cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksandar Obrenović
Abdikacija kralja Milana i namjesnički režim
Nakon abdikacije njegovog oca Milana Obrenovića, trebalo je da Srbijom vlada Namjesništvo do njegovog punoljetstva. 1893. se proglasio punoljetnim, ukinuo Namjesništvo i preuzeo svu vlast u svoje ruke. Ovaj potez ga je načinio popularnim. Druga odluka, koja je duboko ozlojedila mnoge ljude, je bilo ukidanje slobodoumnog ustava iz 1888. i vraćanje apsolutističkog ustava iz 1869. Za vrijeme Aleksandrove vladavine, Srbija je bila u haosu. Režim je bio izuzetno nepopularan, državne finansije očajne. Činovnici po nekoliko mjeseci nisu primali plate, a državni aparat je bio veoma korumpiran. Partijske borbe su unosile mnogo nesloge, pa su se nekad završavali i fizičkim obračunima. Aleksandar nije bio dorastao teškoj i odgovornoj poziciji kralja Srbije. 1897. godine je doveo svog oca Milana u Srbiju. Milan nije ostao samo kao kraljev otac, već je dobio titulu vrhovnog zapovjednika vojske. Rusija je bila naročita nepovjerljiva zbog ove odluke, pošto je Milan bio poznati austrofil.
Ubistvo
U maju 1903. u Srbiji dogodio se državni udar protiv kralja Aleksandra Obrenovića. Kralj i njegova supruga, kraljica Draga, ubijeni su i bačeni kroz prozor svoje sobe u dvorište. Udar je objavila grupa oficira srbijanske armije udružena u tajnu organizaciju "Ujedinjenje ili smrt", poznatiju kao Crna ruka. Ovaj atentat je izvršen zbog dubokog nezadovoljstva u narodu. Kralj Aleksandar je težio da postane apsolutni gospodar Srbije. Deset puta je mijenjao vladu, tri puta je mijenjao ustav, a jednom je nakratko uveo neustavno stanje. Nezadovoljstva je bilo i što se oženio i udovicom Dragom Mašin. Bila je starija od njega i sumnjivog morala. Nisu imali djece. Nakon smrti kralja Aleksandra, na tron Srbije je došla dinastija Karađorđević. Pripadnici te terorističke organizacije kasnije su učestvovali u pripremama atentata na austrougarskog prijestolonasljednika Franju Ferdinanda u Sarajevu.
Azija-Pacifik
mini|desno|300px|Karta koja pokazuje općenitu definiciju regije Azija-Pacifik. Tamnozelenom bojom označene su države koje čine jezgro regije, dok su svijetlozelenom označena područja koja mogu biti uključena. Azija-Pacifik jest dio svijeta u zapadnom Tihom okeanu ili blizu njega. Veličina regije varira u zavisnosti od konteksta, ali tipično uključuje veći dio istočne Azije, južnu i jugoistočnu Aziju i Okeaniju.
Ovaj naziv također može uključivati Rusiju (na sjevernom Tihom okeanu) i države u Americi koje su na obali istočnog Tihog okeana; Azijsko-pacifička ekonomska saradnja, npr., uključuje Čile, Kanadu, Meksiko, Peru, Rusiju i Sjedinjene Američke Države.
Alternativno, naziv ponekad obuhvata cijelu Aziju i Australaziju, kao i male / srednje / velike pacifičke ostrvske države (Azija-Pacifik i australazijski kontinent) – naprimjer, kada se svijet dijeli na velike regije u komercijalne svrhe (Amerika, EMEA i Azija-Pacifik).
Svekupno gledano, čini se da nema jasne definicije pojma "Azija-Pacifik" i regije koje se uključuju mijenjaju se kako se mijenja kontekst.
Iako neprecizan, ovaj naziv postao je popularan od kraja 1980-ih u trgovini, finansijama i politici. Zapravo, uprkos heterogenosti privredâ regijâ, većina država u okviru ove zone postaju tržišta u razvoju i doživljavaju brz rast. )
Sastavna područja
Regija Azija-Pacifik općenito uključuje sljedeće (pod)regije:
Viktorija, kraljica Ujedinjenog Kraljevstva
Viktorija (punim izvornim imenom Alexandrina Victoria; 24. maj 1819– 22. januar 1901) je bila vladajuća kraljica Ujedinjenog Kraljevstva od 1837. do 1901. godine, te carica Indije od 1. januara 1877 pa do svoje smrti 22. januara 1901. Njena vladavina, poznata kao Viktorijansko doba, trajala je 63 godine i sedam mjeseci, što je čini drugim najdužim vladajućim britanskim monarhom.
Viktorijansko doba je obilježeno ekonomskim i tehnološkim napretkom Ujedinjenog Kraljevstva, društvenim promjenama i vrhuncem industrijske revolucije. Za vrijeme Viktorijine vladavine Britanski Imperij je postao vodeća svjetska sila.
Viktorija, gotovo potpuno njemačkog porijekla (vidi porijeklo kraljice Viktorije), bila je posljednji britanski monarh iz dinastije Hanover. Naslijedila je svog amidžu, Vilima IV, a na tronu ju je zamijenio sin Eduard VII.
Nasljednica
lijevo|mini|200px|Četverogodišnja Viktorija
Princeza Viktorija od Kenta rođena je u palači Kensington, za vrijeme vladavine njenog dede, Georgea III. Bila je jedino dijete princa Edvarda Avgusta i Viktorije Saskokoburške, tada vojvode i vojvotkinje od Kenta. Pedestogodišnji princ umire od raka osam mjeseci nakon kćerkinog rođenja, a samo šest dana poslije od sifilisa umire i Viktorijin dedo. Kruna tako dolazi do Viktorijinog amidže, Georgea IV.
Kao princeza je tokom školovanja učila njemački, engleski, italijanski, grčki, kineski i francuski. Pored jezika učila je o muzici, aritmetici i historiji.
Viktorijin amidža je umro nadživjevši svoju jedinu kćerku, pa je na tron sjeo njegov brat Vilim. Vilim je bio otac desetero vanbračne djece, ali kako su sva njegova djeca sa kraljicom Adelaidom umrla u djetinjstvu, Viktorija je proglašena njegovom mogućom nasljednicom. Vilim je imao još mlađe braće, ali Viktorija je bila ispred njih u nasljednom nizu zato što je njen otac bio stariji od njih i tako ispred njih. Zakon tada nije imao posebna ograničenja u pogledu starosti monarha, pa je Viktorija mogla doći na tron i kao dijete, ali bi u tom slučaju njena majka, vojvotkinja od Kenta, upravljala državom kao regent.
Svog prvog rođaka i budućeg muža, princa Alberta od Saskokoburga i Gote, upoznala je kao šesnaestogodišnjakinja, ali tek tri godine poslije u pismima spominje svoju ljubav prema njemu.
