cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opsada Mostara
Uvod
Iako prvobitno u prijateljskim odnosima, odnosi između dva saveznika počeli su da se pogoršavaju u drugoj polovini 1992. Hrvatska vlada je igrala "dvostruku igru" u Bosni i Hercegovini i "vojno rješenje je zahtijevalo da Bosna bude saveznik, ali diplomatsko rješenje zahtijevalo Bosnu kao žrtvu". Tuđmanova Hrvatska demokratska zajednica (HDZ) zauzimala je važne pozicije u bosanskohercegovačkoj vladi, uključujući premijersko mjesto i ministarstvo obrane, ali je uprkos tome vodila odvojenu politiku i odbijala da se HVO integriše u ARBiH. Jerko Doko, bosanski ministar odbrane, dao je HVO-u prioritet u nabavci vojnog oružja. Tuđman je u januaru 1992. godine dogovorio da Stjepan Kljuić, predsjednik Hrvatske demokratske zajednice Bosne i Hercegovine (HDZ BiH) koji je zagovarao saradnju s Bošnjacima u pravcu jedinstvene bosanske države, bude svrgnut i da ga zamijeni Mate Boban, koji je favorizirao pripajanje dijelova Bosne i Hercegovine naseljene Hrvatima Hrvatskoj. U stranci je postojao raskol između Hrvata iz etnički mješovitih područja srednje i sjeverne Bosne i onih iz Hercegovine. Postojali su i regionalni lobiji sa različitim interesima unutar bošnjačke Stranke demokratske akcije (SDA), koji su uključivali Sarajevo, Srednju Bosnu, Hercegovinu, Bosansku Krajinu i Sandžak.
Izetbegović je bio pod jakim Tuđmanovim pritiskom da pristane da Bosna i Hercegovina bude u konfederaciji sa Hrvatskom; međutim, Izetbegović je želio spriječiti da Bosna i Hercegovina dođe pod uticaj Hrvatske ili Srbije. Zbog toga što bi to osakatilo pomirenje Bošnjaka i Srba, onemogućilo povratak bošnjačkih izbjeglica u istočnu Bosnu i iz drugih razloga, usprotivio se Izetbegović. Dobio je ultimatum od Bobana koji je upozorio da, ako ne proglasi konfederaciju s Tuđmanom, hrvatske snage neće pomoći u obrani Sarajeva od uporišta udaljenih 40 kilometara. Počevši od juna, počeli su razgovori između Bošnjaka i Hrvata o vojnoj saradnji i mogućem spajanju njihovih vojski. Hrvatska vlada preporučila je premještanje sjedišta ARBiH iz Sarajeva bliže Hrvatskoj i zalagala se za njegovu reorganizaciju u nastojanju da se snažno poveća hrvatski uticaj.
U junu i julu, Boban je pojačao pritisak "blokirajući isporuku oružja koje je sarajevska vlada, zaobilazeći embargo Ujedinjenih nacija (UN) na sve pošiljke u bivšu Jugoslaviju, tajno kupovala". Dana 3. jula 1992. godine, Hrvatska zajednica Herceg-Bosna je formalno proglašena, amandmanom na prvobitnu odluku iz novembra 1991. Ona je preuzela vlast nad vlastitom policijom, vojskom, valutom i obrazovanjem i proširila svoju vlast na mnoge oblasti u kojima su Bošnjaci bili većina. Dozvoljavala je samo hrvatsku zastavu, a jedina dozvoljena valuta bila je hrvatska kuna, njen službeni jezik je bio hrvatski, a usvojen je i školski program na hrvatskom jeziku. Mostar, u kojem su Bošnjaci činili neznatnu većinu, određen je za glavni grad samoproglašene zajednice. Izetbegović i Tuđman potpisali su 21. jula u Zagrebu sporazum o prijateljstvu i saradnji između Bosne i Hercegovine i Hrvatske. Sporazum im je omogućio da "sarađuju u suprotstavljanju [srpskoj] agresiji" i da koordiniraju vojne napore. Stavio je HVO pod komandu ARBiH. Saradnja je bila neharmonična, ali je omogućila transport oružja u ARBiH kroz Hrvatsku uprkos UN-ovom embargu na oružje, otvarajući kanale koje je prethodno blokirao Boban.
Fotoreceptorska ćelija
}} Fotoreceptorske ćelije su specijalizirani tip nervnopitelnih ćelija, koje se nalaze u mrežnjači, sposoban za vizuelnu fototransdukciju. Velika biološka važnost fotoreceptora je u tome što oni pretvaraju svjetlost (vidljivo elektromagnetno zračenje) u signale koji mogu stimulirati biološke procese. Preciznije, fotoreceptorski protein u ćeliji apsorbuje fotone, što pokreće promjenu u membranskom potencijalu.
Opsada Mostara
Uvod
U ljeto 1992. godine HVO se počeo čistiti svoje redove od Bošnjaka i mnogi su otišli u ARBiH videći da Hrvati imaju separatističke ciljeve. Kako je bosanska vlada počela naglašavati svoj islamski karakter, hrvatski pripadnici napustili su ARBiH da bi se pridružili HVO-u ili su bili protjerani. Krajem septembra, Izetbegović i Tuđman su se ponovo sastali i pokušali uspostaviti vojnu koordinaciju protiv VRS-a, ali bezuspješno. ​​Do oktobra, sporazum je pao i nakon toga Hrvatska je preusmjerila isporuku oružja u Bosnu i Hercegovinu zaplijenivši značajnu količinu za sebe i Boban je napustio savez sa bosanskom vladom. Od oktobra 1992. godine bošnjačke snage lojalne Izetbegoviću i pojačane dobrovoljcima mudžahedina iz nekoliko islamskih zemalja borile su se protiv snaga bosanskih Hrvata koje je podržavala Hrvatska vojska. U ovom trenutku hrvatsko-bošnjački sukob je kulminirao do dugotrajne artiljerijske vatre s obje strane. U to vrijeme HVO je imao snagu od 45.000, a ARBiH 80.500. ARBiH je, međutim, bila veoma nedovoljno opremljena i do kraja 1993. mogla je snabdjeti samo 44.000 vojnika vatrenim oružjem. Do novembra, hrvatske snage kontrolisale su oko 20% Bosne i Hercegovine. Kako se eskalacija nastavila, zagrebačka vlada je u Bosnu i Hercegovinu rasporedila jedinice HV-a i specijalne snage Ministarstva unutrašnjih poslova (MUP RH). Božo Raić, bosanski Hrvat, ministar odbrane Bosne i Hercegovine i član HDZ-a, okrivio je srpsku vladu za razdor i zatražio od bošnjačke strane da se "otrijezni".
