cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Narcis Vučina
Biografija
2013. Narcis Vučina piše i izdaje novi album Ručni rad - Sarajevo, na kojem pjeva u duetu sa Draženom Žerićem - Žerom. Album je snimljen u Kopenhagenu, Handcrafted Studio, a producirali su ga Irhan Šehović i Narcis Vučina. Poezija i šansona je naziv Narcisovog albuma, koji je objavljen 2017. godine. Snimljen je u Kopenhagenu, Handcrafted Studio, producenti Irhan Šehović i Narcis Vučina. Na albumu su kao gosti nastupili Matija Dedić i Zijah Sokolović. 2019. Narcis objavljuje novi album Mačak u prozoru. Snimljen je u Kopenhagenu u Prefade Studio, Handcrafted Studio i Fast Beat Studio, a producent je opet sam Narcis. mini|Špela Rozin i Narcis Vucina (1974) na snimanju vokala u tonskom studiju RTSA u ulici Danijela Ozme u Sarajevu. Narcis Vučina je u svojoj karijeri surađivao ili dijelio pozornicu sa mnogim poznatim imenima iz svijeta muzike, poezije, filma, slikarstva, kao što su Duško Trifunović, Arsen Dedić, Abdulah Sidran, Izet Sarajlić, Gabi Novak, Esad Arnautalić, Đorđe Novković, Zdenko Runjić, Zvonko Špišič, Hrvoje Hegedušić, Vojo Šiljak, Špela Rozin, Ismar Mujezinović, Ksenija Erker, Zijah Sokolović, "S vremena na vreme", Srđan Marjanović, "Suncokret", Tomaž Domicelj, Marko Brecelj, Miladin Šobić, Ibrica Jusić, Jadranka Stojaković, Ismeta Dervoz, Zorica Kondža, Zdravko Čolić, "Indexi", "Bijelo dugme", "Crvena jabuka", Mladen Vojčić Tifa, Seid Memić Vajta, Zele Lipovača i "Divlje jagode", Matija Dedić, Kemal Monteno, Ante Gelo, Kornelije Kovač, Ranko Boban, Gabor Lendjel, Vojkan Borisavljević. Pisao je muziku za dječje TV serije, TV drame i teatarske predstave.
Narcis Vučina je napisao i muziku, i stihove za pjesmu Hajmo Bosno i Hercegovino, koju je zajedno otpjevalo tridesetak najpoznatijih bosanskohercegovačkih pjevača. Ova pjesma je postala nezvanična sportska himna Bosne i Hercegovine.
Narcis Vučina živi u Kopenhagenu. Piše nove pjesme i aktivno nastupa.
Vuger Selo
Vuger Selo je bivše naseljeno mjesto u sastavu grada Zagreba, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare zagrebačke prigradske općine Sesvete. Na popisu 2021. godine naselje je ukinuto i zajedno sa naseljima Kućanec i Vugrovec Donji spojeno u novo samostalno naselje Vugrovec.
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Slatina, a od 1910. do 1971. pod imenom Vuger–Selo. Na popisu 2021. ukinuto i zajedno sa naseljima Kućanec i Vugrovec Donji spojeno u novo samostalno naselje Vugrovec, za koje sadrži dio podataka od 1857. do 2011.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Vuger Selo je imalo 164 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Veliki Kal (Ivančna Gorica)
Veliki Kal je naseljeno mjesto u sastavu općine Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Veliki Kal je imao 33 stanovnika.
Prijevor II
Prijevor II (ćir. Пријевор II) je naseljeno mjesto u sastavu općine Budva, Crna Gora.
Stanovništvo
Napomena: ''Pred popis 2011. nastalo podjelom bivšeg naselja Prijevor na dva nova naselja Prijevor I i Prijevor II. Podaci od 1948–2003 su sadržani u bivšem naselju Prijevor.''
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
Raniji popisi
Za popise 1991. i 2003. pogledati pod Prijevor.
Vitunj
Vitunj je naseljeno mjesto u sastavu grada Ogulina, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ogulin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Vitunj je imao 98 stanovnika.
Napomena: ''Od 1857. do 1880. sadrži podatke za naselje Turkovići Ogulinski i dio podataka za naselje Hreljin Ogulinski.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Vitunj je imalo 149 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
FlyBosnia
FlyBosnia je bosanskohercegovačka aviokompanija sa sjedištem na Međunarodnom aerodromu Sarajevo u Sarajevu.
Historija
FlyBosnia je osnovana u novembru 2017. godine. Direkcija za civilnu avijaciju Bosne i Hercegovine izdala je 11. januara 2019. godine vazduhoplovnoj kompaniji FlyBosnia Certifikat o zračnom operatoru (AOC) 15. januara 2019. godine, kao odgovor na pitanja vazduhoplovne uprave. Ova aviokompanija svoju razvojnu strategiju zasniva na vjerskom turizmu, a također je najavila da će započeti s evropskim letovima, uglavnom ka Londonu, Parizu i Rimu. U decembru 2018. godine, FlyBosnia je preuzela isporuku prvog aviona, A319-100 sa sarajevskom namjenom, a u planu je da do 2023. preuzme još 10 aviona. Dana 2. februara 2019. godine obavljen je prvi putnički let ove kompanije.
Destinacije
Od januara 2020. FlyBosnia obavlja letove od svoje baze u Sarajevu do Rijada, London Lutona i Rima. Od 16. decembra 2019. dostupni su direktni letovi od Mostara do Rima. FlyBosnia će od maja 2020. ponuditi letove za Kuvajt, Jeddah i Al-Qasim, a od marta iste godine će uvesti letove od Sarajeva do Pariza.
Flota
Od Augusta 2019. godine, flota FlyBosnije sastoji se od aviona Airbus-A319-100.
IC 3516
IC 3516 (također poznat kao MCG 5-30-22, PGC 41808 i UGC 7724) je galaksija koja je udaljena oko 315 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,40 (128 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (18 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 23. marta 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
TRAPPIST-1
TRAPPIST-1, poznata i pod oznakom 2MASS J23062928-0502285, je ultra-hladna patuljasta zvijezda koja se nalazi oko 39,5 svjetlosnih godina (12,1 parseka) udaljena od Sunca u sazviježđu Vodolija.
