cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Transkripcijska regulacija
U bakterija
Sigma faktori su specijalizirani bakterijski proteini koji se vežu za RNK-polimeraze i orkestriraju inicijaciju transkripcije. Djeluju kao posrednici transkripcije specifične za sekvencu, tako da se jedan sigma faktor može koristiti za transkripciju svih gena za održavanje domaćinstva ili skupa gena koje ćelija treba eksprimirati kao odgovor na neke vanjske podražaje, poput stresa.
Osim procesa koji reguliraju transkripciju u fazi inicijacije, sintezu iRNK kontrolira i brzina transkripcijske elongacije. Često se javljaju pauze RNK-polimeraza i regulirane su faktorima transkripcije, kao što su NusG i NusA, transkripcijsko-translacijska prerada i sekundarna struktura iRNK.
U eukariota
Dodatna složenost stvaranja eukariotske ćrelije sa sobom nosi povećanje složenosti transkripcijske regulacije. Eukarioti imaju tri RNK-polimeraze, poznate kao Pol I, Pol II i Pol III. Svaka polimeraza ima određene ciljeve i aktivnosti i regulirana je nezavisnim mehanizmima. Postoji niz dodatnih mehanizama pomoću kojih se može kontrolirati aktivnost polimeraze. Ovi se mehanizmi općenito mogu grupirati u tri glavna područja: Sva tri ova sistema rade zajedno na integraciji ćelijskih signala i u skladu s tim mijenjaju program transkripcije.
Dok se u prokariotskim sistemima stanje bazne transkripcije može smatrati neograničavajućim (to jest, "uključeno" u odsustvu faktora koji mijenjaju), eukarioti imaju restriktivno bazno stanje koje zahtijeva regrutiranje drugih faktora kako bi se generirali RNK-transkripti. Ova razlika je uveliko posljedica zbijanja eukariotskog genoma namotavanjem DNK oko histona, kako bi se formirale strukture višeg reda. Ovo sabijanje čini promotor gena nedostupnim bez pomoći drugih faktora u jedru, pa je stoga struktura hromatina uobičajeno mjesto regulacije. Slično sigma faktorima kod prokariota, opći transkripcijski faktori (GTF) su skup faktora kod eukariota koji su potrebni za sve transkripcijske događaje. Ovi faktori su odgovorni za stabilizaciju vezanih interakcija i otvaranje spirale DNK, kako bi RNK-polimeraza pristupila predlošku, ali općenito nemaju specifičnosti za različita mjesta promotora. Veliki dio genske regulacije odvija se putem transkripcijskih faktora, koji ili regrutiraju ili inhibiraju vezivanje općeg transkripcijskog mehanizma i/ili polimeraze. To se može postići bliskom interakcijom sa elementima jedarnog promotora ili elementima za pojačavanje na velike udaljenosti.
Nakon što se polimeraza uspješno veže za šablon DNK, često joj je potrebna pomoć drugih proteina, kako bi napustili stabilan promotorski kompleks i počeli produžavati nastajuću sekvencu RNK. Ovaj proces naziva se izbjegavanje promotora i još je jedan korak u kojem regulatorni elementi mogu djelovati, kako bi ubrzali ili usporili proces transkripcije. Slično tome, proteinski i faktori nukleinskih kiselina mogu se povezati sa kompleksom zaelongaciju i modulirati brzinu kojom se polimeraza kreće duž DNK šablona.
Operativna grupa Visoko
Operativna grupa Visoko vojna je formacija koja je tokom rata u Bosni i Hercegovini djelovala u sastavu Prvog, Trećeg i Šestog korpusa Armije Republike Bosne i Hercegovine.
Taktička grupa 1 formirana je 11. juna 1992. sa sjedištem u Visokom. U njen sastav ušli su štabovi TO: Zenica, Kakanj, Busovača, Fojnica, Kiseljak, Kreševo, Visoko, Ilijaš, Breza i Vareš. Zadatak ove TG bio je razbiti neprijateljske snage u dolini rijeke Bosne između Sarajeva i Visokog i izvršiti deblokadu Sarajeva u rejonima Butile, Osjeka, Blažuja i Rakovice.
TG Visoko formirana je 2. oktobra 1992. Zona odgovornosti obuhvatala je područje Visokog, Breze, Vareša i Ilijaša.
OG Visoko formirana je 29. novembra 1992, uoči pokušaja deblokade Sarajeva poznatog pod imenom Koverat.
Štravberk
Štravberk je naseljeno mjesto u sastavu gradske općine Novo Mesto, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Novo Mesto.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Štravberk je imao 31 stanovnika.
Operativna grupa Visoko
U njen sastav ušle su:
Naredbom o formiranju, u sastav OG Visoko trebala je ući i olovska 11. brdska brigada koja nikada nije formirana.
U sastav 3. korpusa ušla je 17. marta 1993. Formiranjem 6. korpusa, OG Visoko ušla je u njegov sastav i preformirana je u OG Istok. Rasformiranjem 6. korpusa početkom 1994. ponovo se našla u okviru 1. korpusa.
Frekvencija alela
Frekvancija alela (Alelna frekvencija) ili genske frekvencije ili relativna frekvencija gena je proporcija određenog alela (varijante datog gena) među alelnim kopijama odgovarajućeg genskog lokusa. Može se prikazati i kao procentna učestalost tog alelogena u genskom fondu date populacije.
Drugim riječima, to je broj kopija određenog alela podijeljen brojem kopija svih alela na datom genskom mjestu (lokusu) u populaciji. U populacijskoj genetici, alelne frekvencije se koriste za opisivanje iznosa od genetske raznolikosti na razini individua, populacija i vrsta. To je ujedno i relativni udio svih alela gena koji su određene vrste.
Procjene relativne učestalosti alela polaze od slijedećih pretpostavki.
Tada su alelne frekvencije proporcija ili procenat pojave datog lokusa koji zauzima posmatrani alel (a): a/(n*N).
Na primjer, fekvencije od 20% znači da toliko jedinkiu datoj populaciji nosi taj alel.
Kalkulacija alelnih frekvenca prema genotipovima
Kalkulacije relativne učestalosti alela ovise o ploidiji vrsta sa autosomnim genima.
Monoploidi
Frekvencija datog alela a je rezultat dijeljenja broja negovih kopija sa veličinom populacije ili uzorka.
