cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Izabela I, kraljica Kastilje
Persekucija Jevreja i muslimana
Odobravanjem inkvizicije u Španiji, Katolički kraljevi su započeli "vjersko čišćenje". Izabela se protivila grubom kažnjivanju Jevreja što se tiče ekonomije, ali ne i Ferdinand. Približno 200,000 Jevreja napustilo je Španiju 31. marta 1492. godine. Ostali su se preobratili na kršćanstvo, samo da bi ih i dalje progonila Inkvizicija. Iako su sve džamije bile pretvorene u crkve, preostalim muslimanima u Granadi je bila zagarantovana neka vrsta vjerske slobode. Na njih se, međutim, vršio veliki pritisak, te su i oni na kraju bili protjerani 1502. godine.
Smrt i ostavštvina
mini|lijevo|Izabela I na samrti diktira testament
Izabela se za života pobrinula da njena djeca uspješnim brakovima uđu u sve evropske dvorove. Tako je su njene kćeri, Izabela i Marija, obje postale supruge portugalska kralja Manuela I. Njen sin Ivan je oženio Margaretu Austrijsku, no njegova smrt je pokvarila Izabeline planove. Međutim, Izabelina daleko najpoznatija kćerka je bila infanta Katarina, prva supruga engleskog kralja Henrika VIII.
Katolici iz raznih zemalja pokušavali su tokom vijekova Izabeli priskrbiti titulu sveca. Kao razlog su navodili njeno zauzimanje za siromahe i američke domoroce, a pripisivana su joj bila i razna čuda. Jevreji i sljedbenici Teologije oslobođenja su se usprotivili njihovim namjerama zbog njenog aktivnog učestvovanja u protjerivanju Semita. Papa Pavao VI otvorio je mogućnost beatifikacije, što je u budućnosti može dovesti i do statusa sveca.
NGC 3185
NGC 3185 (također poznat kao IRAS 10148+2156, MCG 4-24-24, PGC 30059 i UGC 5554) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 56 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 2,10 (34 hiljade sg) a najmanji 1,4 uglovnih minuta (23 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio George Johnstone Stoney u januaru 1850. godine.
Izabela I, kraljica Kastilje
Grbovi
Tokom života, Izabela I je koristila više grbova.
NGC 3185
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 874
NGC 874 (također poznat kao ESO 478-18, MCG -4-6-19 i PGC 8663) jeste spiralna galaksija koja je udaljena oko 554 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 0,90 (145 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (81 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Frank Muller 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Haptoglobin
Haptoglobin (skr. Hp) jest protein koji je kod ljudi kodiran genom HP  sa hromosoma 16. U krvnoj plazmi, haptoglobin se veže sa visokim afinitetom na slobodni hemoglobin, oslobađa se iz eritrocita i na taj način inhibira njegovu štetnu oksidacijsku aktivnost. U poređenju sa Hp, hemopeksin se vezuje za slobodni hem. Kompleks haptoglobin-hemoglobin tada biva uklonjen putem retikuloendotelnog sistema (uglavnom slezine). U kliničkim uslovima, analiza haptoglobina se koristi za skrining i praćenje unutarvaskularne hemolitse anemije. U unutarvaskularnoj hemolizi, slobodni hemoglobin će se osloboditi u cirkulaciju i stoga će haptoglobin vezati hemoglobin. Ovo uzrokuje pad nivoa haptoglobina.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 406 aminokiselina, a molekulska težina Da.
Funkcija
Hemoglobin koji oštećena crvena krvna zrnca ispuštaju u krvnu plazmu ima štetne učinke. „HP“ gen kodira preproprotein koji se obrađuje kako bi se dobili i alfa i beta lanci, koji se zatim kombinuju kao tetramer da bi se proizveo haptoglobin. Haptoglobin funkcionira tako da veže slobodnu plazmu hemoglobina, što omogućava degradacijskim enzimima da dobiju pristup hemoglobinu, dok istovremeno sprječava gubitak željeza kroz bubrege i štiti ih od oštećenja hemoglobinom. Cilj ćelijskog receptora za Hp je receptor za čišćenje monocita/makrofaga, CD163. Nakon vezivanja Hb-Hp za CD163, ćelijska internalizacija kompleksa dovodi do metabolizma globina i hema, što je praćeno adaptivnim promjenama u putevima metabolizama antioksidansa i željeza i polarizacijom makrofagnog fenotipa.
Sinteza
Haptoglobin proizvode uglavnom ćelije hepatocita, ali i druga tkiva kao što su koža, pluća i bubrezi. Pored toga, gen za haptoglobin eksprimiran je u mišjem i ljudskom masnom tkivu. Pokazalo se da se haptoglobin eksprimira i u masnom tkivu goveda.
Struktura
Haptoglobin, u svom najjednostavnijem obliku, sastoji se od dva alfa i dva beta lanca, povezanih disulfidnim mostovima. Lanci potiču od uobičajenog proteinskog prekursora, koji se proteolitski cijepa tokom sinteza proteina. Hp postoji u dva alelna oblika u ljudskoj populaciji, takozvani Hp1 i Hp2, pri čemu je potonji nastao zbog djelimične duplikacije Hp1 gena. Stoga se kod ljudi nalaze tri genotipa Hp: Hp1-1, Hp2-1 i Hp2-2. Pokazalo se da Hp različitih genotipova veže hemoglobin sa različitim afinitetima, pri čemu je Hp2-2 najslabije vezivo.
Kod ostalih vrsta
HP je pronađen kod svih do sada proučavanih sisara, nekih ptica, npr. kormoran i noj, ali i, u jednostavnijem obliku, košljoribe, npr. zebrica. Hp je odsutan barem kod nekih vodozemaca (Xenopus) i neognatnih ptica (kokoši i guske).
Klinički značaj
Mutacije ovog gena ili njegovih regulatornih regija uzrokuju haptoglobinemiju ili hipohaptoglobinemiju. Ovaj gen je takođe povezan sa dijabetesno mnefropatijom, učestalost koronarne arterijske bolesti kod dijabetesa tipa 1, Crohnove bolesti, ponašanje upalne bolesti, primarni sklerozirajući holangitis, sklonost idiopatskoj Parkinsonovoj bolesti, i smanjena incidencija malarije preko Plasmodium falciparum. Pošto će retikuloendotelni sistem ukloniti kompleks haptoglobin-hemoglobin iz tijela, nivo haptoglobina će biti smanjen u slučaju vaskularne hemolize ili „teške“ vanvaskularne hemolize. U procesu vezivanja za slobodni hemoglobin, haptoglobin sekvestrira željezo unutar hemoglobina, sprječavajući bakterije koje ga koriste da imaju koristi od hemolize. Pretpostavlja se da je zbog toga haptoglobin evoluirao u protein akutne faze. HP ima zaštitni učinak na hemolitski bubreg. Različiti fenotipovi haptoglobina razlikuju se po svojim antioksidansnim svojstvima, čišćenju i imunomodulacijskim svojstvima. Ovaj aspekt haptoglobina može dobiti na značaju u imunosupresiranim stanjima (kao što je jetrena ciroza), a različiti fenotipovi mogu rezultirati različitim nivoima osjetljivosti na bakterijske infekcije. Neke studije povezuju određene fenotipove haptoglobina sa rizikom od razvoja shizofrenije.