Astronomi su 2015. otkrili tri planete veličine Zemlje koje obilaze oko patuljaste zvijezde. Tim naučnika koje predvodi Michaël Gillon sa Univerziteta u Liègu, Belgija, otkrio je planete koristeći tranzitnu fotometriju pomoću teleskopa TRAPPIST (Transiting Planets and Planetesimals Small Telescope) instaliranom na opservatoriju La Silla u Čileu. Dana 22. februara 2017. astronomi su objavili da su otkrili još četiri slične vansolarne planete oko zvijezde TRAPPIST-1. Osim korištenja teleskopa TRAPPIST, za ovo otkriće zaslužan je i VLT teleskop na Paranalu te NASA-in Spitzer Space Telescope, između ostalih. Time je ukupni broj otkrivenih planeta koje kruže oko ove zvijezde porastao na sedam, među kojim su najmanje tri, a možda i svih sedam, koje se nalaze u zoni pogodnoj za nastanak života.
Sevgül Uludağ
Biografija
Rođena u Nikoziji 1958. godine, Uludağ je radila u banci, a kasnije i kao lektorica, prije nego što je 1980. postala novinarka. Radeći kao istraživački izvjestitelj, ona je imala ključnu ulogu u otkrivanju informacija o hiljadama nestalih Kiprana. Pored toga, napisala je i niz knjiga. Dobitnica je nagrade za hrabrost u novinarstvu za 2008. godinu, prva kiparska dobitnica ove nagrade. Suosnivač je dviju nevladinih organizacija, Hands Across the Divide i Ženskog istraživačkog centra u Nikoziji. Aktivistica i novinarka nominirana je za Nobelovu nagradu za mir 2019. godine za svoj rad na problemima nestalih ljudi i izbjeglica na ostrvu Kipar.
Vugrovec (čvor)
Hrvatska:
Kozmid
Kozmid je tip hibridnog plazmida koji sadrži cos sekvencu lambda faga. Često se koriste kao vektor kloniranja u genetičkom inženjerstvu. Kozmidi se mogu koristiti i za izgradnju genomske biblioteke. Prvi su ih opisali Collins i Hohn 1978.
Kozmidi mogu sadržavati 37 do 52 (obično 45) kb DNK, a ograničenja zasnovana su na normalnoj veličini pakovanja bakteriofaga. Mogu replicirati kao plazmidi ako imaju odgovarajuće viljuške (ori): naprimer SV40 ori u ćelijama sisara, ColE1 ori za replikaciju dvolančane DNK ili f1 ori za replikaciju jednog lanca DNK u prokariot a. Često sadrže i gen za selekciju kao što je rezistencija na antibiotike, tako da transformirane ćelije mogu biti identificirane nanošenjem na podlogu koja sadrži antibiotik. One ćelije koje nemaju kozmid ne bi mogle da rastu.
Za razliku od plazmida, oni se također mogu upakovati in vitro u fagnu kapsidu, korak koji zahtijeva „kohezivne krajeve“, poznate i kao „cos“ mjesta, koja se takođe koriste u kloniranju sa lambda fagima kao vektorima. Međutim, skoro svi lambda geni su deletirani, osim sekvence cos. Hibridna kozmidna DNK u kapsidama se zatim može transdukcijski prenijeti u bakterijske ćelije. Budući da postoji potreba za in vitro pakiranjem, uz najmanje 38 kb DNK između mjesta cos, vektor bez insertirane DNK neće biti spakiran (nestabilnost plazmida se povećava ako nova umetnuta DNK sadrži mnogo direktnih ponavljanja ili palindromnih (obrnutih) ponavljanja) DNK. Ovoj nestabilnosti se u velikoj mjeri može suprotstaviti upotrebom bakterije domaćina sa specifičnim mutacijama koje utiču na rekombinaciju DNK (Odsustvo obrnutih ponavljanja zabilježeno je u prvoj Hohn&Collins-ovoj publikaciji koja je citirana gore; vidi također ).
Svojstva i upotreba kozmida
Nakon izgradnje rekombinantne lambda ili kozmidne biblioteke, ukupna DNK se prenosi u odgovarajućeg domaćina E. coli,  tehnikom koja se naziva in vitro pakovanje. Neophodni ekstrakti pakiranja potiču od lizogene E. coli cI857 (red-gam-Sam i Dam (sklop glave), odnosno Eam sklop repa). Ovi ekstrakti prepoznat će i zapakirati rekombinantne molekule in vitro, generirajući ili zrele fagove čestice (vektori zasnovani na lambda fagu) ili rekombinantne plazmide sadržane u fagovim kapsidama (kosmidi). Te se razlike ogledaju u različitim učestalosti infekcija koje se vide u korist vektora koji zamjenjuju lambda. To nadoknađuje njihovu malo nižu nosivost. Biblioteke faga se takođe lakše pohranjuju i pregledavaju od kozmidnih biblioteka.
Ciljna DNK: genomska DNK koja se klonira mora se isjeći u odgovarajući raspon veličine restrikcijskih fragmenata. To se obično radi djelomičnim ograničenjem, nakon čega slijedi ili frakcioniranje veličine ili defosforilacija (upotrebom tele-crijevne fosfataze) kako bi se izbjeglo hromosomsko kodiranje, tj. ligacija fizički nepovezanih fragmenata.
Križevci (čvor)
Slovenija:
IC 5149
IC 5149 (također poznat kao ESO 466-27, MCG -5-51-33 i PGC 67770) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 249 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Južna riba. Najveći prečnik je 1,20 (87 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (36 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 8. septembra 1897. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Štaglinec
Štaglinec je naseljeno mjesto u sastavu grada Koprivnice, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Koprivnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Štaglinec je imao 466 stanovnika.
ATXN7L2
Ataksinski 7-liki protein 2 jest protein koji je kod ljudi  kodiran genom  ATXN7L2 sa  hromosoma 1.
Amiokiselininska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 722 aminokiseline, a molekulska težina 77.181 Da.
Lokalni izbori u Bosni i Hercegovini 2016 (Čitluk)
Općinski izbori za izbor načelnika i za 25 članova Općinskog vijeća općine Čitluk održani su 2. oktobra 2016. godine. Izbori su održani na 23 biračka mjesta, a pravo glasa imalo je 13.572 glasača. Glasati se moglo izlaskom na biračko mjesto, preko mobilnih timova i poštom.
Načelnik
Na izborima za načelnika izašlo je ukupno 7.762 glasača (57,19% od ukupnog broja), a od toga je 7.502 (96,65%) glasova bilo važećih, te 260 (3,35%) nevažećih. Sa ukupno 4.199 glasova (55,97%) za načelnika izabran je Marin Radišić, član Hrvatske demokratske zajednice (HDZ).
Općinsko vijeće
Na izborima za Općinsko vijeće izašlo je ukupno 7.762 glasača (57,19% od ukupnog broja), a od toga je 7.336 (94,51%) glasova bilo važećih, te 426 (5,49%) nevažećih. Birano je ukupno 25 članova Vijeća, te su oni izabrani po broju osvojenih glasova po listama, dok je odabir predstavnika iz pojedine partije, vršen po najvećem broju glasova. Najviše glasova dobila je Hrvatska demokratska zajednica 4.208 (57,36% od ukupnog broja važećih glasova).