Nakon odlaska snaga JNA i VRS u Mostar pojačale su se tenzije između Hrvata i Bošnjaka. Do sredine aprila 1993. godine grad je ppostao podijeljen, sa zapadnim dijelom kojim su dominirale snage HVO-a, a istočnim dijelom gdje je uglavnom bila koncentrisana ARBiH. Četvrti korpus ARBiH bio je stacioniran u istočnom Mostaru i pod komandom Arifa Pašalića. HVO u jugoistočnoj Hercegovini je bio pod komandom Miljenka Lasića. Hrvatsko-bošnjački sukob već je bjesnio u srednjoj Bosni, ali najgore je uslijedilo u Mostaru. U aprilu je bilo nekoliko mrtvih od snajperske vatre u Mostaru. Dogovoreno je primirje između dvije strane koje nije dugo trajalo. Krajem aprila u potpunosti je izbio hrvatsko-bošnjački rat. Gojko Šušak, hrvatski ministar obrane, sastao se 21. aprila u Zagrebu s lordom Ovenom. Šušak je izrazio ljutnju zbog ponašanja Bošnjaka i rekao da su se dva hrvatska sela u istočnoj Hercegovini predala u srpske ruke umjesto da rizikuju da dođu pod kontrolu Bošnjaka.
Napad 9. maja 1993.
Borbe su počele u ranim satima 9. maja 1993. Pod artiljerijskom vatrom su bile i istočna i zapadna strana Mostara. Međutim, dokazi su i dalje veoma podijeljeni u pogledu toga kako je počeo napad 9. maja 1993. godine. Uoči 9. maja, i HVO i ARBiH su se pripremali za potencijalni napad. Svi posmatrači međunarodne zajednice izjavili su da je HVO započeo napad 9. maja 1993. Napad je izazvao bijes u UN-u. Komandant UNPROFOR-a general Lars-Eric Wahlgren nazvao je to "velikim hrvatskim napadom". Pripadnici ARBiH su izjavili da je HVO izvršio napad na ARBiH. Prema navodima HVO-a, ARBiH je ujutro 9. maja napala kasarnu Tihomir Mišić koju je držao HVO, poznat i kao Sjeverni logor. Bez obzira na to, ne postoje naređenja koja potvrđuju da su HVO ili ARBiH izvršili napad 9. maja 1993.
U procesu protiv rukovodstva Herceg-Bosne/HVO-a, MKSJ je zaključio da: "HVO je 9. maja 1993. godine izvršio veliki napad na ABiH u Mostaru, tokom kojeg je zauzeo kompleks zgrada Vranica u kojem se nalazilo sjedište ABiH Tokom ove akcije koja je trajala nekoliko dana, vojnici HVO-a digli su u zrak Baba Besir džamiju. Vojnici HVO-a su izvršili masovna hapšenja Muslimana u zapadnom Mostaru i odvojili muškarce od žena, djece i staraca. Muškarci pripadnici ABiH su zatočeni u u zgradi MUP-a u 'Duvanskom institutu' gdje su divljački pretučeni. Drugi muškarci - jedni pripadnici ABiH, a drugi ne - zatočeni su i pretučeni na Mašinskom fakultetu. Deset vojnika ABiH je poginulo od posljedica nasilja nad njima. Djeca i starije osobe zapadnog Mostara upućene su na Heliodrom gdje su držane nekoliko dana prije nego što su se mogle vratiti kućama."
Fotoreceptorska ćelija
Postoje velike funkcijske razlike između štapića i čunjića. Štapići su izuzetno osjetljivi i mogu se aktivirati jednim fotonom. Pri vrlo niskim nivoima osvjetljenja, vizuelno iskustvo temelji se isključivo na signalu štapića.
Opsada Mostara
Napad 9. maja 1993.
HVO je protjerivao Bošnjake na područjima Mostara koje je kontrolisao ili ih je slao u logore u Dretelju, Heliodromu, Gabeli i Ljubuškom gdje su izgladnjivani, mučeni i ubijani. HVO je postao pasivan na svim frontovima prema VRS-u ili je sa njima sarađivao. Izuzetak su bili Orašje, Usora i Bihać gdje se održavao savez sa ARBiH. Tuđman je smijenio visoke oficire HV-a koji su se protivili ratu sa ARBiH, a Janko Bobetko je postavljen za načelnika hrvatske centrale.
Fotoreceptorska ćelija
Da bi proizveli signal, čunjići zahtijevaju znatno jače svjetlo (odnosno veći broj fotona). Kod ljudi postoje tri različite vrste čepićnih ćelija, koje se razlikuju po obrascu reakcije na svjetlost različitih talasnih dužina. Doživljaj boje stvara se iz ova tri različita signala, možda putem mehanizma zvanog oponentni proces. Ovo objašnjava zašto se boje ne mogu vidjeti pri slabom svjetlu, kada su aktivne samo štapići, a ne čepićne ćelije fotoreceptora. Tri vrste čepićnih ćelija reagiraju (otprilike) na svjetlost kratkih, srednjih i dugih talasnih dužina, pa se mogu nazvati S-čepićima, M-čepićima i L-čepićima.
Opsada Mostara
Eskalacija sukoba
Glavna borbena mjesta 9. maja bile su Kasarna "Tihomir Mišić" pod kontrolom HVO-a i centrala ARBiH u zapadnom Mostaru u podrumu kompleksa zgrada zvanog Vranica. Zgrada je teško granatirana 9. maja, a HVO ju je zauzeo sljedećeg dana. Kasnije je ubijeno 10 bošnjačkih ratnih zarobljenika iz zgrade. Narednih dana vođene su ulične borbe. Zapovjednik HVO-a Milivoj Petković i zapovjednik ARBiH Sefer Halilović potpisali su 13. maja sporazum o prekidu vatre. Međutim, borbe u gradu su se nastavile. Dana 16. maja HVO je zauzeo mali pojas teritorije na desnoj obali Neretve. Situacija se smirila 21. maja i dvije strane su ostale raspoređene na linijama fronta.
Fotoreceptorska ćelija
U skladu s principom univarijancije, odgovor ćelije ovisi samo o broju apsorbiranih fotona. Različiti odgovori tri vrste čepićnih ćelija određeni su vjerovatnoćom da će njihovi odgovarajući fotoreceptorski proteini apsorbirati fotone različitih talasnih dužina. Tako, naprimjer, ćelija L-čepića sadrži fotoreceptorski protein koji lakše apsorbira duge talase svjetlosti (to jest, više "crvene"). Svjetlost kraće talasne dužine također može proizvesti isti odgovor kao ćelije L-čepića, ali mora biti mnogo svjetlija da bi to učinili.
Opsada Mostara
Eskalacija sukoba
Početkom juna HVO je kontrolirao znatan dio Mostara. HVO je imao pet brigada, puk specijalnih snaga i oko pet bataljona vojne policije. Ove snage su podržavali i oni u gradovima jugozapadne Hercegovine uključujući Ljubuški, Čitluk i Čapljinu. Nasuprot tome, 4. korpus ARBiH je imao samo 41. mostarsku brigadu pod direktnom mostarskom komandom. Isti korpus je imao ukupno oko 4.000 ljudi organizovanih u četiri brigade. Početkom 1993. godine Glavna centrala HVO-a je u svojoj Operativnoj zoni jugoistočna Hercegovina utvrdio da je snaga HVO-a iznosila 6.000 oficira i vojnika.
