cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mesdžidul-aksa
Izgradnja za vrijeme Emevija
Iako je izgradnja ove džamije započela i prije, džamija današnjeg oblika i veličine izgrađena je za perioda rane vladavine Emevijskog halifata područjem Palestine. Engleski historičar arhitekture K. A. C. Creswell, pozivajući se na svjedočanstvo Arculfa, galskog monaha, tokom svog hodočašća u Palestinu 679/82. godine, bilježi mogućnost da je drugi halifa Pravednog halifata, Omer ibn el-Hattab, podigao primitivni četverougaoni objekat kapaciteta od oko 3.000 mjesta negdje na području Haram el-Šarifa. Međutim, Arculf je posjetio Palestinu za vrijeme vladavine Muavije I, osnivača Emevijskog halifata te je moguće da je ovaj halifa naredio izgradnju džamije a ne halifa Omer koji je bio halifa 20tak godina prije Muavije. Ovu posljednju tvrdnju izričito podržava ranomuslimanski učenjak al-Muthahhar bin Tahir.
Prema nekoliko muslimanskih učenjaka, uključujući i Mujir ad-Dina, al-Suyutija i al-Muqaddasija, džamiju je rekonstruirao i proširio halifa Abdumalik (halifa od 685. do 705) 690. godine zajedno sa Kupolom na stijeni. Guy le Strange tvrdi da je Abdumalik koristio materijale iz uništene Gospine crkve za izgradnju džamije i ukazuje na moguće dokaze da su građevine na jugoistočnim uglovima džamije ostaci crkve. Planirajući svoj veličanstveni projekt, kojim bi ustvari cijeli kompleks pretvorio u Haram el-Šarif, Abdulmalik je želio zamijeniti klizajuću strukturu, kako ju je opisao Arculf, zaštićenijom strukturom koja bi obuhvatala i kiblu, neophodan element u njegovom velikom planu. Međutim, čitav Haram el-Šarif trebao je predstavljati džamiju. Koliko je izmijenjen aspekt ranije građevine nepoznato je, ali o dužini nove građevine govori i postojanje tragova mosta koji vodi od emevijske palače južno od zapadnog dijela kompleksa. Most bi se protezao ulicom koja vodi odmah uz južnu stranu zida HHaram el-Šarifa kako bi se omogućio direktan pristup džamiji. Direktan pristup od palače do džamije bio je dobro poznat još u doma Emevija, o čemu svjedoče različita rana nalazišta. Abdulmalik je pomaknuo središnju osovinu džamije nekih 40 metara prema zapadu, u skladu sa svojim ukupnim planom za Haram el-Šarif. Ranija osovina u građevini je predstavljena nišom koja je još uvijek poznata kao Omerov mihrab. Stavljajući naglasak na kupolu na stijeni, halifa Abdulmalik je od svojih arhitekata tražio da novu džamiju Mesdžidul-aksa poravnaju sa položajem stijene, premještajući tako glavnu osovinu plemenitog svetišta sjever-jug, linijom koja prolazi kroz Kupolu lanaca i Omerov mihrab.
Suprotno ovim mišljenjima u vezi perioda izgradnje džamije, Creswell, pozivajući se na Aphrodito Papyri, tvrdi da je sin Abdulmalika, šesti po redu emevijski halifa Al-Velid I, rekonstruisao džamiju Mesdžidul-aksa tokom perioda od šest mjeseci do godinu dana, koristeći radnike iz Damaska. Većina učenjaka se slaže da je rekonstrukciju džamije započeo Abdulmalik, ali da je Al-velid nadgledao njeno dovršavanje. tokom 713/14. godine, Jerusalem je opustošio niz zemljotresa i uništio istočni dio džamije koja je kasnije obnovljena za vrijeme vladavine Al-Velida. Da bi finansirao njenu obnovu, Al-Velid je zlato iz kupole nad stijenom koristio za kovanje novca kojim je kupovao materijal odnosno finansirao rekonstrukciju džamije. Džamija Mesdžidul-aksa izgrađena za perioda Emevija najvjerovatnije je bila dimenzija 112x39 metara.
Zemljotresi i rekonstrukcije
746. godine džamija Mesdžidul-aksa je oštećena tokom zemljotresa, četiri godine prije nego što je Es-seffâh svrgnuo Emevije i osnovao Abasidski halifat. Drugi abasidski halifa El-Mensur objavio je namjeru da popravi džamiju 753. godine, a zlatne i srebrne ploče koje su prekrivale kapije džamije uklonjene su i pretvorene u dinare i dirheme za finansiranje obnove koja je okončana 771. Drugi zemljotres oštetio je veći dio onoga što je popravljeno za vrijeme halife El-Mensura, izuzev popravki koje su izvršene 774. godine u južnom dijelu džamije. Godine 780. njegov nasljednik Al-Mahdi obnovio je džamiju, ali smanjio joj je dužinu i povećao širinu. Prva obnova o kojoj postoje zapisi je upravo obnova Al-Mahdija. 985. godine arapski geograf Al-Mukadasi, koji je rođen u JJerusalemu, zabilježio je da obnovljena džamija ima petnaestak odjeljaka i petnaest ulaza.
Lokalni izbori u Bosni i Hercegovini 2016 (Gradiška)
Općinsko vijeće
Na izborima za Općinsko vijeće izašlo je ukupno 30.525 glasača (54,82% od ukupnog broja), a od toga je 28.514 (93,41%) glasova bilo važećih, te 2.011 (6,59%) nevažećih. Birano je ukupno 31 član Vijeća, te su oni izabrani po broju osvojenih glasova po listama, dok je odabir predstavnika iz pojedine partije, vršen po najvećem broju glasova. Najviše glasova dobila je stranka Savez nezavisnih socijaldemokrata (SNSD) 7.743 (28,12% od ukupnog broja važećih glasova).
Pustoše
Pustoše su naseljeno mjesto u općini Vlasenica, Bosna i Hercegovina.
Oficirski paviljoni
Oficirski paviljoni u Sarajevu nalaze se u općini Centar u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj 26. oktobra 2010. godine, donijela je odluku da se paviljoni proglase za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem |sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović i Ljiljana Ševo. Nacionalni spomenik se sastoji od 5 stambenih objekata, slobodne površine i ograde.
Lokacija
Paviljoni se nalaze u naselju Marijin Dvor, uz Zemaljski muzej, korito rijeke Miljacke, i zgrade Vijeća ministara i Parlamenta BiH.
Historija
Nakon 1995. godine, izvršena je opravka. Određene stambene jedinice adaptirane su u poslovne prostore.
