cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rimski kalendar
Mjeseci
None su bile 7-og a Ide 15-og, u martu, maju, julu i oktobru (tj. 3., 5., 7., i 10. mjesecu); u ostalim mjesecima, uključujući Intercalaris, None su bile 5-og a Ide 13-og dana.
Ostali dani u mjesecu obično nisu bili imenovani, već su bili identifikovani odbrojavanjem do imenovanih dana, na način prilično drugačiji od današnjeg. Rimljani nisu brojali dane retrospektivno, osvrćući se na prvi dan mjeseca (tj. 1., 2., 3., itd. od početka mjeseca). Oni su brojali unapred do imenovanih dana. Takođe, na žalost današnjih ljudi koji bi da utvrde datume u rimskim kalendarskim dokumentima, oni su brojali inkluzivno, računat je i dan u kome se nalazite i dan u kome je događaj, što znači da bi npr. 2. jul bio 4 dana prije 5. jula, a ne 3 dana prije. U Simvolu vere (Kredo) nalazimo tragove takvog brojanja kada se za Hrista kaže: "I koji je vaskrsao u treći dan, po Pismu" — raspet je u petak (1. dan) a vaskrsao u nedelju (3. dan); mi danas bi smo rekli "dva dana kasnije".
Sledeći primer izlaže kako su dani bili imenovani u predjulijanskom septembru, koji je imao samo 29 dana. Prikazan je rimski oblik nadnevka, prijevod i kako bi smo danas rekli. Rimljani su koristili skraćenice/kratice: "a.d." = "ante diem" = "danâ prije", "prid." = "pridie" = "(jedan) dan prije", "Kal." = "Kalende" itd.
Možemo primetiti da zbog inkluzivnog brojanja i posedovanja posebnog imena za dan ispred imenovanog dana, u rimskom kalendaru je nemoguće reći "2 dana prije" imenovanog dana. Takođe, poslije poslije Ida se više ne pominje septembar već se odbrojava do oktobra.
Neki datumi su ponekad poznati po imenu festivala koji je padao na njega ili ubrzo posle. Takvi datumi su poznati za Feralije, Kvirinalije i Terminalije (mada još ne za Luperkalije). Svi ovi datumi su poslije februarskih Ida, što sugeriše da su povezani sa razrješavanjem dvosmislenosti koja bi mogla nastati u prijestupnim godinama: datumi oblika a.d. [broj dana] Kal. Mart. su bili datumi s konca februara u redovnim godinama, ali su u prestupnim bili mjesec dana kasnije. Ipak, mnogo se debatuje o tome da li je postojalo fiksno pravilo za korištenje ovakvih "festivalskih" datuma. Tako su za jedan datum s natpisa iz 94. p. n. e. (a.d. X Terminalia) razni stručnjaci rekli da on ukazuje da je godina bila prijestupna, da nije bila prijestupna, ili da je mogla biti prijestupna.
Kada je Julije Cezar dodao jedan dan septembru, dodao ga je na kraj mjeseca, kako ne bi remetio datume religijskih festivala u tom mjesecu, ali je efekat bio da se uveća broj dana nakon Ida.:
Zbog toga je položaj svih sljedećih datuma u septembru pomjeren za jedan dan. Ovo je imalo neke neočekivane posljedice, npr. car August je rođen 23. septembra 63. p. n. e. U predjulijanskom kalendaru to je 8 dana prije oktobarskih kalendi (a.d. VIII Kal. Oct.), a u julijanskom 9 dana (a.d. IX Kal. Oct.). Zbog ove dvosmislenosti, njegov rođendan je ponekad slavljen na oba dana tj. 23. i 24. septembra.
Nundinalni ciklus
Rimska republika je, poput Etruraca, koristila "pijačnu nedelju" od osam dana, koji su u kalendaru označavani slovima od A do H. Pijačni (tržni) dan je održavan osmog dana (po našem računanju), odn. po rimskom inkluzivnom brojanju, devetog dana, pa je zato tržnica nazvana nundinae, a ciklus "nundinalni ciklus". Pošto broj dana u godini nije bio deljiv sa osam, slovo tržnog dana ("nundinalno slovo") se menjalo svake godine. Npr. ako je slovo pijačnih dana u jednoj godini (od, recimo, 355 dana) bilo A, onda će slovo u sledećoj godini biti F (što bi trebalo da znači da je u prethodnoj godini posljednji pijačni dan bio 353. [44×8 +1], a zatim 6. dan sledeće godine tj . F).
Nundinalni ciklus je činio osnovni ritam svakodnevnog rimskog života; na pijačni dan su ljudi sa sela dolazili u grad, a varošani su kupovali namirnice za sledećih 8 dana. Zbog ovoga je 287. p. n. e. donijet zakon (Lex Hortensia) kojim je zabranjeno održavanje sastanaka comitia-e (npr. da bi se održavali izbori) na pijačne dane, ali su dozvoljeni pravni poslovi. U kasnoj republici je nastalo sujeverje da je nesrećno početi godinu pijačnim danom (tj. da 1. Ianuarius bude pod slovom A), pa su pontifici, koji su regulisali kalendar, preduzimali korake da to izbegnu.
Pošto je u vreme Republike, nundinalni ciklus bio apsolutno fiksiran na 8 dana, informacija o datumima pijačnih dana je jedan od najznačajnijih alata koji imamo za utvrđivanje julijanskog ekvivalenta rimskog datuma u pred-julijanskom kalendaru. U ranom Carstvu, rimski pijačni dan je povremeno bio mijenjan. Detalji o ovome nisu jasni, ali jedno objašnjenje je da bi bio pomeran za jedan dan ako bi se poklapao sa festivalom Regifugium, koji se mogao događati svake druge julijanske prestupne godine. Kada bi se ovo dogodilo, pijačni dan bi bio pomeren na sledeći dan, koji bi bio bissekstilni (prestupni) dan.
Nundinalni ciklus je kasnije zamenjen modernim sedmodnevnim tjednom, koji je u Italiji ušao u upotrebu u ranom imperijalnom periodu, nakon ulaska julijanskog kalendara u upotrebu. Sistem nundinalnih slova je također adaptiran za sedmicu (dominikalno slovo). Sedmica i nundina su neko vreme koegzistirali, ali u vreme kada je Konstantin Veliki zvanično usvojio sedmicu 321., nundinalni ciklus se više nije koristio.
