cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fakultet informacijskih tehnologija u Mostaru
Fakultet informacijskih tehnologija (FIT) je visokoobrazovna institucija u Mostaru, članica Univerziteta "Džemal Bijedić". Osnovana je 1996. godine radi potrebe organizovanja studija informatike u Mostaru. Fakultet danas radi po bolonja sistemu (3+2+3).
Distance Learning (DL) studiji su dobro organizovani, što predstavlja veliko olakšanje za studente koji iz više razloga ne mogu prisustvovati redovnoj nastavi.
Vanjski linkovi
http://www.fit.ba
Asterales
Redu Asterales pripada preko 35 000 vrsta, od čega je samo porodici Asteraceae preko 32 000 taksona.
Taksonomija
Naziv i red Asterales je botanički, datirugovječan, iz najmanje 1926. godine u Hutchinsonov sistemu biljne taksonomije, kada sadrži samo pet porodica, od kojih su samo dvije zadržane u APG III klasifikaciji. Pod Cronquist sistem taksonomske klasifikacije]] cvjetnica, Asteraceae je bila jedina porodica u grupi, ali noviji sistemi (poput APG II i APG III) progrupa za filogrniju angiospermi širili su ga na 11. U klasifikacijskom sistemu po Dahlgrenu Asterali su bile u nadredu Asteriflorae (koji se nazivaju i Asteranae).
Red Asterales sada uključuje 11 porodica, od kojih su najveće Asteraceae, sa oko 25.000 vrsta, i Campanulaceae ("zvončari"), sa oko 2.000 vrsta. Preostale porodice broje manje od 1500 vrsta. Dvije velike porodice su kosmopolitske, s tim da se mnoge vrste nalaze na Sjevernoj hemisferi, a manje porodice obično su ograničene na Australiju i okolna područja ili, ponekad, i Južnu Ameriku.
Samo Asteraceae imaju složene cvjetne glave; ostale porodice nemaju, ali dijele i druge karakteristike poput skladištenja inulina koje definiraju 11 porodica međusobno srodnijima nego drugim biljnim porodicama ili redovima, kao što su roside. Filogenetsko stablo prema APG III za kladus Campanulid nalazi se ispod.
_____________ '''Rousseaceae |                  _________________|_____________ '''Campanulaceae |                |      |                 |_____________ '''Pentaphragmataceae |  |                  ____________ '''Alseuosmiaceae |                 |                   |            _____|____________ '''Phellinaceae |           |     |      |____________|     |____________ '''Argophyllaceae |           |   |            |__________________ '''Stylidiaceae |  |_______________________________ '''Menyanthaceae |  |_______________________________ '''Goodeniaceae __|      |_______________________________ '''Calyceraceae |  |_______________________________ '''Asteraceae
NGC 2190
NGC 2190 (također poznat kao ESO 33-SC36) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Sto. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 8. februara 1836. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Marie-Adélaïde, velika vojvotkinja Luksemburga
Marija Adelajda (Marie Adélaïde Theresia Hilda Antonia Wilhelmina; 14. juni 1894 - 24. januar 1924), velika vojvotkinja Luksemburga, vladala je od 1912. do 1919. godine.
Prestolonasljednica
Bila je najstarija šestero kćerki luksemburškog velikog vojvode Vilima IV i portugalske infante Marije Ane. Prema uobičajenom bračnom ugovoru sklapanom između protestantskog i rimokatoličkog plemstva, sinovi su trebali biti odgajani u očevoj vjeri, a kćerke u majčinoj. Kako Vilim IV nije imao sinova, njegovi nasljednici u Luksemburgu su do danas rimokatoličke vjere. Marija Adelajda je bila prvi vladar Velikog vojvodstva Luksemburga rođen u toj zemlji i prvi njen vladar rimokatoličke vjere.
Pošto je njen otac bio posljednji muški član svoje dinastije, prema Dogovoru porodice Nassau, Marija Adelajda je bila prva u nizu nasljednika za luksemburško prijestolje. Zvanično je proglašena prijestolonasljednicom 10. jula 1907. godine, ali nikada nije bila pripremana za vladavinu.
Vladavina
Po očevoj smrti 1912. godine postala je velika vojvotkinja Luksemburga. Do njenog osamnaestog rođendana, regent joj je bila majka. Od velike važnosti za Mariju Adelajdu bio je njen i očev premijer, 53 godine stariji Paul Eyschen. Marija Adelajda je bila smatrana naivnom kada je u pitanju politika, te pristrasna u toj mjeri da je to bilo opasno za ustavnu monarhiju.
Prvi svjetski rat
Bila je jako zainteresovana za politiku i aktivno je učestvovala u upravljanju Luksemburgom. Tokom Prvog svjetskog rata bila je u dobrim odnosima s Nijemcima, zbog čega je postala izuzetno nepopularna. Njemačka je izvršila invaziju na Luksemburg; bili su poslani deseci hiljada vojnika. Marija Adelajda je naredila da mala vojska velikog vojvodstva, koja je brojala tek 400 vojnika, ne pruža nikakav otpor. Poslije podneva, 2. augusta, Marija Adelajda i premijer Paul Eyschen su se sreli s njemačkim generalom Richardom Karlom von Tessmarom. Velika vojvotkinja i Eyschen su blago negodovali, ali su prihvatili okupaciju kao neizbježnu.
Godine 1915. Eyschen je želio smanjiti utjecaj Rimokatoličke crkve na obrazovanje u Luksemburgu, ali Marija Adelajda to nije dopustila. Nije popuštala u svojoj odluci, te je pozvala premijera da da ostavku ako ne može prihvatiti njenu odluku. Marija Adelajda je bila poznata kao religiozna rimokatolkinja, te je na premijerove namjere odgovorila:
"Neću dozvoliti da njihova najdragocjenija baština [rimokatoličanstvo] bude ukradena dok ja imam ključ."
mini|desno|Velika vojvotkinja Marija Adelajda
Bez obzira na ova neslaganja, Marija Adelajda je jako cijenila Eyschena. Njegova smrt 1915. godine mladoj vladarici je upravljanje zemljom učinila još težom. Dan nakon njegove smrti velika vojvotkinja je pozvala starog i iskusnog ministra Mathiasa Mongenasta da zamijeni Eyschena i oformi vladu. Ovim potezom Marija Adelajda je željela stabilizirati situaciju u zemlji. Mongenast je vladarici predložio novog kandidata za direktora učiteljske škole u Luksemburgu, očekujući da će mlada vladarica prihvatiti njegov prijedlog zbog njegovog iskustva, ali ona je odbila. On je bio uporan, ali Marija Adelajda je bila tvrdoglava, te je on dao ostavku. Marija Adelajda je nakon toga željela oformiti vladu po vlastitom ukusu, ali da bi to učinila, morala je raspustiti jedno cijelo zakonodavno tijelo. Nije uspjela, te je za premijera postavila Victora Thorna.
