dogodio prije nešto više od 100 godina. Erdoganovi apetiti rastu iz godine u godinu, zbog čega je potencijalni turski koridor ka Kaspijskom moru očigledna meta i cilj sukoba. Koridor koji su Armeni blokirali i nakon 100 godina.
U slučaju EU mislimo na profrancusku stranu koju vodi Francuska i neutralnu stranu koju vodi Njemačka. U oba slučaja dominantan uticaj ima emigracija, gde u Francuskoj imamo milionsku zajednicu Armena, dok je u Nemačkoj zaista velika prisutnost Turske. Ono što se o sukobu može reći jeste da je zvanični narativ EU takav da poziva na prekid sukoba sa predstavljanjem agresije jedne strane – Azerbejdžana – što je značajan uspeh Armenske diplomatije, a svakako i dijaspore. Ono što je dvostruki standard je podrška Ukrajini njenom teritorijalnom integritetu, koji je ona de facto izgubila, ali s druge strane, nedostatak podrške Azerbejdžanu i njihovom teritorijalnom integritetu, koji su i oni de facto izgubili 1990-ih. Cilj EU je, naravno, ekonomske prirode, kako ne bi bilo problema sa isporukom nafte i gasa iz Kaspijskog mora.
Slično Rusiji, Iran je u specifičnoj poziciji. Osim što se graniči s obje zemlje, u ovoj zemlji živi i dijaspora Armena i Azera. Iako je muslimanska zemlja sa šiitskom granom, koja je također pretežno zastupljena u Azerbejdžanu, Iran ne gleda na ovaj sukob pristrasno s vjerske strane, već zastupa svoje geopolitičke interese. Bilo je nekih poboljšanja 2014. godine, nakon predsjedničkih izbora u Iranu, kada novi iranski predsjednik Rouhani podržao je rezoluciju UN-a o teritorijalnom integritetu Azerbejdžana. Odnos Irana sa Armenijom treba posmatrati kroz značajan ekonomski interes za izvoz gasa, nafte ioružja. Takođe je prezentna turska propaganda u s ciljem diskreditacije Irana u očima i Armena i Azera.
Ahmet Ibukić
Ahmet Ibukić-Ami, rođen u Bihaću 1957. godine, je bosanskohercegovački akademski slikar. Član je ULUBiH-a od 1987. godine. Završio je Školu primijenjenih umjetnosti, te Akademiju likovnih umjetnosti u Sarajevu na odsjeku slikarstva, u klasi profesora Milivoja Unkovića.
Živi u Bihaću, gdje je zaposlen kao kustos u Regionalnom muzeju Pounja, te angažovan na Pedagoškom fakultetu u Bihaću kao profesor likovne kulture s metodikom pri Univerzitetu Bihać.
Izlagao je na više samostalnih i grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu.
Jabuka
Stablo jabuke obično izraste vrlo visoko ako se uzgoji iz sjemena, a znatno manje ako se kalemi na korijen. Postoji više od 7.500 poznatih sorti jabuka, dajući vrlo široki raspon njenih željenih osobina. Različite sorte se uzgajaju zbog različitih ukusa i načina upotrebe, uključujući jabuke za kuhanje, spravljanje sokova i drugih prerađevina ili sirove za jelo. Domaće jabuke se obično razmnožavaju kalemljenjem, mada divlje vrlo lahko rastu i iz sjemena. Drvo i plod su vrlo otporni na brojne gljive, bakterije i plijesni, a koje se mogu obuzdavati brojnim organskim i neorganskim sredstvima. Genom jabuke je dekodiran 2010. kao dio istraživanja o kontroli bolesti i selektivnog uzgajanja u njihovoj proizvodnji.