Zastava Litvanske SSR
mini|desno|250px|Zastava Litvanske SSR Zastava Litvanske SSR je usvojena 1940. godine. Zastava koja je bila u upotrebi od 1953. do 1988. usvojena je 15. jula 1953. godine, a bila je crvene boje sa zlatnim srpom i čekićem, te zlatno obrubljenom crvenom zvijezdom u njenom gornjem dijelu s bijelom tankom prugom i zelenom gustom trakom na dnu.
Historija
Prva zastava Litvanske SSR usvojena je 30. jula 1940. godine. Zastava je bila crvena sa zlatnim srpom i čekićem u gornjem lijevom uglu, a latinični znakovi LIETUVOS TSR (Litvanska SSR na litvanskom jeziku) iznad njih u zlatnim beserifnim slovima.
Zastava koja je bila u upotrebi od 1953. do 1988. usvojena je 15. jula 1953. godine, a bila je prilagođena novim standardima koji je važio za sve zastave Sovjetskih Socijalističkih Republika. Gornji crveni dio zauzimao je 2/3 širine zastave sa obaveznim srpom i čekićwm i crvenom zvijezdom. Donji dio zastave je mogla prilagoditi svaka republika. Litvanija je dodala uske bijele (1⁄12 širine) i veće zelene (1⁄4 širine) trake. Zeleno-bijele pruge tako su predstavljale široka polja i šume u zemlji koje služe poljoprivrednoj i šumarskoj industriji.
18. novembra 1988. godine, trobojnica Litvanije usvojena je kao zastava SSR-a, čak i prije nego što je Litvanija u martu 1990. proglasila nezavisnost. Vrhovni sovjet Litvanske SSR, nadahnut pokretom za nezavisnost Sąjūdis, izmijenio je ustav i usvojio trobojnicu zastavu Litvanije koja je korištena u međuratnim godinama.
House muzika
Tipično za house je 4/4 takt, udarac bas bubnja na svaku četvrtinku (four to the floor) i udarac dobosa na svaku drugu četvrtinku. Tempo se obično kreće oko 123 BPM (Beat per minute).
U devetesetim godinama iz house muzike nastaju mnogi drugi stilovi elektronski muzike. Neki od njih su tech house, garage house, deep house, acid house i drugi.
Poznati predstavnici danas su:
i mnogi drugi.
Cerera (patuljasta planeta)
Cerera, službene oznake 1 Ceres (simbol: ), je najmanja identifikovana patuljasta planeta u Sunčevom sistemu i jedina u asteroidnom pojasu. Otkrio ju je Giuseppe Piazzi 1. januara 1801. godine i dobila je ime po Rimskoj boginji Cereri — boginji rastućih biljaka, žetve i majčinske ljubavi.
Ceresova prividna magnituda se kreće od 6,7 do 9,3 i zato je premalo osvijetljen da bi se vidio golim okom. 27. septembra 2007. godine, NASA je lansirala svemirsku sondu Dawn radi istraživanja Veste (2011.-2012.) i Ceresa (2015.).
Otkriće
Ceresa je 1. januara 1801. godine otkrio Giuseppe Piazzi koji je tražio zvijezdu izlistanu sa strane Francisa Wollastona kao Mayer 87, jer se nije nalazila na datoj poziciji u Mayerovom zodijačkom katalogu. Umjesto zvijezde, Piazzi je pronašao objekat sličan zvijezdi koji se kretao, za koji je prvo mislio da je kometa. Piazzi je ukupno 24 puta promatrao Ceres, zadnji put 11. februara, kada je bolest prekinula njegova promatranja. Svoje otkriće je objavio 24. januara 1801. godine u pismima kolegama astronomima, među njima i njegovom zemljaku Barnabiu Orianiu iz Milana. Predstavio ga je kao kometu, ali "pošto je njegovo kretanje tako sporo i pravilno, više puta mi se učinilo da bi moglo biti nešto bolje od komete". U aprilu, Piazzi je poslao svoja kompletna promatranja Orianiu, Johannu Elertu Bodeu i Jérômeu Lalandeu iz Pariza. Informacije su objavljene 1801. godine u septembarskom izdanju časopisa Monatliche Correspondenz.
Ubrzo nakon ovoga, Ceresova prividna pozicija se promijenila (većinom zbog Zemljinog orbitalnog kretanja). Tada je već bio preblizu Sunčevom sjaju, pa drugi astronomi nisu mogli potvrditi Piazzieva posmatranja sve do kraja godine. Ipak nakon toliko dugo vremena, bilo je teško predvidjeti njegovu tačnu poziciju. Da bi ponovo pronašao Ceres, Carl Friedrich Gauss, tada star 24 godine, je izumio efikasnu metodu otkrivanja orbite. Za samo nekoliko sedmica, predvidio je njegovu putanju i poslao svoje rezultate von Zachu. 31. decembra 1801. godine von Zach i Heinrich W. M. Olbers su pronašli Ceres blizu predviđene pozicije.
Herschel je 1802. godine procijenio da Ceres ima prečnik od 260 km, a 1811. godine Johann Hieronymus Schröter je procijenio da taj prečnik iznosi 2.613 km.
Ime
Piazzi je prvobitno predložio ime Ceres Ferdinandea (italijanski, Cerere Ferdinan­dea) za ovo tijelo, po mitološkoj figuri Cereri (Rimskoj boginji biljaka) i Kralju Ferdinandu od Dvije Sicilije. "Ferdinandea" nije bilo prihvatljivo drugim nacijama u svijetu, tako da je izbačeno. Ceres se kratkovremeno u Njemačkoj zvao Hera. U Grčkoj se naziva Δήμητρα (Demetra), po grčkom ekvivalentu boginje Cerere; u engleskom govornom području, Demetra je naziv asteroida (1108 Demetra). Zbog rijetkog korištenja, ne postoji konsenzus o ispravnom korištenju pridjeva, ali se najčešće koriste Cereski i Ceranin. Ceresov astronomski simbol je srp (20px|Srp, simbol Ceresa), sličan Venerinom simbolu (22px|Astronomski simbol Venere) koji je simbol ženskog spola i Venerinog ogledala. Element Cerijum je dobio naziv po Ceresu. Element paladij je prvobitno bio nazvan po Ceresu, ali je njegov pronalazač promijenio ime nakon što je cerij dobio svoje ime. Paladij je dobio ime po asteroidu 2 Pallas.