Diploidi
Ako su f(AA), f(Aa), i f(aa) frekvencije tri moguća genotipa po datom lokusu sa dva alela, tada se rekvencija p alela A i frekvencija q alela a dobije brojanjem. Pošto homozigoti AA sadrže samo alel A, a heterozigoti Aa polovinu A alela, ukupna frekvencija p (alela A) iznosi:
Slično tome, frekvuencija q (alela a je data obrascem:
Prema očekivanju, suma p + q = 1, pa je zato:
Iz toga slijedi:
Ako postoji više od dva različita alelna oblika, frekvenciju za svaki alel je jednostavno naći na osnovu učestalosti pripadajućih homozigota plus polovina zbira frekvencija svih heterozigota u kojima se pojavljuje.
Frekvencija alela se uvijek može izračunati i iz genotipskih frekvencija, što ne mora odgovarati odnosima prema Hardy-Weinbergovom principu koji počiva na uslovima slučajnog parenja u populaciji. To je dijelom zbog tri genotipske frekvencije i frekvencije dva alela. Jednostavnije je smanjenje sa tri na dvije kategorije.
Poliploidi
Pri izračunavanju frekvencije gena kod poliploida, primjer populacija sa diploidnim jedinkama se transformira, saglasno sa razinom uvišestručavanja haploidne grupe hromosoma.
Dinamika alelnih frekvencija
Dinamika frekvencije alelnih gena određuje nekoliko činilaca, kao što su: [mutacija|[mutacije]], migracije,selekcija genetski pomak, veličina populacije, sistem parenja i drugi. Hardy-Weinbergov princip opisuje genetsku ravnotežu za diploidne gene. Više detalja moće se naći pod Populacijska genetika.
Opći
Zamislimo populaciju sa 10 individua i dati lokus sa dva moguća alela: A i a. Zatim pretpostavimo da su genotipovi jedinki kako slijedi: Tada su frekvencije alela A a:
Tako, ako je u lokusu slučajna pojava datih alela, vjerovatnoća je 70% pojave slela A, a 30% šanse je za pojavu alela a.
Bosanskohercegovački uzorci
Procjena genetičkih učestalosti jedno je od značajnijih područja teorijske i praktične primjene modela genetičke ravnoteže u populaciji. Na osnovu neophodnog minimuma informacija o veličini posmatranog uzorka (N) i apsolutnoj učestalosti određenih fenotipova (Df + Hf + Rf = N) moguće je utvrditi njihovu proporciju (D + H + R = 1,00) i izračunati stvarne učestalosti odgovarajućih alela ili, pak njihovog teorijskog približnog izračunavanja (aproksimaciju). Polaznu osnovu za takve operacije čine apriorno poznate proporcije (procenti, promili ili druge mjere relativne učestalosti) ili njihovi izvorni izrazi:
Naredni primjeri se odnose na izračunavanje genskih učestalosti na osnovu kompletnih podataka o fenotipskom sastavu posmatranog uzorka populacije, na osnovu čega se mogu izvesti i derivirani obrasci za slučajeve kada iz bilo kojih razloga raspolažemo samo sa odgovarajućim parcijalnim informacijama.
Intermedijarnost i kodominantnost
Naprimjer – u Bosni i Hercegovini relativna učestalost krvnih grupa ovog sistema je:
Saglasno tome, relativna učestalost odgovarajućih alela iznosi:
pM = 0,30 + 0,25 = 0,55; qN = 0,20 + 0,25 = 0,45.
Dominantnost – recesivnost
Kada je riječ o osobinama koje kontrolira alelogenski par sa potpuno izraženim odnosom međusobne dominantnosti – recesivnosti, sposobnost izlučivanja ABO(H) antigena u pljuvačku, npr., tri moguća genotipa se ispoljavaju u dvije fenotipske varijante. Dominantni homozigoti (SeSe – D) i heterozigoti (Sese –H) imaju istovjetan – dominantni fenotip (sekretor), dok su recesivni homozigoti (sese – R) – nesekretori. Procjena genotipske strukture dominantnog fenotipa tada počinje od relativne učestalosti recesivnog fenotipa, a prema ranije opisanim odnosima u ravnotežnoj populaciji:
D (p2) + H (2pq) + R (q2) = 1; pSe = 1 – q.
Tako, npr., učestalost recesivnog fenotipa ("nesekretor") kod bosanskohercegovačke populacije iznosi 23%, odnosno dominantnog ("sekretor") – 77%. Prema tome,
p = 1 – q = 0,53; D = p2 = 0,27; H = 2pq = 0,50; D + H + R = 0,27 + 0,50 + 0,23 = 1,00.
Višestruki aleli
Postupak procjene relativne učestalosti višestrukih alela također počiva na poznavanju fenotipske strukture uzorka i odgovarajućih teorijskih gensko–genotipskih odnosa u populaciji. Tako se u pominjanom primjeru glavnih krvnih grupa ABO sistema primjenjuju sljedeći polazni obrasci i njihove transformacije:
p = – ili p = –  = 0,48
Pošto opisani postupak ne slijedi učestalost krvne grupe AB, dobijeni zbir genskih učestalosti obično nema očekivani iznos (=1,0000), pa je za dalje analize neophodno njihovo prilagođavanje prema Bernštajnovoj (Bernstein 1928) proceduri:
d = 1  – (p  + q  + r ); p’ = p x 1 ±  0,5 d; q’ = q x 1 ±  0,5 d; r’ = r  ±  0,5 d  x  1 ±  0,5 d.
Primjerice, relativna učestalost glavnih krvnih grupa ABO sistema u bosanskohercegovačkoj populaciji iznosi (\%) : Dosljedno tome, odgovarajuće alelogenske učestalosti u našoj populaciji iznose:
p + q  +  r = 1,0027; d = 1 – 1,0027  = – 0,0027. Nakon podešavanja, njihov odnos je: p’ = 0,2884; q’ = 0,1143; r’ = 0,5973 ; p’ + q ’ + r ’ = 1,0000.
IC 3370
IC 3370 (također poznat kao ESO 322-14, IRAS 12249-3903, MCG -6-27-29 i PGC 40887) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 135 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Najveći prečnik je 2,10 (82 hiljade sg) a najmanji 1,6 uglovnih minuta (63 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 30. januara 1898. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sjemenski kolikulus
Sjemenski kolikulus (lat. colliculus seminalis) ili  verumontanum prostatskog uretera  je orijentir udaljen od ulaza ejakulacijskog kanala (s obje strane, odgovarajućeg vas deferens i sjemenskih vezikula, dovoda u odgovarajući ejakulacijski kanal). Verumontanum je termin preveden sa latinskog i znači 'gorski greben', što je referenca za karakterističnu srednju nadmorsku visinu urotelijum koja karakterizira orijentir na uvećanim pogledima. Embrionski logično, izveden je iz uterovaginalnog primordija. Kulikulus je važan u klasifikaciji nekoliko poremećaja u razvoju. Granice sjemenskog kolikulusa su sljedeće: thumb|right|325px|Disekcija prostate sa prostatskim ureterom i sjemenskim kolikulusom na stražnjem zidu.