Opis
Graditeljska cjelina se sastoji od ukupno 5 stambenih objekata različitih tlocrtnih oblika. Spratnost je Sut+P+2, s tim da se u svim objektima nalaze potkrovni prostori koji su po pravilu adaptirani u stambene jedinice. Kod svih 5 objekata sobe su, bez obzira na orijentaciju, usmjerene prema ulici. Kuhinje, trpezarije, djevojačke sobe i mokri čvorovi orijentisani su prema unutrašnjem dvorištu.
U pogledu obrade uličnih fasada zapaža se stroga i simetrična neorenesansna kompozicija (historicizam), sa floralnim elementima koji upućuju na uticaje secesije. Prizemlje i spratovi odvojeni su vijencem jednostavne profilacije, ispod kojeg se nalazi friz visine 60 cm na kojem se nalaze triglife i metope. U centralnom dijelu prizemlja nalazi se ulazni portal iznad kojeg se nalazi plitki reljefni medaljon sa portretom Marsa – rimskog boga rata, uokviren lovorovim vijencem, a na bokovima floralni dekorativni elementi – četvorolisne rozete).
Sve zgrade koje pripadaju graditeljskoj cjelini se nalaze u vrlo dobrom konstruktivnom stanju.
Silicijska dolina
mini|desno|250px|Pogled na Silicijsku dolinu Silicijska dolina (ili Dolina silicija) naziv je za područje smješteno u južnom dijelu zalivskog regiona San Franciska, u sjevernoj Kaliforniji.
Naziv "Silicijska dolina" se počeo koristiti iz razloga što je to dom nekih od najvećih svjetskih preduzeća iz oblasti napredne tehnologije, kao i hiljade početnih tehničkih kompanija, te zbog toga što je silicij osnova za proizvodnju čipova.
Termin se prvobitno odnosio na veliki broj silicijskih inovatora i proizvođača čipova iz regiona, ali se danas termin odnosi na sve visokotehničke kompanije u dolini, a sada se uglavnom koristi kao metonim za američko područje napredne tehnologije.
Takaaki Kajita
Takaaki Kajita (梶田 隆章) je japanski fizičar, poznat po neutrino eksperimentima u Kamioka opservatoriju – Kamiokande i njegovom nasljedniku, Super-Kamiokande. 2015. je nagrađen Nobelovom nagradom za fiziku zajedno sa kanadskim fizičarem Arthur_B._McDonaldom. 1. oktobra 2020., postao je predsjednik Naučnog savjeta Japana.
Hugo Lloris
Hugo Lloris francuski je nogometni golman koji igra kao golman za engleski klub Tottenham Hotspur u Premijer ligi Engleske i on je kapiten nogomete reprezentacije Francuske. Lloris je opisan kao golman koji "ima munjevite reflekse i sposobnost dobrog odlučivanja", te on je "težak protivnik u jedan na jedan situacijama". Lloris također "komanduje kaznenim prostorom".
Takaaki Kajita
Od 1988. godine Kajita je na Institutu za istraživanje kosmičkog zračenja Univerziteta u Tokiju, gdje je postao docent 1992. i profesor 1999.
Postao je direktor Centra za kosmičke neutrine na Institutu za istraživanje kosmičkih zraka (ICRR) 1999. godine. As of 2017, on je glavni istraživač na Institutu za fiziku i matematiku univerzuma u Tokiju i direktor ICRR-a.
Godine 1998. Kajitin tim u Super-Kamiokandeu otkrio je da kada kosmički zraci udare u Zemljinu atmosferu, rezultirajući neutrini prelaze između dva okusa prije nego što stignu do detektora ispod planine Kamioka. Ovo otkriće je pomoglo da se dokaže postojanje neutrinskih oscilacija i da neutrini imaju masu. Godine 2015. Kajita je podijelila Nobelovu nagradu za fiziku s kanadskim fizičarem Arthurom McDonaldom, čija je opservatorija Sudbury Neutrino otkrila slične rezultate. Rad Kajita i McDonald's riješio je dugogodišnji problem solarnih neutrina, koji je predstavljao veliku neusklađenost između predviđenih i izmjerenih tokova solarnih neutrina, i ukazao na to da standardni model, koji zahtijeva da neutrini budu bez mase, ima slabosti. Na konferenciji za novinare na Univerzitetu u Tokiju, ubrzo nakon objave Nobelove nagrade, Kajita je rekao: „Želim da se zahvalim neutrinima, naravno. A pošto su neutrini stvoreni kosmičkim zracima, želim i njima da zahvalim."
Jedan od prvih ljudi koje je Kajita pozvao nakon što je dobio Nobelovu nagradu bio je nobelovac za fiziku 2002. Masatoshi Koshiba, njegov bivši mentor i kolega istraživač neutrina.
Kajita je trenutno glavni istraživač drugog ICRR projekta koji se nalazi u opservatoriji Kamioka, detektora gravitacionih talasa KAGRA. link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/39/Takaaki_Kajita_0195.jpg/220px-Takaaki_Kajita_0195.jpg|mini| Kajita na konferenciji za novinare u Kraljevskoj švedskoj akademiji nauka, 2015
IC 3099
IC 3099 (također poznat kao MCG 2-31-79, PGC 39390 i UGC 7313) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 98 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 1,90 (54 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (8 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Friedrich Carl Arnold Schwassmann 14. septembra 1900. godine.
AH-IV
AH-IV je bila čehoslovačka tanketa iz perioda prije Drugog svjetskog rata. Korištena je od strane Rumunije na Istočnom frontu u Operaciji "Barbarossa" i tokom ofenzive na Beč. Tanketa je korištena do sredine 1980tih godina u Etiopiji.
Opis
Firma ČKD je utvrdila postojeće nedostatke na lakom tenku Tančík vz. 33. AH-IV tanketa je imala nešto bolju konstrkciju trupa, debljina oklopa joj je bila do 12 mm. Vozač se nalazio s desne strane, opremljen vizirom od debelog stakla i mitraljezom 7.92 mm ZB vz.26. Komandir tenka se nalazio u maloj kupoli naoružanoj mitraljezom 7.92 mm ZB-53. Komandir u kupoli je bio također opremljen vizirom koji se nalazio desno od mitraljeza.
Tanketa je bila pogonjena šestocilindričnim vodom hlađenim motorom Praga koji je proizvodio 55 KS (41 kW) pri 2500 obrtaja u minuti, te se nalazio u stražnjem dijelu trupa tankete. Tanketa je mogla doseći cestovnu brzinu od 45 km/h, radijusa kretanja do 170 km.
