cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josip Jelačić
1848.
Banu Jelačiću 2. novembra 1848. priređen je svečani doček u Beču. 10. novembra 1848. ruski car Nikola I. odlikuje ga Ordenom sv. Andrije i imenuje vitezom Reda sv. Vladimira prvog stepena, a 24. novembra 1848. kralj Ferdinand V iz Olomouca u Moravskoj dodijeljuje mu križ Leopoldova reda prvog stepena. Slična priznanja prima i iz Saske i Berlina. Dobiva Spomenicu bečkog dvora i spomen-medalju u bronci kojoj se tekst na naličju "Za kralja, zakon i jednakopravnost narodima", mijenja u "Za Austriju, zakon, slobodu i jednakopravnost" na intervenciju bečkog dvora.
Molibden
Legure
TZM (Mo (~99%), Ti (~0,5%), Zr (~0,08%) i nešto C) je superlegura molibdena otporna na koroziju kao i na istopljene fluoridne soli pri temperaturama iznad 1300 °C. Ona je gotovo dvostruko snažnija od čistog molibdena, više je duktilna i bolje se zavariva. U testovima vršenim 1100 sati pokazala je takvu otpornost prema koroziji od djelovanja standardnih eutektičnih soli (FLiBe) i para soli korištenih u reaktorima sa istopljenim solima, da je nastalo tako malo korozije koju gotovo nije bilo moguće ni izmjeriti. Druge legure na bazi ovog metala, a koje ne sadrže željezo, nemaju značajniji vid primjene. Naprimjer, zbog otpornosti na koroziju protiv istopljenog cinka, čisti molibden kao i legura Mo/W (70%/30%) se koriste za pravljenje pumpi, cijevi i uređaja za miješanje koji dolaze u dodir s istopljenim cinkom.
Josip Jelačić
1848.
Pod zapovjedništvom kneza Windischgraetza 16. decembra 1848. pokrenuta je vojna na Ugarsku. Vojska bijaše podijeljena na tri zbora, a prvim je zapovijedao ban Jelačić s kojim je ušao u Budim i Peštu 5. januara 1849. .
Novi vladar car i kralj Franjo Josip I imenuje bana Jelačića 2. decembra 1848. gubernatorom Rijeke s pripadajućom zemljom, te civilnim i vojnim gubernatorom Dalmacije čime se većina hrvatskih historijskih i etničkih područja ujedinjuje pod upravom jedne osobe, bana Jelačića.
U Habsburškoj monarhiji 4. marta 1848. donosi se oktroirani (nametnuti) ustav, koji se u Hrvatskoj proglašava temeljnim državnim zakonom 6. septembra 1849. Ukida se sve što je postignuto u 1848. godini, ukida se sloboda tiska, zabranjuje svaki politički život, organizira oružništvo i policijski nazor. Naporima bana Jelačića na očuvanju hrvatske autonomije, potkraj 1849. Međimurje se priključuje Hrvatskoj, hrvatski jezik postaje službeni jezik, a u dopisivanju sa središnjim organima službeni je njemački jezik.
Za ratne zasluge Jelačić je 13. marta 1849. imenovan generalom artiljerije i vrhovnim zapovjednikom Južne armije u jugoistočnom području Monarhije, koja ima 72.000 vojnika. Nakon devet mjeseci izbivanja iz Hrvatske, 26. aprila 1849. vraća se u Osijek i nastavlja s oslobađanjem područja zaposjednutih od Mađara. Dekretom od 5. februara 1851. imenovan je vlasnikom nove erdeljske infanterijske pukovnije.
Regija Banja Luka
Prirodno-geografske karakteristike
Peripanonski obod predstavlja prelaz između sjevernog i južnog dijela regije, a čine ga srednje visoke planine: Manjača i Čemernica sa međuplaninskim kotlinama i riječnim dolinama. Južni, planinsko-kotlinski dio regije čine srednje visoke planine: Srnetica i Lisina, visoke planine: Klekovača i Vitorog, te međuplaninski kotlinski prostori između njih. Ovaj dio regije ima izrazito planinska klimatsko-vegetacijska obilježja, a glavno prirodno bogatsvo čine šume.
Društveno-geografske karakteristike
Koncentracija stanovništva i naselja je u niskom ravničarskom dijelu regije i u dolinama rijeka, a znatno manja u planinskom dijelu. Najgušće su naseljene općine Banja Luka i Prijedor sa preko 100 stanovnika na km2, dok su najrijeđe naseljene opštine na jugu regije.
Saobraćajni infrastrukturni sistem odlikuje nešto gušća mreža drumskih u odnosu na mrežu željezničkih komunikacija. Najznačajniji drumski pravci su Novi Grad — Prijedor — Banja Luka i Gradiška — Banja Luka — Mrkonjić Grad, dok željezničku mrežu regije čini pruga Dobrljin — Novi Grad — Prijedor — Banja Luka — Doboj.
Josip Jelačić
1848.
Počasnim građaninom Pešte proglašen je 1849, počasnim građaninom Beča 4. septembra 1849, Požuna 21. septembra 1849. i Oedenburga 2. oktobra 1849.
Prisustvovao je na 12 ministarskih konferencija i na posljednjoj se oprostio od ministara jer se njihov rad protivio njegovim uvjerenjima i savjesti.
Društveno djelovanje
Prije polaska na vojnu, u Varaždinskom kantonu osniva Zavod bana Jelačića za nemoćne vojnike, a poslije rata na njegov prijedlog 17. decembra 1849. osniva se Ozljeđenička zaklada za Trojednu Kraljevinu i Vojvodinu. Bansko vijeće utemeljuje Zakladu Jelačića bana u Zagrebu za nemoćne vojnike i njihove obitelji i ban Jelačić u fond te zaklade daje sve prihode od svog pjesničkog djela "Eine Stunde der Erinnerung".
Njegovim zalaganjem 1850. osniva se Društvo za povjestnicu jugoslavensku, Kukuljeviću se omogućuje istraživački rad arhivske građe u Dubrovniku, značajne za hrvatsku historiju, te vladarevim patentom 7. septembra 1850. Zagreb biva spojen u jedinstvenu općinu i time se postavlja temelj modernog grada Zagreba.
Smatrajući seljačke zadruge velikom blagodati seljaka, inzistira na registriranju u zemljišnim knjigama urbarijalne zemlje zadruga kao zajedničkog vlasništva, uvođenju mirovnih sudova za rješavanje sporova među članovima zadruga i 1851. šalje u Beč jedan memorandum u vezi s diobom seljačkih zadruga.
Dana 13. decembra 1851. upućuje poziv za izgradnju Hrvatskog pozorišta, jer "bez narodnog pozorišta ne ima nade da će se razviti naša književnost, dakle ni napredak našega duševnog izobraženja". Vlada prikupljenim prilozima otkupljuje Stankovićevo pozorište (na križanju Ćirilometodske i Freudenreichove ulice) i prva predstava se priređuje 29. januara 1852. u tom u pravom smislu narodnom teatru u Hrvata. Godine 1894. u njoj se među posljednjim predstavama izvodi romantičarska drama Roderik i Elvira bana Jelačića.