Vladavina
Vilim IV umro je posljedica srčanog udara u 71. godini života. Osamnaestogodišnja Viktorija je tako postala kraljica u ranim jutarnjim satima 20. juna 1837. godine, a njena krunidba je održana 28. juna 1838. Mlada kraljica navršila je osamnaest godina nepunih mjesec dana prije Vilimove smrti, pa nije bilo potrebe za regenstvom. Smrt Vilima IV označila je kraj unije Ujedinjenog Kraljevstva i Hanovera, pošto Viktorija, kao žena, nije mogla naslijediti hanoverski tron. Hanover je tako naslijedio njen amidža, Ernest August I, koji je bio i kraljičin mogući nasljednik sve do rođenja njenog prvog djeteta.
U vrijeme kada je Viktorija naslijedila prijestolje, vlada je bila pod kontrolom Whig partije do 1830. godine. Njihov premijer, lord Melbourne (Melburn), je kratko vrijeme bio veoma uticajan savjetnik mlade i politički neiskusne kraljice. Njegova vlada nije ostala dugo na vlasti; postajala je sve manje popularna i suočila se sa velikim teškoćama u upravi kolonija. 1839. godine, nesposoban da se nosi sa problemima u kolonijama, lord Melbourn je dao ostavku.
Kraljica u Irskoj
Mlada kraljica se zaljubila u Irsku. Izabrala je tu provesti odmor, što je Irsku učinilo jednim od najpopularnijih turističkih odredišta 19. vijeka. Njena ljubav prema ostrvu je bila popraćena toplinom kojom su Irci dočekali mladu kraljicu. Godine 1845. Irska je bila pogođena velikom glađu uzrokovanom slabim urodom krompira. Za četiri godine izgladnjelo je pola miliona ljudi, a milion natjerala u potragu za novim domom. Na ovo teško stanje irskog naroda Viktorija je odgovorila doniranjem 2000 funti. Osmanski sultan Abdulaziz je ponudio novčanu pomoć od 10.000 funti, ali Viktorija je izjavila da će prihvatiti samo 1000 funti, s obzirom na iznos koji je sama poslala. Osmanski sultan je ipak uz 1000 funti tajno poslao i tri broda puna hrane, koju su osmanski mornari ostavili na obali gradića pored Dublina.
mini|lijevo|190px|Osamnaestogodišnja kraljica po krunisanju
Viktorijinu prvu zvaničnu posjetu Irskoj, 1849. godine, je posebno organizovao George Villiers (Džordž Viliers), lord-zastupnik Irske i vođa britanske administracije, da bi odvukao pažnju od krize ali i da bi privukao pažnju političara kroz kraljičino prisustvo i skrenuo im pažnju na ozbiljnost problema nestašice hrane. Bez obzira na negativan uticaj nestašice na njenu popularnost, kraljica je ostala dovoljno popularna kod nacionalista da joj i dalje pjevaju God Save the Queen nakon partijskih sastanaka.
Međutim, do kraja osamdesetih godina devetnaestog vijeka, uticaj i popularnost monarha u Irskoj je značajno opala. Dijelom je to rezultat Viktorijine odluke da ne posjeti Irsku, izražavajući tako svoje nezadovoljstvo odlukom Dublinske Korporacije da odbije čestitati njenom sinu, Edvardu VII, brak sa danskom princezom Aleksandrom, kao i da čestita kraljevskom paru rođenje sina.
Mnogi premijeri, lordovi, pa čak i članovi kraljevske porodice su vršili pritisak na kraljicu da odabere Irsku za svoju rezidenciju, što je ona odlučno odbijala. U svojim memoarima 1930. godine, William Brodrick, bivši vođa Irske Unionističke Partije, opisao je ovu Viktorijinu odluku kao katastrofalanu za britansku vladavinu u Irskoj.
Viktorijina posljednja posjeta Irskoj desila se 1900. godine, kada je došla pozvati Irce da se pridruže britanskoj vojsci i da se bore u Drugom boerskom ratu. Nacionalističke proteste protiv njene posjete raširio je Arthur Griffith (Artur Grifit). On je osnovao organizaciju Galska Liga (Cumann na nGaedheal) da bi ujedinio opoziciju. Pet godina kasnije, Griffith je iskoristio kontakte uspostavljene prilikom kampanje protiv kraljičine posjete u svrhu formiranja novog političkog pokreta, Sinn Féina (Šin Fejna).
Indijsko carstvo
Viktorija je postala svjesna da će jednog dana njena najstarija kćerka, također po imenu Viktorija, postati njemačka carica onog dana kad joj muž postane car. To bi značilo da će kraljicu u ranku premašiti njena kćerka - carica, pa makar tu titulu imala samo po braku. Viktorija je zato odlučila, po savjetu premijera Benjamina Disraelia (Bendžamin Dizraeli), svoju dugogodišnju koloniju pretvoriti u carevinu, a sebe proglasiti njenom prvom caricom, 1. maja 1876. godine. Nakon njene smrti, Indijom su carevali još četiri britanska kralja. Titula je prestala da postoji tokom vladavine Georgea VI, kada Indija dobija nezavisnost.
mini|100px|desno|Viktorijin pečat. Nakon što se proglasila caricom Indije, potpisivala se sa VRI (''Victoria [[Kraljica|Regina Imperiatrix)]]
Politika
Viktorija je povjerila formiranje novog ministarstva Robertu Peelu (Pil), toryevcu, ali se susrela s problemom poznatim kao Kriza spavaće odaje (en. Bedchamber Crisis). U to vrijeme je bilo uobičajeno da dvorsko osoblje imenuje premijer na osnovu stranačke pripadnosti. Većina dvorskih dama je bila udata za whigovce, pa ih je Peel želio zamijeniti suprugama toryevaca. Viktorija se oštro usprotivila uklanjanju ovih žena sa dvora, koje je smatrala bliskim prijateljicama, a ne običnim članovima ceremonijalne institucije. Robert Peel je smatrao da ne može raditi pod ovim kraljičinim pravilima, pa je dao ostavku, nakon čega se na vlast vraća Melbourne.
Peelova administracija je naišla na još jedan problem - Zakon o žitaricama. Mnogi toryevci su se protivili ovom zakonu, dok su ga ostali pripadnici te partije (tzv. "Peeliti") zajedno sa većinom liberala podržavali. Nedugo nakon što je prijedlog jedva usvojen, Peel je dao ostavku, a zamijenio ga je John Russell. Iako liberal, ni Russell ni njegova administracija, nisu bili po kraljičinoj volji. Viktorija je posebno drskim smatrala sekretara inostranih poslova, lorda Palmerstona, koji je često radio bez prethodnih konsultacija sa kabinetom, premijerom ili njom kao kraljicom. Godine 1849. Viktorija je uložila žalbu lordu Johnu Russellu (Džon Rasel), tvrdeći da je Palmerston poslao zvanične pošiljke stranim liderima bez njenog znanja. Žalbu je ponovila 1850. godine, ali bez uspeha. Tek je 1851. godine lord Palmerston smjenjen. Tom prilikom je objavio podršku britanske vlade predsjedniku Louis-Napoleonu Bonaparti, te promjeni državnog uređenja Francuske bez prethodnih konsultacija sa premijerom.
