cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orfej
Orfičko pjesništvo
Orfičko pjesništvo zaokruženo je mističnim obredima i pročišćavajućim ritualima. Platon tako govori o klasi vegetarijanskih prosjaka svećenika koji su nudili pročišćenje bogatima te recitirali knjige Orfeja i Muza (Država, 364 c-d). Oni koji su bili posebno predani tim ritualima i poeziji često su prakticirali vegetarijanstvo, apstinenciju te nisu jeli jaja – što je postalo poznato kao Orphikos bios ili orfički način života.
Elizabeth Bowes-Lyon
Rođena je u plemićkoj škotskoj porodici, a na kraljevsku scenu došla je 26. aprila 1923. godine, kada se udala za princa Alberta, vojvodu od Yorka, drugog sina kralja Georgea V i kraljice Marije. Godine 1936. godine je iznenadno postala kraljica kada je brat njenog muža, Edvard VIII, abdicirao i tron ostavio Elizabethinom mužu, da bi mogao oženiti svoju ljubavnicu, Amerikanku Wallis Simpson.
Orfej
Također pogledajte
Orfej, a posebno njegova ljubav s Euridikom česta su muzička tematika:
Elizabeth Bowes-Lyon
U svojim kasnijim godinama bila je popularan član porodice koja je uvijek nosila bezbrižni osmjeh i time pružala osjećaj stabilnog kontinuiteta. Samo nakon bolesti i smrti njene mlađe kćerke, princeze Margarete, pokazale se neraspoloženom. Umrla je šest sedmica nakon Margarete, sa 101 godinu.
Mladost
Elizabeth Bowes-Lyon je bila deveto od desetero djece i najmlađa kćerka Claudea Georgea Bowes-Lyona, lorda Glamisa (kasnije 14. grof od Strathmorea i Kinghornea) i Cecilie Nine Cavendish-Bentinck. Mjesto njenog rođenja je ostalo nepoznato, ali se pretpostavlja da je rođena ili na imanju svojih roditelja u Londonu, ili u kočiji na putu do bolnice.
Voljela je sport, pse i konje. Do osme godine obrazovala ju je guvernata, zatim je upisana u školu u Londonu, a na kraju je njeno obrazovanje povjereno guvernati Njemici. Na njen četrnaesti rođendan Ujedinjeno Kraljevstvo je objavilo rat Njemačkoj. Njen stariji brat je ubijen u Francuskoj 1915. godine, a drugi brat je nestao 1917. godine. Zamak Glamis u kojem je živjela porodica Bowes-Lyon bio je pretvoren u sklonište za ranjene vojnike.
Brak
Princ Albert, drugi sin kralja Georgea V i Marije od Tecka, zaprosio je Elizabeth 1921. godine, ali ona ga je prvi put odbila jer se "bojala da više nikada neće biti slobodna da misli, govori i radi ono što misli da treba". Albert je, međutim, bio odlučan oženiti Elizabeth, te je ona pristala. Njihove zaruke bile su objavljene u januaru 1923. godine. Njene zaruke sa princem bile su inovacija u praksi britanske kraljevske porodice i smatrane su korakom naprijed, jer su se britanski prinčevi tradicionalno ženili stranim princezama, a ne Britankama. Vjenčanje je održano 26. aprila 1923. godine u Westminsterskoj opatiji. Elizabeth je svoj buket položila na grob Nepoznatog ratnika, a taj čin je ponovila svaka kraljevska mladenka. Po vjenčanju je postala princeza Albert, vojvotkinja od Yorka, i dobila oslovljavanje Njena Kraljevska Visost. Sada je bila treća žena u kraljevstvu; imala je prednost nad svim ženama osim muževe majke i muževe nane, kraljice Aleksandre.
Nakon udaje prihvatila se brojnih društvenih obaveza, ali većinom je vrijeme provodila među porodicom čuvajući tradicionalne porodične vrijednosti srednje klase. Godine 1926. par je dobio svoje prvo dijete, princezu Elizabetu od Yorka, koja će kasnije postati kraljica Elizabeta II. Još jedna kćerka, princeza Margareta od Yorka, rođena je četiri godine kasnije.
Dana 20. januara 1936. godine umro je Elizabethin svekar i tron je naslijedio stariji brat njenog muža, Edvard VIII. Edvard je ubrzo izazvao ustavnu krizu kada je odlučio oženiti Wallis Warfield, dva puta razvedenu Amerikanku. Iako je Edvard mogao oženiti Warfield i ostati kralj, njegovi ministri su ga upozorili da britanski narod nikada neće prihvatiti Wallis za kraljicu. Edvard je stoga odlučio abdicirati u korist svoga mlađeg brata, Elizabethinog muža, koji nije želio krunu i nije bio pripreman za ulogu kralja. Elizabeth, sada kraljica Ujedinjenog Kraljevstva i carica Indije, i njen muž, George VI, kako je sada bio poznat, su bili okrunjeni 12. maja 1937. godine. mini|200px|desno|Njihova Veličanstva, kralj George VI i kraljica Elizabeth na vozu u Britanskoj Kolumbiji Elizabeth i Wallis nikada nisu uspostavile dobar odnos. Elizabeth je Wallis spominjala kao "onu ženu", a Wallis je nju zvala "Kolačić" (ismijavajući time Elizabethin modni ukus).
U junu 1939. godine kralj i kraljica su započeli svoju turneju Kanadom i Sjedinjenim Američkim Državama. Turneja je trebala dokazati da je Kanada nezavisno kraljevstvo, i par je dočekan sa entuzijazmom - George VI je bio prvi kralj koji je posjetio Kanadu. Kralj i kraljica su usput obišli i porodica Roosvelt u Bijeloj kući. Kraljica Elizabeth je kanadskom premijeru rekla da ih je turneja Kanadom proslavila. Elizabeth je zavoljela Kanadu i kasnije se vraćala u nju i službeno i privatno. Jednom prilikom neko iz gomile ju je upitao je li Škotkinja ili Engleskinja, a ona je odgovorila da je Kanađanka.
mini|Kraljica Elizabeth 1939. godine
Tokom Drugog svjetskog rata Elizabeth je predstavljala simbol nacionalnog otpora. Njen naoko nedominantni karakter je pružao stalnu podršku britanskom narodu, čak do te mjere da ju je Adolf Hitler opisao kao "najopasniju ženu u Evropi". Ostala je upamćena po svojim vatrenim ogovaranjima Hitlera i njegovog režima. Odbijala je ponude za evakuaciju nje i njenih kćeri u Kanadu, čak i tokom bombardovanja Buckinghamske palače, izjavivši: "Djeca neće ići bez mene, ja neću ostaviti kralja, a kralj neće nikada otići".
Kralj i kraljica su dan prvodili u Buckinghamskoj palači, ali su sa kćerima noćili u dvorcu Windsor, 35 kilometara zapadno od Londona. Palača je imala vrlo malo posluge, budući da je većina sada služila vojsku. Zbog straha od iznenadne invazije tokom "Lažnog rata", kraljica Elizabeth je bila učena korištenju revolvera.
