cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keaweopala
Bio je sin kralja Alapaija I i njegove žene, kraljice Keakakauhiwe te unuk kraljice Kalanikauleleiaiwi.
Maćeha mu je bila slavna kraljica Kamakaimoku, a nazvan je po svom praujaku Keaweʻīkekahialiʻiokamokuu. Imao je polusestru Manono I.
Keaweʻopala je oženio Moanu, veliku sveštenicu. Njihovo dijete je bio Kalaimanokahoowaha. Keaweʻopala je imao i konkubine, Kaukuhakuonanu i Keouu.
Nakon šta je Alapai umro, Keaweʻopala ga je naslijedio, ali ga je ubrzo svrgnuo njegov rođak Kalaniʻōpuʻu.
George Harrison
George Harrison (Liverpool, 25. februar 1943. – Los Angeles, 29. novembar 2001.) je bio engleski gitarista, pjevač, kompozitor, producent i najpoznatiji kao član Beatlesa.
Beatlesi
George Harrison je svirao solo gitaru u Beatlesima i bio je dobar gitarista i mnogo je doprinio specifičnom zvuku Beatlesa. Njegove osebujne pesme uvrštene na neke od albuma Beatlsa uvek su davale ekspresivnu diskurzivnost u muzičkom stilu same grupe. Od pesama koje je sam napisao, najpoznatije su "Taxman", "Something", "Here Comes The Sun", "While My Guitar Gently Weeps", "Long Long Long" i "Old Brown Shoe" itd.
Samostalna karijera
Harrisonov prvi trostruki album All Things Must Pass iz 1970. je također njegov najbolji i saJohn Lennon/Plastic Ono Band i Band on the Run Paul McCartney se smatra jednim od najboljih solo ostvarenja članova The Beatlesa nakon raspada. U tom periodu imao je hitove "What Is Life" i "My Sweet Lord". Zbog ovog drugog će završiti na sudu pod optužbom da je "nesvjesno kopirao" pjesmu "He's So Fine" grupe The Chiffons. Nakon All Things Must Pass, kvalitet albuma ("Living In The Material World", "George Harrison") postepeno je opadao, da bi odustao od snimanja negdje početkom osamdesetih.
Godine 1987. vratio se na scenu i top liste sa albumom Cloud Nine i hitom "Got My Mind Set On You". Osim toga, treba izdvojiti albume za Traveling Wilburys supergrupu i posthumni album Brainwashed iz 2002. Najpoznatije pjesme iz perioda solo karijere su "My Sweet Gospode", "Give Me Love", "What Is Life" iz sedamdesetih, zatim "Got My Mind Set On You", posveta vremenima The Beatlesa "When We Was Fab" i napisane pesme sa Traveling Wilburys, "Handle With Care" i "End Of The Line". Preminuo je 29. novembra 2001. godine u Los Anđelesu.
TMEM112
Faktor 1 sazrijevanja lipaze je enzim koji je kod ljudi kodiran genom LMF1.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 567  aminokiselina, a molekulska težina   64.873 Da. .
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Svako ima svoju ljubav / Balada iz naših dana
Svako ima svoju ljubav / Balada iz naših dana jeste druga singl ploča sarajevske pop pjevačice Alme Ekmečić, koju su zajednički objavili Radiotelevizija Sarajevo i Diskoton 1975. godine. Muziku za naslovnu pjesmu "Svako ima svoju ljubav" komponirao je Vojkan Borisavljević, aranžman je uradio Zvonimir Skerl, a tekst je napisao Filip Beli. Pjevačku izvedbu Alme Ekmečić pratio je Revijski Orkestar RTV Sarajevo kojim je dirigirao Ranko Rihtman. Prva javna izvedba ove pjesme bila je iste godine na festivalu Vaš šlager sezone. Naišla je na dobar prijem kod publike i često se mogla čuti na Radioteleviziji Sarajevo. Na B strani singl ploče je pjesma "Balada iz naših dana", koju je komponirao bivši gitarist Indexa Slobodan "Bodo" Kovačević, aranžman je uradio Slobodan Vujović, a tekst je napisala Maja Perfiljeva. Muzički gledano, naslovna pjesma "Svako ima svoju ljubav" komponirana u malo bržem ritmu pop muzike i šlagera pogodnom za nastupe na festivalima ove vrste muzike. Međutim, druga pjesma "Balada iz naših dana" je laganija pop-rok balada sa zanimljivom "slide" tehnikom sviranja električne gitare Slobodana "Bode" Kovačevića po uzoru na Davida Gilmoura, britanskog rok gitaristu Pink Floyda, koji je koristio tu tehniku sviranja električne gitare na njihovom albumu iz 1973. The Dark Side of the Moon. Dizajn za omot singl ploče uradio je Branislav Petković. U obje pjesme osjeća se stvaralački polet, te ljepota melodija i tekstova u pjesmama koja je bila jedna od glavnih značajki sarajevske pop rok muzičke scene iz druge polovine 1960-ih i prve polovine 1970-ih. Alma Ekmečić je svojom drugom singl pločom potvrdila svoje pjevačke kvalitete i istaknuto mjesto među ženskim pripadnicama sarajevske škole pop roka iz 1970-ih.
Zagaj pod Bočem
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Šmarje pri Jelšah.
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Zagaj.''
IC 5235
IC 5235 (također poznat kao ESO 109-13 i PGC 69497) je spiralna galaksija i nalazi se u sazviježđu Tukan. Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 21. augusta 1900. godine.
Oroslavje
280px|mini|Oroslavje, rimokatolička crkva "Uznesenje Blažene Djevice Marije" Oroslavje je grad u Hrvatskoj, u Krapinsko-zagorskoj županiji.
Vučjak (čvor)
Hrvatska:
Oroslavje
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Donja Stubica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, grad Oroslavje je imao 6.138 stanovnika, od čega u samom Oroslavju 3.368.
Grad Oroslavje
Napomena: ''Nastao iz stare općine Donja Stubica. Od 1857. do 1981. sadrži dio podataka za općine Stubičke Toplice i Jakovlje (Zagrebačka županija).''
Poče
Poče su naseljeno mjesto u sastavu općine Cerkno, regija Goriška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Idrija.
Oroslavje
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Oroslavje je imalo 3.503 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Poče
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Poče su imale 88 stanovnika.
Oroslavje
Popis 1910.
280px|mini|Oroslavje, rimokatolička crkva "Uznesenje Blažene Djevice Marije" 180px|mini|Zastava Oroslavja
Poče
Stanovništvo
Napomena: ''U 1996. smanjeno za dio naselja koji je proglašen za novo samostalno naselje Laznica.''
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Đelekovec)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Općina Đelekovec je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 25,88 km2 imala 1.533 stanovnika, što predstavlja 1,33% od ukupnog broja stanovnika Koprivničko-križevačka županije, odnosno 0,04% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Đelekovcu je 59 stanovnika/km2.