Prema podacima FAO iz 2013. u svijetu je proizvedeno oko 80 miliona tona jabuka, a sama Kina je proizvela gotovo polovinu. Sjedinjene Američke Države su drugi svjetski proizvođač jabuka, a više od 6% svjetske proizvodnje (preko četiri miliona tona), Turska treći, a slijede Italija, Indija i Poljska. Prema istim podacima, Bosna i Hercegovina je u 2013. proizvela 85.117 tona jabuka. Jabuke se često jedu sirove, ali se mogu koristiti i za mnoge prerađevine (naročito deserte) kao i pića. Smatra se da ona pozitivno utječe na zdravlje ljudi, mada su otkrivene dvije vrste alergija povezane sa raznim bjelančevinama pronađenim u jabukama.
Oriana Fallaci
Oriana Fallaci (Firenca, 29. juni 1930 – Firenca, 15. septembar 2006) bila je italijanska novinarka.
Comte de Lautréamont
Comte de Lautréamont (Montevideo, Urugvaj, 4. april 1846. - Pariz, 24. novembar 1870.), pravo ime Isidore Lucien Ducasse, francuski pjesnik
Jabuka
Botanički podaci
thumb|desno|180px|Cvijet, plod i listovi jabuke (Malus domestica) Jabuka je listopadno drvo visoko od 1,8 do 4,6 m (odomaćene sorte) odnosno do 12 m u divljini. Kada se kultivira, veličina, oblik i gustoća grana se određuje odabirom kalema i načinom obrezivanja. Listovi su naizmjenični, tamno zelene boje, jednostavno ovalni sa djelimično nazubljenim ivicama, neznatno povijenim unutra.
Comte de Lautréamont
U glavnom djelu "Maldororov pjev" anticipirao je nadrealističku poeziju podsvijesti, a ovo djelo je lirska epopeja u prozi, frenetički monolog mladića koji se buni protiv boga, društva i samog života. U njemu ima autentične peozije, ali i morbidnih i sadističkih vizija. Jedan je od rijetkih pjesnika iz prošlosti koje nadrealisti smatraju svojima.
Jabuka
Botanički podaci
Cvjeta u proljeće a istovremeno iz pupoljaka izbijaju i listovi, koji rastu iz kraćih i nekih dužih izdanaka. Cvjetovi su veličine 3 do 5 cm, bijeli s blagim ružičastim nijansama koje postepeno nestaju, imaju pet latica, a grupirani su cvasti od 4 do 6 cvjetova. Središnji cvijet u cvasti naziva se kraljevski cvijet, on se otvara prvi i može se razviti u znatno veći plod. Plodovi sazrijevaju u kasno ljeto ili ranu jesen, uz veliki broj sorti u širokom rasponu različitih veličina ploda. Komercijalni uzgajivači jabuka imaju za cilj proizvoditi jabuke prosječne veličine od 7 do 8,3 cm u promjeru, zbog toga što su takve većinom tražene na tržištu. Neki potrošači, naročito u Japanu, preferiraju veće jabuke, dok se jabuke veličine manje od 5,7 cm koriste za pravljenje sokova te imaju relativno nisku vrijednost na tržištu. Kora ploda jabuke je obično crvena, često i žuta, zelena, ružičasta ili smeđa, mada postoje i brojne sorte sa dvobojnim ili trobojnim plodovima. Koža ploda također može biti djelimično ili potpuno smežurana i tamna. Ona je pokrivena zaštitnim slojem epikutikularne smole. Meso ploda dok je svježe obično je svijetlo žute ili bijele boje, a poznati su varijeteti sa ružičastom i žutim mesom.
Oriana Fallaci
Oriana Fallaci se u Drugom svjetskom ratu pridružila antifašističkom pokretu otpora.