Status
200px|mini|lijevo|Ceres (dolje lijevo), Mjesec i Zemlja, prikazani u omjeru. Klasifikacija Ceresa se više puta mijenjala i bila je predmet neslaganja. Johann Elert Bode je vjerovao da je Ceres "odbjegli planet" za kojeg je vjerovao da postoji između Marsa i Jupitera, na daljini od 419 miliona km (2,8 AJ) od Sunca. Ceresu je dodjeljen planetarni simbol i ostao je izlistan kao planet u astronomskim knjigama (zajedno sa 2 Pallasom, 3 Junom i 4 Vestom oko pola vijeka, kada je otkriveno još asteroida.
Ipak, kako je sve više objekata bilo otkrivano u području, shvaćeno je da Ceres predstavlja samo prvo u nizu mnogih sličnih tijela. Sir William Herschel je 1802. godine skovao termin asteroid ("sličan-zvijezdi") za takva tijela, pišući kako "ona toliko liče na male zvijezde da ih je veoma teško razlikovati, čak i sa veoma dobrim teleskopima". Kao prvo takvo tijelo koje je otkriveno, dodjeljena mu je oznaka 1 Ceres po modernom sistemu numerisanja asteroida.
Fizičke karakteristike
mini|lijevo|Veličine prvih 10 otkrivenih manjih planeta u odnosu na [[Zemlja (planeta)|Zemljin Mjesec. Cerera je skroz lijevo.]] mini|200px|Slike Cerere sa [[Svemirski teleskop Hubble|svemirskog teleskopa Hubble, snimljene 2003/04. godine sa maksimalnom rezolucijom od oko 30 km. Priroda bijele tačke je nepoznata.]]
Ceres je najveći objekat u asteroidnom pojasu, koji leži između Marsa i Jupitera. Poznato je da Kuiperov pojas sadrži veće objekte, uključujući Pluton, 50000 Quaoar i 90482 Ork, dok je udaljenija Erida, u rasijanom pojasu, najveća od svih ovih tijela.
Ceresova masa je utvrđena analizom uticaja kojeg ima prema malim asteroidima. Rezultati koje su razni autori dobili se malo razlikuju. Srednja vrijednost tri najpreciznije vrijednosti od 2008. godine iznosi približno 9,4 kg. Sa ovom masom, Ceres čini trećinu ukupne izračunate mase asteroida u Sunčevom sistemu. Ukupna masa asteroida iznosi 3,0 ± 0,2 kg, te čini oko četiri posto mase Mjeseca. Veličina Ceresa i njegova masa su dovoljni da mu omoguće poprimanje skoro sferoidnog oblika. Po tome, on je blizu hidrostatičke ravnoteže. Na drugu stranu, drugi veliki asteroidi kao što su 2 Pallas, 3 Juno, 4 Vesta i posebno 10 Hygiea su prilično nepravilnog oblika.
Peter Thomas sa Univerziteta Cornell je pretpostavio da Ceres ima podijeljenu unutrašnjost; njegov elipticitet se čini premalim za nepodijeljeno tijelo, što znači da se sastoji od stjenovitog jezgra obavijenog ledenim omotačem. Ovaj 100 km širok omotač (23–28 posto mase Ceresa; 50 posto zapremine ) sadrži 200 miliona kubnih kilometara vode, što je veće od količine svježe vode na Zemlji. Ovaj rezultat istraživanja podržavaju promatranja teleskopa Keck iz 2002. godine i evolucijsko modelovanje. Takođe, određene karakteristike njegove površine i historija (kao što je udaljenost od Sunca, koja je dovoljno oslabila solarno zračenje da omogući uvrštavanje komponenata sa veoma niskom tačkom smrzavanja u njegovu formaciju) upućuju na prisutnost nestabilnih materijala u unutrašnjosti Ceresa.
Površina
Sastav površine Ceresa je, u širem smislu, sličan sastavu površine asteroida C-tipa. Ipak, neke razlike postoje. Sveprisutna svojstva IR spektruma Ceresa pripadaju hidratnim materijalima, što označava prisutnost značajne količine vode u unutrašnjosti ovog tijela. Ostali mogući sastojci površine obuhvataju gline bogate željezom (kronstedtite) i karbonate (dolomite i siderite), koji su česti minerali u ugljenik-hondritnim meteoritima. Spektralne osobine karbonata i glina obično nedostaju u u spektru drugih asteroida C-tipa. Ceres se ponekada klasifikuje kao asteroid G-tipa.
Površina Ceresa je relativno topla. Maksimalna temperatura na osunčanoj strani je 5. maja 1991. godine procjenjena na 235 K (oko −38 °C). Ako se u obzir uzme heliocentrična udaljenost u datom vremenu, dobija se procjena o maksimalnoj temperaturi od 239 K na perihelu.
lijevo|mini|250px|Dijagram unutrašnje strukture Ceresa
Otkriveno je samo nekoliko nedvojbenih svojstava površine Ceresa. Ultraljubičaste slike visoke rezolucije sa svemirskog teleskopa Hubble snimljene 1995. godine su pokazale tamnu tačku na njegovoj površini koja je dobila nadimak "Piazzi" u čast pronalazača Ceresa. Za nju se mislilo da predstavlja krater. Kasnije su blizu-infracrvene slike još veće rezolucije snimljene tokom cijele rotacije pomoću teleskopa Keck korištenjem adaptivne optike pokazale nekoliko svijetlih i tamnih dijelova koji su se kretali sa rotacijom patuljaste planete. Dva tamna područja su imala kružni oblik i pretpostavlja se da su krateri; za jednog od njih je primjećeno da ima svijetlu centralnu regiju, dok je drugi identifikovan kao "Piazzi" područje. Novije slike svemirskog teleskopa Hubble u vidljivom dijelu spektra cijele rotacije snimljene 2003. i 2004. godine prikazuju 11 prepoznatljivih područja na površini, čija je priroda trenutno nepoznata. Jedno od ovih područja naliči području "Piazzi" koje je posmatrano ranije.
Ova posljednja posmatranja su također pokazala da je Ceresov sjeverni pol usmjeren u smjeru rektascenzije 19 h 24 min (291°), deklinacija +59°, u sazviježđe Zmaja. Ovo znači da je Ceresov osni nagib veoma mali—oko 3°.