Tokom Prvog svjetskog rata postojala je inicijativa da se izmijeni zakon koji kaže da sav suverenitet počiva u osobi velikog vojvode (odnosno Marije Adelajde). Thornov nasljednik, premijer Léon Kauffman, odbio je da to dozvoli zbog straha od nastanka republike.
Kada je u ljeto 1918. godine britanska vojska bombardovala Luksemburg, Marija Adelajda se u strahu obratila Nijemcima, koji su u narodu i dalje bili manje popularni od njihovih neprijatelja koji su bombardovali Luksemburg. U avgustu se Marija Adelajda sastala s njemačkim kancelarom, Georgom von Hertlingom. Deset dana poslije njena sestra Antonia se zaručila za bavarskog prijestolonasljednika Ruperta. Za narod Luksemburga odnosi između njihove domovine i Njemačke su se činili skoro prijateljskim.
Nakon rata
Po završetku Prvog svjetskog rata velika vojvotkinja Marija Adelajda je bila žestoko kritikovana. Iako nije učinila ništa neustavno, u parlamentu su počeli zahtjevati njenu abdikaciju. Francuska i Belgija su počele izražavati tendencije da anektuju Luksemburg, te su vodile kampanju protiv Marije Adelajde. Bila je optuživana za pretjerano miješanje u politiku i za ometanje funkcionisanja države.
Abdikacija
Nakon konsultacija s premijerom, Marija Adelajda je, potresena saznanjem da joj je vlastita vojska prestala biti lojalna, abdicirala u januaru 1919. godine. Naslijedila ju je mlađa sestra Šarlota.
Po abdikaciji pridružila se samostanu Karmelićanki u Italiji. Zdravlje joj se počelo pogoršavati, te je morala napustiti samostan. Preselila se u zamak Hohenburg u Bavarskoj, gdje je 1924. godine umrla od gripe, ne ostavivši iza sebe djece. Godine 1947. njeni posmrtni ostaci su prebačeni u Luksemburg i sahranjeni zajedno s ostalim luksemburškim vladarima.
Piramide u Gizi
mini|desno|250p|Piramide u Gizi
Piramide u Gizi (Piramide u Gizehu) nastale su negdje oko 2650. i 2550. prije naše ere. Bile su to piramide tri faraona iz IV dinastije; Keopsa, Kefrena i Mikerina. Detaljni izvještaj o gradnji piramida potiče od Herodota, oca historije. Trajanje gradnje, kao i sam način izvođenja do danas nisu razjašnjeni. Piramida se kao oblik građevine razvila iz prizemne pravougaone grobnice nazvana - mastaba (arap. mastaba = klupa).
Zidovi i prostorije piramida prekriveni su molitvama i uputama pokojniku za drugi svijet, napisanim hijeroglifima. Ti tekstovi piramida su prvi oblici egipatske književnosti. Kraljevom smrću piramida postaje njegovo sredstvo transporta ka drugom svijetu. Grobnica se nalazila skrivena pod zemljom, u središtu piramida je kraljičina grobnica, a iznad nje je svetište.
Ispred druge po veličini, Kefrenova piramida u Gizi, piramide nalazi se Sfinga visoka 20 m i duga 74 m. U njenom podnožju je ulaz u piramidu. Paul Rieppel koji se detaljno bavio piramidama (historijom njihovog zidanja i mistikom brojeva u vezi s time) izračunao je, da je na sto hiljada radnika i vremenom gradnje od dvadeset puta po tri mjeseca na pojedinog čovjeka mogao otpasti samo jedan mali dnevni učinak.
Plešivica (Brezovica)
Plešivica je naseljeno mjesto u sastavu općine Brezovica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Plešivica je imala 186 stanovnika.
Napomena: ''U 1987. smanjeno za dijelove naselja koji su proglašeni za nova samostalna naselja Podplešivica i Žabnica. U 1991. broj stanovnika u tabeli "Broj stanovnika po popisima" odnosi se ukupno na naselja Plešivica, Podplešivica i Žabnica, jer na popisu stanovništva broj stanovnika nije odvojeno prikazan.''
Kolos s Rodosa
mini|Kolos s Rodosa Kolos s Rodosa (grčki: Κολοσσός της Ρόδου) je jedno od sedam svjetskih čuda. Iako je od vremena izgradnje ove ogromne statue do njenog uništenja proteklo svega 56 godina, ova svojevrsna i neponovljiva građevina svakako je zaslužila svoje mjesto među svjetskim čudima. Kolos s Rodosa nije samo gigantska statua - on je simbol jedinstva naroda koji je naseljavao Rodos, prelijepo mediteransko ostrvo.
Ova statua se nalazila na samom ulazu u luku Mitraki ostrva Rodos u Grčkoj. U staroj Grčkoj, na malom ostrvu Rodosu nalazila su se 3 grada-države (polisa): Lalisos, Kamiros i Lindos. 408. godine p. n. e. ovi gradovi su se ujedinili i sačinili jedinstvenu teritoriju - grad Rodos. Grad se brzo razvijao i gradio snažne ekonomske veze sa svojim glavnim saveznikom Ptolomejem I, tadašnjim vladarom starog Egipta. 305. godine p. n. e., Antagonidi iz Makedonije koji su bili veliki rivali ptolomejima, napali su Rodos u pokušaju da slome njegovu alijansu sa Egiptom. Ipak, nisu uspjeli da uđu u grad. Kada je postignut mirovni sporazum 304. godine p. n. e., Antagonidi su se povukli ostavljajući za sobom velike količine ratne opreme. Kako bi proslavili svoje jedinstvo, stanovnici Rodosa prodali su svu tu ratnu opremu i za dobijeni novac podigli gigantsku statuu posvećenu grčkom bogu Sunca, Heliosu. Izgradnja statue trajala je 12 godina i završena je 282. godine p. n. e. Godinama je statua stajala na ulazu u rodosku luku, sve dok snažan zemljotres nije pogodio Rodos 226. godine p. n. e. Grad je bio teško oštećen, a Kolos je slomljen na najslabijem mestu - u koljenu. Rodos je tada primio ponudu Ptolomeja III da plati sve troškove restauracije polomljene statue, ali nakon što su konsultovani proroci, ponovno podizanje statue je zabranjeno, a Ptolomejeva ponuda odbijena. Skoro 1000 godina statua je ležala polomljena. 654. godine Arapi su napali Rodos. Uzeli su ostatke polomljenog Kolosa i prodali ih Siriji - bili su otpremljeni na leđima 900 kamila.