Posteriorne uretralne valvule
Verumontanum je važna anatomska orijentacija patologije u kongenitalnoj anomaliji poznatoj kao stražnji uretralni ventil s, u kojoj postoji razvojna opstrukcija mokraćne cijevi u novorođenčadi
Prostatske kesice
Prostatska kesica, ostatak paramezonefrosnog kanala, nastaje iz uretera na razini verumontanuma i strši unazad. Ova slijepa završna struktura može se povezati s hipospadijama. To se razlikuje od kauperski kanal sringokele, koja nastaje na bulboznom ureteru.
ALMS1
Protein 1 Alstromovog sindruma znan i kao  ALMS1  jest protein koji je kod ljudi kodiran genom ALMS1  sa hromosoma 2.
Gen
Gen se nalazi na kratkom kraku hromosoma 2 (2p13.2) na plus (Watson) lancu. Dužine je 224.161 baza organizovan u 23 egzona. Kodirani protein ima 4.167 aminokiselina i molekulsku težinu od 460.937 Da. Poznata su tri izoforme, odnosno varijante transkripta. Sam protein ima veliki tandemski domen sa ponavljanjem koji se sastoji od 34 nesavršena ponavljanja od po 47 aminokiselina. Mutacije povezane s bolešću obično se nalaze u egzonima 8, 10 i 16.
Gen je eksprimiran u fetusnim tkivima organa, kao što su aorta, mozak, oko, bubreg, jetra, pluća, mirisni režanj, pankreas, skeletni mišići, slezena i sjemenici. Protein se nalazi u citoplazmi, centrosomu, ćelijskim projekcijama i baznim tijelima cilija. Tokom mitoze lokalizira se na oba pola vretena.
Funkcija
Nokdaun kratke interferirajuće RNK Alms1 u mišjim unutrašnjim ćelijama sržnih sabirnih kanala uzrokuje defektnu ciliogenezu. Cilije su zakržljale i tretirane ćelije nisu imale sposobnost da povećaju priliv kalcija kao odgovor na mehaničke stimuluse.
Klinički značaj
Utvrđeno je da mutacije u genu ALMS1 uzrokuju Alströmov sindrom s ukupno 81 mutacijom bolesti koju uzrokuje.
Poznato je više mutacija: 2007. ukupno je 79. To uključuje i nonsens mutacije i mutacije sa pomakom okvira. Većina mutacija je pronađena u egzonima 8,10 i 16.
Bulboureterska žlijezda
Bulboureterska žlijezda ili Cowperova žlijezda (prema engleskom anatomu Williamu Cowperu) jedna je od dvije male egzokrine žlijezde u reproduktivnom sistemu mnogih muških sisara (od svih pripitomljenih životinja, nema ih samo kod pasa). Oni su homologni sa Bartholinovim žlijezdama. Bulbouretheral žlijezde su odgovorne za proizvodnju preejakulatne tekućine koja se naziva Cowperova tečnost (kolokvijalno, presperma), koja se izlučuje tokom seksualnog uzbuđenja, neutralizirajući kiselost uretera u pripremi za prolazak spermatozoida.
Položaj
Bulbouretarske žlijezde nalaze se sgtraga i bočno od membranskog dijela uretera u dnu penisa, između dva sloja fascije urogenitalne dijafragme, u dubokoj perineumskoj kesi. Oni su zatvoreni poprečnim vlaknima mišića sfinktera uretera membranaceae.
Struktura
thumb|left|250px|Disekcija prostate sa bulboureterskim žlijezdama unutar niti vanjskog ureterskog sfinktera upravo ispod prostate thumb|150px|Sekretorna tečnost iz bulboureterskih žlijezda javlja se na [[glans penis|glansu ljudskog penisa]] Bulbuoureterske žlijezde su složene tubulo-alveolske žlijezde, kod ljudi, svaka približno veličine graška. Kod čimpanzi nisu vidljivi tokom disekcije, ali se mogu naći na mikroskopskom pregledu. Kod veprova, duge su preko 18 cm, prečnika 5 cm. Sastoje se od nekoliko lobula koje zajedno drži vlaknasti prsten. Svaka lobula se sastoji od niza aktinskih niti, obloženih stupacima epitelnih ćelija, koji se otvaraju u jedan izlučni kanal. Ovaj kanal je dug otprilike 2,5 cm i otvarase u bulbuski ureter na bazi penisa. Žijezde se postupno smanjuju s porastom dobi.
Funkcija
Tokom seksualnog uzbuđenja, bulboureterska žlijezda doprinosi do 4 ml tečnosti. Izlučevina je bistra tekućina bogata mukoproteinima koji pomažu podmazivanje distalnog uretera i neutraliziraju kiselinsku mokraću koja ostaje u mokraćnoj cijevi.
Prema jednom preliminarnom istraživanju, tečnost bulboureterske žlijezde ne sadrži nijednan spermatozoid, dok je druga studija pokazala da su neki muškarci ispuštali spermu u potencijalno značajnim količinama (u rasponu od malog broja do 50 miliona spermatozoida po ml) u preejakulacijsku tekućinu, potencijalno dovodeći do začeća od uvođenja preejakulata. Međutim, izvor sperme je zaostalo ili preejakulatorno curenje iz testisa u vas deferens, a ne od same bulboureterske žlijezde.
Popis stanovništva u Srbiji 2011 (Kučevo)
Po popisu stanovništva, domaćinstava i stanova 2011. u Srbiji, koji je proveden od 1. do 15. oktobra 2011, u općini Kučevo živjelo je ukupno 15516 stanovnika, što predstavlja 0,22% od ukupnog broja stanovnika Srbije, odnosno 8,45% od od ukupnog broja stanovnika Braničevskog okruga. Popis stanovništva provoden je na temelju Zakona o popisu stanovništva, domaćinstava i stanova u 2011. Godini ("Službeni glasnik RS", br. 104/09 i 24/11).
Starosna piramida
Od ukupnog broja stanovnika u općini Kučevo bilo je 7.578 (48,84%) muškaraca i 7.938 (51,16%) žena, što predstavlja omjer muškaraca i žena 955:1000. Prosječna starost stanovništva bila je 47,5 godina, muškaraca 45,6 godina, a žena 49,3 godina. Udio osoba starijih od 18 godina je 84,9% (13.170), kod muškaraca 83,7% (6.344), a kod žena 86,0% (6.826).
Žiče (Slovenske Konjice)
mini|280px|Žiče, rimokatolička crkva "Sv. Peter" Žiče su naseljeno mjesto u sastavu općine Slovenske Konjice, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Slovenske Konjice.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Žiče su imale 568 stanovnika.