Elizabeth, koja je proživjela dva rata sa Njemačkom, je do kraja života zadržala nepovjerenje prema Nijemcima.
Elizabeth kao kraljica majka
Dana 6. februara 1952. godine kralj George VI je umro ostavivši Elizabeth udovicom sa 51 godinom. Krunu je naslijedila njena najstarija kćerka, Elizabeta II, i Elizabeth je dobila titulu kraljice majke. Iako je prije nje još deset žena imalo pravo na titulu kraljice majke, samo ju je Elizabeth koristila kako ne bi bila miješana sa svojom istoimenom kćerkom, novom monarhinjom.
Nakon muževe smrti povukla se u Škotsku, ali se vratila svojim dužnostima nakon posjete premijera Winstona Churchilla. Kao udovica se počela zanimati za konjske utrke koje je pažljivo pratila i kladila se, te se time zabavljala do kraja života. Prije nego je njen najstariji unuk, Charles, princ od Velsa, oženio ledi Dianu Spencer, i nakon Dianine smrti, kraljica majka Elizabeth je bila daleko najpopularniji član kraljevske porodice. Posljednjih godina svoga života postala je simbol dugovječnosti. Njen stoti rođendan, 4. augusta 2000. godine, proslavljen je brojnim paradama. Tokom svečanog ručka u Londonu, nadbiskup od Canterburya je slučajno uzeo njenu čašu vina i pokušao popiti, a kada je kraljica majka to primijetila, na opće iznenađenje prisutnih viknula je: "To je moje!"
U decembru 2001. godine kraljica majka je pala i povrijedila zdjelicu, ali je ipak insistirala da stoji dva mjeseca kasnije za himnu na dan obilježavanja godišnice smrti njenoga muža. Samo tri dana kasnije umrla je njena mlađa kćerka Margareta. Dana 13. februara 2002. godine kraljica majka je pala i posjekla ruku, samo dva dana prije kćerine sahrane. Zahtjevala je da bude sakrivena od fotografa, kako njene slike u kolicima i rukom u zavoju ne bi dospjele u novine.
Popularnost i karakter
mini|320px|lijevo|Grb Elizabeth Bowes-Lyon Iako se smatra jednim od najpopularnijih članova kraljevske porodice ikada, i zaslužnom za stabiliziranje popularnosti same monarhije, Elizabeth je bila tema raznih kritika za vrijeme svoga života. Tokom svoje posjete Londonu 1948. godine, Eleanor Roosevelt, prva dama Sjedinjenih Američkih Država, rekla je da je Elizabeth "ugodno društvo, ali, čini se, predaleko od stvarnog života".
Njeni politički pogledi nikada nisu bili otkriveni, ali se pretpostavlja da je favorizirala Laburističku stranku. Bila je mnogo konzervativnija od kćerke i princa Charlesa.
Američka novinarka Kitty Kelley je pisala da Elizabeth nije štedila hranu i energiju kao ostatak britanskog naroda. Ovoj tvrdnji su se suprostavili određeni autori, a sama Eleanor Roosvelt je tokom svog boravka u Buckinghamskoj palači za vrijeme rata primijetila da se iznimno štedilo na hrani i toploj vodi.
Kelley je također tvrdila je Elizabeth koristila rasističke termine kada bi govorila o crncima, ali i ovu tvrdnju snažno poriče muž Elizabethine sekretarice mješane rase. Woodrow Wyatt je zapisao da je, kada je izjavio da ne-bijeli stanovnici zemalja Commonwealtha nemaju ništa zajedničko sa Britancima, kraljica majka odgovorila: "Ja volim Commonwealth. Svi smo mi isti". Međutim, Elizabeth je otvoreno prezirala Nijemce, kao i većina Britanaca njene generacije, i Woodrowu je govorila da im nikada ne vjeruje.
Carska kuća
Carska kuća je prvi masivni objekat izgrađen u Banjoj Luci nakon Austrougarske okupacije. Služio je za smještaj vojne komande i uprave grada. Tačan datum izgradnje nije precizno utvrđen. U geodetskim kartama načinjene u periodu od 1880. do 1884. godine, ucrtana je Carska kuća te se pretpostavlja da je gradnja obavljena između 1873. i 1883. godine.
Objekat ima prizemlje i prvi sprat gotovo identičnih karakteristika. Za razliku od većine austrougarskih zgrada, Carska kuća nema podrum. Centralno orijentirani ulaz nalazi se sa južne strane.
Drvenu krovnu konstrukciju prvobitno je prekrivao biber crijep koji je kasnije zamijenjen falcovanim crijepom.
Carska kuća je zaštićeno nepokretno kulturno dobro u Republici Srpskoj.
Barcelona
desno|mini|250p|Katalonski narodni muzej umjetnosti (Plaça d'Espanya) Barcelona (41° 23′ 0″ N 2° 11′ 0″ E) je drugi najveći grad u Španiji (poslije Madrida) i glavni grad i administrativni centar autonomne regije Katalonija. Grad se nalazi u sjeveroistočnom dijelu Pirinejskog poluostrva, na obali Mediterana. Osim što je važan privredni, obrazovni, kulturni i turistički grad, Barcelona je i sjedište katalonske vlade (Generalitat) i parlamenta. Geopolitička podjela Španije se vrši, osim po autonomnim regijama, također i po provincijama, tako da je ime Barcelona, ujedno i naziv za provinciju Barcelona.
Geografija i klima
Grad Barcelona se, bez periferije, prostire na površini od 100,39 km2 i broji 1.578.546 stanovnika (popis stanovništva iz 2004. godine). Cijela provincija Barcelone ima oko 4.117.000 stanovnika. Gustina naseljenosti je 15.724,14 stanovnika po km2. Nalazi se oko 160 km južno od planinskog pojasa Pirineja i granice sa Francuskom. Udaljenost od Madrida, glavnog grada Španije, je oko 500 km. Grad je omeđen dvijema rijekama koje se ulivaju u Mediteran. Na sjeveru je to rijeka Besos, a na jugu Llobregat (Ljobregat).
Klima je mediteranska sa dugim i žarkim, sunčanim i veoma vlažnim ljetima i blagim zimama. Bez snježnih padavina i sa temperaturom koja zimi skoro nikada ne pada ispod nule, a koja se ljeti, naročito krajem jula mjeseca i u augustu, kreće između trideset i četrdeset stepeni Celzijusa. U centru grada se pod uticajem ljudskog faktora formirala mikroklima, tako da su unutar centra ljeti velike vrućine, a zimi je toplije nego u ostalim dijelovima grada.
Gradske općine i historijske četvrti
Grad Barcelona sačinjava deset općina. Svaka općina je politički entitet s vlastitim nadležnostima, čime se gradska vlast decentralizira i približava građanima. Teritorijalna podjela je vezana za historijske transformacije grada. Većina gradskih općina su nastale od starih zasebnih općina i četvrti sa posebnim identitetom, koje su tokom 19. i 20. vijeka pripojene gradu Barceloni. Mnogi od starosjedilaca grada i danas identificiraju Barcelonu samo općinom Ciutat Vella (Stari grad).
