cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 2257
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Premier League 2009/2010.
Premijer liga Engleske 2009/2010. je bila osamnaesta sezona Premijer lige kao najvišeg ranga u engleskom nogometu. Pobjednik ove sezone je bio Chelsea. Bila je to treća titula tima saiz Londona. Na dugom mjestu je bio Manchester United sa bodom zaostatka. Iz lige su ispali Burnley, Hull City i Portsmouth.
Najbolji strijelac je bio Didier Drogba sa 29 postignutih golova, dok je najbolji asistent bio Frank Lampard sa 14 asistencija. Za najboljeg menadžera sezone je izabran Harry Redknapp, a za najboljeg igrača sezone je izabran Wayne Rooney.
Klubovi
Ukupno 20 timova je učestvovalo u Premijer ligi 2009/2010. uključujući 17 ekipa iz prethodne sezone Premijer lige, te tri kluba iz prethodne sezone Championshipa.
Paul Newman
Paul Newman (26. januar 1925 - 26. septembar 2008 ) bio je američki filmski glumac, režiser, profesionalni automobilist i filantrop. Tokom svog dugogodišnjeg rada osvojio je brojne nagrade između ostalih Oscar za ulogu Martina Scorsesea u filmu Boji novca iz 1986, šest Zlatna globusa (od čega 3 počasna), BAFTA nagradu, nagradu Filmskog festivala u Cannesu, Emmy te mnoge druge počasne nagrade. Nekoliko puta je bio pobjednik nacionalnih prvenstava kao vozač u takmičenju Američkog sportskog automobilističkog kluba, a njegova je ekipa osvojila i nekoliko prvenstava u utrkama IndyCar otvorenih vozila. Newman je bio suosnivač Newman's Owna, kompanije za proizvodnju hrane čiji je profit donirao u dobrotvorne svrhe. Prema podacima iz 2013. godine. ove donacije su premašile 380 miliona američkih dolara. Također je osnovao SeriousFun Children's Network, globalni sistem kampova i programa za djecu s ozbiljnim zdravstvenim problemima kroz koje je prošlo oko 290.076 djece od osnivanja, tj. od 1988. godine. Newman je umro 26. septembra 2008. godine u svojem dugogodišnjem domu u Westportu u Connecticutu od komplikacija s uznapredovalim rakom pluća.
Rani život i obrazovanje
Newman je rođen u Shaker Heightsu (u predgrađu Clevelanda) u saveznoj državi Ohio, kao sin Therese (djevojački Fetzer ili Fetsko; slovački: Terézia Fecková) i Arthura Newmana, koji je vodio profitabilnu trgovinu sportske opreme. Newmanov otac bio je Židov, sin imigranata iz Mađarske i Poljske. Newmanova majka, koja je prakticirala kršćanski nauk, je rođena u slovačkoj katoličkoj porodici u Ptičieu u tadašnjoj Austro-Ugarskoj (sada Slovačka). Kao odrasla osoba, Newman se nije identificirao s religijom ali se opisao kao Židov, rekavši da je "to veći izazov". Newmanova majka radila je u trgovini njegova oca, a u isto je vrijeme odgajala Paula i njegova brata Arthura (koji je kasnije postao producent i produkcijski menadžer). Newman je odmalena pokazivao interes za pozorištem, što je njegova majka ohrabrivala. U sedmoj godini je debitovao, odigravši ulogu dvorske lude u školskoj izvedbi Robina Hooda. Maturiravši u Shaker Hights High School 1943., kratko je pohađao Univezitet Ohio u Athensu, gdje je bio član Phi Kappa Tau bratstva.
Karijera
thumb|upright|Paul Newman u svom prvom filmu Srebrni kalež iz 1954. godine. Newman se zajedno sa svojom suprugom doselio u New York 1951. godine i nastanio u St. Georgeu, dijelu Staten Islanda. Debitovao je na Broadwayu u originalnoj produkciji drame Piknik Williama Ingea, zajedno s Kim Stanley. Poslije se pojavio u također originalnoj broadwayskoj produkciji Sati očaja 1955. godine i u Slatke ptice mladosti s Geraldine Page 1959. godine. Tri godine kasnije će se pojaviti u istoimenoj filmskoj verziji, također s Geraldine Page. Za to vrijeme Newman je počeo da se pojavljuje i na televiziji. Svoj ​​prvi kratki ali zasluženi nastup na TV-u ostvario je 1952. godine, u jednoj od epizoda naučnofantastične serije Tales of Tomorrow. Njegov prvi film u Hollywoodu bio je Srebrni kalež iz 1954. godine. Film nije ostvario neki zapažen uspjeh niti zaradu te je Newman kasnije izrazio svoj prezir prema tom filmu. Nakon ovog, uslijedili su sljedeći filmovi: Neko tamo gore me voli (1956.), kao bokser Rocky Graziano; Mačka na vrućem limenom krovu iz 1958. godine zajedno s Elizabeth Taylor; i Mladi iz Philadelphie (1959.), s Barbarom Rush i Robertom Vaughnom.
Filantropija
Zajedno s piscom A. E. Hotchnerom, Newman je 1982. godine osnovao kompaniju Newman's Own, koja se bavi proizvodnjom prehrambenih proizvoda. Novoosnovani brend je otpočeo s proizvodnjom začina za salate, a proizvodni program se dalje proširio na niz proizvoda, između ostalih na limunadu, kokice, salsu i vino. Newman je uspostavio politiku kompanije prema kojoj će se svi prihodi, tj. dobit koja ostane nakon plaćanja poreza, biti donirana u dobrotvorne svrhe. Prema podacima iz 2013. godine, franšiza je ukupno donirala oko 380 miliona dolara. Zajedno s Hotchnerom autor je memoara o organizaciji, Shameless Exploitation in Pursuit of the Common Good. Među ostalim nagradama, Newman's Own je jedan od sponzora PEN/Newman's Own First Amendment Awarda, nagrade od 25.000 dolara koja je osmišljena kako bi se nagradili oni koji štite Prvi amandman američkog ustava pisanom riječju. Jedan od korisnika njegove filantropije je organizacija Hole in the Wall Gang Camp, ljetni kamp za ozbiljno oboljelu djecu koji se nalazi u Ashfordu u državi Connecticut. Newman je bio jedan od osnivača kampa 1988. godine. Kamp je nazvan po bandi iz njegovog filma Butch Cassidy i Sundance Kid iz 1969. godine. Kamp se proširio na nekoliko njih u Sjedinjenim Državama, Irskoj, Francuskoj i Izraelu. Kamp svake godine pruža besplatni smještaj i njegu za oko 13.000 djece. Također je u junu 1999. donirao 250.000 dolara organizaciji Catholic Relief Services za pomoć kosovskim izbjeglicama. Kenyon College je 1. juna 2007. objavio kako je Newman donirao 10 miliona dolara školi kako bi se uspostavio stipendijski fond kao dio trenutne kampanje za prikupljenje sredstava u kojoj je do sada prikupljeno oko 230 miliona dolara. Newman i Woodward su bili počasni supredsjednici prethodne kampanje. Osim toga, Newman je i jedan od osnivača Odbora za podsticanje korporativne filantropije (CECP), organizacije čiji su članovi predsjednici upravnih odbora i predsjednici korporacija posvećeni podizanju nivoa i kvalitete globalne korporativne filantropije. Osnovana 1999. godine od strane Newmana i nekoliko vodećih direktora, CECP je izrasla u organizaciju sa 175 članova i koja preko godišnjih kongresa direktora, opširnog istraživanja u pogledu podizanja nivoa i najboljih praktičnih publikacija, predvodi poslovnu zajednicu u razvoju održivog i strategijskog partnerstava zajednica povezanih filantropijom. Imenovan je i kao najdarežljivija javna ličnost 2008. godine od strane portala Givingback.org. Tokom te godine donirao je 20.857.000 $ Newman's Own fondaciji koja distribuira sredstva za razne dobrotvorne svrhe. Nakon Newmanove smrti, italijanske novine L'Osservatore Romano (polu službeni list Svete Stolice) su objavile vijest pri čemu su pohvalile njegov angažman na polju filantropije. Također je komentarisano da je "Newman velikodušnog srca, glumac od dostojanstva i stila kao rijetko koji u Hollywoodu".