Pokušaji atentata
Godine 1842. Viktorija je bila na meti atentatora još dva puta. 29. maja John Francis (Džon Frensis) je pucao na kraljicu, ali bez uspjeha. Samo dan prije nego što je određena kazna za Francisov zločin, još jedan dječak, John William Bean (Džon Vilijam Bin), je pucao na kraljicu. Princ Albert je smatrao da su ovi pokušaji inspirisani Oxfordovim napadom 3. jula iste godine. Iako je Beanova puška bila napunjena hartijom i duhanom, kazna za pokušaj atentata je bila smrtna. Princ Albert je, međutim, vidio smrtnu kaznu kao prestrogu i predložio parlamentu da donese zakonski akt kojim će se upotreba vatrenog oružja u prisustvu kraljice ili bilo čega sličnog sa ciljem da se ona uznemiri, kažnjavati sa sedam godina zatvora i svakodnevnim bičevanjem. Bean je osuđen na osamnaest mjeseci zatvora, ali ni on, kao ni ostali osuđenici, nisu bičevani.
Za Viktoriju se izuzetno stresnim pokazao period u kojem je Russell bio premijer. Godine 1849. nezaposleni i nezadovoljni Irac, William Hamilton (Vilijam), pokušao je svoje nezadovoljstvo iskazati pucnjevima dok se kraljica vozila kočijom. Prema zakonu iz 1842. godine, osuđen je na sedam godina zatvora. Godine 1850. kraljica je povrijeđena u napadu koji je izveo njen bivši oficir i najvjerovatnije ludi Robert Pate. Pate ju je udario pištoljem, pri čemu je zadobila lakše povrede. Pošto nije uspio dokazati neuračunljivost, osuđen je kao i Hamilton.
Porodični život
desno|mini|Princ Albert
Pokušaj atentata 1840. godine nije imao uticaja na Viktorijino zdravlje i trudnoću. Prvo dijete Viktorije i Alberta, kćerka nazvana Viktorija, rođena je 21. novembra 1840. godine. Ukupno devetero djece rodit će se iz iznimno sretnog kraljevskog braka.
Princ Albert je umro 14. decembra 1861. Njegova je smrt teško pogodila Viktoriju, koja je do kraja života nosila crninu i tugovala za njim. Viktorija je narednih četrdeset godina naređivala da se svakog jutra njegova odjeća polaže čista na krevet u dvorcu Windsor. Izbjegavala je pojavljivanje u javnosti i sljedećih nekoliko godina je rijetko posjećivala London. Svog je sina, indiskretnog i neozbiljnog mladića, krivila za Albertovu smrt. Viktorijina izolovanost je značajno umanjila popularnost monarhije i ohrabrila republikanski pokret. Iako je izvršavala svoje dužnosti, Viktorija nije aktivno učestvovala u vladi, sklanjajući se u svoje kraljevske rezidencije, Balmoral u Škotskoj i Osborne na ostrvu Wight. Za vrijeme njenog odsustva je donesen jedan od najznačajnijih zakonskih akata devetnaestog vijeka, Reformski Akt. Lord Palmerston se žestoko protivio izbornom sistemu, ali budući da je njegova administracja završila njegovom smrću 1865. godine, zakon je usvojen za vrijeme administracije lorda Derbya.
Kasnija vladavina i smrt
Godine 1887. godine britanski imperij je proslavio kraljičin zlatni jubilej. Viktorija je proslavila pedesetu godišnjicu dolaska na tron 20. juna. Priredila je banket na koji je pozvala preko pedeset evropskih monarha. Irski anarhisti planirali su, ali nisu uspjeli, raznijeti Westminstersku opatiju, gdje je kraljica učestvovala u ceremoniji koju je Mark Twain opisao kao "razvučenu do granica vidokruga u oba pravca". Ove proslave i raskošni balovi opet su Viktoriju vratili na mjesto najpopularnijeg evropskog monarha.
Sljedeći običaj koji je održavala nakon Albertove smrti, Viktorija je provela Božić u kući Osborn, na ostrvu Wight. Umrla je 22. januara 1901. godine, sa 81 godinom života i 63 godine vladavine. Pored nje su bili njen sin Edvard VII i njen unuk, njemački car Wilhelm II. Sahranjena je 2. februara, a po njenoj želji, kovčeg su nosili njeni sinovi. Iako je četrdeset godina nosila crninu tugujući za Albertom, Viktorija nije voljela crne sahrane, pa je London bio u znaku ljubičaste i bijele boje. Utisak je pojačao snijeg koji je počeo padati za vrijeme njenog pogreba. Sahranjena je u mauzoleju Frogmore, pored svog supruga.
Viktoriju je naslijedio njen najstariji sin, Edvard VII. Njegovim dolaskom na tron dinastija Saxe-Coburg Gotha zamijenila je dinastiju Hanover.
Ostavština
desno|mini|200px|Spomenik kraljici ispred Buckinghamske palače
Viktorijina vladavina obilježena je postupnim osnivanjem moderne konstitucionalne monarhije, a monarhu je dodjeljena uloga čuvara nacionalne sigurnosti. Serija zakonskih reformi učinila je donji dom parlamenta mnogo uticajnijim, po trošku monarha i gornjeg doma parlamenta, a uloga monarha postala je simbolična. Nakon Viktorijine vladavine monarh je, prema riječima Waltera Bagehota, imao "pravo da bude konsultovan, da savjetuje i da upozori".
Kako je Viktorijina vladavina postajala više simboličnom nego političkom, posebna pažnja se počela posvećivati očuvanju morala i porodičnih vrijednosti, nasuprot seksualnim, finansijskim i ličnim skandalima koji su bili povezivani sa prethodnim članovima dinastije Hanover i koji su štetno djelovali na monarhiju. Viktorijina vladavina je u Britaniji uspostavila koncept "porodične monarhije", sa kojom se rastuća srednja klasa mogla poistovjetiti.
Na međunarodnom nivou Viktorija je ostala važna i cijenjena figura, ne samo kao utjelovljenje imperijalnog uticaja Britanije u njenim kolonijama, nego i zbog porodičnih veza sa mnogim evropskim kraljevskim i carskim porodicama. Osmero od devetero njene djece brakom je ušlo u mnoge evropske dvorove, čime je Viktorija dobila izvjesnu kontrolu nad ostalim zemljama. Viktorija se pobrinula i za svoju najmlađu kćerku, Luizu, koju je udala za škotskog vojvodu i tako se približila Škotima. Zanimljiva činjenica je da su tri glavna vladara zaraćenih zemalja u toku Prvog svjetskog rata bili ili Viktorijini unuci ili oženjeni njenim unukama.