Rumunija
Rumunija je potpisala ugovor sa ČKD-om za 36 tanketa. Prve AH-IV tankete Rumunija je uvela u operativnu upotrebu u oktobru 1937. godine. Rumuni su planirali tanketu proizvoditi pod licencom kao R-1, što nikada nije uspjelo. Rumunske tankete su dodojeljene konjičkim brigadama i prvu borbu su vidjele u Operaciji "Barbarossa". 29 tanketa 6. konjičke divizije je bilo korišteno tokom Operacije Plavo između 28. juna i 24. novembra 1942. na jugu Rusije. Rumunija je svoje tankete dalje koristila tokom Staljingradske bitke, Operacije Uran. 5. i 8. konjička divizija kasnije gubi najmanje pet R-1 tanketa. Na dan 30. augusta 1943. rumunska vojska je raspolagala sa trinaest R-1 tanketa koje korištene za potrebe obuke.
Sankt Oswald bei Plankenwarth
Položaj općine Sankt Oswald bei Plankenwarth u [[Spisak okruga i statutarnih gradova u Austriji|okrugu Graz-Umgebung |180px|desno|mini]]
Sankt Oswald bei Plankenwarth je općina u okrugu Graz-Umgebung u austrijskoj saveznoj pokrajini Štajerskoj. Broj stanovnika općine je.
Podjela
Općina je podijeljena na dva naselja. U zagradi je broj stanovnika.
Općina je podijeljena na dvije katastarskih općina, koje se podudaraju sa naseljima.
Politika
Na općinskim izborima u Štajerskoj 22. marta 2015. godine za gradonačelnika općine je izabran Andreas Staude iz SPÖ.
Rezultati nogometne reprezentacije Poljske u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo
Nogometna reprezentacija Poljske je u svojoj historiji nastupila 14 puta u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo u kojim je uspjela ostvariti dva puta plasman na Evropsko prvenstvo. Na prvenstvo igranog 2012. Poljska je obezbjedila učešće kao organizator prvenstva bez nastupanja u kvalifikacijama.
Prvi krug kvalifikacija
Španija pobjednik sveukupnim rezultatom 7–2.
Preliminarni krug
Sjeverna Irska pobjednik sveukupnim rezultatom 4–0.
Privlaka (Vukovarsko-srijemska županija)
Privlaka je naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, u Vukovarsko-srijemskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Vinkovci.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina, odn. naseljeno mjesto Privlaka je imala 2.954 stanovnika.
Općina Privlaka
Napomena: Nastala iz stare općine Vinkovci.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Privlaka je imalo 3.501 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Gerasim Izmailov
Gerasim Grigorjevič Izmajlov ( Герасим Григорьевич Измайлов; 1745. - 1795.) je bio ruski navigator koji je učestvovao u ruskoj kolonijalozaciji Amerike. Osnivač je prve ruske kolonije na Aljaski. Detaljno je kartografisao Aleutska ostrva.
Biografija
Izmailov je rođen u Jakutsku. Pohađao je školu za navigatore zajedno sa Dimitrijem Boharovom, koji mu je postao doživotni ortak.
U 1771 uhapšeni su tokom Benevske pobune na Bolšeretskom ostrvu u Kamčatki. Izamilov je pokušao pobjeći no ponovo je uhvaćen, izbičevan i ostavljen na nenaseljenom ostrvu Simušir. Tu je preživio hraneći se "travom i korijenjem" dok ga nisu pronašli Jasaki, koji su skupljali krzna. U Irkutsku je 1774 oslobođen od prvenstvene optužbe.
Izmajlov preuzima 1775 komandu nad brodom "Sv.Petar" i počinje sa kratografisanjem Aleutskih ostrva. U oktobru 1778, dok je bio u Unalaski, upoznao je kapetana Jamesa Cooka koji mu poklanja mač i Merkatorovu mapu. Izamilov je dobio još i kartu Zapadne obale Sjeverne Amerike, koja je kasnije uručena britanskim admiralima. Zauzvrat je Cook tražio da Izmajlov uputi pismo nadležnima u Kamčatki.
Sankt Radegund bei Graz
Položaj općine Sankt Radegund bei Graz u [[Spisak okruga i statutarnih gradova u Austriji|okrugu Graz-Umgebung |180px|desno|mini]]
Gerasim Izmailov
Biografija
U periodu 1783-1785 Izmajlov i Grigori Šelikov su napravili historijsko putovanje do Kodijak otoka, tu su naseljeni prvi Rusi u Americi. 1789. Izmajlov je kao prvi otrkio i kartografisao Kenai poluostrvo. Tri godine kasnije, u službi Aleksandra Baranova, učestvuje u pomorskoj bici protiv Tilgita.
Nakon što je prezimio na Aljaski, Izmajlov obilazi Saint Paul Island, gdje pronalazi posadu ruskog broda koja je nestala 1791. Pomaže im da stignu do Okhotska u junu 1794. Posljednje putovanje obavio je prateći misionare pravoslavne crkve, koji su bili pod vodstvom Oca Joasafa, na putu za Aljasku.
Sankt Radegund bei Graz
Sankt Radegund bei Graz je općina u okrugu Graz-Umgebung u austrijskoj saveznoj pokrajini Štajerskoj. Broj stanovnika općine je
Podjela
Općina je podijeljena na dvije katastarske općine: Rinnegg i St. Radegund und Schöckl.
Politika
Na općinskim izborima u Štajerskoj 22. marta 2015. godine za gradonačelnika općine je izabran Hannes Kogler iz ÖVP.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Novigrad, Zadarska županija)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Općina Novigrad je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od - km2 imala 2.375 stanovnika, što predstavlja 1,40% od ukupnog broja stanovnika Zadarske županije, odnosno 0,06% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Novigradu je - stanovnika/km2.
Sijerča
Sijerča je naseljeno mjesto u općini Kalinovik, Bosna i Hercegovina.
CD81
Molekula CD81, znana i kao CD81 (eng. skr. Cluster of Differentiation 81), je protein koji je kod ljudi kodiran genom CD81. Također je poznata i kao površinskoćelijski 26 kDa-ski protein TAPA-1 (Target of the Antiproliferative Antibody 1) i tetraspanin-28 (Tspan-28).
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 236 aminokiselina, a  molekulska težina   25.809 Da. .
Gen
Gen se nalazi na plus lancu kratkog kraka hromosoma 11, sekvenvca 11p15.5.
. Dužina je 20.103 baza i kodira protein od 236 aminokiselina s (predviđena molekularna težina 25.809 kDa).
Protein nije posttranslacijski modificiran i ima četiri transmembranska domena. I N– i C-terminali                                                                                                                                                                                                           leže na unutarstaničnoj strani membrane.
Gen je eksprimiran u hemopoetskim, endotelnim i epitelnim ćelijama. Nema ga u eritrocitima, trombocitima i neutrofilima.
