cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Van (jezero)
Geologija
Kao duboko jezero koje prirodno ne otječe, na dnu jezera Van se nataložila velika količina sedimenata koje su donijele pritoke sa okolnih planina, a nerijetko se taložio i pepeo od erupcija okolnih vulkana. Procjenjuje se da je sloj sedimenata na pojedinim mjestima debeo oko 400 m, te privlači mnogobrojne klimatologe i vulkanologe gdje oni buše i istražuju sedimente. desno|mini|300px|Ugašeni vulkan [[Mount Çadır, pogled sa ostrva Akdamar]] Tokom 1989. i 1990. godine, međunarodni tim geologa predvođen dr. Stephanom Kempeom sa Univerziteta u Hamburgu (danas profesor na Tehničkom univerzitetu u Darmstadtu) izvadio je deset uzoraka iz jezgre sedimentnog sloja sa dubine od oko 446 m. Iako su ovi uzorci uzeti samo iz nekoliko prvih metara sedimenata, dali su dovoljno varvi (godišnjih slojeva naslaga) da se može procijeniti klima u prethodnih 14.570 godina.
Slaveči
Slovenija:
Van (jezero)
Klima
Jezero Van se nalazi u području istočne Anadolije koje je jedna od najvećih i najviših regija Turske a gdje vlada oštra kontinentalna klima. Prosječna temperatura u julu je između 22 i 25 °C a u januaru između −3 °C i −12 °C. Ponekad se zimi noćne temperature spuštaju i do −30 °C. Samo jezero donekle ublažava oštru klimu, tako da u gradu Van, na obali jezera, prosječna temperatura u julu iznosi 22,5 °C a u januaru −3,5 °C. Prosječna godišnja količina padavina u bazenu jezera Van se kreće od 400 do 700 mm.
Ekologija
mini|desno|200px|Jezero Van, pogled iz [[Space Shuttle Challengera.]] Jedina poznata riblja vrsta koja živi u bočatim vodama jezera Van je Chalcalburnus tarichi (tur. inci kefalı, doslovno biserni cipal),, riblja vrsta iz porodice Cyprinidae, koja je u srodstvu sa evropskim klenom i klenićem. Lovi se tokom proljetnih poplava. U maju i juni, ova riba se seli iz jezera u manje alkalne vode, bilo u ušća rijeka koja se ulijevaju u jezero ili čak u same rijeke. Nakon sezone mrijesta, vraćaju se u jezero.
Poznate su 103 vrste fitoplanktona u jezeru, uključujući flagelate, diatome, bakterije, cijanobakterije, zelene i smeđe alge. Pored njih, u jezeru živi i 36 vrsta zooplaktona, uključujući vrste iz rodova Rotatoria, Cladocera i Copepoda.
Divlje jagode (album)
Divlje jagode jeste debitantski album bosanskohercegovačke i jugoslavenske hard rok grupe Divlje jagode. Snimljen je i miksan septembra 1978. u studiju zagrebačke izdavačke kuće Jugoton, koja ga je naredne godine objavila na LP ploči i kaseti. Muziku je komponirao gitarist i vođa ovog rok sastava Sead "Zele" Lipovača, osim pjesme "Sjećanja" koju je komponirao klavijaturist Mustafa Ismailovski "Muc". Tekstove za većinu pjesama napisao je pjevač Anto Janković, osim naslovne "Divlje jagode" (Sead Lipovača) i "Vodarica" (Marijan Kašaj). Album "Divlje jagode" je nakon objavljivanja ostvario veoma dobar uspjeh kod slušalačke publike, a posebno se ističu dvije lagane ljubavne pjesme ("Krivo je more" i "Jedina moja") koje su se u to vrijeme često mogle čuti na radio i televizijskim stanicama širom bivše Jugoslavije. Istovremeno, postale su zaštitnim znakom ove grupe, koja ih je redovno izvodila na svojim koncertima. U bržim rok pjesmama uočljiv je utjecaj američke rok grupe Van Halen, a posebno kod muziciranja Seada Lipovače na električnoj gitari po uzoru na gitaristu Eddiea van Halena iz već navedene grupe. Pored kvalitetnog muziciranja bubnjara Adonisa Dokuzovića i bas gitariste Nihada Jusufhodžića, poseban doprinos cjelokupnom zvuku grupe Divlje jagode dao je klavijaturist Mustafa Ismailovski "Muc". Debitantski album ovog hard rok sastava, zajedno s albumom Bitanga i princeza Bijelog dugmeta, predstavlja jedno od najznačajnijih muzičkih ostvarenja bosanskohercegovačke pop rok scene s kraja 1970-ih.
Dedaga Čengić
Derviš-paša Dedaga Čengić, sin Smail-age Čengića, osmanlijski zborni zapovijednik, rođen je u Lipniku (Gacko u Kuli Fazlagića ) oko 1823. godine, umro 1874. godine Konjicu na putu iz Gacka za Sarajevo. Naslijedio je svoga oca poslije pogibije kao vojnik od 18. godina. Vodio je vojsku na Drobnjake i Pivu da osveti oca Smail-agu Čengića. U boju na Tušinama porazio je Crnogorce, a u boju sa Dragom Kovačevićem, najvećim crnogorskim junakom, izvojevao je pobjedu.
'''Dedaga Čengić 1841. godine osvećuje oca Smail-agu'''
Dedaga Čengić iskupio je vojsku u januaru 1841. godine i potukao Drobnjake i Moračane i tako osvetio svog oca, posjekavši 170 glava i popalivši više sela. Povratkom u [Gacko] okitio je mezar Smail-age posječenim glavama. Uz Dedagu Čengića u tom boju istakao se Mustafa (Mujo) Tanović iz Breštica (Breščanin), jer je Dedagi donio tri posječene glave.
Od 1855. godine je sevdžed - zapovjednik graničara u činu nuvalaja (pukovnika). Tu dužnost vršio je punih 20 godina. Za vojničke zasluge 1869. godine imenovan je pasom (titula današnjeg generala). Bio je najomiljeniji Čengić među Gačanima.
Živio je u Sarajevu, gdje je izgradio vilu, u dijelu Sarajeva koji se i danas zove Čengić Vila.
Ali-hodžina džamija obnovljena je iz sredstava Vakufa kojeg je Dedaga ostavio u Mostaru. Mostarci su ovu džamiju poslije obnove zvali i Dedagina džamija. (Hamdija Kreševljaković, "Čengići", Sarajevo 1959., str.22 i 23). Prema navedenom dokumentu Vakufske direkcije u Sarajevu Vakuf džaniije Derviš-paše (Dedage) Čengića na Raljevini (Ali-hodžine džamije) sačinjavao je ova dobra: kuća 222 m2, kuća 212 m2, voćnjak 916 m2 i džamija 1080 m2 - ukupno 2430 m2.