Abiogeneza
Postoje mnogi pristupi u istraživanju nastanka samoreplicirajuće molekule. Danas je najprihvaćenija hipoteza da je život na Zemlji potekao preko RNK prapočetaka, iako život utemeljen na razmnožavanju RNK možda nije bio prvi koji je postojao. Miller-Ureyev i slični eksperimenti su pokazali da aminokiseline, koje su osnovni sastojci života, mogu biti sintetizirane iz anorganskih spojeva, u uslovima za koje se pretpostavlja da su slični onima u ranim fazama postojanja planete Zemlja. Brojni eksperimenti su usredsređeni na to kako je kataliza u hemijskim sistemima mogla omogućiti nastanak prekursorskih molekula, koje su za samo neophodne za razmnožavanje. Tako složene organske molekule, koje su pronađene u Sunčevom sistemu i međuzvjezdanom prostoru, mogle su biti početni materijal za razvoj života na Zemlji. Prema hipotezi panspermije, mikroskopski život bi mogao postojati širom svemira i biti raznošen meteoritima, asteroidima i ostalim manjim nebeskim tijelima. Pretpostavlja se da je biohemija života počela odmah nakon Velikog praska, prije 13.8 milijardi godina, tokom epohe kada je svemir bio star "samo" 10 do 17 miliona godina.
Zemlja je unatoč svemu, jedino mjesto u svemiru za koje se pouzdano zna da je kolijevka života. Procjenjuje se da starost Zemlje iznosi oko 4,54 milijardi godina, a najraniji nepobitni dokaz života na njoj potiče od prije 3,5 milijardi godina, iz epohe eoarhaika. Pronađeni su fosili mikroskopskih oblika života u 3,48 milijardi godina starim pješčenjacima Zapadne Australijje. Drugi stariji fizički dokazi materija biološkog porijekla jesu grafiti u 3,7 milijardi godina starim metasedimentnim stijenama, koje su otkrivene na jugozapadnom dijelu Grenlanda i ''ostaci biotičkog života', koji potiču od prije  4,1 milijardi godina, a nađeni su u starim stijenama Zapadne Australije. Prema jednom od istraživanja. ''Ako se život na Zemlji pojavio relativno brzo ... onda bi mogao biti uobičajen i u svemiru.''
Rani geofizički uslovi
Prema nedavnim istraživanjima, potpomognutim kompjuterskim modelima, složene organske molekule potrebne za život, mogle su nastati u protoplanetarnom disku svemirske prašine koji je obavijao Sunce prije nastanka Zemlje. Kompjuterske analize ukazuju da se isti proces mogao zbiti i oko drugih zvijezda koje su okružene planetama. Vjeruje se da je Zemlja u doba hadija imala sekundarnu atmosferu stvorenu oslobađanjem plinova iz stijena, koje su nastale od velikih planetezimalnih čvrstih objekata, pri sudarima sa Zemljom. Prvo se smatralo da se Zemljina tadašnja atmosfera sastojala od hidirda –metana, amonijaka i vodene pare, te da se početak života pojavio u takvim uslovima, pogodnim za nastanak organskih molekula. Prema kasnijim modelima, koji su zasnovani na proučavanju starih minerala, u kasnom hadiju, atmosfera se uglavnom sastojala od dušika i ugljik dioksida, uz manje količine ugljik-monoksida, vodika i spojeva sumpora. Kako je Zemlji nedostajala gravitacija kojom bi se zadržao molekulski vodik, ta se komponenta vjerojatno brzo izgubila, već tokom hadija, zajedno s nekim drugim prvobitnim inertnim plinovima. Otopina ugljendioksida (CO2) u vodi je doprinijela da mora budu blago kisela, uz pH vrijednost oko 5,5. Tadašnja atmosfera se opisuje kao gigantska produktivna hemijska laboratorija na otvorenom. Bila je slična mješavini plinova koju oslobađaju vulkani, a takva se i danas upotrebljava u proučavanju abiotskih hemijskih pojava i procesa. Okeani su se najvjerojatnije pojavili u periodu hadija, oko 200 miliona godina nakon Zemljinog nastanka i to u vrućim uslovima, sa temperaturama od oko 100 °C. A pH vrijednost je bila, vjeruje se, oko 5,8 i brzo se povećavala prema neutralnoj. Na to posebno upućuje datiranje 4,404 milijardi godina starih kristala cirkona sa planine Narryer u Zapadnoj Australiji, što ukazuje da su okeani i kontinentalna kora već postojali, unutar perioda od oko 150 miliona godina nakon nastanka Zemlje. Unatoč vjerovatno povećanoj vulkanskoj aktivnosti i postojanju brojnih manjih tektonskih ploča, predloženo je da je prije između 4,4 i 4,3 milijardi godina, Zemlja bila vodena sredina sa veoma malo ili nimalo kontinentalne kore, sa ekstremno turbulentnom atmosferom i hidrosferom, koje su bile izložene jakom ultraljubičastom (UV) i kosmičkom zračenju, sa učestalim udarima meteora. Hadijsko okruženje je bilo izuzetno opasno za današnje oblike života. Česti sudari s velikim objektima (promjera i do 500 kilometara) bili bi dovoljni da steriliziraju planetu i dovedu do potpunog isparavanja današnjih okeana i ostalih vodenih površina unutar nekoliko mjeseci stalnih udara. Za to vrijeme, vrela para bi zajedno s plinovima iz stijena stvarala oblake na visokoj nadmorskoj visini, koji bi u potpunosti prekrili planetu. Protokom vremena bi na nižim visinama počele kiše, a visina oblaka bi se postepeno smanjivala tokom idućih 2.000 godina, što bi povratilo okeane na njihovu prvobitnu dubinu, ali tek nakon 3.000 godina poslije udara.
Najraniji biološki dokazi prisustva života na Zemlji
Postojeći dokazi upućuju da je rani život na Zemlji sigurno postojao prije najmanje 3,5 milijardi godina tokom eoarhaika. O Tome svjedoče fizički dokazi grafita biološkog porijekla u metasedimentnim stijenama jugozapadnog Grenlanda, čija starost je utvrđena na oko 3,7 milijardi godina prije današnjice, kao i fosili mikroorganizama u 3,48 milijardi godina starom pješčenjaku Zapadne Australije. Okeanograf Gustaf O. Arrhenius pronašao je 3,7 milijardi godina stare dokaze ranog života u stijenama ostrva Akilia, blizu jugozapadnog Grenlanda. Koristeći spektrometrijsku analizu, identifikovao je izotope ugljika, koji su nedvojbeno biološkog porijekla. Na Strelley Poolu, u Pilbarra regiji Zapadne Australije, pronađeni su fosilni ostaci života koji upućuju na tubularne ćelije koje su autotrofno – fotosintezom oksidirale sumpor, u nedostatku kisika. Nedavno su geohemičari sa Kalifornijskog univerziteta u Los Angelesu (UCLA) pronašli dokaze da je život vjerojatno postojao na Zemlji prije najmanje 4,1 milijardi godina – 300 miliona godina prije nego što su na to upućivala pretrhodna istraživanja.