Gradske općine koje sačinjavaju Barcelonu su: Ciutat Vella, Eixample, Sants-Montjuïc, Les Corts, Sarrià-Sant Gervasi, Gràcia, Horta-Guinardó, Nou Barris, Sant Andreu i Sant Martí.
Ibn-Kesir
Biografija
Njegovo puno ime je Ebu Fida, Imad Edin Ismail bin Omer bin Kesir El-Kureši El-Basrevi. Rođen je 1301. u Bosri, Sirija, po čemu je dobio nadimak El-Basrevi. Bio je učenik nekoliko najpoznatijih islamskih učenjaka, kao što su Ibn-Tejmije, Ibn-Hadžer, Ibn-‘Ašker, Ibn-Širazi.
Barcelona
Turizam
Barcelona nudi mogućnosti posjetiocima da pješke obilazi dijelove grada koji su od turističkog značaja, kao što su ostaci rimske kulture, srednjovjekovni grad i četrvrti katalonskog modernizma. Karakteristična je urbanistička podjela grada na blokove i dugačke avenije koje spajaju krajeve samoga grada. Najduža ulica je avenija Dijagonala koja presijeca grad od sjeverozapada pa sve do obale mora na jugoistoku.
Ibn-Kesir
Biografija
U junu/julu 1366. postavljen je na mjesto predavača na katedri u Velikoj džamiji u Damasku, gdje je napisao kapitalno djelo, komentar Kur'ana, koje je nazvano Tefsir Ibn-Kesira. On se ubraja u tradicionalne tefsire koje obiluje hadisima i izrekama ashaba. Tefsir Ibn-Kesira trenutno je najrasprostranjenije tumačenje Kur'ana na svijetu, a pogotovo među muslimanima na Zapadu.
Barcelona
Historijski centar grada
Jedno od najprivlačnijih mjesta grada je šetalište Les Rambles koje se nalazi između Trga Katalonije (Plaça Catalunya), neurološkog centra grada i stare luke. Šetalište je svakodnevno prepuno ljudi sve do kasnih noćnih sati. Novinarnice, cvijećare i prodavnice ptica, žive ulične skulpture, kafiće i restorane, sve ovo možete sresti na ovom šetalištu. Zgrada pod imenom Palata Vireina, svjetski poznati teatar Liseu i glavna pijaca Bokeria su od velikog turističkog interesa. Šetalište završava u staroj luci trgom Vrata mira (Portal de la Pau), gdje se nalazi poznata statua Kristofora Kolumba. Zanimljivo je da ruka statue sa ispruženim prstom pokazuje suprotno od američkog kontinenta, usmjerena prema italijanskom gradu Đenovi, koji se smatra njegovim rodnim gradom.
Ibn-Kesir
Biografija
Ibn-Kesir je bio poznat po svome briljantnom pamćenju jer je znao ogroman broj hadisa napamet, pored Kur'ana. Predavao je historiju, hadis i tefsir. Pripadao je šafijskom mezhebu.
Barcelona
Arhitektura
lijevo|mini|200p|Barcelona, katedrala Svete porodice
Barcelona je poznata kao metropola modernizma. Grad u kojem je živio i radio arhitekta Antoni Gaudí, sadrži i njegova najreprezentativnija djela, koja godišnje privlače milione turista iz cijelog svijeta. Najpoznatije djelo arhitekte i ujedno najposjećeniji arhitektonski objekat u Španiji je katedrala Sagrada Familia (Sveta porodica), koja je ostala nezavršena nakon njegove smrti i još uvijek se gradi. Predviđa se da će biti završena oko 2020. godine. Druga poznata djela arhitekte su kompleks Park Guel, gde je arhitekta i živio posljednjih dvadeset godina svoga života, kuća Mila (Casa Milà), poznatija pod imenom La Pedrera i kuća Batljo (Casa Batlló). Osim djela arhitekte Gaudija, tu su još i drugi biseri katalonskog modernizma kao što je bolnica San Pau i Palača muzike (Palau de la Musica), arhitekte Luisa Dymeneka i Myntanepa.
Ibn-Kesir
Biografija
Prenosi se da je pred kraj života oslijepio, što se povezivalo s njegovim cjelovečernjim radom na djelu Musned Ahmeda ibn Hanbela.
Ibn-Kesir je umro u februaru 1373. godine u Damasku.
Barcelona
Arhitektura
Osim modernizma, možemo sresti i istaknuta djela drugih historijskih perioda. Iz srednjovjekovnog perioda vrijedno je istaknuti djela gotike, koja su prisutna u starom gradu i po kojima je i cijela jedna četvrt dobila ime, Bario gotico. Njemu pripadaju katedrala Santa Eulalija, bazilika Santa Marija del Mar (karakteristična po harmoniji i čistoći forme) i crkva Santa Marija del Pi koja se nalazi na istoimenom trgu (Plasa del Pi).
Iz savremene arhitekture treba naročito istaknuti njemački paviljon (Pavellon aleman), njemačkog arhitekte i dizajnera Ludviga Mies van der Roea, koji je konstruisan 1929. godine u svrhu internacionalne izložbe, svjetskog događaja čiji je domaćin te godine bila Barcelona. Tu su još i Zadužbina (fondacija) Xyana Miroa i Paviljon Republike (1937) katalonskog arhitekte Gusepa Luisa Serta i Muzej savremene umjetnosti (MAKBA) američkog arhitekte Richarda Meyera.
Historija
Po legendi, grad Barsino su osnovali Kartažani pod komandom vojskovođe Amilikar Barka zvanog Barkenon, oca Hanibalovog. Kasnije su stigli Rimljani i pretvorili grad u vojnu tvrđavu čiji je centar bio malo uzvišenje pod nazivom Taber i koje se nalazi blizu mora. Danas se tu nalazi palata vlade Katalonije koja je ujedno i općinska uprava grada. Rimljani su gradu promijenili ime u Kolonija Julija Augusta Faventija Paterna Barsino. Ulice i ostaci zidina, koji su ostali od Rimljana, još uvijek se mogu sresti u starom gradu. U podrumu Muzeja historije se mogu posjetiti iskopine ostataka jednog dijela grada čiji su tvorci Rimljani. U 5. vijeku grad su okupirali Vizigoti iz centralne Evrope, pretvorivši ga u glavni grad hispanskog kraljevstva Bizigota. Muslimani su stigli u 8. vijeku, ali se nisu dugo zadržali, pošto su 801. godine grad osvojili Karolinzi. Barcelona je njihovim osvajanjem postala glavni grad dijela karolinškog carstva na Iberskom poluostrvu. U 11. vijeku se stvara feudalna država Katalonija i Barcelona postaje politički, društveni, kulturni i trgovinski centar, ne samo Katalonije nego i grupe kneževina (Aragon, Valencija, Mallorca - Balearska ostrva, Rosellon i Alger), koje su bile pod komandom stare aragonske kraljevine pod imenom Aragonska kruna.