Njegova kćerka Almasa-hanuma, majka je velikana Bosne Safvet-beg Bašagića. Jos su tri sina ostala iza njega. Zalagao se za unaprijeđenje vjere. Umro je 1874. godine, na putu u Sarajevo i sahranjen je kraj čaršijske džamije u Konjicu, gdje mu je i mezar. Nad grobom Čengića je masivan i ukrašen kameni sarkofag na koji su postavljena dva nišana. Uzglavni nišan je završen plitkim fesom i kićankom, a nožni je ukrašen lozom sa grozdovima. I na vrhu nožnog spomenika se nalazi ukrašeno ispupčenje. Spomenik se nalazi u posebnoj gvozdenoj ogradi. Na uzglavnom nišanu na dvije strane je uklesan sljedeći hronogram u pjesmi na turskom jeziku sa talik-pismom: „''On (Allah), Ugledna ličnost, ešraf I hanedan live Gacka, Njegova ekselencija, junak, Čengić Dede Paša, Volio je potomstvo vjerovjesnika Mustafe (Muhameda) i pomagao vjeru. Ovaj borac za vjeru u Hercegovini, Najiskrenije se zalagao za unapređenje vjere. Da bi pomogao u borbi, odlučio se i krenuo Prema Nikšiću gdje se razbolio. I ne izliječivši se predao je dušu, A na smrtnom času preporuči dvojici svojih sinova strpljivost Taj iskreni i junačni borac.''
''On (Allah) Pogledaj moje stanje i iz njeg crpi pouku, Pa nemoj imati pouzdanja u ovaj svijet, Jer je on bez ikakve stalnosti i milosti, Zato neka te život ne zavede i iskoristi ga na putu istine, A na tom putu najbolje djelo je borba (na božjem putu). Borbu je preporučivao i Allahov vjerovjesnik, Djeco i prijatelji ne zanemarujte borbu, Jer je borba... Nakon ove preporuke izgovori Hu (Allah) i predade dušu vječnosti, .. .. Bože neka je Dedo-paši mjesto u dženetu Meva. Godina 1292.“ (1874)''
Ispod ovog natpisa je i sljedeći tekst pisan latinicom:
„'''Derviš-paša Čengić Otomanski zborni zapovjednik Umro godine 1874'''.“
Literatura
(Hajrudin Ćurić, Crnogorsko hercegovački odnosi, Gajret 1931, str.227) (Gatački Ključ i Cernica, Šaćir Škaljić i Ibrahim Mehić, str. 68-79)
Kutina (Ravno)
Kutina je naseljeno mjesto u općini Ravno, Bosna i Hercegovina.
IC 469
IC 469 (također poznat kao IRAS 07419+8516, MCG 14-4-38, PGC 22213 i UGC 3994) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 96 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kefej. Najveći prečnik je 2,20 (61 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (28 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio William Frederick Denning 14. septembra 1890. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
CASE alati
Tehnike i koraci su slični a suštinske razlike ogledaju se u načinu kontrole, izrade i održavanja proizvoda (softvera). Kada govorimo o CASE tehnologijama (ili alatima, kako stoji u naslovu) onda moramo naglasiti da prema zahtjevima i potrebama, samo programiranje se vrši softverski. Sav postupak ćemo razložiti u grupe radi lakšeg praćenja i pojašnjenja.
1040.
Godina 1040. (MXL) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. Oznaka 1040. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
737.
Godina 737. (DCCXXXVII) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. Oznaka 737. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
1039.
Godina 1039. (MXXXIX) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. Oznaka 1039. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Smail-aga Čengić
Ismail-aga Čengić (Jelašca, 1780 - Mletičak, 1840), poznatiji kao Smail-aga, bio je bošnjački plemić, ajan, muteselim i general osmanske vojske.
Biografija
Rođen je 1780. godine u naselju Jelašca, udaljenom 3,5 km od Kalinovika. Pripadnik je moćne hercegovačke porodice Čengić. Sin je Ibrahim-age i otac proslavljenog osmanskog generala Salih Derviš-paše (poznatijeg kao Dedaga Čengić). Smail-aga Čengić se istakao junaštvom i borbama od 1809-1810. godine protiv srpskih ustanika. Kao mlad general, na poziv sultana, ugušio je ustanke u Srbiji i Egiptu. Za ove zasluge proglašen je carskim zlatnim binjižem i imenovan kapidžibašom.
NGC 3710
NGC 3710 (također poznat kao MCG 4-27-52, PGC 35502 i UGC 6504) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 298 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 1,00 (87 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (69 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 10. aprila 1785. godine.
Smail-aga Čengić
Biografija
Kada je Smail-aga došao u Gacko 1814. godine nastanio se u Cernici, a zatim u Kuli Fazlagića i konačno u Lipniku kod Havtovca. U Lipniku je sagradio čifluk s velikom kulom, malom džamijom i više stambenih objekata. Čengići su imali kule i čardake u Maloj Gračanici, Srđevcima, Lukavicama, Fojnici, Cernici.
NGC 3710
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Smail-aga Čengić
Biografija
Smail-aga Čengić je poznat i po svojoj ulozi u slamanju Gradaščevićevog Pokreta za autonomiju Bosne.
Godine 1836. u Grahovskoj bici protiv Crnogoraca ispoljio je veliko junaštvo. U tom boju je poginulo devet članova vladarske kuće Petrovića. To mu Petrovići nikad nisu mogli oprostiti. Na prevaru iz zasjede je ubijen Smail-aga Čengić 1840. godine na Mletičaku (istočno od Drobnjaka) sa još 70 Gačana, među kojima su bile poznate ličnosti kraja: Bešo Tanović, Ferhat Krvavac - bajraktar. U prevari i izdaji istakli su se Petar Petrović Njegoš, Đoko Malović, Šujo Karadžić i Novica Cerović. Pokopan je u svom turbetu u Lipniku. Bio je oženjen Čelebijom Hasanbegović i iza sebe je ostavio sedam sinova.
Naslijeđe
Od Ivana Mažuranića, opisan je kao glavna ličnost u epu "Smrt Smail-age Čengića" vrlo pristrasno i licemjerno. Taj Mažuranićev spjev objavljen je u "Iskri" 1846. godine, gdje Smail-aga nije prikazan kakav je stvarno bio. Zato dr. Kraus u Njemačkoj kaže: "Smail-agu je Mažuranić krivo i nepravedno opisao. Naše su simpatije uz odvažnog i neustrašivog junaka Smail-agu Čengića, a ne uz grmalje i pustahije crnogorske. Čengić je bio pravi istinski Slaven, a njegove ubice jadna kukavna bagra."