Karakter dana
Svaki dan Rimskog kalendara je bio povezan sa "karakterom", označenim u fastima. Najvažniji su bili: Neki dani su imali drugačiji karakter, npr. EN (endotercissus ili možda endoitio exitio nefas), dan u kojima su parnice bile dozvoljene samo u pola dana i NP, državni praznici.
Godine
mini|200px|Fragment konzularnih fasta iz imperijalnog doba, Museo Epigrafico, Rim Tokom Rimske republike, godine nisu brojane, već su bile imenovane po konzulima koji su bili na položajima početkom godine (vidjeti spisak republikanskih rimskih konzula). Npr. 205. p. n. e. je bila Godina konzulata Publija Kornelija Scipiona Afričkog i Publija Licinija Krasa. Spiskovi konzula su održavani u fastima.
Ipak, u kasnijoj Republici, istoričari i učenjaci su počeli da broje godine od osnivanja grada Rima. Različiti učenjaci su koristili različite datume za taj događaj. Danas se najčešće koristi onaj koji je izračunao Varon, 753. p. n. e., ali drugi sistemi su se razlikovali i do nekoliko decenija. Datumi dati po ovom metodu su numerisani ab urbe condita ("posle osnivanja grada"), skraćeno AUC. Kada se čitaju stari dokumenti sa AUC datumima, mora se uzeti u obzir epoha koju je autor koristio, prije nego se datum prenese u julijansku godinu.
Prvi dan konzularnog mandata, efektivno i prvi dan godine, se menjao nekoliko puta tokom rimske istorije. Na 1. januar je došao 153. p. n. e., izgleda u vezi sa ratom u Španiji koji je vođen protiv tamošnjih pobunjenih plemena. Prije toga, taj dan je bio 15. mart. Ranije promene su manje izvesne. Može se verovati da je većim dijelom trećeg vijeka p. n. e. to bio 1. maj, do 222. p. n. e. Livije pominje da su prije toga konzulati počinjali 1. jula, a postoje argumenti za druge datume u ranijim vremenima.
Konvertovanje pred-julijanskih datuma
To što koristimo iste nazive mjeseci kao i Rimljani nas ohrabruje da pretpostavimo da je rimski datum isto što i julijanski. Ali, ovo nije tačno. Čak i prvi julijanski datumi, prije stabilizovanja ciklusa prijestupnih godina (bilo je zabuna oko toga šta znači da je "svaka četvrta" godina prijestupna; zbog inkluzivnog brojanja je svaka treća bila duža za dan), nisu ono što izgledaju. Npr. dobro je poznato da je Julije Cezar ubijen na Martovske ide 44. p. n. e., što se obično podrazumeva kao 15. mart 44. p. n. e. On je zaista ubijen 15. dana rimskog mjeseca Martius-a, ali to je verovatno ekvivalentno 14. martu 44. p. n. e. po julijanskom kalendaru.
Pronalaženje tačnog julijanskog ekvivalenta pred-julijanskog datuma može biti vrlo teško. Pošto imamo u suštini kompletan spisak konzula, nije teško naći julijansku godinu koja generalno odgovara pred-julijanskoj godini. Ali, naši izvori vrlo retko govore koje su godine bile proste a koje prijestupne i koliko je trajala prijestupna godina. Ipak, poznato nam je da je pred-julijanski kalendar mogao prilično odstupati od julijanskog. Dva precizna astronomska sinhronizma (datirana pomračenja Sunca) koja su nam poznata preko historičara Livija, pokazuju da su se dva kalendara 168. p. n. e. razmimoilazila preko 2 mjeseca a 190. p. n. e. četiri mjeseca.
Imamo više drugih naznaka koje nam pomažu da rekonstruišemo julijanski ekvivalent pred-julijanskog datuma. Prvo, znamo precizan julijanski datum za početak julijanskog kalendara (mada čak i tu ima nesigurnosti) i imamo detaljne izvore za prethodnih desetak godina, uglavnom u Ciceronovim pismima i govorima. Ako se ovo iskombinuje s onim što nam je poznato o funkcionisanju kalendara, naročito nundinalnom ciklusu, možemo precizno konvertovati rimske datume poslije 58. p. n. e. u odnosu na početak julijanskog kalendara. Takođe, Livijeve istorije nam daju tačne rimske datume dvaju pomenutih pomračenja a također imamo i nekoliko labavih sinhronizama sa datumima u drugim kalendarima koji nam pomažu da damo približna (ponekad i tačna) rješenja za period između. Prije 190. p. n. e. se usklađenost između rimskih i julijanskih godina određuje na osnovu naznaka poput datuma žetvi spomenutih u izvorima.
Kombinovanjem ovih izvora podataka, u stanju smo da procijenimo približne julijanske ekvivalente rimskih datuma unazad do početka Prvog punskog rata 264. p. n. e. Ipak, iako imamo dovoljno podataka za rekonstrukciju, broj godina prije 45. p. n. e. za koje možemo sa sigurnošću konvertovati pred-julijanske rimske datume u julijanske je vrlo mali, a također je moguće nekoliko rekonstrukcija pred-julijanskog kalendara.
Reference i dalje čitanje
(na engleskom:)
Spoljne poveznice
(na engleskom:)
NGC 1431
NGC 1431 (također poznat kao MCG 0-10-17, PGC 13732 i UGC 2845) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 424 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Bik. Najveći prečnik je 1,00 (123 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (99 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 6. septembra 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 7196
NGC 7196 (također poznat kao ESO 237-36, IRAS 22026-5021 i PGC 68020) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 134 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Indijanac. Najveći prečnik je 2,50 (98 hiljada sg) a najmanji 1,9 uglovnih minuta (74 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 2. oktobra 1834. godine.
Cistationin-beta-sintaza
Cistationin-β-sintaza, znna I kao CBS (EC 4.2.1.22), jest enzim koji je kod ljudi kodiran genom CBS  sa hromosoma 21. Katalizira prvi korak puta transsulfuracije, od homocisteina do cistationina:
CBS koristi kofaktor piridoksal-fosfat (PLP) i može se alosterno regulisati efektorima kao što je sveprisutni kofaktor S-adenozil-L-metionin (adoMet). Ovaj enzim pripada porodici lijaza, tačnije, hidro-lijaza, koje cijepaju veze ugljik-kisik.