Limena katedrala
Limena katedrala prva je nezavisna ukrajinska crkva u Sjevernoj Americi. Bila je srce serafimitske crkve. Osnovana je u Winnipegu, te nema nikakvo članstvo s bilo kojom crkvom u Evropi.
Ukrajinski doseljenici počeli su dolaziti u Kanadu 1891. i to uglavnom iz dijelova austrougarskih pokrajina Bukovine i Galicije. Novi stanovnici Bukovine su bili pripadnici istočne pravoslavne crkve, dok su stanovnici Galicije pripadali istočnoj katoličkoj crkvi. U oba slučaja, oni su bili upoznati sa bizantijskim vjerskim obredima. Do 1903 godine, brojnost Ukrajinaca kao doseljeničkog stanovništva u zapadnu Kanadu dostiglo je tolike razmjere, da je to privuklo pažnju raznih vjerskih vođa, političara i pedagoga.
Najvažnije osobe
thumb|upright|[[Cyril Genik (1857–1925)]] Ključna osoba ukrajinske zajednice u Winnipegu u to vrijeme bio je Cyril Genik (1857–1925). Došao je iz Galicije, završio Ukrajinsku akademsku gimnaziju u Lavovu i studirao pravo na Univerzitetu u Černivcima. Bio je prijatelj s Ivanom Frankom, ukrajinskim piscem djela Lisica Mykyta, koji je bio nominovan za Nobelovu nagradu za književnost. Franko je bio oštar satiričar zapadnoukrajinskog klera iz tog vremena i svoje socijalističke sklonosti koje je vjerovatno dijelio sa Genikom, koji je bio kum na njegovom vjenčanju. Oslobađanje stanovništva od svećenstva uz pomoć agrarne reforme bio je način da se seljaštvo oslobodi feudalnih zemljoposjednika koji su u dogovoru sa crkvenom hijerarhijom držali kontrolu nad zemljištem.
Po dolasku u Kanadu, Genik je postao prvi Ukrajinac kojeg je zaposlila kanadska vlada. Radio je kao imigracioni službenik čija je dužnost bila da doseljenike uputi u njihove nove domove. Genikov rođak Ivan Bodrug (1874–1952) i Bodrugov prijatelj Ivan Negrič (1875–1946) također su došli iz sela Bereziva iz okruga Kolomije. Bili su kvalifikovani za rad kao učitelji u osnovnim školama u Galiciji. Njih trojica su činili intelektualno jezgro ukrajinske zajednice, te su bili poznati kao Berezivska trojica. Najstariji od njih, Genik, jedini je bio oženjen. Njegova supruga Paulina (rođena Curkowsky) bila je obrazovana žena i kćerka svećenika s kojom je imao šestero djece – tri sina i tri kćerke.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Novska)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Grad Novska je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 319 km2 imao 13.518 stanovnika, što predstavlja 7,84% od ukupnog broja stanovnika Sisačko-moslavačka županije, odnosno 0,32% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Novskoj je 42 stanovnika/km2.
Limena katedrala
Najvažnije osobe
Još jedna osoba koja je učestvovala u događajima koji su doživjeli svoj vrhunac stvaranjem Limene katedrale, bio je Serafimov pomoćnik Makarij Marčenko. On je djelovao kao đakon ili kantor, pomažući Serafimu u crkvenim službama koje je dobro poznavao. Sa Serafimom je stigao iz Sjedinjenih Država. Nadbiskup Langevin, koji je bio smješten u St. Boniface, bio je poglavar rimokatoličke biskupije zapadne Kanade, te u direktnom kontaktu sa papom u Rimu. Vjerovao je da su njegovi svećenici bili više nego dovoljni za potrebe ukrajinskog stanovništva. Ostali akteri bili su: Dr. William Patrick, direktor Manitoba Collegea – prezbitarijanskog koledža u Winnipegu; Liberalna stranka Manitobe i ruski pravoslavni misionari.
Događaji
Slučaj koji je kasnije izazvao burne događaje, desio se 1902. godine, kada je član parlamenta Manitobe Joseph Bernier u saradnji sa Rimom uveo zakon kojim je "prenio upravljanje cijelom imovinom Grčke Rusinske crkve (Ukrajinci su bili poznati kao Rusini) zajednici koju je kontrolisala Rimska crkva". Nadbiskup Langevin je izjavio da se "Rusini moraju dokazati da su katolici dajući imovinu crkvi, a ne kao što to rade protestanti dajući imovinu pojedincima ili odborima laika koji su nezavisni od sveštenika ili biskupa. Brojnost ukrajinskog prerijskog stanovništva također je privukla zanimanje ruskih pravoslavnih misionara. U to vrijeme Ruska pravoslavna crkva je trošila $100.000 godišnje za misionarski rad u Sjevernoj Americi. Prezbiterijanska crkva je također bila zainteresovana i pozvala je mladiće iz ukrajinske zajednice da pohađaju Manitoba koledž (danas poznat kao Univerzitet u Winipegu) gdje su osnovana posebna odjeljenja za mlade Ukrajince koji žele da postanu učitelji (i kasnije nezavisni službenici grčke crkve). Na tečnom njemačkom jeziku, dr King, direktor Visoke škole, je vodio razgovore sa kandidatima Bodrugom i Negričem. Genik je preveo njihove školske dokumente u pisanom obliku sa poljskog na engleski jezik. Oni su postali prvi ukrajinski studenti nekoog univerziteta na području Sjeverne Amerike - Manitoba koledž je u tom trenutku bio dio Univerziteta Manitoba.
thumb|Unutrašnjost Limene katedrale, 1905. godine.