Da se kod ubistva Smail-age Čengića, stvarno radilo o podmukloj kukavičkoj ulozi aktera ubistva, a posebno Novice Cerovića, potvrđuje i spjev koji glasi:
"Ceroviću u z´o čas ti bilo! Što izdade svoga gospodara? Izdalo te ljeto i godina. Za rukom ti ništa ne nicalo A, na kuli čedo ne plakalo..."
O njegovom životu pisao je i Osman Nuri Hadžić u djelu Pogibija Smail-age Čengića.
Poznata sevdalinka Kliknu vila sa vrha Porima pjeva o Smail-agi Čengiću. U toj pjesmi Smail-aga je prozvan nadimkom Ljuta Guja.
Imre Kertész
Imre Kertész (Budimpešta, 9. novembar 1929 – Budimpešta, 31. mart 2016), bio je mađarski književnik i preživjeli iz koncentracionog logora gdje je bio zarobljen tokom 2. svjetskog rata. Dobitnik je Nobelove nagrade za književnost 2002. godine i prvi je Mađar dobitnik te prestižne nagrade. U njegovim djelima se obrađuju teme holokausta kao i teme vezane za diktatore i ljudska prava. Preminuo je 31. marta 2016. u svom domu u Budimpešti, nakon što je nekoliko godina bolovao od Parkinsonove bolesti.
Biografija
Rođen je u Budimpešti 1929. Tokom 2. svjetskog rata biva deportiran u Koncentracioni logor Auschwitz, a nakon toga i u logor Buchenwald. Po završetku Drugog svjetskog rata vraća se u Budimpeštu gdje radi kao novinar za Világosság od 1948. Godine 1951. dobija otkaz te se posvećuje pisanju i prevođenju. Između ostalog, prevodi djela velikana kao što su Nietzsche, Hofmannsthal, Schnitzler, Freud, Roth, Wittgenstein i Canetti.
Svoje najpoznatije djelo, Čovjek bez sudbine, u kojem opisuje iskustvo 15-godišnjeg dječaka u koncentracionim logorima Auschwitz, Buchenwald i Zeitz, počinje pisati 1960. a objavljuje ga tek 1975. Ispričana je kao kvaziautobiografija, ali autor odbacuje jaku biografsku povezanost. Po istoimenom romanu snimljen je i film 2005. u režiji Lajosa Koltaija.
Dobitnik je mnogobrojnih nagrada i priznanja, a cjelokupni spisateljski rad krunisan je Nobelovom nagradom za književnost iz 2002. godine.
William Henry Harrison
William Henry Harrison bio je 9. predsjednik Sjedinjenih Američkih Država 1841. godine.
Djetinjstvo
Harrison je odrastao u uglednoj i politički utjecajnoj porodici virginijskih zemljoposjednika. Kao mladić je upisao Univerzitet u Pennsylvaniji kako postao liječnik, ali smrt oca koja se nadograđuje na propast porodičnog bogatstva mu ubrzo ubija taj san. Ostavši bez novca za školovanje, Harison nije vidio drugu mogućnost osim dobrovoljnog priključenja američkoj vojsci po navršenoj 18. godini.
Vojnik
Po završetku vojne obuke budući predsjednik je poslan je na tadašnju Sjeverozapadnu teritoriju, u kojoj se mlada američka država sukobljavala s indijanskim plemenima. Učestvovao je u Sjeverozapadnom indijanskom ratu u kojem je današnji Ohio postao dio SAD.
Godine 1798. Harrison je napustio vojsku kako bi postao Sekretar za Sjeverozapadnu teritoriju, a kasnije i zamjenik guvernera. Godine 1799. je postao prvi zastupnik u Kongresu iz tog područja, a godine 1801. je postao guverner novoformirane teritorije Indiana.
Političar
Guverneru Harrisonu je glavni zadatak bila kupovina što je moguće više zemlje od strane indijanskih domorodaca kako bi se mogli naseljavati bijelci iz istočnih država. Takva nastojanja su među Indijancima izazvala reakciju, a vođa tog pokreta postao je Tecumseh, poglavica Shawneeja i tvorac velike indijanske konfederacije kojoj je cilj bilo bijelce baciti u more. Tecumseha je Harrison 1811. godine porazio u bitki kod Tippecanoe, a dvije godine kasnije, za vrijeme anglo-američkog rata u bitki kod Thamesa. Usprkos tih pobjeda, Harrison je, nezadovoljan načinom na koji federalna vlada vodi rat, podnio ostavku na svoj položaj u vojsci.
Svoj novi poziv Harrison uskoro otkriva u saveznoj politici gdje počinje obavljati veliki broj važnih političkih funkcija, zastupajući Ohio u Kongresu i Senatu, a od 1828. do 1829. je bio i američki ambasador u Kolumbiji.
Godine 1836. Harrisona je novostvorena Vigovska stranka istakla kao jednog od tri presjednička kandidata koji su se suprotstavili demokratskom potpredsjedniku Martinu Van Burenu. Plan je bio da se Van Burenu onemogući dobijanje većine u elektorskom kolegiju, te izbor predsjednika tako prebaci u vigovcima naklonjeni Kongres. Plan nije uspio, jer je Van Buren iza sebe imao autoritet predsjednika Andrewa Jacksona, izuzetno popularnog zbog svoje ratne prošlosti.
Godine 1839. vigovci su, poučeni tim iskustvom, na svojoj prvoj konvenciji od trojice mogućih kandidata nominirali samo jednog kandidata - Harrisona, koji je po svojoj reputaciji najsličniji Jacksonu. Godinu dana kasnije Harrison se na izborima takmičio, za svoje vrijeme, izuzetno dobro organiziranom kampanjom koja je naglašavala njegove ratne uspjehe, isto kao i južnjačko porijeklo njegovog potpredsjedničkog kandidata Johna Tylera, pri čemu je vigovcima izvrsno dobro poslužila teška ekonomska kriza, koja je bila izbila za vrijeme Van Burenovog mandata.
Predsjednik
mini|desno|Harrisonova smrt, 4. april 1841.
Harrison je glatko osvojio većinu glasova i elektorskog kolegija. Međutim, nastojanje njegove stranke da eksploatira slavnu ratnu prošlost se pokazalo kobnim. Sa 68 godina života, Harrison je bio najstariji predsjednik dotada izabran u američkoj historiji. Dana 4. marta 1841., kada se imala održati inauguracija, Washington je pogodilo neobično hladno i kišovito vrijeme. Harrison je tom vremenu prkosio, odbivši prekinuti svoj inauguracijski govor - najduži u američkoj historiji - kao i prijedlog da odjene kaput ili šešir. Harrison se nedugo nakon inauguracije teško razbolio i umro nakon mjesec dana od upale pluća ili teške prehlade. Po Ustavu ga je naslijedio njegov potpredsjednik Tyler.