Funkcija
Protein kodiran ovim genom član je transmembranske superporodice 4, poznate i kao tetraspanini porodica. Većina ovih članova su proteini na ćelijskoj površini koji se odlikuju prisustvom četiri hidrofobna domena. Proteini posreduju transdukcija signala koji igraju ulogu u regulaciji razvoja stanica, aktivaciji, rastu i pokretljivosti. Ovaj kodirani protein je glikoprotein ćelijske površine, za koju je poznato da se kompleksira s integrinom. Čini se da ovaj protein potiče fuziju mišićnih ćelija i podržava održavanje miotubula. Također može biti uključen u transdukciju signala. Ovaj gen je lokaliziran u području gena za suzbijanje tumora i stoga je gen kandidat za malignitete.
Porodica tetraspanina uključujući CD9, CD37, CD53, CD63, CD81 (ovaj protein), CD82 i CD151.
CD81 direktno stupa u interakciju sa članom 8 superporodice imunoglobulina (IGSF8, CD316) i CD36. Formira kompleks transdukcije signala sa CD19, CD21 i Leu-13 (CD225) na površini B-ćelija. Na T-ćelijama CD81 se povezuje sa CD4 i CD8 i daje kostimulatorni signal sa CD3.
Klinički značaj
Ovaj protein ima ključnu ulogu u vezivanju hepatitisa C i/ili ulasku u ćeliju interakcijom s virusnim E1/E2 glikoproteinskim heterodimerom. Velika vanćelijska petlja CD81 veže dimer glikoproteina hepatitisa E2. HCV-E2 i CD81 veza Kd iznosi 1,8 nM. CD81 zahvaćen HCV-E2 je samo 30% internaliziran nakon 12 sati, što sugerira da CD81 može biti primarno receptor za vezivanje za HCV.
Također ima ulogu u jetrenoj invaziji vrsta roda Plasmodium. CD81 je potreban za ulazak sporozoita Plasmodium vivax u ljudske hepatocite i za ulazak sporozoita Plasmodium yoelii u mišje hepatocite.
HIV gag proteini koriste mikrodomene obogaćene tetraspaninom (koji sadrže minimalno CD81, CD82, CD63) kao platformu za sastavljanje i otpuštanje viriona. Pročišćeni HIV koji proizvode MOLT/HIV ćelije sadrži CD81. Antitijela na CD81 snižavaju proizvodnju HIV-a oko tri puta,ali virus bez proteina CD81 je zarazniji. Angažovanje CD81 snižava signalni prag potreban za pokretanje provirusne DNK posredovane T-ćelijama/CD3 u CD4+ T-ćelijama.
CD81 ima ulogu u patogenezi gripe.
Interakcije
Pokazano je da CD81 komunicira sa TSPAN4, CD19,  CD9, PTGFRN,  CD117 and CD29.
Igrači FIFA Svjetskog klupskog prvenstva 2012.
Svaki tim na FIFA Svjetskom klupskom prvenstvu 2012. mogao je prijaviti najviše 23 nogometaša za učešće na turniru (od kojih su tri morala biti golmani). Krajnji rok za prijavu nogometaša je bio 29. novembar 2012. Turnir je igran u Japanu od 6. do 16. decembra 2012. godine.
Al Ahly
Trener: Hossam El-Badry
Auckland City
Trener: Ramon Tribulietx
Chelsea
Trener: Rafael Benítez
Monterrey
Trener: Víctor Manuel Vucetich
Corinthians
Trener: Tite
Sanfrecce Hiroshima
Trener: Hajime Moriyasu
Ulsan Hyundai
Trener: Kim Ho-Gon
IC 4734
IC 4734 (također poznat kao ESO 140-33, IRAS 18341-5732 i PGC 62175) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 215 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Paun. Najveći prečnik je 1,30 (81 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (50 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 14. septembra 1901. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Stéphane Javelle
Stéphane Javelle (16. novembar 1864 – 3. august 1917) bio je francuski astronom. Od 1888. radio je kao asistent Henriju Perrotinu na opservatoriji u Nici gdje je uočio 1.431 objekt uvršten u Indeksni katalog (, skraćeno IC). Isprva je radio kao knjigovođa dok ga poslodavčev prijatelj Louis Thollon nije preporučio Perrotinu. Francuska akademija nauka dodijelila mu je nagradu "Valz" 1910. godine.
Seiersberg-Pirka
Položaj općine Seiersberg-Pirka u [[Spisak okruga i statutarnih gradova u Austriji|okrugu Graz-Umgebung |180px|desno|mini]]
Seiersberg-Pirka je općina u okrugu Graz-Umgebung u austrijskoj saveznoj pokrajini Štajerskoj. Broj stanovnika općine je. Reformom općina Štajerske od 1. januara 2015. Seiersberg-Pirka su pripojene bivše općine Seiersberg i Pirka.
Podjela
Općina je podijeljena na dvije katastarskie općine: :
Politika
Na općinskim izborima u Štajerskoj 22. marta 2015. godine za gradonačelnika općine je izabran Werner Baumann iz SPÖ.
Sočani
Sočani su naseljeno mjesto u općini Kalinovik, Bosna i Hercegovina.
Pretkutnjak
Pretkutnjaci, premolari ili bikuspidi (dvokržnjaci), su prijelazni zubi između očnjačkih i  kutnjačkih zuba. Ljudi imaju po dva premolara u svakom kvadrantu  trajnog skupa zuba, što čini ukupno osam pretkutnjaka u ustima. Imaju najmanje dvije kvržice. Imaju svojstva oba očnjaka, koji su ispred i kutnjaka koji su iza njih, pa se hrana može prenijeti od očnjaka na premolare i na kraju na kutnjake za mljevenje, umjesto direktno od očnjaka do kutnjaka.
Anatomija ljudskih pretkutnjaka
Pretkutnjaci čovjena su maksilarni prvi pretkutnjak, maksilarni drugi pretkutnjak, mandibularni prvi pretkutnjak, i mandibularni drugi pretkutnjak. Premolarni zubi po definiciji su trajni zubi, distalni očnjacima, koji prethode  mliječnim  kutnjacima.
Morfologija
Uvijek imaju jednu veliku obraznu kvržicu, posebno u prvom donjem dijelu mandibule. Donji drugi premolar gotovo uvijek se pojavljuje sa dvij [jezik| jezične]] kvržice.
Ortodoncija
Četiri prva pretkutnjak najčešće se uklanjani, u 48,8% slučajeva prilikom uklanjanja zuba za ortodontsko liječenje (što je u 45,8% ortodontskih pacijenata). Uklanjanje samo prvih pretkutnjaka je druga vjerovatna opcija u 14,5% slučajeva.
Ostali sisari
U primitivnih placentnih sisara postoje četiri premolara po kvadrantu, ali najviše dva srednja (bliže prednjem dijelu usta), a  nemaju ih  uskonosni majmuni ( Majmuni Starog svijeta i  majmuni, uključujući ljude). Paleontolozi stoga ljudske premolare nazivaju Pm3 i Pm4.