Genik, Bodrug, i Negrič brzo su reagovali kako bi osigurali svoju zajednicu. Doveli su Serafima koji je stigao u Winipeg aprila 1903. kako bi osnovao crkvu koja bi bila nezavisna od bilo koje crkve u Evropi i bila bi nezavisna od bilo koje vjerske interesne grupe u borbi za duše novih prerijskih ukrajinskih imigranata. Na njihovo zadovoljstvo, Serafim uspostavlja Pravoslavnu rusku crkvu (ne Rusku pravoslavnu), na čijem čelu je bio on, a da bi umirio Ukrajince također se zvala Serafimitska crkva. Pružio je parohijanima istočni obred sa kojim su imigranti već bili upoznati, te je počeo zaređivati kantore i đakone od 13. decembra 1903. godine u maloj zgradi na istočnoj strani McGregor ulice između Manitoba i Pritchard avenije, koju možemo nazvati Crkva svetog duha, a bila je zvanično osvještana od strane Serafima i otvorena za bogosluženje. U novembru 1904. on je počeo graditi svoju poznatu “Limenu katedralu” na uglu King ulice i Stella Avenije, napravljenu od otpadnog metala i drveta. Harizmatični Serafim zaredio je oko 50 svećenika i brojnih đakona, od kojih su mnogi bili polupismeni, a obavljali su svećeničku dužnost širom naselja, propovijedajući nezavisno pravoslavlje i povjereništvo vlasništva crkvene imovine. U dvije godine crkva je privukla skoro 60.000 sljedbenika. Zbog raznih ispada i problema s alkoholom izgubio je povjerenje intelektualaca koji su ga pozvali da dođe u Winipeg. Tu je došlo do puča u kojem su ga smijenili u namjeri da ga se riješe dok ne izgubi zajednicu. Serafim je otišao u St. Petersburg kako bi dobio priznanje i dodatna sredstva od ruskog Svetog sinoda za uspješan rad Serafinitske crkve. Za vrijeme njegovog odsustva Ivan Bodrug i Ivan Negrič (tada već studenti teologije na Manitoba koledžu), kao i sveštenici Serafimitske crkve, uspjeli su dobiti odobrenje za dobijanje novčanih sredstava od strane Prezbiterijanskog fonda koja bi bila namijenjena za rad Serafimitske crkve. Na osnovu toga bi se nakon nekog vremena prebacili na prezbiterijanski model. U kasnu jesen 1904. Serafim se vratio iz Rusije, ali nije donio “džeparac" sa sobom. Po povratku, otkrio je izdaju i u najkraćem roku ekskomunicirani su svi svećenici koji su bili uključeni u ovu izdaju. On je objavio njihove slike u lokalnim novinama sa njihovim imenima štampanim preko grudi, kao da su kriminalci. Ispostavilo se da je njegova osveta bila kratkog daha, jer je primio vijest da je i on izopćen od strane ruskog Svetog sinoda. Kada je Sveti Sinod ekskomunicirao Serafima i sve njegove svećenike, on je napustio Sjevernu Ameriku 1908. godine i nikad se više nije vratio.
Posljedice
Kao posljedica socijalnih i duhovnih previranja, koja su zahvatila preriju nastala je ukrajinsko-kanadska zajednica.
Ivan Bodrug bio je jedan od pobunjenika u Serafimitskoj crkvi te je postao vođa nove Nezavisne crkve. Bio je prilično harizmatičan sveštenik koji je zbog prezbiterijanskog uticaja propovijedao evangelističko hrišćanstvo, a živio je do 1950-ih. Objekti nezavisne crkve nalazili su se na uglu Pritchard avenije i McGregor ulice. Iako je prvi objekat u međuvremenu srušen, dok je onaj koji je Serafim koristio kao svoju prvu crkvu, tj. druga zgrada izgrađena sredstvima prezbiterijanskih fondova još uvijek preko puta Hrama rada (Labour Temple) u području North Enda u Winnipega.
Nadbiskup Langevin povećao je svoje napore u pokušaju da asimilira ukrajinsku zajednicu u rimokatoličke redove. Osnovao je Baziličku crkvu Svetog Nikole i doveo belgijske svećenike, oca Achille Delaerea i druge, koji su čitali Svetu misu na staroslavenskom, obučeni prema grčkom ritualu i propovijedajući na poljskom jeziku. Ova crkva se nalazila preko puta nezavisne ukrajinske katoličke katedrale "Sv. Vladimir i Olga" u McGregor ulici vinipeškog North Enda. Takva konkurencija je pružila veću mogućnost za ukrajinsko-kanadsku djecu da nauče govoriti ukrajinski jezik.
Cyril Genik se zajedno sa svojom najstarijom kćerkom i jednim od sinova preselio se u Sjedinjene Države, u Sjevernu Dakotu na neko vrijeme, a zatim se vratio u Kanadu gdje je i umro 1925. godine.
Makari Marchenko je nakon Serafimovog odlaska, proglasio sebe ne samo novim biskupom Serafimitske crkve, već i glavnim patrijarhom, papom, glavnim hetmanom i princom. Da ne bi rizikovao ili pokazao bilo kakvu pristranost za svaki slučaj je isključio rimskog papu i ruski Sveti sinod. Postoje zapisi da je sve do kraja 1930-ih putovao ruralnim područjima služeći Ukrajincima koji su slijedili istočne obrede.
Kusonje (Pakrac)
Kusonje je naseljeno mjesto u sastavu grada Pakraca, Požeško-slavonska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Pakrac.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kusonje je imalo 308 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Kusonje je imalo 1.101 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Erato Kozakou-Marcoullis
Erato Kozakou-Marcoullis (rođena 3. augusta 1949.) je kiparska političarka koja je bila ministar vanjskih poslova Kipra od jula 2007. do marta 2008. i od 5. augusta 2011. - 27. februara 2013, kao i ministar komunikacija i radova od marta 2010. do augusta 2011.
Biografija
Marcoullis je rođena u Limassolu 1949. Studirala je pravo i javno pravo / političke nauke na Univerzitetu u Atini, diplomiravši 1972. i 1974. Doktorirala je sociologiju i političke nauke na Univerzitetu u Helsinkiju 1979. godine.
Od 1980. do 2007. godine bila je diplomata u diplomatskoj službi Ministarstva vanjskih poslova Republike Kipar. Obnašala je dužnost ambasadorice Kipra u Sjedinjenim Državama (1998-2003) s paralelnom akreditacijom Svjetske banke, Međunarodnog monetarnog fonda, Kanade, Brazila, Jamajke, Gvajane, Međunarodne organizacije civilnog vazduhoplovstva i Organizacije američkih država, kao ambasador u Švedskoj (1996–98), s paralelnom akreditacijom u Finskoj, Norveškoj, Danskoj, Islandu, Litvaniji, Latviji i Estoniji, kao i ambasador u Libanonu i Jordanu (2005–07).
Marcoullis je bila ministarka vanjskih poslova od jula 2007. do marta 2008. Potom je postala ministrica komunikacija i radova u martu 2010. godine i njen mandat trajao je do avgusta 2011. godine, kada je po drugi put imenovana ministrom vanjskih poslova. Naslijedio ju je Ioannis Kasoulidis 1. marta 2013.
Udata je za Georgea Marcoullisa i imaju jednog sina Panosa Marcoullisa.
BCAS1
Aplificirana sekvenca 1 karcinoma dojče je protein koji je kod ljudi kodiran genom BCAS1.