Harrison je tako ostao upamćen kao američki predsjednik s najkraćim mandatom u historiji. Njegova prijevremena smrt, kao i neki drugi slični slučajevi, stvorili su mit o indijanskoj kletvi koja pogađa američke predsjednike izabrane svake dvadesete godine.
Harrison je iza sebe ostavio niz potomaka koji su se nastavili baviti politikom, a njegov unuk Benjamin Harrison i sam je bio predsjednik pola vijeka kasnije.
1041.
Godina 1041. (MXLI) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. Oznaka 1041. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
735.
Godina 735. (DCCXXXV) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. Oznaka 735. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
NGC 530
NGC 530 (također poznat kao IC 106, MCG 0-4-119, PGC 5210 i UGC 965) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 230 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,50 (100 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (27 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 20. novembra 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Lušnica (Ravno)
Lušnica je naselje u općini Ravno, Bosna i Hercegovina.
1042.
Godina 1042. (MXLII) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. Oznaka 1042. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Osman-paša Resulbegović
Osman-paša Resulbegović je bio prvi kapetan (načelnik) grada Trebinje i jedan od utemeljitelja grada.
Poslije pada Herceg-Novog u mletačke ruke 1687. godine, Bošnjaci se iz tog grada povlače u unutrašnjost bosanskog ejaleta, i naseljavaju istočnu Hercegovinu. Jedna od najeminentnijih herceg-novskih familija je bila familija Resulbegović. Oni su prvo naselili Staro Slano, 12. km zapadno od Trebinja gdje su sagradili svoj konak čije se ruševine i danas tamo nalaze. Carskom naredbom, Osman je imenovan pašom i kapetanom Trebinja, malog naselja koje je preko noći postalo važna pogranična stanica.
Na lokaciji Banj Vir, utvrdio je grad visokim bedemima (1698-1728) koji i danas postoje, iako se grad nastavio širiti izvan njih. Oko tvrdjave je izgradio hendek, kroz koji je tekla voda iz Trebišnjice, a u grad se ulazilo preko pokretnih mostova. Izgradio je mnoge objekte od kojih se ističu Osman-pašina džamija (1726) i Begova kuća. Pored toga izgradio je Sahat kulu, podigao mnoge stambene zgrade i dućane. Gradu Trebinje je dao fizionomiju koja ga i danas čini prepoznatljivim.
Metković (čvor)
Hrvatska:
Srbija:
Filovci
mini|280px|Filovci, muzej na otvorenom Filovci su naseljeno mjesto u sastavu općine Moravske Toplice, regija Pomurska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazili su se u sastavu stare općine Murska Sobota.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Filovci su imali 478 stanovnika.
NGC 6676
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Perućica
250px|mini|desno|Perućica
Perućica je jedna od posljednjih očuvanih prašuma u Evropi. Nalazi se u okviru Nacionalnog parka Sutjeska, na području općine Foča, Bosna i Hercegovina.
Nakon što je 1952. godine donešen zakon o proglašenju područja Sutjeske nacionalnim parkom, iste godine Vlada NR Bosne i Hercegovine donijela odluku o izdvajanju Perućice (1.234 ha) iz redovnog šumarskog gospodarenja, kao šumarski objekat potreban naučnim istraživanjima i nastavi. Rješenjem Zemaljskog zavoda za zaštitu spomenika kulture i prirodnih rijetkosti Bosne i Hercegovine 1954. godine područje Perućice uvećano je za 200 ha (1.434 ha) i stavljeno pod zaštitu države kao prirodni rezervat.
Prema tvrdnjama naučnika sa Univerziteta Yale, Peručica nudi jedinstvenu studiju o ulozi prašuma u globalnom ciklusu ugljika, što je čini savršenom prirodnom laboratorijom.
S obzirom da je šuma vrlo gusta, u nekim dijelovima čak i neprohodna, te zaštićena, posjeta je dozvoljena samo uz najavu i pratnju vodiča iz Nacionalnog parka Sutjeska.
318.
Godina 318. (CCCXVIII) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Licinijana i Krispa (ili, rjeđe, godina 1071. Ab urbe condita). Oznaka 318. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Simfonija
mini|250 px|Simfonijski orkestar iz [[Kölna, Njemačka, prilikom njihovog izvođenja 8. simfonije Gustava Mahlera.]] U zapadnoj klasičnoj muzici simfonija je prošireni muzički sastav, gotovo uvijek napisan za orkestar. Obično sadrži barem jedan stavak ili dio tog stavka napisan prema pravilima sonate. Mnoge simfonije su tonski radovi u četiri stavka sa prvim stavkom u sonatnom obliku, koji se često opisuje od strane muzičkih teoretičara kao struktura "klasične" simfonije. Iako su mnoge simfonije poznate po klasičnom obliku komponovanom od strane muzičkih velikana poput Josepha Haydna, Wolfganga Amadeusa Mozarta, i Ludwiga van Beethovena, neke od njih ne odgovaraju ovom modelu.