Napomena: ''U 2007. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Draža vas i Žiče.''
Svjetski kup u biatlonu 1992/1993.
Svjetski kup u biatlonu 1992/93. je šesnaesto po redu takmičenje biatlonaca za Svjetski kup u biatlonu u organizaciji tadašnje sportske organizacije Union Internationale de Pentathlon Moderne (UIPMB). Sezona je počela 17. decembra 1992. u Pokljuki u Sloveniji, a završena krajem marta 1993. u Kontiolahtiju u Finskoj. U ovoj sezoni, takmičenja su održavana po jedanaesti put u ženskoj konkurenciji. Takmičenja u muškoj konkurenciji održana su u disciplinama pojedinačno na 20 km, sprint 10 km, štafeta 4 × 7,5 km i tim 20 km, a u ženskoj pojedinačno na 15 km, sprint 7,5 km, tim 15 km i štafeta 4 × 7,5 km. Vrhunac takmičenja bilo je Svjetsko prvenstvo u biatlonu u bugarskom Borovecu, na kojem su održana takmičenja u ženskoj i muškoj konkurenciji. Ovo je bilo zadnje svjetsko prvenstvo, koje se nije bodovalo za rezultate u Svjetskom kupu. Ukupni pobjednik Svjetskog kupa u muškoj konkurenciji postao je po prvi put, biatlonac švedski Mikael Löfgren, dok je u ženskoj konkurenciji po drugi put nakon sezone 1991/92., pobijedila ruska biatlonka Anfisa Rezcova.
Masakri u Ljubinju
Masakri u Ljubinju predstavljaju dva masakra koja su nad ljubinjskim Bošnjacima, tokom Drugog svjetskog rata, počinili četnici.
Svjetski kup u biatlonu 1992/1993.
Bodovanje
Od sezone 1984/85., pa sve do sezone Svjetskog kupa 1999/2000. koristi se novi sistem bodovanja u kome pobjednik dobija 30 bodova, drugi 26, treći 24 itd. Ovaj sistem je zamijenio stari sistem od prve sezone 1978. po kojem je pobjednik dobijao 25 bodova, drugi 24, treći 23 i svaki slijedeći plasman bod manje.
Masakri u Ljubinju
1941.
Prvi masakr počinjen je 15. juna 1941. Ubijeno je 25 Bošnjaka.
Svjetski kup u biatlonu 1992/1993.
Tabele
U prvim godina Svjetskog kupa u biatlonu, takmičenja u pojedinačnim disciplinama, nisu pojedinačno vrednovana, tako da su podaci o pobjednicima po disciplinama nezvanični.
Masakri u Ljubinju
1941.
Na području ljubinjskog kotara živjelo je prije rata oko 3.000 Bošnjaka, od čega trećina u samom Ljubinju. Između bošnjačkog i srpskog stanovništva vladali su dobri odnosi čak i nakon proglašenja NDH. Nakon ubistva jednog ustaškog vojnika došlo je do ubijanja Srba u okolini Ljubinja i u Popovom polju. Dolaskom italijanske vlasti odnosi Bošnjaka i Srba pogoršali su se. Italijani su naoružali srpsko stanovništvo koje je počelo prijetiti Bošnjacima, što je dovelo do iseljavanja Bošnjaka iz sela u Ljubinje. Razvoj situacije primorao je Bošnjake na selidbu iz Ljubinja u Stolac. U čitavom Ljubinju ostalo je svega 35 Bošnjaka. 10. juna Italijani su upravu prepustili četnicima koji su počeli sa pljačkanjem malobrojnog bošnjačkog stanovništva. 15. juna preostalih 35 Bošnjaka pozvano je na saslušanje. U 14:30 28 žena je potjerano ka Stocu. Na putu ka Stocu pobacane su u jamu duboku 180 m. Dvije žene i jedno dijete uspjeli su preživjeti jer su se zaustavili na stijeni na početku jame. Tri muškaraca također su bačena u manju jamu, a dvojica su uspjela preživjeti. Asim Bakšić je zapaljen prije nego što je bačen u jamu.
Svjetski kup u biatlonu 1992/1993.
Žene
Takmičenja u biatlonu od sezone 1982/83., nazivala su se Evropski kup, mada su u kupu mogle učestvovati takmičarke iz čitavog svijeta.
Masakri u Ljubinju
1941.
Na zahtjev Bošnjaka iz Stoca žrtve su pokopane u Ljubinju. Četnici su italijanskoj vlasti za masakr optuživali partizane.
1942.
Drugi masakr izvršen je 15. juna 1942. Ubijeno je 86 Bošnjaka. 64 osobe usmrćene su bacanjem u jamu, a 14 je zapaljeno prije toga, uključujući i dvomjesečnu bebu. Sedam osoba je preživjelo pad u jamu.
Masakr u Avtovcu
Masakr u Avtovcu počinili su četnici 28. juna 1941. u gatačkom selu Avtovac. Ubijeno je 47 Bošnjaka. Napad na selo započeo je u tri sata ujutro. Bošnjaci su otpor pružali sve do pred večer, kada je nestalo municije. Jedan dio stanovništva uspio je pobjeći. Cijelo selo je spaljeno. Četnici su zarobljenim Bošnjacima sijekli dijelove tijela i vadili organe. Jedan muškarac je živ bačen u vatru. 1. augusta 1941. u selo su ušli domobrani i italijanska vojska. Za njima su došli i Bošnjaci koji su odmah pristupili pokopu mrtvih.
Zapopan
Zapopan ( španski izgovor: [saˈpopan] ) je grad i općina koja se nalazi u meksičkoj državi Jalisco. Dio gradskog područja Guadalajare, stanovništvo samog grada Zapopan čini ga drugim najvećim gradom u državi, vrlo blizu stanovništvu same Guadalajare. Najpoznatiji je kao dom Djevice Zapopanske, slike Djevice Marije nastale u 16. stoljeću. Ovu su sliku pripisali brojnim čudima, pape su je prepoznali, a čak je posjetio i papa Ivan Pavao II. U opštini je i dom Centro Cultural Universitario, koji sadrži jedno od najvažnijih koncertnih prostora u Latinskoj Americi i dom je novog stadiona za CD Guadalajara. Ime Zapopan znači "među sapotima ". To proizlazi iz nahuatl riječ tzapotl "sapote" uz dodatak lokativ sufiks pan. Takođe ima nadimak „bivša Villa Maicera“ („nekadašnje selo kukuruza“), jer je nekada bila glavni proizvođač kukuruza. Njegov pečat dizajnirao je José Trinidad Laris 1941. godine za 400. godišnjicu osnivanja grada.