U ranijem periodu od nastanka planete Zemlje, između 3,8 i 4,1 milijardu godina, promjene u orbitama gigantskih planeta vjerojatno su dovele do teškog bombardovanja asteroidima i kometama. Da je život postojao u to vrijeme, udari bi sterilizovali Zemlju. Geološki gledano, hadijska Zemlja je trebala biti daleko aktivnija nego u bilo koje drugo doba svoje prošlosti. Istraživanja meteorita su pokazala da su radioaktivni izotopi, kao što je aluminij-26 s dužinom poluživota od 7,17×105 godina i kalija-40, s poluživotom od 1,250×109 godina, pretežno proizveden u supernovama, bili daleko češći. Istraživanje Kevina A. Mahera i Davida J. Stevensona pokazalo je da duboko hidrotermno okruženje pruža povoljne uslove za nastanak života, čime se abiogeneza mogla ostvariti vrlo rano, već u periodu između 4,0 do 4,2 milijardi godina prije današnjice. S druge strane, ukoliko se odvijala saamo na površini Zemlje, mogla se najranije desiti u razdoblju od prije 3,7 do 4 milijarde godina.
Spontana generacija
Hipoteza o "spontanoj generaciji" počiva na stanovištu da se i sada određeni oblici života spontano rađaju iz nežive materije, kao naprimjer, muhe iz pokvarenog mesa ili pčele iz cvijeća, što su njene pristalice imenovali heterogenezom. Takvo vjerovanje, svoje historijske korijene ima još od Aristotelovog učenja i antičke Grčke filozofije, a podžavali su ga i zapadni učenjaci sve do 19. stoljeća. Smatralo se da se određeni, kompleksni živi organizmi spontano stvaraju iz raspadajućih organskih sastojaka. Prema Aristotelu, bila je lahko uočljiva istina da lisne uši dolaze iz rose koja pada na biljke, muhe iz truhle materije, miševi iz prljavog sijena itd. U 17. stoljeću, započeto je provjeravanje takvih i sličnih pretpostavki. Tako je 1646. Thomas Browne objavio djelo Pseudodoxia Epidemica u kojem je opovrgavao lažna vjerovanja. Njegov savremenik, Alexnder Ross pokušao ga je osporiti, uz optužbe da dovodi u pitanje razum, osjetila i iskustvo. U 1665., Robert Hooke objavljuje prve crteže mikroorganizma, a zazim je, 1676., Antonie van Leeuwenhoek opisao i nacrtao mikroorganizme za koje se danas zna da su bili protozoa (praživotinje) i bakterije. Mnogi su tada smatrali da su mikroorganizmi dokaz spontane generacije jer su pretpostavljali da su suviše jednostavni za spolno razmnožavanje, a nespolno putem ćelijske diobe još nije bilo poznato. Van Leeuwenhoeka su zaintrigirale tada prihvaćene ideje da muhe spontano nastaju iz truleži, a žabe iz mulja. Demonstriranjem putem raznih eksperimenata – od otvorene i zatvorene inkubacije mesa do detaljnog proučavanja razmnožavanja insekata – do 1680-ih je postao siguran da je ideja o spontanoj generaciji neodrživa.
Prvi poznati eksperimentalni dokaz protiv mogućnosti pojave spontane generacije pojavio se tek kada je 1668. Francesco Redi pokazao da se u mesu ne pojavljuju crvi ukoliko se muhama onemogući da polažu jajašca na meso. Postepeno se isto potvrdilo za sve testirane više i vidljive organizme. Prva alternativa je bila teorija biogeneze, tj. da svako živo biće nastalo iz već postojećeg živog bića (latinski omne vivum ex ovo = sve živo iz jajeta). Godine 1768., Lazzaro Spallanzani je pokazao da su mikrobi prisutni u zraku, te se mogu ubiti kuhanjem u ključaloj vodi. Nakon toga, 1861. Louis Pasteur je u više eksperimenata pokazao nalaz da se organizmi kao što su bakterije i kvasci ne pojavljuju spontano u samoj sterilnoj, bogatoj hranljivoj podlozi, već samo onda kada tu dospiju izvana. Zahvaljujući Pasteurovim i ostalim dokazima, do sredine 19. stoljeća, teorija biogeneze je nakupila toliko podrške, da je teorija spontane generacije bila uspješno opovrgnuta.
Porijeklo naziva biogeneza i abiogeneza
Prvo spominjanje izraza biogeneza se uobičajeno pripisuje ili Henryju Charltonu Bastianu ili Thomasu Henryju Huxleyju. Bastian ga je upotrijebio oko 1869., u neobjavljenom razgovoru s Johnom Tyndallom, upotrebljavajući ga u značenju porijeklo života ili početak. Godine 1870., Huxley je u svojstvu Britanskog društva za unapređenje nauke objavio pismo pod naslovom Biogeneza i abiogeneza. Upotrijebio je naziv biogeneza suprotno od Bastianpoda i uveo pojam abiogeneze za nastanak živoga iz nežive materije. Zbog drugačije upotrebe ovog naziva, Bastian je 1871. u predgovoru svoje knjige uveo novi naziv archebiosis za proces postanka života, za ono što je prethodno nazivao biogenezom. Međutim, Huxley je uveo naziv abiogeneza, dok je biogeneza koristio samo za nastanak živog od prethodno živog.
Pasteur i Darwin
Louis Pasteur|alt=Louis Pasteur in 1857|thumb|desno|Pasteur, [[1857.]] mini|250px Pasteur je 1864. zabilježio: Alternativna hipoteza porijekla života bila je nastanak Zemaljskog života negdje drugdje u svemiru. Bernal je to kritikovao tvrdeći da je ona istovjetna drugim hipotezama zasnovanim na metafizičkim, duhovnim predlošcima i da se svodi na stvaranje dizajnom, odnosno kreacijom. Po njemu takva bi teorija o porijeklu života bila nenaučna, a brojni naučnici su život shvatali kao  rezultat neke unutrašnje životne sile (latinski vis vitalis) čiji je posebni pobornik bio Henri Bergson, u kasnom dijelu 19. stoljeća.