AKB48
AKB48 je japanska pop grupa koju je osnovao 2005. godine poznati japanski tekstopisac i producent Jasuši Akimoto.
AKB48 je dobila ime po Akihabari (ili kraće Akibi), okrugu u Tokiju u kojem se nalazi vlastiti teatar grupe. Grupa drži koncerte u svom pozorištu gotovo svakodnevno.
AKB48 je ušla u Ginisovu knjigu rekorda kao „najveća pop grupa“ u svijetu. Trenutno AKB48 se sastoji od 4 sastava: Team A, Team K i Team B po 16 djevojaka u svakom i Team 4 u sastavu od 11 djevojaka, odnosno grupa ima ukupno 59 članica (stanje 2. septembra 2011.).
Izuzetno su popularne u Japanu. Devet najnovijih singlova grupe su dostigli prvo mjesto Orikonove sedmične top liste najprodavanijih singlova.
Team A
(„Tim A“ (チームA))
Team K
(„Tim K“ (チームK))
Kapiten: Sajaka Akimoto
Team B
(„Tim B“ (チームB))
Kapiten: Juki Kašivagi
Team 4
(„Tim 4“ (チーム4))
Tim je osnovan 7. juna 2011. godine.
Singlovi
*' Top-lista Billboard Japan Hot 100 izlazi od februara 2008. godine, RIAJ Digital Track Chart izlazi od aprila 2009. godine.
** u 2010. godini
Studijski albumi
* reizdanje iz 2010. pod nazivom Set List ~Greatest Songs~ Kanzenban (SET LIST～グレイテストソングス～完全盤)
NGC 6861F
NGC 6861F (također poznat kao ESO 233-43 i PGC 64219) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 146 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Teleskop. Najveći prečnik je 1,60 (68 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (13 hiljade sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Arnor
Arnor je kraljevstvo iz trilogije Gospodar prstenova.
Arnor je kraljevstvo Dunedaina na sjeveru, u Eriadoru. Ime mu znači Kraljeva zemlja. Glavni grad mu je Anuminas blizu jezera Nenuial. Osnovao ga je Elendil 3200. godine Drugog doba. Kraljevstvo je bilo jedinstveno sve dok se trojica nasljednika nisu posvađala i podijelila kraljevstvo na 3 dijela (na Arthedain, Rhuadur i Cardolan). Na sjeveru je Kralj Vještica osnovao kraljevstvo Angmar. Prvo je palo kraljevstvo Rhuadur. Nakon nekoliko vijekova borbi pala su i ostala kraljevstva. Međutim, loza kraljeva je ostala neprekinuta u ostacima naroda ali Arnor više nije postojao. Preživjeli su ostali živjeli u Shire-u i nekim selima. Arnor je obnovljen kada je Aragorn postao kralj Ljudi i on je povratio svoju moć.
Elendil
Elendil Visoki je bio izmišljeni Dunedain iz kraljevske loze,koji je živio u Drugom Dobu Sunca u Numenoru. Sinovi su mu se zvali Izildur i Anarion.Zajedno sa njima pobjegao je tokom uništenja Numenora u Srednju Zemlju i osnovao je Arnor i kraljevao je u Annuminasu. Ubio ga je Sauron u opsadi Bara-dura, ali je Izildur sa krhotinom njegovog mača Narsila odsijekao Jednistveni Prsten sa Sauronove ruke.
Isildur
Isildur je sin od Elendila i Anarionov brat. Oni su zajedno osnovali Gondor. Prokleo je ljude od Planina kada su ga izdali. Borio se u Posljednjoj Alijansi. Uništio je Saurona skršenim mačem njegovog oca, Narsilom i uzeo mu prsten ali ga nije uništio. Otac i brat su mu poginuli u Posljednjoj Alijansi. Ubili su ga Orci u zasjedi. Njegov mač je ponovo iskovan i dat Aragornu koji ga je nazvao Anduril,Plamen Zapada.
Aragorn
Aragorn je odagajan u Rivendalu i tamo se zaljubio u Aruenu. Pošto je bio iz loze kraljeva Gondora postao je poglavar Graničara i tako je naslijedio krhotine Narsila koji je onda bio prekovan i nazvan Anduril (Plamen Zapada). Sa Frodom se sreo u Briju i pomagao mu da stigne do Rivendala. Tamo je postao dio Prstenove družine. Nakon Gandalfove smrti vodio je Družinu. Poslije raspada Družine borio se sa Legolasom i Gimlijem u bitkama rata za prsten. On je predvodio vojsku u bitki pred kapijom Mordora. Poslije Sauronovog pada je postao kralj Gondora. Obnovio je Arnor i ujedinio ga je sa Gondorom.Vjenčao se sa Aruenom. Umro je kad je imao 190 godina.Aruena mu je rodila nekoliko kćeri i jednog sina,koji je vladao mudro i dugo poslije Aragornove smrti.
Anuminas
Anuminas (Annúminas) je bio prijestonica Arnora. Osnovan je 3320. godine Drugog Doba Sunca. Osnovao ga je Elendil. Anuminas se nalazio na obali jezera Neninual. Tu se nalazio jedan Palantir. Anuminas je opstao oko 1000 godina kada je napušten, a glavni grad je postao Fornost. Anuminas je obnovljen kada je Aragorn sjeo na prijesto Gondora i Arnora.