Elastin
thumb|250px|[[Vezivno tkivo je prožeto elastinom]] thumb|300px|Elastična vlakna mliječnih žlijezda
Elastin je komponenta vanćelijskog (ekstracelularnog) matriksa. Struktura mnogih tkiva i organa  podrazumijeva istovremenu čvrstinu  i elastičnost (krvni sudovi, koža, pluća I druga), što omogućavaju  elasinska  vlakna. Elastin je redovno uz nerstegljiviji kolagen kako bi se ograničilo rastezanje samog matičnog  tkiva. Kod ljudi, elastin je kodiran genom sa lokusa ELN.
Sastav
Elastična vlakna se sastoje uglavnom od amorfne komponente, koja je intenzivno umreženi elastin  od  mikrofibrila kao što je fibrilin, a oba su izrađeni od jednostavnih aminokiselina  kao što su glicin, valin, alanin  i prolin. Ukupna koliočina elastina se kreću  od 58 do 75%  težine suhih  odmašćenih arterija  normalnih pasa Poređenje između svježeg i probavljenog  tkiva pokazuje da je na 35% deformacije, minimalno 48% arterijskog  opterećenja nosi elastin, a najmanje,  43% promjena u krutost arterijske tkiva je zbog promjene u čvrstuini elastina. Elastin gradi veze  mnogih  rastvorljivih  tropoelastinskih  proteinskih molekula, u reakciji koju katalizira lizil oksidaza, tvoreći  masivni nerastvorljivi, izdržljiv kompleks umreženog  dezmozina i izodezmozina  u  in vivo  prirodnoj reakciji sintezw čičibabina. Odgovorna aminokiselina za umrežavanje je lizin. Tropoelastin je specijalizirani protein sa molekularnom težinom od 64 do 66 kDa; nepravilne  ili slučajne  konformacije  zavojnice  su sastavljene od 830 aminokiselina.
Enzimi koji razlažu elastin zovu se elastaze.
Funkcija
ELN alel kodira sintezu protein,  koji jedna od dvije komponente elastičnih vlakana. Odlikuje se bogatstvom u hidrofobnim aminokiselinama, kao što su glicin i prolin, koje formiraju mobilne hidrofobne regije,  povezane unakrsnim vezama između lizinskih ostataka. Višestruke transkriptne varijante koje kodiraju različite izoforme ovog gena su nađene. Drugo ime za elastin je tropoelastin.
Molekulska biologija
U sisara, prisutan je samo jedan gen za ELN. Kod ljudi, ELN gen je segment DNK od 45 kb koji leži na hromosomu 7, a  ima 34 egzona  i  gotovo 700 introna, sa prvim egzonom  kao  signalnim peptidom  njegove  ekstracelularne lokalizacije. Veliki broj introna ukazuje na to da genetičke rekombinacije mogu doprinijeti nestabilnosti gena, što je dovelo do bolesti kao što je SVAS. Ekspresija tropoelastinske iRNK  je visoko regulirana najmanje iz  osam različitih početnih  transkripcijskih mjesta. Zbog alternative prerade RNK, poznato je najmanje 11  tropoelastinskih  izoformi čovjeka, na istom  stepenu razva. Međutim, u istoj fazi razvoja postoje minimalne razlike među tkiva.
Tkivna raspodjela
Elastina ima važnu funkciju u arterijama kao medij za talase pritiska  da pomogne protok krvi, a elastinom su posebno  bogati velikei elastični  krvni  sudovi poput aorte. Elastin je također vrlo važan u plućima, elastičnim  ligamentima, koži,  bešici I elastičnoj hrskavici. Prisutan je kod svih kičmenjaka iznad bezviličnih riba.
Masakr u Velikom Duboviku
Masakr u Velikom Duboviku počinili su srpski ustanici 27. jula 1941. Ubijeno je 20 Bošnjaka. Ustanici su upali u selo ujutro, opkolivši kuće i ubijajući svakoga ko nije mogao pobjeći. Ustanici su Bošnjake udarali krampovima i sjekirama. Ubijeni su uglavnom starci. Najstarija žrtva, Omer Međedović, imao je 91 godinu. Osim Velikog Dubovika, napadnuta su i naselja Arapuša i Zalin.
Jesenovec
Jesenovec je naseljeno mjesto u sastavu grada Zagreba, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare zagrebačke prigradske općine Sesvete.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Jesenovec je imao 398 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Jesenovec je imalo 445 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Gornja Trstenica
Gornja Trstenica je naseljeno mjesto u sastavu općine Gvozd, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Vrginmost.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Gornja Trstenica je imala 88 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Gornja Trstenica je imalo 299 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Mravince
Mravince su naseljeno mjesto u sastavu grada Solina, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Solin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Mravince su imale 1.717 stanovnika.
Napomena: ''Iskazuje se kao samostalno naselje od 1981. nastalo izdvajanjem iz naselja Split (grad Split), u samostalno naselje. Do 1948. također je iskazivano kao samostalno naselje. Od 1953. do 1971. iskazivano kao dio naselja Split (grad Split).''
Tolsti Vrh (Šentjernej)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Novo Mesto.
Mravince
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Mravince je imalo 1.117 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Tolsti Vrh (Šentjernej)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Tolsti Vrh je imao 121 stanovnika.
PLAA
Fosfolipazno A-2-aktivirajući protein je enzim koji je kod ljudi kodiran genom PLAA.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 795 aminokiselina, а molekulska težina  87.157 Da.
Novine (TV-serija)
Novine, hrvatska kriminalistička dramska serija koja se od 2016. emitira na programu Hrvatske radiotelevizije. Scenarij je napisao je Ivica Đikić, novinar koji je nekoliko godina ranije služio kao glavni urednik riječkog Novog lista. Radnja se događa na Rijeci, opisuje život i rad novinara i urednika fiktivnog lista Novine, koji se smatra posljednjim nezavisnim i "ozbiljnim" listom u Hrvatskoj, odnosno iskušenja koja pred njih dovodi preuzimanje od strane "sirovog", ali vlašću povezanog, građevinskog tajkuna, čiji lik tumači Aleksandar Cvjetković. Seriju, koja je također najvećim dijelom snimana u Rijeci, režirao je Dalibor Matanić. Kritičari su zapazili snažan utjecaj tzv. nordic noir televizijskih trilera, kao i popularne američke TV serije Žica kojoj se odaje počast brojnim detaljima. Serija je zanimljiva i po mjestu radnje, gradu Rijeci, koja se vrlo rijetko pojavljivala kao mjesto radnje u hrvatskim filmovima i serijama. 2018. objavljeno je da je postala prva dramska serija na hrvatskom jeziku koja se emitira na Netflixu.