Porijeklo imena
Riječ simfonija je izvedena od grčke riječi συμφωνία (simfonija), što znači "sporazum ili skladnost zvuka", a "koncert vokalne ili instrumentalne muzike", iz σύμφωνος (simfōnos). Ova grčka riječ se koristi za opisivanje instrumenta koji se spominje u Knjizi o Danijelu. Naučnici su nekad vjerovali da su gajde riječ koja je identifikovana iz ovog spisa. Međutim, novije naučno mišljenje ističe da riječ o kojoj se radi u Knjizi o Danijelu je sifonia (od grčkog σίφων sifonom, "cijev",), i zaključuje da gajde nisu postojala u tako ranom vremenu. U kasnoj grčkoj i srednjevjekovnoj teoriji riječ je korištena za opisivanje skladnosti zvuka, za razliku od διαφωνία (diafōnija), koja je bila riječ za disonancu. U srednjem vijeku i kasnije, latinski oblik imena simfonija se koristi za opisivanje različitih instrumenata, posebno onih koji su u stanju proizvesti više od jednog zvuka istovremeno. Isidor Seviljski je bio prvi koji je upotrijebio riječ simfonija pri imenovanju jedne vrste dvoglavog bubnja. Od 1155 - 1377 francuski oblik imena simfonije je organistrum ili vergl. U kasnoj srednjevjekovnoj Engleskoj, ime simfonija je korištena na oba ova načina, dok je u 16. vijeku bila izjednačena sa cimbalom. Na njemačkom, pod imenom simfonija su se podrazumijevali spineti i virginali od kraja 16. vijeka do 18. vijeka. U smislu "zvučanje zajedno," riječ počinje da se pojavljuje u naslovima nekih djela iz 16. i 17. vijeka kod kompozitora poput Giovannija Gabrielija sa njegovim "Sacrae symphoniae", "Symphoniae sacrae" i "Liber Secundus", objavljenim 1597 i 1615, zatim; Adriano Banchieri sa "Ecclesiastiche Sinfonie dette Canzoni u aria francese, po sonare, et cantare, op. 16", objavljenom 1607. u Veneciji, Lodovico Grossi Da Viadana sa "Sinfonie musicali, op. 18", objavljenom 1610, i Heinrich Schütz sa "Symphoniae sacrae, op. 6", i "Symphoniarum sacrarum secunda pars, op. 10", objavljenim 1629 i 1647. Osim Viadana zbirke, koja je sadržavala čisto instrumentalnu i svjetovnu muziku, to su sve zbirke duhovnih i pjevačkih djela, od kojih su neka bila uz instrumentalnu pratnju. U 17. vijeku, najvećim dijelom baroka, pojmovi simfonija i sinfonia su korišteni za niz različitih djela, uključujući i instrumentalne kompozicije koje su se koristile u opernim sonatama i koncertima koji su obično dio većeg djela. Opera sinfonia, ili italijanska uvertira imali su do 18. vijeka standardnu strukturu od tri kontrastna stavka: brzo, sporo, brzo i plesni stavak. To je oblik koji se često smatra pretečom orkestralne simfonije. Izrazi "uvertira", "simfonija" i "sinfonia" široko su smatrane promjenljivim najvećim dijelom 18. vijeka.
Simfonija u 18. vijeku
Oblik koji mi danas prepoznajemo kao simfonija razvio se u ranom 18. vijeku. Obično se smatra da je razvijen od italijanske uvertire, djela iz tri stavka koja su se koristila kod otvorenih opera, često korištena od strane Alessandra Scarlattija. Druga važna preteča simfonije je ripieno concerto, relativno malo istraživan oblik nalik concertu za gudače i kontinuo, ali bez solo instrumenata. Najranija poznata ripieno concerta su od Giuseppe Torellija (njegova zbirka od 6 ripieno concerti, opus 5 iz 1698). Antonio Vivaldi je također pisao djela ovog tipa. Možda najpoznatiji ripieno concerto je Brandenburg concerto br.3 od Johanna Sebastiana Bacha. Rane simfonije kao i italijanske uvertire i concerti, imaju tri stavka, u tempu brzo-sporo-brzo. Međutim, za razliku od ripieno koncerta, koji koristi uobičajeni ritornello oblik koncerta, barem prvi stavak kod ovih simfonija je bio u nekom binarnom obliku. Simfonije se razlikuju od italijanskih uvertira po tome što su više pisane za koncertna izvođenja, nego kao predstavljanje pozorišnog djela. Iako su najvećim dijelom 18. vijeka pojmovi uvertira i simfonija korišteni naizmjenično, djelo koje je izvorno napisano u jednom obliku se ponekad kasnije koristilo u drugom. Velika većina tih ranih simfonija su bila komponovana u duru. Simfonije u ovom trenutku, bilo za koncertnu, opersku, ili crkvenu upotrebu, nisu bile glavna djela na programu. Često kao i sa koncertima, oni su podijeljeni između ostalih djela, ili su izvučeni iz svita ili uvertira. Vokalna muzika je smatrana glavnim muzičkim doživljajem, a simfonije su trebale pružiti preludij, pauze i postludije nakon pjevanja. U to vrijeme većina simfonija su bile relativno kratke, a trajale su između 10 do 20 minuta.
"Italijanski" stil simfonije, često se koristio kao uvertira i entracte u operskim kućama, postao je standardni oblik u tri stavka: brzi, "Allegro", sporiji, a zatim još brži stavak. Mozartove rane simfonije su bile komponirane u ovom obliku. Rani oblik u 3 stavka je na kraju zamijenjen sa onim u 4 stavka koji je bio najzastupljeniji u drugom dijelu 18. vijeka i najveći dio 19. vijeka. Ovaj simfonijski oblik je bio pod utjecajem germanske prakse, i biće povezan sa "klasičnim stilom" Haydna i Mozarta. Važne promjene bile su dodatak "plesnog" stavka i promjena u karakteru prvog stavka da postane "prvi među jednakima".
Normalni oblik sa 4 stavka postaje onda:
Čak i sredinom 18. vijeka, varijacije na ovaj oblik simfonije nisu bile rijetke, a posebno srednja dva stavka bi ponekad zamijenili mjesta ili bi polagani uvod bio dodat u početku, što bi ponekad dovelo do oblika sa četiri stavka, sporo-brzo-sporo-brzo.
Prva simfonija kod koje je menuet predstavljen kao treći stavak, pojavljuje se u djelu iz 1740. godine u D-duru Georga Matthiasa Monna. Međutim, to je izolovani primjer: prvi kompozitor koji je dosljedno koristio menuet kao dio oblika sa četiri stavka je Jan Václav Stamic. Dva glavna centra za pisanje ranih simfonija su Beč, sa predstavnicima pisanja ranog oblika simfonija poput: Georga Christopha Wagenseila, Wenzela Raimunda Bircka i Georga Matija Monna, i Mannheim, centar tzv. manhajmske škole. Simfonije su komponovane u cijeloj Evropi, sa aktivnim kompozitorima u Italiji poput Giovannija Battiste Sammartinija, Andrea Luchesija i Antonija Brioschija, zatim Carla Philippa Emanuela Bacha u sjevernoj Njemačkoj, Leopolda Mozarta u Salzburgu, Francois-Josepha Gosseca u Parizu, Johanna Christiana Bacha i Karla Friedricha Abela u Londonu. Kasniji značajni bečki kompozitori simfonija su: Johann Baptist Vanhal, Karl von Ditters Dittersdorf, i Leopold Hoffmann. Najvažniji simfonisti u drugom dijelu 18. vijeka, bili su Joseph Haydn, koji je napisao 106 simfonija tokom 40 godina, i Wolfgang Amadeus Mozart. Njihova mnogobrojna, često izvođena i oponašana djela se obično smatraju apoteozom klasičnom stilu.
Simfonija u 19. vijeku
U kasnom 18. vijeku, vokalna muzika, naročito kantate i opere, smatrane su glavnim oblikom koncertne muzike, poslije kojih su slijedili koncerti. Sa razvojem stalnih orkestara, simfonija preuzima sve veće i veće mjesto u koncertnom životu. Prelazno razdoblje je bilo od 1790. do 1820. Za Ludwiga van Beethovena njegov prvi akademski koncert je imao "Hrist na Maslinovoj gori" kao glavno djelo, radije nego dvije simfonije i klavirski koncert koji je izvodio na istom koncertu.