Koncept evolucije Charlesa Darwina okončao je eru metafizičkih teoloških pretpostavki. U pismu Josephu Daltonu Hookeru, 1. februara 1871., Darwin se osvrnuo na pitanje porijekla života, uz napomenu da je prvobitna iskra života mogla nastati u malom, toplom jezeru koje je bilo bogato raznim solima amonijaka i fosfora u kombinaciji sa sasvjetlošću, toplotom i elektricitetom, što je moglo dovesti do stvaranja proteinskih sastojaka spremnih za daljnji razvoj kompleksnijih promjena. Naveo je i kako bi se danas takva početna materija raspala ili apsorbirala, što se nije moglo desiti u vremenima prije postanka živih bića. Ukratko, istraživanje pojave života ovisno je o umjetnoj proizvodnji organskih komponenti u sterilnim laboratorijskim uslovima.
Hipoteza o primordijalnoj supi
Sve do 1924., nije bilo novih značajnijih istraživanja ili teorija o porijeklu života. Tada je Aleksandar Ivanovič Oparin došao do zaključka da kisik sprečava sintezu određenih organskih sastojaka, a koji su nužni gradivni blokovi za evoluciju života. U knjizi Porijeklo života, Oparin je predložio da se spontana generacija života (koju je kao hipotezu svojevremeno napadao Louis Pasteur) jednom uistinu desila, ali je u sadašnjim uslovima nemoguća, jer su se oni iz ranog perioda postojanja Zemlje bitno izmijenili te bi postojeći organizmi odmah konzumirali bilo kakav spontano nastali organizam. Oparin je tvrdio da se prasupa organskih molekula može stvoriti u atmosferi bez kisika uz pomoć sunčeve svjetlosti. Te bi se molekule mogle kombinovati na još složenije načine, sve dok ne bi nastale kapljice koacervata. Takve kapljice bi narastale međusobnim spajanjem i razmnožavale se putem fisije u kapljice kćeri, pa tako imale primitivni metabolizam, u kojem bi preživjele strukture koje pridonose integritetu ćelije, a izumrli oni koji nemaju takva svojstva. Mnoge moderne teorije o nastanku života, kao razumno polazište, uzimaju Oparinove ideje. U nešto zrelijem obliku, Robert Shapiro je sažeo teoriju primordijalne supe Oparina i J.B.S. Haldanea: 1.	rana Zemlja je imala hemijski reducirajuću atmosferu; 2.	atmosfera je izložena različitim oblicima energije, proizvela jednostavne organske spojeve (monomere); 3.	ti su se sastojci nakupili u supi koja je mogla biti rasprostranjena na raznim mjestima (obala, hidrotermalni izvori i sl.).; 4.	tokom daljnjih izmjena u supi su se razvili složeni organski polimeri i samim tim, život.
Približno istovremeno, Haldane je predložio da su Zemljini prebiotički okeani bili drugačiji od svojih današnjih oblika i da su mogli formirati vruću razrijeđenu supu, u kojoj su mogli nastati organski spojevi. Bernal je tu ideju nazvao biopoiesis ili biopoesis = proces kojim živa materija evoluira iz samoobnovljivih ali neživih molekula, uz napomenu da se ta biopoeza odvijala kroz veći broj međufaza. 160px|mini|Stanley Miller mini|350px|Prikaz Miller-Uryjevog eksperimenta.
Jedna od najvažnijih eksperimentalnih podrški teoriji prasupe pojavila se 1952., kada su Stanley L. Miller i Harold C. Urey izveli pokus koji je pokazao kako se organske molekule mogu spontano stvoriti iz anorganskih spojeva, u uslovima koje je predlagala Oparin-Haldaneova hipoteza. U tom poznatom Miller-Ureyevom eksperimentu korištena je vrlo ograničena smjesa metana, amonijaka i vodika, kako bi uz vještačka električna pražnjenja, nastali osnovni organski monomeri poput aminokiselina. To je bio direktan dokaz druge od četiri navedene tačke hipoteze primordijalne supe. Mješavina vode, vodika, metana i amonijaka u eksperimentu kružila kroz aparaturu koja je pridodavala električne iskre. Nakon jedne sedmice ispostavilo se da je 10% do 15% ugljika u sistemu pripadalo racemičnoj smjesi organskih spojeva uključujući i aminokiseline, koje su glavni gradivni blokovi proteina. Osnovna hipoteza Oparina, Haldanea, Bernala, Millera i Ureya bila je da su uslovi na ranoj Zemlji pogodovali hemijskim reakcijama koje su sintetizirale istu grupu složenih organskih spojeva iz takvih jednostavnih prekursora. Tokom 2011. izvedena je ponovna analiza spremljenih bočica s originalnim ekstraktima iz Miller-Ureyeovg eksperimenta, zahvaljujući naprednijoj analitičkoj opremi, koja je pokazala još više biohemijskih sastojaka nego što je prvobitno utvrđeno 1950-ih. Jedan od najvažnijih pronalazaka bile su 23 različite aminokiseline, daleko više od 5 prvobitno registrovanih. Bernal je ipak tvrdio da nije dovoljno objasniti način nastanka takvih molekula, već je neophodno doći do fizičko-hemijskog objašnjenja porijekla molekula koje ukazuju na nekadašnje prisustvo prikladnih početnih sastojaka i izvora energije.
Proteinoidne mikrosfere
mini|300px|Tri glavne strukture [[fosfolipida spontanog rastvora: liposom (blizak dvosloju), micela i dvosloj.]] thumb|350px|desno|Molekulska structura [[ribosom|30S podjedinice ribosoma Thermus thermophilus.  ]]
U pokušajima otkrivanja međukoraka abiogeneze, koje je pominjao Bernal, Sidney W. Fox je 1950-ih i 1960-ih proučavao spontani nastanak peptidnih struktura u uslovima koji su vjerovatno postojali u ranoj fazi Zemljine prošlosti. Pokazao je da aminokiseline mogu spontano oblikovati male lance nazvane peptidima. U jednom od eksperimenata omogućio je aminokiselinama da se isuše kao u kaljuži na toplom, suhom mjestu u prebiotičkim uslovima. Otkrio je da su, kako su se sušile, stvarale su duge, često ukrštene, končaste, submikroskopske polipeptidne molekule koje da danas nazivaju proteinoidnim mikrosferama. U drugom eksperimentu, uz slične metode pravljenja povoljnih uslova za nastanak života, Sidney W. Fox je posmatrao vulkanski materijal iz kratera (eng. cinder cone) na Havajima. Otkrio je da je, samo 10 centimetara ispod površine kratera, temperatura bila preko 100 °C i predložio to kao okolnosti u kojima je mogao nastati život: molekule su mogle nastati i potom putem slobodnog pepela dospjeti u more. Stavio je grude lave na aminokiseline koje su dobijene iz metana, amonijaka i vode, sterilizirao taj materijal i na aminokiselinama, pekao lavu nekoliko sati u staklenim uslovima. Na površini se oblikovala smeđa ljepljiva supstanca, a kada je lavu umakao u sterilnu vodu, iscurila je smeđa tekućina. Ispostavilo se da su aminokiseline stvarale proteinoide, a oni su se spojili u kuglice koje je Fox nazvao mikrosferama. Ti proteinoidi nisu bili ćelije, iako su oblikovali nakupine i lance koji liče na cijanobakterije. Međutim, oni nisu sadržavali djelotvorne nukleinske kiseline ili bilo kakve druge kodirane informacije za samoobnavljanje. Na osnovu takvih eksperimenata, Colin S. Pittendrigh je, 1967. izjavio da će se u laboratorijskim uslovima žive ćelije praviti za 10 godina, ali je ta tvrdnja ipak bila odraz pretjeranog entuzijazma tadašnjeg nepoznavanja složenosti ćelijske strukture.