Atmosfera
Postoje indikacije da bi Ceres mogao imati tanak sloj atmosfere i smrznutu vodu na površini. Površinski zaleđena voda nije stabilna na udaljenostima manjim od 5 AJ od Sunca, pa se očekuje da će sublimirati ako se direktno izloži solarnom zračenju. Zaleđena voda može doći iz dubljih slojeva Ceresa na površinu, ali će nestati u veoma kratkom vremenskom periodu. Rezultat ovoga je teško otkrivanje isparavanja vode. Nestajanje vode sa područja Ceresovih polova je možda posmatrano ranih 90-tih, ali ovo nije dokazano. Postoji mogućnost otkrivanja nestajanja vode u okolini kratera nedavnog udara ili iz pukotina u slojevima ispod površine Ceresa. IUE je ultraljubičastim posmatranjima otkrio statistički bitnu hidroksidnu vodenu paru u blizini Cereskog sjevernog pola.
Orbita
mini|lijevo|300px|Orbita Ceresa Ceres putuje orbitom između Marsa i Jupitera, unutar asteroidnog pojasa, sa periodom od 4,6 Zemaljskih godina. Orbita je umjereno nagnuta (i = 10,6° u odnosu na 7° za Merkur i 17° za Pluton) i umjereno ekscentrična (e = 0,08 u odnosu na 0,09 za Mars).
Dijagram ilustruje orbite Ceresa (plava) i nekoliko planeta (bijela/siva). Segmenti orbita ispod ekliptike su označeni tamnijim bojama, a znak narandžastog plusa označava lokaciju Sunca. Gornji lijevi dijagram je polarni pogled koji prikazuje lokaciju Ceresa između Marsa i Jupitera. Gornji desni dijagram je demonstracija lokacija perihela (q) i afela (Q) Ceresa i Marsa. Perihel Marsa je na suprotnoj strani u odnosu na Sunce od perihela Ceresa i nekoliko velikih asteroida iz asteroidnog pojasa, uključujući 2 Pallas i 10 Hygieau. Donji dijagram je pogled iz perspektive koji prikazuje nagib orbite Ceresa u odnosu na orbite Marsa i Jupitera.
U prošlosti, smatralo se da je Ceres najveći član porodice asteroida. Ove grupacije asteroida dijele slične elemente orbite, što može označavati slično porijeklo u vidu sudara asteroida u prošlosti. Ipak je otkriveno da Ceres ima drugačija spektralna svojstva od ostalih članova porodice, tako da se sada ova grupacija naziva Porodica Gefion, nazvana po članu sa najnižim brojem, 1272 Gefionu. Ceres je vjerovatno samo uljez u svojoj sopstvenoj porodici, imajući slične orbitalne elemente čistom slučajnošću, ali ne i porijeklo. Period rotacije Ceresa je 9 sati i 4 minute.
Tranziti planeta sa Ceresa
Gledano sa Ceresa, Merkur, Venera, Zemlja i Mars mogu preći preko Sunca, to jest tranzitovati preko njega. Najčešći tranziti su oni sa Merkurom, što se događa svakih par godina, posljednji put 2006., a sljedeći 2010. godine. Slični periodi su od 1953. do 2051. godine sa Venerom, 1814. do 2081. godine sa Zemljom, te od 767. do 2684. godine sa Marsom.
Porijeklo i evolucija
Posmatranja impliciraju da je Ceres preživjela protoplaneta (planetarni embrio) koja se formirala prije 4,57 milijardi godina u asteroidnom pojasu. Dok je većina protoplaneta unutrašnjeg Sunčevog sistema (uključujući sva tijela veličine od Mjeseca do Marsa) ili spojena sa drugim protoplanetama zarad formiranja terestričkih planeta ili izbačena iz Sunčevog sistema od strane Jupitera, Ceres je preživio relativno netaknut. (Drugi mogući manji protoplanet, Vesta je doživio katastrofalan udar nakon očvršćavanja. ) Ipak, postoji mogućnost da je Ceres formiran u Kuiperovom pojasu i da je kasnije uhvaćen u asteroidnom pojasu.
Daljnja evolucija Ceresa je relativno jednostavna. Ugrijan energijom akrecije i raspadanjem raznih radionuklida uključujući, možda, kratkotrajne elemente poput 26Al, Ceres se podijelio na stjenovito jezgro i ledeni omotač nedugo nakon formacije. Ovaj događaj je izazvao oblikovanje površine vodenom vulkanizacijom i tektonikom, brišući pritom stara geografska obilježja. Ipak, zbog njegove male veličine, Ceres se brzo ohladio i procesi oblikovanja su se zaustavili. Led na površini je postepeno sublimirao, ostavljajući razne hidratne minerale poput glina i karbonata. Ceres je sada geološki mrtav, čija se površina oblikuje isključivo udarima.
Prisustvo značajnih količina zaleđene vode u njegovom sastavu povećava mogućnost da Ceres ima ili je imao sloj tečne vode u svojoj unutrašnjosti. Ovaj hipotetički sloj se često zove okean. Vodeni sloj se nalazi (ili se nalazio) vjerovatno između stjenovitog jezgra i zaleđenog omotača, slično kao kod Evrope. Postojanje okeana je vjerovatnije ako se amonijak ili drugi antifrizni spojevi rastvaraju u vodi. Mogućnost postojanja tečne vode unutar Ceresa ga čini mjestom povoljnim za potragu za vanzemaljskim životom.
Osmatranja
Kada se nalazi blizu perihela, Ceres može dostići vizuelnu magnitudu od +6,7. Ovo uopšteno znači da je samo malo pretaman da bi se mogao vidjeti golim okom, ali pod posebnim uslovima gledanja, osoba veoma oštrog vida bi mogla vidjeti ovu patuljastu planetu. Jedini drugi asteroidi koji mogu dostići sličnu magnitudu osvjetljenosti su 4 Vesta i, tokom rijetkih pozicija blizu perihela, 2 Pallas i 7 Iris. Na konjunkciji, Ceres ima magnitudu od oko +9,3, što odgovara najslabije vidljivim objektima vidljivim sa 10x50 dvogledom. Dakle, može se vidjeti dvogledom kada god je iznad horizonta na tamnom nebu.