Betoven je uveo simfoniju u neistraženo područje širenjem, često dramatično, svih njenih dijelova. Njegovih 9 simfonija postavili su standard za pisanje simfonija generacijama poslije njega. Nakon dvije simfonije, koje su napisane u stilu Haydna, njegova Simfonija br.3(Eroica), ima razmjere i emocionalni raspon koji je izdvaja od ranijih radova, često navođena kao primjer uvođenja u razdoblje romantizma. Simfonija broj 9 uzima nezapamćeni istup uključujući dijelove za vokalne soliste i hor u zadnjem stavku. Beethoven, zajedno sa Franzom Schubertom, također je bio taj koji je zamijenio uglađeni menuet sa življim scherzom kao unutrašnjim stavkom (najčešće treći od ukupno četiri stavka). Scherzo, sa većim djelokrugom emocionalnog izražavanja, bio je prikladniji romantičnom stilu. Sljedeća generacija simfonista željeli su kombinovati prošireni harmonijski rječnik razvijen od strane kromatskih kompozitora poput Johna Fielda Ludwiga Spohra i Carl Maria von Webera, sa strukturnim inovacijama Beethovena. Robert Schumann i Felix Mendelssohn su dva vodeća germanska kompozitora čija su djela pokušala ovo objedinjavanje. Istovremeno nastaje više eksperimentalni oblik simfonijskog pisanja koji sadrži veći broj simfonija s tekstualnim značenjem ili posebnim programima. Dok "programske simfonije" koje su napisane još 1790., njihovo mjesto i uloga se proširuje sa 'Symphonie Fantastique Hectora Berlioza iz 1830. i Lisztove programske simfonije, kao što je Dante simfonija i Faust Simfonija obje iz 1857. Ovo razdoblje poklapa se sa onim što se uopšteno naziva "romantično" razdoblje, a završava sredinom 19. vijeka. Iako se pojam "romantičan" često koristio u muzici da se opiše muzičko razdoblje od Beethovena sve do Sergeja Rahmanjinova.
U drugoj polovini 19. vijeka, u simfonijama se često koriste veoma prošireni stavci, često u strogom sonatnom obliku. Johannes Brahms, koji je koristio Schumanna i Mendelssohna kao njegovu polaznu tačku, postavio je standard za komponiranje simfonija koji je imao vrlo visok nivo strukturnog jedinstva. Istovremeno simfonije su postajale duže, a postale su osnova širenja brojnih simfonijskih orkestara. Drugi važni simfonisti u kasnom 19. vijeku su: Anton Bruckner, Felix Draeseke, Antonín Dvořák, Petar Iljič Čajkovski i Camille Saint-Saëns.
Do kraja 19. vijeka francuski orguljaši poput Widora nazvali su neke od svojih orguljaških kompozicija simfonijama: "Romantična" vrsta orgulja na kojima su svirali (poput onih koje su izgradili Cavaillé-Coll) omogučavali su temeljiti orkestralni pristup i zvuk, pa ovi kompozitori nisu mislili o njihovim simfonijama kao inferiornim onima napisanim za simfonijski orkestar. U slučajevima Widora i posebno Viernea je mnogo manje uobičajeno čuti njihove simfonije "samo za orkestar ", (od kojih je jednu napisao Vierne, a Widor napisao nekoliko) nego onih koje je pisao za orgulje.
Simfonija u 20. vijeku
U 19. vijeku simfonije postaju sve veće i veće, kako u vremenskom trajanju tako i u veličini orkestra. Taj razvoj se završio sa Gustavom Mahlerom početkom 20. vijeka. U 20. vijeku pojavljuju se nove promjene u stilu i sadržaju djela koje kompozitori označavaju kao "simfonija." Ideju da je "simfonija" konačni oblik koji je imao određene standarde je razorena, a umjesto toga postaje bilo koje veće orkestralno djelo koje njen kompozitor vidi i označava kao takve. Dok su neki kompozitori poput Sergeja Rahmanjinova i Carla Nielsena, nastavili pisati u tradicionalnom obliku sa 4 stavka, drugi kompozitori su imali različite pristupe. Gustav Mahler, čija je 2. simfonija pisana krajem 19.vijeka u pet stavaka. On je nastavio pisati radove u obliku romana: njegova 3. simfonija, kao i 2., ima dijelove za soliste i hor, te je u 6 stavaka, 5. , 7. i 10. simfonija u 5 stavaka, a 8. simfonija, koja bi u drugom vremenu vjerovatno bila nazvana kantata ili oratorij, je u dva velika dijela, sa pjevačima koji pjevaju tokom cijelog trajanja djela. Jean Sibeliusova posljednja Simfonija broj 7 ima samo jedan stavak. Unatoč toj raznolikosti, ostale su određene tendencije jer simfonije su još uvijek ograničene na to da su bile djela za orkestar. Pjevački dijelovi su se ponekad koristili uz orkestar, ali rijetko uz upotrebu solo instrumenata koje je bilo gotovo nepoznato. Poznate iznimke su "orguljaške simfonije" komponirane za solo orgulje francuskih kompozitora kao što su Louis Vierne i Charles-Marie Widor koji koriste snagu i povećane resurse modernih orgulja u predstavljanju orkestralnog učinka. Uz proširenje onoga što bi se moglo smatrati simfonija, u 20. vijeku dolazi do porasta u broju radova koji bi se razumno mogli nazvati simfonije, ali koji su dobili neki drugi naziv od strane svojih kompozitora. Koncert za orkestar Béle Bartóka je samo jedan takav primjer (Bartók nikada nije napisao djelo, a da ga je nazvao simfonija). U mahlerovom „Das Lied von der Erde“ je pjevano tokom cijelog djela, ali bi se opravdano mogla nazvati simfonijom. Neki današnji kompozitori i dalje pišu djela koja oni nazivaju "simfonijama" (Philip Glass, na primjer, napisao je osam od 2005). Tendencija u 20. vijeku za simfonije je da budu manje prepoznatljiv oblik sa svojim vlastitim konvencijama i normama, a više oznaka koju kompozitori primijenjuju u orkestralnim djelima sa određenim ambicijama, ili čak i ne-orkestralnih djela. Glenn Branca, na primjer, komponira simfonije za električne gitare i udaraljke, u kojima se stapaju industrijske kakofonije i mikrotonalitet s kvazi-misticizmom i naprednom matematikom.