CBS je multidomenski enzim sastavljen od N-terminalnog enzimskog domena i dva CBS-domena. CBS gen je najčešći lokus za mutacije povezane sa homocistinurijom.
Struktura
Ljudski enzim cistationin β-sintaza je tetramer i sastoji se od 551 aminokiselina sa molekulskom težinom podjedinice od 61 kDa. Prikazuje modularnu organizaciju od tri modula sa N-terminalnim hemskim domenom, praćenim jezgrom koje sadrži kofaktor PLP. Kofaktor je duboko u domenu hema i povezan je Schiffovom bazom. A Schiffova baza je funkcionalna grupa koja sadrži C=N vezu sa atomom dušika koji je povezan s aril ili alkil grupom. Domen hema sastoji se od 70 aminokiselina i čini se da hem postoji samo u sisarskim CBS i da ga nema u CBS kvasaca i Protozoa. Na C-terminalu, regulatorni domen CBS-a sadrži tandemsko ponavljanje dva CBS domena β-α-β-β-α, sekundarnog strukturnog motiva koji se nalazi u drugim proteinima. CBS ima C-terminalni inhibitorni domen. C-terminalni domen cistationin β-sintaze reguliše svoju aktivnost putem intrasternih i alosternih efekata i važan je za održavanje tetramernog stanja proteina. Ova inhibicija ublažava se vezivanjem alosternih efektora, adoMet ili delecijom regulatornog domena; međutim, veličina efekata se razlikuje. Mutacije u ovom domenu su u korelacijama sa nasljednim bolestima.
Bikonta
Bikonta (=dva biča) je svaki od eukariotskih  organizama klasificiranih u grupi. Mnogi jednoćelijski pripadnici grupe i pretpostavljeni predak imaju dva biča.
Cistationin-beta-sintaza
Struktura
Domen hema sadrži N-terminalnu petlju koja vezuje hem i obezbeđuje aksijalne ligande C52 i H65. Udaljenost hema od mjesta PLP-a sugerira njegovu neulogu u katalizi, međutim deleije hemskog domena uzrokuju gubitak redoks osjetljivosti; stoga se pretpostavlja da je hem redoks senzor. Prisustvo protoporfirina IX u CBS je jedinstveni enzim zavisan od PLP-a i nalazi se samo u CBS-u sisara. D. melanogaster i D. discoides imaju skraćene ekstenzije N-terminala i stoga sprečavaju konzervirane histidinske i cisteinske ostatke hemskog liganda.
Bikonta
Enzimi
Druga zajednička osobina bikonata je spajanje dva gen u zajedničku jedinicu: geni za trimidilat-sintazu (TS) i dihidrofolat-reduktazu (DHFR) kodiraju jedan protein sa dvije funkcije. Kod Unikonta ovi geni se translatiraju (prevode) odvojeno.
Cistationin-beta-sintaza
Struktura
Međutim, sekvenca Anopheles gambiae ima duži N-terminalni produžetak od ljudskog enzima i sadrži konzervirane histidinske i cisteinske hemne ostatke liganda poput ljudskog hema. Stoga je moguće da su CBS u plijesni i insektima hemeproteini koji sugeriraju da je hemski domen rana evolucijska inovacija koja je nastala prije razdvajanja životinja i sluzavih plijesni. PLP je unutrašnji aldimin i formira Schiffovu bazu sa K119 u aktivnom mjestu. Između katalitskog i regulatornog domena postoji preosjetljivo mjesto koje uzrokuje proteolitsko cijepanje i proizvodi skraćeni dimerni enzim koji je aktivniji od originalnog enzima. AdoMet ne reguliše i skraćeni enzim i enzim koji se nalazi u kvascu. Enzim kvasca se također aktivira delecijom C-terminala kako bi se proizveo dimerni enzim.
Bikonta
Kladogram
Klasični kladogram (iz 2012., 2015.) je:
Cistationin-beta-sintaza
Struktura
Od kraja 2007., dvije strukture su riješene za ovu klasu enzima, sa PDB pristupnim kodovima i.
Bikonta
Kladogram
Međutim, kladogram (podaci iz 2015., 2016.) s korijenom u Excavata je:
Corticata ugrubo korespondira sa bikontama. Dok se Haptophyta, Cryptophyta, Glaucophyta, Rhodophyta, supergrupa SAR i Viridiplantae obično se smatraju monofiletskim, Archaeplastida mogu biti parafiletske, a međusobne odnose tih koljena tek treba u potpunosti riješiti. Nedavne rekonstrukcije svrstale su Archaeplastida i Hacrobia u supergrupu HA ili AH, koja je bila sestrinski kladus supergrupe SAR unutar supergrupe SAR / HA. Međutim, čini je to isključeno jer je monofilija hakrobije došla u pitanje. .
Cistationin-beta-sintaza
Enzimska aktivnost
Transsulfuracija, koju katalizira CBS, pretvara homocistein u cistation, koji cistation gama lijaza pretvara u cistein.
CBS zauzima ključnu poziciju u metabolizmu sumpora kod sisara na spoju homocisteina, gdje se donosi odluka da se metionin komnzervira ili pretvori u cistein putem puta transsulfuracije. Štaviše, put transsulfuracije je jedini put koji može ukloniti aminokiseline koji sadrže sumpor u uslovima viška.
Izmjereni V0 reakcije katalizirane enzimom, općenito, odražava stabilno stanje (gdje je [ES] konstantan), iako je V0 ograničen na rani dio reakcije, a analiza ovih početnih brzina se naziva kinetikom stabilnog stanja. Kinetička analiza kvasca CBS u stabilnom stanju daje paralelne linije. Ovi rezultati slažu se s predloženim ping-pong mehanizmom u kojem je vezivanje serina i oslobađanje vode praćeno vezivanjem homocisteina i oslobađanjem cistationina. Nasuprot tome, stabilno stanje enzimske kintike CBS-a pacova daje linije koje se sijeku, što ukazuje da se β-supstituent serina ne oslobađa iz enzima prije vezivanja homocisteina.