ARBiH je 30. juna zauzela Kasarnu "Tihomir Mišić" na istočnoj obali Neretve, branu hidroelektrane na rijeci i glavne sjeverne prilaze gradu. ARBiH je također preuzela kontrolu nad naseljem Vrapčići u sjeveroistočnom Mostaru. Tako su osigurali cijeli istočni dio grada. Dana 13. jula ARBiH je pokrenula još jednu ofanzivu i zauzela Bunu i Blagaj, južno od Mostara. Dva dana kasnije vodile su se borbe preko prve linije fronta za kontrolu nad sjevernim i južnim prilazima Mostaru. HVO je krenuo u protunapad i ponovo zauzeo Bunu. ARBiH nije uspjela ponoviti svoje pobjede u srednjoj Bosni protiv HVO-a i u potpunosti protjerati hrvatske snage. U zapadnom dijelu grada HVO je ostao na snazi. Potom su protjerali bošnjačko stanovništvo iz zapadnog Mostara, dok su hiljade muškaraca odvedene u improvizovane logore, većinom u nekadašnji heliodrom u blizini sela Dretelj, južno od Mostara. ARBiH je držala zarobljenike Hrvate u zatočeničkim objektima u selu Potoci, sjeverno od Mostara, u logoru Četvrte osnovne škole u Mostaru. Obje strane su se smirile i okrenule granatiranju i snajperskom djelovanju jedna na drugu, iako je nadmoćno teško naoružanje HVO-a nanijelo ozbiljnu štetu istočnom Mostaru.
Fotoreceptorska ćelija
Ćelije fotoreceptora su obično raspoređene u nepravilnu, ali približno šesterougaonu mrežu, poznatu kao mozaik mrežnjače.
Opsada Mostara
Eskalacija sukoba
Između juna 1993. i aprila 1994. HVO je kontrolisao istočnu stranu Mostara. MKSJ je utvrdio da su "tokom ovog perioda istočni Mostar i naselje Donja Mahala na zapadu bili izloženi dugotrajnom vojnom napadu od strane HVO-a, uključujući intenzivnu i neprekidnu vatru i granatiranje. Ova vatra i granatiranje izazvalo je mnogo žrtava, uključujući smrt brojnih civila i predstavnika međunarodnih organizacija. Deset džamija je teško oštećeno ili uništeno. HVO je ometao, a povremeno čak i potpuno prekidao prolaz humanitarne pomoći. Tako je muslimansko stanovništvo bilo prisiljeno da živi u izuzetno teškim uslovima, bez hrane, vode, struje i adekvatne njege. Mnoge žene, uključujući i jednu 16-godišnju djevojku, silovali su vojnici HVO-a prije nego što su protjerani preko linije fronta u istočni Mostar." HVO je ispalio preko 100.000 granata na istočni Mostar.
Fotoreceptorska ćelija
Epifiza i parapinealna žlijezda su fotoreceptivne kod kičmenjaka koji nisu sisari, ali ne i kod sisara. Ptice imaju neurone koji kontaktiraju fotoaktivnu cerebrospinalnu tečnost (CSF), unutar paraventrikulskih organa koji reaguju na svjetlost u odsustvu ulaza u oči ili neurotransmitera. Fotoreceptori beskičmenjaka u organizmima kao što su insekti i mehkušci različiti su, kako u svojoj morfološkoj organizaciji, tako i u osnovi biohemijskih puteva. Ovaj članak opisuje ljudske fotoreceptore.
Histologija
Fotoreceptori štapića i čepića nalaze se na najudaljenijem sloju mrežnjače; oboje imaju istu osnovnu strukturu. Najbliži vidnom polju (i najudaljeniji od mozga) je terminalni akson, koji oslobađa neurotransmiter zvan glutamat, do bipolarnih ćelija. Dalje je ćelijsko tijelo, koje sadrži ćelijske organele. Još dalje je unutrašnji segment, specijalizirani dio ćelije pun mitohondrijama. Glavna funkcija unutrašnjeg segmenta je stvaranje ATP (energije) za natrij-kalijsku pumpu. Konačno, najbliži mozgu (i najudaljeniji od vidnog polja) je vanjski segment, dio fotoreceptora koji apsorbira svjetlost. Vanjski segmenti su zapravo modificirane cilije. koji sadrže diskove ispunjene opsinom, molekulom koja apsorbira fotone, kao i naponski ograničene natrijeve kanale.
Membranski fotoreceptorski proteini opsini sadrže po molekulu pigmenta zvanu melanopsin. U štapičastim ćelijama, oni se zajedno nazivaju rodopsin. U ćelijama čepića postoje različiti tipovi opsina koji se kombiniraju s mrežnjačnim, da bi stvorili pigmente zvane fotopsine. Tri različite klase fotopsina u čunićima reaguju na različite opsege frekvencije svjetlosti, što je diferencijacija koja omogućava vizuelnom sistemu da iđodredi boju. Funkcija fotoreceptorske ćelije je da pretvori svjetlosnu energiju fotona u oblik energije koja se prenosi na nervni sistem i lako koristi organizmu: ova konverzija naziva se transdukcija signala.
Opsada Mostara
Eskalacija sukoba
U septembru 1993. ARBiH je pokrenula operaciju poznatu kao Operacija "Neretva '93" protiv HVO-a u cilju proboja u dolinu južne Neretve i poraza HVO-a u Hercegovini. Izvedeni su koordinisani napadi na položaje HVO-a u tom području. Težište napada bilo je uporište HVO-a Vrdi sjeverno od Mostara, ali je HVO uspio odbiti napad. Snage ARBiH i HVO-a imale su sukobe u Mostaru i njegovom Bijelom Polju i Raštanima. ARBiH je ostvarila određene ograničene dobitke napadajući van grada u tri pravca. HVO je odgovorio artiljerijskim granatiranjem istočnog dijela grada 23. septembra i neučinkovitim protunapadom 24. septembra. Korištenje artiljerije od strane ARBiH i HVO-a dodatno je oštetilo grad, ali nijedna strana nije ostvarila značajnije dobitke. Nakon višednevnih pregovora, 3. oktobra je dogovoreno primirje. Desetine hrvatskih civila ubijeno je u selima sjeverno od Mostara tokom operacije. Dana 22. oktobra, Tuđman je dao instrukcije Šušku i Bobetku da nastave podržavati Herceg-Bosnu, smatrajući da se tamo "riješava buduća granica hrvatske države".
Fotoreceptorska ćelija
Histologija
Opsin koji se nalazi u svojstveno fotosenzibilnim ganglijskim ćelijama mrežnjače naziva se melanopsin. Te ćelije su uključene u različite refleksne reakcije mozga i tijela na prisustvo (dnevnog) svjetla, poput regulacije cirkadijajsog ritma, zjeničnog refleksa i drugih nevizuelnih odgovora na svjetlost. Melanopsin funkcionalno podsjeća na opsine beskičmenjaka.
Opsada Mostara
Rušenje Starog mosta
Nakon završetka opsade JNA, Stari most je bio posljednji most koji je povezivao dvije obale rijeke Neretve. ARBiH je držala položaje u neposrednoj blizini mosta i koristila ga je u periodu od maja do novembra 1993. godine za borbena dejstva na prvoj liniji fronta, kao i stanovnici desne i lijeve obale Neretve kao sredstvo komunikacije i snabdijevanja. Stari most je granatirao HVO počevši od juna 1993. godine, a 8. novembra tenk HVO-a je počeo pucati na most sve dok ga nije srušio u rijeku Neretvu 9. novembra.