Današnji modeli
Godine 1949., Bernal je osmislio naziv biopoiesis kojim je označio proces nastanaka života, a 1967. je predložio njegove tri faze: Sugerisao je da je evolucija počela negdje između 1. i 2. faze. Razumijevanje prve faze danas je na visokoj razini, a otkriće alkalnih hidrotermalnih izvora i njihova sličnost s protonskom pumpom, koja je jedan od temelja života bioloških sistema pružaju dokaze za drugu fazu. Bernal je smatrao da je treća faza – pronalaženje metode proučavanja kako su se biološke reakcije objedinjavale iza stanične membrane – najteže dokučiva. Moderna istraživanja mogućnosti samoorganizovanja kojim bi nastala ćelijska membrana i rad na mikrosporama u različitim supstratima predstavljaju aktuelna eksperimentalna istraživanja koja teže ka rješavanju problema razumijevanja treće faze.
Hemijski procesi koji su se odvijali u ranoj fazi Zemljine prošlosti poznati su pod zajedničkim nazivom - hemijska evolucija. Manfred Eigen i Sol Spiegelman su demonstrirali kroz ogled u kojem se evolucija, uključujući i razmnožavanje, varijacije i prirodni odabir, može odvijati u populaciji, kako molekula tako i organizama. Spiegelman je putem prirodnog odabira sintetizirao tzv. Spiegelmanovo čudovište, koje je imalo genom od samo 218 nukleotidnih baza. Na osnovu tog Spiegelmanovog rada, Eigen je proizveo sličan sistem sa samo 48 ili 54 nukleotida.
Hemijska evolucija bila je praćena pridruživanjem biološke evolucije, što je dovelo do nastanka prvih pravih samoobnovljivih ćelija. Nikome još nije pošlo za rukom da sintetizira protoćeliju, uz korištenje jednostavnih sastojaka koji su neophodni za život (tzv. bottom-up pristup izgradnje složenijih sistema od osnovnih elemenata). Bez takvih dokaza, objašnjenja se više usredsređuju na hemosintezu. Unatoč tome, postoje istaknuti istraživači, kao što su Steven Rasmussen i Jack W. Szostak, koji rade na tom području, uključujući bottom-up pristup. Druge hipoteze se zalažu za top-down pristup, u kojem se složeniji sistem pokušava objasniti na temelju rastavljanja i proučavanja pojedinih komponenti ili podsistema. Uspješni primjer top-down pristupa je eksperiment Craiga Ventera i drugih iz Instituta za genomska istraživanja (The Institute for Genomic Research), u kojem je uspješno stvorena prokariotska ćelija, prema već postojećem prirodnom modelu, ali s progresivno manje gena kako bi se doznala granica koja ispunjava minimalne zahtjeve za živi sistem.
Hemijsko porijeklo organskih molekula
right|thumb|450px|[[Kladogram koji prikazuje ekstremne hipertermofile na temelju filogenetskog stabla života.]] Osim vodika, svi elementi potiču od nukleosinteze tokom životnog ciklusa zvijezda. Složene molekule, uključujući i organske, nastaju kako u svemiru tako i na planetama. Postoje dva moguća izvora organskih molekula u ranoj fazi Zemljinog postojanja:
Procjene tih izvora upućuju da je događaj poznat pod nazivom Kasno teško bombardovanje (engleski, Late Heavy Bombardment), koji se desio prije 3,5 milijardi godina. Tada se veliki broj asteroida sudarao s ranim planetama Sunčevog sistema, učinivši u ranoj atmosferi dostupnim velike količine organskih spojeva koje su uporedive sa onima proizvedenim drugim izvorima energije. Pretpostavlja se da je ovo bombardovanje također moglo djelotvorno sterilizovati Zemljinu površinu do više desetina metara dubine. Ako je život evoluirao dublje od toga, bio bi zaštićen i od vrlo visokih razina UV zračenja tadašnjeg Sunca. Oponašanjem geotermalno zagrijane okeanske kore dobijeno je daleko više organskih spojeva nego u slučaju Miller-Ureyevog eksperimenta. U dubokim hidrotermalnim izvorima, Everett Shock je uočio ogromni termodinamički potencijal u stvaranju organskih molekula, budući da su morska voda i hidrotermalne tekućine daleko od ravnoteže i da se miješaju prema stabilinijem stanju. Shock je ustanovio kako je maksimalna, dostupna energija prisutna pri temperaturama oko 100-150 °C, što su upravo onakve na kojima žive neke hipertermofilne bakterije i termoacidofilne archae koje se nalaze na samom korijenu filogenetskog stabla, najbliže posljednjem univerzalnom zajedničkom pretku (Last Universal Common Ancestor: LUCA).
Hemijska sinteza
Iako se osobine samoorganizacije, samoregulacije i samoobnavljanja često smatraju značajkama isključivo živih sistema, postoje brojni primjeri abiotičkih molekula koje pokazuju neka od tih obilježja u određenim, odgovarajućim uslovima. Stan Palasek je pokazao kako ribonukleinska kiselina (RNK) može sama spontano nastati zahvaljujući fizičkim svojstvima okolnih hidrotermalnih izvora. Samostalno sastavljanje virusa unutar ćelija domaćina također ima utjecaja u istraživanju porijekla života budući da povećava povjerenje u hipotezu o nastanku života putem samostalnog organizovanja organskih molekula. U ranoj prošlosti Zemlje postojali su višestruki izvori energije za hemijske reakcije. Naprimjer, toplota (u geotermalnim procesima) je standardni izvor energije u hemiji, uz sunčevu svjetlost i električno pražnjenje atmosfere (munje). Reakcije koje se teško i sporo odvijaju mogu se odvijati u datim uslovima nastati vrlo lahko, kao što je to slučaj u željezo-sumpor hemizmima. To je bilo važno i kod fiksacije ugljika (konverzija ugljika iz anorganskih u organske oblike). Ta fiksacija se uz željezo-sumpor reakcije, odvija u neutralnim vrijednostima pH i oko 100 °C. Tako su željezno-sumporne površine, koje su obilno prisutne u okolini hidrotermalnih izvora i danas sposobne proizvesti male količine aminokiselina i drugih metabolita.