Aktivnost CBS enzima nije prisutna u svim tkivima i ćelijama. Ne postoji u srcu, plućima, sjemenicima, nadbubrežnim žlijezdama i slezeni kod pacova. Kod ljudi se pokazalo da ga nema u srčanom mišiću i primarnim kulturama ljudskih endotelnih aortnim ćelijama. Nedostatak CBS-a u ovim tkivima implicira da nisu u stanju sintetizirati cistein i da se on mora pribavljati iz vanćelijskih izvora. Također sugerira da ova tkiva mogu imati povećanu osjetljivost na toksičnost homocisteina, jer ne mogu katabolizirati višak homocisteina putem transsulfuracije.
Regulacija
Ljudski CBS obavlja ključni korak u biosintetskom putu cisteina, tako što pruža regulatornu kontrolnu tačku za AdoMet. Homocistein, nakon što je metiliran u metionin, može se pretvoriti u AdoMet, koji donira metil grupe raznim supstratima, npr. neurotransmiterima, proteinima i nukleinskim kiselinama. AdoMet funkcioniše kao alosterni aktivator CBS-a i vrši kontrolu nad njegovom biosintezom: niske koncentracije AdoMet-a rezultiraju niskom aktivnošću CBS-a, čime se homocistein usmjerava u transmetilaciju prema formiranju AdoMet-a. Nasuprot tome, visoke koncentracije adoMet-a usmjeravaju homocistein u transsulfuracijski put prema biosintezi cisteina.
Kod sisara, CBS je visoko regulirani enzim, koji sadrži hemski kofaktor koji funkcionira kao redoksni senzor, koji može modulirati njegovu aktivnost, kao odgovor na promjene u redoks potencijalu. Ako oblik CBS-a u stanju mirovanja u ćeliji ima fero (Fe2+) hem, postoji potencijal za aktiviranje enzima u oksidirajućim uvjetima, pretvaranjem u feri (Fe 3+) stanje. Fe2+ oblik enzima se inhibira pri vezivanju CO ili dušik-oksida, dok se aktivnost enzima udvostručuje kada se Fe2+ se oksidira u Fe3+. Redoks stanje hema zavisi od pH vrednosti, pri čemu je oksidacija Fe2+–CBS u Fe3+–CBS favorizovana u uslovima niskog pH.
Budući da CBS kod sisara sadrži hemski kofaktor, dok enzim kvasca i protozoa iz Trypanosoma cruzi nemaju kofaktore hema, spekuliralo se da hem nije potreban za aktivnost CBS.
CBS je regulisan na nivou transkripcije pomoću NF-Y, SP-1 i SP-3. Osim toga, on je povećano transkripcijski reguliran glukokortikoidima i glikogenom, a smanjen je insulinom. Metionin reguliše CBS na posttranskripcijskom nivou.
Ljudske bolesti
Downov sindrom je medicinsko stanje koje karakterizira prekomjerna ekspresija cistationin beta sintaze (CBS) i nizak nivo homocisteina u krvi. Nagađalo se da bi prekomjerna ekspresija cistationin beta sintaza mogla biti glavni krivac za ovu bolest (zajedno sa disfunkcijom GabaA i Dyrk1a). Fenotip Downovog sindroma je suprotan hiperhomocisteinemiji (opisano u nastavku). Farmakološke inhibitore CBS-a patentirala je i obavila testiranja fondacija Jerome Lejeune (novembar 2011.) (u planu su životinje i ljudi).
Hiperhomocisteinemija je medicinsko stanje koje karakteriše abnormalno visok nivo homocisteina u krvi. Mutacije u CBS-u jedini su najčešći uzrok nasljedne hiperhomocisteinemije. Genetički defekti koji utiču na enzimske puteve MTHFR, MTR i MTRR/MS mogu također doprineti visokim nivoima homocisteina. Urođene greške u CBS rezultiraju hiperhomocisteinemijom sa komplikacijama u kardiovaskularnom sistemu, koje dovode do rane i agresivne arterijske bolesti. Hiperhomocisteinemija takođe utiče na tri druga glavna organska sistema uključujući očni, centralni nervni i skeletni. Homocistinurijka zbog nedostatka CBS-a je poseban tip hiperhomocisteinemije. To je rijetka, nasljedna autosomna recesivna bolest, koja se općenito dijagnosticira u djetinjstvu. Identificirana je ukupno 131 različitoj mutaciji koje uzrokuje homocistinuriju. Uobičajena funkcionalna karakteristika mutacija u CBS domenima je da mutacije ukidaju ili snažno smanjuju aktivaciju adoMet. Nije otkriven specifičan lijek za homocistinuriju ; međutim, mnogi ljudi se liječe visokim dozama vitamina B6, koji je kofaktor CBS-a.
Bioinženjerstvo
Cistationin beta-sintaza (CBS) uključena je u razvoj oocita. Međutim, malo se zna o regionalnim i ćelijskim obrascima ekspresije CBS-a u jajnicima i istraživanja su sada fokusirana na određivanje lokacije i ekspresije tokom razvoja folikula u jajnicima.
Odsustvo cistationin beta-sintaze kod miševa izaziva neplodnost zbog gubitka ekspresije proteina u maternici.
Mutacije
Geni koji kontrolišu ekspresiju CBS enzima možda neće raditi sa 100% efikasnošću kod osoba koje imaju jedan od SNP-ova ( jednonukleotidnim polimorfizama, polimorfizam poznatiji kao mutacije) koji utiču na ovaj gen. Poznate varijante uključuju A360A, C699T, I278T, N212N i T42N SNP (između ostalih). Ovi SNP-ovi, koji imaju različite efekte na efikasnost enzima, mogu se otkriti standardnim metodama DNK-testiranja.
Zaglav
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Zadar.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zaglav je imao 174 stanovnika.
Napomena: ''Do 1921. iskazivano pod imenom Zaglava. U 1869. podaci su sadržani u naselju Sali.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Zaglav je imalo 369 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
NGC 5690
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 2794
NGC 2794 (također poznat kao MCG 3-24-18, PGC 26140 i UGC 4885) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 402 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Rak. Najveći prečnik je 1,20 (141 hiljada sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (141 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 15. marta 1866. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1432
NGC 1432 je odrazna maglina i nalazi se u sazviježđu Bik. Prvo otkriće je napravio Paul-Pierre Henry 16. novembra 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 2637
IC 2637 (također poznat kao IRAS 11112+0951, MCG 2-29-11, PGC 34199 i UGC 6259) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 403 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 0,80 (94 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (94 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 27. marta 1906. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 7197
NGC 7197 (također poznat kao IRAS 22008+4049, MCG 7-45-5, PGC 67921 i UGC 11887) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 201 milion sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Gušterica. Najveći prečnik je 1,60 (94 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (47 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 17. oktobra 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 7198
NGC 7198 (također poznat kao MCG 0-56-8 i PGC 68006) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 216 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodolija. Najveći prečnik je 1,50 (94 hiljade sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (63 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 31. jula 1864. godine.