Jabuka
Genom
Konzorcij pod italijanskim vodstvom je 2010. objavio da je dešifrirao cjelokupni genom jabuke u saradnji s hortikulturnim genetičarima s Univerziteta države Washington, koristeći sortu zlatni delišes. Jabuka ima približno 57.000 gena, što je najveći broj među svim biljnim genomima koji su dotad proučavani, te više gena nego što ih ima kod čovjeka (otprilike 30.000). Novo razumijevanje genoma jabuke pomoći će naučnicima da identificiraju gene i njihove varijante koje doprinose povećanju otpornosti na sušu i bolesti, kao i druge poželjne osobine. Razumijevanje gena koji se kriju iza tih osobina dat će naučnicima mogućnost da provedu mnogo opsežnije selektivno uzgajanje. Dešifriranje genoma jabuke dalo je i konačni dokaz da je Malus sieversii stvarni divlji predak domaće jabuke, što je okončalo dugogodišnju debatu na tu temu u naučnoj zajednici.
Oprašivanje
Jabuke ne mogu same sebe oprašivati, one se moraju međusobno oprašivati da bi se razvili plodovi. Tokom cvjetanja svake sezone uzgajivači jabuka često koriste oprašivače koji nose polen. Najčešće se koriste pčele. Kao dodatni oprašivači na plantažama koriste se i soliterne pčele (Osmia lignaria). Ponekad i ženke bumbara oprašuju jabuku, ali njih nema u većim količinama da bi mogle biti važniji oprašivači.
Postoji do četiri do sedam polinacijskih grupa među jabukama, u zavisnosti od klime:
Historija
Centar rasprostranjenja roda Malus nalazi se u istočnoj Turskoj. Drvo jabuke je možda jedno od najranijih kojeg je čovjek pripitomio, a njegovi plodovi su se znatno poboljšali putem odabira tokom hiljada godina. Aleksandru Velikom se pripisuje pronalazak patuljastih vrsta jabuka u današnjem Kazahstanu oko 328. p. n. e. Donio ih je u nazad u Makedoniju, a za njih se smatra da su preci patuljastih sorti korištenih za kalemljenje. Zimske sorte jabuka, ubrane u kasnu jesen i uskladištene iznad tačke smrzavanja, milenijima su bile vrlo važan prehrambeni izvor u Aziji i Evropu.
U Sjevernu Ameriku jabuke su donijeli kolonisti u 17. vijeku, a smatra se da je prvu plantažu jabuka na sjeveroameričkom tlu zasadio svećenik William Blaxton 1625. u Bostonu. Jedine vrste jabuka koje su do tada rasle u Sjevernoj Americi bile su divlje jabuke, a koje su domoroci nazivali obične jabuke. Sorte jabuka doneseni kao sjemenke iz Evrope raširile su se trgovinom među domorocima, a također su i sađene na kolonijalnim farmama. Prema katalogu mladica jabuke u SAD iz 1845. prodavano je 350 "najboljih" sorti, što ukazuje na snažan rast broja novih sjeveroameričkih sorti početkom 19. vijeka. U 20. vijeku, počeli su projekti navodnjavanja u istočnom Washingtonu i omogućili razvoj multimilijarderske industrije voća, u kojoj je jabuka predstavljala vodeći proizvod.
Do 20. vijeka, uzgajivači su skladištili plodove jabuke u "trapovima" (rupama u zemlji) gdje su one bile zaštićene od mraza tokom zime, bilo da su ih čuvali za lične potrebe ili za prodaju. Poboljšanje u transportu svježih jabuka vozovima, brodovima ili kamionima zamijenilo je potrebu za njenim skladištenjem. U 21. vijeku, dugoročno skladištenje je ponovno došlo do izražaja u objektima gdje se održava "kontrolirana atmosfera" da bi se jabuke održale svježim tokom cijele godine. U takvim objektima održava se velika vlažnost zraka, nizak udio kisika u zraku i kontrolirani nivoi ugljik-dioksida, čime se održava svježina jabuka.