Borovac
Bosna i Hercegovina:
BCAS1
Sekvenca 1 karcinomom dojke (BCAS1) izolirana je iz regije na poziciji 20q13 koji je umnožen u raznim tumorskim tipovima i povezan sa agresivnijim fenotipovima tumora. Među identificiranim genima iz ove regije, utvrđeno je da je BCAS1 visoko eksprimiran u triamlificirane ćelijske linije raka dojke i u jednom tumoru dojke bez amlifikacije na 20q13,2. Međutim, gen BCAS1 nije u zajedničkom području maksimalne amplifikacije i njegova ekspresija nije otkrivena u ćelijskoj liniji raka dojke MCF7, u kojoj je ova regija jako umnožena. Iako nije dosljedno izražen, BCAS1 je kandidatski onkogen. Predviđa se da kodira protein od 584 aminokiselina, bez značajne homologije sa ostalim proteinima.
Borovac
Hrvatska:
Srbija:
Bijela Voda (čvor)
Bosna i Hercegovina:
Out of This World (album)
Out of This World je četvrti studijski album švedske grupe Europe. Objavljen je 9. augusta 1989. u izdanju produkcijske kuće Epic Records, a sniman je u studijima Olympic i Townhouse u Londonu.
Bijela Voda (čvor)
Srbija:
Out of This World (album)
Album je postigao komercijalni uspjeh i prodano je preko 3 miliona primjeraka širom svijeta. Na američkoj top-listi Billboard 200 album je zauzeo 19. mjesto i općenito visoko mjesto na drugim svjetskim top-listama.
Četiri singla sa albuma objavljena su međunarodno: "Superstitious", "Open Your Heart", "Let the Good Times Rock" i "More Than Meets the Eye".
Top-liste
Alub je postigao izuzetan uspjeh na mnogim top-listama.
Veliki Korinj
Veliki Korinj je naseljeno mjesto u sastavu općine Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Veliki Korinj je imao 33 stanovnika.
Zagorje (Ogulin)
Zagorje je naseljeno mjesto u sastavu grada Ogulina, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Ogulin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zagorje je imalo 115 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Zagorje je imalo 427 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Saobraćaj u Republici Srpskoj
mini|Broj saobraćajnih nezgoda u [[Republika Srpska|Republici Srpskoj (2000—2009).]] Saobraćaj u Republici Srpskoj spada u nadležnost Ministarstva saobraćaja i veza Republike Srpske. U tu oblast potpada sva saobraćajna i telekomunikaciona infrastruktura Republike Srpske. Saobraćajna infrastruktura obuhvata puteve, željezničke pruge, željezničke stanice, aerodrome, plovne puteve, pristaništa i slično, dok telekomunikaciona infrastruktura obuhvata telefoniju, telegrafiju, optičke kablove, zemaljske stanice veza, saobraćajnu telematiku i drugo. Niže nadležnosti su podijeljene prema saobraćajnim sektorima na Željeznice Republike Srpske, Pošte Srpske, Putevi Republike Srpske i druga javna preduzeća koja su zadužena za održavanje saobraćaja u ovom entitetu.
Željeznički saobraćaj
Ukupna dužina pruga normalnog kolosijeka iznosi 425 km. Željeznice Republike Srpske godišnje prevoze oko 1.000.000 putnika i oko 6 miliona tona robe. Željeznice Republike Srpske dnevno u opticaju koriste 65 putničkih i 8 teretnih vozova.
Pružni pravci
Međunarodni kod Željeznica Republike Srpske je 0044.
Cestovni saobraćaj
Osnovna mreža drumskog saobraćaja obuhvata 4.192 km javnih puteva, od čega 1.781 km magistralnih i 2.183 km regionalnih puteva. O putevima u Srpskoj se brine javno preduzeće Putevi Republike Srpske, koje se između ostalog bavi održavanjem, zaštitom, rekonstrukcijom i izgradnjom magistralnih i regionalnih puteva, objekata na putevima, te prohodnošću i sigurnošću saobraćaja na putevima.
Saobraćajni znaci su ispisani dvojnim pismom, prvo ćirilicom a onda latinicom. Kontrolu drumskog saobraćaja vrši Policija Republike Srpske.
Autoputevi
Vlada Republike Srpske, odnosno Ministarstvo saobraćaja i veza Republike Srpske je planiralo izgradnju 430 km autoputa. Procijenjena vrijednost ovih radova je 2,937 milijardi eura.
Magistralni putevi
Magistralni putevi u Republici Srpskoj koji pripadaju evropskoj mreži međunarodnih puteva su:
Vodeni saobraćaj
U Republici Srpskoj postoji 204 km riječnih plovnih puteva, a najveća pristaništa su riječna luka Šamac, Kapetanija pristaništa u Brčkom, pristanište Gradiška, te pristanište za tečne terete u Rafineriji nafte Brod. Plovne rijeke su Sava, koja je osposobljena za međunarodni plovni saobraćaj, te Una, Drina i Bosna, koje su djelimično osposobljene za plovidbu. Selski prelazi sa poprečnom plovidbom se nalaze u Srpcu i Crnjelovu kod Bijeljine.
Poštanski saobraćaj
mini|323x323piksel|Poštanska mreža [[Pošte Srpske|Pošta Srpske]]
Zminec
mini|280px|Zminec, nabujala rijeka Poljanska Sora na toku kraj sela Zminec je naseljeno mjesto u sastavu općine Škofja Loka, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Škofja Loka.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zminec je imao 464 stanovnika.
Veliki Vrh pri Šmarju
Veliki Vrh pri Šmarju je naseljeno mjesto u sastavu općine Grosuplje, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Veliki Vrh pri Šmarju je imao 324 stanovnika.
DCTPP1
dCTP-pirofosfataza 1 je enzim koji je kod ljudi kodiran genom DCTPP1.
DCTPP1 pripada porodici pirofosfataza koje smanjuju ćelijkni bazen deoksiribonukleozid-trifosfata (dNTP) tako što ih razgrađuju u svoje dNMP oblike. Ovi enzimi također ciljaju nekanonske NTP i genotoksične NTP, poput oksidiranih analoga dCTP.
Hartz (2014) mapirala je gen DCTPP1 na kratkom (p) kraku hromosoma 16, regija p11.2, na osnovu poravnanja sekvence DCTPP1 (GenBank BC001344) sa genomskom sekvencom (GRCh37)
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 170 aminokiselina, a molekulska težina  18.681 Da.