Fotoreceptorska ćelija
Histologija
Kada svjetlost aktivira signalni sistem, melanopsin-sadržavajuće ganglijske ćelije odvode nervni impuls koji se kroz njihove aksone provodi do određenih moždanih centara. Ovi ciljevi uključuju olivano pretektno jezgro (centar odgovoran za kontrolu zjenice), LGN i, retinohipotalamični trakt (RHT), suprahijazmatska jezgra hipotalamusa (glavni pejsmejker cirkadijskih ritmova). Smatra se da ganglijske ćelije koje sadrže melanopsin utiču na te ciljeve oslobađajući sa svojih aksonskih terminala neurotransmitere glutamat i polipeptid koji aktivira adenilat ciklazu hipofize (PACAP).
Opsada Mostara
Rušenje Starog mosta
Tuđman je na sastanku 10. novembra sa rukovodstvom Herceg Bosne pitao ko je srušio most. Rukovodstvo je negiralo odgovornost, Boban je odgovorio da je "ranije toliko pucano, a padale su strašne kiše, da se sam srušio", dok je Prlić rekao da njihovi ljudi ne mogu doći do mosta. Tuđman je bio zabrinut zbog ograničavanja reakcije međunarodne zajednice i medija. Hrvatski državni dnevni list Vjesnik okrivio je "svijet koji nije učinio ništa da zaustavi rat", dok je Hrvatska radiotelevizija okrivila Bošnjake. Uništenjem je praktično potpuno izolovana bošnjačka enklava Donja Mahala na desnoj obali Neretve. Nekoliko dana kasnije HVO je uništio improvizovani most Kamenica, koji je izgradila ARBiH u martu 1993. MKSJ u predmetu Prlić i dr. zaključenio je da je most bio legitimni vojni cilj HVO-a, ali da je njegovo uništenje nanijelo nesrazmjernu štetu bošnjačkom civilnom stanovništvu Mostara. Predsjedavajući sudija Jean-Claude Antonetti dao je izdvojeno mišljenje i rekao da "analiza video snimka nije omogućila Vijeću da van razumne sumnje utvrdi ko je izazvao konačno urušavanje Starog mosta."
Fotoreceptorska ćelija
Ljudi
thumb|250px| Raspodjela štapića i čunića duž linije koja prolazi kroz foveu i [[slijepa mrlja|slijepu mrlju ljudskog oka ]]
Opsada Mostara
Vašingtonski sporazum
U septembru 1993. pokušaj pomirenja hrvatske i bošnjačke strane potopljen je nastavkom borbi u srednjoj Bosni i Mostaru i činjenicom da Bošnjaci u to vrijeme nisu bili zainteresovani za mir. U ljeto 1993. Tuđman i Milošević su predložili vlastite planove za labavu zajednicu triju republika. Izetbegović je rekao da će se o tome dogovoriti pod uslovom da bošnjačka jedinica čini najmanje 30% Bosne i Hercegovine i da ima izlaz na rijeku Savu i Jadransko more. Srpska strana je bila spremna da prihvati samo 24%, a plan nije uspio. U januaru 1994. Izetbegović je Tuđmanu dostavio dva različita plana podjele Bosne i Hercegovine i oba su odbijena.
Fotoreceptorska ćelija
Ljudi
Ljudska mrežnjača ima približno šest miliona čunićaa i 120 miliona štapića. Signali iz štapića i čunića konvergiraju se na ganglijske i bipolarne ćelije radi predobrade, prije nego što se pošalju u bočno genikulatgno jezgro. U "centru" mrežnjače (tačka neposredno iza sočiva) leži fovea (ili fovea centralis), koja sadrži samo čepićne ćelije; regija je sposobna za najveću oštrinu vida ili najvišu rezoluciju. Preko ostatka mrežnjače štapići i čunjićii su međusobno povezani. Nisu pronađeni fotoreceptori na slijepoj mrlji, području gdje se vlakna ganglijskih ćelija sakupljaju u optički nerv i napuštaju oko.
Opsada Mostara
Vašingtonski sporazum
Do februara 1994, generalni sekretar UN-a je izvijestio da se u Bosni i Hercegovini nalazi između 3.000 i 5.000 hrvatskih redovnih vojnika, a Vijeće sigurnosti UN-a osudilo je Hrvatsku, upozoravajući da će, ako ne okonča "sve oblike miješanja", doći do poduzimanja "ozbiljnih mjera". Vlada Republike Bosne i Hercegovine je stavila cifru na 20.000, nazvavši to invazijom. Istog mjeseca s vlasti su smijenjeni Mate Boban i tvrdolinijaši HVO-a, dok su iz ARBiH smijenjeni kriminalni elementi.
Fotoreceptorska ćelija
Ljudi
Fotoreceptorski proteini u tri vrste čunića razlikuju se u osjetljivosti na fotone različitih talasnih dužina (vidi grafikon). Budući da čunići reagiraju i na talasnu dužinu i na intenzitet svjetlosti, osjetljivost čepića na talasnu dužinu mjeri se u smislu njegove relativne brzine odziva, ako se intenzitet podražaja drži fiksnim, dok talasna dužina varira. Iz toga se pak zaključuje apsorbancija. Grafikon normalizira stupanj apsorpcije na skali od sto poena. Naprimjer, relativni odziv S-čepića doseže maksimum oko 420 nm (nanometri, mjera talasne dužine). To govori da je vjerovatnije da S-čepić apsorbira foton na 420 nm, nego na bilo kojoj drugoj talasnoj dužini. Ako se svjetlosti drugačije dužine na koju su manje osjetljivi, recimo 480 nm, poveća osvjetljenje na odgovarajući način, u S-čepićima nastaje potpuno isti odgovor. Dakle, krivuljine boje obmanjuju. Čunići ne mogu sami otkriti boju, nego vid u boji zahtijeva upoređivanje signala između različitih tipova čepića.
Opsada Mostara
Vašingtonski sporazum
U Washingtonu su 26. februara počeli razgovori između lidera bosanskohercegovačke vlade i Mate Granića, hrvatskog ministra vanjskih poslova o mogućnostima trajnog prekida vatre i konfederacije bošnjačkih i hrvatskih regija. Do tada je udio teritorije Bosne i Hercegovine pod kontrolom HVO-a pao sa 20% na 10%. Pod snažnim američkim pritiskom, u Washingtonu je 1. marta postignut privremeni sporazum o hrvatsko-bošnjačkoj federaciji. Dana 18. marta, na ceremoniji koju je priredio američki predsjednik Bill Clinton, premijer RBIH Haris Silajdžić, hrvatski ministar vanjskih poslova Mate Granić i predsjednik Herceg-Bosne Krešimir Zubak potpisali su sporazum o prekidu vatre. Sporazum su potpisali i predsjednik RBIH Alija Izetbegović i hrvatski predsjednik Franjo Tuđman, čime je okončan hrvatsko-bošnjački sukob. Prema sporazumu, kombinovana teritorija koju su držale hrvatske i snage Armije R BiH podijeljena je na deset autonomnih kantona.