Jelačić zdušno podupire izdavanje školskih udžbenika na hrvatskom jeziku i stimulira rad autora, a kada carsko-kraljevskim dekretom biva zabranjena upotreba hrvatske trobojnice, a dozvoljena upotreba crveno-bijele zastave za Kraljevinu Hrvatsku i modro-bijele za Kraljevinu Slavoniju. Jelačić se tome oštro protivio. Njegovim nastojanjem 11. decembra 1852. Zagrebačka biskupija podiže se na stepen nadbiskupije i tim činom Crkva u Hrvata postaje neovisna od ugarskog episkopata.
Jelačić ne posustaje u borbi za hrvatski jezik i u dopisu ministru pravde u Beču Karlu Krausu od 8. aprila 1853. zalaže se za njega "jer jedna od najljepših osobina hrvatskog naroda jest, da on svoj jezik nadasve ljubi... i baš ograničenja u jezičnom pogledu koja je htio madžarski sabor Hrvatima nametnuti, bili su jedan od glavnih uzroka otpora hrvatskog naroda protiv Madžara". Podupire osnivanje i povezivanje trgovačko-obrtničkih komora na području sjeverne Hrvatske i 1854. osniva Hrvatsko-slavonsko privredno društvo. Protivi se uvođenju žandarmerije, zalaže se za izgradnju cesta i željeznica i unaprijeđenje privredne djelatnosti.
Porodica
Dana 22. jula 1850. oženio se groficom Sofijom Stockau u Napajedli u Moravskoj i 16. jula 1851. kupuje vlastelinstvo Novi dvori u Zaprešiću (kupoprodajni ugovor biva naknadno sastavljen).
Prigodom vjenčanja kralja Franje Josipa 1854. Jelačić biva odlikovan grofovskom plemićkom titulom, a banica Sofija imenovana je kraljicinom dvorskom damom.
Ban Jelačić bijaše vrlo vezan sa svoje dvoje braće Jurom i Antunom, te sestrom Cecilijom što svjedoče brojna pisma koja su razmjenjivali.
Umro jd u Zagrebu, 19/20. maja 1859. u ponoć, poslije duge i teške bolesti i sahranjuje se 26. maja 1859. u Novim Dvorima. mini|desno|200p|Spomenik Josipu Jelačiću na glavnom zagrebačkom trgu
Posthumne počasti
Spomenik mu se podiže i otkriva 16. decembra 1866. na glavnom trgu u Zagrebu koje nosi njegovo ime, Trg bana Jelačića, i ostaje tamo osamdeset godina do rušenja u noći 25/26. jula 1947, zatim se 43 godine čuva u zagrebačkoj gliptoteci i ponovo vraća 16. oktobra 1991. na njegov rođendan. U Austro-Ugarskoj monarhiji najljepša ulica u Petrovaradinu bijaše Jelačić Gasse, a nakon njene propasti ulica dobija naziv Jelačićeva ulica. Jedan od trgova petrovaradinskih uz Dunav također nosiše prezime Jelačićevo. Od 1948. u Petrovaradinu nijedna ulica ni trg ne nose više prezime bana Jelačića, iako historija bilježi velika djela koja on učini narodu tog kraja.
Molibden
Nitrogenaze
thumb|Molibdenski koenzim (na slici) sastavljen je od organskog kompleksa bez molibdena zvanog [[molibdopterin, a koji je spojen sa oksidiranim atomom molibdena(VI) preko susjednih atoma sumpora (ponekad i selena). Svi poznati enzimi na bazi Mo koriste ovaj koenzim, osim drevnih nitrogenaza.]] Najznačajnija uloga molibdena u živim organizmima je u vidu metalnog heteroatoma na aktivnom mjestu u određenim enzimima. Pri fiksiranju dušika kod nekih bakterija, enzim nitrogenaza, a koji je uključen u krajnji korak reduciranja molekularnog dušika, obično sadrži molibden na aktivnom mjestu (mada su poznati slučajevi zamjene molibdena sa željezom ili vanadijem). Struktura katalitičkog centra enzima je slična onoj kod željezo-sumpornih bjelančevina: ona inkorporira Fe4S3 i veći broj MoFe3S3 klastera.
Josip Jelačić
Posthumne počasti
Umjetnička udruga "Plemićka mladež" iz Zaprešića čuva uspomenu na hrvatskog bana Josipa Jelačića i kompleks Novih Dvora i organizira "Dane plemstva" u junu, te "Jelačić bal" u zagrebačkom hotelu The Regent Esplanade povodom obilježavanja obljetnice rođenja bana Josipa Jelačića.
Molibden
Nitrogenaze
Reakcija koju izvode enzimi nitrogenaze je sljedeća:
Josip Jelačić
Posthumne počasti
Grad Zaprešić organizira obilježavanje obljetnice smrti bana Josipa Jelačića 20. maja, te "Dane Jelačića" u oktobru, odnosno manifestaciju kojom se obilježava obljetnica rođenja bana Jelačića. Dan njegovog rođenja, 16. oktobar, ujedno se slavi i kao Dan grada Zaprešića.
Molibden
Nitrogenaze
Sa protonima i elektronima iz transportnog lanca elektrona, dušik se reducira do amonijaka i slobodnog gasovitog vodika. Ovaj proces troši energiju, tako što mu je neophodna hidroliza ATP-a do ADP-a plus slobodni fosfat (Pi).
Josip Jelačić
Posthumne počasti
U Novim dvorima u Zaprešiću također se obilježava Dan Ratne škole Ban Josip Jelačić u kojoj se školuju hrvatski vojni kadrovi, a srednja škola u Zaprešiću također nosi ime Ban Josip Jelačić.
Molibden
Nitrogenaze
Godine 2008. objavljen je dokaz o "nedostatku" molibdena u prvobitnim okeanima na Zemlji, a predstavljao je ograničavajući faktor tokom gotovo dvije milijarde godina kasnije evolucije eukariotskog života (koji uključuje gotovo sve životinje i biljke) iz razloga što eukarioti ne mogu fiksirati dušik pa zato većinu pogodno oksidiranog dušika za dobijanje organskih dušikovih spojeva (između ostalih i bjelančevina) dobijaju od prokariotskih bakterija. Nedostatak molibdena rezultat je relativnog nedostatka kisika u prvobitnim okeanima. Većina molibdenovih spojeva ima slabu rastvorljivost u vodi, ali je molibdatni ion MoO42− rastvorljiv i nastaje kada su molibdenovi minerali u kontaktu sa kisikom i vodom. Kada su prvi životni oblici počeli otpuštati kisik u okeane, on je pomogao rastvarati molibden u rastvorljive molibdate, uzimajući ga iz minerala sa dna mora, i čineći ga po prvi put dostupnim bakterijama koje fiksiraju dušik, što im je omogućilo da višim formama života pruže više korisnih dušikovih spojeva. Godine 2013. iznesena je teorija da su bor i molibden katalizirali proizvodnju RNK na Marsu, a tako nastali život je prenesen na Zemlju pomoću meteorita prije 3 milijarde godine.