Tako formamid proizvodi sva četiri ribonukleotida i druge biološke molekule, ako se zagrije u prisustvu različitih zemnih minerala. Formamid je sveprisutan u svemiru, gdje se javlja kao rezultat reakcije vode i cijanovodika (HCN). Kao mogući biološki prethodnik, ima nekoliko prednosti uključujući sposobnost da se tokom isparavanja vode vrlo lahko grupiše. Cijanovodik je otrovan samo za aerobne organizme (eukarioti i aerobne bakterije), koji na počecima nastanka života nisu postojali. Uz to, može imati ulogu i u drugim hemijskim procesima, kao što je sinteza aminokiseline glicina.
Godine 1961. je dokazano da purinska baza nukleinskih kiselina, adenin može nastati zagrijavanjem vodene otopine amonijevog cijanida (NH4CN). Također su uočeni i drugi vidovi sinteze baza iz anorganskog materijala. Leslie E. Orgel i saradnici su pokazali da su temperature smrzavanja pogodne za sintezu purina, zbog grupisanja ključnih prethodnika, kao što je cijanovodik. Istraživanje Stanleyja L. Millera i saradnika naslutilo je da dok sinteza adenina i guanina traži ledene uslove, a za sintezu citozina i uracila bi mogle biti potrebne temperature vrenja. Od 1972. do 1997. zabilježili su nastanak sedam različitih aminokiselina i 11 nukelobaza u ledu, kada su bili uključeni amonijak i cijanid.
Zagorje (Kozje)
Zagorje je naseljeno mjesto u sastavu općine Kozje, regija Savinjska, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zagorje je imalo 190 stanovnika.
TELO2
TEL2 homolog regulacijskog proteina telomerne dužine je protein koji je kod ljudi kodiran genom TELO2.
Aminokiselinska sekvenca
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Funkcija
U 2007. istraživači su izvijestili o neočekivanoj ulozi Tel2 u ekspresiji svih proteinskih kinaza povezanih s sisarskim fosfatidilinozitol 3-kinazama (kinaza PIKK). Iako je Tel2 identificiran kao gen pupajućeg kvasca   potreban za održavanje dužine telomera, nisu pronašli očiglednu telomernu funkciju sisarskog Tel2. Delecija Tel2 zaustavila je mTOR signalizaciju, ukazujući da Tel2 utiče na PIKK sisara. Tel2 se veže na dio HEAT-ponavljanja segmenata ATM-a i mTOR-a i visoko je konzervirani regulator stabilnosti PIKK-a.
KrAZ-5233
KrAZ-5233 je ukrajinski teški kamion 4x4 pogona kojeg je proizvodila firma KrAZ. Među glavnim razlikama su moćniji i ekonomičan motor Jamz-238 i šire gume, sistem centraliziranog nadzora pritiska. Dizajniran za prijevoz tereta i ljudstva na cesti i izvan ceste.
Svjetski kup u alpskom skijanju 1977/1978.
Svjetski kup u alpskom skijanju 1977/1978. je bila jedanaesta sezona Svjetskog kupa u alpskom skijanju održana u organizaciji Međunarodne skijaške federacije (FIS). Niz takmičenja u disciplinama spust, slalom i veleslalom započeo je u Francuskoj 10. decembra 1977. a završio 19. marta 1978. u SAD. Pobjednik u muškoj konkurenciji bio je po treći put nakon sezona 1975/76. i 1976/77. Šveđanin Ingemar Stenmark, a u ženskoj Hanni Wenzel iz Lihtenštajna.
Ukupno
Za bodovanje u ukupnom plasmanu, u ovoj su sezoni utrke bile podijeljene na dva perioda: Od prvih 14 utrka vrijednovana su osam najboljih rezultata, od slijedećih 11 (utrke sa rednim brojem 15-26) šest najboljih se bodovalo za ukupni plasman, te od zadnjih pet utka, vrijednovano je tri najbolja rezultata.
Za bodovanje u ukupnom plasmanu, u ovoj su sezoni utrke bile podijeljene na dva perioda: Od prvih 14 utrka vrijednovana su sedam najbolja rezultata, od slijedećih dvanaest (utrke sa rednim brojem 15-27) šest najboljih se bodovalo za ukupni plasman.
Spust
U ovoj sezoni bodovani su pet najboljih rezultata.
Polje Višnjica
Polje Višnjica je naseljeno mjesto u općini Kiseljak, Bosna i Hercegovina.
Sveta Marija na Krasu
Hrvatska:
Laznica
Slovenija:
Srbija:
Kalcitonin
Kalcitonin je peptidni hormon od 32 aminokiseline, koga luče parafolikulskećelije (poznate i kao C-ćelije) tireoidne žlijezde kod čovjeka i mnogih drugih životnja, u ultimofarinsksnom tijelu. Djeluje na smanjenje kalcija u krvi (Ca2+ +) suprotstavljajući se učincima paratireoidnog hormona (PTH).
Kalcitonin je nađen kod riba, gmizavaca, ptica i sisara]. Njegov značaj za ljude nije tako dobro utvrđen kao kod drugih životinja, jer njegova funkcija obično nije značajna u regulaciji normalnih homeostaza kalcija. Pripada porodici kalcitoninu-sličnih proteina.
Ranije se kalcitonin nazivao i tirokalcitonin.
Biosinteza i regulacija
Kalcitonin nastaje proteolitskim ciepanjem većeg prepepeptida, koji je produkt CALC1 gena CALCA. Funkcijski je antagonist PTH-a i vitamina D3. Gen CALC1 pripada superfamiliji srodnih hormonskih prekursora protrina, uključujući amiloidni prekursor proteina ostrvaca, peptid povezan sa genom kalcitonina, i prekursor adrenomedulina.
Lučenje kalcitonina stimuliraju:
Funkcija
Ovaj hormon učestvuje u metabolizmu kalcija (Ca2+) i fosfora. Na mnogo načina, kalcitonin suzbija paratireoidni hormon (PTH) i vitamin D.
Preciznije, kalcitonin snižava nivo Ca2+ u krvi na dva načina:
Visoke koncentracije kalcitonina mogu povećati izlučivanje kalcija i fosfata u urinu, preko bubrežnih tubula. što dovodi do izražene hipokalcemije. Međutim, ovo je manji učinak bez fiziološkog značaja kod ljudi. To je i kratkotrajan učinak, jer bubrezi postaju otporni na kalcitonin, što pokazuje dokazano bubrežno izlučivanje kalcija kod pacijenata sa tumorima štitnjače, koji luče prekomjerni kalcitonin.