lijevo|mini|250p|Slika Kolos s Rodosa, Martin Heemskerck, iz serije "Sedam svjetskih čuda" Ogromnu statuu osmislio je vajar Ares iz Lindosa, s Rodosa. Osnova statue je bila napravljena od mermera, a prvo su postavljena stopala i članci noge. Statua je postupno građena tako što je bronzana prevlaka bila učvršćivana gvozdenim i kamenim ojačanjima. Da bi statua bila dovršena, izgrađena je visoka rampa oko statue koja je kasnije uklonjena. Kada je Kolos završen, bio je visok 33 metra. Kolika je zapravo bila veličina statue, najbolje svjedoči Plinije Stariji: "Kada je statua polomljena i pala na zemlju, grupa od 5-6 ljudi ispruženih ruku je jedva mogla da opaše prst ruke Kolosa".
UEFA Evropska liga 2009/2010 - 2. pretkolo
Raspored utakmica
Prve utakmice druge runde Evropske lige igrale su se 15. i 16. jula, a uzvratne 23. jula 2009. godine.
1 Utakmica odlučena nakon produčetaka. Rezultat u zagradi je nakon regularnih 90 minuta igre.
2 U treću rundu kvalifikovali su se timovi zbog više postignutih golova u gostima.
Brahma
mini|Brahma, Prikaz iz 19. vijeka
Brahma (Sanskrit, m., ब्रह्मा) je ime jednog od glavnih bogova hinduizma. Oni ga smatraju za tvorca svijeta i svih živih bića. Daljnji glavni bogovi su Višnu (ujedinjenje) i Šiva (uništenje). Svi troje zajedno stvaraju Trimurti.
U tome trojstvu Brahma predstavlja princip stvaranja. Predstavljen je sa četiri lica, okrenuta na četiri strane svijeta, sa četiri ruke. Često ga prikazuju da jaše na ptici labudu. Njegov simbol kao i prateća životinja je mistična guska s kojom može odletjeti na bilo koje mjesto u svemiru.Ime ovog boga se koristi i za ime bramanskog prvosveštenika.
NGC 3672
NGC 3672 (također poznat kao IRAS 11225-0931, MCG -2-29-28, PGC 35088 i UGCA 235) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 85 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pehar. Najveći prečnik je 4,00 (99 hiljada sg) a najmanji 1,8 uglovnih minuta (45 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 4. marta 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Spisak bubnjara
Ovo je spisak bubnjara, većinom iz metal, rock i džez-grupa, o kojima Wikipedia ima zasebne članake ili se samo spominju u člancima o grupama.
Aerodrom Alikelj
Aerodrom Alikelj (ICAO kod UOOO) jest aerodrom u Tajmirskom autonomnom okrugu u Rusiji. Opslužuje gradove Noriljsk i Dudinku od kojih je udaljena oko 40 km i s kojima je povezana elektrifikovanom željezničkom prugom. Jedna je od važnijih saobraćajnih opskrbnih tačaka ta dva grada.
Vremenska zona: Moskovsko vrijeme+4
Vilim IV, veliki vojvoda Luksemburga
Vilim IV (Wilhelm Alexander; 22. april 1852 - 25. februar 1912) je bio peti veliki vojvoda Luksemburga.
Porijeklo
Bio je najstarije dijete Adolfa, luksemburškog velikog vojvode i zbačenog vojvode Nassaua, i princeze Adelhajde od Anhalt-Dessaua.
Brak
Vilim i njegov otac su bili protestanti (luterani), a vladali su zemljom čije je stanovništvo bilo uglavnom rimokatoličko. Vilim je odlučio oženiti rimokatoličku princezu, Mariju Anu Portugalsku, kako bi rimokatolička zemlja kojom je vladao jednoga dana dobila rimokatoličkog vladara. On sam nikada nije napustio protestantsku vjeru. Njegov otac je prvo odbio odobriti taj brak, ali je kasnije pristao pod uvjetom da sinovi rođeni iz tog braka budu protestanti, a kćerke mogu biti rimokatolkinje. Iz njihovog braka rođeno je šest kćerki, ali nijedan sin.
Vladavina
Naslijedio je oca po njegovoj smrti 1905. godine kao veliki vojvoda Luksemburga i titularni vojvoda Nassaua. Iste godine umro je njegov amidža Nikola Vilim, jedini muškarac podoban da naslijedi Vilima IV. Sin Nikole Vilima je bio rođen iz morganatskog braka, pa nije imao nasljedna prava. Godine 1907. Vilim IV je to potvrdio i za svoju nasljednicu odredio svoju najstariju kćerku, Mariju Adelajdu.
Adolf, veliki vojvoda Luksemburga
Vladavina u Nassauu
Bio je sin Vilima, vojvode Nassaua, i princeze Ludovike od Sasko-Hildburghausena. Naslijedio je oca kao vojvoda Nassaua u augustu 1839. godine. Tokom Austrijsko-pruskog rata bio je na strani Austrije. Austrija je izgubila rat, a Adolf je izgubio svoje vojvodstvo - Pruska je anektirala Nassau 1866. godine.
Vladavina u Luksemburgu
Godine 1890. umro je Vilim III, kralj Holandije i veliki vojvoda Luksemburga. Pošto nije imao sinova u Holandiji ga je naslijedio kćerka Vilma, ali pravo na luksemburško prijestolje imali su samo muški članovi dinastije Nassau. Prema Dogovoru porodice Nassau iz 1783. godine, u slučaju izumiranja jednog ogranka dinastije Nassau, drugi ogranak treba da naslijedi njegove posjede. Adolf je tako naslijedio Vilima III u Luksemburgu i postao prvi veliki vojvoda Luksemburga iz dinastije Nassau-Weilburg.
Brak
Dana 31. januara 1844. godine oženio je rusku veliku kneginju Elizabetu Mihajlovnu. Umrla je rađajući mrtvorođenu kćerku. Sedam godina kasnije Adolf je oženio princezu Adelajdu Mariju od Anhalt-Dessaua, s kojom je imao petero djece od kojih je samo dvoje doživjelo punoljetnost, a samo jedno ostavilo potomke.