Josip Jelačić
Posthumne počasti
Sportska natjecanja koja nose njegovo ime:
Molibden
Kofaktorski enzim
Iako molibden gradi spojeve sa mnogim organskim molekulama, uključujući i ugljikohidrate i aminokiseline, on se također transporuje kroz ljudski organizam u vidu MoO42−. Do 2002. pronađeno je i proučeno najmanje 50 enzima koji sadrže molibden, uglavnom u bakterijama, a broj novootkrivenih raste svake godine; ti enzimi uključuju aldehid oksidazu, sulfit oksidazu i ksantin oksidazu. Kod nekih životinja, kao i kod ljudi, oksidacija ksantina od urinske kiseline, koja predstavlja proces purinskog katabolizma, katalizirana je ksantin oksidazom, enzimom koji u svom sastavu sadrži molibden. Aktivnost ksantin oksidaze je direktno proporcionalna količini molibdena u tijelu. Ipak, ekstremno visoke koncentracije molibdena djeluju suprotno ovom trendu, te mogu djelovati kao inhibitor i za purinski katabolizam i za druge procese. Smatra se da koncentracija molibdena može utjecati na sintezu bjelančevina, metabolizam i rast.
Josip Jelačić
Karl Marx o Jelačiću
Karl Marx je oštro osuđivao bana Jelačića i o njemu je pisao: ''Prethodništvo u cijelom svijetu čuvenog sipehsalara Jelačića, čije je ime tako veliko da se od sjaja njegove sablje prestrašeni mjesec skriva u oblake, kome u svakoj prilici grmljavina topova označava pravac u kom treba da dade petama vjetra, ne dopušta sumnju da Mađari i Bečani gone žgadiju pravo na Dunav. I drski taj soj prepušta kroz šibe, prosjake gladnice, svog života site, čopor potukača, lola vagabunda, šljam hrvatski, podle seljačke slugane koje njina zemlja izbljuva i gura u sigurnu propast, na put avantura. Još je zapisao: Hrvatska sloboda i red su pobijedili, i paležom, skrnavljenjem, pljačkom, neizrecivo sramnim nedjelima proslavili svoju pobjedu. Beč je u rukama Vindischgratza, Jelačića i Auersprega.''
Molibden
Kofaktorski enzim
Kod životinja i biljaka, triciklični spoj zvani molibdopterin (koji ne sadrži molibden), reagira sa molibdatom te gradi potpuni koenzim koji sadrži molibden nazvan molibdenski kofaktor. Pored ranije navedenih filogenetski prastarih molibdenskih nitrogenaza, koje fiksiraju dušik kod nekih bakterija i cijanobakterija, svi enzimi koji koriste molibden a koji su pronađeni u prirodi, koriste molibdenski kofaktor, gdje je molibden u oksidacijskom stanju VI, slično kao i molibdati. Molibdenski enzimi kod biljaka i životinja kataliziraju oksidaciju, a ponekad i redukciju određenih malih molekula, kao dio regulacije ciklusâ dušika, sumpora i ugljika.
Vanjski linkovi
🇵🇸
Branko Đurić
Branko Đurić, poznatiji kao Đuro, bosanskohercegovački je glumac, komičar, režiser i dramski pisac.
Završio je Akademiju za glumu u Sarajevu 1988. Stekao je slavu na područjima bivše Jugoslavije zahvaljujući humorističkom serijalu Top lista nadrealista, koji se prikazivao od 1984. do početka 1990-ih. Đuro je postao nešto kao oličenje bosanskog naroda, prije svega zahvaljujući njegovom naglasku i slengu. Talent je iskazao i u muzici, a bio je pjevač i svirač u nagrađivanoj sarajevskoj rock grupi Bombaj štampa kao i jedan od osnivača alternativne muzičke grupe SCH.
U augustu 1992. nekoliko mjeseci nakon početka rata u Bosni i Hercegovini napušta rodno Sarajevo i odlazi u Sloveniju, gdje radi u pozorištu, na televiziji i filmu. Glumio je u filmu Ničija zemlja koji je osvojio brojne nagrade među kojima su: Oscar za najbolji strani film, Zlatni globus za najbolji strani film, te nagrada Kanskog filmskog festivala za najbolji originalni scenarij. Na Sarajevskom filmskom festivalu film je bio dobitnik nagrade za najbolji film kao i nagradu publike. Branko Đurić je odigrao brojne sporedne uloge u poznatim filmovima poput: Miris dunja, Dom za vješanje, Kuduz, Bal-Kan-Kan, U zemlji krvi i meda i Montevideo, vidimo se. Također je stvorio komercijalno uspješnu i od strane kritike priznatu humorističnu seriju Naša mala klinika, koja je iznjedrila čitavu franšizu sa slovenačkim, hrvatskim i srbijanskim kolegama. Njegov režiserski prvijenac, Kajmak i marmelada, postigao je ogroman uspjeh u Sloveniji.
Godine 2004. na sceni Pozorišta mladih u Sarajevu premijerno je izvedena predstava Šta ćemo sad, prema njegovom tekstu. Član je Evropske filmske akademije, a živi i radi u Ljubljani. Supruga mu je Tanja Ribič, također glumica, s kojom ima dvije kćeri. Ima i sina iz prvog braka.
Subregija Foča
mini|265x265piksel|[[Regije Republike Srpske prema Prostornom planu entiteta.]] mini|264x264piksel|Regija Istočno Sarajevo na karti Regija Republike Srpske. Subregija Foča jest subregija Regije Istočno Sarajevo.
Teritorija
Prema Prostornom planu ova subregija obuhvata sljedeće gradove i općine:
NGC 1082-2
NGC 1082-2 (također poznat kao MCG -1-8-4) je kompaktna galaksija koja je udaljena oko 395 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 0,20 (23 hiljade sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (23 hiljade sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Edinburgh
Edinburgh (škotski galski: Dùn Èideann), drugi je najveći grad u Škotskoj, a također je njen glavni grad.
Grad se nalazi na istočnoj obali centralne nizije na južnoj strani Firth of Fortha. Edinburgh je glavni grad Škotske od 1437. god. i sjedište je škotske samoupravne vlade. Stari i Novi Grad su stavljeni na UNESCO-ovu listu 1995.
Edinburgh ima 448.624 stanovnika.
Svjetska baština
Stari i novi grad Edinburga su 1995. godine uvršteni na listu UNESCO-ove svjetske baštine.
U Edinburgu je jasno vidljiv kontrast između srednjovjekovnog Starog grada i planiranog Novog grada. Kombinacija ova dva karakteristična gradska pejzaža, od kojih je svaki od izuzetnog istorijskog i arhitektonskog interesa, stvara izvanredan urbani pejzaž. .