Fornost
Fornost je bio prestolnica kraljevstva Arnor, moćan i napredan grad. Međutim, zlo kraljevstvo Angmar je uništilo Fornost i od njega su ostale samo ruševine. Kralj Aragorn je obnovio Fornost.
NGC 2455
NGC 2455 (također poznat kao ESO 560-SC15) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Krma. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 15. februara 1836. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 5378
NGC 5378 (također poznat kao MCG 6-31-27, PGC 49598 i UGC 8869) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 140 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lovački psi. Najveći prečnik je 2,70 (110 hiljada sg) a najmanji 2,2 uglovnih minuta (90 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 11. marta 1831. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Upravna podjela Osmanlijskog Carstva
mini|150p|desno|[[Osmanlijsko Carstvo, 1481-1683]] Zajedno sa njegovim provincijama, Osmanlijsko Carstvo se sastojalo od tri suzerenske države (Krimsko kanstvo, Vlaška i Moldavija) i Transilvanije, kneževine pod suzerenstvom Porte.
Provincije
Osmanlijsko Carstvo je bilo podijeljeno na provincije zvane vilajeti, beglerbegluci (beglerbegovine), ejaleti ili pašaluci. U različita vremena, broj provincija se mijenjao, od tridesetšest do nešto iznad dvadeset, da bi mnoge od njih bile izgubljene tokom Prvog svjetskog rata. Na vrhuncu moći, carstvo je imalo 29 provincija. Provincije Rumelija i Anadolia su bile pod direktnom upravom sultana. Preostalih 27 su kontrolisali beglerbezi ili valije (guverneri).
Poslije 1861, također je stvoren autonomni Vilajet Liban, koji je proizvod evropskog pritiska da se maronitskim hrišćanima dadne domovina.
Potprovincije
Sandžaci su također mogli biti podijeljeni u kapetanije ili kaptanluke (na turskom, kaptanlık).
NGC 3896
NGC 3896 (također poznat kao MCG 8-22-8, PGC 36897 i UGC 6781) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 42 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 1,50 (18 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (12 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 9. marta 1788. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Svjetsko prvenstvo u rukometu 1954.
Svjetsko prvenstvo u rukometu 1954. održano je u Švedskoj od 13. do 17. januara. Svjetski prvaci su postali Šveđani, koji su u finalu savladali Nijemce.
NGC 1107
NGC 1107 (također poznat kao MCG 1-8-6, PGC 10683 i UGC 2307) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 157 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,80 (82 hiljade sg) a najmanji 1,5 uglovnih minuta (69 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 2. septembra 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Austrijska legija
Austrijska legija - Österreichische Legion (ÖL) bila je paramilitarna organizacija austrijskih nasionalsocijalista u Njemačkoj. Direktno su bili podređeni jedinicama SA, te zapovjedniku Viktor Lutzeu. 1933. godine brojala je oko 3.500 članova, ali nakon neuspješnog puča u Austriji, bijegom iz Austrije članstvo je poraslo na 9.000 članova. Nakon pripojenja 1938. godine Austrije od strane Njemačke, veći dio članstva prešao je u NSDAP, te legija gubi na značaju. Za vrijeme postojanja legija je omogućavala vojnu obuku, te financijsku pomoć političkim emigrantima iz Austrije.
Baldovin, kralj Belgijanaca
Baldovin (francuski: Baudouin; holandski: Boudewijn; 7. septembar 1930 - 31. juli 1993) vladao je kao peti belgijski monarh od očeve abdikacije 1951. godine do svoje smrti 1993. godine.
Djetinjstvo i mladost
Kralj Baldovin bio je najstariji sin kralja Leopolda III i njegove prve supruge, Astrid od Švedske. Rođen je u u zamku Stuyvenberg u Laekenu kod Brisela i kršten kao Baudouin Albert Charles Léopold Axel Marie Gustave (holandski: Boudewijn Albert Karel Leopold Axel Marie Gustaaf). Njegova majka, kraljica Astrid, poginula je u automobilskoj nesreći 1935. s 29 godina. Njegov otac je 1941. godine oženio Britanku Mary Lilian Baels, što ga je učinilo veoma nepopularnim.
Godine 1940, po izbijanju Durgog svjetskog rata, Baldovin je sa sestrom Josephine-Charlotte i bratom Albertom otišao u Francusku, a zatim u Španiju. Vratili su se u Belgiju iste godine, a 1944. su s ocem i maćehom deportovani u Njemačku i kasnije u Austriju. Stražari su ih pokušali otrovati tabletama cijanida za koje su tvrdili da su mješavina vitamina; Leopold nije dozvolio djeci da uzmu tablete. Baldovina, zajedno s njegovom braćom i sestrom, su tokom zatvoreništva obrazovali njegov otac, koji ga je učio prirodnim naukama, i maćeha, koja ga je učila o umjetnosti i književnosti. Baldovina i njegovu porodicu oslobodila je vojska Sjedinjenih Američkih Država 7. maja 1945. godine, ali se nisu vratili u Belgiju do 22. jula 1950. godine zbog političkih nepogodnosti. Tri godine kasnije Baldovinova sestra se udala za budućeg luksemburškog monarha, Jeana od Burbon-Parme.
Vladavina
Baldovinov otac nije bio popularan vladar. Dio svoje nepopularnosti zaslužio je oženivši svoju ljubavnicu i predavši se nacističkoj Njemačkoj tokom Drugog svjetskog rata. Dana 1. augusta 1950. godine kralj Leopold III zatražio je od belgijske vlade i parlamenta odobrenje da svoje kraljevske prerogative i dužnosti preda sinu. Kralj Leopold III potpisao je svoju abdikaciju 16. jula 1951. godine, koji je dan kasnije, položivši zakletvu da će poštovati Ustav, postao peti kralj Belgijanaca.
Još kao prijestolonasljednik Baldovin je bio veoma poželjan neženja. Između ostalih, bivša španska kraljica, Viktorija Eugenija Batenberška, željela je aranžirati brak između Baldovina i svoje 24-godišnje unuke, infante Pilar (sestre trenutnog španskog kralja Juana Carlosa). Međutim, Baldvinu se svidjela infantina dvorjanka, 32-godišnja Fabiola de Mora y Aragón. Kralj Baldovin i kraljica Fabiola su se vjenčali 15. decembra 1960. godine. Kraljevski par nije imao djece; svih pet kraljičinih trudnoća završilo je pobačajem, što je kraljica Fabiola otkrila tek 2008. godine.