= Reference =
IC 416
IC 416 (također poznat kao IRAS 05217-1718, MCG -3-14-14 i PGC 17229) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 147 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zec. Najveći prečnik je 1,40 (60 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (30 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 18. februara 1893. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Internet Explorer
Internet Explorer (prije poznatiji kao Microsoft Internet Explorer, a najčešće oslovljavan kratkim imenom IE) je internetski preglednik razvijan od strane Microsoft Corporation i uključen u Microsoft Windows operativnim sistemima od 1995. godine. Prvo se pojavio u dodatnom paketu nazvanom Plus! za Windows 95 te godine. Kasnije verzije su bile dostupne kao besplatna preuzimanja ili u servisnim paketima, kao npr. u OEM servisnim izdanjima Windows 95 i novijih verzija Windows-a.
Internet Explorer je bio najčešće korišteni preglednik od 1999. godine, dostignuvši 95% korištenja u 2002. i 2003. godini sa Internet Explorer 5 i Internet Explorer 6. Tokom sljedećih godina korištenje je polako padalo, najvjerovatije zbog konkurencije ostalih pregledika te prema podacima iz februara 2011. godine, koristi je 43,55% ljudi na Internetu. Microsoft Corporation je potrošio preko 100 miliona US$ svake godine krajem 1990-ih, sa preko 1000 ljudi koji su radili na pomenutom projektu do 1999. godine.
Dostupan kao besplatno ažuriranje za Windows 7, Windows Vista SP2, Windows Server 2008 i Windows Server 2008 R2. Internet Explorer je trebao biti izostavljen iz Windows 7 i Windows Server 2008 R2 u Evropi, ali ga je Microsoft Corporation naposljetku uključio, sa opcijom koji bi dozvoljavao korisnicima da izaberu koji god preglednik žele (uključujući Internet Explorer).
Lawrence od Arabije (film)
Radnja
mini|250 px|[[Peter O'Toole u sceni iz filma]] Godine 1916. britanska obavještajna služba podržava arapski ustanak protiv tursko-njemačke alijanse. Dryden, civilni član arapskog biroa, odabire narednika T. E. Lawrencea, zagonetnog 29-godišnjeg učenjaka, da analizira razvoj arapskog ustanka. Preuzimajući tu dužnost s entuzijazmom, oficir kontaktira s princom Fejsalom, vođom pobune, i uvjerava ga da mu povjeri jedinicu od 50 vojnika. S tom jedinicom, u društvu sa Sherifom Alijem, Lawrence prelazi pustinju Nefud. Međutim, na kraju putovanja otkriva da jedan od njegovih vojnika nedostaje. Nepokoleban arapskim uvjeravanjima da je smrt vojnika koji nedostaje Božija volja, vraća se u pustinju i spašava ga, stječući tako Alijevo prijateljstvo i poštovanje njegovih podređenih. Na izvoru se sukobljava sa šeikom Audom Ebu-Tayijem, koga najzad uvjerava da mu se pridruži u napadu na Aqabu, tursko središte na kraju pustinje. Turci, iznenađeni kopnenim napadom, bježe i pobjeda ohrabruje arapsku pobunu. Međutim, arapsko jedinstvo poljuljano je međusobnim sukobima. Kad jedan od njegovih vojnika ubija Ebu-Tayijevog pristalicu, Lawrence pogubljuje ubicu i time dokazuje da je na njihovoj strani. Umorni Lawrence vraća se u Kairo. Osokoljen Lawrenceovim vojnim uspjehom, general Allenby opskrbljuje ga oružjem i novcem za buduće pobjede. Lawrence pokreće serije uspješnih gerilskih akcija koje, zahvaljujući izvještajima američkog novinara Jacksona Bentleyja, trasiraju njegovu međunarodnu reputaciju. Dok je bio u izviđačkoj misiji s Alijem, Lawrence biva uhvaćen i mučen od Turaka. Vraća se u Kairo, gdje ga Allenby uvjerava da napadne Damask. Nakon bitke Lawrence predvodi svoje ljude u masakru nad turskim vojnicima koji su se povlačili. Nakon ulaska u Damask britanska armija spaja se s pobjedničkim arapskim snagama. Lawrence predaje kontrolu nad gradom arapskom vijeću, ali ubrzo sektaške razmirice prijete da ga unište. Dana 19. maja 1935. Lawrence gine u motociklističkoj nesreći u Dorsetu i sahranjen je u Crkvi svetog Pavla.
Muzika
Muziku za film komponirao je Maurice Jarre, malo poznat u to vrijeme i odabran tek nakon što se ispostavilo da su i William Walton i Malcolm Arnold nedostupni. Jarreu je dato samo šest sedmica da komponira dva sata orkestralne muzike za Lawrencea. Muziku je izveo Londonski filharmonijski orkestar. Adrian Boult naveden je kao dirigent u odjavnoj špici filma, ali nije mogao dirigirati većinu kompozicija, djelomično zbog toga što se nije uspio prilagoditi komplikovanom tajmingu svakog pasaža, pa ga je Jarre zamijenio. Muzika za film donijela je Jarreu prvi Oscar i danas se smatra jednom od najboljih svih vremena, zauzevši treće mjesto na spisku 25 najboljih filmskih muzika po izboru Američkog filmskog instituta.
Spiegel je želio kreirati muziku s dvije teme kako bi prikazao "istočnjačku" i britansku stranu u filmu. Bilo je planirano da sovjetski (armenski) kompozitor Aram Hačaturjan napiše jednu polovinu, a britanski kompozitor Benjamin Britten drugu.
Originalnu muziku za film najprije je izdao Colpix Records, diskografska filijala Columbia Picturesa, 1962. godine. Remasterirano izdanje pojavilo se u Castle Musicu, filijali Sanctuary Recordsa, 28. augusta 2006.
Marš Kennetha Alforda The Voice of the Guns (1917) vrlo je istaknut u okviru muzike za film. Jedna druga Alfordova kompozicija, Colonel Bogey March, bila je muzička tema za Leanov prethodni film, Most na rijeci Kwai.
Kompletan snimak nije poslušan do 2010, kad je Tadlow Music producirao CD s muzikom za film u izvođenju Praške filharmonije pod dirigentskom palicom Nica Rainea prema kompozicijama koje je rekonstruirao Leigh Phillips.
Japansko-korejski sporazum 1910.
Japansko-korejski sporazum 1910., poznat i kao Sporazum Japana i Koreje o aneksiji, sklopili su predstavnici Japanskog carstva i Korejskog carstva 22. augusta 1910. godine. Ovim sporazumom, Koreja je formalno postala dio Japana (Koreja je de facto pripojena) nakon Japansko-korejskog sporazuma iz 1905. (kojim je Koreja postala protektorat Japana) i Japansko-korejskog ugovora iz 1907. (kojim je Koreja bila lišena uprave unutrašnjih poslova).