HLCS
HLCS (eng. skr. od holokarboksilazna sintetaza (biotin-(propionil-koenzim A-karboksilaza (ATP-hidrolizacijska) ligaza, također znana i kao protein–biotin-ligaza), je porodica enzima (EC 6.3.4.10) koju kod ljudi kodira gen HLCS sa hromosoma 21. Ovaj enzim je važan za efikasno iskorištavanje biotina, vitamina B koji se nalazi u hrani kao što su jetra, žumance i mlijeko. U mnogim tjelesnim tkivima, holokarboksilazna sintetaza aktivira druge specifične enzime (koje se nazivaju biotin-ovisne karboksilaze) vezivanjem biotina na njih. Ove karboksilaze su uključene u mnoge kritične ćelijske funkcije, uključujući proizvodnju i razgradnju proteina, masti i ugljikohidrata.
Katalizovana reakcija:
Tri supstrata ovog enzima su ATP, biotin i apo-[propionil-CoA:ugljik-dioksid ligaza (ADP-formirafuća), dok su njegova tri proizvoda AMP, difosfat i propionil-CoA:ugljik-dioksidna ligaza (ADP-formirajuća).
Holokarboksilazna sintetaza također može imati ulogu u regulaciji aktivnosti gena. U jedru, enzim vjerovatno vezuje molekule biotina za histone, koji su strukturni proteini koji se vezuju za DNK i daju hromosomima njihov oblik. Promjena oblika histona može pomoći u određivanju da li su određeni geni uključeni ili isključeni; međutim, nije poznato kako dodavanje biotina utiče na regulaciju gena.
HLCS gen se nalazi na dugom (q) kraku hromosoma 21 na poziciji 22.1, od baznog para 37,045.059 do baznog para 37,284.372.
Povezana stanja
Nedostatak sintetazne holokarboksilaze: oko 30 mutacija u HLCS genu je identifikovano kod ljudi sa nedostatkom holokarboksilazne sintetaze. Većina ovih mutacija zamjenjuje jednu aminokiselinu (gradivni blok proteina) za drugu aminokiselinu u enzimu holokarboksilazne sintetaze (tačkasta mutacija). Mnoge poznate mutacije javljaju se u području gena za enzim koji se vezuje za biotin. Ove mutacije smanjuju sposobnost enzima da veže biotin na karboksilaze i histone. Bez biotina, karboksilaze ostaju neaktivne i nisu u stanju da obrađuju proteine, masti i ugljikohidrate. Nedostatak aktivnosti holokarboksilazne sintetaze također može promijeniti regulaciju određenih gena koji su važni za normalan razvoj. Vjeruje se da ovi poremećaji važnih ćelijskih funkcija dovode do problema s disanjem, osipa na koži i drugih karakterističnih znakova i simptoma nedostatka holokarboksilazne sintetaze.
NGC 5691
NGC 5691 (također poznat kao IRAS 14353-0011, MCG 0-37-20, PGC 52291 i UGC 9420) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 86 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 1,90 (47 hiljada sg) a najmanji 1,4 uglovnih minuta (35 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 11. aprila 1787. godine.
IC 2639
IC 2639 (također poznat kao PGC 1367973) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 568 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 0,40 (66 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (66 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 27. marta 1906. godine.
NGC 5691
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 2639
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 4210
NGC 4210 (također poznat kao IRAS 12128+6615, MCG 11-15-39, PGC 39184 i UGC 7264) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 126 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 2,00 (73 hiljade sg) a najmanji 1,6 uglovnih minuta (58 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 20. marta 1790. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 2795
NGC 2795 (također poznat kao MCG 3-24-20, PGC 26143 i UGC 4887) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 395 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Rak. Najveći prečnik je 1,40 (161 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (115 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 21. decembra 1863. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 2638
IC 2638 (također poznat kao MCG 2-29-12, PGC 34205 i UGC 6261) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 563 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 1,00 (164 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (82 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 27. marta 1906. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1433
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Crna
Crna je najtamnija boja i nastaje nedostatkom ili potpunom apsorpcijom svjetlosti. Ahromatska je boja poput bijele i sive, odnosno nema svoju karakterističnu talasnu dužinu. Jedna je od 4 primarne boje u modelu CMYK (pored cijan, žute i magente) koji se koristi za stvaranje svih drugih boja pri štampanju u boji. Često se koristi za predstavljanje mračnih motiva i simbolički je suprotna bijeloj (tj. svjetlosti).
Bila je jedna od prvih boja koju su koristili ljudi za vrijeme neolita za stvaranje pećinskih slika. U 14. stoljeću članovi kraljevstva, svećenstvo, sudije i državni službenici širom Evrope počeli su se oblačiti u crno. U 19. stoljeću postala je karakteristična za engleske pjesnike romantizma, poslovne ljude i državnike, a u 20. stoljeću postala je boja visoke mode.
U Rimskom carstvu postala je boja žalosti, a u narednim stoljećima često se povezivala sa smrću, zlom, vješticama i magijom. Prema istraživanjima u Evropi i Sjevernoj Americi, danas se najčešće povezuje sa žalošću, tajnama, magijom, silom, nasiljem, zlom i elegancijom.
NGC 7199
NGC 7199 (također poznat kao ESO 108-14 i PGC 68124) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 132 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Indijanac. Najveći prečnik je 1,10 (42 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (31 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 22. juna 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Stara željeznička stanica Ilidža
Stara željeznička stanica Ilidža smještena je u centru naselja Ilidža.
NGC 1434
NGC 1434 (također poznat kao PGC 13804) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 463 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 0,80 (108 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (67 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Frank Muller 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Stara željeznička stanica Ilidža
Historija
Izgrađena je 1892, kad i lokalna pruga Ilidža–Banja Ilidža u dužini od 1,3 km, koja je bila povezana s prugom Sarajevo–Metković. Projekt je izradio Franc Blažek, češki arhitekt koji je radio na Građevinskom odjeljenju Zemaljske vlade u Sarajevu u periodu 1889–1903. i Tehničko odjeljenje Bosanskohercegovačkih državnih željeznica.