Kao ljekovita biljka, jabuke se spominju već u starim babilonskim natpisima iz 8. vijeka p. n. e. u kojima se navode biljke u vrtovima ljekovitog bilja kralja Marduk-apla-iddina II. Također i srednjovjekovna medicina jabukama daje značajno ljekovito djelovanje. U to doba, većina plodova starih sorti jabuka trebali su biti, za tadašnje trendove, znatno više kiseli, bogati oporim sastojcima i nešto drvenastiji. Osim toga, nije se mnogo znalo kada, kako i koje dijelove jabuke se može koristiti. Jedenje neoguljenih jabuka općenito ima adstrigentno, laksativno i baktericidno djelovanje. Osim toga, jabuka je ima povoljan utjecaj i na želudac. Vlakna ploda jabuke su prehrambena vlakna, koja se dobijaju u industrijskom procesu iz iscijeđenih i suhih jabuka. Ona sadrže veoma visok udio pektina.
Oriana Fallaci
Oriana je za života inrevjuisala mnoge svjetske lidere i poznate ličnosti kao što su Dalai Lama, Henry Kissinger, Šah Irana, Ayatollah Khomeini, Willy Brandt, Zulfikar Ali Bhutto, Walter Cronkite, Muammar al-Gaddafi, Federico Fellini, Sammy Davis Jr, Nguyen Cao Ky, Yasir Arafat, Indira Gandhi, Alexandros Panagoulis, Makarios III, Golda Meir, Nguyễn Văn Thiệu, Haile Selassie, Sean Connery i Lech Walesa.
Jabuka
Sorte
Nacionalna baza podataka o kolekcijama voća u UK sadrži mnoštvo informacija o osobinama i porijeklu mnogi sorti jabuka, uključujući i alternativna imena za one koje su genetski ista sorta jabuke. Mnoge od tih sorti se uzgajaju radi svježih plodova (stolna jabuka), mada se neke sorte uzgajaju posebno za kuhanje ili pravljenje sokova. Jabuke iz kojih se cijedi sok su obično isuviše opore i gorke za jelo, ali soku od jabuke daju vrlo bogatu aromu koju stolne jabuke ne mogu.
Oriana Fallaci
Njene knjige prevedene su na mnoge jezike. Poznata je knjiga "Pismo nerođenom djetetu" iz 1975.
Umrla je 15. septembra 2006. u rodnoj Firenci od raka dojke.
Jabuka
Sorte
Komercijalno popularne sorte jabuke su mehke, ali hrskave. Druge poželjne kvalitete u uzgoju današnjih komercijalnih jabuka su jasne i živopisne boje kože, odsustvo hrapavosti na koži (poput sorti renete), lahkoća transporta, mogućnosti dužeg čuvanja, veliki prinosi, otpornost na bolesti, savršen jabučast izgled i bogat okus. Moderne sorte su prosječno nešto slađe od starijih sorti, jer se tokom vremena traženi okusi jabuka dosta promijenili. Većina građana u Evropi i Sjevernoj Americi favoriziraju slatke ili slabo kisele sorte, dok iza njih slijede opore sorte. Ekstremno slatke sorte sa gotovo nimalo kiselkastog okusa su popularne u Aziji a posebno na indijskom potkontinentu.
Starije sorte su često nepravilnog oblika, hrapave kože (reneta sorte) te imaju razne teksture i boje. Neki smatraju da te sorte imaju bolji okus od "modernih" sorti, ali one često imaju druge probleme koje ih čine komercijalno neodrživim poput niskog prinosa, neotpornosti na bolesti, slabe tolerancije na transport i dugo skladištenje ili su jednostavno "pogrešne" veličine. Samo vrlo mali broj starih sorti se proizvodi u većem obimu, ali su mnoge takve sorte sačuvali privatni uzgajivači i farmeri koji svoje jabuke prodaju direktno na lokalnom tržištu. Postoje mnoge neobične ili lokalno važne sorte sa svojim jedinstvenim okusima i izgledima, a širom svijeta su se pojavile kampanje za očuvanje od izumiranja takvih lokalnih sorti. Naprimjer, stara sorta "Coxova reneta" je neobična po tome što su u zrelim plodovima sjemenke vrlo slabo pričvršćene za "meso" ploda, pa kada se jabuka protrese čuje se zvuk sličan zvečanju. U BiH i okolnim zemljama ta sorta je poznata i kao jabuka zvečarka.
