cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grb Barbadosa
Štit je zlatne boje. Na njemu se nalaze dva barbadoska cvijeta "ponos Barbadosa" (Caesalpinia pulcherrima) i drvo fikusa (Ficus citrifolia). Štit pridržavaju pelikan i riba-delfin.
München (film)
Minhen je historijski dramski film snimljen 2005. godine, koji je producirao i režirao Steven Spielberg a scenarij su napisali Tony Kushner i Eric Roth. Film se zasniva na romanu Osveta, koji prati Operaciju Božiji gnjev, tajnu odmazdu izraelske vlade protiv Palestinske oslobodilačke organizacije nakon Minhenskog masakra na Ljetnim olimpijskim igrama 1972. Minhen je dobio pet nominacija na 78. dodjeli "Oscara": najbolji film, najboljeg režisera, adaptirani scenarij, montažu i najbolju originalnu muziku. Film je zaradio 130 miliona dolara širom svijeta, ali samo 47 miliona dolara u Sjedinjenim Američkim Državama, što ga je učinilo jednim od Spielbergovih filmova sa najnižom zaradom u zemlji. Film je 2017. godine proglašen šesnaestim "najboljim filmom 21. vijeka do sada" od strane The New York Timesa.
Radnja
Palestinska teroristička grupa Crni septembar ubija jedanaest članova Izraelskog tima na Ljetnim olimpijskim igrama 1972. godine. Avner Kaufman, agent Mossada Njemačko-jevrejskog porijekla, izabran je da vodi misiju izvršenja atentata na 11 Palestinaca koji su navodno bili uključeni u masakr. Po uputstvu njegovog rukovodioca Efraima, da bi zaštitio izraelsku vladu od mogućeg skandala, Avner daje ostavku u Mosadu i radi bez ikakvih zvaničnih veza sa Izraelom. Njegov tim uključuje četvoricu jevrejskih dobrovoljaca iz cijelog svijeta: južnoafrički vozač Steve, Belgijanac Karl stručnjak za pravljenje igračaka-eksploziva, vojnik po nadimku "čistač", danski jevrej falsifikator dokumenata Hans. Glavna osoba koja im daje informacije je francuz, Louis.
U Rimu, ekipa iz vatrenog oružja ubija Waela Zwaitera, koji živi kao pjesnik. U Parizu, oni detoniraju bombu u kući Mahmouda Hamsharija; na Kipru, oni detoniraju bombu u hotelskoj sobi Huseina Abd Al Chira. Sa komandosima Izraelskih snaga, oni proganjaju tri Palestinca - Muhammada Youssefa al-Najjara, Kamala Adwana i Kamala Nassera u Bejrutu, i ubijaju svu trojicu. U pauzi između ubistava, ubice se prepiru o moralnosti i logistici svoje misije, izražavajući strah o njihovom individualnom nedostatku iskustva, kao i ambivalentnosti oko slučajnog ubijanja nevinih prolaznika. Avner nakratko posjećuje svoju ženu koja je rodila prvu bebu. U Atini, kada su uspjeli da pronađu Zaiada Muchasija, tim saznaje da je Louis uredio da budu smješteni u sigurnu kuću zajedno sa njihovim ljutim neprijateljima članovima PLO-a, a Mossadovi agenti izbjegavaju nevolje pretvarajući se da su članovi strane militantne grupe kao ETA, IRA, ANC i frakcija Crvene armije. Avner vodi iskren razgovor sa jednim članom PLO-a Alijem u vezi sa njihovim domovinama i ko zaslužuje da vlada zemljom; Alija je kasnije upucao Carl ali tim je primoran da pobjegne ne uspjevši da eliminiše Muchasija.
Ekipa se seli u London kako bi pronašla Alija Hassana Salameha, koji je orkestrirao minhenski masakr, ali pokušaj atentata prekida nekoliko pijanih Amerikanaca. Oni saznaju da su to agenti CIA-e, koji, prema Louisu, štite i finansiraju Salameha u zamjenu za njegovo obećanje da neće napadati američke diplomate. U međuvremenu, sami atentatori su bili izloženi atentatima. Carl je ubijen od strane nezavisnog holandskog plaćenog ubice. U znak osvete, tim je prati i ubija na brodu u gradiću Hoorn u Holandiji. Hans je pronađen ubijen na klupi u parku, dok je Robert ubijen eksplozijom u njegovoj radionici. Avner i Steve konačno pronalaze Salameha u Španiji, ali opet je njihov pokušaj atentata osujećen, ovaj put od strane Salamehovih naoružanih čuvara. Pretpostavlja se da je Louis prodao informacije o timu PLO-u.
Razočaran, Avner leti u Izrael, gdje ga dva mlada vojnika pozdravljaju kao heroja što on prihvata sa rezignacijom, a potom se seli u svoj novi dom u Brooklynu, gdje pati od posttraumatskog stresa i paranoje. Zatim biva izbačen iz izraelskog konzulata nakon što je uletio tražeći da Mossad ostavi njegovu ženu i dijete na miru. Efraim dolazi da zamoli Avnera da se vrati u Izrael i u Mossad, ali Avner odbija.
Historijska vjerodostojnost
Iako je München fikcija, on opisuje mnoge aktuelne događaje iz ranih 1970-ih. Sa izraelske strane, u filmu je prikazana premijerka Golda Meir, kao i drugi vojni i politički lideri kao što su državni tužilac Meir Shamgar, šef Mosada Zvi Zamir i načelnik Amana Aharon Yariv. Spielberg je pokušao da prikaže uzimanje talaca i ubijanje izraelskih sportista kao historijski autentično. Za razliku od ranijeg filma, 21 sat u Minhenu, Spielbergov film prikazuje ubistvo vatrenim oružjem svih izraelskih sportista, što je prema nalazima autopsije bilo tačno. Osim toga, film koristi stvarne snimke vijesti snimljene tokom situacije sa taocima.
Imenovani članovi grupe Crni septembar, i njihova smrt, također su uglavnom zasnovani na činjenicama. Abdel Wael Zwaiter, prevodilac u libijskoj ambasadi u Rimu, upucan je 11 puta, po jedan metak za svaku od žrtava münchenskog masakra, u predvorju njegovog stana 41 dan nakon Münchena. 8. decembra te godine Mahmoud Hamshari, stariji pripadnik PLO-a, ubijen je u Parizu bombom skrivenom u stolu ispod telefona. Iako film prikazuje da se bomba skriva u samom telefonu, drugi detalji atentata (kao što je potvrda ciljane osobe putem telefonskog poziva) su tačni. Ostali ubijeni u tom periodu su Mohammed Boudia, Basil al-Kubasi, Hussein al-Bashir, i Zaiad Muchasi, od kojih su neki prikazani u filmu. Ali Hassan Salameh je također bio prava osoba i istaknuti član Crnog septembra. Godine 1979. ubijen je u Bejrut automobilskom bombom. kojom prilikom je također ubijeno četvoro nevinih prolaznika a ranjeno 18.