Neki značajni datumi u osmatranju Ceresa obuhvataju:
Potencijalna nastanjivost
Iako se o Ceresu ne raspravlja tako aktivno kao o potencijalnom domu mikrobiološkog vanzemaljskog života kao što su Mars, Evropa, Enkelad ili Titan, on ima najviše vode od bilo kojeg tijela u unutrašnjem Sunčevom sistemu nakon Zemlje, i vjerovatne džepove slane vode. ispod njegove površine mogla bi se osigurati staništa za život. Iako nema plime i oseke, kao Evropa ili Enkelad, dovoljno je blizu Sunca i sadrži dovoljno dugovječnih radioaktivnih izotopa da očuva tekuću vodu u svojoj podzemnoj površini na duži period. Detekcija organskih jedinjenja na daljinu i prisustvo vode pomiješane sa 20% ugljika po masi na njenoj bliskoj površini moglo bi da obezbjedi uslove pogodne za organska hemijska jedinjenja. Od biohemijskih elemenata, Ceres je bogat ugljikom, vodikom, kisikom i azotom, ali fosfor tek treba da se otkrije, a sumpor, uprkos tome što je sugerisan na osnovu Hubble UV opservacije, nije detektovan od strane Dawn misije.
Istraživanje
mini|desno|Ilustracija Dawna dok uključuje [[ionski pogon na putu ka Ceresu]]
Do danas, nijedna svemirska sonda nije posjetila Ceres. Ipak, NASA je 27. septembra 2007. godine lansirala svemirsku letjelicu Dawn koja je ušla u orbitu asteroida 4 Vesta 16. jula 2011. godine prije nego što što je stigla do Ceresa početkom marta 2015. godine.
Zadatak misije je bio da letjelica Dawn uđe u orbitu oko Ceresa na visini od 5.900 km. Letjelica je smanjila orbitalnu udaljenost na 1.300 km nakon pet mjeseci studiranja, a zatim na 700 km nakon sljedećih pet mjeseci. Instrumenti svemirske letjelice obuhvataju kameru, vizuelnu i infracrvenu spektrometar, te detektore gama zračenja i neutrona. Oni su iskorišteni da ispitaju oblik i sastav patuljaste planete.
Radio signali sa letjelice dok se nalazila u orbiti i na površini Marsa su iskorišteni za procjenu mase Ceresa na osnovu njegovih perturbacija na putanju Marsa.
Dawn je 19. februara 2015. snimio dva izvora svjetla na njegovoj površini. Ispostavilo se da je riječ o odsjaju Sunca. Ipak, razlog odsjaja nije poznat. Moguće je da se tu nalazi led.
Biometrija
Biometrija je tehnika za autentifikaciju koja koristi jedinstvene fiziološke karakteristike svakog čovjeka kako bi ga IT sistem autentificirao.
To znači da se, npr., kod autentifikacije, odnosno prijave na računar korisnik umjesto unošenjem korisničkog imena i šifre identificira nečim drugim što je jedinstveno za njega i što ga čini različitim od drugih korisnika.
Danas su najčešće korištene mogućnosti otisak prsta, geometrija šake i lica i izgled mrežnjače. Sve ove osobine jedinstvene su za svaku osobu.
Biometrija nalazi široku primjenu u informatičkoj sigurnosti i informatici generalno.
Molekula
mini|desno|150p|Prikaz molekule [[voda|vode]] Molekula je električki nenaelektrisana, neutralna grupa dva ili više atoma koji su povezani hemijskim vezama. Molekule se razlikuju od iona tako što nemaju električni naboj. Međutim, u kvantnoj fizici, organskoj hemiji i biohemiji pojam molekule se ne uzima toliko striktno, te se u molekule ubrajaju i poliatomski ioni.
U kinetičkoj teoriji gasova, pojam molekule se često koristi za bilo koju česticu gasa bez obzira na njen sastav. Po ovoj definiciji, atomi plemenitih gasova se također smatraju molekulama iako se oni sastoji samo od pojedinačnih međusobno nepovezanih atoma.
Molekula može biti homonuklearna, tj. može se sastojati iz atoma samo jednog hemijskog elementa, kao što je kisik (O2); ili može biti hemijski spoj koji se sastoji iz više od jednog hemijskog elementa, kao što je voda, čija je hemijska formula H2O. Atomi i kompleksi su spojevi ne-kovalentnim hemijskim vezama kao što su vodikove ili ionske veze se općenito ne smatraju pojedinačnim molekulama.
Potpredsjednik SFRJ
Ustavna uloga
Prema ustavu iz 1963 godine, potpredsjednik Republike je imao slijedeća ovlašćenja:
Šarena porfirija
Šarolika porfirija ili varijegatna porfirija porphyria, poznata još pod nekoliko naziva, je autosomno dominantna porfirija. Može imati akutne (teške, ali obično ne dugotrajne) simptome zajedno sa simptomima koji utječu na kožu. Poremećaj je rezultat niskog nivoa enzima odgovornog za sedmi korak u proizvodnji hema. Hem je vitalna molekula za sve tjelesne organe. To je komponenta hemoglobina, molekule koji nosi kisik u krvi.
Znakovi i simptomi
Neki ljudi sa šarolikom porfirijom imaju kožu koja je preosetljiva na sunčevu svetlost (fotosjetljivost). Područja kože izložena suncu razvijaju jake plikove, ožiljke, promjene pigment acije i pojačan rast dlaka. Izložena koža postaje lomljiva i lahko se ošteti.
Rijetko, znaci i simptomi šarene porfirije mogu početi u djetinjstvu ili ranom djetinjstvu. U takvim slučajevima, obično su ozbiljniji od onih koji počinju kasnije u životu.
Genetika
Šaroliku porfiriju uzrokuju mutacije u genu PPOX. PPOX gen stvara enzim vezan za membranu mitohondrijel koji se zove protoporfirinogen-oksidaza, koji je ključan za hemijski proces koji dovodi do proizvodnje hema. Aktivnost ovog enzima je smanjena za 50 posto kod većine ljudi sa šarolikom porfirijom. U teškim slučajevima koji počinju rano u životu, enzim je gotovo potpuno neaktivan. Negenetski faktori kao što su određeni lijekovi, stres i drugi gore navedeni mogu povećati potražnju za hemom i enzimima potrebnim za stvaranje hema. Kombinacija ove povećane potražnje i smanjene aktivnosti protoporfirinogen-oksidaza remeti proizvodnju hema i omogućava nusproizvodima procesa da se akumuliraju u jetri, izazivajući akutni napad.
Variegatna porfirija se nasljeđuje po autosomno dominantnom obrascu, što znači da se defektni gen nalazi na autosomu, a nasljeđivanje jedne kopije defektnog gena od zahvaćenog roditelja dovoljno je da izazove poremećaj. Teži slučajevi su rezultat nasljeđivanja dvije kopije defektnog gena.