Joseph Yobo
Joseph Yobo je nigerijski nogometaš koji trenutno igra za engleski Norwich City. Igra na poziciji odbrane. Karijeru je započeo 1996. godine u Michellin-Harcourt. Najveći uspjeh u dresu Nigerije ostvario je 2013. godine šampionskom titulom na Afričkom kupu nacija. Za nogometnu reprezentaciju Nigerije debitovao je 24. marta 2001. godine protiv Zambije.
Palata Ješue D. Saloma
Palata Ješue D. Saloma nalazi se u općini Centar u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 4. do 11. novembra 2008. godine, donijela je odluku da se palata proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović (predsjedavajući) i Ljiljana Ševo.
Lokacija
Palata Ješue D. Saloma se nalazi na sjevernoj strani rijeke Miljacke, na Obali Kulina bana broj 20 u nizu između objekata građenih tokom austrougarskog perioda, a sa suprotne obale Miljacke pozicioniran je objekat Aškenaskog hrama
Historija
Palata Ješue D. Saloma izgrađena je 1901. godine. Autor projekta je arhitekt Josip Vancaš. Gradnja ovog objekta predstavlja jedan od najranijih primjera reprezentativne gradnje u stilu secesije floralnih motiva, a za potrebe porodičnog stanovanja.
U vrijeme građenja ove palate na snazi je bio novi Građevinski red za „Zemaljski glavni grad Sarajevo“, objavljen 5. augusta 1893. godine. Ovim građevinskim redom vodi se računa o budućem izgledu grada, pa su u pogledu građenja i primjene građevinskog materijala postavljeni novi standardi.
Godine 1922. objekat je prodat Simi Krstiću, a 1931. godine palatu preuzima Zemaljska banka za Bosnu i Hercegovinu, koja iste godine prodaje zgradu Jacques-u Salomu, direktoru prve bosanske fabrike šibica Dolac.
Od 1962. godine objekat postaje društvena svojina, i u njega je smješteno sjedište Društvo inženjera i tehničara Bosne i Hercegovine Nakon završetka rata pristupilo se sanaciji enterijera i u objekat je smješten kantonalni odbor političke stranke SDA. Godine 2008. godine Kantonalni zavod za zaštitu kulturno-historijskog i prirodnog naslijeđa Sarajevo obnovio je palaču.
Opis
Dimenzije iznose27,70 x 16,55 m. Spratnost iznosi Podrum+P+1+Atika, a ukupna visina 18,20 m.
Južno pročelje usmjereno ka rijeci Miljacki predstavlja primjer reprezentativne gradske fasade riješene u duhu secesije. Dekoracija pročelja razvija se odozdo prema gore, a glavni akcenat je dat na centralno postavljeni široki ispust u obliku lože iznad kojeg se nalazi balkon i kupola.
Ulaz u objekat predstavlja dvokrilni drveni portal dimenzija 2,15 m x 3,30 m, od kvalitetnog hrastovog drveta premazanog smeđom zaštitnom farbom. Gornji dio portala je ustakljen i zaštićen je originalnom kovanom bravarijom sa elementima u secesijskom stilu. Na bočnim dijelovima atike je dekorisani pojas širine od 110 cm, sa motivom naizmjeničnog nizanja većeg kruga prečnika 50 cm i manjeg kruga prečnika 25 cm. Na uglovima atike su stupci, na kojima se nalaze likovi flore. Ovi stubovi su završeni stilizovanim motivom globusa. Slični elementi se nalaze i na uglovima doksata. .
Kompletna kompozicija je završena dvovodnim krovom iz kojeg izrasta jajolika kupola prečnika od oko 3,70 m i visine od 5,10 m.
Orle
Hrvatska:
Makedonija:
Slovenija:
Balkanska federacija
250p|mini|desno|Projekat Balkanske federacije i „Velike Jugoslavije“ Balkanska (kon)federacija (ili Balkanska federativna republika) je politički projekat državnog ujedinjenja Balkanskog poluostrva.
Historija
Tokom historije, za Balkansku federaciju su se uglavnom zalagali socijalisti i drugi ljevičari balkanskih zemalja. Ova ideja se tokom 19. vijeka razvila unutar socijaldemokratskog pokreta balkanskih zemalja, kao alternativa nacionalnim ekspanzijama novoformiranih država. Jedan od prvih zagovornika Balkanske federacije je bio Svetozar Marković, koji je upozoravao da srpski narod živi izmješan sa drugim narodima, bez jasno određenih geografskih i etnografskih granica, te bi stoga morao „uzeti ulogu osvajača“ prema susjedima ukoliko teži stvaranju velike nacionalne države. Istaknuti srpski socijaldemokrata Dimitrije Tucović se tokom Balkanskih ratova protivio međusobnom otimanju oko teritorija zalažući se za zajednicu balkanskih naroda:
Kominterna je uzela ovu ideju za osnovu svoje politike prema Balkanu. Za komuniste je Socijalistička balkanska federacija predstavljala „jedini izlaz iz đavoljskog kruga nacionalističke mržnje, rasparčavanja na državice, bede i imperijalističke eksploatacije“. Početkom 1920-ih godina u Beču izlazi list „Balkanska federacija“, koji je izdavala Balkanska komunistička federacija, a uređivao ga Ognjen Prica.
Univerzitet Kalifornije (Berkeley)
Univerzitet Kalifornije u Berkleyu je javni, istraživački univerzitet sa sjedištem u gradu Berkeleyu, u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Vodeći je kampus sistema Univerziteta u Kaliforniji, odnosno članica jednog od tri javna univerziteta koja djeluju u državi Kalifornija. Prema U.S. News-u i ARWU-u, Univerzitet Kalifornije u Berkleyu je najselektivniji i najbolje rangirani univerzitet u svijetu za osnovne dodiplomske studije. Osim svog akademskog prestiža, univerzitet je poznat i po proizvodnji velikog broja preduzetnika.
Balkanska federacija
Historija
Nakon Drugog svjetskog rata je između novih komunističkih vlasti FNR Jugoslavije, NR Bugarske, NR Rumunije i NR Albanije, uz akvitno učešće SSSR-a, razmatrano ujedinjenje u Balkansku federativnu republiku, koja bi eventualno uključivala i Grčku u slučaju pobjede partizana u grčkom građanskom ratu. Među novim socijalističkim državama su bili zaključeni dvostrani ugovori o saradnji, i to jugoslovensko-albanski, jugoslovensko-bugarski i bugarsko-rumunski. Međutim, nakon rezolucije Informbiroa 1948. godine, dolazi do prekida odnosa FNR Jugoslavije sa ostalim socijalističkim zemljama Balkana, i prekida pregovora o savezu.