Karakteristike simfonije
Glavne karakteristike klasične simfonije, kao što je postojala do kraja 18. vijeka u njemačkom govornom svijetu su: 4 stavka, od kojih bi prvi obično bio brzi stavak u sonatnom obliku, drugi spori stavak, treći ili menuet i trio ili trodijelni ples poput (skerca) stavka u "jednostavnom" trodijelnom metru, završivši sa četvrtim, brzim stavkom u rondo i / ili sonatnom obliku. Instrumental, se svirao sa orkestrom relativno umjerene veličine uobičajenom u to vrijeme.
Stakleni hotel
Stakleni hotel jeste drugi album bosanskohercegovačke i jugoslavenske hard rok grupe Divlje jagode. Snimljen je i miksan u studiju Druga maca u Beogradu u februaru 1981., a producenti su bili Enco Lesić i Zoran Golub. Sarajevska izdavačka kuća Diskoton objavila ga je 11. septembra iste godine na LP ploči i kaseti. Album su kasnije ponovo objavile na CD-u izdavačke kuće Croatia Records, One Records 2006. i Zelex Records 2007. godine. Kao i na debitantskom albumu, muziku za većinu pjesama komponirao je gitarist i vođa ovog rok sastava Sead "Zele" Lipovača. Izuzetak je pjesma "Potraži put" za koju je muziku i tekst napisao tada novi basist i prateći pjevač Alen Islamović (umjesto Nihada Jusufhodžića), kao i tekstove za pjesme "Mrak za dvoje" i "Za one do tebe, nemam više ni banke". U grupu Divlje jagode došli su i novi muzičari, tako da je pored Alena Islamovića na bas-gitari novi bubnjar postao Nasko Budimlić. Album započinju dvije hard rok kompozicije "Autostop" i "Mrak za dvoje" koje najavljuju njihova stremljenja ka još čvršćem hard rok zvuku u odnosu na prethodni album. Najistaknutije pjesme (pored "Autostop") su dvije balade "Kako si topla i mila" i "Potraži put", koje su bile veoma uspješne kod slušalačke publike. Grupa Divlje jagode pokazala je i sa albumom "Stakleni hotel" sviračke i kompozitorske kvalitete, koje će se iskristalisati na njihovom narednom albumu "Motori". Dizajn za omot albuma i fotografiju uradio je Dragan S. Stefanović.
734.
Godina 734. (DCCXXXIV) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. Oznaka 734. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Basarab I.
Kraljevska povelja, izdana 26. juna 1324, prvi je dokument u kojem se spominje Basarab. Prema povelji, bio je podređen Karlu I, kralju Ugarske kao vojvoda od Vlaške. Basarab je 1325. postao "nelojalan svetoj ugarskoj kruni". Zauzeo je Severinsku banovinu i napao južne krajeve Kraljevine Ugarske. Basarab je podržao napad bugarskog Mihaila Šišmana na Kraljevinu Srbiju, ali je njihova združena vojska poražena 28. srpnja 1330. u Bitci na Velbuždu. Ubrzo nakon toga mađarski Karlo I. napao je Vlašku, ali su Vlasi zarobili i gotovo uništili kraljevske postrojbe i tako izborili nezavisnost Vlaške u Bitci kod Posade, koja se odigrala između 9. i 12. novembra 1330.
Bitka kod Posade okončala je vlast mađarskog suzerena u Vlaškoj i uspostavljena je prva nezavisna rumunska kneževina. Basarabovi potomci vladali su Vlaškom najmanje dva stoljeća. Regija Besarabija, koja leži između rijeka Dnjestra i Pruta, dobila je ime po dinastiji Basaraba.
Porijeklo
Prema dokumentu koji je Karlo I. Ugarski napisao 1332, Basarab je bio sin Tokomerija. Tokomerijev društveni položaj se ne može utvrditi. Prema znanstvenim hipotezama, bio je potomak Seneslaua, vlaškog (rumunskog) vladara iz sredine 13. stoljeća. Historičar Vlad Georgescu piše da je Tokomerij bio vjerojatni nasljednik Bărbata, vladara Oltenije s kraja 13. stoljeća. Historičar Tudor Sălăgean kaže da je Tokomerij bio "lokalni mogul".
Basarabovo ime je turkijskog porijekla. Prvi dio mu je prezent glagola bas- ("pritisnuti, vladati, vladati"), a drugi dio odgovara turkijskom počasnom naslovu aba ili oba ("otac, stariji rođak"), koje možemo prepoznati u kumanskim imenima kao što su Terteroba, Arslanapa i Ursoba. Basarabovo ime ukazuje na to da je bio kumanskog ili pečeneškog porijekla, ali ova hipoteza nije dokazana. Najmanje četiri kraljevska dokumenta iz 14. stoljeća spominju Basaraba kao Vlaha. Godine 1332. Karlo I. Ugarski nazvao ga je "Basarab, naš nelojalni Vlah".
Papa Ivan XXII. je Basaraba u pismu napisanom 1. februara 1327. opisao kao "pobožnog katoličkog kneza". Prema istraživaču Neagu Djuvari, ova prepiska sa Svetom Stolicom dokazuje da je Basarab bio katolik, što također svjedoči o Basarabovom kumanskom porijeklu, budući da su Kumani kršteni po katoličkom obredu. Historičari Matei Cazacu i Dan Mureșan odbacuju Djuvarovu teoriju, rekavši da svi drugi izvori dokazuju da je Basarab bio pravoslavac.
733.
Godina 733. (DCCXXXIII) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. Oznaka 733. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
319.
Godina 319. (CCCXIX) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Konstantina i Licinija (ili, rjeđe, godina 1072. Ab urbe condita). Oznaka 319. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Spisak gradova u Mozambiku
mini|Karta gradova i većih mjesta u Mozambiku Ovo je Spisak gradova u Mozambiku.
U slijedećoj tabeli su gradovi sa više od 20.000 stanovnika po popisima iz 1. augusta 1980. i 1. august 1997., te procjeni od 1. januara 2005.
Miralimbegova kula
Miralimbegova kula je bila kula u naselju Tomina u blizini Sanskog Mosta, Bosna i Hercegovina.
Imala je četiri sprata, a njeni temelji pravokutnu osnovicu. Prema sačuvanim dokumentima, prvi put se spominje 1890-ih i navodi se da je uz kulu bio i odžak u kojem je kapetan imao sjedište. U kuli je bila i manja vojnička posada, jer je kapetan imao zadatak da s njom čuva Džisri-sanu (Most na Sani), nedaleko od kule. Kula sa odžakom činila je Džisr-sanu, koji se 1833. na popisu navodi kao grad. Godine 1918. je u bunama teško oštećena. Napuštena je prije pripadanja Bosne i Hercegovine Austro-Ugarskoj 1878, a njeni ostaci su ostali sve do 1934, kada su razrušeni kako bi se sagradila nova džamija. Na kuli su bila i četiri gvozdena topa.