Cijeli PPOX gen ima oko osam kb sa 13 egzona sekvenci. Uspješno je kloniran iz biblioteke cDNK 1995., otkrivajući da je, nakon prerade, dug 477 nukleotida. Ranije se smatralo da se gen PPOX nalazi na hromosomu 14, ali eksperimenti mapiranja (FISH) pokazali su da je blizu regije 1q23. An additional aggravating mutation affecting variegate porphyria can be found at 6p21.3 on the HFE gene.
Klinička, biohemijska i mutacijska studija na osam pacijenata sa švicarskom šarenom porfirijom i njihovim porodicama iz 2006., otkrila je četiri nove mutacije PPOX gena, za koje se vjeruje da su jedinstvene za švicarsku populaciju.
Dijagnoza
Dijagnoza se postavlja pronalaženjem povišenih razina porfirina u urinu, povišenih porfirina u fecesu, izrazito povišenih porfirina u plazmi (patognomski) i pronalaženjem fotosenzitivnih kožnih lezija na kliničkom pregledu.
Liječenje
U liječenju ovog stanja korištena je transplantacija jetre.
Epidemiologija
U Južnoj Africi, prevalencija šarene porfirije je otprilike 1/300. U Finskoj, prevalencija je 1/75.000.
Također je nađena u Argentini,  Švedskoj, i Australiji.
Reference
Ovaj članak uključuje tekst iz javnog domena sa linka [http://ghr.nlm.nih.gov Nacionalne medicinske biblioteke SAD-a
TTC37
Tetratrikopeptidni ponavljajući domen 37 (TTC37) jest protein koji je kod ljudi kodiran genom sa hromosoma 5.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 1.564 aminokiseline, a molekulska težina  175.486 Da.
Funkcija
Uključen je u takav biološki proces kao što je acetilacija.
Lokaliziran je u citoplazmi ijezdru.
NGC 44
NGC 44 je dvostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Andromeda. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 22. novembra 1827. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Alija Đerzelez
Alija Đerzelez je epski narodni junak Bošnjaka. Prema tradiciji, sakriven u pećini u planini, u stoljetnom snu, i njegov spasilački dolazak se očekuje u odsudnom trenutku. Oblikovan na osnovu historijske stvarne ličnosti Gurz Ilyas-a. Kao godina njegove pogibije uzima se 1491.godina, i to, prema jednoj verziji tokom borbi oko tvrđave Sokol na Plivi, i prema drugoj, nedaleko od te tvrđave, u polju današnjeg sela Gerzovo.
Prema predanju, Alija Đerzelez je bio izuzetno pobožan i klanjao je obavezno, a pogotovo prije boja. Priča tako kaže da su neprijatelji na sve načine pokušavali da ga dokrajče, a onda su od neke babe čuli da se Alija može ubiti samo na namazu, pošto je on obavljao namaz u takvoj skrušenosti da ga ni strah da će izgubiti život ne bi omeo u tome. Neprijatelji su mu, dok je bio na namazu, odsjekli glavu. Pečevi piše da je ban Derenčin odsječenu glavu poklonio ugarskom kralju, koji je naredio da se ova ukopa na Budimskom brdu, koje je od tada pozvano Gerzelez brdo. Na tom brdu je u Đerzelezovu slavu, koji se istekao pri zauzeću Budima, sultan Sulejman podigao tekiju.
U Sarajevu se nalazi Kuća Alije Đerzeleza koju je Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika 2005. godine, kao graditeljsku stambenu cjelinu, proglasila za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Reference
Sa en wiki:
Mohorovičićev diskontinuitet
mini|300px|Shematski prikaz unutrašnjosti Zemlje. 1. kontinentalna kora - 2. oceanska kora - 3. gornji sloj - 4. donji sloj - 5. vanjska jezgra - 6. unutarnja jezgra - A: Mohorovičićev diskontinuitet - B: [[Gutenbergov diskontinuitet - C: Lehmannov diskontinuitet]] desno|mini|300px|Stijene ordovicijske starosti iz Mohorovičićevog diskontinuiteta danas na površini u nacionalnom parku Gros Morne, [[Newfoundland, Kanada]] Mohorovičićev diskontinuitet ("Moho" sloj) granična je zona između Zemljine kore (površina Zemlje) i litosfere (gornji dio plašta Zemlje), zajedno s kojom sačinjava stjenovitu cjelinu. Ime je dobila po Andriji Mohorovičiću (1857–1936), istaknutom hrvatskom naučniku na području meteorologije i seizmologije.
Moho sloj nalazi se prosječno 7 km ispod dna okeana i 30 do 50 km ispod tipične kontinentalne kore.
Tokom kasnih 1950-ih i ranih 1960-ih priložen je zahtjev da se izbuši rupa kroz dno okeana do te granice. Ali taj pothvat, imenovan Project Mohole, nikad nije dosegao dovoljnu potporu i bio je odbijen; otkazao ga je Kongres SAD-a 1967. godine. Sovjetski Savez je, s druge strane, na Kola institutu izbušio rupu duboku 12.260 metara (bušenje je trajalo 15 godina), dosad najdublju rupu, prije no što je taj pokušaj napušten.
Doseći diskontinuitet ostaje važan naučni cilj. Nedavni zahtjev želi da posebna kapsula grijana radiogenskom toplinom istraži Zemljinu unutrašnjost oko Moho sloja i u gornjem plaštu. Japanski projekt Chikyu Hakken ("Otkrivanje Zemlje") isto želi istražiti taj dio Zemlje.
Toskanski red
mini|desno|Toskanski red
Toskanski red je jedan od nižih redova klasične arhitekture novijeg datuma. Red je zapravo pojednostavljena deblja verzija dorskog reda koji je uvršte u kategoriju klasične arhitekture u 16. vijeku od strane italijanskih arhitektonskih teoretičara. Toskanski red ima jednostavno postolje, nije kaneluriran dok kapitel i glavni vijenac nemaju dekoracije. Jednostavan astragal oprštenjuje stub ispod jednostavne kape.
Fadil Redžić
Fadil Redžić (rođen 10. decembra 1946) bosanskohercegovački je kompozitor i bivši basist sarajevske pop rock grupe Indexi.
Biografija
Fadil Redžić rođen je 10. decembra 1946. godine u Bihaću. Školovao se i studirao u Sarajevu, na Prirodno-matematičkom fakultetu, odsjek fizika, kojeg je napustio na četvrtoj godini radi profesionalnog muzičkog opredjeljenja. Nakon toga je diplomirao na Muzičkoj akademiji u Sarajevu. Tokom 80-ih godina pohađao je i Berklee College of Music u Bostonu, SAD.
Njegov brat Zoran Redžić također je bio basist i svirao je početkom 70-ih godina u grupi "Mića, Goran i Zoran" (Milić Vukašinović, Goran Bregović, Zoran Redžić), a potom u grupi Bijelo dugme. U porodici Redžić još je jedan prvorazredni basist, Fadilov sin Zlatan Redžić, koji se školovao u Sjedinjenim Američkim državama na Indiana University.