Kalcitonin svojim djelovanjem utiče očuvanje skeleta, jer štiti od gubitka kalcija tokom razdoblja mobilizacije kalcija, poput trudnoće, a posebno laktacije. Zaštitni mehanizmi uključuju direktnu inhibiciju resorpcije kostiju i indirektni efekat kroz inhibiciju oslobađanja prolaktina iz hipofize. Navedeni razlog je da prolaktin inducira oslobađanje peptida povezanog sa PTH, koji pojačava resorpciju kostiju, što je još uvijek je u fazi istraživanja.
Ostali efekti su u sprečavanju hiperkalcemije poslije jela, koja je posljedica apsorpcije Ca2+. Također, kalcitonin inhibira unos hrane kod pacova i majmuna i može uticati na centralni nervni sistem, aktivnošću koja uključuje regulaciju prehrane i apetita.
Kalcitonin uglavnom snižava razinu kalcija i fosfora u krvi, uglavnom inhibicijom osteoklasta. Osteoblasti nemaju kalcitoninske receptore i stoga nivo kalcitonina na njih direktno ne utiče. Međutim, budući da su resorpcija kostiju i formiranje kostiju spojeni procesi, kalcitoninska   inhibicij na kraju kalcitonosteoklastne aktivnosti dovodi do pojačane osteoblastne  aktivnosti (kao indirektni efekat).
Receptor
Kalcitoninski receptor, lokaliziran u osteoklastima, bubregu i regiji mozga su G-protein spregnuti receptori. Povezuje ga Gs putem adenla-ciklaza, a time i stvaranje cAMP u ciljanim ćelijama. Može uticati i na jajnike kod žena i testise kod muškaraca.
Otkriće
Kalcitonin su prvi put prečistili Douglas Harold Copp i B. Cheney, 1962., na University of British Columbia u Kanadi. > Prvotno se mislilo da ga izlučuje paratireoidna žlijezda, ali su Iain Macintyre i njegov tim na Kraljevskom postdiplomskom medicinskom fakultetu u Londonu, pokazalida ga luče parafolikulske ćelije  [[tireoidea| štitne žlijezde. Dr. Copp named the discovered hormone calcitonin because of its role in 'maintaining normal calcium tone'.
Medicinski značaj
Kalcitoninski test koristi se za identifikaciju pacijenata sa nodularnim bolestima štitnjače. To je korisno je u postavljanju rane dijagnoze medularnog karcinoma štitnjače. Malignost parafolikulskih ćelija, tj. karcinom šrži štitne žlijezde, obično proizvodi povišen nivo kalcitonina u serumu. Prognoza MTC ovisi o ranom otkrivanju i liječenju.
Farmakologija
Kalcitonin lososa koristi se za liječenje:
Istraživan je kao mogući neoperativni tretman za spinalnu stenozu.
Sljedeće nformacije su iz Britanskog elerktronskog medicinskog kompendinija.
Opće karakteristike aktivne tvari
Kalcitonin iz lososa se brzo apsorbira i eliminira. Najviša koncentracija u plazmi postiže se tokom prvog sata davanja.
Studije na životinjama pokazale su da se kalcitonin primarno metabolizira putem proteolize u bubregu nakon parenteralne primjene. Metabolitima nedostaje specifična biološka aktivnost kalcitonina. Bioraspoloživost nakon subkutane i intramuskularne injekcije kod ljudi je visoka i slična za oba načina primjene (71% i 66%).
Kalcitonin ima kratak period poluživota apsorpcije i eliminacije od 10–15 minuta, odnosno 50–80 minuta. Kalcitonin iz lososa se primarno i gotovo isključivo razgrađuje u bubrezima, tvoreći farmakološki neaktivne fragmente molekula. Zbog toga je metabolički klirens mnogo niži kod pacijenata s zatajenjem bubrega u završnoj fazi nego kod zdravih ispitanika. Međutim, klinička važnost ovog nalaza nije poznata. Vezanje proteina plazme je 30% do 40%. %.
Pretklinički podaci o sigurnosti
Uobičajene studije o dugoročnoj toksičnosti, reprodukciji, mutagenosti i kancerogenosti provedene su na laboratorijskim životinjama. Kalcitonin od lososa lišen je embriotoksičnog, teratogenog i mutagenog potencijala.
Zabilježena je povećana učestalost adenoma hipofize kod pacovaa koji su dobijali sintetskii kalcitonin od lososa jednu godinu. Ovo se smatra efektom specifičnim za vrste i nema kliničku važnost. Salmon calcitonin does not cross the placental barrier.
Kod životinja u toku laktacije, koje su primalee kalcitonin, primećeno je suzbijanje proizvodnje mlijeka. Kalcitonin se izlučuje u mlijeku.
Farmaceutska proizvodnja
Kalcitonin se ekstrahirao iz ultimobranhijskihih žlijezda (štitnjače) riba, posebno lososa. Salc kalcitonin nalikuje ljudskom kalcitoninu, ali je aktivniji. Sada se proizvodi ili tehnologijom rekombinantne DNK ili hemijskom sintezom peptida. Pokazalo se da su farmakološka svojstva sintetskih i rekombinantnih peptida kvalitativno i kvantitativno ekvivalentna.
Liječenje
thumb|250px|Kalcitonin utiče na kičmenu moždinu.
Kalcitonin se može koristiti terapeutski za liječenje nekih bolesti, kao što su hiperkalcemija ili osteoporoza. U nedavnom kliničkom istraživanju, potkožne injekcije kalcitonina smanjile su učestalost preloma i smanjile redukciju koštane mase kod žena sa dijabetesom tipa 2, kompliciranim osteoporozom.
Dijagnostika
Može se dijagnostički koristiti kao marker tumora za medularni karcinom štitne žlijezde, u kojem mogu biti prisutni visoki nivoi kalcitonina, a povišena razina nakon operacije može ukazivati na recidiv. Može se koristiti i na biopsijskim uzorcima sumnjivih lezija (npr. lmfni čvorovi koji su otečeni]) da bi se utvrdilo jesu li metastaza ili originalni karcinom.
Prijavljeni su i povećani nivoi kalcitonina za razna druga stanja, kao što su: C-ćelijskaa hiperplazija, antitiroidni karcinom ovsenih ćelija, netiroidni karcinom i druge netiroidne malignosti, akutno oštećenje bubrega i hronično zatajenje bubrega, hiperkalcemija, hipergastrinemija] ] i drugi gastrointestinalni poremećaji i [[plućna bolest.
Struktura
Kalcitonin je polipeptidni hormon od 32 aminokiseline, molekulske mase od 3454,93 daltona. Njegova struktura sadrži jedan alfa heliks. Alternativa je prerada transkripta gena koji kodira kalcitonin, stvarajući manje srodni peptid od 37 aminokiselina, nazvan kalcitoninski gen-vezani peptid (CGRP), beta tip.