Prema podacima iz jula 2015. u Bosni i Hercegovini se najviše prodaje sorta "idared", zatim "granny smith", "zlatni delišes" i "jonagold", a povećanje prodaje i udjela na tržištu bilježi i sorta "gala". Neke od autohtonih sorti jabuka u Bosni i Hercegovini su: bjelina, limunka, prijedorska zelenika, senabija, tufekčićka, itd.
NGC 6780
NGC 6780 (također poznat kao ESO 184-62, IRAS 19187-5552 i PGC 63151) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 161 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Teleskop. Najveći prečnik je 1,90 (89 hiljada sg) a najmanji 1,6 uglovnih minuta (75 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 9. juna 1836. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Rušljoribe
Rušljoribe ili hrskavičave ribe (lat. Chondrichthyes) su klasa morskih riba grabljivica sa hrskavičavim skeletom. Ova klasa obuhvata oko 800 recentnih vrsta od kojih su najpoznatije ajkule i raže. Klasa se dijeli na dvije podklase Elasmobranchii i Holocephali.
Osobine
Glava je naprijed izvučena šiljato u produžetak nazvan rostrum, pa zbog toga usni otvor leži sa trbušne strane i u vidu je popriječnog proreza. Prema toj osobini nazivaju se i plagiostomi jer na grč. plagios je poprečan, a stoma su usta. Imaju pet pari škrga (veoma rijetko šest ili sedam) koje su smještene u odvojenim škržnim kesama i imaju zasebne otvore ka vanjskoj sredini. Škržni otvori su bez poklopaca i razdvojeni su širokim pregradama. Može se, kod pojedinih vrsta, naći još jedan zakržljali škržni otvor nazvan spirakulum. Ove ribe nemaju riblji mjehur. U unutrašnjosti crijeva nalazi se spiralna pregrada koja povećava put hrane kroz njega. U završnom dijelu crijeva obrazuje se kloaka u koju se izlivaju izvodni kanali polnih žlijezda i mokraćovod.
Rušljoribe su razdvojenih polova koji se razlikuju međusobno prema obliku trbušnih peraja. Trbušna peraja mužjaka igraju ulogu spoljašnjeg kopulatornog organa. Mnoge ajkule su viviparne, odnosno, rađaju žive mladunce pa su njihova jaja sa tankim omotačem.
Ženski polni sistem sastoji se od:
Muški polni sistem se sastoji od parnih sjemenika iz koji se muške polne ćelije sprovode prednjim dijelom bubrega, mezonefrosa.
Eurosong 1956.
Eurosong 1956. bilo je prvo izdanje Eurosonga. Održano je 24. maja u pozorištu "Kursaal" u Luganu (Švicarska). Inspirirani Festivalom u Sanremu, članovi Evropske radiodifuzijske unije (EBU-a) organizirali su prvo panevropsko muzičko takmičenje. Takmičenje je trajalo otprilike sat vremena i 40 minuta, a vodio ga je Lohengrin Filipello. Učestvovalo je 7 zemalja, s tim da su svaku zemlju predstavljale dvije pjesme. Po dva člana žirija iz svih zemalja učesnica glasali su u tajnosti. Pobijedila je švicarska predstavnica Lys Assia s pjesmom "Refrain".
Prvo izdanje Eurosonga imalo je razne stvari koje se na sljedećim izdanjima nisu ponovile: svaku zemlju predstavljale su dvije pjesme, glasalo se u tajnosti, švicarska je dvaput glasala u ime druge delegacije, članovi žirija mogli su glasati za predstavnike vlastite zemlje, pobjedniku (odnosno pobjednici) dodijeljena je samo tituta "Grand Prix" i emisiju je vodio samo jedan voditelj. Na narednim izdanjima takmičenja izmijenjene su sljedeće stvari: svaku zemlju predstavljala je jedna pjesma, prikazala se javna bodovna lista, svaka zemlja imala je žiri od nekoliko ljudi, nije se moglo glasati za vlastitu zemlju, pobjednik je dobio materijalnu nagradu i za voditelje emisije izabrana je samo jedna voditeljica ili je emisiju vodila upored muškog voditelja.