Muzička karijera
Muzičku karijeru Fadil Redžić je započeo u sastavu Omladinske organizacije Centar u Sarajevu, i to kao - solo gitarist. Tek je prelaskom u grupu Lutalice Slobodana Bode Kovačevića početkom 1964. godine prešao na bas-gitaru. Kad je 1965. godine Slobodan Kovačević prešao u Indexe, vrlo brzo za njim Indexima se priključuje i Fadil Redžić. Uporedo sa sviranjem u Indexima, Fadil Redžić je do kraja 80-tih radio kao producent-urednik Muzičke produkcije RTVSA i bio član Plesnog orkestra Televizije. Fadil Redžić je dao izuzetan autorski pečat Indexima, komponirajući za grupu samostalno, a vrlo često i zajednički sa Slobodanom Kovačevićem.
Jedno vrijeme se bavio računarima u muzici, odnosno novim tehnikama snimanja zvuka. Oženio se 11. novembra 1967. godine i sa suprugom Jasnom ima sina Zlatana i kćerku Sanju. Indexe je napustio u februaru 1996. godine, kada je odlučio da se pridruži porodici koja je preselila u SAD. Zadnji njegovi nastupi s Indexima bili su na dva uzastopna koncerta u dvorani Bosanskog kulturnog centra u Sarajevu, 2. i 3. februara 1996. godine.
Fadil Redžić danas živi u SAD-u, u Atlanti, gdje radi kao elektronski tehničar u Renova Technology Inc., na poslovima renoviranja računara. Muzikom se bavi samo iz hobija, na povremenim jazz-session okupljanjima u muzičkim klubovima u Atlanti.
NGC 7600
NGC 7600 (također poznat kao MCG -1-59-19 i PGC 71029) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 160 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodolija. Najveći prečnik je 2,50 (117 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (47 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 10. septembra 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 4691
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 6110
NGC 6110 (također poznat kao PGC 57751) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 423 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Sjeverna kruna. Najveći prečnik je 0,60 (74 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (37 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 10. jula 1880. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1667
NGC 1667 (također poznat kao IRAS 04461-0624, MCG -1-13-13, NGC 1689 i PGC 16062) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 209 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 1,40 (85 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (61 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 13. decembra 1884. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Laktac
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Sinj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Laktac je imao 5 stanovnika.
Napomena: ''U 1869. i 1921. podaci su sadržani u naselju Dabar. Do 1900. iskazivano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Laktac je imalo 124 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Sofi Ali-beg
Sofi Ali-beg, bosanski sandžak-beg od 1547-1549. godine. Njegovo se pravo porijeklo ne zna. Muvekit smatra da je porijeklom iz Bosne, dok Bašagić tvrdi da je iz Podrinja. Fra Antun Knežević ipak misli da je iz Sofije. Na osnovu daljih analiza, vjerovatno je on ipak iz Bosne. Među adžami-oglanima došao je na dvor u Carigrad, gdje se obrazovao u naukama, odakle je izišao kao aga. 1547. godine imenovan je sandžak-begom u Bosni, odakle je nakon dvije godine pozvan za lalu (uzgajatelja) princu Selimu, budućem sultanu Selimu II. 1557. godine, dobio je zvanje paša i imenovan je za beglerbega Zulkadra, da bi nakon toga bio postavljen za valiju Maraša. Dok je bio beglerbeg Maraša, po naredbi sultana Sulejmana, podržao je Selima u borbi s bratom Bajazidom i taku mu je sačuvao prijesto. Mnogo godina je proveo u istočnim provincijama osmanlijske države, dok je ponekad odlazio čak kao izaslanik na dvor perzijskog šaha Tahmaspa u Isfahanu. Kao sultanov namjesnik jedno vrijeme je upravljao Bagdadom, da bi od 1564. godine bio imenovan beglerbegom Egipta. U aprilu 1566. godine, neposredno pred ratni pohod na Austriju, Sofi Ali-paša je povučen iz Egipta i imenovan je za šestog kube-vezira. Iste godine 1566. u augustu, Sofi Ali-paša je poginuo dok je navaljivao sa vojskom na tvrđavu Siget, u Mađarskoj. Historičari ga hvale kao poštenog namjesnika i hrabrog vojskovođu. Bio je sufijskog usmjerenja, pa je bio ljubazan prema svakom i nije volio ceremonije, nego je živio skromno i mirno. Zbog toga su mu Arapi u Egiptu nadjenuli pridjevak Kejlun ili Akilun-paša. Ukratko, ispod grubog ogrtača bio je jedan častan namjesnik i čovjek.
Predsjednik SFRJ
desno|mini|210p|[[Standarta predsjednika SFR Jugoslavije]] Predsjednik SFRJ je bio šef države od 1953 do 1980. godine u Socijalističkoj federativnoj republici Jugoslaviji (ranije u Federativnoj narodnoj republici Jugoslaviji). Jedini nosilac ove funkcije bio je doživotni predsjednik Josip Broz Tito.
Ustavni zakon (1953)
Po Ustavnom zakonu o osnovama društvenog i političkog uređenja Federativne narodne republike Jugoslavije i saveznim organima vlasti (1953) predsjednik Republike je bio istovremeno i predsjednik Saveznog izvršnog vijeća. On je:
Imao je pravo da zadrži od izvršenja akt Saveznog izvršnog vijeća, uz obavezu da sporno pitanje iznese pred Saveznu narodnu skupštinu. Bio je vrhovni komandant oružanih snaga i predsjednik Savjeta narodne odbrane. Članove ovog savjeta imenovalo je Savezno izvršno vijeće na prijedlog predsjednika Republike.
Predsjednik Republike se birao iz reda poslanika Savezne narodne skupštine, na zajedničkoj sjednici oba doma — Saveznog vijeća i Vijeća proizvođača. Kandidata za predsjednika je moglo predložiti dvadeset narodnih poslanika, a predsjednik bi postajao kandidat koji bi dobio većinu glasova.
U slučaju odsutnosti, predsjednika Republike zamjenjivao je jedan od potpredsjednika Saveznog izvršnog vijeća.
Ustav SFRJ (1963)
Po Ustavu Socijalističke federativne republike Jugoslavije (1963) predsjednik Republike je predstavljao SFRJ u zemlji i inostranstvu i vršio druge političko-izvršne funkcije. Bio je vrhovni komandant oružanih snaga Jugoslavije.