Osim izvjesnog britanskog uticaja, Viktorijina djeca su u evropske dvorove donijeli i opaku nasljednu bolest - hemofiliju. Viktorija je bila prvi poznati nosilac te bolesti u kraljevskoj porodici, ali ne može se sa sigurnošću utvrditi kako i od koga ju je naslijedila. Moguće je da je bolest nastala uslijed neke genetske mutacije, budući da je njen otac imao pedeset i pet godina kada je Viktorija začeta. Bilo je i spekulacija da vojvoda od Kenta nije Viktorijin biološki otac, već da je ona kćer vojvodinog ličnog sekretara. Hemofilija se ne naslijeđuje od očeva ni sa očeve strane porodice, pa je ipak najvjerovatnije da je hemofiliju naslijedila od majke, iako nema podataka o hemofiliji u njenoj porodici. Viktorija je bolest prenijela na jednog od svojih sinova, Leopolda, a njene kćeri, Alisa i Beatricija, su je prenijele na svoje sinove. Najpoznatija žrtva hemofilije među Viktorijinim potomcima je njen praunuk, carević Aleksej.
Trenutni i živi bivši evropski monarsi potekli od Viktorije su:
Viktorija je iskusila nepopularnost i hladnoću naroda tokom prvih godina udovištva, ali je do 1880tih opet postala iznimno popularna monarhinja. Godine 2002. BBC je sproveo anketu prema kojoj je narod Viktoriju stavio na osamnaesto mjesto, među najvažnijim i najpopularnijim Britancima.
Izumi Viktorijanskog doba uključuju poštanske marke i željeznicu. Viktorija je bila prvi britanski monarh koji je putovao vozom.
Kraljica Viktorija je bila i ostala najslavljeniji britanski monarh a njene su statue podignute u svim većim gradovima bivših i sadašnjih britanskih kolonija. Po njoj su dobijala imena mnoga geografska područja i prirodna obilježja, poput jedne australijske države i najvećeg te najpoznatijeg vodopada na svijetu. Međutim, mnoge bivše kolonije su nakon priznavanja nezavisnosti promijenile nazive institucija uspostavljenih za vrijeme Viktorijine vladavine. Čak su i neke statue ukonjene, poput one ispred kuće Leinster u Dablinu. Naime, kuća je kupljena i pretvorena u sjedište irskog nezavisnog parlamenta. Nakon godina kritikovanja, 1947. godine statua je uklonjena a 1987. poklonjena Australiji.
Nun (mitologija)
Nun ili Nu je prvobitni okean, istodobno i mjesto i bog, iz kojeg su rođeni ostali bogovi.
Mit o stvaranju
mini|lijevo|150 px|Nun i [[Naunet]] Prema mitu iz Heliopolisa, Nun je golemi okean. Iz njega je izronio brežuljak, a na njemu bog Sunca, Ra, Amon-Ra ili Atum. Oni su se pojavili iz lotosovog cvijeta. Bog Sunca je potom ispljunuo Šua i Tefnut, blizance, koji su postali roditeljima Geba i Nut. I tako je nastao svemir. Ali Nun nije nestao. On okružuje nebo koje je zbog njega plavo. Okružuje i Geba, Zemlju, i predstavlja sva mora. U mnogim hramovima je Nun prikazan kao sveto jezero, a u Karnaku je napravljeno umjetno jezero u spomen na okean iz kojeg je izronilo Sunce. U mitu iz Hermopolisa postoje dva Nuna - okean i bog vode, sa svojom ženom Naunet (Nunet). Nun izgleda kao čovjek s bradom, a ima plavu kožu, pa je sličan Hapyju, bogu Nila koji će poslije postati vrlo važan za Egipćane. Naunet ima zmijsku glavu. Uz Nuna i Naunet, u okeanu Nunu živjelo je još nekoliko primordijalnih bogova. Kad je božica Neit pljunula u okean Nun, iz vode je izronila kobra Apop. Nun i Naunet se ponekad smatraju Ptahovim roditeljima.
Druge kulture
U drugim kulturama, Nun, kao okean, također postoji. Prema japanskoj religiji šintoizmu, prvi su se bogovi rodili na nebu, a u početku je postojala samo beskrajna vodena površina. Pandan Nunu u grčkoj mitologiji je Pont, primordijalni okean, a poslije se pojavljuje božanstvo Okean, koji predstavlja nepoznata mora u dijelovima svijeta koji su za Grke bili kraj Zemlje. U Mesopotamiji, u početku su postojala dva okeana, jedan muški, drugi ženski, što je vrlo slično Nunu i Naunet.
Miljenko Bengez
Miljenko Bengez je zagrebački slikar. Rođen je 1954. u Zagrebu. Slikarstvom se počinje baviti 1980-ih godina.
Do danas, Miljenko Bengez izlagao je na preko pedesetak samostalnih i brojnim skupnim izložbama u Hrvatskoj, Evropi, SAD-u. Od 1994. član je HDLU-a.
22. februar
22. februar / veljača (22. 2) jest 53. dan godine po gregorijanskom kalendaru. Do kraja godine ima još 312 dana (313 u prestupnoj godini).
Bahmut
Bahmut jest grad u Donbasu i administrativni centar Bahmutskog okruga u Donjeckoj oblasti u Ukrajini. Nalazi se na rijeci Bahmutka, otprilike 89 km sjeverno od grada Donjecka, administrativnog centra oblasti.
Etimologija
Postoji teorija da je porijeklo riječi "Bakhmut" iskrivljena verzija riječi Muhammad/Mahmud na turskom/tatarskom. Druga teorija je da slična varijanta iste riječi znači "slana voda". U oba slučaja smatra se da je ime grada povezano s nekadašnjim tursko-tatarskim posjedom okolnih zemalja.
Mijenjanje imena kroz historiju:
Historija
Iako postoje dokazi o prethodnom nastanjivanju 1556. godine, prvi službeni spomen Bakhmuta datira iz 1571. godine, kada je Ivan Grozni, da bi zaštitio južnu granicu ruske države od krimsko-nogajskih provala robova, naredio stvaranje graničnih utvrđenja duž rijeke Aidar i Severski Donec. Naselje je tada opisano kao stražarska tvrđava (storozha) nazvana po obližnjoj rijeci Bakhmutovka, pritoci rijeke Severski Donec, a nalazi se na ušću potoka zvanog Čorni Žerebec.
Historija Bakhmuta prije 18. stoljeća je oskudna. U početku je to bila granična postaja koja je kasnije postala utvrđeni grad. Godine 1701. Petar I naredio je da se tvrđava u Bakhmutu dogradi i da se susjedna sloboda (slobodno selo) Bakhmut proglasi gradom. Nova tvrđava je završena 1703. godine i u njoj je bilo smješteno 170 ljudi. Godine 1704. Petar je naredio nekim kozacima da se nasele na rijeci Bakhmutovka i iskopaju so. Broj stanovnika Bakhmuta se udvostručio, a grad je pripisan Iziumskom puku, provinciji Sloboda Ukrajine.