1043.
Godina 1043. (MXLIII) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. Oznaka 1043. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
NGC 2233
NGC 2233 (također poznat kao ESO 87-11 i PGC 18882) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 332 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Najveći prečnik je 0,90 (87 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (19 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 30. novembra 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Mrnjići (Ravno)
Mrnjići su naselje u općini Ravno, Bosna i Hercegovina.
Alkalni metali
Zastupljenost
Alkalni metali se lahko oksidiraju pa se stoga nikada u prirodi ne nalaze u elementarnom stanju, već kao spojevi. Kako su skoro sve njihove soli rastvorljive u vodi, često dolaze kao ioni u vodenim otopinama (prvenstveno morskoj vodi). Također dolaze i u obliku mineralnih naslaga (NaCl) ispod Zemljine površine. U pustinjskoj regiji blizu granice između Čilea i Perua dolaze u obliku natrij nitrata, poznatog kao Čilska salitra. Najveću zastupljenost imaju natrij i kalij. Litij je relativno rijedak element.
Fizičke osobine
Svi elementi ove grupe imaju osobine tipičnih metala (metalni sjaj i dobru termalnu provodljivost). Meki su i imaju niske tačke topljenja. Alkalni metali imaju niske energije ionizacije, jer se jedan elektron u vanjskoj ljusci lahko odvaja. Zbog toga se lahko oksidiraju i dobra su redukciona sredstva, ali je zato njihove spojeve teško redukovati. Zbog toga se prilikom njihovog dobijanja koristi elektroliza iz rastaljenih hlorida. Ioni alkalnih metala plamenu daju intenzivne boje karakteristične za odgovarajući element (npr. natrij – žuto, kalij – ljubičasto, litij – crveno). Ova osobina se koristi u njihovoj identifikaciji plamenim testom.
Hemijske osobine
Alkalni metali imaju jake redukcione osobine pa imaju sposobnost da redukuju vodu dajući elementarni hidrogen:
Pravoslavlje
[[Datoteka:Mosaik-Ikone Christus der Barmherzige.jpg|mini|desno|Ikona s likom Isusa Krista
Ikone su važan element pravoslavne pobožnosti. One se ne obožavaju kao tvar (slika ili komad drveta), već vjerniku služe da se usredotoči na molitvu i na onog ko je prikazan na ikoni. Cjelivanjem ikone cjeliva se prvolik izobražen na njoj.]] 170px|mini|desno|[[Srbi|Srpski pravoslavni krst]] Pravoslavlje (grčki Ορθοδοξία - pravovjerje) je prijevod grčke riječi ortodoksia. To je slavenski prijevod s kraja srednjeg vijeka. On je u biti tačan, ali bi bilo ispravnije koristiti riječ pravovjerje ili još bolje ortodoksija.
Pravoslavlje je jedno od ogranaka kršćanstva. Korijeni pravoslavlja sežu u početke kršćanstva. Formira se u istočnom dijelu Rimskog carstva. Ono je specifičan oblik kršćanstva nastao u okrilju grčke crkve.
Osnovna učenja pravoslavlja
Vjeruje se u jednoga Boga. On se uopće naziva Ocem. On je nebeski otac svih ljudi, koje je stvorio i stara se o njima. Ali, Bog se naziva Ocem kao prvo lice Svete Trojice. Naime, Bog je jedan po suštini (biću), po ovom nauku, a trojičan po licima: "Otac, Sin i Sveti Duh". Sva tri božanska lica čine Trojicu "jednobitnu i nerazdjeljivu". Sva tri lica su jednaka među sobom i čine jedinstvo.
Isus Krist, sin božiji, došao je na zemlju i primio tijelo čovječije radi spasenja ljudi - da bi ljudsku prirodu povrijeđenu grijehom, obnovio, sjedinio s Bogom, i ljude spasio od grijeha, zla, prokletstva i vječne smrti (pakla).
Isus Krist rođen je od Presvete Bogorodice - Marije. Ona se naziva uvijekdjevom (prisnodjevom) zato što je poslije natprirodnog rođenja Isusa, ostala i dalje djevojkom. Svojom moralnom čistotom i bogatstvom vrlina, ona je nadvisila sva stvorenja i postala najbliža Bogu.
Boga se ne možepotpuno poznati - on je nedostižan za čovječiji razum, jer on beskonačno prevazilazi čovjekovu moć shvaćanja. O njemu se zna onoliko koliko je potrebno za ljudsko spasenje. On se ljudima objavljuje i pokazuje: - u božijim djelima u svijetu, tj. - u poretku u svemiru i zakonima koji u njemu vladaju, - u čovjekovoj duši koja osjeća Boga, mahsuz u savjesti kroz koju nam govori glas njegov, a najviše u božijem otkrovenju (objavljivanju), i najpotpunije u Isusu Kristu, sinu božijem, koji se radi toga i javio na zemlji.
Najznačajniji cilj kršćanskog života jeste zadobijanje vječnog spasenja. Za to je potrebno ispunjavati sljedeće vrline, a to su: čvrstina vjere, čistota duše, čestitost života i pripadnost Pravoslavnoj crkvi. Članom crkve tj. pravoslavnim kršćaninom se postaje krštenjem. Pravoslavni dogmati ističu da nekršteni ne mogu ući u kraljevstvo nebesko (raj). Sredstva koja čovjeku pomažu u dostizanju prethodnoga su post i molitva. Oni imaju za cilj da čovjeku pomognu da lakše savlada sve teškoće koje pred njega dolaze i da zasluži Kraljevstvo Nebesko. Molitve se uznose Bogu, a Presvetoj Bogorodici i svecima se moli kao ugodnicima pred Bogom, da se zauzmu za ljude pred Bogom. U Pravoslavnoj crkvi ima sedam svetih tajni (sakramenata) koje svaka za sebe stavlja pečat na zajednicu Boga i čovjeka:
Značajna odlika Crkve jesu sveci koji su svojim životom i djelima doprinijeli mnogo dobrobiti Crkve. Oni su još ovdje na zemlji svojim usavršavanjem u kršćanskim vrlinama postali bliski Bogu i zaslužili spasenje i Kraljevstvo Nebesko. Mnogi od ovih svetaca su još za života činili čuda, iscjeljivali teške bolesnike i mnoge utješili i na ispravan put izveli. Neki su i poslije smrti činili čuda preko svojih netruležnih moštiju. Tako se mnogima od njih za pomoć obraćaju i ljudi drugih konfesija. [[Datoteka:Ilia the second of Georgia.png|mini|desno|Patrijarh gruzijski Ilija II.