Historija
Na sastanku u Monaku 1955, inspirirani Festivalom u Sanremu, članovi Evropske radiodifuzijske unije (EBU-a) razmatrali su o stvaranju panevropskog muzičkog takmičenja. Na sastanku je tako stvoren koncept za Eurosong. Donešena je odluka da se prvo takmičenje održi u švicarskom gradu Luganu naredne godine.
Mjesto održavanja
Tadašnje pozorište "Kursaal" (današnji kasino "Lugano") izabrano je za mjesto održavanja takmičenja. Za grad je izabran Lugano, grad smješten na jugu Švicarske u Ticinu, jedinom kantonu u kojem je službeni jezik italijanski.
Format
Voditelj prvog programa, koji je trajao otprilike sat vremena i 40 minuta, bio je Lohengrin Filipello. Iako je većina osoba program pratila na radiju, u studiju su bile i kamere namijenjene za mali broj Evropljana koji su imali televizore u to vrijeme.
Takmičiti su se mogli jedino solo umjetnici, te im pjesme nisu smjele biti duže od 3 minute i 30 sekundi. Takmičari su bili u pratnji orkestra od 24 muzičara kojeg je dirigirao Fernando Paggi. Čin tokom pauze, tj. zviždukanje Joyeuxa Rossignolsa, morao se produžiti zbog komplikacija sistema glasanja. Državama učesnicima bilo je strogo preporučeno da održe nacionalno muzičko takmičenje kako bi odredili ko će ih predstavljati na ovom takmičenju.
Kontroverza o glasanju
Dva člana žirija iz svih zemalja učesnica otputovali su u Lugano kako bi u tajnosti glasali; međutim, članovi žirija iz Luksemburga nisu mogli dođi u Lugano. Sistem glasanja na ovom izdanju takmičenja, omogućio je članovima žirija da glasaju za bilo koju pjesmu, pa tako i za pjesme koje su predstavljale njihovu vlastitu zemlju. EBU je članovima švicarskog žirija dozvolio da glasaju u ime luksemburške delegacije. Neki čak smatraju da je švicarska pjesma pobijedila zbog ovog pravila. Ovo je jedini put da se koristi ovakav sistem glasanja.
Izgubljene snimke
Iako je takmičenje prikazano i snimljeno za ponovno prikazivanje na televiziji u nekoliko evropskih zemalja (televizori su u to vrijeme bilo poprilično rijetka pojava), nijedna snimka nije sačuvana osim Lyse Assijine ponovne izvedbe pjesme "Refrain" na kraju takmičenja. Ovo je jedno o svega dva takmičenja koja nisu potpuno sačuvana; snimak takmičenja 1964. izgorio je u požaru.
Rezultati
Rezultati takmičenja, osim pobjednika, nikad nisu objavljeni. U svojoj knjizi The Complete and Independent Guide to the Eurovision Song Contest 2010, Simon Barclay prikazuje tabelu koja izgleda kao da prikazuje službene rezultate, ali autor ne navodi izvor i ispod navodi da se "dodijeljeni bodovi nikad nisu objavili". Prema navodima Jana Feddersena, vjerovatno je da se na drugo mjesto plasirala pjesma "Im Wartesaal zum großen Glück".
Međunarodni prijenosi
Nacionalni emiteri zemlja učesnica poslali su komentatore na takmičenje da bi izvještavali o takmičenju na svom maternjem jeziku. Ispod su prikazani detalji o komentatorima i nacionalnim emiterima.