Objekt je služio svojoj namjeni sve do ukidanja uskotračne pruge Sarajevo–Metković–Ploče 26. novembra 1966, kad je preuređen u stambeni prostor.
Opis
Zgrada Stare željezničke stanice na Ilidži sa svojim naglašenim kosim krovovima i bogato obrađenim drvenim strehama, predstavlja tipičan primjer "alpske arhitekture" austrougarskog perioda. Osnovna karakteristika "alpskog" stila izgradnje je velika upotreba drveta kako u konstruktivne tako i u dekorativne svrhe. Objekat je najvjerovatnije izgrađen prema projektu Franca Blažeka, češkog arhitekte koji je radio na Građevinskom odjeljenju Zemaljske vlade u Sarajevu u periodu 1889–1903. godine.
Sadašnje stanje dobra
Zgrada željezničke stanice Ilidža je građevinski u lošem stanju, najviše zbog požara iz 1996. godine u kojem je potpuno izgorjela krovna konstrukcija, kao i zbog ratnih razaranja. Zbog toga je objekat izložen stalnom vlaženju zidova i međuspratnih konstrukcija. Objekat se danas koristi kao stambeni prostor i za smještaj radionice.
NGC 2796
NGC 2796 (također poznat kao MCG 5-22-29, PGC 26178 i UGC 4893) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 321 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Rak. Najveći prečnik je 1,10 (103 hiljade sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (65 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 13. marta 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 1048
IC 1048 (također poznat kao IRAS 14404+0506, MCG 1-37-51, PGC 52564 i UGC 9483) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 75 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 2,20 (48 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (15 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 18. jula 1892. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 4211
NGC 4211 (također poznat kao Arp 106, MCG 5-29-42, NGC 4211A, PGC 39221 i UGC 7277) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 303 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,20 (106 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (71 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 30. aprila 1881. godine.
Peristaltika
Peristaltika (grč. peristelein = (za)motati se + peri = oko + stelein = privući se, sastaviti) je radijalno simetrično kontrahiranje i opuštanje mišića koje se širi u talasu niz cijev, u anterogradnom smjeru.
NGC 4211
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Peristaltika
U većem dijelu probavnog trakta kao što je ljudski gastrointestinalni trakt, u tkivu glatkog mišića sukcesivno se stvaraju peristaltički talasi, koji pokreće grudvu hrane (zvanu bolus dok je u jednjaku i gornjem gastrointestinalnom traktu i kaše u želucu) duž trakta. Peristaltično kretanje uključuje opuštanje kružnih glatkih mišića, zatim njihovu kontrakciju iza žvakanog materijala kako bi se spriječilo da se kreće unazad, zatim uzdužnu kontrakciju da bi je gurnuo naprijed.
Sličan mehanizam kišne gliste koriste za pokretanje lokomocije, a i neke savremene mašine oponašaju ovaj model.
Jednjak
Nakon što se hrana sažvače u bolus, ona se gutanjem prebacuje kroz jednjak. Glatki mišići stežu se iza bolusa kako bi se sprečilo da se ponovo povuče u usta. Tada ritmički, jednosmjerni talasi kontrakcija djeluju na brzinu pomjeraju hranu u želudac. Pokretanje peristaltičkih talasa pomaže migrirajući motorni kompleks (MMC). Ovaj proces djeluje samo u jednom smjeru i njegova jedina funkcija u jednjaku je premještanje hrane iz usta u želudac (MMC također funkcionira tako da očisti preostalu hranu iz stomaka u tankom crijevu, a preostale čestice iz tankog crijeva u debelo crijevo ). U jednjaku se javljaju dvije vrste peristaltike:
Tanko crevo
Jednom kada ga preradi i probavlja želudac, mliječni himus se istiskuje kroz pilorični sfinkter u tanko crijevo. Jednom kad prođe trbuh, tipični peristaltički val traje samo nekoliko sekundi, putujući tek nekoliko centimetara u sekundi. Njegova osnovna svrha je miješanje himusa u crijevima, a ne pomicanje naprijed. Kroz ovaj proces miješanja i stalnog probavljanja i apsorpcije hranjivih sastojaka, himus postepeno prolazi kroz tanko crijevo do debelog crijeva.
Za razliku od peristaltike, segmentacijska kontrakcija dovodi do sitnjenja i miješanja bez guranja materijala dalje niz probavni trakt.
Debelo crijevo
Iako debelo crijevo ima peristaltiku istog tipa kao i tanko crijevo, tu nije primarno kretanje. Umjesto toga, u debelom crijevu javljaju se opće kontrakcije, zvane masovni pokreti, jedan do tri puta dnevno, tjerajući masu prema rektumu. Masovni pokreti često se pokreću obrokom, jer ih izaziva prisustvo himusa u stomaku i dvanaestopalačnom crijevu.
Limfa
Limfni sistem čovjeka nema centralnu pumpu. Umjesto toga, limfa cirkulira putem peristaltike limfnih kapilara, kao i zalistaka u kapilarima, kompresijom tokom kontrakcije susjednih skeletnih mišića i pulsiranjem arterija.
Sperma
Tokom ejakulacije, glatki mišić u zidovima vas deferens refleksno se steže u peristaltičkip otiskuje spermu iz testia u mokraćovod.
Kišna glista
Kišna glista je anelidna glista sa hidroskeletom koji se pokreće peristaltikom. Njen hidrostatički skelet sastoji se od tjelesne šupljine ispunjene tekućinom, okruženom proširivim tjelesnim zidom. Glista se kreće tako što radijalno sužava prednji deo tijela, usljed čega se, pod hidrostatskim pritiskom, povećava dužina. Ovo suženo područje širi se posteriorno duž tijela. Kao rezultat toga, svaki segment se produžava prema naprijed, zatim se opušta i ponovno kontahira uz supstrat, tako da sete nalik na kratke dlake sprječava klizanje prema natrag. Po modelu peristaltike, kreću se i različiti drugi beskičmenjaci, poput gusjenica i milipeda.