Kloniranje i ekspresija
Requena et al. (2014) klonirali su ljudski DCTPP1, koji kodira protein sa tipslom domenom MazG pirofosfohidrolaze i katalitski ostatak, glu63, za koji se predviđa da veže Mg (2+). Imunofluorescentna konfokalna mikroskopija otkrila je DCTPP1 u citosolu, jedru i mitohondrijama ljudskih ćelijskih linija, sa specifičnom distribucijom ćelijskog tipa među njima.
Funkcija gena
Upotrebom prečišćenog proteina označenog epitopom, eksprimiranog u E. coli, Requena et al. (2014) otkrili su da je rekombinantni ljudski DCTPP1 pokazao aktivnost pirofosfohidrolaze prema navodnom supstratu, dCTP, formirajući dCMP i oslobađajući anorganski pirofosfat (PPi). DCTPP1 je imao slabiju aktivnost protiv dTTP-a i dATP-a, ali nije imao aktivnosti protiv dGTP-a. DCTPP1 je takođe hidrolizirao nekoliko fiziološki relevantnih dCTP derivata modificiranih baza, uključujući halogenirane i oksidirane oblike. PPi i dCDP inhibirali su hidrolizu dCTP pomoću DCTPP1. Mutacija predviđenog mjesta vezanja Mg (2 +), glu63, na glicin je ukinula aktivnost DCTPP1. Nokdaun DCTPP1 u ljudskim ćelijskim linijama putem male interferirajuće RNK nije imao efekta na proliferaciju ćelija, ali je uzrokovao povećani unutarćelijski dCTP i povećanu osetljivost ćelija na genotoksične analoge dCTP-a, u poređenju sa kontrolama. Dodavanje deoksicitidina, koji putem pretvaranja može preći u dCTP, povećao je ekspresiju DCTPP1 u normalnim ljudskim fibroblastima i HeLa ćelijama. U sinhroniziranim HeLa ćelijama, ekspresija DCTPP1 povećala se tokom mitoza, što sugerira da DCTPP1 doprinosi eliminaciji viška dCTP nakon sinteze DNK.
Križevci
mini|280px|Križevci, rimokatolička konkatedrala "Sv. Križ" Križevci su grad u Hrvatskoj, u Koprivničko-križevačkoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Križevci.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, grad Križevci je imao 21.122 stanovnika, od čega u samim Križevcima 11.231.
Grad Križevci
Napomena: Nastao iz stare općine Križevci.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Križevci je imalo 11.236 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Popis 1910.
Napomena: Iskazano zajedno sa naseljima Gornja Brckovčina, Karane, Pesek i Podgajec.
Babine (čvor)
Bosna i Hercegovina:
Srbija:
Vugrovec Donji
Vugrovec Donji je bivše naseljeno mjesto u sastavu grada Zagreba, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare zagrebačke prigradske općine Sesvete. Na popisu 2021. godine naselje je ukinuto i zajedno sa naseljima Kućanec i Vuger Selo spojeno u novo samostalno naselje Vugrovec.
Stanovništvo
Napomena: ''Iskazuje se kao naselje od 1991. kad je nastalo podjelom naselja Vugrovec na naselja Vugrovec Donji i Vugrovec Gornji. Od 1857. do 1880. sadrži podatke za naselje Markovo Polje, a 1880. dio podataka za naselje Žerjavinec. Na popisu 2021. godine ukinuto i zajedno sa naseljima Kućanec i Vuger Selo spojeno u novo samostalno naselje Vugrovec, za koje sadrži dio podataka od 1857. do 2011.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Vugrovec Donji je imalo 392 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Popis 1910.
Napomena: Iskazano zajedno sa naseljem Vugrovec Gornji.
Bukovik
Bosna i Hercegovina:
Žabja vas
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Škofja Loka.
Bukovik
Crna Gora:
Žabja vas
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Žabja vas je imala 44 stanovnika.
Bukovik
Srbija:
Oleamid
Oleamid je organski spoj sa hemijskom formulom CH3(CH2)7CH=CH(CH2)7CONH2(. To je amid koji je izveden od masne oleinske kiseline. To je prirodna, bezbojna voskasta čvrsta. Ponekad se označava kao primarni amid masne kiseline (FAPA), a biosntezom nastaje od N-oleoilglicina.
Biohemijski i medicinski aspekti
U smislu prirodne pojave, oleamid je prvi put otkriven u ljudskoj plazmi. Kasnije se pokazalo da se nakuplja u cerebrospinalnoj tečnosti tokom usporavanje sna i izaziva spavanje životinja.
Smatralo da je pogodan za potencijalno liječenje poremećaja raspoloženja i sna, kao i kanabinoidno regulirane depresije.
Dinaridi
thumb|[[Čvrsnica: Pogled sa ceste uz Neretvu.]] mini|Pogled na crnogorski Maglić (sa bosanskog [[Maglića]] mini|Planina [[Vlašić (1.933 m)]] thumb|[[Kozara: vis KozaraČki kamen iznad  Kozarca]]
Dinaridi ili Dinarske Alpe formiraju  planinski lanac u južnoj Europi, na području Albanije, Bosne i Hercegovine, Crne Gore,  Hrvatske, Italije,  Kosova, Slovenije  i  Srbije.
Oleamid
Biohemijski i medicinski aspekti
U terminima efekata koji izazivaju spavanje, nagađa se da oleamid komunicira sa više neurotransmiterskih sistema.
Ostale pojave
Sintetski oleamid ima različitu industrijsku namen, uključujući upotrebu kao sredstva za klizanje, te kao mazivo i inhibitor korozije.
Dinaridi
Tokom alpskih pokreta Zemaljske kore, koje  se dogodilo prije 50-100 miloina godina, ogromni  bočni pritisci  lomili i preklapali stijene  u velikom luku oko starog krutog  bloka na sjeveroistoku. Dinaridi su pritom odbačeni u više ili manje paralelnom kretanju, protežući se se kao ogrlica od Julijskih Alpa, do područja sjeverne Albanije i Kosova, gdje planinski teren jenjava u slivu Drima i Kosovskog polja. Zatim se uzdižu planine Šara i Korab, a zatim i dalje prema jugu do Pinda u  Grčkoj  i planina na  Peloponezu i Kreti, Rodosu  i Taurus na jugu Turske.
Ime
Dinarida su imenovani po planini  Dinari (1.913 m), istaknutom  vrhuncu u centru planinskog masiva na granici Hrvatske i Bosne i Hercegovine. Lanac se zove i Alpski Dinaridi ili Alpet Dinarike na na albanskom, Dinarsko gorje ili Dinaridi na bosanskom  i hrvatskom, Dinarske planine ili Динариди na srpskom  i Dinarsko gorstvo na  slovenskom.