Napad komandosa u Bejrutu, poznat kao Operacija proljeća mladih, uključio je budućeg izraelskog premijera Ehuda Baraka i Yonatana Netanyahua heroja iz Jomkipurskog rata i Operacije Entebbe, koji su u filmu prikazani pravim imenima. Metode koje su korišćene za pronalaženje i ubistva pripadnika Crnog Septembra bile su mnogo komplikovanije od metoda prikazanih u filmu; na primjer, praćenje pripadnika ćelija Crnog Septembra je postignuto mrežom Mossadovih agenata, a ne doušnikom kako je prikazano u filmu.
Atlantic Productions, producentska kuća koja je producirala BAFTA-om - nominirani dokumentarac München: Mossadova osveta, naveli su nekoliko neslaganja između Spielbergovog filma i informacija koje su dobivene u intervjuima sa agentima Mosada uključenim u operaciju. Istaknuto je da film ukazuje na to da je jedna grupa izvršila skoro sve atentate, dok je u stvarnosti to bio mnogo veći tim. Mosad nije radio sa misterioznom osobom iz francuskog podzemlja kako je prikazano u knjizi i na filmu. Kampanja atentata nije prekinuta jer su agenti izgubili živce, nego zbog Afere Lillehammer u kojoj je ubijen nevini Marokanski konobar. To se ne spominje u filmu. Mete nisu bili svi koji su direktno uključeni u minhenski masakr, što Spielberg priznaje samo u posljednjih pet minuta.
Kao što je već spomenuto, film je zanemario Lillehammer aferu, gdje su izraelski ubice ubili marokanskog konobara Ahmeda Bouchikija, jer su ga zamijenili za Ali Hassana Salameha. Profesor historije Stephen Howe kaže: "Jedna velika zagonetka je ostala gotovo neprimijećena. Ako je ... ključni (i sam po sebi hvale vrijedan) podsticaj za stvaranje filma bio moralno pitanje koje je potaknuto izraelskim "antiterorističkim" akcijama, zašto se fokusirati na ove određene epizode? Film ne uključuje čak ni najuočljiviji ni najozloglašeniji neuspjeh, koji je ujedno bio i najgnusniji čin ... a to je bilo ubistvo u Norveškoj). Nesretni i bezopasni marokanski konobar, pogrešno identifikovan kao navodni šef Crnog septembra Ali Hassan Salameh." Agenti koji su bili odgovorni za ubistvo suđeni su i osuđeni u Norveškoj zbog ubistva. Izrael je platio odštetu porodici žrtve, ali nikada nije preuzeo odgovornost za atentat.
Reakcije
Neki kritičari ocijenili su München kao film koji izjednačava izraelske ubice s "teroristima". Leon Wieseltier je napisao u magazinu Nova Republika, ... još gore, München više voli diskusiju o borbi protiv terorizma nego raspravu o terorizmu, ili misli da je to ista diskusija". Melman i drugi kritičari knjige i filma su rekli da premisa priče - da su se izraelski agenti predomišljali o svojim akcijama - nije podržana intervjuima niti javnim izjavama. U intervjuu za Rojters, penzionisani šef izraelske obavještajne službe Shin Bet i bivši ministar unutrašnje bezbjednosti, Avi Dichter, uporedili su Minhen sa dječjom avanturističkom pričom: "ne može se porediti ono što vidite u filmu sa onim što se dešava u stvarnosti". U naslovnoj priči o filmu magazina Time-a 4. decembra 2005, Spielberg je rekao da se glavni lik filma predumišljao o svojim postupcima. "Postoji nešto u vezi sa ubijanjem ljudi izbliza, što je jako mučno", rekao je Spielberg. "To će sigurno ostaviti traga na čovjekovoj duši." Za pravog Avnera, Spielberg kaže: "Mislim da on nikada neće naći mir."
Američka cionistička organizacija (ZOA) - opisujući se kao "najstarija i jedna od najvećih, pro-izraelskih i cionističkih organizacija u Sjedinjenim Državama" - pozvala je na bojkotiranje filma 27. decembra 2005. ZOA je kritikovala činjeničnu osnovu filma i izrekla je kritike na račun jednog od scenarista, Tonya Kushnera, kojeg je ZOA opisala kao "mrzitelja Izraela". Kritika je upućena i nacionalnom direktoru Anti-Defamation League (Liga protiv klevete), Abrahamu Foxmanu, zbog njegove podrške filmu. David Edelstein iz magazina Slate je tvrdio "da su izraelska vlada i mnogi konzervativni i pro-izraelski komentatori osudili film zbog njegove naivnosti, jer impliciraju da vlade nikada ne bi trebale uzvratiti odmazdama. Ali izraz neizvjesnosti i gađenja nije isto što i otvorene osude. Ono što München poručuje je da ova kratkovidna "oko za oko" taktika može proizvesti neku vrstu ludila, kako individualnog tako i kolektivnog."
Kritike
Na sajtu Rotten Tomatoes film je dobio 78% pozitivnih ocjena, zasnovano na 206 recenzija, sa prosječnom ocjenom 7.44/10. Konsenzus sajta glasi: "Minhen nije u mogućnosti sasvim da postigne svoje visoke ciljeve, ali ovaj uzbudljiv, politički nepristrasan pogled na posljedice neukrotivog političkog sukoba još uvijek vrijedi gledati."
Slijedi izabrana kritika:
Nisam znao šta da očekujem od dramatizacije režisera Stevena Spielberga o zloglasnom masakru “Crnog septembra” 11 israelskih sportista tokom Olimpijade u Minhenu 1972. godine. Kako se ispostavilo, film se manje bavi stvarnom krizom talaca, nego se tu radi o događajima koji su uslijedili, s tim da je Mossadov tim dobio upute kako bi pronašao 11 planera minhenskog napada i zbrisao ih na način koji će se pokazati neprikladnim za bilo kakve daljnje napade.
Ono što slijedi je Spielbergova rasprava o inherentnoj iracionalnosti eskalacije taktike oko-za-oko, koja je sva umotana u sjajnu odjeću političkog trilera. Spielbergove prilične vještine iza kamere ovdje su u punoj snazi, jer je u stanju da napravi priču koja je krajnje opčinjavajuća. Na drugi način, to su nastojanja režisera da film iz 2005. godine posluži kao dvostruka reakcija na događaje 11. septembra 2001. godine. Dok je Rat svjetova težio da obuhvati (u svom sopstvenom uljudnom stilu) naš kolektivni osjećaj neizvjesnosti i predstojećeg straha odmah nakon napada, München služi kao komentar o ratu protiv terora koji je bio na samom začetku.