Japanci su predviđali da će se Korejci lako asimilirati u Japansko carstvo.
Historija
Ugovor je objavljen javnosti (i stupio na snagu) 29. augusta 1910. godine, čime je zvanično započeo period japanske vladavine u Koreji. Ugovor je imao osam članova, od kojih je prvi: „Njegovo veličanstvo car Koreje potpuno i trajno ustupa Njegovom Veličanstvu caru Japana sva prava suvereniteta nad cijelom Korejom“.
Gojong iz Korejskog carstva kasnije je sporazum nazvao neugyak (늑약 勒約). Alternativni izraz koji se koristi je joyak (조약 條約) koji implicira da su Korejci bili primorani da prihvate sporazum od strane Japanaca. Gyeongsul Gukchi (경술국치 庚戌國恥, Nacionalno poniženje godine Gyeongsul)" i Gukchi-il (국치일 國恥日, Dan nacionalnog poniženja)" su alternativni izrazi za godinu i datum, odnosno datum potpisivanja ugovora.
Ujedinjeno Kraljevstvo je ranije pristalo na aneksiju Koreje od strane Japana, preko britanske veze sa Imperijalnim Japanom preko Anglo-japanskog saveza 1902; a Sjedinjene Države su također odobrile aneksiju, putem Taft-Katsura sporazumu.
Japanska aneksija Koreje
Japansko carstvo već je potvrdilo politiku aneksije na sastanku kabineta 6. jula 1909. Međutim, ostalo je samo da se minimiziraju nuspojave i dobije međunarodno opravdanje. Japanska carska vlada pripremala je scenario za "peticiju za spajanje" Shigemaruu Sugiyami, savjetniku Iljinhoea. Prije toga, Song Byeong-jun je otišao u Japansko carstvo u februaru 1909. i održao pregovore. Itō Hirobumi je više puta pozivao na „spajanje“, ali kada je posao bio odložen zbog plana japanskih imperijalnih oružanih snaga, otišao je direktno u Japansko carstvo i pregovarao o „spajanju“ protiv japanskog carskog premijera Katsure Tarōa i drugih članova japanske carska Choye.
Ako se uspostavi kabinet Song Byeong-juna, ne samo da postoji rizik od odmazde, već je i Ye Wanyong, strahujući da će biti oduzeta glavna uloga aneksije, rekao: "Čak i ako se sadašnja vlada sruši, više pro-japanski kabinet ne može biti imenovan." i dobrovoljno obavijestio Ministarstvo ekonomije znanja da je aneksija moguća.
U režiji takvog scenarija, Japansko carstvo je postepeno odlučilo da period “aneksije” sazrijeva i promoviralo je Shigemarua da podnese “peticiju za pridruživanje” koristeći Lee Yong-gu i Song Byeong-juna.
Legalnost
Zakonitost sporazuma je osporila prognana Privremena vlada Republike Koreje, kao i vlada Južne Koreje. Dok je sporazum bio zalijepljen nacionalnim pečatom Korejskog carstva, korejski car Sunjong je odbio da potpiše sporazum kako je propisano korejskim zakonom. Umjesto toga, sporazum su potpisali premijer Ye Wanyong u ime Korejskog carstva i rezidentni general grof Terauchi Masatake u ime Japanskog carstva.
Ovo pitanje je izazvalo značajne poteškoće u pregovorima o uspostavljanju osnovnih diplomatskih odnosa između zemalja. Koreja je insistirala na uključivanju poglavlja u kojem se navodi: "Sporazum je ništavan i nevažeći", iako japanska vlada nije potvrdila nezakonitost. Japanska vlada je insistirala da je ugovor ništavan 1965. godine. Postignut je kompromis u jeziku člana II Sporazuma o osnovnim odnosima između Japana i Republike Koreje:
"Potvrđeno je da su svi sporazumi sklopljeni između Japanskog carstva i Carstva Koreje 22. augusta 1910. godine ili prije toga već ništavni."
Konferencija o legalnosti ugovora
U januaru, aprilu i novembru 2001. na Univerzitetu Harvard održana je akademska konferencija o legalnosti japanske aneksije Koreje od 1910. do 1945. (nazvana Preispitivanje japanske aneksije Koreje iz perspektive historijskog i međunarodnog prava) uz podršku Korejske fondacije. Učestvovali su naučnici historije i međunarodnog prava iz Južne Koreje, Sjeverne Koreje, Japana, Sjedinjenih Država, Ujedinjenog Kraljevstva, Njemačke i Kanade.
Anthony Carty, profesor na Univerzitetu u Derbyju, izjavio je: "Tokom vrhunca imperijalizma, teško je pronaći međunarodno pravo dovoljno da se utvrdi legalnost/nezakonitost određenog sporazuma." Prema Asian Yearbooku. međunarodnog prava, u svojoj knjizi o međunarodnom pravu, "Carty preferira da odnos između Japana i Koreje u to vrijeme vidi u odnosu na stvarnost tadašnje međunarodne zajednice kojom su dominirale zapadne sile, umjesto da ga posmatra u smislu prava ugovora kako se tvrdi od strane korejskih naučnika".
Alexis Dudden, profesor na Univerzitetu Connecticut, raspravljao je o nauci o kolonijalnoj politici Nitobea Inazōa. Ona je autor knjige Japanska kolonizacija Koreje: diskurs i moć u kojoj govori o tome kako su japanski kreatori politike pažljivo proučavali, a zatim se pozivali na međunarodno pravo da bi legalno pripojili Koreju.
Prema Kan Kimuri, glavni rezultat ove konferencije je to što su zapadni naučnici koji su učestvovali, kao i drugi specijalizovani za međunarodno pravo, odbacili korejske tvrdnje da je aneksija bila nezakonita.
Međunarodni aerodrom Vnukovo
Međunarodni aerodrom Vnukovo (ru: Международный Аэропорт Москва-Внуково) je prvi međunarodni aerodrom otvoren u Moskvi i danas je treći po veličini, poslije aerodroma Šeremetjevo i aerodroma Domodedovo. Udaljena je 28 km jugozapadno od centra grada. Otvoren je 1. jula 1941. godine na mjestu starog aerodroma - piste Hodinka.
Novčanice u Turskoj
Godine 1926., Ministarstvo finansija Turske je uvelo u opticaj novčanice na području Republike Turske u apoenima od 1, 5, 10, 50, 100, 500 i 1000 turskih lira. Ovo su posljednje novčanice koje su bile ispisane na francuskom i turskom jeziku (arapskim pismom). Svaka novčanica je imala portret predsjednika Kemal-paše Atatürka.