Piero Taruffi
Piero Taruffi (Rim, 12. oktobar 1906 - Rim, 12. januar 1988) bio je italijanski vozač u Formuli 1.
Potpuni spisak rezultata u F1
(Utrke u boldu označuju najbolju startnu poziciju) (Utrke u italicu označavaju najbrži krug utrke) * Zajednički pogon.
Demografija Novog Sarajeva
Po popisu stanovništva iz 1991. godine, općina Novo Sarajevo (u to vrijeme jedna od 5 gradskih općina Grada Sarajeva) imala je 95.089 stanovnika, raspoređenih u 8 naselja.
Popis 1991.
ukupno: 95.089
Popis 1981.
ukupno: 94.200
Na popisu stanovništva iz 1971. godine, općina Novo Sarajevo bila je jedinstvena sa općinom Novi Grad. Nacionalni sastav u toj jedinstvenoj općini bio je sljedeći:
Popis 1971.
ukupno: 111.811
Tefsir Ibn-Kesira
desno|mini|Naslovna stranica besplatnog primjerka prijevoda Tefsira ibn Kesira na bosanski jezik Tefsir-ul-Kur'anil-Azim ili popularno Tefsir ibn Kesir jest kapitalno djelo islamskog učenjaka Hafiza Ibn Kesira. Djelo je tradicionalno tumačenje (Tefsir) Kur'ana.
Ibn Kesir tumači Kur'an na poseban način i to oslanjajući se na izvore po sljedećem redu: tumači Kur'an drugim Kur'anskim ajetima, zatim Hadisima Poslanika Muhammeda, nakon toga uzima u obzir izreke Ashaba, a onda izreke generacija koje poslije dolaze. To je jedan od razloga radi koje je Tefsir opće prihvaćen širom svijeta.
U izvornom djelu pisac je prilikom tumačenja navodio i "Isralijate", tj. navode iz "Starog zavjeta" i predaje iz kršćanske i jevrejske tradicije. U novijim izdanjima "Tefsira Ibn Kesir" se izbacuju "Isralijati".
NASA Institut za napredne koncepte
mini|desno|200x200 px NASA Institut za napredne koncepte (NIAC) je NASA-in program za razvoj dalekosežnih, dugoročnih naprednih koncepata "stvaranjem proboja, radikalno boljih ili potpuno novih aerokosmičkih koncepata". Program je radio pod imenom NASA Institut za napredne koncepte od 1998. do 2007. (kojim upravlja Univerzitetsko udruženje za svemirska istraživanja u ime NASA-e), a ponovo je uspostavljen 2011. pod nazivom NASA Innovative Advanced Concepts i nastavlja se do danas. NIAC program finansira rad na revolucionarnim konceptima aeronautike i svemira koji mogu dramatično utjecati na to kako NASA razvija i provodi svoje misije.
Baltamel
Baltamel je imaginarni lik iz serijala epske fantastike Točak vremena. On je jedan od Izgubljenih, 13 Aes Sedai koji služe Mračnog. Baltamel se u Dobu Legendi zvao Eval Raman. On je bio arheolog, specijalizovan za proučavanje nestalih kultura. Iako je bio jak u Jednoj moći, nije dobio počasno treće ime. To je vjerovatno zbog temperamenta. Družio se sa kriminalcima u barovima najgore vrste. Njegov bijes, jednom probuđen, nije se mogao obuzdati. Prešao je Sijenci da bi postao besmrtan. Nakon zatvaranja u zatvoru Mračnog, njegovo tijelo je istrulilo. Na kraju je nosio masku da mu ne bi vidjeli lice. Ubio ga je posljednji Nim kod Zjenice svijeta.
Forsaken (Wheel of Time)
Norrbotten
Norrbotten je pokrajina na sjeveru Švedska, na sjeverozapadnoj obali Botničkog zaljeva. Sastavni je dio kantona Norrbottens län. Graniči sa pokrajinama Lappland na zapadu i Västerbotten na jugu te Finskom na istoku. U pokrajini je nastanjeno 194.570 stanovnika na površini od 26.671 km2.
Republika Srpska Krajina
Republika Srpska Krajina (RSK) bila je međunarodno nepriznata srpska paradržava unutar Hrvatske. Osnovana 1991, većinu teritorije povratile su hrvatske vojne i policijske snage 1995, dok je ostatak u istočnoj Slavoniji mirno reintegriran u teritoriju Hrvatske 1998.
Historija
mini|225px|desno|Karta Vojne krajine
Vojna krajina je historijski pojam koji je nastao u vremenima osmanlijskih osvajanja Balkana. Turski upadi u Hrvatsku počeli 1414. godine, intenzivirali se tokom 15. i 16. vijeka, a što je sredinom 16. vijeka dovelo do osnivanja posebnog vojno-teritorijalnog dijela koji je postepeno sve više potpadao pod komandu Bečkog dvora i Ratnog vijeća, a glavni cilj mu je bio stvaranje protivturskog vojnog odbrambenog pojasa. Područje Vojne krajine nastalo je od dijelova Hrvatskog kraljevstva koje je borba protiv Osmanlija silom događaja postupno izuzimala iz jurisdikcije Hrvatskog sabora i bana i stavljala pod izravnu upravu Habsburgovaca i austrijske vojne uprave. Kao formalni početak postojanja Vojne krajine obično se smatra podjela Vojne krajine na Hrvatsku i Gornjo-slavonsku, koju je izvršio 1553. vrhovni krajiški komandant Ivan Lenković, te odluka Sabora zemalja unutrašnje Austrije iz 1578. godine. Upravo je način finansiranja vojne uprave stvarao velike teškoće, jer te dvije zemlje feudalne organizacije nisu nikad imale dovoljno sredstava za finansiranje profesionalne vojske.
U 16. i 17. vijeku Krajina se organizuje oko vojnih utvrda i rijetko je naseljen habsburški vojni rezervat. Od druge polovine i kraja 16. vijeka, na prijedlog Ivana Lenkovića, osim sa austrijskim vojnim jedinica, naseljavana je mješovitim stanovništvom - domaćim mobiliziranim, te prebjezima s turskog područja i raznim austrijskim vojnim jedinicama. Među prebjezima prevladavaju Vlasi, romanizirano paleobalkansko stanovništvo u procesu slavenizacije, konfesionalno miješano. Angažiranje Vlaha kao seljaka-ratnika bio je neuobičajen potez austrijskih vlasti, ali je on riješio jedan od glavnih problema održavanja Vojne Krajine - Vlasi su bili spremni živjeti i ratovati samo za zemlju i slobodu pljačkanja stoke s druge strane granice. Tako se prvi puta na teritoriji Hrvatske pojavljuje značajnija masa istočno-pravoslavnog stanovništva jer je dobar dio Vlaha, koji se naselio u Bosnu i Hercegovinu pošto su one potpale pod tursku vlast, pripadao Srpskoj pravoslavnoj crkvi (koja je pod Osmanlijama postojala pod različitim imenima, zavisno od historijskog trenutka).