Eric Bana glumi Avnera, glavnog agenta specijalne grupe Mossada (koja uključuje i novog agenta 007 Daniela Craiga), i pratimo njegovu sve veću krizu savjesti dok obilaze razne kontinente prateći navodne počinitelje, jedan za drugim. Film je u jednakoj mjeri kritikovan s obje strane političke podjele Izreal-Palestina, ne samo zbog historijskih netačnosti, nego zbog njegovog navodnog pristrasnog stava, i oba argumenta su u najboljem slučaju lažna. Dok je većina prikazanih događaja očigledna pretpostavka, dužnost filmaša nije da prikazuje činjenice koje su se desile, već da prenese istinitost priče - a Spielberg postiže ovaj cilj na zadivljujući način. Osim toga, ostaje činjenica da to jednostavno nije pristrasan film. Iako očigledno slijedi izraelske aktere, pitanja koja postavlja daleko prevazilaze etničke, vjerske ili geografske crte.
"Jevreji ne griješe jer naši neprijatelji griješe", kaže jedan član iz Avenrovog tima, "Trebalo bi da budemo pravedni." Izjave poput ove dovele su do toga da je Spielberg bio napadnut zbog impliciranja moralne jednakosti između agenata Mosada i minhenskih terorista, kada se zapravo ta pitanja mogu primijeniti i na kršćane, muslimane, budiste ili bilo koja druga ljudska bića koja imaju savjesti. Kako neko može spojiti pravednost sa strašnim djelima, čak i ako su za hipotetičko "veće dobro"? Kada ciklus eskalacije počne, može li se ikada završiti? Ovo posljednje pitanje je eksplicitno izrečeno u oprezno proročkom završnom snimku. Prošlo je trideset i pet godina od Minhena, i nema kraja na vidiku.
Takvi komentari su često neugodni, ne samo zbog pitanja koja oni postavljaju, već i zbog onih na koje oni impliciraju. Upravo iz tog razloga München je film koji nije samo trebalo napraviti, već i onaj koji je mogao napraviti samo Steven Spielberg.
Zaki Hasan, zakiscorner.com
Vranje
Vranje je grad u južnoj Srbiji. Leži u istoimenoj kotlini, na Vranjskoj rijeci, nedaleko od njena ušća u južnu Moravu.
Historija
Prvi se put spominje 1093. Pod Turcima od 1455. U tursko doba bio je raskrsnica putova iz Srbije prema Makedoniji i Bugarskoj, važno mjesto na moravsko-vardarskom drumu, poznat po proizvodnji oružja i željeznih predmeta i po kvalitetnoj kudjelji. Godine 1878. Turci odlaze oz ovog grada. Vranje je rodno mjesto Bore Stankovića s brojnim turskim spomenicima.
Ekonomija
Nakon 2. svjetskog rata industrijsko središte s tvornicama obuće, tekstila, namještaja, naftnih peći i drugo; izgrađen i moderan vinarski podrum. Cvjećarstvo, uzgoj pilića i bavljenje vrtom.
NGC 6354
NGC 6354 (također poznat kao ESO 333-**8) je četverostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Škorpion. Prvo otkriće je napravio Edward Emerson Barnard 1884. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zastava Švicarske
mini|150px|Zastava Švicarske
Zastava Švicarske sastoji se od bijelog krsta na crvenoj podlozi. Uz zastavu Vatikana, jedina je od dvije zastave suverenih država, u obliku kvadrata. Odnos visine i širine je 1:1. Švicarska zastava nastala je prema zastavi kantona Schwyz. Zastava Crvenog krsta, nastala je prema švicarskoj zastavi, u spomen na Henry Dunanta.
Grb Dominikanske Republike
mini|desno|200px|Grb Dominikanske Republike
Grb Dominikanske Republike sastoji se iz štita u čijoj osnovi je bijeli ravnokraki krst sa naizmjenična 2 crvena i 2 plava polja, sa čije lijeve strane je palmina grana a sa desne maslinova grančica. Iznad štita nalazi se plava traka na kojoj je ispisan nacionalni moto: "Dios, Patria, Libertad" (Bog, Domovina, Sloboda). Ispod štita je na crvenoj traci (čiji se krajevi ponekad prikazuju i orijentisani na gore) ispisano Republica Dominicana. U centru štita je Biblija, otvorena na Jevanđelje po Ivanu, 8:32, gde piše "Y la verdad os hará libres" (I istina će vas izbaviti), sa malim krstom iznad. Sa svake strane Biblije i krsta nalaze se po tri koplja od kojih po dva nose zastavu Dominikanske Republike.
Pobune (knjiga)
"Pobune" je naziv zbirke pripovijetki bh. pisca Derviša Sušića (izdana 1966. godine). Zbirka "Pobune" sadrži pet pripovijetki ("Plaćenik", "Kaimija", "Seljačka jadikovka", "Kad se vratim" i "Preko mutne vode"), koje se odlikuju dramskom lirikom fabuliranja i koje, radi svoje međusobne povezanosti, dovode do toga da se ova zbirka naziva i romanom. "Pobune" u prvom planu prikazuju sliku bošnjačkog naroda i njegovu historijsku dramu, koja se proteže od kraja bosanske kraljevine i turskog carstva ("Plaćenik", "Kaimija" i "Seljačka jadikovka"), preko austro-ugarskog perioda ("Kad se vratim"), do Drugog svjetskog rata ("Preko mutne vode"). Zanimljiva je demitologizacija pojedinih likova, koju je izvršio Derviš Sušić (Tale Ličanin, Hasan Kaimija i slično). S obzirom da se knjiga u velikoj mjeri bavi pobunama protiv klasnih razlika, onda je jasno zašto je Sušić pokušao da uništi neke kultove ličnosti, koji su stvoreni u usmenom predanju.
Adidas Grand Prix 2010.
Adidas Grand Prix 2010. bio je 5. izdanje godišnjeg atletskog mitinga Adidas Grand Prix u New York Cityju i 5. stanica Dijamantne lige 2010.
Pobune (knjiga)
Simbol mutne vode
Povezanost pripovijetki se može, osim porodičnog elementa (likovi su svi pripadnici jedne porodice), vidjeti i u provlačenju simbola "mutne vode" kroz, skoro, sve pripovijetke (jedino je nema u pripovijetci "Kad se vratim"). Ta mutna voda može simbolizirati nekoliko stvari (na primjer: klasni rascjep), ali radi same tematike knjige ona simbolizira osobit položaj bošnjačkog naroda, koji je rascjepljen između istoka i zapada. U pripovijetci "Plaćenik", prvi put se pojavljuje mutna voda, koju je "doživio" Abdulah Pilavija (u ostalim pripovijetkama, osim u "Kad se vratim" i "Preko mutne vode", glavni likovi sanjaju mutnu vodu). U pripovijetci "Plaćenik" Abdulah Pilavija, bivši bosanski krstjanin Ostoja Dobrisalić, dolazi u poziciju kada ne može preći rijeku, a u isto vrijeme se ne može ni vratiti nazad. Ta, naizgled, bez izlazna situacija, simbolizira bošnjački narod u cjelini.
Von Hippel–Lindauov sindrom
Von Hippel–Lindauova bolest (VHL), poznata i kao Von Hippel–Lindauov sindrom, jest rijetki genetički poremećaj uz multisistemsko učešće. Karakteriziraju ga visceralne ciste i benigni tumori s potencijalom za kasniju malignu transformaciju. To je tip fakomatoza koji je posljedica mutacije u Von Hippel–Lindauvom tumorsk-supresorskom genu na hromosomu 3, sekvenca p25.3.