Fotoreceptorska ćelija
Fototransdukcija
Proces fototransdukcije se događa u mrežnjači. Ona ima mnogo slojeva različitih tipova ćelija. Najbrojnije ćelije fotoreceptora (štapići i čunići) čine najudaljeniji sloj. To su fotoreceptori odgovorni za posredovanje čula vida. Srednji mrežnjačni sloj sadrži bipolarne ćelije, prikuplja signale od fotoreceptora i prenosi ih u ganglijske ćelije najunutarnjeg sloja mrežnjače. Aksoni ganglijskih ćelija mrežnjače skupno formiraju vidni nerv, kroz koji se projiciraju u mozak.
Opsada Mostara
Vašingtonski sporazum
Iako je HVO imao prednost u naoružanju, bitka za Mostar je okončana neodlučno i grad je podijeljen na dva dijela po etničkoj osnovi. Mostar je došao pod upravu EU na privremeni dvogodišnji period tokom kojeg je trebao biti reintegrisan kao "jedinstvena, samoodrživa i multietnička uprava". UN su 23. maja uspostavile sporazum o slobodi kretanja u regiji Mostara, ali stanovnici grada Mostara i dalje nisu mogli putovati između istoka i zapada. Hrvatski lideri protestirali su protiv oba sporazuma u zapadnom Mostaru. Mostarski biskup je tvrdio da je to grad sa hrvatskom većinom koji je dio katoličke Herceg-Bosne i da administracija EU nije volja naroda.
Fotoreceptorska ćelija
Fototransdukcija
Za razliku od većine senzornih ćelija receptora, fotoreceptori zapravo postaju hiperpolarizovani kada se stimulišu; obrnuto su depolarizovani kada se ne stimuliraju. To znači da se glutamat kontinuirano oslobađa kada se ćelija ne stimulira, a stimulus zaustavlja oslobađanje. U mraku, ćelije imaju relativno visoku koncentraciju cGMP-a, koji otvara cGMP-izlazne ionske kanale. Ovi kanali su nespecifični, omogućavajući kretanje i natrijevih i kalcijevih iona, kada su otvoreni. Kretanje ovih pozitivno nabijenih iona u ćeliju (vođeno njihovim odgovarajućim elektrohemijskim gradijentom) depolarizira membranu i dovodi do oslobađanja neurotransmitera glutamata.
Opsada Mostara
Vašingtonski sporazum
Nekoliko mjeseci nakon Vašingtonskog sporazuma hrvatska vlada nastavila je s iredentizmom. Prema pisanju Novog lista, Ivić Pašalić, koji je bio ključni savjetnik Tuđmana i djelovao u njegovo ime, predvodio je tročlanu delegaciju u blizini Banjaluke kako bi s Karadžićem razgovarali o podjeli Bosne i Hercegovine. Karadžić je na sastanku predložio razmjenu teritorija i stanovništva, što je Tuđmana jako zanimalo.
Fotoreceptorska ćelija
Fototransdukcija
Kad svjetlost pogodi fotoreceptivni pigment unutar ćelije fotoreceptora, pigment mijenja oblik. Pigment, nazvan jodopsin ili rodopsin, sastoji se od velikih bjelančevina zvanih opsini (smještenih u plazemskoj membrani), povezanih s kovalentno vezanom protetske grupe: organskom molekulom zvanom retinal (derivat vitamina A). Mrežnjača je u obliku 11-cis-strukture kada je u mraku, a stimulacija svjetlošću uzrokuje da joj se struktura promijeni u potpuno trans-mrežnicu. Ova strukturna promjena uzrokuje da opsin (G-protein spregnuti receptor) aktivira svoj G-protein transducin, što dovodi do aktivacije cGMP-fosfodiesteraze, koja se razbija cGMP-om smanjena na 5'-GMP. Smanjenje cGMP omogućava zatvaranje ionskih kanala, sprečavajući priliv pozitivnih iona, hiperpolarizujući ćeliju i zaustavljajući oslobađanje neurotransmitera. Čitav proces kojim svjetlost pokreće osjetni odgovor naziva se vizuelna fototransdukcija.
Opsada Mostara
Žrtve, demografski pomak i razaranja
Opsada je rezultirala smrću oko 2.000 osoba. Prema izvještaju Ewe Tabeau, koji je koristio MKSJ, najmanje 539 osoba je umrlo u istočnom Mostaru od maja 1993. do kraja sukoba. Taj broj ne uključuje 484 smrti koje su imale nepoznato mjesto smrti, ali su se dogodile tokom opsade. Od 539 poginulih, 49,5% su bili civili, a 50,5% borci.
Prije rata u opštini Mostar živjelo je 43.037 Hrvata, 43.856 Bošnjaka, 23.846 Srba i 12.768 Jugoslovena. Zapadni, jugozapadni i južni Mostar imali su relativnu hrvatsku većinu, sjeverni Mostar i Stari grad Mostar imali su relativnu bošnjačku većinu, a jugoistočni Mostar je imao apsolutnu bošnjačku većinu. Prema podacima iz 1997. godine, opštine koje su 1991. imale relativnu većinu Hrvata postale su sve hrvatske, a opštine koje su imale bošnjačku većinu postale su sve bošnjačke. Zbog raseljavanja ljudi iz drugih gradova u Bosni i Hercegovini tokom rata, istočni Mostar je imao preko 30.000 raseljenih lica iz istočne Hercegovine, Stoca, Čapljine i zapadnog Mostara. U zapadnom Mostaru bilo je oko 17.000 raseljenih lica iz srednje Bosne, Sarajeva, Jablanice i Konjica. U zapadnom Mostaru postojao je namjerni projekt hrvatske vlade da tamo presele Hrvati kako bi se uspostavila demografska i politička kontrola. Međunarodna krizna grupa je primijetila da je "uska bošnjačka pluralnost iz 1991. godine zamijenila značajna hrvatska većina".
Mostar je bio "najteže razrušeni grad u Bosni i Hercegovini". Najviše je pogođeno područje u istočnom Mostaru naseljenom bošnjacima i bošnjačkom dijelu zapadnog Mostara gdje je uništeno ili teško oštećeno oko 60 do 75 posto objekata. U zapadnom Mostaru naseljenom Hrvatima oko 20% zgrada je teško oštećeno ili uništeno, uglavnom na zapadnoj strani linije neprijateljstva. Procjenjuje se da je pogođeno 6.500 od 17.500 stambenih jedinica u gradu.