Univerzitet Kalifornije (Berkeley)
Osnovan je 1868. godine kao rezultat spajanja privatnog Kalifornijskog koledža, Poljoprivrednog, Mašinskog i Fakulteta za rudarstvo. Jedan je od univerziteta koji upravlja nad 3 državne laboratorije za energiju uključujući Nacionalnu laboratoriju Los Alamos, Nacionalnu laboratoriju Lawrence Livermore i Nacionalnu laboratoriju Lawrence Berkley.
Balkanska federacija
Historija
Ideja balkanske federacije i danas ima svoje zastupnike među ljevičarima Balkana.
Univerzitet Kalifornije (Berkeley)
72 dobitnika Nobelove nagrade su na neki način povezani sa ovim univerzitetom, kao predavači, istraživači ili diplomci. Osim toga tu su i 9 dobitnika Wolfove nagrada, 7 Fieldsove medalje, 18 Turingove nagrade, 11 Pulitzerove nagrade. Do danas su naučnici sa ovog univerziteta otkrili 6 hemijskih elemenata (kalifornij, siborgij, berkelij, ajnštajnij, fermij, lorensij). Zajedno s istraživačima s Berkeley laboratorije, istraživači sa Berkeleya su otkrili ukupno 16 hemijskih elemenata, što je više nego bilo koji drugi univerzitet u svijetu.
Historija
Koledž Kalifornije je 1866. godine otkupio zemljište današnjeg kampusa univerziteta. Međutim, zbog nedovoljno sredstava za rad, Koledž se spojio s Poljoprivrednim, Mašinskim i Fakultetom za rudarstvo čime je formiran Univerzitet Kalifornije, prvi javni univerzitet sa potpunim nastavnim planom i programom u državi. Univerzitet je otvoren 1869. u Oaklandu. Andrew Gabrielson, upravnik Koledža Kalifornije je predložio da se koledž imenuje u čast anglo-irskog filozofa Georgea Berkeleya. Godine 1870., Henry Durant, osnivač Koledža Kalifornije, postaje prvi predsjednik Univerziteta. Završetkom sjeverne i južne zgrade kampusa 1873. godine, univerzitet se seli na svoju današnju lokaciju u Berkeleyu a prvu generaciju čine 167 studenta i 222 studentice.
Kirk Douglas
Kirk Douglas  (rođen kao Isur Danijelovič; ) bio je američki filmski i televizijski glumac, scenarist i producent. Otac je glumca Michaela Douglasa. Najpopularniji filmovi u kojima je glumio su: Iz prošlosti (1947), Šampion (1949), As u rukavu (1951), Loši i lijepi (1952), 20.000 milja pod morem (1954), Žudnja za životom (1956) Staze slave (1957), Obračun kod O. K. korala (1957), Vikinzi (1958), Spartak (1960), Usamljeni su hrabri (1962), Sedam majskih dana (1964), Heroji Telemarka (1965), Saturn 3 (1980) i Tough Guys (1986).
Prema Američkom filmskom institutu, Douglas je na 17. mjestu na spisku najvećih muških filmskih legendi u historiji američke kinematografije, te ujedno i najviše rangirani živi glumac na spisku. Godine 1996. dobio je počasnog Oscara za "50 godina kreativne i moralne snage u filmskoj zajednici". Osvojio je nagradu "Cecil B. DeMille" 1968. i niz drugih nagrada za svoj rad na filmu.
Rani život
Douglas je rođen kao Isur Danielovič u Amsterdamu, New York, kao sin Bryne "Berthe" (rođene Sanglel) i Herschela "Harryja" Danielovitch, biznismena. Roditelji su mu bili jevrejski imigranti iz Čavusija u tadašnjem Ruskom Carstvu (sada u Bjelorusiji) a govorili su jidiš. Njegov stric, koji je ranije emigrirao, koristio je prezime Demsky, koje su prihvatili i Kirkovi roditelji. Douglas je odrastao kao Izzy Demsky, ali je zakonski promijenio ime u Kirk Douglas prije odlaska u mornaricu tokom Drugog svjetskog rata.
Strane (Kalinovik)
Strane su naseljeno mjesto u općini Kalinovik, Bosna i Hercegovina.
Semriach
Položaj općine Semriach u [[Spisak okruga i statutarnih gradova u Austriji|okrugu Graz-Umgebung |180px|desno|mini]]
IC 3100
IC 3100 (također poznat kao PGC 39381 i UGC 7312) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 24 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 1,50 (11 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (3 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 7. maja 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Semriach
Podjela
Općina je podijeljena na pet katastarskih općina: Markterviertl, Rechberg, Schönegg, Semriach i Windhof.
Politika
Na općinskim izborima u Štajerskoj 22. marta 2015. godine za gradonačelnika općine je izabran Gottfried Rieger iz ÖVP.
Mitogen
Mitogen je peptid ili mali protein koji inducira ćeliju da započne ćelijsku diobu: mitozu. Mitogeneza je indukcija (pokretanje) mitoze, tipski putem mitogena. Mehanizam djelovanja mitogena je da pokrene puteve transdukcije signala koji uključuju mitogen-aktiviranu protein kinazu (MAPK), što dovodi do mitoze.
CHRDL1
Hordinoliki protein 1 je protein koji je kod ljudi kodiran genom CHRDL1. CHRDL1 je strukturni glikoprotein koji se nalazi na X hromozomu i specifično kodira venotropin, koji je antagonistički protein morfogenom proteinu kostiju 4.
Mitogen
Ćelijski ciklus
Mitogeni djeluju prvenstveno tako što utiču na skup proteina koji su uključeni u ograničavanje progresije kroz ćelijski ciklus. G1-kontrolnu tačku najdirektnije kontroliraju mitogeni: za nastavak ćelijskog ciklusa nisu potrebni mitogeni. Tačka u kojoj mitogeni više nisu potrebni za napredovanje ćelijskog ciklusa  naziva se "restrikcijska tačka" i ovisi o ciklinima koje treba proći. Jedan od najvažnijih od njih je TP53, gen koji proizvodi proteine porodice poznate kao p53. Ona, u kombinaciji sa Ras-ovim putem, smanjuje razinu ciklin D1, ciklin zavisnu kinazu, ako nije stimulirana  mitogenom. U prisustvu mitogena može se proizvesti dovoljno ciklina D1. Ovaj proces kaskadno napreduje, proizvodeći druge cikline koji stimuliraju ćeliju dovoljno da omoguće diobu stanice. Dok životinje proizvode unutrašnje signale koji mogu pokrenuti ćelijski ciklus, vanjski mitogeni mogu uzrokovati njegov napredak bez ovih signala.