U periodu između 1937. i 1939. godine, Centralna banka Turske je uvela nove novčanice sa turskim tekstom napisanim latinicom, a koje su imale naslikan portret predsjednika İsmeta İnönüa. Novčanice sa slikom İnönüa su tada prouzrokovale negodovanje među stanovništvom. Bile su izdane u apoenima od 2,5 lire, 5, 10, 50, 100, 500 i 1000 turskih lira. Novčanica od 1 lire je ponovo izdana 1942. godine, a slijedila je novčanica od 50 kuruša, ali nije puštena u opticaj u zemlji zbog Drugog svjetskog rata 1944. godine. To su bile najmanje novčanice koje su zamijenjene kovanicama nakon rata.
IC 990
IC 990 (također poznat kao MCG 7-29-56 i PGC 50958) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 353 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 0,60 (62 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (41 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Guillaume Bigourdan 31. maja 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Novčanice u Turskoj
Portret predsjednika Atatürka se ponovo pojavio na serijama novčanica početkom 1950tih godina. Novčanice od 2,5 turske lire su zamijenjene kovanicama 1960. godine, a isto se dogodilo i sa novčanicama od 5 i 10 turskih lira 1974. i 1981. godine. Novčanice u većim apoenima su puštene u opticaj tokom 1980tih i 1990tih:
Veći apoeni novčanica iz sedme serije E7 (od 1992. godine 250.000 lira i veće) su se mogle zamijeniti za "nove" turske lire u odnosu 1 milion "starih" lira za 1 novu tursku liru u svim filijalama Centralne banke Republike Turske sve do 31. decembra 2005. godine, nakon čega stare novčanice lira su prestale biti zakonsko sredstvo plaćanja. Novčanica od 50.000 starih turskih lira su se mogle mijenjati do 4. novembra 2009. godine, a novčanice od 100.000 starih turskih lira su se mogle mijenjati do 4. novembra 2011. godine.
NGC 5162
NGC 5162 (također poznat kao IRAS 13269+1115, MCG 2-34-18, NGC 5174, PGC 47346 i UGC 8475) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 314 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 2,70 (247 hiljada sg) a najmanji 1,4 uglovnih minuta (128 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 19. aprila 1887. godine.
Crkva Srca Isusova u Brčkom
Crkva Presvijetlog Srca Isusova  nalazi se u centralnom dijelu Brčkog, Bosna i Hercegovina, i proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Međunarodni aerodrom Šeremetjevo
Međunarodni aerodrom Šeremetjevo (SVO) je najveći međunarodni aerodrom u Moskvi i baza kompanije Aeroflot.
Crkva Srca Isusova u Brčkom
Historija
Izgradnja prve katoličke crkve u Brčkom započeta je 1883, a dovršena 1885. godine. Ova crkva je nazvana crkvom sv. Mihovila arhanđela. U prvom svjetskom ratu teško je stradala. Nova crkva izgrađena je pored stare crkve 1933. godine po projektu Karla Paržika. Godine 1934. dograđena je i druga sakristija i dobija naziv crkva Presvetog Srca Isusova. Karlo Paržik je projektovao za katoličku crkvu u Bosni i Hercegovini u periodu od 1921-1937 godine
Međunarodni aerodrom Šeremetjevo
U aerodromi postoje dva terminala:
NGC 5162
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Međunarodni aerodrom Šeremetjevo
Osim Šeremetjeva, u Moskvi postoje aerodrom Vnukovo i aerodrom Domodjedovo.
Crkva Srca Isusova u Brčkom
Historija
Tokom rata 1992 - 1995, zajedno sa župnim dvorom, bila je granatirana, nakon čega je opljačkana i oštećena.
Immortal
Immortal je norveški black metal bend iz Bergena.
Crkva Srca Isusova u Brčkom
Opis
Prostorno je koncipirana kao trobrodna (sa centralnim brodom višim u odnosu na bočne brodove) zasvođena bazilika, sa polukružnom oltarskom apsidom. Crkva u dispozicionom smislu ima: glavni brod sa narteksom, krstionicu postavljenu lijevo od ulaza, dok se desno od ulaza nalazi stepenište za toranj i korsku galeriju iznad narteksa, naos, bočne brodove, prostor svetilišta – oltar, iznutra polukružne osnove, dok je sa vanjske strane pravougaonog oblika i dvije sakristije.
Immortal
O bendu
Osnovali su ga 1990 Abbath (Olve Eikemo) i Demonaz (Harald Nævdal). Godine 1997 dotadašnji gitarista i suosnivač benda Demonaz zbog ozljede ruke prestaje sa sviranjem, no ostaje u bendu kao tekstopisac i menadžer. Zbog osobnih razloga članova bend se 2003 godine raspušta te Abbath osniva novi heavy metal bend I. U juliju 2006 objavljeno je da se grupa ponovo okuplja te je 2009 godine objavila novi studijski album All Shall Fall. Za razliku od većine bendova proizašlih iz norveškog black metal vala nikad nije bila uključena u kriminalne i druge kontroverzne aktivnosti, a u njihovim pjesmama nema nikavih političkih ili religijskih ideologija.
Crkva Srca Isusova u Brčkom
Opis
Za izradu fresaka i zidne dekoracije bio je angažovan Albert Gruber. Umjetnik je zidne površine odvojio tako što je na stropu oslikao svetitelje unutar samostalnih polja nalik medaljonima, dvije epizode iz Hristova života te dvije epizode u genre maniri. Zanimljivo je da je Gruber koristio vlastiti lik za prikaz Hrista. Pošto je crkvu dao izgraditi biskup Ivan Šarić, njegov lik s modelom crkve u podignutim rukama prema Hristu prikazan je pored centralno smještenog Isusa Hrista.
Podaci o kiparskim radovima u crkvi veoma su oskudni. Na kipu sv. Antuna Padovanskog zabilježen je potpis autora, što je pomoglo da se sačuvani kipovi atribuišu Josipu Kaplanu, jednom od kipara firme Kaplan. U crkvi sačuvano je osam kipova.
Svjetsko prvenstvo u biatlonu 1971.
Svjetsko prvenstvo u biatlonu 1971. bilo je 11-to svjetsko prvenstvo u biatlonu u muškoj konkurenciji, koje se, nakon SP 1962. po drugi put održalo od 5. do 7. marta 1971. u finskom gradu Hämeenlinnau. Održana je jedna utrka na 20 km i jedna utrka štafeta 4 × 7,5 km, za koju se dodjeljene medalje.