Stari grad je još uvijek prepoznatljiv po obrascu "riblje kosti" i uskih prelaza, koji polaze od najduže ulice, s osjećajem zatvorenog prostora.
Novi grad je izgrađen između 1767. i 1890. godine kao zbir sedam novih zasebnih cjelina, izgrađenih sukcesivno jedna iza druge, što je postao standard za Škotsku i šire u urbanizmu širom Evrope.
Jacob Berzelius
Baron Jöns Jacob Berzelius (20. august 1779. - 7. august 1848.) je bio švedski hemičar koji se zajedno sa Robertom Boyleom, Johnom Daltonom i Antoineom Lavoisierom smatra jednim od osnivača moderne hemije. Berzelius je postao član Švedske kraljevske akademije nauka 1808. godine da bi od 1818. godine obavljao funkciju glavnog funkcionera. U Švedskoj je poznat kao "otac švedske hemije" gdje se njegov dan obilježava 20. augusta.
Započevši karijeru kao liječnik, dao je veliki doprinos u poljima elektrohemije, hemijske veze i stehiometrije gdje je odredio atomske težine koje su dovele do potpunog razumijevanja principa stehiometrije, grane hemije koja se odnosi na kvantitativne odnose elemenata u hemijskim spojevima i hemijskih reakcija koje se javljaju u određenim proporcijama. Ovo razumijevanje je postalo poznato kao "Zakon određenih proporcija". Kao strogi empiričar, smatrao je da svaka nova teorija mora biti u skladu sa zbirom savremenih hemijskih znanja. Razvio je poboljšane metode hemijskih analiza koje su bile potrebne za razvijanje osnovnih podataka u stehiometriji. Istražio je izomere, alotropske modifikacije i katalizu gdje je među prvima artikulirao razlike između neorganskih i organskih spojeva. Proučavajući mnoge minerale i elemente došao je do otkrića cerija i selena, nakon čega je prvi izolovao silicij i torij.
Berzelius je smislio način upotrebe elektrohemijske ćelije u razgradnji određenih hemijskih spojeva u električno suprotne sastavne dijelove. Ovim istraživanjem artikulirao je teoriju koja je postala poznata kao elektrohemijski dualizam, tvrdeći da su hemijski spojevi oksidne soli spojene elektrostatičkim interakcijama. Njegov rad sa atomskim utezima i stvaranje teorije elektrohemijskog dualizma su doveli do razvoja modernog sistema hemijskih formula koji su pokazali sastav bilo kojeg spoja i kvalitativno i kvantitativno. Njegov sistem je skratio latinska imena elemenata na jedan ili dva slova primijenivši superskripte da označi broj atoma svakog elementa prisutnog u spoju.
Subregija Zvornik
mini|265x265piksel|[[Regije Republike Srpske prema Prostornom planu entiteta.]] mini|264x264piksel|Regija Bijeljina na karti Regija Republike Srpske. Subregija Zvornik jest subregija Regije Bijeljina.
Teritorija
Prema Prostornom planu ova subregija obuhvata sljedeće gradove i općine:
Fikcija
Fikcija predstavlja pričanje priča koje nisu u potpunosti bazirane na činjenicama. Bolje rečeno, fikcija je forma izmešljene naracije, jednog od četiri glavna retorička načina. Iako riječ fikcija potiče iz latinske riječi fictio, "formirati, stvoriti", fiktivni radovi ne trebaju upotpunosti biti nestvarni, te mogu uključivati stvarne ljude, mjesta i događaje. Fikcija može biti pismena ili usmena. Iako svaka fikcija nije nužno umjestnička, fikcija se smatra kao forma umjetnosti i/ili zabave.
Nogometna reprezentacija Portugala
Nogometna reprezentacija Portugala predstavlja Portugal na međunarodnim nogometnim takmičenjima i pod kontrolom je nogometnog saveza Portugala (Federação Portuguesa de Futebol).
Historija
Portugalska reprezentacija do 2016. nikad nije osvojila nijedno veliko takmičenje na seniorskom nivou, ali igra vrlo atraktivan nogomet i pruža dobre partije u borbi prsa u prsa s najboljim svjetskim reprezentacijama. Prvi put su Portugalci došli do velikog finala na Evropskom prvenstvu 2004 (kad su oni bili domaćini), ali su izgubili od Grčke.
Portugalska reprezentacija godinama je imala vrhunske igrače, zbog čega je neki zovu i "evropskim Brazilom", međutim, dosad je samo tri puta bila na SP-u i 7 puta na evropskim prvenstvima. Najveće uspjehe postigla je na EP-u 2016. u Francuskoj, gdje je postala prvak, i SP-u 1966. u Engleskoj, gdje je stigla do bronze, predvođena velikim strijelcem Eusebiom, dok je na EP-u 2004, kojem je bila domaćin, osvojila 2. mjesto. Godinama su živjeli od sjećanja na sjajne igre Crne perle, sve do pojave Figa i Ruija Coste. Bila je to generacija koju je stvorio Carlos Quieroz i koja je osvojila svjetski juniorski naslov 1989. i 1991. Više od 30 godina Portugal je čekao novu "zlatnu generaciju" i nakon četvrtfinala na EP-u 1996. i polufinala 4 godine kasnije činilo se kako će ta generacija svoj vrhunac doživjeti na SP-u 2002. Suprotno svim najavama Figo i društvo doživjeli su nokaut već u prvoj fazi. Izbornik Oliveira je otišao, a umjesto njega je angažiran Brazilac Luiz Felipe Scolari, koji je na klupi Brazila osvojio svjetski naslov 2002. godine. Dovođenje Scolarija isplatilo se već u prvoj akciji - na EP 2004. godine. Portugal je stigao do finala, gdje je izgubio od Grčke. Odlične igre Portugalci su nastavili i u kvalifikacijama za SP 2006. u Njemačkoj. Grupu su preskočili rutinski sa 9 pobjeda i 3 remija, a ostala je upamćena pobjeda od 7:1 protiv Rusije. Na prvenstvu su osvojili sjajno 4. mjesto, izgubivši od Njemačke u borbi za bronzu. Na EP-u 2008. ispali su u četvrtfinalu, također od Njemačke, dok ih je u 1/8 finala SP-a 2010. u Južnoafričkoj Republici izbacila Španija rezultatom 1:0, prekinuvši sjajan portugalski niz od 19 utakmica bez poraza.
Trenutni sastav
Spisak igrača učesnika na EP 2016. Broj nastupa i golova za nacionalni tim prikazan je pred početak prvenstva.
Selektori
''Posljednja izmjena: 26. mart 2023.''
Statistika igrača
Ažurirano: 18. juni 2016.
NGC 5359
NGC 5359 (također poznat kao ESO 66-SC4) jeste otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Šestar. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 17. maja 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bischofshofen
mini|desno|250px|Položaj Bischofshofena u okrugu St. Johann im Pongau Bischofshofen (skr. B'hofen) jeste grad u Austriji, smješten u dolini rijeke Salzach. Pripada okrugu St. Johann im Pongau u pokrajini Salzburg.