Znaci i simptomi
Znakovi i simptomi povezani s VHL bolešću uključuju glavobolje, probleme s ravnotežom i hodanjem, vrtoglavicu, slabost udova, probleme s vidom i visok krvni pritisak. Stanja povezana sa VHL bolešću su angiomatoza, hemangioblastomi, feohromocitom, hepatoćelijski karcinom, rak pankreasa ciste (pankreas serozni cistadenom ), tumor endolimfne vrećice i bilateralni papilski cistadenomi epididimisa (muškarci) ili široki maternični ligament (žene). Angiomatoza javlja se kod 37,2% pacijenata koji imaju VHL bolest i obično se javlja u mrežnjači. Kao posljedica toga, vrlo je čest gubitak vida. Međutim, drugi organi mogu biti zahvaćeni: moždani udar, srčani udar i kardiovaskularne bolesti su uobičajeni dodatni simptomi. Otprilike 40% VHL bolesti manifestuje se hemangioblastomima CNS-a, prisutnim u oko 60–80% slučajeva. Hemangioblastomi kičme se nalaze u 13–59% VHL bolesti i specifični su jer se 80% nalazi u VHL bolesti. Iako su svi ovi tumori uobičajeni sa bolešći VHL, oko polovine slučajeva ima tumore samo jednog tipa.
Patogeneza
Bolest je uzrokovana mutacijama Von Hippel-Lindauovog tumorskog supresora (VHL) gena na kratkom kraku hromosoma 3 (3p25–26). Postoji preko 1.500 mutacija zametne linije i somatskih mutacija u VHL bolesnika.
Svaka ćelija u u organizmu ima dvije kopije svakog gena (osim onih koje se nalaze u spolnim hromosomima, X i Y). Kod VHL bolesti, jedna kopija VHL gena ima mutaciju i proizvodi neispravan VHL protein (pVHL). Međutim, druga kopija i dalje proizvodi funkcionalni protein. Stanje se nasljeđuje autosomno dominantno – jedna kopija neispravnog gena je dovoljna da poveća rizik od razvoja tumora.
Otprilike 20% slučajeva VHL bolesti nalazi se kod osoba bez porodične historije, poznatih kao mutacija de novo. Naslijeđena mutacija VHL gena je odgovorna za preostalih 80 posto slučajeva.
Oko 30–40% mutacija u VHL genu sastoji se od 50–250 kb delecijskih mutacija koje uklanjaju dio gena ili cijeli gen i bočne regije DNK. Preostalih 60–70% VHL bolesti uzrokovano je skraćenjem pVHL-a nonsens mutacijama, indel mutacijama ili mutacija mjesta prerade.
Dijagnoza
Otkrivanje tumora specifičnih za VHL bolest je važno u dijagnozi bolesti. Kod osoba sa porodičnom historijom VHL bolesti, jedan hemangioblastom, feohromocitom ili karcinom bubrežnih ćelija može biti dovoljan za postavljanje dijagnoze. Kako se svi tumori povezani sa VHL bolešću mogu naći sporadično, najmanje dva tumora moraju biti identificirana da bi se dijagnosticirala VHL bolest kod osobe bez porodične anamneze.
Genetička dijagnoza je također korisna u dijagnostici VHL bolesti. Kod nasledne VHL bolesti, tehnike kao što su Southern blot i gensko sekvenciranje mogu se koristiti za analizu DNK i identifikaciju mutacija. Ovi testovi mogu se koristiti za skrining članova porodice onih koji boluju od VHL bolesti; de novo slučajeve koji proizvode genetički mozaicizam je teže otkriti, jer se mutacije ne nalaze u bijelim krvnim ćelijama koje se koriste za genetičku analizu.
Klasifikacija
VHL bolest se može podijeliti prema kliničkim manifestacijama, iako ove grupe često koreliraju s određenim tipovima mutacija prisutnih u VHL genu.
Liječenje
Rano prepoznavanje i liječenje specifičnih manifestacija VHL može značajno smanjiti komplikacije i poboljšati kvalitet života. Iz tog razloga, osobe sa VHL bolešću se obično rutinski pregledavaju na retinske angiome, hemangioblastome CNS-a, karcinome bubrega sa čistim ćelijama i feohromocitome. Hemangioblastomi CNS-a obično se uklanjaju hirurški ako su simptomski. Fotokoagulacija i krioterapija se obično koriste za liječenje simptomskih angioma mrežnjače, iako antiangiogeno liječenje također može biti opcija. Tumori bubrega mogu se ukloniti djelomičnom nefrektomijom ili drugim tehnikama kao što je radiofrekventna ablacija. Belzutifan je lijek koji se istražuje za liječenje von Hippel-Lindauove bolesti karcinoma bubrežnih ćelija.
Epidemiologija
VHL bolest ima incidencu 1/36.000 porođaja. Postoji preko 90% penetrabilnosti do 65. godine.
Historija
Prvi opis očnih angioma dao je njemački oftalmolog Eugen von Hippel ,1904. Arvid Lindau opisao je angiome cerebeluma i kičme u 1927. Termin Von Hippel-Lindauova bolest korišten je prvi put 1936. godine; međutim, njegova upotreba je postala uobičajena tek 1970-ih.
Termoregulator
Termo regulator ili Termostat je uređaj ili sprava kojom se kontroliše temperatura grijaćih sistema. Najjednostavnije vrste posjeduju bimetalni kontakt koji se pri povećanju ili smanjenju temperature zatvara ili otvara. Ovakvi tipovi se koriste za ektrične sisteme grijanja. Osim njih postoje i elektronski regulatori koji putem senzora dojavljuju temperaturu centralnoj jedinici. Za potrebe regulisanja temperature na sistemima centralnog grijanja bez centralne jedinice, koriste se termo regulacioni ventili na samim radijatorima. Osim u sistemima grijanja, termo regulatori imaju primjenu u svim granama tehnike i termoenergetike.
Hiperkalemija
Hiperkalemija ili hiperkalijemije je višak kalija u organizmu. O hiperkalijemiji se govori kada koncentracija kalija u organizmu pređe 6,0 mmol/l. Uz koncentraciju kalija veću od 7 mmol /l, javljaju se trnci u rukama i nogama, dolazi do usporenja rada srca pa čak i do zatajenja rada srca. Hiperkalemija nastaje zbog nekontrolisanog uzimanja diuretika, kao posljedica povraćanja i proljeva, dijabetesa ili akutne bubrežne insuficiencije. Očituje se mišićnom slabošću, oslabljenim tetivnim refleksima, poremećajima u srčanom ritmu.