Tokom vladavine kralja Baldovina belgijska kolonija Kongo izborila je nezavisnost. Baldovinov dolazak na prijestolje donio je Belgiji stabilnost, ali ne i harmoniju između Flamanaca i Valonaca. Baldovin je bio veoma religiozan rimokatolik. Novine su po njegovom dolasku na prijestolje izvještavale o kraljevim navodnim željama da abdicira i zaredi se, od čega je on odustao nakon što mu je rečeno da belgijska monarhija neće preživjeti dvije abdikacije za redom.
Smrt
Kralj Baldovin je umro od posljedica srčanog udara nakon 42 godine vladavine. Njegova smrt je došla neočekivano, a kralja je oplakivao veliki broj Belgijanaca. Poštovanje kralju Baldvinu izrazila je i britanska monarhinja, Elizabeta II, svojim ličnim prisustvom na kraljevoj sahrani (po tradiciji britanski monarh prisustvuje sahrani samo bliskih članova porodice i premijera koji umru za vrijeme mandata). Kralj Baldovin je sahranjen u Crkvi Naše Gospe u Laekenu. Naslijedio ga je mlađi brat, Albert II.
Frontkämpferbund
Organizacija Frontkämpferbund sa pravim nazivom Frontkämpfervereinigung Deutsch-Österreichs bila je savez 1920. godine desnih političkih partija u Austriji. Članovi saveza dolazili su obično iz krugova bivših vojnika i oficira austro-ugarske monarhije i učesnika prvog svjetskog rata. U početku su ciljevi bili pokušaji očuvanja monarhizma ui Austriji, te kasnije sjedinjenje sa Njemačkom, ali jasni politički stavovi nisu nikada definirani. Organizacija je postala poznata po tragičnim sukobima sa mjesnim stanovništvom u gradišćanskom mjestu Schattendorf 30. januara 1927. godine prilikom kojeg su poginili ratni invalid Matthias Csmarits i osmogodisnji dječak Josef Grössing, te je još pet mjestana ozlijeđeno. Na dan sahrane 2.jula 1927. godine iz protesta prema ovom dogadaju svi radnici u Austriji su štrajkovali petnaest minuta. Početkom tridesetih godina ovog vijeka, veći dio članstva prešao je u nacionalsocijalističke organizacije. 1935. godine organizacija je službeno prestala da postoji.
Pank-rok
Pank-rok, kraće pank, jest muzički žanr koji se pojavio sredinom sedamdesetih godina 20. stoljeća. Ukorijenjene u garažnom roku šezdesetih, pank-grupe odbacile su uočene viškove glavne struje roka iz sedamdesetih. Obično su stvarale kratke, brze pjesme s oštrim melodijama i stilovima pjevanja, ogoljenim zvukom i političkim stihovima. Pank prihvaća etiku DIY; mnogi bendovi sami produciraju snimke i distribuiraju ih putem nezavisnih izdavačkih kuća.
Američki rok-kritičari upotrebljavali su pojam pank-rok za opis grupa garažnog roka iz sredine šezdesetih. Određene grupe iz Detroita i drugih područja, kao što su MC5 i Iggy and The Stooges, krajem 60-ih i početkom 70-ih stvarale su muziku izvan glavne struje koja je postala vrlo utjecajna na ono što slijedi. Glam-rok u Velikoj Britaniji i The New York Dolls iz New Yorka također su imali ključnu ulogu u razvoju. Kada se pokret razvijao od 1974. do 1976, istaknute grupe bile su: Television, Patti Smith i Ramones u New York Cityju; Sex Pistols, The Clash i The Damned u Londonu te Buzzcocks u Manchesteru. Krajem 1976. pank je postao glavni kulturni fenomen u Velikoj Britaniji. Nastala je pank-potkultura koja je izražavala pobunu mladih pomoću svojevrsnih stilova odjeće, kao što su namjerno uvredljive majice, kožne jakne, trake i nakit s klinovima i šiljcima, zihernadle te robna i S&M odjeća.
Godine 1977. utjecaj muzike i potkulture proširio se diljem svijeta. Ukorijenio se u mnogo lokalnih scena koje su često odbijale bilo kakvu pripadnost glavnoj struji. U kasnim 70-im, punk je doživio drugi val jer su nove grupe koje nisu bile aktivne tokom godina njegovog formiranja usvojile stil. Do početka osamdesetih godina 20. stoljeća, brži i agresivniji podžanrovi kao što su hardkor-pank (npr. Minor Threat), Oi! (npr. The Exploited) i anarho-pank (npr. Crass) postali su prevladavajući načini pank-roka. Mnogi muzičari koji su se predstavljali kao pankeri ili bili inspirirani njim nastavili su putem drugih muzičkih žanrova, što je dovelo do novih pokreta kao što su post-pаnk, novi val i alternativni rock. Nakon proboja alternativnog roka i Nirvane u glavnu struju 1990-ih, pank-rok je s usponom Green Daya, Social Distortiona, Rancida, The Offspringa, Bad Religiona i Jawbreakera ponovo zadobio interesovanje većih izdavačkih kuća.
Babino Polje
mini|280px|Babino Polje, rimokatolička crkva "Sv. Pavao" Babino Polje je naseljeno mjesto i sjedište općine Mljet, na ostrvu Mljetu, Dubrovačko-neretvanska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Dubrovnik.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Babino Polje je imalo 262 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Babino Polje je imalo 398 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
.bd
.bd je najviši Internet domen za Bangladeš. Ministarstvo za poštu i telekomunikacije Bangladeša upravlja ovom domenom. Registracije se vrše pod pod-domenima .com.bd, .net.bd, .org.bd, .mil.bd, .gov.bd i .edu.bd. Registracije .mil.bd i .gov.bd su dozvoljeni samo zvaničnim organima Bangladeša.
.bh
.bh je najviši Internet domen za Bahrein. Administraciju ovog domena vrši BATELCO.
Trebišnjica
Širi sliv Trebišnjice je tipično područje Dinarida, sa svim fenomenima koji se na njemu nalaze. Za hidroenergetski potencijal od značaja su, pored rječnih tokova, kaskadno poređana i hidrološki zatvorena kraška polja, koja se pružaju od kote oko 950 m.n.m. do 220 m.n.m. Područje sliva rijeke Trebišnjice je jedno od najbogatijih padavinama u Evropi. One prosječno godišnje iznose 1,800 mm. Neposredno uz sliv Trebišnjice se nalazi mjesto Crkvice koje ima najveće padavine u Evropi, prosječno 4,900 mm godišnje.
Tok Trebišnjice možemo podijeliti na gornji, srednji i donji.