Važno je željezničko čvorište i nalazi se na autoputu A10, koji vodi kroz Alpe.
Politika
Stranke koje su zastupljene u gradskom vijeću Bischofshofena jesu:
Trenutni gradonačelnik je Hansjörg Obinger (SPÖ).
Obrazovanje
U gradu se nalaze:
Sport
Bischofshofen je od 1953. domaćin posljednjeg takmičenja u sklopu Turneje 4 skakaonice. Skokovi se održavaju na skakaonici "Paul Ausserleitner", najčešće 6. januara. Na njoj su također održana i takmičenja u sklopu SP u nordijskom skijanju 1999.
Lumbarda
mini|280px|Lumbarda, rimokatolička crkva "Sv. Roko" Lumbarda je naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, na ostrvu Korčuli, u Dubrovačko-neretvanskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Korčula.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, općina, odn. naseljeno mjesto Lumbarda je imala 1.209. stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Lumbarda je imalo 1.102 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Benkaj
Benkaj (ćir. Бенкај, ) je naseljeno mjesto u sastavu općine Tuzi, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazio se u sastavu stare općine Podgorica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Benkaj je imao 2 stanovnika.
Napomena: ''Do 1994. iskazivano pod imenom Benkalj.''
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
2010-e
mini|desno|300px|Prvi sudari u CERN-ovom [[LHC Large Hadron Collider-u, su se desili 31. marta 2010.]] Decenija 2010-tih je trenutna decenija, koja je počela 1. januara, 2010., i završiti će 31. decembra, 2019. To je druga decenija 21. vijeka, i 3. milenija.
Decenija je počela usred planetarne finansijske krize, koja je počela kasnih 2000-tih, nakon otprilike tri decenije prosperiteta, ekonomskog rasta, kao i nejednakosti u prihodima i povećane globalizacije. Druga ekonomska pitanja, kao što su inflacija i povećanje cijena osnovnih proizvoda, izazvala su ogromno nezadovoljstvo u mnogim zemljama sa niskim prihodim stanovništva. U nekim zemljama ovo nezadovoljstvo je je preraslo u socio-ekonomsku krizu, koja je pokrenula brojne revolucije, kao što su one u: Kirgistanu 2010, Tunisu, Egiptu, i Libiji 2011. Ovaj trend je nastavljen i danas, i poznat je kao Arapsko proljeće.
IC 2225
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sasanidsko Carstvo
Sasanidsko carstvo (perzijski: Ērānshahr) naziv je za iransko carstvo koje je bilo pod vlašću dinastije Sasanida od 224. do 651. godine. Poznato je kao jedno od vodećih svjetskih sila zajedno sa susjednim rivalom Rimsko-Bizantijskim carstvom sa kojim su bili u sukobu više od 400 godina. Sasanidsko carstvo je osnovao Ardašir I, koji je s vlasti zbacio posljednjeg partskog kralja Artabana V. Tokom teritorijalnog vrhunca, Sasanidsko carstvo je obuhvatalo teritoriju današnjeg Irana, Iraka, Bahreina, Kuvajta, Omana, Katara, Ujedinjenih Arapskih Emirata, Sirije, Palestine, Libana, Izraela, Jordana, Armenije, Gruzije, Azerbejdžana, Dagestana, Južne Osetije, Abhazije, Egipta, Afganistana, Turkmenistana, Uzbekistana, Tadžikistana, Jemena i Pakistana.
Sasanidsko carstvo se smatra posljednjim velikim iranskim carstvom prije muslimanskog osvajanja i usvajanja islama. Sasanidski period se smatra vrhuncem antičke iranske civilizacije. Sasanidski kulturni uticaj je znatno proširen izvan teritorijalnih granica carstva, preplićući se sa uticajima zapadne Evrope, Afrike, Kine i Indije. Time je Sasanidski uticaj imao istaknutu ulogu u formiranju evropske i azijske srednjevjekovne umjetnosti.
Nastanak carstva (205–310)
Papak, vladar regije Khir, je 200. godine uspio da svrgne Gochihra i imenuje se novim vladarem Bazrangidsa. Njegova majka Rodhagh je bila kćerka pokrajinskog guvernera Farsa. Papak i njegov najstariji sin Šapur su uspjeli da prošire svoju moć nad cijelim teritorijem Farsa. Događaji su nakon toga nejasni, ali je sigurno da se nakon smrti Papaka, Ardašir koji je u to vrijeme bio guverner Darabgerda, uključio u borbu za vlast zajedno sa svojim starijim bratom Šapurom. Izvori navode da je Šapur poginuo kada se krov jednog objekta srušio na njega. Ardašir se 208. godine, nakon ubistva braće, proglasio vladarom Farsa. Nakon imenovanja za šahanšaha, Ardašir je preselio prijestolnicu svog novog carstva u novoosnovani grad Ardašir-Hvarah (današnji Firuzabad). Ovaj grad, koji se nalazi u visokim planinama, je bio okružen visokim kružnim zidom sa velikom palatom na sjevernoj strani. Ostaci ovog grada i danas postoje.
U narednih nekoliko godina, Ardašir I je proširio svoje novo carstvo na istok i sjeverozapad, osvajajući provincije Sistan, Gorgan, Horasan, Margijana, Belh i Horazmija. Na zapadu je zauzeo Hatru, Armeniju i Adijabenu čime je ušao duboko u rimsku teritoriju. Dvije godine kasnije, rimska ofanziva koju je predvodio car Aleksandar Sever ga je natjerala na kraj teritorijalnog širenja. Njegov sin Šapur I je nastavio širenje carstva osvajajući Baktriju i zapadni dio Kušanskog carstva. Nakon invazije na rimsku Mezopotamiju, Šapur I je zauzeo gradove Haran i Nisibis, ali je 243. godine rimski general Timesitej porazio perzijance kod Resene i povratio izgubljene teritorije. Nakon pobjede nad carem Gordijanom III u bici kod Misihea 244. godine, Šapur I je zaključio veoma povoljan mirovni sporazum sa novim carem Filipom Arabljaninom. Ovaj mir je bio kratkog vijeka, jer je Šapur I nastavio rat pobijedivši rimljane u bici kod Barbalisa 253. godine, a zatim osvojio i opljačkao Antiohiju. Rimski kontranapad pod komandom cara Valerijana je završen katastrofalnim porazom rimske vojske i opsadom Edese. Tada je car Valerijan zarobljen i držan kao zatvorenik do kraja života. Šapur I je ovu pobjedu proslavio klesanjem impresivnog kamenog reljefa u Naqsh-e Rostamu i Bishapuru, kao i monumentalnim natpisom na perzijskom i grčkom jeziku u blizini Perzepolisa.