Teško je procijeniti broj stanovnika Vojne krajine jer se ona u tim burnim vremenima sužavala i širila, stanovništvo se raseljavalo i doseljavalo, pa nešto pouzdaniji podaci postoje tek iz 18. vijeka, kada po popisu iz 1717. Karlovački generalat (Hrvatska krajina) ima 13.034 vojnika, a Varaždinski generalat (Slavonska krajina) 10.919. Brojka cjelokupnog stanovništva zavisi od procjene ženskog stanovništva, staraca i djece. Tačniji, ali isto sumarni podaci su Engelov (1776.) i Hietzingerove procjene koje govore o oko 100.000 stanovnika 1652, približno 250.000 godine 1717, te 1785. godine 523.331 stanovnika (radi se o procjeni, jer je popisano samo muško stanovništvo). Konfesionalno, katolici čine malu većinu od oko 52% stanovništva- oko 2/3 u varaždinskom, oko polovine u karlovačkom i oko 1/3 u banskom generalatu. Ponekad se smatra da je seoba Srba pod Arsenijem Crnojevićem nakon propasti Svete Alijanse u ratovima protiv Turaka 1699. bitno izmijenila konfesionalnu strukturu Vojne krajine, ali se većina preseljenika naselila u područje sadašnje Vojvodine i južne Ugarske, izvan granica Hrvatsko-slavonske vojne krajine. Međutim, ta seoba bila je važna u drugom pogledu: pomogla je, preko djelovanja srpskih pravoslavnih sveštenika, u širenju i učvršćenju srpske etničke svijesti među ranije naseljenim pravoslavnim Vlasima i zaustavila prozelitske pokušaje Bečkog dvora i same Katoličke crkve koja je Vlahe htjela uključiti u crkvenu uniju, a poslije oslobađanja dijelova Hrvatske od Osmanlija i pretvoriti te Vlahe u kmetove (naprimjer kad se granica pomakla do Une, zagrebački biskup je tražio vraćanje zemlje Kaptolu koji je bio vlasnik zemlje prije Osmanlija). Srpska pravoslavna crkva ističe činjnicu da su se prvoslavni Vlasi opirali unijaćenju i tu činjenicu pripisuje srpskoj nacionalnoj svijesti, a ne činjenici da su se Vlasi opirali unijaćenju zbog straha od pokmećivanja. Austrijanci su izravno upravljali Krajinom iz Beča, ali Krajina nikada nije postala kraljevska zemlja. Prestankom vojne opasnosti od Osmanlijskog carstva, nestalo je potrebe za održavanjem posebne vojne uprave, i vojna uprava se ukida između 1869. i 1871. Godine 1881. Vojna krajina je pripojena civilnoj Hrvatskoj.
U periodu do 1918, to je područje dio Austro-Ugarske monarhije, bez neke autonomije. U doba Kraljevine SHS, kasnije Jugoslavije, dio je Posavske banovine, a poslije sporazuma Cvetković-Maček 1939. u sastavu je Banovine Hrvatske. Nakon kapitulacije Kraljevine Jugoslavije postaje dio NDH, a poslije 1945. godine, u FNRJ, SFRJ u Socijalističkoj Republici Hrvatskoj.
Glavna zbrka u pojmovima dolazi od upotrebe pojma "Krajina", koji implicira da je uistinu između 1881. i 1991. opstojao, bilo kao geografsko-historijski, ili kao kvazinacionalni entitet, dio Hrvatske kao corpus separatum sa stanovitim, iako teško odredivim identitetom. Međutim, tu se radi o ideološkoj fantaziji: pojam "Krajine" izumljen je u srpskim ekspanzionističkim krugovima tokom kasnih 1980-ih kao stepenica u teritorijalnom razbijanju Hrvatske, s ciljem postupne inkorporacije osvojenog i etnički očišćenog područja u državnu organizaciju buduće proširene Srbije. Stoga je on, izvan područja srpske iredentističke ideologije, prazan i besmislen. mini|225p|desno|Područja u Hrvatskoj naseljena Srbima (prema popisu iz 1981).
Situacija do raspada SFRJ
Političko ponašanje srpskog stanovništva od ukidanja Vojne granice 1881. do sticanja samostalnosti Hrvatske 1991. mijenjalo se: u doba Austro-Ugarske monarhije, Srbi su u kontinentalnoj, banskoj Hrvatskoj većim dijelom perioda banovanja Khuena-Hedervarya, izrazito protivhrvatski nastrojenog i vještog madžarskog političara, činili okosnicu njegove vlasti (tzv. "Khuenovi Srbi"), što im je omogućavao manipulativni izborni zakon koji je efektivno blokirao hrvatska nastojanja za promjenom vlasti i većom samostalnošću Hrvatske. U Dalmaciji je nakon saradnje hrvatskih i srpskih zastupnika u 1860-im godinama, što je rezultiralo obaranjem italijanaške vlasti u gradovima (Dubrovnik, Split, Šibenik), tokom 1880ih došlo do raskola na nacionalnoj osnovi i pregrupiranja srpskih sabornika u Dalmatinskom saboru, te početka njihove saradnje s italijanaškim iredentistima. Tako su se od osmog desetljeća 19. vijeka u cijeloj Hrvatskoj Srbi politički jasno profilirali kao etnicitet s pretenzijama najčešće suprotstavljenim hrvatskim.
Završetak Drugog svjetskog rata Srbi u Hrvatskoj dočekali su s postotno većim gubicima od Hrvata, a dio ih je uskoro i koloniziran u Vojvodinu na napuštena ili rekvirirana imanja njemačkog stanovništva. U periodu do početka raspadanja Jugoslavije sredinom 1980-ih, Srbi su tvorili oko 11-14% stanovništva odnosno blizu 12% stanovništva Hrvatske 1991. godine. Veliki dio Srba migrirao je u gradove s hrvatskom većinom, pa je uoči osnaženja pokreta Velike Srbije na čelu sa Slobodanom Miloševićem situacija bila sljedeća: Srbi su bili većina u 11 općina, koje su činile prekinuti luk od sjeverne Dalmacije (Obrovac) do Banovine (Dvor). U tim rijetko naseljenim općinama živjelo je manje od 25% hrvatskih Srba, međutim samo područje bilo je dosta prostrano, tako su stratezi pansrpskog pokreta zamislili da na osnovu činjenice što manje od 3% stanovništva Hrvatske čini etnički srpsku većinu na oko 15-20 % teritorije zemlje pokrenu iredentističku pobunu koja bi, u minimalnoj verziji, esencijalno razbila hrvatsku državu i onemogućila njeno funkcioniranje.