Vanjski linkovi
* Svi rezultati Svjetskih prvenstava u biatlonu
NGC 6638
NGC 6638 (također poznat kao ESO 522-SC30) je kuglasto zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Strijelac. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 12. jula 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 487
NGC 487 (također poznat kao MCG -3-4-56 i PGC 4958) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 273 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,10 (87 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (56 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Francis Preserved Leavenworth 28. novembra 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
LSD
mini|250px|Hemijski spoj LSD ili LSD 25 ili Acid (Lysergic acid diethylamide, bosanski: dietilamid lizergne kiseline) je visokopotentni halucinogen.
Dr. Albert Hofmann je 1938. godine sintetizirao LSD iz ergota - Claviceps purpurea (parazitska gljivica na žitu raži), a njegovo izrazito dugo i snažno halucinogeno djelovanje je otkrio u aprilu 1943. kada mu je igrom slučaja u organizam dospjela doza trideset puta veća od danas standardne.
Smatra se jednom od najjačih i najvažnijih halucinogenih substanci na Zemlji. Izaziva stanje proširene svijesti, osjećaj da vrijeme puno sporije prolazi, duhovnu spoznaju, psihodeličnu kreativnost, ali kod nekih osoba potiče i shizofreniju. Djeluje u jako malim količinama i topi se u vodi. Unosi se najčešće oralno na kartonskom kvadratiću kao mediju ili direktno u kapljicama, ali absorbira se i preko kože i sluznica.
Dr. Hofmann je sve do svoje smrti imao pozitivan stav o svom izumu i upozoravao svijet na potpunu besmislicu stroge zabrane LSD-a i sličnih supstanci.
Aster
Aster (latinizirana grčka riječ lat. astro =zvijezda) je rod zvjezdana, iz porodice Asteraceae koji uključuje  trajnice i listopadne i zimzelene polugrmove. Ovaj rod ima preko 170 priznatih vrsta, a prema njemu imenovana je I cijela pripadajuća porodica Asteraceae i red  Asterales.
Vrste ovog roda rasprostranjene su u Evroaziji, Sjevernoj Americi i jugu Južne Afrike. Mnoge od onih koje su mu nekada pripisivane reklasificirane su po drugim rodovima: Almutaster, Canadanthus, Doellingeria, Eucephalus, Eurybia, Galatella,  Galatella linosyris subsp. linosyris, Oligoneuron, Oreostemma, Sericocarpus, Symphyotrichum: Symphyotrichum novae-angliae, Symphyotrichum novibelgii, Tripolium pannonicum.
Prva pošta u Brčkom
Prva pošta u Brčkom naziv je prve namjenski izgrađene građevine u Brčkom, za potrebe poštanskog saobraćaja. Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Lokacija
Nalazi se u stambenom naselju Kolobara u kojem su još dva nacionalna spomenika: Islahijet – građevinska cjelina iz Austrougarskog perioda i Kočića kuća.
Historija
Organizacija savremene pošte i njene mreže počinje u vrijeme bosanskog vezira Topal Osman-paše (1861-1896. godine), i donošenja Seferske naredbe. Prva pošta (telegrafska stanica) ustanovljena je u Mostaru 1858. godine, a u Sarajevu 1864. godine.
Brčanska pošta otvorena je 1864.godine, a zgrada se nalazila preko puta današnjeg Radničkog doma. U toj pošti je radio samo jedan službenik a sav poštanski saobraćaj odvijao se prema Bosanskom Šamcu, Zvorniku, Tuzli i Sarajevu. Pošta imala je žig, koji je bio u upotrebi od 1865. do 1878.godine, i na njemu je, na turskom jeziku pisalo: POSTEHANA BRČKI, odnosno poštanski ured Brčki.
Za poštanske pošiljke bio je organizovan 1892 i kolski prevoz na relaciji Brčko-Tuzla. Običnim zaprežnim kolima prevožene su poštanske pošiljke na relacijama prema Obudovcu, Gornjem Rahiću i Bukviku.
Tokom 1904. godine otvorena je lokalna telefonska centrala u Brčkom, koja je bila povezana sa osam bosanskohercegovačkih gradova. Veza sa Vinkovcima uspostavljena je 1907. godine. Struktura telefonskih pretplatnika u Brčkom 1913. godine: od ukupno 38 brojeva vojna i civilna vlast imala je 7, trgovine, hoteli i kafane 12, banke 10, advokati 2, ljekari i bolnice 3 i fabrike i preduzeća 4 pretplatnika. Tokom 1912 organizovane su pomoćne pošte u okolnim naseljima.
U posljednjoj deceniji austrougarske uprave došlo je do formiranja tzv. ambulantnih pošta na važnijim pravcima u zemlji. Takva ambulantna pošta postojala je i na pravcu Brčko-Vinkovci.
Opis
Austrougarska pošta će u staroj turskoj zgradi ostati sve do 1892.godine kada se, po završetku izgradnje brčanske Vijećnice, seli u nove prostorije i u Vijećnici će ostati sve do 1894.godine. Tada se ponovo preseljava u novosagrađenu zgradu. Ovu novu zgradu je izgradio brčanski veletrgovac Alijaga Kučukalić koji ju je ustupio pod najam Austrougarskoj vladi. U toj će zgradi pošta raditi i u vrijeme Kraljevine Jugoslavije, NDH-a i u doba socijalističke vladavine, odnosno sve do 1959.godine kada se preseljava u novu zgradu u centru grada.
Objekat pošte je prizeman i ima ugaonu dispoziciju, u obliku slova „L“ (sa dva asimetrična krila) ukupne površine od 511 m2. Ukupna visina objekta je oko 8,4 m. Na fasadi nalazi se 14 otvora od kojih je 13 prozorskih.
Ulične fasade objekta, riješene su u duhu historicizma (neorenesansa), što se ogleda u pravilnom ritmu prozorskih otvora, istaknutim krovnim vijencem, i  horizontalnoj podjeli na plitko odvojene trake. Duž čitavog objekta krovni vijenac je blago istaknut i profilisan sa karakterističnim ležećim olukom. Ispod njega se nalazi plitki friz koji završava horizontalnom profilacijom, koja se proteže takođe duž obje glavne fasade. Krovni vijenac, friz i horizontalna profilacija tvore okvir kompletne kompozicije uličnih pročelja, koji sa nizovima prozora na fasadnim plohama, naglašavaju izrazitu horizontalnost.