Šapur je imao intenzivne razvojne planove. Naredio je izgradnju prve most-brane u Iranu i osnovao mnoge gradove koje je naselio emigrantima sa rimskih teritorija. Nakon toga su dva nova grada, Bishapur i Nishapur, nazvana po njemu. Od svih religija, posebno je favorizirao maniheizam i osnivača ovog učenja Manija (koji mu je posvetio jednu od svojih knjiga – Shapuragan). Šapur se sprijateljio i sa babilonskim rabinom Samuilom, što je omogućilo jevrejskoj zajednici da predahne od represivnih zakona koji su doneseni protiv njih. Međutim, kasniji kraljevi nisu nastavili Šapurovu politiku vjerske tolerancije. Pod pritiskom zoroastrijskih maga i visokog sveštenika Kartira, Bahram I je ubio Manija i započeo progon njegovih sljedbenika. Bahram II se, kao i njegov otac, pokorio željama zoroastrijskih sveštenika. Tokom njegove vladavine, Rimljani su pod vodstvom cara Marka Aurelija Kara razorili i opljačkali sasanidsku prijestolnicu Ktesifon, a veći dio Armenije je, nakon pola stoljeća perzijske vladavine, ustupljen Dioklecijanu.
Nakon kratkotrajne vladavine Bahrama III, novi vladar Narseh je započeo novi rat sa Rimljanima. Nakon kratkotrajnog uspjeha protiv cara Galerija kod Kalinikuma na Eufratu 296. godine, Narseh je poražen. Nakon dolaska novih rimskih snaga iz dunavskih garnizona u proljeće 298. godine, Narseh se povukao u Armeniju kako bi spremno dočekao rimsku vojsku. Međutim, neravan teren je više pogodovao rimskoj pješadiji nego sasanidskoj konjici. U dvije uspješne bitke car Galerije je osigurao pobjedu nad Narsehom. Tokom druge bitke, rimske snage su zauzele Narsehov tabor, riznicu i harem sa njegovim suprugama. Nakon toga je car Galerije napredovao u Mediju i Adijabenu, odnoseći pobjedu nad pobjedom. Nakon prelaska rimskih snaga preko rijeke Tigris i zauzimanja prijestolnice Ktesifon, Narseh je preko izaslanika molio cara Galerija za oslobađanje njegovih žena i djece. To je dovelo do mirovnih pregovora u proljeće 299. godine. Mirovni uslovi su bili veoma teški; Sasanidsko carstvo će sve teritorije preko rijeke Tigris prepustiti Rimskom carstvo; Armenija će biti vraćena pod rimsku vlast; Kavkaska Iberija će pod rimskim namjesnikom plaćati vjernost Rimu; Nisibis, sada pod rimskom vlašću, biće jedini grad kroz koji će se obavljati trgovina između Sasanidskog i Rimskog carstva; i Rimsko carstvo će nadgledati pet satrapija između rijeke Tigris i Armenije. Poslije ovog poraza, Narseh se povukao sa vlasti ostavljajući prijestolje svome sinu Hormizdu II. Međutim, to je dovelo do nemira koji su se proširili carstvom. Suzbijajući pobunu u Sakastanu i Kušanu, Hormizd II je ubijen 309. godine.
Prvo zlatno razdoblje (309–379)
Nakon smrti Hormizda II, mnoga arapska plemena su počela da pustoše i pljačkaju zapadne gradove carstva u provinciji Fars, rodnom mjestu sasanidskih kraljeva. U međuvremenu su sasanidski plemići ubili starijeg sina Hormizda II, oslijepili srednjeg i zatvorili najmlađeg (koji je kasnije prebjegao na rimsku teritoriju). Time je na prijestolje došao Šapur II, nerođeno dijete jedne od žena Hormizda II, koji je krunisan u utrobi; kruna je postavljena na majčin stomak. Tokom njegove mladosti, carstvom su upravljali njegova majka i plemići. Nakon punoljetstva, Šapur II je preuzeo vlast dokazujući se kao energičan i efikasan vladar.
On je najprije poveo svoju malu, ali disciplinovanu vojsku na jug protiv Arapa koje je potukao, obezbjeđujući južnu granicu carstva. Zatim je započeo svoj prvi rat protiv Rimljana na zapadu. Sasanidi su pobijedili u nizu bitaka, ali nisu stekli teritorijalna proširenja. Neuspješno su izvršili opsadu pograničnog grada Nisibisa, nakon rimskog zauzimanja gradova Singara i Amida. Zbog nomadskih upada u istočne dijelove carstva koji su prijetili da ugroze Maveranahr, strateški važnu oblast za kontrolu Puta svile, pohodi na zapad su zaustavljeni. Šapur II je odmah krenuo prema istoku kako bi zaustavio prodiranje nomada, ostavljajući oblasne vojskovođe da napadaju Rimljane. Nakon savladavanja nomada iz srednje Azije, pripojio je novu pokrajinu koja je danas poznata kao Afganistan.
Širenje sasanidske kulture i umjetnosti je išlo rame uz rame sa osvajanjima na istoku, prodirući čak do Kine. Nakon toga je Šapur II zajedno sa nomadima započeo drugu vojnu kampanju protiv Rimskog carstva 359. godine zauzimajući ponovo gradove Singara i Amida. Kao odgovor, rimski car Julijan je upao duboko u perzijsku teritoriju pobijedivši Šapurovu vojsku u bici kod Ktesifona 363. godine. Međutim, nije uspio da zauzme sasanidsku prijestolnicu i ubijen je prilikom povlačenja. Njegov nasljednik Jovijan, koji je bio zarobljen na istočnoj obali rijeke Tigris, je morao predati sve provincije koje su Sasanidi ustupili Rimu 298. godine, kako bi osigurao siguran izlazak svoje vojske iz Sasanidskog carstva.
Šapur II je sprovodio oštru religijsku politiku. Tokom njegove vladavine, napisan je zbornik svetih zoroastrijskih tekstova – Avesta. Progon hrišćana je bio posljedica hristijanizacije Rimskog carstva – najvećeg sasanidskog neprijatelja. Vlast se prema Jevrejima odnosila prijateljski pružajući im relativnu slobodu i brojne prednosti. U vrijeme Šapurove smrti, Sasanidsko carstvo je bilo jače nego ikada prije; neprijatelji na istoku su bili umireni sa Armenijom pod Sasanidskom kontrolom.
Ivan I, kralj Francuske
Ivan je vladao pet dana a kao regent je bio njegov stric Filip sve do njegove smrti 20. novembra 1316. godine. Novorođenče kralj je sahranjen u baziliku Saint-Denis. Naslijedio ga je Filip, čiji je otvoreni legitimitet doveo do ponovne afirmacije Salisijskog zakonika koji isključuje žene iz linije nasljedstva francuskog trona.
Sasanidsko Carstvo
Srednje razdoblje (379–498)
Od smrti Šapura II do početka vladavine Kavada I nastupio je dugotrajan period mira sa Rimljanima (Istočnim Rimskim carstvom), koji je prekinut sa samo dva kratkotrajna rata između 421. i 440. godine. Tokom ovog perioda, sasanidska vjerska politika se razlikovala od vladara do vladara. Uprkos nizu slabih careva, administrativni sistem koji je uspostavljen tokom vladavine Šapura II je ostao toliko jak da je carstvo nastavilo da efikasno funkcioniše.