Zahvaljujući memoarskim djelima samih protagonista projekta pokušaja stvaranja pansrpske države (Borisav Jović, Veljko Kadijević), te vojnim analizama faza realizacije tog cilja (Davor Domazet), dovoljno je jasna opća slika nastanka "Republike Srpske Krajine", što je pojava neodvojiva od procesa koji su razbili SFRJ.
Poslije Titove smrti i pobune Albanaca na Kosovu, u narednim godinama došlo je do jačanja međunacionalnih napetosti i polarizacije, što je nakon srpske ideološke homogenizacije (Memorandum SANU) dovelo do dolaska Slobodana Miloševića na vlast 1987. Po više pokazatelja, dio srpskog vrha JNA još sredinom 1980-ih pripremao je razne varijante državnog prevrata ili amputacije većeg dijela Hrvatske u scenariju zamišljenog raspada (linije na kojima su se odvijali vojni manevri frapantno su se poklapale sa Moljevićevom granicom Velike Srbije). Opcije koje su bile na raspolaganju su sljedeće, silaznim redom poželjnosti:
Problem s ovom zadnjom opcijom je bilo postojanje općine Slunj s 65% Hrvata, a koja je prekidala teritorijalni kontinuitet luka većinski srpskih općina od sjeverne Dalmacije do Banovine, kao i činjenica da u još 18 (od ukupnih 115 općina u Hrvatskoj) općina Srbi čine od 10-50% stanovništva.
Cijela srpska politika od demokratskih izbora u Hrvatskoj i Sloveniji (i kasnije u ostalim republikama SFRJ) bila je fokusirana na slamanje volje Hrvata za samostalnošću, pri čemu su glavne poluge pritiska bile JNA i srpska nacionalna manjina u Hrvatskoj. Aranžirani su incidenti, širenjem glasina i panike medijski se pripremalo srpsko stanovništvo za vojni sukob, a političke organizacije hrvatskih Srba išle su, slijedeći upute iz Beograda, za radikalizacijom stavova: 30. maja 1990. SDS suspendira odnose s Hrvatskim saborom; 25. jula dolazi do velikog mitinga u mjestašcu Srb u Lici na kojem je objelodanjena Deklaracija o suverenosti i samostalnosti Srba u Hrvatskoj; 17. augusta počinje "balvan revolucija" u Kninu i okolini, kojom se udarilo na hrvatski turizam i privredu u cjelini, a JNA je spriječila intervenciju helikoptera hrvatske policije. Također, u augustu održan je jednoetnički referendum kojim su Srbi u područjima u kojima su činili većinu glasali za autonomnu regiju u Hrvatskoj. Taj referendum, na kojem je 99,7% glasača glasalo "za", Hrvatski sabor je odbacio zbog neustavnosti. Dana 30. septembra 1990. krajiški Srbi, tj. Nacionalno vijeće srpskog naroda Krajine proglasilo je "autonomiju srpskog naroda na osnovu etničkih i historijskih granica u kojim živi unutar granica Republike Hrvatske kao federalne jedinice Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije". 18. augusta 1990. Srbi u Gračacu, Obrovcu, Benkovcu, Korenici i drugdje napadaju policijske stanice, što mnogi računaju kao službeni početak pobune, pa i rata u Hrvatskoj.
Stvaranje RSK
Prvi vođa hrvatskih Srba, još u doba raspadanja komunizma, bio je psihijatar i član SANU Jovan Rašković. Međutim, iako je sam u nemaloj mjeri doprinio radikalizaciji situacije, Rašković nije smatran za dovoljno odlučnog vođu, a po nekim podacima nije bio ni do kraja slijepi provodilac Miloševićeve politike. Stoga je zamijenjen tipičnim poslušnicima poput kninskog zubara Milana Babića i policajca Milana Martića. Babićeva samoproglašena vlada objavila je osnivanje "Srpske autonomne oblasti Krajina" (SAO Krajina), 21. decembra 1990, dok je 1. aprila 1991. vlada "SAO Krajine" objavila da se odvaja od Hrvatske i priključuje Jugoslaviji. Također, lokalne vođe srpskih zajednica u istočnoj Hrvatskoj, koje su postupno postale područja izvan hrvatske jurisdikcije, objavili su da se one priljučuju "SAO Krajini".
Radikalizacija stanja je bila, od samog početka, orkestrirana od pansrpskog pokreta kojim je upravljao Slobodan Milošević. Sudeći prema iskazima sadržanim u knjizi jugoslavenskog generala Veljka Kadijevića "Moje viđenje raspada", 1993., plan je bio sljedeći: krajem septembra je trebalo "poraziti hrvatsku vojsku potpuno ako situacija dozvoli...ostvariti puno sadejstvo sa srpskim ustanicima u Srpskoj Krajini; omogućiti dovršenje izvlačenja preostalih delova JNA iz Slovenije.". Plan operacije predviđao je da već upotrebljenim sredstvima JNA doda još 15 do 18 oklopnih, mehaniziranih i pješadijskih brigada kopnene vojske. Prema Kadijeviću: "Ideja manevra sadržavala je sledeće osnovne elemente: potpuno blokirati Hrvatsku iz vazduha i sa mora; pravce napada glavnih snaga JNA što neposrednije vezivati za oslobođenje srpskih krajeva u Hrvatskoj i garnizona JNA u dubini hrvatske teritorije. U tom cilju ispresecati Hrvatsku na pravcima Gradiška-Virovitica; Bihać-Karlovac-Zagreb; Knin-Zadar; Mostar-Split....jakim snagama iz rejona Herceg Novi-Trebinje, blokirati Dubrovnik sa kopna i izbiti u dolinu Neretve i na taj način sadejstvovati snagama koje nastupaju na pravcu Mostar-Split; nakon dostizanja određenih objekata, obezbediti i držati granicu Srpske Krajine u Hrvatskoj". (Veljko Kadijević: "Moje viđenje raspada", Beograd, 1993., str. 134.-136.)
Cilj je bila potpuna okupacija Hrvatske, kapitulacija hrvatskog vodstva i prihvaćanje svih srpskih zahtjeva. Operacija je počela u septembru 1991., ali, zbog slabog odziva vojnika (kako regruta, tako i rezervista) u Srbiji i BiH, od nje se moralo odustati. Dosta uspješna mobilizacija među pobunjenim hrvatskim Srbima, kao i u Crnoj Gori, nije mogla nadoknaditi manjak ljudstva. Slab odaziv rezervista u početku plana, te jačanje hrvatskih odbrambenih snaga, prisilili su srpsko vodstvo, koje je i upravljalo cijelom operacijom, na promjenu strategije. Dok je prvobitni plan bio zapravo vojno-intervencionistički, s nasilnim svrgavanjem demokratski izabrane hrvatske vlasti kao nužnim dijelom, druga i konačna verzija svela se na goli rat za zemlju i teritoriju, čiji integralni dio je bilo etničko čišćenje i progon Hrvata sa zacrtanih područja, te esencijalno rat protiv hrvatskog naroda u svim krajevima Hrvatske.