Grb Grenade
Grb Grenade je usvojen sa nezavisnošću 1974. Prikazuje štit podjeljen na četiri dijela zlatnim krstom. U sredini se nalazi Kolumbov brod Santa Maria, a u četvrtima se nalaze britanski lavovi i zlatni polumjeseci iz kojih rastu ljiljani. Na vrhu štita se nalazi zlatna kruna. Na vrhu grba se nalazi sedam ruža koje predstavljaju sedam komuna Grenade. Štit pridržavaju armadilo i golub.
Peter Sellers
Slavni i popularni komičar, poznat po sposobnosti maskiranja i promjene glasa, koji je karijeru započeo na radio showu BBC-a "The Goon show" da bi kasnije započeo uspješnu karijeru na filmu u komedijama. Imao je troje djece i četiri braka. Postao je vrlo popularan kao inspektor Closeau u filmskom serijalu "Pink Panther", iako je bilo poznato da je mrzio tu ulogu. U 70-ima je bilježio same neuspjehe u karijeri, sve do hvaljene satire "Dobrodošli, g. Chance" (1979.) za koju je osvojio najviše nagrada u karijeri i koju je pokušavao snimiti godinama. Umro je 1980. sa 55 godina od infarkta.
Farovec
mini|280px|potok Ložnica na toku kroz Farovec Farovec je naseljeno mjesto u sastavu općine Slovenska Bistrica, regija Podravska, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Farovec je imao 44 stanovnika.
Zastava Andore
mini|desno|Zastava Andore
Zastava Mađarske
Nakon 1990. u upotrebi je ponovo i zastava s historijskim grbom s krunom sv Stjepana.
Zastava Andore
Državna zastava Andore prihvaćena je 1866. godine. Zastava se sastoji od tri jednako široke okomite pruge plave, žute, i crvene boje. Grb Andore smješten je u sredini, na žutoj prugi.
Farovec
Stanovništvo
Napomena: ''U 2008. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Farovec i Pretrež.''
Zastava Andore
Zastava Andore je zasnovana na zastavama Francuske i Španije, dvije države koje su garant nezavisnosti ove državice na vrhu Pirineja. Dizajn zastave sa tri vertikalne pruge je uzet sa francuske trobojke, kao i plava i crvena boja. Sa zastave Španije je uzeta crvena i žuta boja. Moto na grbu koji se nalazi na sredini zastave je na latinskom: Virtus Unita Fortior što znači U jedinstvu je snaga.
Gustav V, kralj Švedske
Gustav V (punim izvornim imenom Oscar Gustaf Adolf; 16. juni 1858 - 29. oktobar 1950) je bio kralj Švedske od 1907. godine do svoje smrti.
Mladost
Bio je najstariji sin budućeg švedsko-norveškog kralja Oskara II i Sofije od Nassaua. Rođen je u palači Drottningholm, a po rođenju je dobio titulu vojvode od Värmlanda.
Godine 1881. oženio je Viktoriju Badensku, čime je prvi put u švedsku kraljevsku porodicu dinastije Bernadotte dovedena krv prethodne švedske dinastije, Holstein-Gottorp. S njom je imao tri sina.
Vladavina
Godine 1907. naslijedio je oca na švedskom prijestolju koje je 1905. godine odvojeno od norveškog. Gustav V je bio posljednji švedski kralj koji se direktno umiješao u politiku svoje kraljevine i to 1914. godine, prilikom rasprava o budžetu za obranu. Bio je konzervativan, nije odobravao demokratizaciju i zahtjeve za prava radnika.
Prvi svjetski rat
Smatralo se da gaji simpatije prema Nijemcima za vrijeme Prvog svjetskog rata. Na njegove političke poglede tokom rata znatno je utjecala njegova dominanta supruga, kraljica Viktorija, Nijemica koja je Njemačku uvijek smatrala svojom domovinom. Godine 1914. organizovao je sastanak kraljeva skandinavskih kraljevina, sastavši se s norveškim kraljem Haakonom VII i danskim kraljem Kristijanom X. Cilj sastanka bio je jačanje međusobnih veza skandinavskih kraljevina, ali i uvjeravanje danskog i norveškog kralja da nema namjeru stati na stranu Njemačke.
Drugi svjetski rat
Kralj se, u diplomatske svrhe, tokom Drugom svjetskog rata družio s određenim nacističkim vođama. Prema historičaru Jörgenu Weibullu, Gustav V je pokušao uvjeriti Adolfa Hitlera da bude blaži prema Jevrejima. Mađarskoj je uputio molbu da spasi svoje Jevreje "u ime čovječanstva". Na zahtjev američkog predsjednika Franklina D. Roosvelta, zatražio je od Hitlera pregovore o miru 1938. godine.
Smrt
Kralj Gustav V je umro 1950. godine u 92. godini života. Naslijedio ga je sin, Gustav VI Adolf.
Sporazum o stabilizaciji i pridruživanju
mini|435x435piksel| Sporazum o stabilizaciji i pridruživanju je sporazum kojim se regulišu prava i obaveze zemlje koja je otpočela proces pridruživanja Evropskoj uniji. Da bi stupio na snagu sporazum moraju da ratifikuju pojedinačno sve članice Evropske unije, kao i zemlja budući kandidat.
Sporazumom se regulišu obaveze zemlje budućeg kandidata za članstvo u Evropskoj uniji, prvenstveno u pogledu donošenja određenih zakona i njihove implementacije kao i ispunjenja određenih standarda u domenu kvaliteta državne uprave i kapaciteta institucija. Evropska unija sa svoje strane znatno olakšava pristup svojem tržištu kompanijama iz zemlje potpisnice, pruža tehnički i finansijsku podršku iz pristupnih fondova unije.
Proces asocijacije i stabilizacije
U donjoj tabeli je dat kratak prikaz u kojoj fazi porcesa stabilizacije i asocijacije se nalaze pojedine republike bivše Jugoslavije i Albanija.
(zagrade) : najraniji mogući datum 1 Sa Crnom Gorom su pregovori počeli u novembru 2005. dok je još bila u uniji sa Srbijom. Posebni pregovori su vođeni sa članicama državne zajednice Srbije i Crne Gore po pitanjima iz nadležnosti republika članica. Mandat za direkte pregovore sa Crnom Gorom je usvojen u julu 2006., a direkni pregovori su otpočeli 26. septembra 2006 i zaključeni 1. decembra 2006.
2 Sa Srbijom su pregovori počeli u novembru 2005. dok je još bila u uniji sa Crnom Gorom. Posebni pregovori su vođeni sa članicama državne zajednice Srbije i Crne Gore po pitanjima iz nadležnosti republika članica. .
Pančevo
Teritorijalno je sjedište istoimene općine kao i Južno-Banatskog okruga.
Historija
Pančevo se prvi put spominje u 12. vijeku. U srednjem vijeku, Pančevo je pripadalo kovinskoj županiji. U tursko doba bilo je većinsko srpsko naselje. Poslije odlaska Turaka (1716.), bilo je središte okruga. Već u to doba počinje u Pančevu naseljavanje Nijemaca i traje u jačem razmjeru kroz cijelo 18. vijek. Od 1716. do 1764. Pančevo je bilo komorsko, a od 1764. do 1794. vojno-graničarsko trgovište. Pančevo je znatno stradalo tokom revolucije. 1873. postalo je municipalni grad. U drugoj polovini tog vijeka počinje u Pančevu u većoj mjeri naseljavanje Mađara. 8. novembra 1918. ušla je u Pančevo srpska vojska.