Mašine
Peristaltička pumpa radi sa pozitivnim pomakom u kojoj motor pritišće napredne dijelove fleksibilne cijevi da bi pokretao tečnost unutar cijevi. Pumpa izolira tečnost iz mašina, što je važno ako je tekućina abrazivna ili mora ostati sterilna. Roboti su dizajnirani da koriste peristaltiku za postizanje lokomocije, kao što to koristi i kišna glista.
NGC 5692
NGC 5692 (također poznat kao IRAS 14357+0337, MCG 1-37-39, PGC 52317 i UGC 9427) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 72 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,90 (19 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (13 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 13. maja 1883. godine.
NGC 4211B
NGC 4211B (također poznat kao Arp 106, MCG 5-29-43, PGC 39195 i UGC 7277) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 307 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,40 (36 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (36 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bobovica (rijeka)
Bobovica je (u lokalnom stanovništvu) ustaljeni naziv najizdašnije desne pritoke u gornjem toku Vrbanje, iako se na geografskim kartama češće obilježava kao "Kruševica". Zanimljivo je da se isto tako redovno naziva i označava i jedna druga (također desna) pritoka Vrbanje, čije je ušće tridesetak kilometara nizvodno (u Obodniku. Duga je oko 12 km. Izvire (na oko 1220 m n/v), iz tri potočića, između sjeverozapadnih padina Meokrnja i jugoistočnih Očauša, tj u istočnoj strmini uzvisine Vijenac (1375 m n/v), u klancu prema Ciganskoj planini - znatno nižoj poziciji od izvora rijeke u koju se uliva. Već izvorišni potoci se spuštaju u još dublji klanac (za oko 380 m). Protiče kroz selo Bobovice (769 m n/v). Oko i iznad njenog izvorišta, vododijelnica je slivova Lašve i Velike Usore (tj. Bosne) i Vrbanje i Ugra (tj. Vrbasa).   . Do sastavaka u Kruševu Brdu duža je od Vrbanje; otuda vjerovatno potiču i različite procjene dužine matične rijeke (od 80 do 95,4 km)
Prihvata vodu brojnih potočića, a najsnažnije pritoke su joj (desni) Ljeskovac i Duboki i Novački potok (lijevi). Šezdesetih godina 20. vijeka na ovoj rijeci je bilo čak 15 vodenica i to u njenom donjem toku (od sela Bobovice do ušća).
Uz vodotok Bobovice, austrijske vlasti su svojevremeno izgradile uskotračnu željezničku prugu. Odvajala se od Čudnića, preko sela Bobovice, pa kroz kanjon između Palike i Pašinca do Srebrenog brda, tj. ušča potoka Krna (921 m n/v). . Na demontiranoj "štreci", kasnije su (lakše) izgrađene ceste za mnoga lokalna sela.
IC 1049
IC 1049 (također poznat kao MCG 10-21-21, PGC 52379 i UGC 9461) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 309 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 0,90 (81 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (63 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 2. jula 1889. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Polychaeta
thumb|240px| Glaveni dio  Phyllodoce lineata thumb|240px| Kretanje parapodija  Nereis succinea Polihete (lat. Polychaeta, od grč. πολύς - poli = mnogo + χαίτη - haeta = čekinja) ili mnogočekinjaši, su  razred u  koljenu  Annelida. To je najbrojnija skupina svog razreda, s oko 9.000 opisanih vrsta, a trebala bi biti najprimitivnija, odnosno ona koja najviše podsjeća na izvorni tip koljena. Vodene su životinje, gotovo isključivo morske, karakterizirane su tako što u svakom segmentu nose par parapodija, s dorzalnom grančicom i ventralnom granom, obdarenom brojnim hetama ili čekinjama (koje polihitetama daju ime, doslovno "mnogo čekinja"). Uglavnom su mesožderi pješčanog dna, ali postoje specijalizirani načini da se ishrane u sedimentima, u stilu onoga što kopnene vrste  rade s tlom ili  filtriraju vodu. Grupa je vjerovatno paraphiletska, od koje proizilaze najspecijaliziranije razredi pripadajućeg koljena.
U prošlosti, predački model bio je shvatan, ne samo ostalih anelida, već i  artropoda, zbog njihove segmentacije ili nervne anatomije. Rezultati filogenetičke analize molekulskih podataka sumnjaju da člankonožaci potječu izpolihetnih anelida i pokazuju da su annelide povezanije sa mehkušcima. Poznato je oko 8.000 živih vrsta. Polihitete, koji uključuju krpe, crvene crva, crvotoke, morske miševe i druge, su morski crvi koji su poznati po dobro definiranoj segmentaciji tijela. Jedinstveni među annelidima, većina segmenata tijela poliheta nosi par parapodija (ravnih, izrastenih izdanaka) sa setaama ili sitnim čekinjama. Polihite se razlikuju po veličini od nekoliko milimetara do oko 3 m i neformalno su podijeljene u dvije grupe: Errantia, slobodno pokretni oblici i Sedentarija ili sesilni oblici sa cijevima.
Opća obilježja
Polihiteti imaju važnu ulogu u prevrtanju sedimenata u moru. Crv palolo koristi se kao ljudska hrana u predjelima južnog Pacifika, gdje se u vrijeme rasta i razmnožavanje roji u velikom obilju. Ostale vrste se koriste kao mamci za ribolov.
Morfologija
Veličina većine poliheta kreće se između 5 i 10 cm, ali neke ne dostižu tek 1 mm, a druge prelaze 3 m. Tijelo je uglavnom dugačko i tanko i ima jasnu vanjsku segmentaciju. Mnoge vrste su obojene kriptično, ali neke su i sa jarkim i živopisnim obojenjima. Postoje tri tjelesne regije: prostom  i peristom ili kefalna regija (glava), metastom ' ili segmentirano stalo (soma) i pigidij  ili rep. Nedostaje im klitelum.