Srednji tok
Trebišnjica se ponovno pojavljuje kod Bileće. Izvor rijeke je sistem jakih kraških izvora, podijeljenih u dvije glavne zone, koje su geografsk i hidrološki međusobno odvojene jedna od druge. Vode iz obe zone izvora, na svom podzemnom putu, skupljaju vodu iz brojnih izvora. Na južnom kraju Bileće, na nadmorskoj visini 325 m. je izvorska zona Trebišnjica od tri izvora:"Dejanova Pećina", "Vrelo Oko",i "Nikšićko Vrelo".
Druga zona je izvor grupa "Čepo", na nadmorskoj visini 324 m, od koje nastaje rijeka Čepelica i koja se nakon 2 km spaja sa vodenim tokom iz grupe Trebišnjica. Rijeka teče prema jugu kroz Miruško polje, da bi kod naselja Gornje Grančarevo bila pregrađena branom Grnčarevo, a njene vode su stvorile Bilećko jezero. Cijeli sistem kraških izvora rijeke Trebišnjice, obe zone, brojna sela sa plodnom zemljom, kulturno-historijska dobra našli su se pod vodom. Skoro cijela istočna obala jezera je granica sa Crnom Gorom.
Trebišnjica skreće prema zapadu između sela Donje Grančarevo i Lastva u Trebinjsko polje. U trebinjskom prigradskom naselju Gorica, izgradnjom brane Gorica, rijeka je 1965. god. prvi put pregrađena. Umjesto rijeke, stvoreno je Goričko jezero čije vode pokreću tri hidroelektrane:
Rijeka nastavlja kroz grad Trebinje, te sela Dražin Do, Tvrdoš, Gornja Kočela i Donja Kočela i ulazi u Popovo polje. Rijeka, zatim okreće prema sjeverozapadu kod sela Staro Slano, Đedići, Dobromani, Žakovo, Tulje, Sedlari, Grmljani i Zavala blizu pećine Vjetrenica. Poslije toga rijeka teče između sela Dvrsnica, Orašje Popovo i Čavaš te blizu hrvatske granice.
Donji tok
Nakon Popovog polja rijeka se pojavljuje u tri toka:
Regulacija toka
Na Trebišnjici je planirana izgradnja sedam hidroelektrana od kojih su do sada izgrađene četiri: Trebinje I, Trebinje II, Dubrovnik i Čapljina. Kod hidrocentrala Trebinje I i Trebinje II napravljena su dva vještačka jezera: Bilećko jezero i Goričko jezero. Pored hidroenergetskog korišćenja vode, omogućava se i navodnjavanje oko 240 km2 obradivih površina.
Prije izgradnji ovih hidrocentrala, Trebišnjica je važila za najdužu prirodnu rijeku ponornicu u svijetu.
Kenan Hasagić
Klupska karijera
Hasagić je svoju karijeru započeo u klubu FK Rudar Kakanj u BH Premier ligi za koji je debitovao sa samo 16 godina. Zbog velikog talenta prodat je austrijskom klubu SK Vorwärts Steyr, gdje je ostao jednu godinu. 1999. godine prešao je u turski klub Altay SK. Zatim se 2001. godine vratio u Bosnu i Hercegovinu u fudbalski klub NK Bosna Visoko. U 2003. Hasagić je potpiso ugovor sa FK Željezničarom. Zbog odličnih nastupa u dresu Željezničara postao je prvi golman bosanskohercegovačke fudbalske reprezentacije. Poslije dvije godine igrajuči za Željezničar, prešao je u turski klub Gaziantepspor, nakon čega 2007. godine prelazi u Istanbul BB za koji i danas nastupa.
Reprezentacija
Za reprezentaciju BiH debitovao je 12. februara 2003. godine na utakmici između Velsa i Bosne i Hercegovine, koja se završila nerješenim rezultatom 2-2.
Izraelsko-arapski sukob
izraelsko-arapski sukob je neprestani politički i vojni sukob na području Bliskog istoka koji traje od momenta stvaranja države Izrael 1948.
Podjela Palestine
Nijedno svjetsko žarište u proteklih pola vijeka nije bilo kontinuirano nestabilno, niti je imalo globalno važne posljedice kao područje prednjeg Bliskog istoka. Regija obuhvata države Bliskog istoka okrenute Mediteranu - Izrael s okupiranim područjima te Libanon, Siriju, Egipat i Jordan. Početkom 20. vijeka ta područja nalazila su se u sastavu Osmanlijskog carstva, s izuzetkom Egipta koji je bio britanski protektorat i Libanona u koji je prije djelomično prodrla francuska kolonijalna vlast. Naseljavala ga je apsolutna većina muslimanskog stanovništva arapskog porijekla s malim enklavama kršćanskih maronita, Židova i šiitskih muslimana.
Slabljenje Osmanlijskog carstva krajem 19. vijeka dalo je određenu nadu arapskim liderima da će svršetkom osmanlijske vlasti biti stvorena jedinstvena arapska država. Ali, razvoj događaja tekao je drugim smjerom. Važnost regije za strateške interese evropskih kolonijalnih sila bila je velika pa je područje Bliskog istoka krajem I. svjetskog rata i propasti osmanlijske imperije, uz blagoslov Lige naroda, bilo razdijeljeno između evropskih sila na više teritorija s različitim stepenom autonomije. Tako su na području prednjeg Bliskog istoka Velikoj Britaniji kao mandatna područja pripali Palestina, s obavezom stvaranja nacionalnog doma za Židove (od koje će ona, ubrzo, otcijepiti 4/5 i od toga stvoriti državu Transjordan, za svog saveznika, šerifa od Meke, koji je izgubio utjecaj u svojoj domovini, sada Saudijskoj Arabiji, i Židove, a Francuskoj Sirija i Libanon.
Nastanak cionističkog pokreta i ideja židovske države
Kao odgovor na val antisemitizma, koji je u drugoj polovini 19. vijeka ponovo zapljusnuo Evropu, a u kontekstu nastajanja brojnih nacionalnih pokreta, među evropskim Židovima nastala je ideja stvaranja suverene židovske države, koja bi bila jamstvo opstanka Židova u svijetu. Na inicijativu austrougarskog Židova Theodora Herzla 1897. godine osnovan je cionistički pokret, koji je na svom prvom zasjedanju za mjesto osnivanja države izabrao biblijski Izrael. Pokret je dobio naziv po brdu Cion, na kojem je bio smješten jerusalemski hram, a tvorac naziva je bio austrijski filozof Nathan Birnbaum. Pokret je istovremeno zatražio međunarodnu potporu za svoj cilj, no ideja židovske državnosti isprva nije naišla na psoebno odobravanje u međunarodnim diplomatskim krugovima.