31. januara 1921. godine Pančevo je imalo 19.362 stanovnika od kojih je bilo: Srba 9.422, Mađara 887, Nijemaca 7.237, Židova 600; pravoslavnih 9.874, katolika 6.350, evangelika 2.500.
Ekonomija
Stanovništvo Pančeva bavi se pretežno ratarstvom, ali je vrlo zastupljena i trgovina, naročito stokom i hranom. Industrija je također znatna, naročito svilarska. U Pančevu su dvije pravoslavne crkve; starija (Vaznesenska) s templom, koju je radio Konstantin Danil, i nova (Uspenska) u bizantinskom stilu, sa slikarskim i ornamentalnim radovima Uroša Predića, St. Aleksića i Markovića. U Pančevu ima gimnazija, trgovačka akademija, muška i ženska građanska škola i aerodrom međunarodnog društva za zračni promet.
Telefonski pozivni broj za Pančevo je 013, a poštanski broj (od 1974. do 2005. godine) 26000, automobilska oznaka je "PA".
IC 1802
IC 1802 (također poznat kao MCG 4-6-57 i PGC 9462) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 440 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ovan. Najveći prečnik je 1,30 (167 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (141 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Edward Emerson Barnard.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Belma Bešlić
Belma Bešlić (1978, Tuzla), bosanskohercegovačka pijanistica i slobodna umjetnica
Biografija
Belma Bešlić je rođena u Tuzli 1978. godine i tamo završila osnovnu i srednju muzičku školu. Klavir je počela da uči sa sedam godina u klasi prof. Planinke Jurišić u kojoj je ostala osam godina.
Sa samo 15 godina odlazi u Njemačku i nastavlja studij klavira na Visokoj školi za muzičku umjetnost u Weimaru kod prof. Gerlinde Otto i Arne Torgera, a radila je i sa legendarnim Lazarom Bermanom. Jedan je od osnivača Kamernog sastava Revolucionario koji izvodi muziku inspirisanu bosanskim i balkanskim etnosom. Belma Bešlić je mlada umjetnica širokih interesovanja te izuzetnog talenta i senzibiliteta. Svoja muzička znanja trenutno usavršava na Visokoj muzičkoj školi u Grazu, baveći se pozorišnom i scenskom muzikom.
Nagrade
U vrijeme svog školovanja je osvojila veliki broj nagrada na republičkim, saveznim i međunarodnim takmičenjima od kojih se mogu izdvojiti:
Metamorfne stijene
mini|desno|250px|Izgled metamorfne stijene (kvarcit) Metamorfne stijene nastaju procesom metamorfoze od neke magmatske stijene ili sedimentne stijene. Pod metamorfozom se podrazumijeva djelovanje visoke temperature, pritiska, vodene pare i gasova. Najpoznatije metamorfne stene su: kvarcit, mramor, gnajs i još mnogo drugih.
Raspon temperatura metamorfoze je od 150-300 °C. Sve preko dovodi do topljenja stijene i čini je magmatskom.
Pošto se pod uticajem atmosferilija brzo raspada, gnajs nije pogodan kao građevinski materijal.
Elektronska muzika
mini|150px|[[Trautonium, 1928.]] mini|180px|Kevin Saunderson, jedan od pionira detroitske techno scene u uobičajenom dj raspoloženju Mogućnost da se zvuk zabilježi je često povezana sa proizvodnjom elektronske muzike, ali nije potpuno neophodna. Najstariji poznati uređaj za snimanje zvuka je bio "fonoautograf", kojeg je 1857. patentirao Édouard-Léon Scott de Martinville. Mogao je vizuelno da zabilježi zvuk, ali ga nije mogao reprodukovati.
Thomas A. Edison je 1878. patentirao fonograf, koji je koristio valjke slične Scott-ovom uređaju.
Metamorfne stijene
Mramor je nastao ponovnom kristalizacijom krečnjaka i dolomita. Mramor je u građevinarstvu cijenjen kao ukrasni kamen.
Metamorfne stijene se dijele na :
Metamorfizam možemo podijeliti na :
Fakultet dramskih umetnosti Beograd
Fakultet dramskih umetnosti Beograd (Fakultet dramskih umjetnosti Beograd) je osnovan, kao Akademija za pozorišnu umetnost (Akademija za pozorišnu umjetnost), uredbom vlade Federativne narodne republike Jugoslavije u decembru 1948. godine, a 1950. godine pripojena joj je Visoka filmska škola.
Nastava na akademiji za pozorišnu umjetnost počela je 12. februara 1949. godine. Prvi profesori glume bili su Mata Milošević i Jozo Laurenčić, njihovi asistenti Miroslav Belović, Stevo Žigon i Soja Jovanović, a prvi profesori režije Bojan Stupica i dr Hugo Klajn. Prvi rektor i dekan akademije bio je Dušan Matić.
Početkom šezdesetih godina 20. vijeka dolazi do proširenja obrazovne djelatnosti i promjene naziva u Akademija za pozorište, film, radio i televiziju, 1962. godine, da bi krajem 1973. ponijela današnji naziv - Fakultet dramskih umjetnosti (pozorišta, filma, radija i televizije).
1974. godine fakultet dobija svoju novu zgradu na Novom Beogradu koja svojom funkcionalnošću i mogućnostima obezbjeđuje najkvalitetnije uslove studiranja.
Diplomirani studenti Akademije i Fakulteta dramskih ujmetnosti, u proteklom periodu, svojim kreativnim angažmanom, u najvećoj mjeri prožimaju cjelokupan kulturno-umjetnički ambijent prostora bivše Jugoslavije. Fakultet dramskih umjetnosti je skoro šezdeset godina visokološkolska obrazovna institucija u kojoj se formiraju kriteriji u oblastima dramskih umjetnosti. To je škola iz koje su potekli najznačajniji stvaraoci i koja je u velikoj mjeri doprinijela visokom nivou jugoslavenskog pozorišta, filma, radija i televizije.
Danas se na Fakultetu dramskih umjetnosti studenti obučavaju na devet smijerova: gluma, pozorišna i radio režija, dramaturgija, menadžment kulturnih djelatnosti – pozorišna i radio produkcija, filmska i televizijska režija, filmska i televizijska produkcija, kamera, filmska i televizijska montaža, i snimanje i obrada zvuka. Na fakultetu se organiziraju nekoliko različitih stepena studiranja kao što su osnovne studije, diplomske, specijalističke, doktorske studije u dramskim i audio-vizuelnim umjetnostima, studije teorije dramskih umjetnosti i studije medija i kulture i menadžmenta umjetnosti i medija.