1. sezona
Mariju Kardumu (Aleksandar Cvjetković), utjecajnomu građevinskom tajkunu, najednom se jako žuri preuzeti Novine, jer se mladi novinar Andrej Marinković (Goran Marković) počeo baviti istraživanjem tajanstvene prometne nesreće s kojom je budući vlasnik tijesno povezan. Nagla promjena vlasništva pokreće i unutarnja previranja u redakciji izazvana željom za moći, taštinom i ambicijama. U središtu su tih previranja novinarski veterani Dijana Mitrović (Branka Katić) i Nikola Martić (Trpimir Jurkić) te Martin Vidov (Zijad Gračić) i Alenka Jović Marinković (Olga Pakalović), koji se smjenjuju na položaju glavnoga urednika.
2. sezona
U drugoj sezoni serije pratimo drugi krug predsjedničkih izbora na kojima se natječu gradonačelnik Ludvig Tomašević (Dragan Despot) i dosadašnja predsjednica Jelena Krsnik (Nives Ivanković). Nakon objave bombastičnih slika u kojima je Ludvig Tomašević pronađen u krevetu s drugim muškarcem, dok istovremeno osuđuje homoseksualizam, kampanja kreće u nepredviđenom smjeru gdje će laži, ucjene i ubojstva defilirati u dva tjedna predizborne kampanje. Ludvig Tomašević ostat će poznat po riječima: "Narod sve zna! Narod nikad ne laže! Ali ovom se narodu previše lagalo! E sad stiže kazna!"
Opći izbori u Bosni i Hercegovini 1996 - Narodna skupština Republike Srpske
'''Opći izbori u Bosni i Hercegovini 1996. za predstavnike Narodne skupštine Republike Srpske''' održani su 14. septembra 1996. godine. Pored Predsjednika Republike Srpske, birani su i članovi Predstavničkog doma Parlamenta Bosne i Hercegovine, članovi Predsjedništva Bosne i Hercegovine, Skupštine kantona, te članovi Predstavničkog doma Parlamenta Federacije Bosne i Hercegovine.
Rezultati
Na izbore je izašlo 1.132.818 glasača, a od toga je važećih listića bilo 1.087.763 (96,02%), a nevažećih 45.055 (3,98%). Birano je 83 narodna poslanika u Narodnu skupštinu Republike Srpske.
Plansko polje
Plansko polje je kraško polje u Bosni i Hercegovini, na području općine Bileća.
Pripada grupi malih polja sa ukupnom površinom 0,69 km2. Nalazi se na nadmorskoj visini 609 metara. Pripada slivu rijeke Trebišnjice, bez vodenih tokova, pa je suho tokom cijele godine.
Adela od Valoisa
Adela od Valoisa (francuski: Adèle) bila je francuska plemkinja i grofica Valoisa suo jure. Njeni roditelji bili su Rudolf IV od Valoisa – grof Valoisa i Vexina – i njegova prva supruga, grofica Adela od Bar-sur-Aubea. Adela je naslijedila svog brata, Šimuna od Crépyja, kao grofica Valoisa.
Adelin prvi muž bio je grof Herbert IV od Vermandoisa, kojem je rodila kćerku, Adelajdu od Vermandoisa i sina, Oda od Vermandoisa. Odo je smatran mentalno nestabilnim, dok je Adelajdin prvi muž bio sin kralja i kraljice Francuske.
ABCG5
Član 5 potporodice G ATP-vezujuće kasete jest protein koji je kod ljudi  kodiran genom ABCG5 sa hromosoma 2.
Amiokiselininska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 651 aminokiselina, a molkekulska iežina 72.504 Da.
Funkcija
Protein koji je kodiran ovim genom je član natporodice ATP-vezujućih kasetih transportera (ABC). ABC proteini prenose različite molekule kroz van- i unutarćelijske membrane. ABC geni su podijeljeni u sedam različitih potporodica (ABC1, MDR/TAP, MRP, ALD, OABP, GCN20, White). Ovaj protein je član potporodica White. Protein kodiran ovim genom funkcionira kao polutransporter, kako bi ograničio crijevnu apsorpciju i promovirao žučno izlučivanje sterola. Eksprimira se tkivno specifično u jetri, debelom i ostalim crijevima. Ovaj gen je tandemski raspoređen na hromosomu 2, u orijentaciji glava-glava sa članom porodice ABCG8. Mutacije ovog gena mogu doprinijeti akumulaciji sterola i aterosklerozi, a uočene su i kod pacijenata sa sitosterolemijom.
Ivana Ljubas
Biografija
Rukomet počinje igrati kada je imala 14 godina, što je za većinu vrlo kasni početak. "Otkrio" ju je Željko Luleđija, slučajno kada je vidio kako igra nogomet s prijateljima u školi.
Nekoliko mjeseci kasnije, jer je bilo loše vrijeme, odlučuje dati šansu rukometu, te je otišla na prvi trening u ŽRK Iskra. Zaljubila se u rukomet, te od tog dana rukomet je postao sastavni dio njenog života.
Živi u gradu Oberkirch u Švicarskoj, nekoliko kilometara od grada Nottwilla, koji se nalaze kod jezera Sempach. Ima francuskog psa buldoga koji se zove Koko.
Spisak klubova
Od 1999. do danas igrala je za 7 klubova.
ABCG5 i ABCG8
ABCG5 i ABCG8  su geni  koji se kod ljudi nalaze na hromosomu 2 i kodiraju dva proteina: sterolin-1, odnosno  serolin-2. Sterolin-1 i -2 su dva 'pola' adenozin trifosfat vezujuća (ATP) kasetnih (ABC) transportera za koja se pokazalo da su neophodni za regulaciju apsorpcije i izlučivanja sterola. Mutacije u bilo kojem od ovih gena rezultiraju poremećajem lipida zvanim sitosterolemija.
Genski lokus
Molekulski mehanizmi koji reguliraju apsorpciju sterola iz ishrane u tijelu su slabo shvaćeni, a kako je sitosterolemija rijedak autosomno recesivnui nasljedni poremećaj metabolizma lipida karakteriziran hiperapsorpcijom i smanjenim žučnim izlučivanjem sterola iz prehrane, studije su se fokusirale na molekulske sitosterolemije, kako bi se rasvijetlili važni principi koji se tiču apsorpcije crijevnog sterola, kao i izlučivanja holesterola u žuč.
Godine 1998., lokus sitosterolemije (STSL) je mapiran na kratkiom kraku ljudskog hromosoma 2 (2p21) nakon proučavanja 10 dobro okarakteriziranih porodica sa ovim poremećajem. Nakon toga, STSL lokus je dalje lokaliziran na region manji od 2 centimorgana (cM).