No, realizacija ideje židovske državnosti ipak se pojavila na horizontu, nakon što je britanska vojska 1917. zauzela taj dio Osmanlijskog carstva. U tom trenutku najvećim postignućem cionističkog pokreta pokazalo se donošenje tzv. Balfourove deklaracije u novembru 1917., nazvane po britanskom ministru vanjskih poslova Balfouru. Tom je deklaracijom britanska vlada, nastojeći pridobiti potporu svjetskih Židova za sile Antante, dala potporu ideji da se na području Palestine osnuje nacionalni dom za Židove. No, britanska je diplomacija vješto trgovala Palestinom u dva ranija slučaja. London je obećao Arapima stvaranje države na ruševinama Osmanlijskog Carstva u zamjenu za njihovu borbu protiv Turaka, o čemu svjedoči korespondencija britanskog predstavnika za Egipat McMahona i tada najutjecajnijeg arapskog vođe Huseina Ibn Alija vođena između 1915. i 1916. godine. U drugom dokumentu, tajnom dogovoru Sykes-Picot iz 1916. Velika Britanija je obećala podjelu područja svojim saveznicama Francuskoj i Rusiji.
Balfourova je deklaracija otvorila put većem židovskom useljavanju u Palestinu. Ubrzo, podjelom Palestine na Palestinu i Transjordan, dio Palestine istočno od rijeke Jordan zatvoren je za židovsko useljavanje. Iako je u početku britanskog mandata u Palestini živjelo 590.000 Arapa i tek pedesetak hiljada Židova, taj se omjer ubrzo počeo mijenjati. Useljavanje Židova dodatno su potaknuli ekonomska depresija tridesetih godina i uspon nacizma u Njemačkoj. Arapsko useljavanje ubrzano je ekonomskim razvojem regije. Iako su Britanci nastojali održati političku ravnotežu između doseljenih Židova i arapske većine hraneći ih kontradiktornim obećanjima, s rastom židovske imigracije u Palestinu jačalo je i arapsko nezadovoljstvo. Prvi napadi na doseljene Židove dogodili su se 1920 u Jerusalemu, a kulminirali su velikim arapskim ustancima 1929. i 1936. godine. Pobune su Britanci ugušili silom, a činjenica da je osim britanskih vojnih ciljeva na meti arapskih ustanika bilo i židovsko stanovništvo imala je za posljedicu stvaranje i naoružavanje židovskih milicija.
Najveća židovska paravojna formacija bila je lijevo orijentirana grupa Hagana sa svojom elitnom jedinicom Palmach, iz koje je potekao niz židovskih lidera 20. vijeka, kao što su Yitzhak Rabin i Moshe Dayan. Na drugoj strani nalazila se ideološki desna oružana grupa Irgun Zvai Leumi, iz koje su pak potekli bardovi izraelske desnice Menachem Begin i Yitzhak Shamir. Obje grupe su učestvovale u okršajima s arapskim militantima te u napadima na britanske garnizone u Palestini, da bi poslije, tokom političke konsolidacije izraelskog vodstva, došlo i do kratkotrajnog oružanog sukoba između te dvije grupe.
Tretirajući ga kao unutrašnje britansko pitanje, problem Palestine je 1937. pokušala riješiti tzv. Peelova komisija koja je predložila novu podjelu Palestine na dva dijela. Uoči početka II. svjetskog rata Velika Britanija je i pored vijestima o progonu evropskih Židova, u nastojanju da da ustupke Arapima, primijenila još oštrije restrikcije kod židovskog (ali ne i arapskog) useljavanja u Palestinu i ograničila kontingent židovskih useljenika na 75.000 tokom pet godina, dok je za veći broj imigranata bila potrebna arapska suglasnost. No, sve ozbiljne pokušaje rješavanja arapsko-židovskog konflikta prekinuo je početak II. svjetskog rata.
Ali ni rat u Evropi i Sjevernoj Africi nije okončao povremene međusobne sukobe Židova i Arapa, koji su 1944. godine kulminirali oružanim ustankom židovske milicije Irgun protiv britanske vlasti u Palestini. Nakon što su na vidjelo izbila stradanja Židova za vrijeme holokausta, ideja židovske državnosti na Zapadu je dobila simpatije i veće razumijevanje. Uprkos tome, Velika Britanija nije dopustila useljavanje stotinjak hiljada preživjelih zatvorenika koncentracijskih logora u Palestinu, pa su mnogi našli utočište ilegalno. U razdoblju nakon rata London je stvorio nekoliko planova političkog rješenja Palestine koji su bili odbijeni jedan za drugim. Na kraju, Velika Britanija oslabljena u II. svjetskom ratu shvatila je da više nije spremna nositi teret angažmana u Palestini te je u februaru 1947. stavila svoj mandat u Palestini na raspolaganje Ujedinjenim Narodima i odlučila se povući.
U međuvremenu su se ostale zemlje regije polako izvlačile ispod kolonijalne vlasti: 1944. godine Libanon je postao nezavisan, 1946. Transjordanija i Sirija, a Egipat je još 1922. stekao formalnu nezavisnost uz britansku vojnu prisutnost na svom tlu koja se protegnula do 1956. godine. Uprkos nezavisnosti, u većini zemalja na vlasti su ostale monarhije ili političke elite koje su odgovarale bivšim kolonijalnim posjednicima. Tek su revolucije koje su se dogodile deceniju kasnije otrgnule arapske države od kolonijalnog utjecaja. U Kairu su 1945. Egipat, Libanon, Sirija, Transjordanija, Irak, Saudijska Arabija i Jemen osnovali Arapsku ligu, političku organizaciju arapskih država čiji je deklarirani cilj bio zajednička saradnja i koordinacija vanjske politike država članica. No, u trenutku stvaranja, jedna od najvažnijih političkih zadaća Arapske lige bilo je sprečavanje nastanka židovske države u Palestini, koja će proglašenjem države Izrael tri godine kasnije evoluirati u vojnu zadaću.
Stvaranje države Izrael i prvi izraelsko-arapski rat
Na temelju odluke UN-a u novembru 1947. britanski je mandat u Palestini prestao u ponoć 14. maja. Istog dana je Židovsko narodno vijeće na području koje mu je dodijeljeno planom podjele okrunilo svoju četiri decenije staru cionističku borbu za židovsku državnost i proglasilo izraelsku državu. Odmah su je priznale i Sjedinjene Američke Države i Sovjetski Savez, a do kraja godine učinila je to i većina suverenih država u svijetu, s izuzetkom arapskih.