Fotoreceptorska ćelija
Transdukcijski signalni put
thumb|right|400px| Apsorpcija svjetlosti dovodi do izomerne promjene u mrežnjačnoj molekuli. Put transdukcije signala je mehanizam kojim energija fotona signalizira mehanizam u ćeliji, koji dovodi do njegove električne polarizacije. Ova polarizacija u konačnici dovodi ili do propuštanja ili inhibicije neuronskog signala koji će se dovoditi u mozak putem optičkog živca. Put ili koraci transdukcije signala u fotoreceptorima štapića i čepića kičmenjaka su:
Opsada Mostara
Rekonstrukcija
Nakon završetka rata, pojavili su se planovi za rekonstrukciju mosta. Svjetska banka, UNESCO, Fond za kulturu Aga Khana i Svjetski fond za spomenike formirali su koaliciju koja će nadgledati obnovu Starog mosta i historijskog centra Mostara. Dodatna sredstva obezbijedile su Italija, Holandija, Turska, Hrvatska i Razvojna banka Vijeća Evrope, kao i bosanska vlada. U oktobru 1998. godine UNESCO je osnovao međunarodni komitet stručnjaka koji će nadgledati radove na projektovanju i rekonstrukciji. Odlučeno je da se izgradi most što sličniji originalu, koristeći istu tehnologiju i materijale. Most je ponovo izgrađen lokalnim materijalima od strane Er-Bu Construction Corp, turske kompanije, koristeći otomanske građevinske tehnike. Korišten je kamen iz lokalnih kamenoloma, a ronioci mađarske vojske su iz rijeke ispod izvlačili kamenje sa originalnog mosta. Rekonstrukcija je počela 7. juna 2001. Rekonstruisani most je svečano otvoren 23. jula 2004.
Suđenje
Rukovodstvo HVO-a, Jadranko Prlić, Bruno Stojić, Milivoj Petković, Valentin Ćorić, Berislav Pušić i Slobodan Praljak, osuđeni su 2013. godine prvostepenom presudom Haškog tribunala tokom rata u BiH. Vijeće je u presudi konstatovalo da je za vrijeme prisustva HVO-a u Mostaru hiljade bosanskih Muslimana i drugih ne-Hrvata protjerano iz zapadnog dijela grada i protjerano u istočni dio. Komandant ARBiH Sefer Halilović optužen je od strane MKSJ za ratne zločine počinjene tokom operacije Neretva '93, ali je proglašen nevinim. Sud Bosne i Hercegovine je 2007. godine osudio osam bivših vojnika ARBiH za zločine nad hrvatskim zarobljenicima u Mostaru. Četiri bivša pripadnika HVO-a osuđena su 2011. godine za zločine nad Bošnjacima u zatvoru Vojno. 2014. godine počelo je suđenje petorici bivših vojnika ARBiH za zločine nad Hrvatima u selu Potoci kod Mostara.
Fotoreceptorska ćelija
Prednosti
Fototransdukcija u štapićima i čunićimaa donekle je neobična po tome što podražaj (u ovom slučaju svjetlost) smanjuje reakciju ili brzinu odgovora ćelije, različito od većine ostalih senzornih sistema, u kojima podražaj povećava odgovor ili njegovu stopu. Ova razlika ima važne funkcijske posljedice:
Prvo se klasični (štapićasti ili čepičasti) fotoreceptor depolarizira u mraku, što znači da mnogi natrijevi ioni ulaze u ćeliju. Dakle, nasumično otvaranje ili zatvaranje natrijevih kanala neće uticati na membranski potencijal ćelije; samo će zatvaranje velikog broja kanala apsorpcijom fotona uticati na njih i signalizirati da je svjetlost u vidnom polju. Ovaj sistem može imati manje buke u odnosu na shemu senzorne transdukcije koja povećava brzinu prenosa neurona kao odgovor na stimulus, poput dodira i mirisa.
Drugo, postoji mnogo pojačanja u dvije faze klasične fototransdukcije: jedan pigment aktivirat će mnogo molekula transducina, a jedan PDE cijepat će mnogo cGMP-a. Ovo pojačavanje znači da će čak i apsorpcija jednog fotona uticati na membranski potencijal i signalizirati mozgu da je svjetlost u vidnom polju. Ovo je glavna karakteristika koja razlikuje štapićne od črpićnih fotoreceptora. Štapićni su izuzetno osjetljivi i imaju sposobnost registriranja jednog fotona svjetlosti, za razliku od čepića. S druge strane, poznato je da čunići imaju vrlo brzu kinetiku u smislu brzine pojačanja fototransdukcije, za razliku od štapića.
Razlika između štapića i čunića
Usporedba ćelija ljudskih štapića i čepića, Eric Kandel et al. u djelu „Principi neuronauke“ ( Principles of Neural Science).
Funkcija
Signali fotoreceptora boja; oni samo signaliziraju prisustvo svjetlosti u vidnom polju.
Dati fotoreceptor reaguje i na talasnu dužinu i na intenzitet izvora svjetlosti. Naprimjer, crveno svjetlo određenog intenziteta može proizvesti isti tačan odziv na fotoreceptoru kao i zeleno svjetlo različitog intenziteta. Stoga je odgovor jednog fotoreceptora dvosmislen što se tiče boje.
Razvoj
Ključni događaji posredovanja štapića. nasuprot diferencijaciji S-čepića, nasuprot M-čepićima, inducirani su od nekoliko faktora transkripcije, uključujući RORbeta, OTX2, NRL, CRX, NR2E3 i TRbeta2. Sudbina S-čepića predstavlja zadani program za fotoreceptore, ali diferencijalna transkripcijska aktivnost može dovesti do stvaranja štapića ili M-čepića. L-čepići su prisutni u primata,ali nije mnogo poznato o njihovom razvojnom programu, zbog upotrebe glodavra u istraživanjima. Pet je koraka za razvoj fotoreceptora: proliferacija multipotentnih matičnih ćelija mrežnjače (RPC); ograničenje nadležnosti RPC-a; specifikacija sudbine ćelije; ekspresija gena za fotoreceptore, a na kraju rast aksona, stvaranje sinapsi i rast vanjskog segmenta.
Rana zarezna signalizacija održava ciklus progenitora. Prekurzori fotoreceptora nastaju inhibicijom zarezne signalizacije i povećanom aktivnošću različitih faktora, uključujući homolog akheta-akut 1. Aktivnost OTX2 obavezuje ćelije na sudbinu fotoreceptora. CRX dalje definira posebnu ploču eksprimiranih gena za fotoreceptore. Ispoljavanje NRL vodi ka sudbini štapića. NR2E3 dalje ograničava ćelije na sudbinu štapića, potiskivanjem čepićnih gena. RORbeta je potrebna za razvoj i štapića i čepićaa. U sudbini M-čepića, posreduje gen TRbeta2. Ako su ablirane funkcije bilo kojeg od prethodno spomenutih faktora, zadani fotoreceptor je S-čepić. Ovi događaji odvijaju se u različitim vremenskim periodima za različite vrste, a uključuju složeni obrazac aktivnosti koji donose spektar fenotipova. Ako se ove regulatorne mreže poremete, mogu rezultirati retinitis pigmentosa, degeneracija makule ili drugi vidni nedostaci.
Signalizacija
thumb|262x262px|3D medicinska ilustracija strukture fotoreceptora u štapića i čepića Fotoreceptori štapića i čepića signaliziraju apsorpciju fotona smanjenjem otpuštanja neurotransmitera glutamata u bipolarne ćelije na aksonskom terminalu. Budući da se fotoreceptor depolarizira u mraku, velika količina glutamata ispušta se u bipolarne ćelije. Apsorpcija fotona hiperpolarizira fotoreceptore i zato će rezultirati oslobađanjem manje glutamata na presinapsnom terminalu u bipolarnu ćeliju.