CHRDL1
Funkcija
Ovaj gen kodira antagonist morfogenetskog proteina kosti 4. Kodirani protein može iati ulogu u topografskoj retinotektumskoj projekciji i regulaciji mrežnjačine angiogeneza, kao odgovor na hipoksiju. Opisane su alternativno prerađene varijante transkripata koje kodiraju različite izoforme
Mitogen
Endogeni mitogeni
Mitogeni mogu biti ili endogeni ili egzogeni faktori. Endogeni mitogeni funkcioniraju kako bi kontrolirali diobu ćelija je normalan i neophodan dio životnog ciklusa višećelijskih organizama. Naprimjer, kod zebrica, endogeni mitogen Nrg1 proizvodi se kao odgovor na indikacije oštećenja srca. Kada je eksprimiran, uzrokuje da vanjski slojevi srca reagiraju povećanjem stope podjele i stvaranjem novih slojeva ćelija srčanog mišića, koji zamjenjuju oštećene. Međutim, ovaj put potencijalno može biti štetan: ekspresija Nrg1 u odsustvu oštećenja srca uzrokuje nekontrolirani rast srčanih ćelija, stvarajući uvećano srce. Neki faktor rasta, kao što je faktor rasta vaskularnog endotela, također su sposobni da djeluju direktno kao mitogeni, uzrokujući rast direktnim indukcijom ćelijske replikacije. To ne vrijedi za sve faktore rasta, jer se čini da umjesto toga neki uzrokuju mitogene učinke, poput rasta, posredno izazivajući oslobađanje drugih mitogena, o čemu svjedoči njihov nedostatak mitogene aktivnosti in vitro, koji ima VEGF. Ostali dobropoznati mitogeni faktori rasta uključuju trombocitni (PDGF) i epidermni faktor rasta (EGF).
CHRDL1
Funkcija
CHRDL1 iMa važnu ulogu u procesima kao što su diferencijacije embrionskih ćelija, osteogeneze, neurogeneze, suzbijanja tumora i metastaza, te formiranja mrežnjače. Najjača ekspresija ovog gena je u prednjem segmentu oka i mrežnjači, kao i u malom mozgu i neokorteksu. U nerekorteksu vrhunac dostiže u vrijeme sazrijevanja sinapsi, kako bi se omogućilo pravilno stvaranje sinapsnih formacija. Zato je ovaj gen važan za pravilno formiranje dijelova centralnog nervnog sistema i očiju.
Klinički značaj
Mutacije u CHRDL1 povezane su sa Neuhäuserovim sindromom, X-vezanom megalocorneom i centralnom debljinom rožnjače. Mutacije ovog gena mogu prouzrokovati razne efekte na gore spomenute procese. Jedan potencijalni ishod mutacije CHRDL1 je nesindromna X-vezana megalokornea (XMC), koja je posljedica ili missens ili nonsens mutacije ili mutacije gena sa pomicanjem okvira čitanja. <Ref name XMC je proširenje prednjeg segmenta oka koje može dovesti do drugih problema, kao što su katarakt i glaukom. Drugi potencijalni ishod je kancerogena formacija. Budući da je CHRDL1 supresor tumora i metastaza, mutacija ovog gena može izazvati stvaranje tumorskih ćelija. Najvažniji učinak koji bi mutacija mogla imati je na stabilizaciju sinapsi. Budući da gen ograničava plastičnost sinapsi, mutacija može uzrokovati probleme u njihovom pravilnom sazrijevanju, što dovodi do različitih neuroloških poremećaja. Još uvijek ne postoji nokaut model za ovaj gen koji bi pokazao da li poremećaj može uzrokovati promjene sinapsninih događaja i smanjenje sinapsnih GluA2 AMPAR-i koji dovode do smanjene plastičnosti.
Mitogen
Veza sa rakom
Mitogeni su važni u istraživanju kancera, zbog njihovog efekta na ćelijski ciklus. Rak je dijelom definiran nedostatkom ili neuspjehom kontrole u ćelijskom ciklusu. Ovo je obično kombinacija dvije abnormalnosti: prvo, ćelije raka gube ovisnost o mitogenima. Drugo, ćelije raka otporne su na anti-mitogene.
Nezavisnost od mitogena
Umjesto da trebaju endogene ili vanjske mitogene za nastavak ćelijskog ciklusa, ćelije raka mogu rasti, preživjeti i replicirati se bez mitogena. Ćelije raka mogu izgubiti ovisnost o vanjskim mitogenima različitim putevima. Prvo, ćelije raka mogu proizvesti vlastite mitogene, što se naziva autokrina stimulacija. To može dovesti do smrtonosne pozitivne povratne petlje – tumorske ćelije proizvode vlastite mitogene, koji stimuliraju više tumorskih ćelija da se repliciraju, koje onda mogu proizvesti još više mitogena. Naprimjer, ako jedan od najranijih onkogena koji treba identificirati, stvara se p28sis iz virusa majmunskog sarkoma, koji uzrokuje tumorigenezu kod životinje domaćina. Otkriveno je da p28sis ima gotovo identičnu sekvencu aminokiselina kao faktor rasta iz ljudskih trombocita (PDGF). Dakle, tumori formirani od virusa sarkoma majmuna više ne ovise o fluktuacijama PDGF-a koje kontroliraju ćelijski rast; umjesto toga, mogu proizvesti vlastite mitogene u obliku p28sis. Uz dovoljno aktivnosti p28sis, ćelije se mogu razmnožavati bez ograničenja, što rezultira rakom.
Drugo, ćelije raka mogu imati mutirane receptore za mitogene na površini ćelije. Domen protein-kinaze, koji se nalazi na mitogenim receptorima često se hiperaktivira u ćelijama raka, ostajući uključen čak i u odsustvu vanjskih mitogena. Pored toga, neki karcinomi su povezani sa prekomernom proizvodnjom mitogenih receptora na površini ćelije. Ovom mutacijom ćelije se stimuliraju na podjelu abnormalno niskim nivoom mitogena. Jedan takav primjer je HER2, receptorska tirozin-kinaza koja odgovara na mitogen EGF. Prekomjerna ekspresija HER2 uobičajena je u 15-30% karcinoma dojke, omogućujući ćelijskom ciklusu da napreduje čak i uz izuzetno niske koncentracije EGF -a. Prekomjerna ekspresija aktivnosti kinaze u tim ćelijama pomaže u njihovoj proliferaciji. Oni su poznati kao hormonski ovisni karcinomi dojke, jer je aktivacija kinaze kod ovih karcinoma povezana s izloženošću faktorima rasta i estradiolu.
Treće, nizvodni efektori mitogene signalizacije često su mutirani u ćelijama raka. Važan mitogeni signalni put kod ljudi je Ras-Raf-MAPK put. Mitogena signalizacija normalno aktivira Ras, GTPazu, koja zatim aktivira ostatak MAPK puta, na kraju eksprimirajući proteine koji stimulirtaju progresiju ćelijskog ciklusa. Vjerovatno je da većina, ako ne i svi karcinomi imaju neku mutaciju na putu Ras-Raf-MAPK, najčešće u Ras. Ove mutacije omogućavaju da se put konstitutivno aktivira, bez obzira na prisustvo mitogena.