Nastojeći spriječiti podjelu Palestine, dan nakon proglašenja Izraela počeo je napad vojski arapskih zemalja na tek proglašenu židovsku državu. U napadu je učestvovalo šest arapskih država, članica Arapske lige: Egipat, Sirija, Transjordanija, Irak i Libanon te mali vojni kontingent iz Jemena, a arapskim vojskama svakako treba pribrojati i aktivne arapske borce iz Palestine, kojima je zapovijedao klerik al-Susayn. Sjever Izraela napadale su sirijske i libanonske snage, a transjordanska Arapska legija, ojačana iračkim vojnim kontingentom, prodrla je u smjeru grada Jerusalema. Egipatske snage, koje su s otprilike 12.000 vojnika bile najbrojnija arapska vojska u ratu, napreduju s područja Sinajskog poluostrva u smjeru grada Tel Aviva. No, arapske vojske su djelovale bez jasno definiranih ciljeva i međusobne koordinacije što će se u drugoj fazi rata pokazati kobnim.
Uoči rata na području cijele Palestine živjelo je milion i tri stotine hiljada Arapa te šesto hiljada Židova. Iako je Izrael od prije imao poluautonomnu vladu, a u trenutku napada arapskih država imao je pod oružjem 35.000 ljudi, nije bio spreman za rat većih razmjera. Najvažniji oslonac odbrane bile su milicije u koje su bili organizirani stanovnici malih poljoprivrednih komuna, kibuca. S druge strane, palestinski Arapi se nisu nikad oporavili od poraza u ustanku 1936. te je većina njihovih lidera bila u egzilu (najpoznatiji od kojih je jerusalemski muftija Hadž Amin al Huseini, osnivač Handžar divizije), a veliki dio arapskih gerilaca razoružala je britanska vlast.
Nakon dva tjedna borbi, transjordanska vojska zauzela je stari dio Jerusalema, koji su otprije opsjedali arapski militanti, dok su židovske snage ostale odsječene u novom dijelu grada. Na sjeveru Palestine sirijske snage osvojile su grad Mishmar Hayarden, a na jugu su Egipćani zauzeli Pojas Gaze te pustinju Negev i grad Bershevu. Nekoliko dana kasnije egipatske snage južno od Tel Aviva su se spojile s transjordanskom vojskom, čime su arapska osvajanja u ratu 1948. dosegnula teritorijalni maksimum. Izrael se u tom trenutku nalazio u izrazito teškoj poziciji. Državnost i opstanak Židova u Palestini bili su dovedeni u pitanje, a jedini segment fronta kojim je još dominirala izraelska strana bio je zračni prostor.
Na inicijativu Ujedinjenih naroda 11. juna 1948. borbe su zaustavljene. Izrael je iskoristio stanku u ratu za dopremanje oružja te reorganizaciju i pregrupiranje svojih snaga, a broj ljudi pod oružjem na izraelskoj strani u to je vrijeme narastao na šezdeset hiljada. Zanimljivo je da je presudnu ulogu u naoružavanju Izraela u Prvom izraelsko-arapskom ratu imao Sovjetski Savez preko Čehoslovačke. On je u nastanku Izraela vidio priliku za realizaciju vlastitih strateških interesa na Bliskom istoku. No, sljedećih godina fokus Moskve premjestio se s Izraela na mlade arapske socijalističke republike u izraelskom susjedstvu, a između Tel Aviva i Washingtona počinje se stvarati blisko savezništvo.
Vrijeme prekida vatre izraelski lider Ben Gurion je iskoristio i za konsolidaciju izraelskog vojnog zapovjedništva te je odlučeno da se sve naoružane grupe stave pod zajedničko zapovjedništvo. Ben Gurion je još krajem maja proglasio stvaranje Izraelskih odbrambenih snaga ili Zvah Haganah Le Yisrael, koje su zabranjivale druge oružane snage na izraelskoj teritoriji. Najveći problem izraelskom vodstvu bila je desna milicija Irgun Zvai Leumi, koja je poluautonomno vodila borbe protiv Arapa.
U junu 1948. godine dolazi do oružanog incidenta i međužidovskog sukoba oko broda Altalena u kojem je poginulo više od osamdeset ljudi. Međužidovski građanski rat spriječen je nakon što je vodstvo Irguna prihvatilo zajedničko zapovjedništvo pod Ben Gurionom. No, međužidovsko prolijevanje krvi bacilo je sjenu na izraelsku unutrašnju politiku koja je trajala još godinama nakon događaja, a indirektno se osjećala u odnosima izraelske ljevice i desnice i decenijama kasnije.
Uz međunarodno posredovanje predvođeno švedskim diplomatom grofom Bernadotteom, predstavnici dviju strana na grčkom ostrvu Rodosu počeli su pregovore o budućnosti Palestine. Bernadotte je predlagao davanje područja Galileje Židovima a pustinje Negev Arapima, no obje su strane odbile njegov prijedlog te su 9. jula, nakon četiri sedmice obustave vatre, borbe obnovljene. Izrael je nizom manjih operacija nastojao vratiti pod svoju kontrolu teritoriju koji je izgubio tokom proteklih mjeseci, ali i proširiti se izvan područja koje mu je bilo namijenjeno UN-ovim planom. Operacija "Dani" izvedena je na središnjem dijelu fronta kod mjesta Lod i Ramle radi razdvajanja arapskih vojski. Izraelska ofanziva "Dekel" bila je na sjeveru Palestine, a rezultirala je izraelskim osvajanjem grada Nazareta i donje Galileje. Istodobno je izraelsko ratno zrakoplovstvo napalo glavne arapske gradove Kairo, Damask i Aman. Na pritisak UN-a 18. jula sklopljeno je novo primirje s namjerom oživljavanja pregovora, no konačni udarac mirnom rješenju sukoba zadalo je ubistvo međunarodnog posrednika grofa Bernadottea, kojeg su ubili židovski ekstremisti iz organizacije Lehi.
Izraelske pobjede stvorile su nesuglasice između arapskih saveznika u pogledu daljnjeg vođenja rata, Jordan i Irak su bili spremni na pregovore s Izraelcima, dok je egipatski kralj Faruk I. odbio pred vlastitom javnosti priznati poraz te je i nadalje podržavao nastavak borbi. Završna faza rata počela je početkom oktobra izraelskom ofanzivom na južnom frontu. U njoj su nakon deset dana borbi Egipćani odbačeni u pojas Gaze. Krajem decembra 1948. godine Izraelci su krenuli u novu ofenzivu na području pustinje Negev. Nakon što je izraelska vojska odsjekla egipatske snage u Gazi, egipatski kralj Faruk pristao je na primirje.
Prekid vatre između Izraela i Egipta potpisan je na ostrvu Rodosu 24. februara 1949., čime je okončan Prvi izraelsko-arapski rat. Izraelska teritorija je nakon rata bila veća za otprilike 3.400 kvadratnih kilometara od onog koji mu je bio namijenjen UN-ovim planom podjele. Od dijelova Palestine koje su nadzirale arapske vojske prostor zapadne obale rijeke Jordan anektirala je Transjordanija koja je 1949. promijenila ime u Jordan, dok je područje Gaze bilo pripojeno Egiptu.