Sam tok događaja je bio dosta brz: cijela operacija pokušaja podčinjavanja ili komadanja Hrvatske odigrala se, sve većim intenzitezom, u nekoliko koraka:
Osnovne karakteristike perioda vojne agresije su sljedeće:
mini|Teritorije pod kontrolom snaga hrvatskih i bosanskih Srba tokom ratova 1991-1995.
frame|desno|Karta teritorija RSK, između 1992-1995
U januaru 1992. predsjednici Tuđman i Milošević potpisali su prekid vatre, pa je došlo do primjene tzv. Vanceova plana, po američkom diplomati Cyrusu Vanceu. Po tom planu Ujedinjeni narodi su trebali preuzeti privremenu vlast nad okupiranim hrvatskim područjem. Karakteristike plana bile su: podjela područja u četiri tzv. UNPA (United Nations Protected Area) zone; povlačenje JNA iz tih zona; povratak izbjeglica u domove; zaštita ljudskih, građanskih i nacionalnih prava na područjima pod zaštitom Ujedinjenih naroda. Jedinice UN-a, porijeklom iz više zemalja (Finska, Irak, Danska, Francuska, Nigerija, Kanada, Rusija) bile su organizirane u UNPROFOR (United Nations Protection Force), zaštitne snage Ujedinjenih naroda, s početnim mandatom od godinu dana.
Nestanak RSK
Provođenjem Vancovog plana između vlada RSK i Srbije dolazi do razilaženja posebno u pogledu kako će se upravljati u RSK. Inače principjelni finansijer kao osnovni izvor oružja i goriva Srbija je pokušala da izvrši pritisak na rukovostvo RSK, međutim 26. februara 1992. Milan Babić biva smjenjivan zbog protivljenja sprovođenju Vancovog plana i lojalnost Slobodanu Miloševiću, te njegovo mjesto zauzima Goran Hadžić.
RSK kao država slabila je i bila je zavisna od krnje Jugoslavije (Srbija sa autonomnim pokrajinama + Crna Gora), i zbog njene zavisnosti od nje sve nepogode koje su zadesile krnju Jugoslaviju imale su odraza i u RSK: sankcije, pad proizvodnje i hiperinflaciju. Paralelno sa štampanjem jugoslavenskog reformiranog dinara u maju 1992, RSK izdaje svoj novac Krajina Reformed Dinar HRKR. Nedugo zatim 1. oktobra 1993. godine izdaje se oktobarski dinar (HRKO) koji je bio jednak 1.000.000 reformiranih dinara, a dinar iz 1994. koji je izdan 1. januara 1994. bio je jednak 1.000.000.000 oktobarskih dinara. Skupa sa kursem novca u Krajini, ekonomija je bila u raspadu. Od cjelokupnog stanovištva od 430.000 samo 36.000 imalo je radni odnos, a nezaposlenost je iznosila 92%. Zbog rata trgovina sa Hrvatskom je prestala, a i ono malo industrijskih pogona je stalo. RSK je imala malo prirodnih bogastava, rude, i energetskih izvora, dok je poljoprivreda propala, tako da je stanovništvo RSK živjelo na subsitencijalnom nivou. Osobe koje su imale neko zvanje i edukaciju napuštali su RSK da izbjegnu siromaštvo. Isto tako vlada RSK je bila korumpirana, tako da je RSK postala mjesto gdje je cvalo crno tržište i kriminal. Bilo je jasno oko sredine 1990-tih da RSK ekonomski nije održiva bez mirovog ugovora i reintegracije sa Hrvatskom. Pritisnut sankcijama i ostalim političkim sukobima, Milošević više nije mogao finansirati i podržavati krajiške Srbe u onoj mjeri koja je bila potrebna RSK, te se nastojao riješiti troška prisiljavajući RSK da riješi sukob sa Hrvatskom. Međutim, ovaj pokušaj je bio odbijen od strane rukovodstva RSK.
Stanje u ekonomiji je imalo utjecaja na moć Vojske Srpske Krajine (VSK). Prekidom vatre 1992. godine Hrvatskoj je omogućeno da provede vrijeme za konsolidaciju, opremanje i obućavanje svoje vojske. Kroz to vrijeme jačanja HV-a, VSK je postajala sve slabija. Motivacija vojnika VSK je postajala slabija, a obuka i oprema je postala zapostavljena. VSK je brojala oko 55.000 vojnika koji su trebali osigurati 600 km granice sa Hrvatskom, i još dodatnih 100 km prema Bihaću, 16.000 vojnika je bilo razmješteno u istočnoj Hrvatskoj, dok je 39.000 bilo razmješteno na glavnoj teritoriji RSK (Krajini). U realanosti VSK je brojala 30.000 vojnika od teoretskih 55.000 koji su se mogli mobilizirati, što nije moglo parirati hrvatskoj vojnoj sili. Unutar VSK također su postojale podjele, jednom je i izbio sukob između pristaša Hadžića i Babića, i u tom sukobu je bilo ranjenih.
Demonstracija nove hrvatske vojne sposobnosti došla je u januaru 1993., kada je obnovljena Hrvatska vojska napala srpske snage oko Maslenice i u južnoj Hrvatskoj i time spriječili izlazak Krajine na more i uklještavanje Zadra. Druga ofanziva dogodila se u septembru 1993., u operaciji oko Medačkog džepa u južnom dijelu Krajine. Ovu hrvatsku ofanzivu prekinule su kanadske mirovne snage. Operacija u Medačkom džepu pokazalo je da VSK nije sposobna da se odupre HV-u, te su bili spašeni od poraza intervencijom UN-ovih snaga. Rukovodstvo RSK tražilo je od Slobodana Miloševića da pošalje pojačanja u ljudstvu i opremi. Kao odgovor iz Srbije se šalje 4.000 paravojnika pod zapovjedništvom Vojislava Šešelja ("Beli Orlovi") i Arkana.
Početak kraja RSK započela je 1995, kada je HV zauzela zapadnu Slavoniju u operaciji "Bljesak" (maj 1995), a potom ostatak RSK u operaciji "Oluja" (august). Ove operacije su se dogodile iako je Krajina bila zaštićena zona. Mnogi srpski civili su napustili Krajinu u velikom zbijegu, i ovo je jedna od tačaka optuženice generala Ante Gotovine pred ICTY. Vjeruje se da je iz Krajine izbjeglo između 200.000 do 300.000 civila, a mnogi od njih su izbjegli u Bosnu i Hercegovinu, Srbiju ili u treće zemlje. Autonomne regije koje su bile planirane 1992. bile su raspuštene 2. februara 1997, pa su Krajina, zapadna Slavonija i istočna Slavonije spojene sa već postojećim županijama.
mini|desno|Mapa istočne Slavonije Područje istočna Slavonija poznata pod prijašnjim nazivom Srpska autonomna oblast Slavonija, Baranja i zapadni Srem ostala kao autonomna oblast sve do 1998, jer ovo područje nije bilo osvojeno od strane HV-a. Erdutskim sporazumom ovaj dio RSK je uključen u tranzicijski program mirne integracije koja je bila pod spozorstvom UNATESa. Mirovne snage UNATESa nadgledavale su ovu tranziciju i povukle su se nakon obavljene tranzicije.