Otpornost na antimitogene
Proliferaciju ćelija često reguliraju ne samo vanjski mitogeni već i antimitogeni, koji inhibiraju progresiju ćelijskog ciklusa nakon G1-faze. U normalnim ćelijama, antimitogena signalizacija kao rezultat oštećenja DNK, sprečavajući ćelije da se repliciraju i dijele. Tumorske ćelije koje su otporne na antimitogene dozvoljavaju ćelijskom ciklusu da naprijeduje kada bi to trebalo spriječiti nekim antimitogenim mehanizmom. Ova rezistencija na antimitogene može jednostavno proizaći iz pretjerane stimulacije pozitivnim mitogenima. U drugim slučajevima, tumorske ćelije imaju mutacije gubitka funkcije u nekom dijelu antimitogenog puta. Naprimjer, dobro poznati anti-mitogen, transformirajući faktor rasta (TGF-beta) djeluje tako što se vezuje za receptore na površini ćelije i aktivira regulatorne proteine gena smad. Smad proteini tada pokreću povećanje p15, koji inhibira ciklin D1 i sprečava napredovanje ćelijskog ciklusa. Kod mnogih karcinoma, postoji mutacija gubitka funkcije u Smad proteinima, čime se negira cijeli antimitogeni put.
Potrebe multiplih mutacija
Ne samo jedna, već višestruke mitogene mutacije potrebne su za proliferaciju raka. Općenito, višestruke mutacije u različitim podsistemima (onkogen i gen supresije tumora) su najefikasnije u izazivanju raka. Naprimjer, mutacija koja hiperaktivira onkogen Ras i druga koja inaktivira tumor supresor pRb je daleko tumorigeneza nego bilo koji protein sam. Tumorske ćelije su također otporne na odgovor na stres hiperproliferacije. Normalne ćelije imaju apoptotozne proteine koji će reagirati na pretjeranu stimulaciju mitogenih signalnih puteva, izazivanjem ćelijske smrti ili starenja. Ovo općenito sprječava nastanak raka od jedne onkogene mutacije. U tumorskim ćelijama općenito postoji još jedna mutacija koja inhibira i apoptotske proteine, potiskujući hiperproliferacijsku reakciju na stres.
Upotreba u imunologiji
Limfociti mogu ući u mitozu kada ih aktiviraju mitogeni ili antigeni. B-ćelije se posebno mogu podijeliti kada naiđu na antigen koji odgovara njihovom imunoglobulinu. T-ćelije prolaze kroz mitozu kada su stimulirane mitogenima da proizvode male limfocite koji su tada odgovorni za proizvodnju limfokina, supstanci koje modifikuju organizam domaćina da poboljšaju njegovu imunost. B-ćelije se, s druge strane, dijele kako bi proizvele plazma ćelije kada su stimulirane mitogenima, koje zatim proizvode imunoglobuline ili antitijela. Mitogeni se često koriste za stimulaciju limfocita i na taj način procjenjuju imunsku funkciju. Mitogeni koji se najčešće koriste u kliničkoj laboratorijskoj medicini su:
Lipopolisaharidni toksin iz Gram-negativnih bakterija je nezavisan od timusa. Oni mogu direktno aktivirati B-ćelije, bez obzira na njihovu antigenu specifičnost. Plazma ćelije su terminalno diferencirane i stoga ne mogu proći mitozu. Memorijske B-ćelije mogu se razmnožavati, kako bi proizvele više memorijskih ćelija ili plazmatski B-ćelija. Ovako djeluje mitogen, izazivajući mitozu u memorijskim B-ćelijama kako bi se one podijelile, pri čemu neke postaju plazma-ćelije.
Ostala upotreba
Putevi Mitogen-aktivirane protein-kinaze (MAPK) mogu inducirati enzime kao što je COX-2 enzim. MAPK pathways may also play a role in the regulation of PTGS2.
Strane
Bosna i Hercegovina:
Slovenija:
Rašića Gaj
Rašića Gaj je naseljeno mjesto u općini Vlasenica, Bosna i Hercegovina.
Salomova palata
Salomova palata nalazi se u općini Centar u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 29. januara do 04. februara 2008. godine, donijela je odluku da se palata proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik
Lokacija
Nalazi se na južnoj strani Titove ulice na broju 54
Historija
Salomova palata u Titovoj ulici 54 izgradjena je 1912. godine u stilu secesije, za vlasnike Ješua i Mojcu Salom. Autor projekta je arhitekt Rudolf Tenies. Na fasadi pasaža iznad ulaza u desno stubište nalazi se originalni reljefni natpis „1912 DURCH ARCHITEKT RUDOLF TONNIES“. .
U vrijeme građenja ove palate na snazi je novi Građevinski red za „Zemaljski glavni grad Sarajevo“, objavljen 5. augusta 1893. godine. Ovim građevinskim redom vodi se računa o budućem izgledu grada, pa su u pogledu građenja i primjene građevinskog materijala postavljeni novi standardi. .
Od izgradnje pa do danas građevina ne mijenja svoju stambeno-poslovnu funkciju. Tokom svjetskih ratova, kao i tokom zadnjeg rata u BiH nisu zabilježena značajnija oštećenja na objektu. Godine 2008. godine Kantonalni zavod za zaštitu kulturno-historijskog i prirodnog naslijeđa Sarajevo obnovio je palaču.
Opis
Izvedena je kao stambeno-poslovna trodijelna palata sa unutrašnjim dvorištem u već izgrađenom području, na južnoj strani Titove ulice. Jedan dio palate izgrađen je u drugoj polovini XX vijeka u uglu atrija. Ukupna spratnost je P+4+mansarda. Na gornjim etažama sva tri bloka smješteno je 49 stanova različitih veličina. Palata sadrži drveni lift sa originalnim elektromotorom iz austrougarskog perioda.. .
Sjeverno pročelje je jasno odijeljeno na dvije zone, a granicu između njih predstavlja ograda balkona od vještačkog kamena. Donja zona, zaključno sa prvim spratom je visine 8 metara. U centralnom dijelu prizemlja se nalazi pasaž širine 5 metara, a bočno se nalaze po tri staklena izloga dimenzija 370 cm x 400 cm.
U prizemlju južne fasade u atriju, nasuprot ulaza sa Titove ulice nalaze se dva velika izloga dimenzija 260 cm x 290 cm. U jednom od ovih izloga se nalaze ulazna vrata galerije „Preporod“. Južna fasada prema Pozorištu mladih je potpuno simetrična kompozicija. U prizemlju sa desne strane smješten je glavni ulaz galerije „Roman Petrović“.
Zapadna fasada atrija je složena kompozicija sa vrlo malo arhitektonskih elemenata koji se ponavljaju.