Filogenija
Molekulska filogenetska stabla otkrivaju da poliheti tvore složeno parafilicno grupu u odnosu na ostale grupe kao što su Clitellata, Echiura i Pogonophora. Fosili annelida Cambria složeni su tjelesni polihiteti koji imaju dobro razvijene parapodi i uparene priloge na glavi (palpama), što sugerira da korijen rožnica pokazuje drugačiji rezultat od dobivenog morfološkim stablima. Upoređujući morfologiju fosila s filogenetskom analizom i stavljajući relevantnost na bazalne polihete, dobiveni su sljedeći rezultati (2016):
Ovi rezultati nemaju konsenzus jer različite filogenetske analize pokazuju i druge rezultate koji predstavljaju i sličnosti i važne razlike. Na primjer, druge studije (2015) utvrdile su da su skupine kao što su crvi Sipuncula i simbiotski annelidi Myzostomida i Spintheridae bile među bazalnim polihitima; dok su u sjedećoj kladi Clitellata, Echiura i Pogonophora. S druge strane, grupa Archiannelida ili Haplodrili, koja je sastavljena od annelida meiofauna, bila bi polifiletka i raspršena između Errantia i bazalnih poliheta. Ovi rezultati mogu se sumirati na sledeći način:
Klasifikacija
Glavni dio klasifikacije je prema radovima Rouse & Fauchald, 1998: thumb|[[Eunereis longissima.]] thumb|[[Aphrodita aculeata.]] thumb|[[Hesiocaeca methanicola.]] thumb|[[Sabellastarte indica.]] thumb|[[Sabellidae.]] thumb|[[Spirobranchus giganteus.]]
Amundsenovo more
mini|desno|300px|Amundsenovo more
Amundsenovo more je more u Južnom okeanu smješteno zapadno od Antarktika, ispred Zemlje Marie Byrd.
Površina mora je 98.000 km2, a najveća dubina mora iznosi 585 metara.
Stankovci
Hrvatska:
Amundsenovo more
Amundsenovo more je dobilo ime po norveškom istraživaču Roaldu Amundsenu koji je bio istraživač sjevernih i južnih polarnih oblasti.
NGC 1435
NGC 1435 je odrazna maglina i nalazi se u sazviježđu Bik. Prvo otkriće je napravio Ernst Wilhelm Leberecht Tempel 19. oktobra 1859. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 2640
IC 2640 (također poznat kao PGC 1387441) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 565 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 0,30 (49 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (33 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 27. marta 1906. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Muslimansko osvajanje Sirije
Muslimansko osvajanje Sirije je niz vojnih pohoda muslimanske vojske Rašidunskog halifata, poduzetih u periodu između 634. i 638. godine, sa ciljem osvajanja Sirije. Teritorija tzv. Velike Sirije odnosno Levanta je u to doba činila istočni dio Bizantijskog carstva. Muslimanske snage su se pojavile na granicama carstva još za vrijeme života Muhammeda s.a.v.s. što je rezultiralo bitkom kod Mutaha 629. godine, ali je prava invazija na Levant započela 634. godine za vrijeme halifa Ebu-Bekra i Omera ibn el-Hattaba i njihovog najvažnijeg vojskovođe Halida ibn Velida. Iako je Bizantijsko carstvo u to doba bilo jedna od najmoćnijih sila, muslimanska vojska je već na samom početku invazije, zahvaljujući između ostalog i vojničkim sposobnostima Halida ibn Velida, postigla zadivljujuće uspjehe te su osvojili Damask i izbili na obalu Mediterana.
Uspon halifata
Nakon smrti Muhammeda s.a.v.s. 632. godine, Ebu Bekr je imenovan za halifu i političkog nasljednika u Medini. Ubrzo nakon toka, neka od arapskih plemena su se pobunili te je Ebu Bekr poveo rat protiv tih plemena tzv. Ridda ratovi. 12. godine po Hidžri, 18. marta 633. godine, cjelokupna Arabija je ujedinjena pod centralnu vlast halife. Ovim ratovima protiv otpadnika, pokrenut je historijski proces tokom kojeg će se u samo nekoliko desetljeća formirati jedno od najvećih carstava u historiji, počevši sa suočavanjem sa Perzijskim carstvom, jednim od tadašnja dva najveća carstva na svijetu.
Ekspedicija u Siriju
thumb|right|200px|Mapa invazije Levanta od strane vojski Rašidunskog hilafeta Nakon uspješno okončane vojne kampanje protiv Sasanidskog carstva a potom i osvajanja Iraka, Halid ibn Velid je osnovao svoja uporišta u Iraku. Dok je još bio u konfrontaciji sa Sasanidima uslijedio je sukob sa Bizantijskim vazalima, arapskim Gasanidima. Ubrzo su, na poziv iz Medine, regrutovana sva arapska plemena sa cijelog Arapskog poluostrva izuzev plemena koja su se pobunila protiv halife poslije smrti poslanika Muhammeda. Ova odmetnička plemena, koja su poražena u ratu protiv otpadništva (tzv. Rida ratovi), su isključena iz poziva i nisu bila dio vojske Rašidunskog hilafeta sve do 636. godine. Ebu-Bekr je organizirao vojsku u četiri cjeline, pri čemu je svaka cjelina imala svog komandanta i cilj kako slijedi:
Početna faza
Kretajući se ka dodijeljenom cilju, Jezid ibn ebi Sufjan se sa svojim snagama sukobio s malobrojnim snagama Arapa kršćana koji su se povlačili ispred muslimanske izvidnice, nakon čega je krenuo ka dolini Araba gdje je izbio na južni kraj Mrtvog mora. Glavnina bizantijskih linija odbrane nalazila se u priobalnom području, u blizini Gaze. Jezid je sa svojim snagama u dolinu Araba stigao otprilike u isto vrijeme kad i Amr ibn el-As u Elat. Bizantijci su poslali dva odreda svoje vojske kako bi spriječili Jezidove i Amrove snage da uđu na teritoriju Palestine pa iako su lahko poraženi od strane vojske Rašidunskog halifata, u izvjesnoj mjeri su usporili njeno napredovanje i dostizanje zadatih ciljeva. Ebu-Ubejde i Šerahbil ibn Hasan, s druge strane, su nastavili marš te su do početka maja 634. godine stigli na području između grada Bosre i Jabiya.
Car Heraklije, primivši obavještajne podatke od svojih arapskih vazala o kretanju muslimanske vojske počeo je planirati protumjere. Prema Heraklijevom naređenju, bizantijske snage iz različitih garnizona na sjeveru krenuli su da se okupe kod Adžnadajna. Prema toj procjeni bizantijska vojska sa tog položaja mogla je ući u borbu sa Amrovom vojskom a također i manevrirati protiv krila ili zadnjeg ostatka muslimanske vojske koja se nalazila u Jordanu i južnoj Siriji. Prema grubim procjenama Bizantijci su ovdje imali oko 100.000 vojnika.