U 2001. otkriveno je da se STSL lokus sastoji od dva gena, ABCG5 i ABCG8, koji kodiraju dva člana porodice ABC-transportera, pod nazivom sterolin-1 i sterolin-2, a sterolin-2, otkriven nakon sterolina-1, nalazi se < 400 baznih para (bp) uzvodno od sterolina-1 u suprotnoj orijentaciji.
Struktura kodiranih proteina
Tipski transporter sastoji se od dva transmembranska domena i dva domena koja se vezuju za nukleotide. Međutim, ABCG ili White potfamilija sa svojih pet potpuno okarakteriziranih ljudskih članova sastoji se od ABC proteina upola manje velčine u koju se vjerovatno da dimeriziraju kako bi formirali aktivne membranske transportere. U ovomm slučaju sugerira se da ABCG5 i ABCG8 formiraju heterodimer. Među molekulama polovične veličine, ABCG proteini imaju osebujnu organizaciju domena koju karakteriše domen koji se vezuje za nukleotide na N-terminali praćen sa šest transmembranskih domena.
Funkcija
U normalnim okolnostima, zapadnjačka dijeta sadrži skoro jednake količine holesterolskih i nonholesterolskih izvora.
Na osnovu kliničkih defekata kod sitosterolemije, ABCG5/ABCG8 se eksprimiraju u jetri i/ili crijevu. Ovi geni reaguju na sterole u ishrani iz okoline, iako se tek treba utvrditi da li su i oni povećani visokim fitosterolima.
Vrijedi napomenuti da drugi genski proizvodi imaju ulogu u transportu holesterola u ishrani (kao što je ABCA1).
Poremećaji koji uključuju gene ABCG5 i ABCG8
Mutacije u oba alela ABCG5 ili ABCG8 kod ljudi rezultiraju sitosterolomijom. Sitosterolemija (također poznata kao fitosterolemija) je rijedak autosomno recesivni metabolički nasljedni poremećaj lipida koji karakterizira prisustvo ksantoma tetiva, preuranjene bolesti koronarnih arterija i aterosklerotske bolesti, hemolitiskih epizoda, artalgija i artritisa. Obilježje sitosterolemije je dijagnostički povišen nivo biljnih sterola u plazmi.
Tomažja vas
Tomažja vas je naseljeno mjesto u sastavu općine Škocjan, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Tomažja vas je imala 127 stanovnika.
IC 4983
IC 4983 (također poznat kao ESO 233-48, IRAS 20123-5214 i PGC 64382) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 280 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Teleskop. Najveći prečnik je 1,00 (82 hiljade sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (73 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 31. augusta 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sulejman Naibi
Sulejman Naibi (Ramazani) bio je albanski pjesnik koji je stvarao u okviru tzv. bejtadžijske književnosti.
Život
O njegovom se životu ne zna mnogo. Bio je suvremenik drugog bejtadžijskog pjesnika, Nezima Frakulle, i vjerojatno manje važan od njega. Naibi je rođen u Beratu, koji je tada pripadao Valonskom sandžaku i Janjinskom vilajetu u okviru Osmanskog Carstva. Naibi je veći dio svog života proveo u Beratu, gdje je i umro 1771. ili 1772. godine. Pripadao je bektašijskom derviškom redu.
Djelo
Neka su njegova djela napisana u Elbasanu, pa se pretpostavlja da se tamo oženio. Naibijev je jezik čišći i s manje orijentalnih posuđenica. Njegova poezija stoji pod velikim utjecajem arapske tradicije. Vjerojatno je neko vrijeme živio u Turskoj ili na Bliskom Istoku. Sulejman Naibi autor je jednog divana, tj. pjesničke zbirke, na albanskom jeziku, čiji je rukopis bio sačuvan u Fieru do 1944. godine, ali je potom izgubljen. Samo je nekoliko njegovih pjesama isplivalo na površinu u drugim rukopisima ili je usmeno preživjelo u narodnim pjesmama središnje Albanije, poput pjesme Mahmudeja, lijepo ukrašena (Mahmudeje e stolisurë), koju albanski kritičar Koço Bihiku naziva "kicoškom pjesmom koja plamti od ljubavi". Naibi je prvi muslimanski pjesnik koji je stihove posvetio ljepoti žena, budući da su u većem dijelu poezije u orijentalnoj tradiciji muškarci sastavljali stihove u slavu ljepote mladića.
Brkovi (čovjek)
Historija
Istraživanje provedeno na ovu temu primijetilo je da prevalencija brkova i dlaka na licu općenito raste i opada prema zasićenosti prilika za sklapanje braka. Stoga nijanse gustine i debljine brkova ili [brfada|[brade]] mogu pomoći u procjeni nivoa androgena ili starosti. Najraniji dokument o puštanju brkova (bez brade) može se naći u željeznom dobu Kelta. Prema Diodorusu Siculusu, rimskom historičaru:
Tokom srednjovjekovnog razdoblja mnogi velški lideri oblikovali bi samo brkove, primjeri uključuju princa Edwarda od Walesa..
Popularnost brkova na zapadu dosegla je vrhunac 1880-ih i 1890-ih. podudarajući se s popularnošću vojnih vrlina toga doba.
Razne kulture razvile su različite asocijacije na brkove. Naprimjer, u mnogim arapskim zemljama 20. Stoljeća, brkovi su povezani s moći, brade su povezane s islamskim tradicionalizmom, a glatka obrijanost ili nedostatak dlaka na licu povezani su s liberalnijim, sekularnim tendencijama. U islamu se podrezivanje brkova smatra sunnetom i mustahabbom, odnosno načinom života koji se preporučuje, posebno među sunitskim muslimanima. Brkovi su također vjerski simbol za muške sljedbenike Yarsan religije.
Brijanje kamenim britvicama bilo je tehnološki moguće još u doba neolita. Brkovi su prikazani na statui egipatskog princa 4. dinastije Rahotepa (oko 2550. p. n. e.). Još jedan drevni portret koji prikazuje obrijanog muškarca s brkovima je drevni iranski (skitski) konjanik iz 300. p. n. e.
U drevnoj Kini, dlake na licu i dlake na glavi tradicijski su ostajale netaknute zbog konfučijanskih uticaja.
Razvoj i njega
Brkovi imaju sopstvenu fazu u razvoju dlake na licu kod muških adolescenta.
Kao i kod većine ljudskih bioloških procesa, ovaj se specifični obrazac može se razlikovati među pojedincima, ovisno o nečij genetičkim ili okolinskim faktorima.
Brkovi se mogu njegovati brijanjem dlake, kao i na bradi i obrazima, sprečavajući ih da postanu puna brada. Za njegu brkova razvijeni su razni alati, uključujući sigurnosne britve, vosak za brkove, mreže i četke za brkove, češalj i makaze.