Nakon smrti Šapura II 379. godine, moćno carstvo su naslijedili njegov polubrat Ardašir II (379–383) i njegov sin Šapur III (383–388), ali ni jedan od njih nije posjedovao sposobnosti svog prethodnika. Bahram IV (388–399) je bio aktivniji od svog oca, ali nije uradio ništa značajno za carstvo. Tokom ovog perioda, samo je Armenija sporazumno podijeljena između Rimskog i Sasanidskog carstva. Sasanidi su ponovo uspostavili vlast nad Velikom Armenijom, dok je Bizantijsko carstvo zadržalo mali dio zapadne Armenije.
Bahramov sin Jezdegerd I (399–421) često je poređen sa carem Konstantinom Velikim. Obojica su bili fizički snažni i vješto koristili diplomatiju, oportunistički nastupali i prakticirali vjersku toleranciju i pružali slobodu za rastuću vjersku manjinu. Jezdegerd I je zaustavio progon kršćana i kaznio plemiće i sveštenike koji su ih progonili. Njegova vladavina je obilježena relativno mirnim periodom u odnosu na Bizantijce pa je čak i preuzeo mladog Teodosija II (408–450) pod svoje skrbništvo. Jezdegerd I se također oženio jevrejskom princezom, koja mu je rodila sina zvanog Narsi.
Njegov nasljednik, sin Bahram V (421–438) bio je jedan od najpoznatijih sasanidskih kraljeva i heroj mnogih mitova. Ovi su mitovi opstali i nakon uništenja carstva od strane Arapa. Bahram je krunu stekao nakon Jezdegerdove iznenadne smrti, koja se dogodila kada su se velikaši suprotstavili kralju uz pomoć el-Mundhira, arapske dinastije El-Hira. Bahramova majka bila je Šušandukht, kći jevrejsog Egzilarha. 427. ugušio je invaziju nomadskih Heftalita na istoku, proširivši svoj utjecaj na područje Srednje Azije, gdje je njegov portret stoljećima preživio na novčićima Buhare (u sadašnjem Uzbekistanu). Bahram je svrgnuo vazalskog kralja perzijskog području Armenije i učinio ga carstvom provincije.
George Boole
George Boole (Džordž Bul) je bio matematičar i filozof.
Lokalni izbori u Bosni i Hercegovini 2004.
Lokalni izbori u Bosni i Hercegovini održani su 2004. godine kako bi se izabrali načelnici općina, te vijećnici u općinskom vijeću. Rezultati glasanja za načelnike su sljedeći:
IC 572
IC 572 (također poznat kao MCG 3-25-36 i PGC 28456) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 391 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 0,50 (57 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (57 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 16. decembra 1893. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Luj X, kralj Francuske
Luj X (4. oktobar 1289. - 5. juni 1316.), zvani "Tvrdoglavi" (francuski: le Hutin), je bio monarh iz dinastije Capet koji je vladao kao kralj Navare (kao Luj I) i grof Champagne od 1305. godine i kao kralj Francuske od 1314. do svoje smrti.
Bio je najstariji sin kralja Francuske Filipa IV i kraljice Navare Ivane I. Njegova kratka vladavina je bila u znaku borbe protiv plemstva zbog fiskalnih i centralizovanih reformi koje je pokrenuo Enguerrand de Marigny za vrijeme vladavine njegovog oca. Lujev stric, Karlo Valois, lider stranke feudalista, je uspio uvjeriti kralja da pogubi Enguerranda de Marignya.
Luj je dozvolio kmetovima da otkupe svoju slobodu (što je bio prvi korak u ukidanju kmetstva), ukinuo ropstvo i ponovo primio jevreje. Luj se 1305. godine ženi Margaretom Burgundskom, koja mu je rodila kćerku Ivanu. Margareta je kasnije osuđena na preljubu i zadavljena u zatvoru. Luj se 1305. godine ženi Klemencijom Anžuvinskom, koja rađa Ivana I, nekoliko mjeseci nakon smrti kralja. Ivanova prerana smrt je dovela do sporne sukcesije.
Ličnost, brak i krunisanje
Bio je sin francuskog kralja Filipa IV i navarske kraljice Ivane I.
Zhang Jike
Zhang Jike (mandarinski: 张继科) jedan je od najpoznatijih i najpriznatijih kineskih stonoteniser a svih vremena. Rođen je 16. februara 1988. godine.
Zhang Jike je postao četvrti igrač u istoriji stonog tenisa koji je osvojio Grand Slam u karijeri kada je osvojio zlato u muškom singlu na Olimpijskim igrama u Londonu 2012. godine. Prva tri osvajača Grand Slama su Jan-Ove Waldner (1992.), Liu Guoliang (1999.) i Kong Linghui (2000.). Zhang je osvojio Grand Slam za samo 445 dana. U okviru toga je osvojio, uzastopno, prvo WTTC 2011, zatim Svjetski kup 2011, a zatim Olimpijske igre u Londonu 2012, što je značilo da je zabilježio stonoteniski Grand Slam najbrže u istoriji ovog sporta. Nakon prvog grend slema osvojio je WTTC 2013. i Svjetsko prvenstvo 2014.
Rani život
Zhang je rođen u Qingdaou, provincija Shandong, od porodice Zhang Chuanminga (张传铭) i Xu Xiyinga (徐锡英). Otac mu je stonoteniski trener. Ime je dobio po brazilskom fudbalskom treneru Ziku.
Prema riječima njegovog oca, Zhang je prvi put igrao stoni tenis 5. marta 1992, kada je imao četiri godine.
Karijera
Godine 2011, Zhang je prvi put igrao u pojedinačnoj konkurenciji na WTTC-u (svjetskom prvenstvu) i osvojio je zlatnu medalju pobijedivši Joo-Sae Hyuk, Wang Liqin, Timo Boll i Wang Hao, napravivši epsko slavlje pocijepajući majicu nakon pobjede u finalu. Nakon nekoliko mjeseci, osvojio je Svjetsko prvenstvo u Parizu 2011. pobijedivši Joo-Sae Hyuka 4-1, Wang Haoa 4-2 u finalu. Nakon finalnog poena skinuo je majicu i bacio je publici i zahvalio im se na podršci. Tokom Olimpijskih igara u Londonu 2012, Zhang je odigrao sjajan meč protiv evropske legende Vladimira Samsonova gdje je gubio rezultatom 2-3, ali je ipak uspio pobijediti rezultatom 4-3. U polufinalu je savladao Dimitrija Ovčarova rezultatom 4–1. U finalu se ponovo sastao sa svojim timskim kolegom Wang Haoom. Ali ovog puta Zhang je dokazao da je prejak i dominirao je nad Wang Haoom. Pobijedivši Wang Haoa, ostvario je Grand Slam u karijeri. Također je osvojio zlatnu medalju u ekipnom takmičenju, ali je usput izgubio od Tima Bolla u polufinalu protiv Njemačke. Kasnije te godine pobijedio je Ma Longa sa 4-3 u finalu Slovakia Opena.