Predlagao je Saveznoj skupštini jednog njenog člana za predsjednika Saveznog izvršnog vijeća, koji bi zatim podnosio predlog za izbor članova Saveznog izvršnog vijeća. <predsjednik Republike je mogao sazvati sednicu Saveznog izvršnog vijeća i staviti određena pitanja na dnevni red njegove sednice. On je predsjedavao sednici kojoj je prisustvovao.
Predsjednik Republike je:
Predsjednik Republike je na predlog Saveznog izvršnog vijeća za vreme ratnog stanja ili u slučaju neposredne ratne opasnosti donosio uredbe sa zakonskom snagom o pitanjima iz nadležnosti Savezne skupštine. Ove uredbe bi podnosio na potvrdu Skupštini čim bi ona bila u mogućnosti da se sastane. Imao je pravo da zadrži od izvršenja uredbe i druge propise Saveznog izvršnog
Ustav SFRJ (1974)
Po Ustavu Socijalističke federativne fepublike Jugoslavije (1974) predviđeno je da Skupština SFRJ može, na predlog skupština republika i skupština autonomnih pokrajina, izabrati Josipa Broza Tita za predsjednika Republike bez ograničenja trajanja mandata na osnovu njegove istorijske uloge. Predsjednik Republike se birao na zajedničkoj sjednici vijeća Skupštine SFRJ većinom glasova prisutnih delegata tajnim glasanjem. Izabrani predsjednik davao je svečanu izjavu na zajedničkoj sednici vijeća Skupštine SFRJ.
Predsjednik Republike je predstavljao Socijalističku federativnu republiku Jugoslaviju u zemlji i inostranstvu. Bio je predsjednik Predsedništva SFRJ i vrhovni komandant jugoslovenskih oružanih snaga. Bio je i predsjednik Savjeta za narodnu odbranu.
Predsjednik Republike je:
Za vreme ratnog stanja ili u slučaju neposredne ratne opasnosti, ako Predsedništvo SFRJ nije bilo u mogućnosti da se sastane, predsjednik Republike je donosio uredbe sa zakonskom snagom o pitanjima iz nadležnosti Skupštine SFRJ. Podnosio je ove uredbe na potvrdu Skupštini SFRJ čim bi ona bila u mogućnosti da se sastane.
Predsjednik Republike je mogao sazvati sjednicu Saveznog izvršnog vijeća i staviti određena pitanja na dnevni red sednice. On je predsjedavao sjednici kojoj je prisustvovao. Mogao je sazvati i Savjet federacije SFRJ radi razmatranja pitanja opće politike. On je mogao članu Savjeta federacije povjeriti izvršenje određenog zadatka.
Predsjednik Republike je mogao određene poslove rukovođenja i komandovanja oružanim snagama Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije prenijeti na saveznog sekretara za narodnu odbranu. Savezni sekretar za narodnu odbranu je odgovarao predsjedniku Republike za poslove koji su na njega preneseni.
IC 1453
IC 1453 (također poznat kao MCG -2-58-4 i PGC 69701) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 368 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodolija. Najveći prečnik je 0,70 (75 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (64 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 3. novembra 1891. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Oblici stećaka
Oblici stećaka i dimenzije, koje su nekada relativno velike, a u rijeđim slučajevima male, su ono po čemu stećci izrazito privlače pažnju. Temeljna podjela stećaka jeste ona na ležeće i stojeće, koju je uveo Dimitrije Sergejevski 1952. godine. U prvu grupu spadaju stećci u obliku ploče, sanduka i sanduka sa postoljem, sljemenjak i sljemenjak sa postoljem, dok u drugu grupu spadaju stećci sa dva oblika – stubovi i krstače. Pored ovih temeljnih oblika, koji imaju nekoliko podvrsta i varijanti, postoje i amorfni stećci.
Ploče
Najstariji primjerci koji se nalaze u okolina Trebinja potječu iz 12. i 13. stoljeća. Pretpostavlja se da su  najstariji stećci  u  obliku  ploča nastali  ugledanjem  na  raniji  običaj  klesanja  i  postavljanja  ploča u  crkvama  i  oko  njih  u  našim  i  drugim  zemljama.
Sanduk
Stećci u obliku sanduka su u izvjesnoj mjeri viši stadij razvoja i transformacije stećaka u  obliku ploča. Istovremeno su znak i rezultat sređenih i stabilnijih društvenih  odnosa. Zbog toga se u većem broju pojavljuju tek  u  14. stoljeću. Postepeno, oni  postaju  sve  veći, sa  postoljima,  ukrašeni epitafima. Stećci oblika sanduka su različite veličine. Najčešće su dugački od 150 do 200 cm, široki od 70 do 100 cm, a visoki od 40 do 80 cm, ali također ima vrlo velikih, kao i vrlo malih sanduka. Stećak iz Vlađevina kod Rogatice, teži 25 tona, dok stećak Pavla Radenovića iz Pavlovca kod Pala ima zapreminu od 11,40 m3, a težak je 31 tonu i 920 kg. Dva ogromna stećka nalaze se i u Lužinima kod Fojnice (odnedavno preneseni u park pored hotela "Reumal") Neki sa velikom visinom (iznad 200 cm) nazivaju se visokim sanducima. Ponekad sanduk ima neku vrstu stepenika na nekoj od svojih stranica. Isto tako imamo dvojne sanduke, odnosno nadgrobnici za dva ukopana lica. Prepoznajemo ih po uzdužnoj vrpci sredinom spomenika, po srednjici pravougaone gornje osnovice, ili po tome što je jedna polovina stećaka viša, a druga niža. Računajući i primjerke sa postoljima, sanduci zauzimaju oko 64% ukupnog broja ove vrste spomenika.
Sanduk sa postoljem
Ponekad je taj ispust (postolje) odnosno stopa, zaista napravljena od posebnog komada kamena, pa se može reći da se spomenik sastoji od dva dijela i za razliku od sanduka sa postoljem, ovoga zovemo sanduk na postolju. Postoje i sanduci sa dva, pa i sa tri postolja, koji djeluju vrlo impozantno. Kao i obični sanduk, i ovdje postoji varijanta dvojnog nadgrobnika, kada naprimjer, ima srednjicu na gornjoj pravougaonoj osnovici, ili kada je klesan tako da ima jednu polovinu višu, a drugu nižu. Nisu ustanovljene kombinacije sa krstačama, a isto tako nema amorfnih varijanti. Također ovaj oblik, kao i običan sanduk, ima svoje različite veličine. Zajedno sa običnim sanducima, ovaj oblik je daleko najbrojnije zastupljen, posebno u istočnim krajevima Bosne i Hercegovine, a kao što je već prethodno naglašeno oni sačinjavaju oko 64% ukupnog broja stećaka uopće.