Spisak naseljenih mjesta u općini Novo Sarajevo
Opći podaci
Općina Novo Sarajevo se nalazi u kantonu Sarajevo, Bosna i Hercegovina.
Naseljena mjesta u općini Novo Sarajevo, po popisu stanovništva iz 2013. (ukupno 3) su:
J. Michael Straczynski
Joseph Michael Straczynski (Džozef Majkl Strazinski, rođen 17. jula 1954), čije se ime u medijima navodi kao J. Michael Straczynski a neformalno kao Joe Straczynski ili jms, američki je pisac i televizijski producent koji je osvojio mnoge nagrade. Aktivan je u raznim vrstama medija, među kojima su filmovi, televizijske serije, romani, pripovijetke, stripovi, radio drame i mnogi drugi. Straczynski je i dramski pisac, bivši novinar, te autor knjige The Complete Book of Scriptwriting, popularnog vodiča kroz pisanje scenarija za razne vrste medija. Kao jedan od izvršnih producenata, bio je jedini s kontrolom nad umjetničkim aspektima naučnofantastične TV serije Babylon 5, njenog ogranka Crusade, kao i nevezane televizijske serije Jeremiah. Straczynski je napisao 92 od ukupno 110 epizoda Babylona 5, sva četiri TV filma vezana za seriju, s tim da je 59 epizoda napisao bez prekida, od kraja druge do pete sezone, u kojoj je samo jednu epizodu napisao jedan od ostalih pisaca.
Otkad je prodao scenario za film Zamjena, u junu 2006, Straczynski je jedan od najtraženijih holivudskih scenarista. Sarađuje sa zvijezdama i režiserima kao što su Clint Eastwood, Ron Howard, braća Wachowski, Angelina Jolie, Tom Hanks, John Malkovich, Joel Silver, Wolfgang Petersen, Paul Greengrass i Brad Pitt. Scenario Zamjena nominovan je 2009. za nagradu BAFTA.
Još 1984, Straczynski je počeo da učestvuje u diskusijama na mrežama kao što su Usenet, GEnie, CompuServe i America Online. I dan danas razgovara na nekim od njih sa ljubiteljima svojih djela. Straczynski je među prvim producentima koji su počeli da razgovaraju s fanovima na internetu, što je i uticalo na određene aspekte njihovih serija. Neki od tih fanova zovu ga Velikim tvorcem, prema božanstvu mnogih naroda vanzemaljaca u Babylonu 5.
Straczynski je diplomirao na Državnom univerzitetu u San Diegu s bakalaureatima iz psihologije i sociologije, dok su mu sporedni smjerovi bili filozofija i književnost. Na tom je univerzitetu toliko pisao za studentske novine The Daily Aztec da su ih studenti u šali počeli zvati Daily Joe („Dnevni Joe“). Straczynski živi na području Los Angelesa.
Počeci
Straczynski je rođen u Patersonu u državi New Jersey, od majke Evelyn (djevojačko prezime: Pate) i oca Charlesa, fizičkog radnika. Živio je u mnogim mjestima, između ostalog u Newarku, Kankakeeju, Dallasu, Chula Visti, gdje je završio srednju školu, te San Diegu. Članovi njegove familije porijeklom su katolici iz Bjelorusije i Poljske. Njegovi baba i deda izbjegli su u Ameriku nakon Ruske revolucije 1917; otac mu se rodio u Americi, ali je živio i u Rusiji, Poljskoj i Njemačkoj.
Dok je živio u San Diegu, Straczynski je radio kao novinar za San Diego Magazine i The San Diego Reader, a uz to je pisao scenarija za radio dramu Alien Worlds. Tada je sklopio ugovor s Writer's Digestom da napiše vodič kroz razne vrste scenarija. Preselio se u Los Angeles 1981. i nastavio rad na knjizi, koja je objavljena 1982, a istovremeno je planirao prelazak na televiziju. Radio je za The Los Angeles Herald-Examiner, The Los Angeles Times, The Los Angeles Reader, TV-Cable Week i People Magazine, a kada je završio kod People Magazinea, prestao se baviti novinarstvom. Po sopstevnoj inicijativi napisao je scenario za epizodu animirane serije He-Man i Gospodari svemira 1983, a ubrzo zatim dobio posao na toj seriji kao redovni scenarista.
Prema omotu prvog izdanja njegove knjige o scenarijama, jedan od pozorišnih komada Straczynskog produciran je kada mu je bilo sedamnaest, scenario za sitkom kada je imao dvadeset i jednu godinu, a sa dvadeset i četiri godine prodao je svoj prvi filmski scenario. U dvadeset i devetoj godini imao je za sobom scenarija za filmove, televiziju i radio (npr. za radio program Alien Worlds, kao i za mrežu Mutual Broadcasting System), desetak pozorišnih komada i više od 150 članaka u novinama i časopisima. Predavao je pisanje i držao seminare nekoliko godina, u Kaliforniji i drugdje. Od 1987. do 1992, Straczynski i Larry DiTillio vodili su tok-šou Hour 25 na radio-stanici KPFK-FM u Los Angelesu.
Rad za televiziju i radio
Straczynski je počeo da radi za televiziju 1983, u početku na animiranim serijama a onda i u igranim, prvo kao redovan pisac, zatim urednik scenarija, a brzo se uspeo i do pozicije izvršnog producenta, s kontrolom nad umjetničkim aspektima naučnofantastične TV serije Babylon 5, koja je dobila dvije nagrade Emmy, dvije nagrade Hugo zaredom i desetine drugih. Ta svemirska opera, u kojoj likovi ponajviše određuju radnju, poznata je i po svojoj okvirnoj priči, isplaniranoj pet godina unaprijed, te po inovativnoj i gotovo isključivoj upotrebi kompjuterskih vizuelnih efekata. Straczynski je stvorio i ogranak Babylona 5, seriju Crusade, za koju je napisao deset od trinaest epizoda; nekoliko godina kasnije producirao je seriju Jeremiah, u osnovi prema poznatom belgijskom stripu. Za tu seriju napisao je devetnaest od ukupno trideset i pet epizoda.
IC 218
IC 218 (također poznat kao MCG 0-6-61 i PGC 8716) je galaksija koja je udaljena oko 298 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 0,80 (69 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (17 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 26. decembra 1893. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Jajce
mini|Pogled sa tvrđave u Jajcu Jajce je naseljeno mjesto i sjedište istoimene općine u Srednjobosanskom kantonu. Nalazi se u središnjem dijelu Bosne i Hercegovine, na južnom dijelu područja Bosanske krajine. Predstavlja značajno raskršće puteva za Banju Luku, Donji Vakuf i Mrkonjić Grad, na ušću rijeke Plive u Vrbas.