Oleamid
Ostale pojave
Otkriveno je da oleamid ističe iz polipropilenske plastike u laboratorijskim eksperimentima, što utiče na eksperimentalne rezultate. Budući da se polipropilen koristi u velikom broju posuda za hranu, poput onih za jogurt, problem se ozbiljnije proučava.
Oleamid je jedan od najčešćih nekanabinoidnih sastojaka povezanih sa proizvodnjom začina. Analiza 44 proizvoda sintetskog kanabinoida otkrila je oleamid u 7 testiranih proizvoda.
Dinaridi
Geologija
Jedna od geoloških karakteristika od velikog značaja za današnje pejzaže Dinarida koja se mora uzeti u obzir je da su to krečnjačke planine i da teško i sporo erodiraju. Često opstaju kao strme nazubljene litice, kroz strme i jednostrane klisure i kanjone, osobene rascjepe između viših padina. mini|lijevo|300px|Geomorfološke subregije Dinarida. Oznake A, B, C (sa odgovarajućim brojevima) su iz fr. Wikipedije
Najočitiji primjer krečnjačkih planina u Evropi su one iz krša Dinarida. Sve karakteristične osobine se nalaze na putu kroz ovaj divlji i nedovoljno nastanjeni dio zemlje. Krečnjak je vrlo porozan kamen, ali vrlo težak i otporan na eroziju. Voda je najvažnija korozivna sila, koja rastvara krečnjak hemijskom reakcijom svojom prirodniom kiselošću. U pukotinama krečnjaka otvara otvaraju se kanali, često velike dubine, tako da je razvijem cijeli sistem podzemnih odvoda i hodnika. U toku naknadnog milenijuma oni su se širili dublje, ostavljajući u svojim ogromnim prostorima kaverne, vrtače i pećine, formirajući podzemne lavirinte kanala i šahtova. Krovovi nekih od ovih pećine eventualno padaju i formiraju okomite jednostrane klisure, izlažući vode ponovo na površinu. Veličanstvene klisure mnogih dinarskih rijeka, na primjer one Vrbasa, Neretve, Tare i Lima, opravdano i nadaleko su poznate. Djelimično potopljeni zapadni Dinaridi čine brojne ostrva i luke duž hrvatske obale.
Komunikacije preko krša su moguće samo duž dinarski klisura, kuda prolaze i putevi i željeznički tuneli kroz strmoglave hridi i preko uskih ispusta iznad čestih bujica.
Planine i visoravni
Planine i platoi Dinarida su kako slijedi.
Donje Babine
Bosna i Hercegovina:
Veliko Črnelo
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Veliko Črnelo je imalo 86 stanovnika.
Haris Epaminonda
Haris Epaminonda (rođena 1980. u Nikoziji) je kiparski fotograf i umjetnica videa i multimedije, koja živi i radi u Berlinu.
Biografija
Haris Epaminonda je studirala na Kraljevskom koledžu umjetnosti i Univerzitetu Kingston u Londonu, diplomiravši 2003. godine. Epaminonda i njen partner Daniel Gustav Cramer radili su na svom zajedničkom projektu, Beskonačna biblioteka, od 2007. godine. Svoje radove izlagali su u više navrata, uključujući 2012. u Lisabonu Kunsthalle i u DOCUMENTA (13) u Kasselu.
Rad Haris Epaminonde uključuje kolaž, instalaciju, film i fotografiju. U početku je Epaminonda koristila fotografije iz francuskih časopisa i knjiga od 1940-ih do 1960-ih. Od 2005. godine počela se fokusirati na crno-bijele kolaže ilustracija ljudi i arhitekture. 2007. godine počela se koncentrirati na slike u boji i papir. Epaminonda stvara idiosinkratske kompozicije slika, koje nastaju fotografisanjem pronađenih foto-materijala, kao što je u njenoj Polaroid-Serie (2008–09). Epaminonda također snima filmove Super8 kamerom, koju zatim digitalno reže - što, shodno tome, stvara filmske petlje različitih dužina.
Fokus njenog rada usredsređen je na ekspanzivne kolaže i višeslojne instalacije, koji su rezultat kombinacije slika, filmova, fotografija, skulptura i pronađenih predmeta. Instalacije soba imaju određenu orijentaciju, ali mogu postati i labirint koji gledatelje postavlja. Epaminonda je nominirana za Preis der Nationalgalerie za 2013. godinu.
Tvrtko I i brat Vuk
Tvrtko I i brat Vuk nakon smrti strica Stjepana II 1353. i oca Vladislava 1354. u narednom periodu od 13 godina vodili su međusobnu borbu za mjesto bosanskog bana.
Nakon smrti bosanskog bana Stjepana II 1353. godine, prve isprave na banskom dvoru potpisuju: ban Tvrtko, otac knez Vladislav, majka kneginja Jelena i brat knez Vukac. Kad je umro i Vladislav, do 1366. g., presudan utjecaj na samoga Tvrtka i na politički položaj bosanskih zemalja, imala je majka Jelena i brat Vuk. Zbog ponašanja svoga brata Vuka, Tvrtko bio je jedini bosanski vladar koji je bio prisiljen moliti milost ugarskog vladara, ali bez političkih posljedice za Tvrtka.
Tvrtkova nevolja bila je u tome što se njegov brat nije ugledao na svoga oca Vladislava koji je strpljivo čekao da njegov stariji brat umre. Vuk je bio željan vlasti i lako je našao istomišljenike u redovima buntovne vlastele.
Uloga majke Jelene i prvi razdor
Poslije smrti kneza Vladislava, njegova udovica Jelena odlazi u Ugarsku s mlađim sinom Vukom. Ludovik I složio se da i Vukac treba da bude ban.
Jelena vraća se i saziva bosanski sabor na kojem bi Tvrtko, po njezinu mišljenju, trebao bratu prepustiti usorski banat. Na saboru nisu predstavnici svih bosanskih zemalja, skupila su se vlastela iz Donjih krajeva, Zagorja i Huma. Nedostaju Usora, Soli, Uskoplje i Trebotići (to su zemlje koje su zastupane u listini Stjepana II iz 1322). Tvrtko I nije ispunio majčin zahtjev i počinje sukob s bratom Vukom. Vuk odlazi u Usoru i Soli sa vjernom vlastelom, i tamo preuzima bansku vlast. Bosna sada ima dva bana.
Prvo pomirenje
Od jeseni 1355. g., zbog Livna i cijelog Tropolja, odnosi između Tvrtka i Ludovika postali su napeti. Kneginja Jelena i dva brata su ponovo zajedno u Visokom. U jednom pismu Dubrovniku Tvrtko to potvrđuje: najplemenitijeg mladića kneza Vuka našeg najdražeg brata (cum nobilissimo iuvene comite Vuk nostro fratre karissmo) i vrlo uglednu gospođu, gospođu Jelenu našu najljubljeniju roditeljicu (honestissima domina domina Helena nostra genitrice predilecta).