Od 1708. do 22. aprila 1725. Bahmut je bio dodijeljen Azovskoj guberniji. Dana 29. maja 1719. postao je administrativni centar provincije Bakhmut u okviru Azovskog gubernije. Od 1753. do 1764. godine bio je veliki grad Slavo-Srbije, teritorije koju su naseljavali kolonisti iz Srbije i drugih krajeva.
Stanovništvo
1. juna 2017. godine, populacija Bahmuta iznosila je 75.900. Prema ukrajinskom popisu stanovništva iz 2001. godine, većina stanovnika su etnički Ukrajinci, koji govore ruski kao maternji jezik.
NGC 4696B
NGC 4696B (također poznat kao ESO 322-81, IRAS 12446-4058, MCG -7-26-45 i PGC 43155) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 143 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Najveći prečnik je 1,20 (50 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (29 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 51
NGC 51 (također poznat kao MCG 8-1-35, PGC 974 i UGC 138) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 246 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Andromeda. Najveći prečnik je 1,30 (93 hiljade sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (72 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 7. septembra 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Anabar (rijeka)
Anabar (rus.: Анабар) je rijeka u sjeverozapadnom dijelu Jakutije u Rusiji. Rijeka je duga 939 km, a površina njenog sliva je 100.000 km2. Izvire na Srednjesibirskom gorju, a uliva se estuarskim ušćem u Laptevsko more. Bogata je ribom, u njenom porečju su nalazišta dijamanata, a zaleđena je od kraja septembra do kraja juna.
Bosanski ćilim
Bosna i Hercegovina je jedina evropska zemlja koja ima svoj, bosanski ćilim, kao osoben vid primijenjene, narodne, tradicijske likovnosti.
Carlos Slim Helú
Mladost
Carlos Slim Helú je rođen 1940. u Mexico Cityu. Porijeklom je iz Libana. Uz dozvolu oca (Yusef Salim) sa 17 godina zarađuje svoj prvi novac na berzi i tako postaje milioner u pesosima. Njegova strategija je bila ta, da je kupovao firme na rubu propasti i kasnije ih pretvori u profitabilne.
Bosanski ćilim
Izgled
Najobičnije bosanski ćilimi su crvene pozadine i imaju raznovrsne mustre po sebi. A na krajevima kocke u formi žaba na raznim pozadinama. Prisutna je i plava podloga za bosanske ćilime.
Carlos Slim Helú
Porodica
Supruga Soumaya Domit je umrla 1999.. Njegovih trojica sinova rade unutar Grupo Carso koncerna.
Bosanski ćilim
Izgled
Bosanske ćilime krasi ljepota, bogata likovna ornamentika, kolorit. Bosanski ćilim spaja i uticaje dalekog Orijenta i autohtonih balkanskih elemenata.
Carlos Slim Helú
Karijera
Od 1980-ih, Slim je izgradio svoje poslovno carstvo pod imenom Grupo Carso. Između ostalog, on je kupio lanac duhanskih trgovina, apoteke, restorane, lanac suvenirnica Sanborn, meksički dio američkog maloprodajnog lanca Searsa, kao i Condumex, proizvođača auto dijelova. Osim toga, on je uspostavio važne kontakte s političkim vrhom Meksika. Kada je predsjednik Carlos Salinas privatizirao 1990. državno preduzeće telekomunikacija, Telmex, onda je konzorcij na čelu s Slimom (uključujući SBC Communications i France Telecom) dobio ugovor po vrlo niskoj cijeni za samo 1,8 milijardu američkih dolara.
Anabar (rijeka)
Na Anabaru se nalaze sela Saskilah, Jurjung-Haja, Ebeljah i Žilinda.
Bosanski ćilim
Izgled
Najpoznatiji je tzv. begovski ćilim koji je tkan više mjeseci. Kada bi ga završili, bio bi iznesen napolje, prema suncu i kroz njega nije smjela proći niti jedna zraka, što bi dokazivalo gustoću tkanja, kvalitet.
Za izradu ćilima koristila se vuna domaće ovce, a za bojenje uglavnom biljni sastojci. Od ukrasa uglavnom se koristila prava, cik-cak linija, trokut, romb, također i motivi iz flore i faune, rađeni veoma stilizovano.
Uloga u kulturi
Bosanski ćilim ima važnu ulogu u bošnjačkoj i bosanskoj kulturi. Prije su žene same pravile ove ćilime i često su davani kao pokloni, a skoro uvijek pokrivali podove starih bošnjačkih kuća.
U ilidžanskom naselju Vlakovo, otvorena je tkaonica bosanskih ćilima u želji da se sačuva i njeguje ćilim kao bosanskohercegovački brend.
Kruševo
Kruševo jest grad u središnjoj Sjevernoj Makedoniji, južno od Skoplja. To je gradić od 5507 stanovnika, smješten na nadmorskoj visini od 1350 m.
Historija
Kruševo se prvi put je spominje u turskom defteru 1467/1468, kada je dan kao posjed, zajedno sa Prilepom i još 31 selom spahiji Husein-Begu. Grad je narastao brojem stanovnika i ekonomski ojačao dolaskom brojnih izbjeglica Vlaha iz Moskopolja i Gramosa u 18. stoljeću. Na početku 20. stoljeća Kruševo postaje sjedište nekadašnje Kruševske Republike za Ilindenskog ustanka 1903. U to vrijeme je u Kruševu živjelo otprilike 4.000 Vlaha i oni su predstavljali dvije trećine stanovništva. Za Kruševske Republike uspostavljena je multinacionalna vlada, trojica ministara bili Vlasi, kao i lokalni vojni lider Pitu Guli (1845–1903), koji je poginuo braneći republiku, i time postao makedonski narodni junak. U Sjevernoj Makedoniji i danas se na Kruševsku Republiku gleda kao na uspješan model etničke saradnje.
Znamenitosti
Gradić je sam po sebi mali muzej, tradicionalne arhitekture 18. i 19. stoljeća.
U gradu se nalazi spomenik Makedonium (posvećen Ilindenskom ustanku), kao i Muzej posvećen Kruševskoj Republici i Ilindenskom ustanku.
Enzo Ferrari
Enzo Anselmo Ferrari (Modena, 18. februar 1898. - Modena, 14. august 1988.), italijanski automobilist i osnivač automobilske firme "Ferrari"
Dražen Ričl
Dražen Ričl (12. mart 1962 – 1. oktobar 1986), bolje poznat kao Zijo i Para, bio je bosanskohercegovački i jugoslavenski rok muzičar najpoznatiji kao osnivač, solo gitarist i pjevač sarajevske grupe Crvena jabuka. Bio je jedan od značajnih predstavnika sarajevske škole pop roka iz druge polovine 1980-ih i jedan od osnivača kulturnog pokreta Novi primitivizam.