Poraz arapskih država u ratu 1948. godine doveo je do političkih previranja i krupnih promjena u arapskim zemljama. U Siriji je u martu 1949. izveden vojni udar generala Husnija al Zaima, koji je već nakon nekoliko mjeseci bio srušen, nakon toga je sljedećih godina uslijedila serija novih vojnih udara. Jordanskog kralja Abdulaha je u julu 1950. ubio palestinski tinejdžer, nezadovoljan potpisivanjem primirja s Izraelom. Poraz u ratu 1948.-1949. bio je najvažniji razlog zbog kojega je 1952. godine svrgnut egipatski kralj Faruk i proglašena Republika Egipat. Za razliku od svojih arapskih susjeda, koji su nakon rata bili u stalnom političkom previranju, Izrael se učvrstio kao stabilna parlamentarna demokratija. U zemlji su 1949. održani izbori, nakon kojih je Ben Gurion postao prvi premijer a bivši cionistički lider Chaim Weizmann prvi izraelski predsjednik.
Prvi izraelsko-arapski rat je u pogledu ljudskih gubitaka bio najskuplji rat koji je Izrael vodio, u ratu je poginulo oko 6.000 Izraelaca, od toga trećina prilikom opsade Jerusalema, a ranjeno je oko 35.000 ljudi, što je bilo otprilike pet posto tadašnjeg židovskog stanovništva Palestine. Na arapskoj je strani poginulo oko 8.000 ljudi, od toga hiljadu civila. Obje su strane počinile više zločina nad civilnim stanovništvom. Tokom borbi i nakon rata oko devet stotina hiljada palestinskih Arapa prebjeglo je ili je protjerano na teritoriju susjednih zemalja, više stotina arapskih naselja je nestalo; iz arapskih je zemalja u to vrijeme pa do iza rata 1967. godine prognano između 800.000 i milion Židova. Iako je većina palestinskih Arapa pobjegla pred ratnim djelovanjima, određeni broj civila protjerale su židovske milicije silom. Proces djelomičnog protjerivanja izraelskih Arapa protegao se do 1951. godine, kada je protjerano nekoliko hiljada Arapa sa sjevera Izraela tokom projekta skretanja vodnih tokova. Arapski izbjeglički val biće povod mnogih regionalnih sukoba koji će uslijediti u budućnosti i stalni izvor destabilizacije cijele regije. Za njih će biti stvorena i posebna agencija UN-a za izbjeglice. Židovske izbjeglice pašće u zaborav.
Sueski rat
Početkom pedesetih godina Izrael je uz dotadašnje donacije svjetskih židovskih organizacija počeo primati i pomoć iz inostranstva, prije svega Sjedinjenih Američkih Država. Ekonomska asistencija je pomogla da se privreda mlade izraelske države postavi na noge te izvuče iz teškoća izazvanih ratom i stalnim useljavanjem prvih godina postojanja.
No, ratna prijetnja arapskog susjedstva bila je stvarna za Izrael i u poslijeratnom razdoblju. U razdoblju nakon rata 1948. godine zaredali su napadi palestinskih fedajina na ciljeve u Izraelu. Naime, arapske izbjeglice iz nekadašnje mandatne Palestine su regrutirane u izbjegličkim kampovima u susjednim arapskim zemljama te uz pomoć njihovih vlada ubacivani na izraelsku teritoriju, gdje su napadali civilne i vojne ciljeve. Napadi fedajina ostavili su iza sebe desetine žrtava te, uprkos izraelskom oružanom odgovoru, postaju uobičajena praksa sljedećih nekoliko decenija.
Izrael je 1953. godine izveo osvetničke napade koji su imali za posljedicu velike civilne žrtve, pri napadu na izbjeglički kamp El-Bureig u pojasu Gaze, te na mjesto Quibyu na jordanskoj teritoriji, ubijeno je sedamdeset arapskih civila.
Otprilike šestinu tadašnje populacije Izraela činili su Arapi koji nisu napustili svoje domove nakon rata 1948. Njih je Izrael držao pod vojnom upravom te ih je u više navrata preselio iz pograničnih zona. Izraelsko vodstvo je imalo na umu da će arapske zemlje teško prihvatiti postojanje Izraela te su uložili velike napore na uvježbavanje snažne, male vojske, koja je sredinom pedesetih brojala oko 200.000 rezervista.
Mogućnost sklapanja mira između Izraela i najumjerenijeg arapskog lidera, jordanskog kralja Abdullaha, neslavno je propala nakon što su kralja Abdullaha u Jerusalemu 1950. ubili palestinski ekstremisti. Rušenje monarhije u Egiptu 1952. označilo je novu prekretnicu u odnosu snaga na Bliskom istoku. Tako je razdoblje političkih previranja u Egiptu, izazvanih porazom 1948., kulminiralo vojnim udarom kojim je srušen kralj Faruk. Zbivanja u Egiptu s pozornošću su bila praćena u Tel Avivu. Egipatska vojska se u ratu 1948. pokazala najtežim izraelskim protivnikom i najvećom opasnošću, dok je Egipat bio najčešća polazna tačka za ubacivanje arapskih komandosa na izraelsku teritoriju. Izrael je zabrinjavao rast arapskog nacionalizma, a činjenica je da je Egipat imao niz nabavki oružja iz istočnog bloka, zbog čega je bio na najboljem putu da se etablira kao regionalna velesila. Radi diskreditacije Egipta u očima Zapada, izraelska obavještajna služba je početkom pedesetih u Egiptu izvela niz protivameričkih terorističkih akcija u obliku podmetanja bombi. Nakon što je to otkriveno u javnosti nekoliko godina kasnije, cijela operacija je prozvana prema tadašnjem ministru odbrane koji je naredio cijelu akciju "Afera Lavon". No, veze između Egipta i Zapada nisu presjekli izraelski obavještajni agenti već sam egipatski predsjednik Gamal Abdel Naser.
Sjedinjene Američke Države pokušale su posredovati u sukobu Egipta i Izraela obećavajući izdašnu ekonomsku pomoć objema zemljama. U Egiptu su tu pomoć namijenili gradnji Asuanske brane na rijeci Nil. No, dolaskom Gamala Abdela Nasera na čelo vojnog režima u Kairu u aprilu 1954. godine Egipat se počeo približavati Sovjetskom Savezu. Zabrinut zbog egipatskog koketiranja sa Sovjetskim Savezom, američki predsjednik Eisenhower otkazao je Kairu zajam za financiranje Asuanske brane. Do kulminacije zaoštravanja odnosa Egipta sa zapadnim zemljama došlo je u julu 1956. godine egipatskom nacionalizacijom Sueskog kanala, koja je opravdana potrebom pronalaženja izvora financiranja gradnje Asuanske brane.