Zastava Srbije
mini|desno|200px|Narodna zastava Srbije Zastava Srbije je trobojka. Sastoji se od tri jednaka vodoravna polja crvene (na vrhu), plave (u sredini) i bijele boje (na dnu).
Narodna zastava Srbije nema grb, dok se na državnoj zastavi nalazi grb Srbije. Grb se je pomjeren od centra ka jarbolu za jednu sedminu ukupne dužine zastave.
Omjer širine i dužine zastave je 2:3.
Osvrt na historijsku upotrebu zastave
mini|desno|Jedna od nekoliko mogućih rekonstrukcija stega (zastave) kralja Vladislava. Najstariji sačuvani podaci o bojama prve srpske zastave odnose se na zastavu kralja Vladislava I (1232 – 1243) sina Stefana Prvovjenčanog, unuka Nemanjinog. Prema jednom dubrovačkom dokumentu iz 1281. godine – koji sadrži opis dragocjenosti i predmeta, koji su u trezoru u Dubrovniku ostavili na čuvanje sin kralja Vladislava župan Desa i udovica, kraljica Beloslava, zastava je bila "vexillum unum de zendato rubeo et blavo" - zastava od platna crvenog i plavog (zendato je čenda, vrsta laganog, svilastog platna). Sve do pojave prvih nacionalnih revolucija u Evropi, zastave i grbovi bili su privilegija uglavnom vladarskih i velikaških, odnosno plemićkih porodica, viteških redova i sl. Historijski gledano zastava, potiče kao vojno obilježje koje je služilo za raspoznavanje na bojnom polju. Upotreba zastave na jarbolu koja asocira na određenu zemlju porijekla prvi put se javlja početkom 17. vijeka kao pomorska zastava u Doba jedrenjaka i velikih otkrića. mini|lijevo|200px|Knez Milan ukrcava se na [[parobrod 1876.]] mini|desno|200px|Zastave [[Balkan|Balkanskog poluostrva 1896. godine.]] Zastava Srbije odobrena je sultanovim fermanom 1836. godine, koji je na neki način i danas na snazi. Nije isključeno da su i srpski zahtjevi djelimično uticali na usvajanje osmanlijske zastave, jer je Srbija bila dio tog carstva. Tokom nacionalnog buđenja, romantizma i revolucionarnih previranja u Austrijskom Carstvu održan je Panslavenski kongres u Pragu 1848. godine. Na ovom kongresu usvojena je zastava s panslavenskim bojama. Iste godine usvojena je zastava Mađarske tokom revolucije 1848. Osim toga, na Majskoj skupštini u Sremskim Karlovcima vijorila se srpska trobojka, koja je uticala na nastanak i drugih trobojki tokom revolucionarnih dešavanja. mini|lijevo|200px|Narodna zastava vijori se na jarbolu nad glavnim ulazom u Narodnu skupštinu u Beogradu 1906. godine. Nakon uvođenja Bachovog apsolutizma zabranjene su sve nacionalne i trobojne zastave u Habsburškoj Monarhiji, dok je u upotrebi bila dozvoljena samo dvobojna crno-žuta zastava imperijalne porodice Habsburg, koja je ujedno bila i državna. Ova zastava bila je u upotrebi sve do Austro-Ugarske nagodbe nakon koje je usvojena nova zastava novouspostavljenog Austro-Ugarskog carstva.
Ustaničke zasteve
Početkom 19. vijeka tokom Srpskog ustaničkog rata za oslobođenje od Osmanlijskog Carstva nije korištena jedna unificirana standardna zastava koja bi bila generičko nacionalno obelježje, već su korištene veoma raznovrsne starješinske ili vojvodske zastave koje su bile bazirane više na srednjovekovnom naslijeđu. U prve bojeve išlo se sa crkvenim barjacima koji se i spominju u narodnim pjesmama kao "krstaš barjak". Glavno obilježje ovih zastava je znak krsta. Religiozni simboli bili su zastupljeni kod obje zaraćene strane. Kako je rat odmicao u korist ustanika tako su narodne starješine poručivale vojvodske zastave koje su bile unikatne, umjetnički vrijedne i likovno izražajne. Ova raznolikost boja bila je praćena raznolikošću simbolâ na zastavama, često uzetim iz knjige Hristofora Žefarovića Stemmatographia iz 1741. mini|desno|200px|Vojna zastava regularne ustaničke vojske iz 1809. godine, [[Vojni muzej u Beogradu.]] Najčešći simboli na zastavama bili su krst sa četiri ocila, zatim grb Tribalije i razni drugi krstovi. Većina zastava izradili su u Sremskim Karlovcima, slikari Stefan Gavrilović, Ilija Gavrilović i Nikola Apostolović. Prve jednoobrazne zastave nastale su sa formiranjem regulaških jedinica 1809. godine. Prva promišljanja o jedinstvenoj nacionalnoj zastavi počela su nakon sticanja autonomije i Hatišerifa iz 1830.
Izgradnja flote
Nakon oslobođenja i sticanja autonomije pojavio se trgovački sloj koji je sve više imao aspiracije za trgovinu sa inostranstvom. Knez Miloš je 1833. godine izdao Ukaz, koji je regulisao pravila prevoza kaika, lađa i skela na Dunavu. Te iste godine se krenulo i sa izgradnjom većih lađa, odnosno trgovače flote.
U brodogradilištu u Dubrovcu kod Smederevo izgrađen je brik „Srbija". Bila je to lađa dužine 25.3m, širine 7.1m i nosivosti 250 tona. Izgradnjom broda je rukovodio pomorski kapetan Nikola Kefala, porijeklom Grk. Ovo je bio prvi kompletno izgrađen morski jedrenjak i prvi morski brod u Kneževini Srbiji. „Srbija" je zaplovila 30. aprila 1833. godine, a tokom leta te iste godine uputila se prema Crnom moru i uspješno uplovila u Carigrad. Nakon prikaza u Carigradu, turska vlada, odnosno Porta, poručila je od Srbije izradu galije-topovnjače koja je uspješno izgrađena u brodgradilištu u Brzoj Palanci.
U to doba, na trgovačku scenu nastupa, kapetan Miša Anastasijević, koji će do sredine 19. vijeka postati jedan od najvećih veletrgovaca i brodovlasnika na donjem toku Dunava. Postaće vlasnik 23 brodarske agencije koje kontrolišu veći deo prometa od Beograda do ušća Dunava u Crno more. Na vrhuncu svoje poslovne karijere imaće 74 broda samo za prevoz soli, kao i brojna stovarišta u podunavskim i posavskim gradovima. Kontrolisaće u potpunosti trgovinu Dunavom (izvoz stoke u Austriji i uvoz soli iz Kneževine Vlaške i Moldavija u Osmanlijsko Carstvo).