Viskača
Viskača je naziv za vrstu glodara iz porodice Chinchillidae.
Zhang Jike
Karijera
2014. osvojio je Svjetsko prvenstvo u Dizeldorfu/Njemačka pobijedivši Tima Bolla u polufinalu i Ma Longa u finalu rezultatom 4-3. Bio je cijenjen zbog svog nevjerovatnog bekend flipa pri rezultatu 10-10 i uzeo je servis poen da bi osvojio zlato.
Viskača
Postoje četiri vrste viskača uvrštene u dva roda:
Zhang Jike
Karijera
2016. Zhang Jike je lako pobijedio Ma Longa rezultatom 4-1 u finalu Kuwait Opena. Tokom Olimpijskih igara u Riju, Zhang je pobedio Kokija Nivu u četvrtfinalu i Vladimira Samsonova u polufinalu. U finalu je izgubio od svog saigrača Ma Longa rezultatom 0–4.
2017. na Azijskom prvenstvu Zhang je pobijedio Yuya Oshima i Lin Gaoyuan prije nego što je osvojio bronzanu medalju. Na WTTC-u u Düsseldorfu/Njemačka, Zhang je izgubio od Lee Sangsua iz Južne Koreje 1-4. Nije mogao da igra punim kapacitetom jer je samo prethodnog mjeseca bio na liječenju zbog povrede kuka. Sljedećeg mjeseca na China Openu, predao je svoj meč protiv Masaki Yoshide jer je ponovo patio od povrede kuka. Nakon 5 mjeseci odsustva, Zhang se ponovo pojavio na svjetskoj turneji. Učestvovao je na Otvorenom prvenstvu Njemačke, ali je izgubio od Tiaga Apolonije rezultatom 1–4. Njegov svjetski rang pao je na 176 zbog njegovog odsustva sa Svjetske turneje. 6 mjeseci kasnije ponovo je učestvovao na Svjetskoj turneji 2018. Prvo je izgubio od Maharua Jošimure, rezultatom 3-4 na Hong Kong Openu, jer mu je to bio prvi meč nakon duge pauze od takmičarske igre. Kasnije te godine na China Openu, lako je savladao Quadri Aruna, ali nije mogao preživjeti brzinu Tomokazua Harimotoa. Na Japan Openu se ponovo vratio u formu i pobijedio Lin Yun-jua, Jonathana Grotha, Liang Jiangkuna i Jin Uedu. Ali, nažalost, povrijedio je leđa dok je igrao protiv Harimota u finalu i izgubio 3-4 u uskom meču. Njegov rang je međutim porastao na 71. mjesto za samo mjesec dana. Dva mjeseca kasnije na Azijsko-Euro prvenstvu pobijedio je Bastiana Stegera i Jonathana Grotha i dokazao da je još uvijek u formi.
Oprema i stil igre
Zhang Jike je sportista kojeg sponzorira Butterfly. Za oštricu koristi Butterfly Viscaria, Butterfly Tenergy 80 (crveni) na bekhendu i DHS Hurricane 3 neo National plava spužva (crni) na forhendu.
Zhang Jike je dvokrilni napadač shakehand-om, koji koristi kombinaciju brzih topspin napada, kontri i petlji. Za maksimalnu brzinu forhenda koristi tvrđu plavu spužvu H3 Neo. Drži se veoma nisko pri tlu i izuzetno je brz na nogama. Među svim igračima kineske reprezentacije, poznat je po najboljoj tehnici bekhenda, često je koristi u forhend dijelu stola, posebno kada vraća teške servise ispod okreta i potiskuje. Njegov bekhend udarac na stolu se smatra jednim od najboljih na svijetu.
Kada se Zhang Jike u početku pridružio reprezentaciji, treneri su se bojali njegove forhend tehnike i razmišljali su o potpunoj promjeni. Ali Xiao Zhan, tadašnji lični trener Zhang Jikea, primijetio je eksplozivnu tehniku njegovih forhend i bekhend udaraca i umjesto toga ih je zadržao. Zhang Jikeova tehnika orijentirana na okretanje često mu daje prednost u odnosu na protivnike.
Zhangovi servisi su nepredvidivi i prilično varljivi. Njegov najpoznatiji servis je vjerovatno kratki servis obrnutog klatna u oba ugla stola. Bočno okretanje na servisu, zajedno sa njegovim udarcima iz bekhenda, natprosječnim radom stopala i iščekivanjem vrhunske klase, pokazalo se kao idealna kombinacija jer je u stanju da "otvori" nadigravanja u svoju korist.
Primjetno je da igra sa bekhend baziranim planom igre protiv velikih forhend udarača poput Ma Longa ili Fan Zhendonga. Držao bi svoje protivnike u njihovoj bekend strani i išao na dobitne udarce za blokiranje niz paralelu dok bi protivnik koračao da koristi forhend, ili samo gomilao pritisak, što bi rezultiralo lošim odabirom šuteva i neiznuđenim greškama protivnika.
Jedna od najvrednijih prednosti Zhang Jikea je njegova mentalna snaga. Posmatračima je očigledna njegova sposobnost da pod pritiskom osvoji velike bodove na velikim takmičenjima.
Godine 2014. Zhangova svjetska ljestvica je pala na 5. kao rezultat uzastopnih ranih odustajanja od svjetske turneje i suše za titulu. Glavni trener Liu Guoliang ga je kritizirao zbog nedostatka fokusa i razvoja tehnika. Međutim, Zhang je uspio da odvede svoj tim iz rodnog grada, Šandong, na prvenstvo Kine u stonoteniskoj Superligi 2014., a u oktobru je ponovo osvojio Svjetsko prvenstvo. Njegov nagradni fond, 45.000 američkih dolara, za osvajanje Svjetskog prvenstva uzet je kao novčana kazna koju je sam predložio za uništavanje barijera u slavlju. Ovaj fond će se koristiti za uspostavljanje Fair Play nagrade.
Rekordi karijere
Drugoplasirani (7): Kuvajt, Qatar Open 2008; China (Suzhou) Open 2009; German Open 2010; Katar, Kina (Shenzhen), Austrian Open 2011.
Lični život
Zhang je ranije bio u vezi sa kineskom glumicom Jing Tian (景甜); službeno su objavili da se rastaju u junu 2019. nakon navoda da je Zhang podijelio njene privatne videozapise s kamatarima kojima duguje kockarski dug.
NGC 1083
NGC 1083 (također poznat kao IRAS 02433-1534, MCG -3-8-15 i PGC 10445) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 187 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 1,60 (87 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (16 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 29. septembra 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 2426
NGC 2426 (također poznat kao MCG 9-13-38, PGC 21648 i UGC 3977) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 261 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ris. Najveći prečnik je 1,10 (84 hiljade sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (84 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 17. marta 1790. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.