Biografija
Rođen je 12. marta 1962. godine u Sarajevu. Odrastao je na Koševu s majkom Elvirom, pošto mu je otac Ferdinand umro u djetinjstvu. Završio je samo osnovnu muzičku školu, budući da tada u Srednjoj muzičkoj školi nije bilo odsjeka za klasičnu gitaru. Završio je sarajevsku Drugu gimnaziju, nakon koje je upisao žurnalistiku na Fakultetu političkih nauka u Sarajevu. Ubrzo zatim, počeo je svirati u grupi Ozbiljno pitanje, zajedno sa Zlatkom Arslanagićem, a zatim i s grupom Elvis J. Kurtović & His Meteors, gdje je svirao u razdoblju od 1981. do 1985. Međutim, napušta ih početkom 1985. i s Arslanagićem osniva grupu Crvena jabuka. U Zlajinom potkrovnom stanu pišu pjesme za prvi album Crvene jabuke. U ovaj muzički sastav dolazi basist iz Zenice Aljoša Buha, klavijaturist Dražen Žerić i bubnjar Darko Jelčić Cunja, također iz Zenice.
Ričl je jedno vrijeme bio voditelj na radiju Sarajevo zajedno sa budućim nadrealistima Neletom Karajlićem, Zlatkom Arslanagićem, Zenitom Đozićem i Borisom Šiberom u humorističkoj emisiji i preteči prvih nadrealista PRIMUS (Priče i muzike subotom). Glumio je u prvoj sezoni serije Top lista nadrealista iz 1984.
Početkom septembra 1986. za sljedeći album snimio je demo verzije pjesama: "Nema više vremena", "Umrijet ću noćas od ljepote", "Tugo nesrećo", "Uzmi me (kad hoćeš ti)", "Otrov", "Da je samo malo sreće", "Ako, ako", "Osim tebe ljubavi", "Za sve ove godine". Jedan od najvećih hitova Crvene jabuke sa drugog albuma bila je pjesma "Tugo nesrećo", koju je napisao Dražen Ričl kao jednu od posljednjih svojih pjesama.
Ričl je 18. septembra 1986. doživio saobraćajnu nesreću kad je s Arslanagićem i Buhom pošao na koncertni nastup u Mostaru. Buha je nastradao na licu mjesta, a Ričl je prebačen za Beograd na Vojnu medicinsku akademiju u Beogradu zbog teških tjelesnih povreda, ali je preminuo 2 sedmice kasnije, 1. oktobra. Sahranjen je na sarajevskom groblju Bare. Na nadgrobnom spomeniku, u obliku napola presječene jabuke, uklesan je stih jedne od njegovih pjesama: "Prođe august srećo moja, vrijeme je da se rastane. Bilo je izgleda previše lijepo, da nam tako ostane…” Na mjestu nesreće kod Jablanice, 2009. godine postavljena je spomen-ploča.
Clive Staples Lewis
Clive Staples Lewis (Belfast, 29. novembar 1898. – Oxford, 22. novembar 1963.), sjevernoirski pisac.
Biografija
Sin Alberta Jamesa Lewisa i Flore Auguste Hamilton Lewis. Imao je i brata Warrena Lewisa koji se također bavio pisanjem, ali ne fantastikom, već historijskim knjigama. Nakon što mu je majka umrla od raka s bratom odlazi u Englesku na fakultet gdje ga počinje zanimati nordijska mitologija i Wagnerova muzika, te napušta kršćansku vjeru i postaje ateist. 1933. postao je član grupe "The Inklings" s J.R.R. Tolkienom, često su se nalazili u Lewisovoj sobi, ali i u pubu koji se zvao "The Bird and Baby". 1938. izdaje prvi dio svoje SF trilogije "Out of the silent planet", a 1943. izdaje "Perelandru", drugi nastavak SF trilogije. Godine 1945. Charles Williams, Lewisov bliski prijatelj, član Inklingsa umire, a te iste godine izlazi i zadnji nastavak SF trilogije "That Hideous Strength".
Godine 1950, najvažnije u Lewisovoj karijeri, izlazi prva od sedam knjiga nazvanih Narnijske hronike - "Lav, vještica i ormar". Sljedeće godine izdaje drugi nastavak "Kraljević Kaspijan". 1952. izlazi treći nastavak "Plovidba broda Zorogaza", a Lewis upoznaje svoju buduću ženu Joy Davidman Gresham. 1953. "Srebrni stolac", četvrti nastavak, 1954. "Dječak i njegov konj", peti nastavak, 1955. "Čarobnjakov nećak", šesti nastavak, te godine izlazi i Lewisova biografija "Surprised by Joy: The Shape of My Early Life." 1956. "Posljednja bitka", zadnji nastavak Narnijskih hronika.
Zastava Ruske SFSR
mini|desno|300px|Zastava Ruske SFSR Zastava Ruske SFSR je usvojena 1954. godine od strane vlade Ruske SFSR.
Zastava je bila na snazi do 1991. godine kada je zamjenjena zastavom Rusije.
Naunet
Naunet je drevna primordijalna božica iz egipatske mitologije.
Mit o stvaranju
Mit Eneada, nastao u Heliopolisu, kaže da je u početku postojao samo beskrajan okean Nun (slično vjerovanje su imali Grci, kod kojih je Pont bio prvobitno more). U mitu Ogdoada, iz Hermopolisa, Nun je bog, a Naunet je njegova žena. Ona je božica okeana, a njeno ime izvedeno je od Nunovog. Uz Nuna i Naunet u okeanu su prebivali još neki bogovi. Oni su stvorili prvo ostrvo. Potom su obrađivali tlo ostrva koje je raslo. Naunet je poslala prvu kišu (slika desno). U umjetnosti je Naunet prikazana kao žena sa zmijskom glavom. Ipak, u Knjizi mrtvih je prikazana sa ljudskom glavom, kako izlijeva kišu na Zemlju. Prema jednom mitu, ona i Nun su Ptahovi roditelji. U Mesopotamiji se vjerovalo u 2 okeana – Apsu i Tiamat, što je slično Nunu i Naunet.
Pekulijarna galaksija
Pekulijarna galaksija je vrsta galaksija koju odlikuje neobičan oblik i veličina. Nisu uvrštene shodno morfološkoj klasifikaciji. . U njihovoj blizini nalazi se veliki broj kvazara. Brzina kvazara je, u tom slučaju, znatno veća (10-30% brzine svjetlosti). Poseban doprinos njihovom istraživanje dao je astronom Halton C. Arp. Arp je posmatrao galaksije i mjerio njihov crveni i plavi pomak. Sastavio je na osnovu tih zapažanja Atlas of Peculiar Galaxies koji sadrži 338 objekata. Mišljenja je da postoji neki odnos između brzine kvazara i prisustva pekulijarnih galaksija te da se Hubbleov zakon mora proširiti.
Idbar
Idbar je naseljeno mjesto u općini Konjic, Bosna i Hercegovina. Naselje Idbar se nalazi na južnoj obali Jablaničkog jezera, na ušću rječice Baščice.