Slijede aminokiselinske sekvence lososovog i ljudskog kalcitonina:
Cys-Ser-Asn-Leu-Ser-Thr-Cys-Val-Leu-Gly-Lys-Leu-Ser-Gln-Glu-Leu-His-Lys-Leu-Gln-Thr-Tyr-Pro-Arg-Thr-Asn-Thr-Gly-Ser-Gly-Thr-Pro Cys-Gly-Asn-Leu-Ser-Thr-Cys-Met-Leu-Gly-Thr-Tyr-Thr-Gln-Asp-Phe-Asn-Lys-Phe-His-Thr-Phe-Pro-Gln-Thr-Ala-Ile-Gly-Val-Gly-Ala-Pro
U usporedbi s kalcitoninom lososa, ljudski se razlikuje kod 16 ostataka.
Joo Young-dai
Joo Young-dai (주영대), rođen 20. septembra 1966, je nekadašnji južnokorejski olimpijski biatlonac.
Svjetska prvenstva
Joo Young-dai je nastupio je na samo jednom Svjetskom prvenstvu u biatlonu i to na SP 1989. u austrijskom Feistritzu. Najbolji mu je rezultat bilo 78-o mjesto na SP 1989. 11. februara u utrci na 10 km, od ukupno 84 takmičara s tri promašaja i zaostatkom od 6:21.4 min iza pobjednika zapadnonjemačkog biatlonca Franka Lucka. U utrkama štafeta najbolji plasman mu je bio zadnje dvadeseto mjesto na SP 1989. s Kim Yun-dongom, Shin Young-sunom i Kim Yong-Woonom s zaostatkom od 26:42.4 min u odnosu na pobjedničku zapadnonjemačku štafetu u sastavu: Frank Luck, Andre Sehmisch, Frank-Peter Rötsch i Birk Anders.
Svjetski kup
Joo Young-dai nije nastupao u takmičenjima Svjetskog kupa u biatlonu.
Prestanak karijere
Iz aktivnog bavljenja biatlonom povukao se 1989. godine.
Nogometne utakmice Jugoslavija – Ujedinjeni Arapski Emirati
Jugoslavija i Ujedinjeni Arapski Emirati su u dosadašnjoj historiji odigrali jedan međusoban susret. To se desilo 19. juna 1990. godine na Svjetskom prvenstvu igranom u Italiji. Pred 27.883 gledaoca Jugoslavija je u utakmici grupne faze takmičenja pomenutog prvenstva bila uspješniji te slavila pobjedu rezultatom 4:1. Jugoslavija je povela odmah na početku utakmice golovima Sušića i Pančeva u 5. odnosno 9. minuti. Ali Thani Jumaa je u 22. mintu dao gol za Ujedinjene Arapske Emirate. Na početku drugog poluvremena Darko Pančev postiže svoj drugi gol na utakmici. Konačan rezultat postavio je Robert Prosinečki u zadnjoj minuti utakmice. Ovo je bila posljednja utakmica u grupnoj fazi koja je Jugoslaviji obezbjedila drugo mjesto u grupi i plasman u osminu finala. Ujedinjeni Arapski Emirati su sa ovom utakmicom završili nastup na Svjetskom prvenstvu.
Aretha Franklin
Aretha Franklin (Memphis, 25. marta 1942. – Detroit, 16. augusta 2018. ) bila je američka soul pjevačica.
Rođena je kao kćerka poznatog baptističkog propovjednika, a od malih nogu su je poučavale zvijezde gospel kao što su Mahalia Jackson i Clara Ward. Kasnih 1960-ih, Aretha je bila na vrhuncu svoje kreativne moći. Pjesme poput “Respect” i “Chain Of Fools” postale su klasika preko noći. Uprkos ličnim problemima, 1968. godine snimila je jedan od najimpresivnijih soul albuma tog perioda - "Lady Soul".
Arethina karijera počela je da gubi svoj sjaj krajem 1970-ih, sve dok joj počasna uloga u filmu "Braća bluz" nije vratila nekadašnju slavu. 1980-e su bile bogate hitovima poput “Freeway Of Love” i “Who’s Zooming Who”, a pevala je i u duetu sa George Michaelom i grupom Eurythmics. Bila je poznata po tome što su je zvali "Kraljica soula", a glasine su govorile da je njen glas imao raspon od četiri oktave. Sa njom se poredi i mlada engleska pevačica Joss Stone. Njeno kumče je Whitney Houston, bila je udata i ima 4 sina, a osvojila je čak 19 Gremija. Na njene rođendane Chaka Khan nastupa kao muzički gost.
DDX56
Vjerovatna ATP-ovisna RNK-helikaza DDX56 jest enzim koji je kod ljudi kodiran genom DDX56.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 547 aminokiselina, а molekulska težina  61.590  Da.
Funkcija
Ovaj gen kodira člana proteinske porodice DEAD-kutija. Proteini iz ove kutije, karakterizirani konzerviranim motivom Asp-Glu-Ala-Asp (DEAD), su pretpostavljene RNK-helikaze. Oni su uključeni u brojne ćelijske procese koji uključuju promjenu sekundarne strukture RNK, kao što su inicijacija translacije, jedarna i mitohondrijska prerada, te sklapanje ribosoma i splajsosoma. Na osnovu njihovih obrazaca distribucije, vjeruje se da su neki članovi ove porodice uključeni u embriogenezu, spermatogenezu i ćelijski rast i diobu. Protein kodiran ovim genom pokazuje ARPaznu aktivnost u prisustvu polinukleotida i asocira na nukleoplazmatske 65S preribosomske čestice. Ovaj gen može biti uključen u sintezu ribosoma, najvjerovatnije tokom sastavljanja velike 60S ribosomske podjedinice.
Atletika na Olimpijskim igrama 1964 – bacanje koplja (muškarci)
Takmičenje u bacanju koplja za muškarce na OI 1964. održano je 14. oktobra na Olimpijskom stadionu u Tokiju. Bilo je prijavljeno 27 takmičara iz 17 država, a dvojica nisu nastupila u kvalifikacijama.
Smilcena
Bizantijska plemkinja Smilcena (Смилцена) bila je carica Bugarske kao supruga cara Smilca.
Njen otac bio je Konstantin Paleolog (polubrat Mihajla VIII Paleologa), a majka Konstantinova žena Irena Komnena Laskarina Branaina.
Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 2004 - grupa 4
Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 2004 - grupa 4 bila je jedna od deset grupa u sklopu kvalifikacija za Evropsko prvenstvo 2004. U grupi je bilo pet reprezentacija, a primijenjen je Bergerov sistem takmičenja. Švedska, kao prvoplasirana u grupi se kvalificirala na prvenstvo dok je drugoplasirana Latvija obezbjedila učešće u baražu za odlazak na prvenstvo.
Utakmice
*Vrijeme odigravanja utakmica su prikazana po lokalnom vremenu mjesta gdje su utakmice igrane.