Tokom sledećih nekoliko godina u Dubravici i Brzoj Palanci sagrađeno je nekoliko lađa klase korvetica, sličnih onima koje su plovile u sastavu ruske Crnomorske flote. Sve su to bili trgovački brodovi koji su samo u nuždi mogli da se koriste kao ratne lađe. Kneževina Srbija je 1834. godine raspolagala sa 200 lađa od čega u Poreču 100, u Šapcu 40 i u Beogradu i Smederevu po 30. Većinom su o bile manje lađe, dereglije, solarice, drvarice, žitarice, čunice, oranice i dr. Međutim, bilo je i većih lađa, koje su mogle da nose teret i od oko 120 tona i koje su imale maksimalan gaz 1.2m. Ove lađe su bile sposobne i za priobalnu plovidbu Crnim morem.
Londonski Tower
desno|mini|Tower of London u aprilu 2006
Zastava Srbije
Izgradnja flote
Međutim, Kneževina Srbija, kao vazalna država nije bila priznata kao pomorska sila, a postavio se i problem pomorske zastave. Srpski brodovi izvesno vreme nisu imali pravo da razviju srpsku zastavu - mada su oni to radili, bar kad su bili u srpskim vodama. Kao vazalnoj zemlji, bio je neophodan sultanov ferman kojim bi se dozvolilo da se nad srpskim brodovima vije srpska zastava. U međuvrijemenu, dolazi do Miletine bune, koja će iznedriti prvi moderan ustav.
Prva narodna zastava
mini|lijevo|200px|Sloboda predvodi narod, ulje na platno 260 x 325cm, djelo Eugène Delacroix iz 1830. godine, [[Louvre, Pariz. Alegorija Julske revolucije iz iste godine. Najvjerovatnije je ova revolucionarna zastava bila glavni uzor zastavi koja se vijorila u Kragujevcu 1835.]] mini|desno|200px|Rekonstrukcija državne zastave, varijanta uspravna polja sa grbom, prema ustavu iz februara 1835. Obnuta u odnosu na francusku trikoloru. Savremenici su srpsku uspoređivali sa francuskom zastavom. Ovu varijantu moguće je rekonstruisati i bez grba (narodna) U moderno doba, u vrijeme nastanka nacija i borbe protiv feudalizma, prvu narodnu zastavu propisao je Sretenjski ustav iz februara 1835. godine. Ustav je bio podjeljen na 14 glava i 142 člana. U drugoj glavi, 3. i 4. članom, bili su određeni zastava i grb, što jedna vazalna zemlja ne bi smjela da ima. Zastava je bila „otvoreno-crvena, bjela i čelikasto-ugasita". Vrlo je moguće da je bio izrađen određen broj ovih zastava, koje do danas nisu sačuvane, a uoči održavanja same Velike narodne skupštine u Kragujevcu na kojoj je donijet novi Ustav. mini|200px|Prva strana Ustava iz [[1835. U 3. članu druge glave stoji "Boja naroda Srbskog jest otvorena-crvena, bjela i čelikasto-ugasita." Ovdje je doslovno navedeno da je riječ o nacionalnoj zastavi. Da bi se razumjela čelikasto-ugasita boja potrebno je poznavati proces kaljenja čelika.]]
Londonski Tower
Londonski Tower (Tower of London) srednjovjekovna je tvrđava i historijski spomenik u centru Londona, uz sjevernu obalu rijeke Temze. Pod tim se imenom često spominje i White Tower (Bijela tvrđava), sagrađena za vrijeme Vilima Osvajača, ali ona je samo dio kompleksa građevina okruženih zidinama i jarkom koje čine Tower.
Zastava Srbije
Prva narodna zastava
Ostalo je zabelježeno da je Ustav pročitan i objavljen na svečan način, uz zastave i svečanu muziku, kneževu konjičku i pješačku gardu i uz prisustvo državnog vrha i poslanika, a uveče je priređen vatromet i održana pozorišna predstava. Ostali su nejasni pojedini detalji a koji se tiču samog izgleda zastave, a to je da li su polja na zastavi bila horizontalna ili vertikalna, kao i da li se na zastavi nalazio grb koji je propisao član 4. u drugoj glavi ovog Ustava. mini|lijevo|200px|Rekonstrukcija državne zastave, varijanta vodoravna polja sa grbom, prema ustavu iz februara 1835. Vodoravna varijanta je istovetna [[Zastava Nizozemske|zastavi Nizozemske, koja je nakon poraza Napoleona povratila nezavisnost. Ovu varijantu moguće je rekonstruisati i bez grba (narodna).]] Međutim, ovaj liberalan ustav je ubrzo izazvao proteste u Rusiji i Osmanlijskoj Carevini, koje nisu ni imale svoje ustave. Najveće evropske imperije Rusija, Turska, Austrija, Pruska, kao i mnoge manje zemlje, u to doba, još nemaju ustave, niti ih u dogledno vrijeme donose. U Austrijskom Carstvu je ubrzo zavladao strah da i njeni podanici ne zatraže ustav po ugledu na njene susjede. Jedan od glavnih problema je prijedstavljala i zastava koja je imala iste boje kao i francuska. Zastava je posebno izdvojena kao slična revolucionarnoj zastavi Francuske. Ustav je bio na snazi defakto 14, a dejure 55 dana.
Londonski Tower
Tower je tokom historije predstavljao utvrde i palače, u kojima su novi suvereni čekali krundibu, ali i zatvor za plemstvo. Služio je i oružarnica, tvrđava za pogubljivanje i mučenje, riznica, opservatorija, pa čak i kao zoološki vrt.
Historija
Rikard I, kralj Engleske, naredio je da se White Tower opasa zidinama i jarkom napunjenim vodom iz Temze. Jarak nije uspješan sve dok Henrik III, stotinu godina kasnije, nije naredio da se jarak sagradi na holandski način. Henrik III ojačao je zidine Towera, a unutar njega sagradio je komplekse palača, učinivši tako Tower glavnom kraljevskom palačom. Henrik III je u Tower smjestio i tri leoparda (ili lava), koje je dobio kao vjenčani poklon od Fridrika II, cara Svetog rimskog carstva.
Utvrđivanje Towera završeno je 1285, kad je Eduard I oko postojećih zidina sagradio još jedan krug zidina, te tako potpuno zatvorio pristup Toweru. Napunio je postojeći jarak oko starih zidina i iskopao novi jarak oko novog kruga zidina.
Tower je ostao glavna kraljevska rezidencija sve do vremena Olivera Cromwella, koji je srušio cijeli kompleks palača.
Gavrani
mini|Dva gavrana ispred tvrđave Tower je nezamisliv bez gavrana, koji su se tu gnijezdili otkako je sagrađen. Karlo II imao ih je namjeru ukloniti budući da su smetale dvorskom astronomu. Od namjere je odustao kad je saznao za legendu koja kaže da će, ako gavrani napuste Tower, monarhija i cijelo kraljevstvo propasti. Engleska je upravo izašla iz građanskog rata, a Karlo nije želio riskirati, pa je opservatorij premjestio u Greenwich. Trenutno u Toweru boravi 8 gavrana, od kojih svaki ima svoje ime. Jedan od njih, po imenu Jim Crow (Jim Vrana), uginuo je u 44. godini.