Na Bliskom Istoku postoji rastući trend transplantacije brkova koji uključuje podvrgavanje postupku koji se naziva ekstrakcija folikulske jedinice, kako bi se postigla punija i impresivnija dlaka na licu.
Najduži brkovi mjere 4,29 m i pripadaju Ramu Singhu Chauhanu (Indija). Izmjereno je na setu talijanske TV emisije "Lo Show dei Record" u Rimu, Italija, 4. marta 2010.
Stilovi
Ostali tipovi brkova uključuju:
Pojava i percepcije
Kao i mnogi drugi modni trendovi, i brkovi su podložni promjeni popularnosti kroz vrijeme. Iako moderna kultura brkove često povezuje s muškarcima iz viktorijanske ere, Susan Walton pokazuje da su na početku viktorijanske ere dlake na licu bile "gledane kao neukusne" i da su se brkovi smatrali žigom umjetnika ili revolucionara, a oba su ostali na socijalnom rubu u to vrijeme. U prilog tome govori činjenica da je samo jedan član engleskog parlamenta imao dlake na licu u periodu 1841-47. Međutim, do 1860-ih to se promijenilo i brkovi su postali izuzetno popularni, čak i među uglednim muškarcima; ali na kraju stoljeća dlake na licu ponovno su „izlazile iz mode“. Iako ne može biti potpuno siguran što se tiče uzroka takvih promjena, Walton pretpostavlja da je porast trenda na dlakavostilica uglavnom bio posljedica predstojećeg rata protiv Rusije i uvjerenja da brkovi i brade projiciraju "muževniju" sliku, koju je donio takozvani 'rebrending' britanske vojske i rehabilitacija vojnih vrlina. Brkovi su postali definirajuća osobina britanskog vojnika, a do 1916. nijedan vojnik koji je bio regrutiran nije smio obrijati dio gornje usne. Međutim, sljedeća generacija muškaraca smatrala je da su dlake na licu, poput brkova, zastarjeli amblem muškosti, pa je dramatično opao trend brkova, a glatko obrijano lice postalo je znak modernog muškarca.
Brak
Prema studiji koju je izveo Nigel Barber, rezultati su pokazali snažnu korelaciju između dobrog bračnog „tržišta“ za žene i povećanog broja brkova koje nosi muškarci. Upoređivanjem broja muškaraca slikanih u Illustrated London News koji nose brkove u odnosu na omjer slobodnih žena i slobodnih muškaraca, slični trendovi tokom ove dvije godine sugeriraju da su ova dva faktora u korelaciji. Barber sugerira da je to možda posljedica činjenice da muškarci s brkovima muškarce i žene smatraju privlačnijim, marljivijim, kreativnijim, muževnijim, dominantnijim i zrelijim, potkrijepljeno istraživanjem koje su proveli Hellström i Tekle. Barber sugerira da bi ove opažene osobine utjecale na ženski izbor muža, jer bi ukazivale na visoke reproduktivne i biološke kvalitete i sposobnost ulaganja u djecu, pa kada se muškarci moraju snažno natjecati za brak, veća je vjerovatnoća da će pustiti brkove da rastu, u pokušau projiciranja ovih kvalitet. Ovu teoriju podržava i korelacija između mode brade i žena koje nose duge haljine, kao što je pokazala Robinsonova studija, što se zatim odnosi na korelaciju između mode odijevanja i ponude brakova, kao što je prikazano u Barberovoj studiji iz 1999.
Percepcija starosti
Brkovi i drugi oblici dlaka na licu globalno se podrazumijevaju kao znakovi postpubescentnog muškarca. Međutim, smatra se da su oni s brkovima stariji od onih koji su glatko obrijanim istih godina. To je utvrđeno manipuliranjem fotografijama šest muških ispitanika, s različitim nivoima ćelavosti, da bi se imaju brkove i brade, a zatim traže od studenata dodiplomskih studija da ocjenjuju i fotografije muškaraca s dlakama na licu i bez dlaka na, u smislu socijalne zrelosti, agresije, starosti, ugodnosti i atraktivnosti. Bez obzira na to koliko je subjekt bio ćelav, dobijeni rezultati u vezi s percepcijom brkova ostali su konstantni. Iako se smatra da su muškarci s dlakama na licu općenito stariji od iste osobe na slici bez dlaka na licu, brkati su također smatrani daleko manje socijalno zrelim. Smanjenje percepcije socijalne zrelosti muškaraca s brkovima može djelomično biti posljedica povećanja percepcije agresije kod brkatih muškaraca, jer je agresija nespojiva sa socijalnom zrelošću.
Radno mjesto
U studiji koju su izveli J. A. Reed i E. M. Blunk, pokazalo se da se osobe na rukovodećim položajima pozitivno percipiraju i stoga imaju veću vjerovatnoću da zapošljavaju muškarce s dlakama na licu. Iako su muškarci s bradom imali bolje rezultate od muškaraca koji imaju samo brkove, brkati muškarci postigli su mnogo veće rezultate od onih muškaraca koji su bili obrijani. U ovom eksperimentu sa 228 osoba, i muškaraca i žena, koji su bili na rukovodećim pozicijama sa donošenjem odluka o zapošljavanju, pokazane su skice s mastilom šest muškaraca koji su tražili posao. Muškarci na ovim skicama s mastilom kretali su se od glatko obrijanih, do brkatih i bradatih. Muškarci s dlakama na licu poslodavci su ocijenili višom ocjenom o aspektima muškosti, zrelosti, fizičke atraktivnosti, dominacije, samopouzdanja, usklađenosti, hrabrosti, marljivosti, entuzijazma, inteligencije, iskrenosti i opće kompetencije. Utvrđeno je da su rezultati prilično slični i za ženske i za muške poslodavce, što Reed i Blunk sugeriraju da bi impliciralo da rod ne utječe na percepciju brkova muškog podnositelja zahtjeva. Međutim, Blunk i Reed također zaključuju da se značenje i prihvatljivost dlaka na licu mijenjaju ovisno o vremenskom periodu. Ipak, studije koje su izvele Hellström & Tekle, kao i studije koje je izveo Klapprott sugerirale bi da brkovi nisu povoljni za sve profesije, jer se pokazalo da se uredno obrijani muškarci smatraju pouzdanijima u ulogama poput prodavača i profesora. Druge studije sugeriraju da prihvatljivost dlaka na licu može varirati ovisno o kulturi i lokaciji, jer su u studiji provedenoj u Brazilu rukovoditelji osoblja preferirali glatko obrijane muškarce u odnosu na one koji su bili bradati, sa kozjom bradicom ili brkovima.