Svaki štapićni ili čepićni fotoreceptor oslobađa isti neurotransmiter, glutamat. Međutim, efekat glutamata se razlikuje u bipolarnim ćelijama, ovisno o vrsti receptoru, ugrađen u tu ćelijsku membranu. Kada se glutamat veže za ionotropni receptor, bipolarna ćelija se depolarizira (i prema tome će hiperpolarizirati sa svjetlošću, jer se oslobađa manje glutamata). S druge strane, vezanje glutamata za metabotropni receptor rezultira hiperpolarizacijom, tako da će se ova bipolarna ćelija depolarizirati na svjetlosti, kad se oslobodi manje glutamata.
U osnovi, ovo svojstvo omogućava jednoj populaciji bipolarnih ćelija, koja se pobuđuje svjetlošću i drugoj populaciji koja se njome inhibira, iako svi fotoreceptori pokazuju isti odgovor na svjetlost. Ova složenost postaje važna i neophodna za otkrivanje boja, kontrasta, otkrivanje ivica itd.
Daljnja složenost proizlazi iz različitih međusobnih veza između bipolarnih ćelija, vodoravne i amakrine ćelije u mrežnjači. Konačni rezultat su različite skupine ganglijskih ćelija u mrežnjači, čija je podskupina također suštinski fotosenzibilna, koristeći fotopigment melanopsin.
Fotoreceptori ganglijskih ćelija (bez štapića)
Fotografski receptor koji nije u obliku štapića u očima miševa, a koji je pokazao da posreduje cirkadijski ritam, otkrili su 1991. Foster et al. Ove neuronske ćelije, zvane suštinski fotosenzibilne retinalne ganglijske ćelije (ipRGC), mali su podskup (≈1–3%) mrežnjačne ganglijske ćelije, koji se nalaze u unutrašnjem dijelu  mrežnjače, odnosno ispred štapića i čunića, smještenih u vanjskom dijelu mrežnjače. Ovi neuroni osjetljivi na svjetlost sadrže fotopigment, melanopsin, koji ima apsorpcijski vrh svjetlosti na drugoj talasnoj dužini (≈480 nm ) nego štapići i čunići. Pored cirkadijskiih/eoloških funkcija, ipRGC imaju ulogu u pokretanju zjeničnog refleksa svjetlosti.
Dennis Dacey sa kolegama pokazao je na majmunima Starog svijeta da gigantske ganglijske ćelije eksprimiraju melanopsin projiciran na lateralno genikulatno jezgro (LGN). Ranije su bile prikazane samo projekcije na srednji mozak (pretektno jezgro) i hipotalamus (suprahijazmatsko jezgro). Međutim, vizuelna uloga receptora i dalje je bila nepoznata i nedokazana.
U 2007., Farhan H. Zaidi i kolege objavili su pionirski rad na ljudima bez štapića i bez čunjića. Časopis Current Biology je naknadno (2008.) objavio u svom uvodniku, komentaru i uputama naučnicima i oftalmolozima  da je fotokontrolor bez štapića koji nije čepić otkriven kod ljudi koristeći orijentacijske eksperimente na osobama bez štapića i bez ćepića, koje su ranije objavili  Zaidi et al. Kao što je pronađeno kod drugih sisara, utvrđeno je da je identitet nekonekturnog nečepićastog fotoreceptora kod ljudi, ganglijska ćelija u unutrašnjem dijelu mrežnjače. Pronašli su pacijente s rijetkim bolestima opovrgavajući klasične predstave o funkciji fotoreceptora štapića i čepića, našavši očuvanu funkciju ganglijskih ćelija. Uprkos tome što su bili bez štapića ili čunića, pacijenti su nastavili pokazivati cirkadijsku fotoosjetljivost, cirkadijalne obrasce ponašanja, suzbijanje melanopsina i reakcije zjenica, s vršnom spektralnom osjetljivošću na okoliš i pokusnu svjetlost, koja se podudara s onom za fotopigment melanopsin. Njihov mozak bi također mogao povezati vid sa svjetlošću ove frekvencije.
Fotoreceptor ganglijskih ćelija mrežnjače doprinosi svjesnom vidu, kao i funkcijama koje ne formiraju sliku poput cirkadijalnih ritmova, ponašanja i reakcija zjenice. Budući da ove ćelije uglavnom reaguju na plavo svjetlo, sugerira se da imaju ulogu u mezoptičnom vidu. Zaidi et al. su stoga otvorili rad sa ljudima bez štapića bez vrata čepića, o načinu stvaranja slike (vizuelne) za fotoreceptor ganglijskih ćelija. Otkriveno je da postoje paralelni putevi za vid – jedan klasični put zasnovan na štapićima i čepićima, koji proizlazi iz osjetljivosti vanjskog  dijela mrežnice, a drugi rudimentarni put detektora vizuelne svjetline koji proizlazi iz unutarnje mrežnjače, a koji svjetlost aktivira prije drugih. Klasični fotoreceptori se također unose u novi sistem fotoreceptora, a postojanost boja može biti važna uloga, kako je predložio Foster. Receptor bi mogao biti ključan u razumijevanju mnogih bolesti, uključujući glavne uzroke sljepoće širom svijeta, poput glaukoma, bolesti koja pogađa ganglijske ćelije, a proučavanje receptora nudi potencijal kao novi put za istraživanje u pokušaju pronalaska liječenja sljepila. Upravo u tim otkrićima novog fotoreceptora kod ljudi i u ulozi receptora u vidu, umjesto u funkcijama koje ne formiraju sliku, receptor može imati najveći utjecaj na društvo u cjelini, iako je uticaj poremećenih cirkadijskih ritmova drugo područje značajno za kliničku medicinu.
Većina radova sugerira da je vršna spektralna osjetljivost receptora između 460 i 482 nm. Steven Lockley et al., 2003. pokazali su da talasne dužine svjetlosti od 460 nm potiskuju melatonin dvostruko više od duže svjetlosti od 555 nm. Međutim, u novijem radu Farhana Zaidija i suradnika, posmatrajući ljude bez štapiča i čepića, otkriveno je da je ono što je svjesno dovelo do percepcije svjetlosti vrlo intenzivan podražaj od 481 nm; to znači da receptor, u vizuelnom smislu, omogućava neki osnovni vid maksimalno za plavo svjetlo.
Yeovil Town FC
Yeovil Town Football Club je profesionalni nogometni klub iz Yeovila, Engleska. Trenutno nastupa u National League, petom rangu engleskog nogometa.
Klub je osnovan 1895. godine. Najveći rival kluba je Weymouth. Tradicionalne boje su zelena i žuta. Od 1990. godine domaće utakmice igra na stadionu Huish Park.
Afrički kup nacija 2017 – grupa B
Afrički kup nacija 2017 – grupa B bila je jedna od četiri grupe grupne faze nogometnog takmičenja u sklopu igranja Afričkog kupa nacija 2017. u Gabonu. Takmičenje u grupi igralo se od 15. do 23. januara 2017. Grupu B sačinjavale su četiri reprezentacije: Alžir, Tunis, Senegal i Zimbabve. Senegal kao pobjednik grupe, te Tunis kao drugoplasirana ekipa obezbijedili su nastavak učešća u osmini finala Afričkog kupa nacija.