Narodnooslobodilačka vojska Jugoslavije
mini|250p|desno|Prvobitna partizanska zastava mini|250px|Kratkotrajne partizanske republike u okupiranoj Jugoslaviji: [[Užička republika (1941) i Bihaćka republika (1942).]] desno|mini|250p|[[Srijem u Narodnooslobodilačkoj borbi|Oslobođena partizanska teritorija u Srijemu krajem 1942. godine]] Narodnooslobodilačka vojska Jugoslavije (slov:Narodnoosvobodilni vojska in partizanski odredi Jugoslavije; mak:Народноослободилетна војска и партизански одреди на Југославија) je bila oružana sila Narodnooslobodilačkog pokreta Jugoslavije, predvođenog Komunističkom partijom Jugoslavije. Nastala je juna 1941. godine formiranjem prvih partizanskih odreda, a 1. marta 1945. godine je prerasla u Jugoslavensku armiju, regularnu vojnu formaciju Demokratske federativne Jugoslavije.
Zbog čestih reorganizacija, tokom rata, nekoliko puta je mijenjala nazive:
Narodnooslobodilačkom vojskom je rukovodio Vrhovni štab, a za njene pripadnike koristio se neformalni naziv partizani. Iako je bila jedna od najjačih vojnih formacija, koja se borila protiv sila Osovina na Balkanu tokom Drugog svjetskog rata, a Saveznici su je priznali i potpomogli tek u ljeto 1943. godine.
Osnivanje
Partizanske odrede je formirala i predvodila Komunistička partija Jugoslavije (KPJ) na čelu sa Josipom Brozom Titom. KPJ je počela da se priprema za borbu (i dolazak na vlast) odmah nakon invazije sila Osovine aprila 1941. Istaknuti partijski funkcioneri su postali vojni rukovodioci sa zadatkom da formiraju partizanske odrede.
Kratkotrajni Aprilski rat, komadanje Jugoslavije, stvaranje NDH i ostalih kvinslinških tvorevina, teror okupatora i ostalih kolaboracionista stvorili su raspoloženje kod jugoslavenskih naroda, da se okupatoru treba suprotstaviti. Politbiro CK KPJ je 4. maja 1941. godine donio odluku o početku oružane borbe. Ova odluka je inspirirana ulaskom SSSR-a u rat protiv Njemačke i angažiranjem glavnih Hitlerovih snaga na Istočnom frontu, kao i pozivom Kominterne svim porobljenim narodima Evrope da se uključe u rat protiv sila Osovine.
Prva partizanska jedinica je bio Sisački partizanski odred, službeno osnovan blizu Siska 22. juna 1941. Ipak, razne vojne organizacije s više ili manje veze sa KPJ su bile uključene u razne vidove pružanja otpora silama Osovine koji su izbili u područjima Jugoslavije, nakon početka operacije Barbarosa. U Beogradu je osnovan Glavni štab partizanskih odreda Jugoslavije, a KPJ je službeno odlučila pokrenuti oružani ustanak 4. jula 1941, danom koji se kasnije slavio kao Dan borca kao državni praznik SFRJ. Dana 7. jula 1941, Valjevski partizanski odred je izvršio akciju u selu Bela Crkva u Rađevini. Taj dan se nakon oslobođenja slavio kao Dan ustanka u Srbiji.
U jesen 1941, partizani su osnovali Užičku republiku na oslobođenoj teritoriji u zapadnoj Srbiji. U novembru 1941, njemački vojnici su ponovno osvojili ovu teritoriju, dok se većina partizanskih snaga povukla prema Bosni.
Dana 21. decembra 1941, partizani su u Rudu formirali Prvu proletersku brigadu, prvu regularnu jedinicu koja je mogla djelovati izvan mjesta gdje je osnovana. Godine 1942, te jedinice i partizanski odredi su se spojili u Narodnooslobodilačku vojsku (NOV) i partizanski odredi Jugoslavije (POJ), a kasnije u Jugoslavensku armiju 1. marta 1945. godine.
Dana 9. septembra 1942, partizani u Dalmaciji su osnovali prvu pomorsku jedinicu sastavljenu od ribarskih brodova, koja je postupno prerasla u silu sposobnu da se mori sa italijanskom i njemačkom ratnom mornaricom i da vrši složene amfibijske operacije.
Maja 1942, piloti dva aviona, koji su pripadali ratnom zrakoplovstvu NDH, Rudi Čajavec i Franjo Kluz, prešli su na stranu partizana u Bosni i kasnije su koristili svoje avione protiv snaga Osovine. Iako je to kratko trajalo zbog nedostatka infrastrukture, ovo je bio prvi primjer pokreta otpora koji je imao svoje zrakoplovstvo. Partizani su kasnije stekli stalno zrakoplovstvo dobijavši avione, opremu i vježbu od RAF 1944. godine.
Operacije
Partizani su vodili gerilsku kampanju koja je postepeno dobivala sve više podrške kod stanovništva. Narodni komiteti su organizirani da djeluju kao civilne vlade na oslobođenim teritorijama, a čak je i pokrenuta ograničena proizvodnja oružja. Međutim, oni su imali dvije velike prednosti nad ostalim vojnim i paravojnim formacijama u bivšoj Jugoslaviji.
Prva prednost je bio mali, ali pouzdan kadar veterana iz Španskog građanskog rata, koji su, za razliku od ostalih u to vrijeme, imali nekog iskustva u modernom ratu s okolnostima koje nisu bile mnogo drugačije od Drugog svjetskog rata u Jugoslaviji.
Druga prednost, koja je postajala sve važnija u kasnijim etapa rata, je bila činjenica da su partizani osnovani na ideološkoj, a ne na nacionalnoj osnovi. Zato su partizani mogli očekuju barem nekakvu podršku u bilo kojem kraju zemlje, za razliku od ostalih paravojnih formacija ograničenih na teritorije sa srpskom ili hrvatskom većinom. Ovo je omogućilo partizanima da budu pokretljiviji i da popunjavaju redove većim brojem potencijalnih dobrovoljaca. Okupatorske i kvinsliške snage bile su dobro upoznate s problemom koji su predstavljali partizani pa su ih pokušali uništiti u sedam velikih antipartizanskih ofanziva. Najveće ofanzive su kombinirale snage Wehrmachta, SS-a, Italije, Bugarske, ustaša i četnika.
Taj ustanak slomljen je snažnom njemačko-italijanskom ofanzivom nakon koje su uslijedile teške represalije, kao i rat između partizana i četnika koji su imali nepomirljive političke ciljeve u budućnosti. Od tada pa sve do 1944, Srbija i veći dio Crne Gore su ostali pod kontrolom četnika i pripadnika režima (Milana Nedića i Dimitrija Ljotića).