Pobuna Vuka i vlastele
U toku 1363. g. ugarski kralj Ludovik dolazi lično sa vojskom u župu Plivu, a njegove vojskovođe u Usoru. Pod zidinama Sokola Ludovik je izgubio bitku, a vojska u Usori je poražena. Tvrtko je 1363. g. odbranio Bosnu. Tada, a možda i prije, uklanja svog brata Vukca s banstva te sam ostaje jedini ban čitave Bosne. U februaru 1366. dolazi do pobune, kada je bosanska vlastela, posebno Dabišići, protjerala Tvrtka i njegovu majku, a Vuka postavili za bana. Uz pomoć Ludovika, Tvrtko vratio se na bansko prijestolje. U pismu mlečanskom duždu, u kojem se potpisuje Tuert(c)o dei et domini nostri Ludovici regis gratia banus Bosne ac domina Elena, geni- trix ipsius carissima, vestri intimi amici, Tvrtko priznaje ono što su ugarski kraljevi tako dugo iščekivali: bosanski vladar je napokon njihovom milošću sjeo na bansku vladarsku stolicu!
Tvrtkove borbe s odmetnicima trajale su do 1369. god. Opoziciju činili su njegov sinovac Dabiša, vojvoda Purća i Sanko Miltenović. Pomagao ih je Nikola Altomanović. Tvrtko je postepeno raščišćavao zemlju. Uhvatio je Vladislava i Vuka Dabišića, te prvomu dao izvaditi oči, a drugoga i mnoge pristalice njihove bacio u tamnice.
Vuk se povukao na dubrovačko zemljište. Tvrtko je bio sklon za sporazum, i došao je juna 1367. u Dubrovnik, ali se Vuk bojao bratove osvete i uklonio se s njihova područja. Protjerani Vuk povezao se sa papom Urbanom V, koji u Rimu opet pokreće pitanje heretičke Bosne.
Pomirenje
U okolnostima koje nisu dovoljno razjašnjene, Tvrtko popušta svome bratu 1370. godine i prima ga natrag kao mlađeg bana i daje mu usorsku banovinu. Bratsku slogu potvrđuje pozivnica kojom majka Jelena, poziva Splićane na ženidbu svoga sina Tvrtka 1374. g. Nakon što je smirio unutrašnje razmirice, Tvrtko se mogao posvetiti uzdizanju Bosne do najveće države Balkana.
Rak želuca
Definicija
Rak želuca, također poznat kao kancer želuca, je rak koji se razvija iz sluzokoži želuca. Većina slučajeva raka želuca su želučani karcinomi, koji se mogu podijeliti na nekoliko podtipova, uključujući želučane adenokarcinome. U želucu se također mogu razviti i limfomi i mezenhimski tumori. Rani simptomi mogu uključivati promjene kao što su žgaravica, bol u gornjem dijelu abdomena, mučnina i gubitak apetita. Kasniji znaci i simptomi mogu uključivati gubitak težine, žutilo kože i bionjača, povraćanje, otežano gutanje i krv u stolici, između ostalog. Rak se može proširiti iz želuca na druge dijelove tijela, posebno na jetru, pluća, kosti, sluznicu abdomena, i limfne čvorove.
Uzrok i dijagnoza
Najčešći uzrok je infekcija bakterijama Helicobacter pylori, koja čini više od 60% slučajeva. Određeni sojevi H. pylori stvaraju veće rizike od drugih. Tu su i pušenje, faktori ishrane kao što su ukiseljeno povrće i gojaznost su drugi faktori rizika. Oko 10% slučajeva se odvija u porodicama, a između 1% i 3% slučajeva je uzrokovano genetičkim sindromom naslijeđeno od roditelja osobe kao što je nasljedni difuzni rak želuca. Većinu vremena, rak želuca se razvija u fazama tokom godina. Dijagnoza se obično postavlja biopsijom tokom endoskopije]. Nakon toga slijedi medicinsko snimanje, kako bi se utvrdilo da li se bolest proširila na druge dijelove tijela. Japan i Južna Koreja, dvije zemlje koje imaju visoku stopu bolesti, imaju redovni skrining za rak želuca.
Prevencija, liječenje i prognoza
Mediteranska dijeta smanjuje rizik od raka želuca, kao i prestanak pušenja. Probni dokazi ukazuju na to da liječenje H. pylori smanjuje budući rizik. Ako se rak želuca liječi rano, može se izliječiti. Tretmani mogu uključivati neku kombinaciju operacije, hemoterapiju, radioterapiju i ciljanu terapiju. Za određene podtipove raka želuca, imunoterapija raka je također opcija. Ako se liječi kasno, može se savjetovati palijativna njega. Neki tipovi limfoma se mogu izliječiti eliminacijom H. pylori. Ishodi su često loši, sa manje od 10% petogodišnjom stopom preživljavanja u zapadnom svijetu za uznapredovale slučajeve. U zapadnim zemljama oko dvije trećine rakova želuca oboljelima dijagnosticirana je lokalno uznapredovala ili metastatska bolest. Medijana preživljavanja ovih pacijenata je oko 10 mjeseci, a manje od 10% preživi 5 godina. To je uglavnom zato što većina ljudi sa ovim stanjem ima uznapredovalu bolest. U Sjedinjenim Državama petogodišnje preživljavanje je 31,5%, dok je u Južnoj Koreji preko 65%, a u Japanu preko 70%, djelimično zbog skrininga.
Dema (biologija)
Dema je termin za lokalnu populaciju istovrsnih organizama koji su međusobno aktivno povezani sistemom parenja i prepoznatljivim genskim fondom. Kada su deme dugotrajno izolirane, evoluiraju u podvrstu ili vrstu. Ovaj termin se pretežno upotrebljava u evolucijskoj biologiji i često je sinonim za populaciju.
U evolucijskoj kompjutaciji dema se često odnosi na bilo koju od izoliranih subpopulacija, koje su podvrgnute prirodnoj selekciji kao nezavisne jedinica, a ne kao individue.
Dema – u biološkoj evoluciji – konceptualno je povezana  sa memom u kulturnoj evoluciji.
Primjeri
Populacije gorile, po geografskom rastojanju, mogu se shvatiti kao različiti i nepovezani genski fondovi. Polarni medvjed,  Ursus maritimus , smatra se da ima 19 prepoznatljivih dema, iako su njihova cirkumpolarna distribucije omogućuje izvjesne genske razmjene  između susjednih dema.