Ekipe
<references group="lower-alpha"/>
Utakmice
Vremena odigravanja utakmica prikazana su po lokalnom vremenu, "WAT" (UTC+1).
San Marino na Zimskim olimpijskim igrama 1984.
San Marino je učestvovao na Zimskim olimpijskim igrama 1984 u Sarajevu, Jugoslavija.
Afrički kup nacija 2017 – grupa B
Alžir – Zimbabve
<section begin=AKN 2017 - utakmica 3 /><section end=AKN 2017 - utakmica 3 />
Tunis – Senegal
<section begin=AKN 2017 - utakmica 4 /><section end=AKN 2017 - utakmica 4 />
Alžir – Tunis
<section begin=AKN 2017 - utakmica 11 /><section end=AKN 2017 - utakmica 11 />
Senegal – Zimbabve
<section begin=AKN 2017 - utakmica 12 /><section end=AKN 2017 - utakmica 12 />
Senegal – Alžir
<section begin=AKN 2017 - utakmica 19 /><section end=AKN 2017 - utakmica 19 />
Zimbabve – Tunis
<section begin=AKN 2017 - utakmica 20 /><section end=AKN 2017 - utakmica 20 />
Podljubelj
mini|280px|Podljubelj, rimokatolička crkva "Sv. Ana" Podljubelj je naseljeno mjesto u sastavu općine Tržič, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Tržič.
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1955. iskazivano pod imenom Sveta Ana pod Ljubeljem.''
Kljaci
Kljaci su naseljeno mjesto u općini Travnik, Bosna i Hercegovina.
Popovo (čvor)
Bosna i Hercegovina:
Slovenija:
Mansfield Town FC
Mansfield Town Football Club je profesionalni nogometni klub iz Mansfielda, Engleska. Trenutno nastupa u League Two, četvrtom rangu engleskog nogometa.
Klub je osnovan 1897. godine kao Mansfield Wesleyans. 1906. godine mijenja ime u Mansfield Wesley. Današnje ime usvaja 1910. godine. Klub kroz svoju historiju nije osvajao značajnije trofeje. Većinu svog postojanja je proveo u nižim rangovima engleskog nogometa. Tradicionalne boje kluba su žuta i plava. Od 1919. godine domaće utakmice igra na stadionu Field Mill.
Australian Open 2000 – muški singl
Branilac titule bio je Jevgenij Kafeljnikov, koji se ponovo plasirao u finale, ali ga je porazio Andre Agassi rezultatom 3–6, 6–3, 6–2, 6–4.
Nosioci
• 2
Pregled
Muški singl
Čakalovići
Čakalovići su naseljeno mjesto u gradu Visokom, Bosna i Hercegovina.
Rtiče
Rtiče su naseljeno mjesto u sastavu općine Zagorje ob Savi, regija Zasavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Zagorje ob Savi.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Rtiče su imale 22 stanovnika.
Kunić (Plaški)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ogulin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kunić je imao 32 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Kunić je imalo 89 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Vranići (Travnik)
Vranići su naseljeno mjesto u općini Travnik, Bosna i Hercegovina.
Daruvar
280px|mini|Daruvarske toplice Daruvar jest grad u Hrvatskoj, u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Daruvar.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, grad Daruvar je imao 11.633 stanovnika, od čega u samom Daruvaru 8.567.
Grad Daruvar
Napomena: Nastao iz stare općine Daruvar.
UEFA Liga prvaka 1992/93 - grupna faza
UEFA Liga prvaka 1992/93 - grupna faza je bilo nogometno takmičenje igrano u sklopu Lige prvaka 1992/93. Takmičenje grupne faze Lige prvaka 1992/93. je igrano od 25. novembra 1992. do 21. aprila 1993. godine. Osam ekipa je bilo podijeljeno u dvije grupe po četiri ekipe gdje su ekipe u svakoj grupi igrali jedni protiv drugih na domaćem i gostujućem terenu, što znači da je svaka ekipa igrala ukupno šest utakmica u grupnoj fazi takmičenja. Za svaku pobjedu, timovi su dobili dva boda, dok su za neriješen rezultat osvajali po jedan. Na kraju grupne faze, prvi tim u svakoj grupi plasirao se u finale Lige prvaka.
Svjetski kup u biatlonu 1984/1985.
Svjetski kup u biatlonu 1984/85. je osmo po redu takmičenje biatlonaca za Svjetski kup u biatlonu u organizaciji tadašnje sportske organizacije Union Internationale de Pentathlon Moderne (UIPMB). Sezona je počela 10. januara 1985. u Minsku u Sovjetskom savezu, a završena 9. marta 1985. u Holmenkollenu u Norveškoj. U ovoj sezoni, takmičenja su održavana po treći put u ženskoj konkurenciji. Takmičenja u muškoj konkurenciji održana su u disciplinama pojedinačno na 20 km, sprint 10 km i štafeta 4 × 7,5 km, a u ženskoj pojedinačno na 10 km, sprint 5 km i štafeta 3x5 km. Vrhunac takmičenja bilo je Svjetsko prvenstvo u biatlonu u njemačkom Ruhpoldingu, na kojima su održana takmičenja samo u muškoj konkurenciji, te Svjetsko prvenstvo u biatlonu u švicarskom Eggu, na kom su nastupile samo biatlonke. Ukupni pobjednik Svjetskog kupa u muškoj konkurenciji postao je po drugi put nakon pobjede u sezoni SK 1983/84. biatlonac Demokratske republike Njemačke Frank-Peter Roetsch, dok je u ženskoj konkurenciji pobijedila Norvežanka Sanna Grønlid.
Kalendar takmičenja
Mjesta održavanja Svjetskog kupa u biatlonu 1984/1985.
Bodovanje
Od ove sezone, pa sve do sezone Svjetskog kupa 1999/2000. koristi se novi sistem bodovanja u kome pobjednik dobija 30 bodova, drugi 26, treći 24 itd. Ovaj sistem je zamijenio stari sistem od prve sezone 1978. po kojem je pobjednik dobijao 25 bodova, drugi 24, treći 23 i svaki slijedeći plasman bod manje.
Tabele
U prvim godina Svjetskog kupa u biatlonu, takmičenja u pojedinačnim discipinama, nisu pojedinačno vrednovana, tako da ne postoje podaci o pobjednicima po disciplinama. Takmičenja u štafetama također nisu bodovana, a rezultati za tzv. Kup nacija vođeni su neslužbeno.
Žene
Takmičenja u biatlonu od sezone 1982/83., nazivala su se Evropski kup, mada su u kupu mogle učestvovati takmičarke iz čitavog svijeta.
Daruvar
Daruvar (naseljeno mjesto)
Napomena: ''U 1991. smanjeno izdvajanjem dijela naselja u samostalno naselje Daruvarski Vinogradi. U 2001. povećano za dio područja naselja Daruvarski Vinogradi u kojem je sadržan dio podataka od 1921. do 1991. Od 1857. do 1910. sadrži podatke za naselje Daruvarski Vinogradi.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Daruvar je imalo 9.748 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Popis 1910.
Napomena: Iskazano zajedno sa naseljem Daruvarski Vinogradi.