Historija
Naselje Idbar se nekada zvalo Dbar a rijeka Bašćica Dbarčica. Dana 8. aprila 1411. godine bosanski kralj Stjepan Ostoja spominje "Dbar na Neretvi".
Na lokalitetu Gradina je bio smješten stari grad Dbar o čijem nastanku nema nikakvih podataka.
Dokumentarni film
Dokumentaran film oblik filmske umjetnosti koji nastoji filmski prikazati, uobličiti i likovno dokumentirati krajeve, ljude i životinje, odakle mu kod nas i naziv 'poučan film' (popularno 'dokumentarac'). Dokumentaran (dokument, dokumentacija) koji ima karakter dokumenta, koji se osniva na pismenim dokazima, potkrijepljen dokazima.
Definicija dokumentarnog filma
Riječ "dokumentarni film" je prvi put korištena za filmove ove vrste u osvrtu za film Maona koji ja pisao John Grierson. Pojam se pojavio 8. februara 1926. U kasnim 1930-tim John Grierson piše esej "Prvi principi dokumentarca" u kojem objašnjava zašto Maona ima dokumentarnu vrijednost. Njegova definicija dokumentarnog filma je "kreativni tretman stvarnosti". Ovo je djelimično prihvaćena definicja koja je izazvala filozofsko pitanje o tome smije li u dokumentarnom filmu biti glumljenja na sceni. S druge strane, Džiga Vertov se zalagao za prezentaciju "života onakvim kakav i jeste", to jeste snimanje bez namještenih scena i života kojeg je kamera ustvari iznenadila.
Moderni dokumentarni film
Zarade na dokumentarnim filmovima u posljednje vrijeme su velike, posebno se ističu flmovi poput Fahrenheit 9/11 ili Marš pingivina. Ovi filmovi obično imaju manji budžet nego igrani filmovi i zbog toga su privlačni filmskim kompanijama. Trenutni rekorder u zaradi je Fahrenheit 9/11 koji je zaradio 228 miliona američkih dolara na ulaznicama i prodao više od 3 miliona DVD-ova.
Moderni dokumentarni film se u nekoj mjeri poklapa i sa televizijskim formama "reality TV"-a koje se graniče sa dokumentarnim ali i snimanim, tj. igranim filmom. Snimanje dokumentranih emisija odaje da su ovi filmovi bliži reklamama nego klasičnim dokumentarcima. Nove kamere, ali i kompjuterska tehnika je omogućila snimanje mjesta i situacije koje su prije mogle biti zabilježene samo uz veliki trud i materijalni trošak.
Brawn GP
Brawn GP  (punim imenom Brawn Grand Prix Ltd.) bivši je konstruktor i ekipa u takmičenju Formule 1 pod vodstvom Rossa Brawna, koji je ujedno bio i vlasnik ekipe. Povlačenjem Honde krajem 2008. Ross Brawn kupio je ekipu i u potpunosti preuzeo postrojenja u Brackleyju, koje je proteklih godina koristila ekipa Honde, odnosno još prije ekipa BAR (koji je opet sve naslijedio od Tyrrella). U svojoj prvoj i jedinoj sezoni Brawn GP koristio je Mercedesove motore, jednake onima koji su bili ugrađeni i u McLarenove i bolide tima Force India.
Ekipa je trijumfovala u svom prvom nastupu u utrci Formule 1, dvostrukom pobjedom svojih vozača Jensona Buttona i Rubensa Barrichella na Velikoj nagradi Australije u Melbourneu, 29. marta 2009, što se posljednji put dogodilo Mercedes-Benzovoj ekipi na VN Francuske 1954. Također, isti pothvat uspjela je ostvariti i ekipa Walter Wolf Racinga sa Jodyjem Scheckterom na otvorenju sezone 1977, utrkom za VN Argentine, no u tom se slučaju Walter Wolf Racing utrkivao samo s jednim bolidom i nije ni bio u mogućnosti ostvariti dvostruku pobjedu.
Historija
Tyrrell Racing → BAR → Honda → Brawn GP → Mercedes (od 2010.)
Sveta Lucija
Sveta Lucija je mala otočna država u istočnim Karibima, u dijelu Malih Antila koji se protežu od Portorika do Venecuele.
Historija
Vlast nad ostrvom je prelazila iz ruke u ruku između Francuske i Britanije, ali ju je 1814. godine preuzela Britanija. 1967. godine ostrvo je steklo samoupravu, a godine 1979. država je stekla nezavisnost u okviru britanskog Commonwealtha.
Geografija
Ostrvo je dugo 44 km, a široko do 22 km. Brdovito je i raščlanjeno dubokim dolinama. Klima je vruća i vlažna, a vulkansko tlo plodno. Bujna prašuma uglavnom je posječena.
23. februar
23. februar / veljača (23. 2) jest 54. dan godine po gregorijanskom kalendaru. Do kraja godine ima još 311 dana (312 u prestupnoj godini).
Sveta Lucija
Privreda
Osim uzgoja banana, u novije vrijeme Sveta Lucija privlači strana ulaganja, posebno u bankarstvu i turizmu.
Stanovništvo
Malobrojno stanovništvo Svete Lucije je uglavnom crnačkog ili miješanog porijekla. Po vjerskom sastavu prevladavaju katolici sa 90%, dok ostatak čine anglikanci (3%) i ostali protestanti (7%).
Tarkan
Tarkan Tevetoğlu (*17. oktobar 1972), poznatiji kao Tarkan, je svjetski nagrađivani turski pop pjevač. Rođen je u Zapadnoj Njemačkoj i odrastao u Turskoj. Tarkan je poznat po korištenju romantičnih tema u njegovom radu i dobio je nadimak "Princ popa" u medijima. Izdao je nekoliko albuma u svojoj karijeri, sa prodatih cca. 29 miliona albuma i singlova. On također producira muziku u njegovoj kompaniji HITT Music, koju je osnovao u februaru 1997. Jedan je od nekoliko evropskih pjevača koji je uspio raširiti muzički uspjeh na tri kontinenta a da pritom ne pjeva na engleskom jeziku, a također je zabilježen kao dobar izvođač uživo. Tarkanov efekt na Tursku je uporedio Washington Post s onim koji je ostavio Elvis Presley na SAD oko 1957. godine, te ga je suosnivač Atlantic Recordsa Ahmet Ertegün opisao jednim od najboljih izvođača uživo dosad. Na spisku je Rhapsodyja kao ključni umjetnik u historiji evropske pop muzike, sa njegovom potpisnom pjesmom "Şımarık" kao ključnom trakom koja je pomakla žanr naprijed.
Ognjen Spahić
Ognjen Spahić (Podgorica, 1977), crnogorski je književnik.
Objavljuje prozu i književnu kritiku u svim relevantnim crnogorskim i drugim časopisima za književnost i kulturu (Plima, Ars, Libra Libera, Balcanis, Sodobnost). Član je redakcije književnog časopisa Plima. Živi u Podgorici i radi u redakciji za kulturu nezavisnog dnevnika Vijesti.
Santiago Calatrava
Santiago Calatrava (fonol.:Santijago Kalatrava; 28. juli 1951) je španski arhitekta čiji su radovi veoma popularni širom svijeta.
Bazilika Julija
mini|desno|250p|Mapa Rimskog foruma. Bazilika Julija u donjem lijevom uglu
Santiago Calatrava
Calatravin jedinstven i kreativan stil povezuje jasan arhitektonsko vizuelni stil koji harmonično djeluje sa čvrstim principima inžinjeringa. Njegov rad često rezultira u formama i strukturama koje se mogu naći u prirodi te se mogu definisati kao antropomorfne. Njegov rad je podigao standarde mnogim inžinjerima i projektantima mostova. Calatrava je dizajnirao veliki broj stanica za vozove koji su odisali bistrim, otvorenim i funkcionalnim prostorima.
Bazilika Julija
Bazilika Julija (latinski:Basilica Iulia) je bazilika izgrađena na rimskom forumu na mjestu bazilike Sampronije pored Svetog puta. Bazilika je izgrađena u vrijeme kasne rimske republike od 54. p. n. e. za vrijeme vladavine Julija Cezara. Poslije toga je još dva puta restaurirana 12. n. e. i 284. n. e.
Bazilika je bila pravougaonog oblika 100 m široka i 49 m duboka. Centralni brod je bio okružen duplim redovima stubova i galerija (terasama) na sve četiri strane. U podstrehi su se nalazili prozori koji su propuštali prirodnu svijetlost u centralni brod. Vanjski zidovi su bili obloženi mramorom. Zidno ugrađeni dorski stubovi su uklopljavali lučne prolaze na lođama hodnika i na terasama. U kasnijoj dupuni na južnoj strani objekta bile su izgrađene poslovne radnje.
Nordijska kombinacija
mini|Nordijska kombinacija, piktogram Nordijska kombinacija je zimski sport u kojem se sportisti takmiče u skijaškom trčanju i skijaškim skokovima. Nordijska kombinacija na Zimskim olimpijskim igrama održava se od prvih Zimskih olimpijskih igara 1924. godine, dok se FIS Svjetski kup u nordijskoj kombinaciji održava od 1983. godine. Mnoga takmičenja u nordijskoj kombinaciji koriste Gundersenovu metodu, gdje plasman u segment skijaških skokova rezultira vremenskim (ne)prednostima koje se dodaju ukupnom broju takmičara u segmentu skijaškog trčanja (npr. pobjednik skijaških skokova počinje trku u skijaškom trčanju u 00 :00:00 dok onaj sa najmanjim brojem skokova počinje sa najdužom kaznom).
Prvo veliko takmičenje održano je 1892. godine u Oslu na prvoj skakaonici Holmenkollen. Norveški kralj Olav V bio je sposoban skakač i takmičio se na skijaškom festivalu u Holmenkollenu 1920-ih. Nordijska kombinacija je bila na Zimskim olimpijskim igrama 1924. i od tada je na programu. Sve do 1950-ih, prvo se održavala trka u krosu, a potom skijaški skokovi. Ovo je preokrenuto jer je razlika u kros-country trci bila prevelika da bi se savladala u skijaškim skokovima. Sportom su dominirali Norvežani, uz podršku Finaca. Tek 1960. godine nordijska prednost u ovoj disciplini je prekinuta kada je zapadnonjemački Georg Thoma osvojio zlatnu medalju na Zimskim olimpijskim igrama 1960. godine.
NGC 882
NGC 882 (također poznat kao MCG 3-6-52, PGC 8874 i UGC 1789) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 182 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ovan. Najveći prečnik je 1,20 (64 hiljade sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (32 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 11. januara 1831. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Flebotomija
Flebotomija (stgrč. φλεβοτομία – flebotomia – lat. fleb = krvni sud, vena + tomia = rezanje, raščlanjivanje, preko fr. flebothomie, phlébotomie) je proces ubadanja u venu, obično u ruci, kanilom u svrhu vađenja krvi. Sama procedura je poznata kao venipunktura, koja se također koristi za intravensku terapiju. Osoba koja izvodi flebotomiju naziva se „flebotomist“, iako većina ljekara, medicinskih sestara i ostalih tehničara također može izvršiti flebotomiju. Nasuprot tome, flebektomija je uklanjanje vene.
Flebotomije koje se provode u liječenju nekih bolesti krvi poznate su kao "terapijske flebotomije". Prosječan volumen pune krvi uzet u terapijskoj flebotomiji odrasloj osobi je jedna jedinica (450–500 ml) sedmično do jednom u nekoliko mjeseci, po potrebi.
Place Dauphine
mini|Place Dauphine mini|Gradnja statue [[Henrik IV, kralj Francuske|Henrika IV na Place Dauphine]]
Place Dauphine je trg u Parizu na zapadnom jezičku otoka Île de la Cité u 1. arondismanu.
Historija
Izgrađen je (1607–12) po planovima Louisa Métezeaua i Jacquesa II. Androueta du Cerceaua. Prvobitno su ovdje bila tri malena otoka (l'île aux Juifs, l'île des Passeurs i l’îlot de la Gourdaine), koji su gradnjom mosta Pont Neuf (1578–1607) povezani sa otokom Île de la Cité. Na ovome je mjestu 1314. godine zapaljen veliki meštar templara Jacques de Molay. Henrik IV je ovlastio predsjednika parlamenta Achille de Harlay za gradnju trga trokutastog oblika u čast Luja XIII. U početku je trg bio trokutastog izgleda sa 32 dvospratnice od kamena. Nakon trga Place des Vosges je drugi kraljevski trg iz 17-og stoljeća u Parizu. Trg se kasnijom dogradnjom izgledom promijenio, tako da je samo na zapadnom dijelu izled ostao nepromijenjen, a trg se time otvorio prema zapadnom dijelu otoka s pogledom na Pont Neuf, na kojem se nalazi skulptura Henrika IV na konju. U Francuskoj revoluciji, osuđenici na smrt vođeni su preko trga od Conciergeriea prema gubilištu (franz.: Échafaud), preko mosta Pont Neuf, te bi time mogli zadnji put vidjeti Seinu.
Poznati stanovnici
U kafeu Café du Terre-Plein na Île de la Cité sastajali su se pisci Restif de la Bretonne und Louis-Sébastien Mercier u razmjeni revolucionarnih planova.
Flebotomija
Flebotomije
Terapijska flebotomija može se provesti u liječenju nekih poremećaja krvi (npr. hemohromatoza (preopterećenje gvožđem), vera polycythemia, porfirija kutanea tarda) i hronične koprivnjače (u istraživanju).
Barkod
Postoji više vrsta bar kodova koji se svrstavaju u dvije grupe: