cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ibn-Hazm
Rasprave na Majorci
mini|Djelo Golubičina ogrlica Ibn Hazma dočekao je guvernek Majorke Ibn Rašik koji mu je, impresioniran raspravom Ibn Hazma sa malikijskim pravnikom Ebu-l-Velid ibn el-Barijem, gdje ga je Ibn Hazm žestoko osporio i porazio, dao dozvolu da širi svoje znanje. Na otoku Majorci upoznao je i čuvenog malikijskog učenjaka Ebu-l-Velid el-Badžija koji je proveo 13 godina obrazujući se u zemljama Istoka, a zatim se vrativši u Endelus. Upravo sa njim je Ibn Hazm održao brojne rasprave, da bi na kraju, zbog snažne podrške princa Majorke el-Badžiju, bio primoran napustiti otok 1048. godine.
Boravak u Sevilji i spaljivanje Ibn Hazmovih knjiga
Za vrijeme Ibn Hazmovog boravka u Sevilji vladao je El-Mu'tedid ibn Abbad koji je bio nasljednik svoga oca, kadije Ebu-l-Kasim Muhammed ibn Isma'il ibn el-'Abbada, kojeg su stanovnici Sevilje izabrali za svog princa. Da bi održao snažan uticaj na muslimane te regije i potvrdio svoj autoritet, izmislio je priču da je halifa Hišam ibn Hakem el-Mu'ejjed živ i da je podržao njegovu vladavinu Seviljom. Ovo je bio slučaj sve do 1063. godine kada je objavio da je halifa umro i da ga je već imenovao svojim nasljednikom, što je Ibn Hazm razotkrio i dokazao da je halifa el-Mu'ejjed umro dvadeset i dvije godine ranije.
El-Mu'tedid je skupio Ibn Hazmove knjige i javno ih spalio, nakon čega je Ibn Hazm postao izložen stalnom gnjevu i mržnji fanatičnih učenjaka i vladara. Povodom ovog događaja napisao je poemu: " Papir možete spaliti, ali ono što papir nosi, ne,
Sačuvano je u mojim grudima i putuje sa mnom gdje god me noge nose.
Gdje god sam ja, tu je i moje znanje,
Dorijat
Dorijat je imaginarno kraljevstvo iz knjige Silmarilion. Dorijat je osnovan u nekom Dobu zvijezda. Kada su vilinski rod Teleri, u Prvom Dobu Zvijezda putovali u Neumiruće zemlje njihov kralj Elve Singolo je zalutao u jednoj šumi. Tamo je sreo Melijanu Maju, majarskog duha. Zaljubio se u nju i dugo su ostali u šumi. Teleri su dugo čekali kralja ali su krenuli bez njega, ali ipak je jedan dio njih ostao i nazvao se Sindarima. Elve se vratio i sa Mellijanom i Sindarima osnovao kraljevstvo Dorijat. Uzeo je ime Tingol. Melijana je istkala prsten zaštite oko Dorijata nazvan Prsten Melijanin. Melkor i njegovi zli Orci ih nisu mogli pobijediti. Cirdan i njegovi Falatrimi i Laikvendi, su se zakleli na vjernost kralju Tingolu. Tingol i Melijana imali su dijete Lutijenu, najljepšu od svih Vilenjaka. U Prvom dobu sunca Edain po imenu Beren je stigao u Dorijat i zatražio od Tingola Lutijeninu ruku. Tingol je rekao da će je oženiti ako donese jedan Silmaril. Ovaj poduhvat je uspio. Međutim, Tingola su ubili Patuljci Nogroda u želji za Silmarilom. Melijana Maja je napustila Srednju Zemlju. Dior, sin Berena i Lutijena, je skupio Sindare i obnovio Dorijat. Beren je oteo Silmaril od Patuljaka. Silmaril je dobio Dior nakon Berenove smrti. Sinovi Feanorovi su poslali poruku Dioru, zahtijevajući predaju Silmarila na osnovu njihovog nasljednog prava. Dior je odbio da preda Silmaril. Feanorovi sinovi su napali Dorijat sa svom svojom snagom. Kelegorm, Karantir i Kurufin su poginuli, ali je i Dior ubijen i Dorijat je razoren zauvijek. Diorova kći, Elvinga, je pobjegla sa Silmarilom.
Ibn-Hazm
Političko djelovanje
Zahvaćen građanskim ratom i smrću svog oca 28. zul-hidždžeta 402. godine po Hidžri (1012. godine po gregorijanskom kalendaru) Ibn Hazm je protjeran iz Kordobe u Almeriju, a kad su vojske Berbera trijumfovale 404. godine po Hidžri (1014. god), zastalno se nastanjuje u Almeriji pod zaštitom Hajrana, gradonačelnika Almerije. Hajran ga u 406-407. g. H. (1015-1016. g) zatvara, tvrdeći da se urotio da vrati vladavinu Emevija. Kasnije biva prognan zajedno s Ebu Bekr ibn el-Muhallebom, pa su nakon toga se nastanili u Hisn el-Kasru (Aznalcázar). Odatle bježe brodom do Valensije kada na vlast stupa halifa el-Murteda 'Abdurrahman ibn Muhammed. U Valensiji Ibn Hazm se pridružuje el-Murtedeu i obnaša funkciju njegovog vezira. Zajedno pokušavaju da se domognu položaja halife, ali bivaju poraženi 1018. godine kada el-Murteda umire, a Ibn Hazm biva zatvoren u Granadi. Naredne godine se Ibn Hazm seli u Kordobu. Ibn Hazm napušta Kordobu 1021. godine, pridružujući se Ebu 'Amir el-Muzafferu u pokušaju da se domogne vlasti, kasnije se preselivši u Hativu (Xàtiva). 1023. godine se vraća u Kordobu da podrži 'Abdurrahman el-Mustazhir Billah ibn Hišama i postaje njegov vezir. Ali nakon toga, el-Mustekfi preuzima vlast i zatvara Ibn Hazma. Po izlasku na slobodu, 1025. godine Ibn Hazm se vraća u Hativu gdje ostaje naredne 3 godine, da bi se kasnije sastao u Alpuenteu s oficirima bivše dinastije Amirida i podržao Hišam ibn Muhammeda, koji je uskoro trebao biti imenovan kao halifa el-Mu'tedd (Hišam III). Opet biva postavljen za vezira Hišam el-Mu'tedd Billah ibn Muhammed ibn 'Abdulmelika na tri godine, do konačnog pada el-Mu'tedda (Hišama III) 1031. godine koji je ujedno i posljednji vladar Emevija u Endelusu.
Dorijat
Regionen und Orte in Tolkiens Welt
Ibn-Hazm
Zahirijska metodologija
Ibn Hazm je smatrao da zakone treba tumačiti na osnovu jasnih tekstova, a ne na osnovu figurativnog ili metaforičkog značenja, osim ako drugi tekstovi, konsenzus ili kontekst ukazuju na to da je figurativno značenje namjera. "Ibn Hazm kaže: 'Nije dozvoljeno da bilo ko mijenja značenje ajeta od njegovog očitog značenja ili mijenja jasno značenje hadisa, jer Allah Uzvišeni kaže: 'Na jasnom arapskom jeziku' (Kur'an, 26:195) On, neka je uzvišen rekao je, koreći ljude: 'Oni su riječi s mjesta na kojima su bile uklanjali.' (Kur'an, 5:13) Ko promijeni značenje nassa (teksta Kur'ana i Sunneta) od njihovog očitog jezičkog značenja, bez dokaza iz drugog teksta ili idžma'a zapravo tvrdi da nass nije jasan. Iskrivio je značenje Allahovog govora i Njegove Objave Poslaniku, sallallahu alejhi ve sellem, a to je ozbiljna stvar. Čak i da je čist od velikih grijeha za ovo djelo, značilo bi da tvrdi bez dokaza. Nije dozvoljeno da neko iskrivljuje govor bilo koje osobe, a posebno u slučaju Allahovog govora, slavljen neka je On, i govora Njegovog Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem, koji je Njegova objava.'"
Ibn Hazm o prirodnim naukama
U svome djelu al-Fisal fi al-milal wa al-Ahwa wa al-Nihal (arapski: ‏كتاب الفصل في الملل والاهواء والنحل) Ibn Hazm kaže:"'Zemlja je okrugla uprkos onome što se popularno vjeruje (...) dokaz je to da je Sunce uvijek okomito na određeno mjesto na Zemlji.'"Na polju fizike, o zvuku on vjeruje da putuje određenom brzinom. Dok komentira različite teorije koje govore o starosti zemlje, Ibn Hazm smatra da o tome ništa nije dokazano sa sigurnošću. Kaže: "Mi, muslimani, ne znamo sa sigurnošću starost Zemlje. To može biti mnogostruko više godina koje su pretpostavili drugi."
Pohvale islamskih učenjaka na račun Ibn Hazma
"Ibn Hazm je bio hafiz hadisa i učenjak fikha, a dokaze je uzimao iz Kur'ana i Sunneta. Bio je stručnjak za razne nauke i radio je shodno tom znanju; nisam vidio nikoga poput njega s takvom inteligencijom i pamćenjem, i takve plemenitosti duše i vjere." (Ebu 'Abdullah Muhammed ibn el-Futuh el-Humejdi)
"Imam, izuzetan, more znanja, stručnjak u raznim naukama i disciplinama, Ebu Muhammed 'Ali ibn Ahmed ibn Sa'id ibn Hazm." (Ez-Zehebi)
"...Zaokupljen Kur'anom i korisnim znanjem, nadmašio je svoje savremenike u učenosti." (Ibn Kesir)
"Bio je čvrstog imana i dina, velikog i temeljitog znanja, što niko ne može poreći osim tvrdoglavih, i znanje o različitim (akval) mišljenjima i okolnostima (ahval) može se pronaći u njegovim knjigama, kao i njegovo čuvanje osnova islama i Sunneta Vjerovjesnikova, što je spoj koji ne možemo naći ni kod koga drugog. (...) Umio je razlikovati vjerodostojan od slabog hadisa i poznavao je riječi selefa, koje ne možete naći ni kod kojeg drugog fekiha (pravnika)." (Ibn Tejmijje)
Pohvale neislamskih učenjaka na račun Ibn Hazma
"''Gledajući ogroman i raznovrstan broj književnih djela Ibn Hazma, nismo sigurno kako bismo ga trebali kvalificirati, koristeći standardne kategorije. On je stručnjak za Kur'an, hadis, teolog, historičar i nadasve polemičar. Ali, ako bismo pitali bilo kojeg obrazovanog zapadnjačkog čitatelja, on bi na naše pitanje odgovorio rekavši da je Ibn Hazm psiholog, budući da je autor Golubičine ogrlice - rasprave o ljubavi i njenim simptomima - koja je prevedena na veliki broj modernih jezika i koja je postala naširoko poznata. Do potpuno drugačijeg pogleda dolazimo kad obratimo pažnju na glavnu temu mnogih Ibn Hazmovih spisa, a posebno njegove triloge koja se sastoji od al-Fisal fi al-milal wa al-Ahwa wa al-Nihal (arapski: ‏كتاب الفصل في الملل والاهواء والنحل), al-Ihkam li 'Usul al-Ahkam (arapski: ‏الاحكام في اصول الاحكام) i al-Muhalla bi al-Athar fi Sharh al-Mujalla bi al-Ikhtisar (arapski: المحلى بالآثار في شرح المجلى بالاختصار). Sva tri djela bave se vjerskim i pravnim temama na najčišći islamski način i otkrivaju nam Ibn Hazmovo osnovno zanimanje za teoriju i praksu islama kao istinske objavljene vjere.''" (Josep Puig Montada, Reason and Reasoning in Ibn Hazm of Cordova)
"Najveći učenjak i najoriginalniji genije muslimanske Španije je Ebu Muhammed 'Ali Ibn Hazm, koji je rođen u Kordobi 994. godine." (Reynold A. Nicholson, A Literary History of Arabs)
Knjige Ibn Hazma
Ibn Hazm je bio jedan od najplodonosnijih islamskih pisaca. Napisao je oko 400 djela, od kojih je 40 štampano. Neka od njegovih najznačijnih djela su:
Karlo III, kralj Španije
Karlo III (20. januar 1716 - 14. decembar 1788) je bio kralj Španije. Također je bio kralj Napulja (kao Karlo VII) i Sicilije (kao Karlo V) i vojvoda Parme (kao Karlo I).
Bio je najstariji sin iz braka španskog kralja Filipa V i Elizabete od Parme. Sa šesnaest godina majka ga je poslala u parmu, njenu domovinu, gdje je vladao kao vojvoda. Tu je došao pod uticaj prosvijetljenog apsolutizma. Godine 1375. Parmu prepušta Karlu VI, caru Svetog Rimskog Carstva, kako bi bio priznat kao kralj Napulja i Sicilije. Svoju vladavinu u Napulju i Siciliji započeo je provođenjem reformi koje je kasnije nastavio u Španiji. Strani ministri su nakon susreta sa njim izjavljavali kako on nije imao urođenog talenta za politiku, ali da je izvršavao svoje dužnosti kralja, te da je znao izabrati dobre ministre. Ti su ministri imali i značaj uticaj na njega.
Tokom Karlove vladavine ponovo su otkriveni Pompeji (1738. godine) i Herkulanum (1748. godine).
Godine 1759. umire njegov stariji polubrat, španski kralj Ferdinand VI, i on ga naslijeđuje kao kralj Španije. Tri mjeseca nakon novog ustoličnja prijestolja Napulja i Sicilije prepušta sinu, Ferdinandu I.
Karlova vladavina u Španiji obilježena je savezništvom sa Francuskom i konfliktom sa Velikom Britanijom oko američkih kolonija. Nakon sukoba sa Britancima Karlo je podržavao revolucionare u Američkom ratu za nezavisnost, ne znajući da će to uticati na ustanke i u španskim kolonijama. Tokom ovog rata Španija je povratila Menorcu i Floridu, ali nije uspjela vratiti poželjan Gibraltar.
Karlo kao kralj Napulja nije bio u najboljim odnosima sa Papom, te je nastojao smanjiti autoritet Crkve u Španiji. Protjerao je Jezuite, smanjio broj manastira i trudio se ukinuti Inkviziciju.
Karlo IV oženio je Mariju Amaliju Saksonsku i sa njom dobio trinaestero djece, od kojih je sedmero doživjelo punoljetnost. Najstariju kćerku udao je za cara Svetog Rimskog Carstva. Najstariji sin je izbačen iz nasljedne linije zbog psihičke nestablinosti, a najmlađi je oženio kćerku portugalske kraljice Marije I.
Umro je 14. decembra 1788. godine, a tron je naslijedio njegov sin, Karlo IV.
Hamzići (Trnovo, FBiH)
Hamzići su naseljeno mjesto u općini Trnovo, Bosna i Hercegovina.
Mustafa Hajrulahović Talijan
Mustafa Hajrulahović, (Banja Luka, 22. januar 1957 – 8. mart 1998), poznat po nadimku Talijan, bio je general Armije Republike Bosne i Hercegovine.
Završio je Vojnu Pomorsku akademiju u Splitu 1979. Napustio je JNA 1991. godine u činu kapetana korvete i pridružio se Armiji Republike Bosne i Hercegovine. Dio rata je proveo kao komandant Prvog korpusa Armije Republike Bosne i Hercegovine (1. 9. 1992-18. 8. 1993), a kraj rata je dočekao u Glavnom štabu Armije Republike Bosne i Hercegovine.
Umro je od srčanog udara za vrijeme posjete majci u Njemačkoj. Sahranjen je uz sve počasti u haremu Alipašine džamije u Sarajevu.
Dobitnik je Ordena zlatnog grba sa mačevima.
Liveno gvožđe
mini|desno|250px|Metastabilni dijagram stanja Fe-Fe3C. Liveno gvožđe ili gvožđe predstavlja leguru elementarnog željeza i ugljika, sa procentom ugljika od 2,11 - 6,67%. Naziv se često odnosi na sivi liv, ali identificira i veliku grupu legura na bazi željeza, koji očvršćavaju na eutektičkoj liniji.
Pregled
Željezo ulazi u sastav više od 95% poznatih legura, dok su glavni legirajući elementi ugljik i silicij. Procent ugljika u ljevanom željezu kreće se od 2,1 do 4% C, dok se željezne legure sa manje ugljika označavaju kao ugljični čelik. Liveno gvožđe sadrži i umjerene količine silicija, normalno od 1 do 3%, te bi se ove ove legure zbog toga trebale smatrati ternijarnim Fe-C-Si legurama.
Reciklaža livenog željeza
Za svrhe reciklaže metalnog otpada, liveno gvožđe je podijeljeno u dvije vrste. Jedna je TTMO 1, što znači teško topivi metalni otpad - stepen 1, i TTMO 2, što znači teško topivi metalni otpad - stepen 2.
General
General je oficirski čin visokog vojnog ranga. Ovaj termin se koristi gotovo u svakoj zemlji svijeta.
U mnogim zemljama postoje različiti stupnjevi generalskog čina (naprimjer u Armiji RBiH je postojao brigadni general, armijski general itd.), što predstavlja najviše oficirske činove jedne vojske. Ipak u nekim zemljama postoje i oficirski činovi višeg ranga od generala, kao npr. maršal.
General je historijski gledano armijski čin, ali se često koristi i u vazdušnim snagama. U većini mornarica svijeta, ekvivalent činu generala je čin admirala.
Upotreba čina generala je započela u 17. vijeku u vrijeme organizovanja profesionalnih armija. U početku se general koristio kao sufiks postojećim činovima, naprimjer pukovnik general, kapetan general, u cilju razlikovanja najznačajnijih vojnih oficira jedne vojske.
Premier League 2011/2012.
Premijer liga Engleske 2011/2012. je bila dvadeseta sezona Premijer lige kao najvišeg ranga u engleskom nogometu. Pobjednik ove sezone je bio Manchester City. Bila je to prva titula Građana. Na dugom mjestu je bio Manchester United sa istim brojem bodova, ali slabijom gol razilkom. Iz lige su ispali Blackburn Rovers, Bolton Wanderers i Wolverhampton Wanderers.
Najbolji strijelac je bio Robin van Persie sa 30 postignutih golova, dok je najbolji asistent bio David Silva sa 15 asistencija. Za najboljeg menadžera sezone je izabran Alan Pardew, a za najboljeg igrača sezone je izabran Vincent Kompany.
Zagrajec
Zagrajec je naseljeno mjesto u sastavu općine Komen, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Sežana.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zagrajec je imao 25 stanovnika.
Minhenski sporazum
Minhenski sporazum (češki: Mnichovská zrada ili Mnichovská dohoda; njemački: Münchner Abkommen) je ugovor s kojim je riješena Sudetska kriza. Ugovor je potpisan u Münchenu 30. septembra 1938. između Zapadnih sila i Njemačke.
Sudetska kriza
Nakon što je godine 1937. između Njemačke, Italije i Japana potpisan tzv. Antikominternski Pakt - preteča budućeg Trojnog pakta - Njemačka je godine 1938. poduzela nasilnu aneksiju, tzv. Anschluss Austrije. Hitlerov režim je taj potez opravdavao provođenjem načela o pravu na samoodređenje, odnosno činjenicom da su mnogi Austrijanci sebe smatrali dijelom njemačke nacije od koje su odijeljeni umjetnom granicom.
Hitler je sličan izgovor odlučio primijeniti na Sudete - oblast Čehoslovačke gdje su Nijemci činili većinu. Čehoslovačka vlada je bila spremna da se pokušaju mijenjanja granica odupre oružanim putem, računajući na svoj status vjerne francuske saveznice. Međutim, britanska vlada je držala da još nije u potpunosti spremna za rat pa je nagovorila Francusku da zajedno s njom 30. septembra 1938. sklopi Minhenski sporazum kojim je Njemačkoj priznato pravo na Sudete. Ostavljena na cjedilu, čehoslovačka vlada je podlegla njemačkom ultimatumu. Dok su dio svjetske javnosti ovim događajima bio šokiran i razočaran, veliki dio zapadne javnosti ih je smatrao ispravljanjem versajskih nepravdi te iskorištenom prilikom za postizanje trajnog mira u svijetu.
Raskid ugovora
Te su se nade vrlo brzo izjalovile, kada su mađarska i poljska vlada iskoristile Hitlerov presedan kako bi i one tražile i na kraju dobile čehoslovačku teritoriju. Do proljeća 1939. autoritet vlade u Pragu je bio tako uzdrman da se u Slovačkoj, na njemački poticaj, razvio separatistički pokret. Koristeći to kao izgovor, njemačke snage su u proljeće 1939. okupirale Češku i uspostavile protektorat u sastavu Reicha, dok je Slovačka uspostavljena kao satelitska država.
Komadanje Čehoslovačke predstavljalo je šok i poniženje za zapadne sile koje su na gaženje sporazuma reagirale garancijom nezavisnosti i teritorijalnog integriteta Poljske i Rumunije - država za koje se držalo da će predstavljati slijedeće mete njemačkog, odnosno mađarskog širenja i raskidanjem ugovora. U međuvremenu je, koristeći Hitlerov primjer, Mussolinijeva Italija izvršila invaziju i bez borbe uspostavila vlast u Albaniji.
Spisak harmonikaša
Poznati svjetski harmonikaši
Ostali harmonikaši: Lydie Auvray, Freddy Balta, Michel Besson, Heinrich Biegenzahn, Claudia Buder, Klaus Bruder, Jo Ann Castle, Gianni Coscia, Krzysztof Dobrek, Jean-Marc Fabiano, Alexander Flory, Walter Grob, Stefan Hiss, Helmut C. Jacobs, Margit Kern, Karin Küstner, Mikko Luoma, Joseph Marcerollo, Mie Miki, Martin Nauer, Hugo Noth, Klaus Paier, Lasse Pihlajamaa, Peter Ralchev, Viktor Romanko, Hermann Schittenhelm, Alexander Skljarov, Willi Valotti, René Wicky.
Kompozitori
Najvažniji svjetski kompozitori djela za harmoniku:
Ostali kompozitori: Lydie Auvray, Eckart Beinke, Heinrich Biegenzahn, Renato Bui, Tobias Dalhof, Fritz Dobler, Jindrich Feld, Adolf Götz, Ali Gorji, Hugo Herrmann, Stefan Hippe, Alfons Holzschuh, Klaus Huber, Alexander Jekic, Wolfgang Kahl, Sebastian Klein, Sven-Ingo Koch, Babette Koblenz, Hans-Günther Kölz, Ralf Kruck, Torbjörn Lundquist, Tobias Morgenstern, Tapio Nevanlinna, Younghi Pagh-Paan, Ruta Paidere, Bernfried Pröve, Helmut Quakernack, Wolfgang Russ, Charlotte Seither, Vladimir Solotarjow, Norbert Sprave, Manfred Stahnke, Jukka Tiensuu, Heikki Valpola, Albert Vossen, Rudolf Würthner.
Plivanje na Olimpijskim igrama 2016.
Plivačka takmičenja na OI 2016. u Rio de Janeiru održana su od 6. do 13. augusta (bazen), odnosno 15. i 16. augusta (daljinsko plivanje), a sastojala su se od 34 discipline.
Raspored takmičenja
P = Popodnevni program; V = Večernji program
Ciudad de México
Ciudad de México je glavni i najveći grad Meksika. Geografski se prostire dužinom sjevernog dijela Federalne oblasti, a širi dio grada prostire se i u oblast zvanom Država Meksiko i oblast zvanom Hidalgo. Mexico City je najnaseljeniji grad Sjeverne Amerike i treći u svijetu poslije Tokija i Sao Paula sa oko 22.1 miliona stanovnika. Iako se pod ovim brojem podrazumjeva uži dio grada, širi dio grada koji se i oficijelno zove Mexico City je najnaseljeniji grad na svijetu. To je grad koji ima najveći broj stanovnika pod upravom jednog gradonačelnika.
Indira Gandhi
Biografija
Indira Priyadarshini Gandhi rođena je 19. novembra 1917. u mjestu Allahabadu, kao jedino dijete Jawaharlal Nehrua, kasnije prvog indijskog premijera. Diplomirala je na Univerzitetu Visva-Bharati u Bengalu, također je studirala na Univerzitetu u Oxfordu u Velikoj Britaniji. Od rane mladosti aktivna je u omladinskim, studentskim i ženskim organizacijama. Godine 1938. pridružila se Nacionalnoj Kongresnoj stranci i postala aktivna u pokretu za indijsku nezavisnost. Godine 1942. udala se za Feroze Gandhija, pariskog odvjetnika koji je također bio aktivni član stranke. Uskoro nakon toga oboje su Britanci uhapsili zbog optužbe za protivdržavnu djelatnost te su proveli 13 mjeseci u zatvoru. Kada je Indija stekla nezavisnost 1947. godine i Nehru zauzeo premijersko mjesto, Indira je postala njegova službena domaćica. Nehru joj se često obraćao za savjet po pitanju nacionalnih problema, a ona ga je pratila i na putovanjima u inostranstvo.
Godine 1955. izabrana je u izvršno tijelo Kongresne stranke (Radni komitet), postajući tako samostalna nacionalna politička figura. Godine 1959. postala je predsjednik stranke na period od godinu dana. Godine 1962. za vrijeme kinesko-indijskog pograničnog rata koordinirala je aktivnosti civilne odbrane. Nakon smrti njegog oca u maju 1964. Gandhi je postala ministar informacija i javnogovornica u vladi Lal Bahadur Shastrija. Boraveći na toj dužnosti povećala je vrijeme emitiranja radijskog i tv programa, liberalizirana cenzuru te je odobrila projekt planiranja obitelji preko televizijskih obrazovnih emisija. Kada je u januaru 1966. Shastri iznenada preminuo Indira ga je naslijedila na premijerskom mjestu. Naredne godine izabrana na rok od pet godina za premijerku u parlamentu u kojem je Kongresna stranka imala većinu. Na izborima 1971. bila je čelna osoba stranke dobijajući na nacionalnim izborima uvjerljivu većinu glasova. Godine 1975. optužena je za manji izborni prekrašj za vrijeme izborne kampanje održane 1971. godine. Ostajući neokaljana u toj aferi optužila je dio svoje stranke da je pokušava ukloniti s funkcije te je umjesto podnošenja ostavke u državi proglasila izvanredno stanje 26. juna 1975. godine sve dok indijski Vrhovni sud nije odbacio optužbe koju su upućene protiv nje.
Što je više boravila na vlasti Indira je mnoge aspekte javnog života u Indiji sve više stavljala pod svoj strogi nadzor. Mnogi su u tim njenim potezima vidjeli uticaj njenog mladjeg sina Sanjaya, politički neiskusne osobe kome se sve više obraćala za pomoć. Nadajući se kako će tako demonstrirati javnu podršku njenom režimu, organizirala je u martu 1977. godine opće izbore. Međutim ne samo da nakon proglašavanj izbornih rezultata više nije bila premijerka već je nije izabrana ni za zastupnicu u indijski parlament, a Kongresna stranka je doživjela strašan poraz. No, na izborima u januaru 1980. uspjela je napraviti spektakularni povratak te oformiti većinsku vladu. Nakon što je Sanjay poginuo u avionskoj nesreći iste godine u junu, počela se sve više oslanjati na svog starijeg sina Rajiva, vidjeći u njemu svog nasljednika. Dana 31. oktobra 1984., nakon što je ugušila pobunu Sika, smrtno ju je ranio Sik koji je bio pripadnik garde koja je bila zadužena za njenu sigurnost. Nakon tog nemilog događaja Rajiv je vršio dužnost premijera sve do 1989. godine. On je ubijen u jeku predizborne trke u Madrasu 21. maja 1991. godine.
Plivanje na Olimpijskim igrama 2016.
Muškarci
Plivači koji su nastupili samo u grupama i primili medalje.
Žene
Plivačice koje su nastupile samo u grupama i primile medalje.
Tabela medalja
Domaćin
Atum
Stvaranje svemira, uloga i opis Atuma
Mit o stvaranju iz Heliopolisa spominje da je prije početka vremena postojao okean Nun, čije su se vode uzburkale i stvorile brežuljak – Benben. Na Benbenu je niknuo lotosov cvijet, iz kojeg je izrastao Atum. On je u sebi nosio snagu svemira te je stvorio bogove blizance Šua i Tefnut, ejakulacijom ili tako što je "kihnuo i izbacio iz sebe Šua te ispljunuvši Tefnut". Atum ih je odgajao na Benbenu, ali su se oni izgubili u okeanu. Atum je poslao svoje oko po njih i ono ih je vratilo njemu, a on je sreće proplakao, stvorivši ljude i božicu Hator. Atum je ljude potom postavio na Zemlju; njegov sin Šu bio je faraon. Poslije je Atum postao samo bog zalazećeg Sunca, te je kao takav prikazan sa ovnovom glavom. Prikazivan je i kako se bori sa Apopom. Atumov je epitet "Gospodar Dvije zemlje", a taj naslov su koristili i faraoni. Atumovo ime znači "ukupnost", jer se u Heliopolisu vjerovalo da je Atum bio početak svih stvari. Poslije je Ra smatran stvoriteljem svega. Faraoni su se često prikazivali kao Atumovi nasljednici, primjerice Horemheb, (na desnoj slici), čiji je kip pronađen u hramu u Luxoru.
Iusaset
Iusaset (Juesaes, Ausaas, Iusas, Jusas) je ženski oblik Atuma, njegov aspekt. Zvana je "bakom bogova". Prikazana je s Hatorinom krunom (rogovima i Suncem), te Mutinim lešinarom. Zvana je "Božijom rukom" ili "Atumovom sjenom" te mu je poslije dodana kao žena, majka Šua i Tefnut. Rau, koji je zamijenio Atuma u mitologiji, dodana je žena Ratet, kao njegov ženski aspekt.
Draža Mihailović
Dragoljub "Draža" Mihailović (također Čiča, Draža Mihailović), rođen 26. aprila 1893. godine u Ivanjici, u Kraljevini Srbiji bio je armijski general i načelnik Štaba Vrhovne komande samoprozvane Jugoslovenske vojske u Otadžbini,  nastale povezivanjem četničkih odreda u okupiranim dijelovima Srbije, kao i ministar vojske, mornarice i vazduhoplovstva Kraljevine Jugoslavije, u prvoj i drugoj vladi Slobodana Jovanović, u međuvladi Miloša Trifunovića i vladi Božidara Purića, u toku Drugog svjetskog rata. Mada je formalno bio ministar, de facto tu funkciju nikada nije obavljao. Kao jugoslavenski monarhista i srpski nacionalist, Mihailović je težio ponovnoj uspostavi Kraljevine Jugoslavije i uspostavljanju Velike Jugoslavije s etnički čistom Velikom Srbijom, koja bi trebala obuhvaćati prostore današnje Sjeverne Makedonije, Kosova, Crne Gore, Bosne i Hercegovine, Srema, Banata i Bačke. Nakon završetka Drugog svjetskog rata uhapšen je i u Beogradskom procesu osuđen je na smrt strijeljanjem zbog kolaboracije i ratnih zločina. Godine 2015. Viši sud u Beogradu je usvojio zahtjev za njegovu rehabilitaciju, te proglasio ništavnom presudu koja je donesena 69 godina ranije.
Biografija
Rođen je 26. aprila 1893. godine u Ivanjici, Kraljevini Srbiji od roditelja Mihaila i Smiljane Mihailović. Prije no što se u Ivanjici zaposlio kao pisar Moravičkog sreza, Mihailo Mihailović je iza sebe već imao jedan brak i dvoje djece. Osim Draže, Smiljana i Mihailo dobili su kćerke Milicu i Jelicu. Mihailovićevi roditelji su umrli relativno rano. Otac Mihailo je umro od tuberkuloze odmah po Jeličinom rođenju, a majka Smiljana pet godina kasnije. Zato je 1901. godine njihov stric, veterinarski major Vladimir Mihailović, doveo siročad u svoj dom u Beogradu, u Studeničkoj ulici (danas ulica Svetozara Markovića), preuzevši staranje o njima.
Školovanje
Pošto je završio četiri razreda osnovne škole, Mihailović je u jesen 1904. godine upisan u prvi razred Treće muške gimnazije. U ovoj gimnaziji završio je prva tri razreda, a slijedeća tri u Drugoj beogradskoj gimnaziji. Prvog septembra 1910. godine Draža je stupio u 43. klasu Niže škole Vojne akademije u Beogradu. Poslije šest mjeseci, 1. marta 1911. godine bio je unaprijeđen u čin pitomca-kaplara, a poslije dvije godine, 1. septembra 1912, u čin pitomca-podnarednika. U septembru 1912. 43. klasa Niže škole vojne akademije je krenula u Prvi balkanski rat protiv Osmanlijskog Carstva, a odmah potom, početkom 1913, i u Drugi balkanski rat protiv Bugarske.
1941.
Nakon njemačkog napada na Kraljevinu Jugoslaviju pukovnik Draža Mihailović izbjegava zarobljavanje i sa grupom oficira i vojnika jugoslavenske kraljevske vojske probija se na Ravnu Goru u Srbiji. Ondje 8. maja osniva "Komandu četničkih odreda jugoslavenske vojske" te počinje oko sebe okupljati pripadnike raznih četničkih organizacija, vojnike poražene jugoslavenske vojske i političare iz prijetarnih stranaka. Pokušavao je oko sebe stvoriti pokret otpora Nijemcima koji bi u trenutku protivudara zapadnih saveznika protjerao okupatora. Nije odobravao otvoreni otpor okupatoru nego radije manje diverzije, naoružavanje i pripremanje za otpor. 29. augusta sklapa tajni sporazum o saradnji sa generalom Milanom Nedićem, predsjednikom kvislinške vlade Srbije. Istovremeno na tlu Srbije i ostatka Jugoslavije nastaje nastaje partizanski pokret otpora predvođen komunistima i Josipom Brozom Titom. S obzirom na isti cilj, obnovu Jugoslavije, Draža i Tito su se sastali 19. septembra u selu Struganik kraj Valjeva i 27. oktobra u Brajićima. Na prvom sastanku je dogovorena labava saradnja partizanskih i četničkih jedinica ali na oba sastanka Draža je odbio aktivnu borbu protiv Nijemaca. Na drugom sastanku je zatražio i dobio od Tita 500 pušaka i municiju za četnike. 1. novembra, Dražine četničke jedinice napadaju Užice, sjedište partizanskog teritorija, ali doživljavaju katastrofalan poraz. Draža na brzinu sklapa primirje sa Titom i 13. novembra se sastaje sa Nijemcima gdje sklapaju tajni dogovor o saradnji njemačkih i četničkih jedinica u borbi protiv partizana. Draža naređuje većini svojih jedinica da se legaliziraju kod srbijanskih kvislinških vlasti i formalno stave pod Nedićevo zapovjedništvo kako ih Nijemci ne bi držali neprijateljima ali te jedinice i dalje ostaju pod njegovom kontrolom.
1942.
U januaru Mihailović napušta Srbiju i prelazi u Crnu Goru. 11. januara kralj Petar II. iz Londona imenuje Mihailovića Ministrom vojske, mornarice i zarkoplovstva u izbjegloj vladi Kraljevine Jugoslavije i daje mu čin generala. I četnici pod Mihailovićevim zapovjedništvom su od kralja Petra II. proglašeni "Jugoslavenskom vojskom u otađbini" kako će se oni do kraja rata službeno nazivati.
19. augusta Mihailović naređuje napad četničkih jedinica na Foču koju sa tada držali ustaše. Nakon što su zauzeli grad, četnici su počinili neviđen pokolj nad muslimanskim stanovništvom a procjenjuje se da je ubijeno 2000/3000 Muslimana. Nakon toga su u grad ušle italijanske jedinice kako bi spriječile ustaše da interveniraju protiv četnika.
1943.
mini|Draža Mihailović i njegovi oficiri U martu Mihailović osobno zapovjeda četničkim snagama od 20.000 ljudi koje su trebale pomoći Nijemcima, Italijanima i ustašama u uništenju partizana u bitci na Neretvi. nakon što su partizani prešli na lijevu obalu Neretve izvan dosega Nijemaca, Nijemci su očekivali od Mihailovićevih četnika da unište partizane. No u borbama kod Kalinovika i Nevesinja četnici bivaju potpuno razbijeni i trpe veliki poraz. Glavni zapovjednik njemačkih snaga na Balkanu, general Alexander von Lohr je izvjestio njemačko vrhovno zapovjedništvo da Draža Mihailović snosi glavnu krivicu za neuspjeh i da je kao vojni zapovjednik potpuno zakazao. U aprilu Mihailović napušta Lipovo i vraća se u Srbiju. Od maja se iz Londona sve više traži traži da četnici prestanu s napadima na partizane i da započnu borbu s okupatorima. Četnici više i ne skrivaju saradnju s Nijemcima u borbi protiv partizana i 28. novembra zapadni saveznici odlučuju uskratiti materijalnu pomoć Mihailovićevim četnicima. Krajem 1943. počeo se kriti u istočnoj Bosni gdje je zajedno sa svojim trupama počinio zločine nad civilnim bošnjačkim i hrvatskim stanovništvom kao i nad pripadnicima partizanskog pokreta. Sa svojim trupama se na početku borio protiv Njemačkog okupatora, dok je kasnije četnički pokret počeo otvoreno surađivati sa okupatorom u borbi protiv jugoslavenskih partizana.
1944.
Polovicom januara Mihailović u selu Ba organizira tzv. Svetosavski kongres, kao pandan Drugom zasjedanju AVNOJ-a krajem 1943. na kongresu su učestvovali pripadnici prijeratnih srpskih stranaka i četnički visoki oficiri a Mihailovićeva namjera je bila prikazati kongres kao "svejugoslvenski" skup a četnike kao vojsku svih naroda Jugoslavije koja ima podršku zapadnih saveznika.
U maju Mihailović naređuje ubistvo Koste Pećanca, vođe suparničkog četničkog pokreta. Istog mjeseca svi američki i britanski oficiri za vezu su povučeni iz četničke vrhovne komande.
U junu kralj Petar II. oduzima Mihailoviću ministarski položaj i generalski čin.
20. augusta Mihailović se tajno sastaje sa Milanom Nedićem u Ražani kod Kosjerića i s njime sklapa novi sporazum. Nedić je obećao Mihailoviću predati 100.000.000 dinara radi četničkih plaća.
U septembru partizanske snage osvajaju veći dio Srbije. u zapadnoj Srbiji, u borbama na Kopaoniku i Zlatiboru, četničke snage pod mihailovićevim zapovjedništvom su poražene i Mihailović sa svojim štabom prelazi u Bosnu.
1945.
U martu se sastaje sa većinom svojih zapovjednika na planini Vučjak u sjeveroistočnoj Bosni ali ga neki od njih napuštaju. Četnici se međusobno djele i uz Mihailovića ostaje 10.000 ljudi. Mihailović šalje generala Svetomira Đukića da pregovara sa Antom Pavelićem radi stvaranja srpsko-hrvatsko-slovenskog antikomunističkog bloka. kako su Mihailovićeve jedinice bile ugrožene od partizana nije čekao kraj pregovora i krenuo je natrag prema Srbiji.
10. maja Mihailovićevi četnici se sukobljavaju sa partizanima na Zelengori i bivaju poraženi. Preživjelih 5000 četnika se djele na manje grupe i raspršuju se. Mihailović ostaje sa jednom grupom na prostoru Istočne Bosne. Odsjek zaštite Naroda (OZN-a), 12. marta 1946, uhapsio je Dražu Mihailovića 10. juna 1946. izveden je pred sud gdje je konačno osuđen 15. jula 1946. godine na smrt zbog ratnih zločina i veleizdaje. Strijeljan je 17. jula 1946. godine u Lisičijem Potoku. Organizacije koje sebe smatraju nasljednicima četničkog pokreta veličaju ga kao heroja.
Suđenje
Tokom sudskog procesa održanog od 10. juna do 15. jula 1946. godine, poznatog kao Beogradski proces, i iznešenih dokaza Draža Mihailović je osuđen na smrt a njegovo pogubljenje je izvršeno 2 dana kasnije 17. jula 1946.
Nakon rata
Nakon završetka rata Mihalović se skrivao u istočnoj Bosni i, za razliku od većine četničkih vođa, nije prebjegao na Zapad. Uzalud je pokušavao povezati razbacane četničke grupice. Nakon što su agenti OZN-e zarobili četničkog pukovnika Nikolu Kalabića, ovaj je pristao predati im Mihailovića da spasi život. 12. marta 1946. agenti OZN-e su zarobili Mihailovića na planini Zlatibor. Na suđenju koje je trajalo od 10. juna do 15. jula 1946., zbog izdaje i ratnih zločina, Draža Mihailović je osuđen na smrt strijeljanjem. Nakon što je odbijena žalba, Mihailović i još osam oficira su pogubljeni 17. jula 1946. u Lisičjem potoku. Tijela su im pokopana u neobilježenom grobu.
Odlikovanja
Uprkos protestima iz Hrvatske, BiH, ali i Srbije, kćeri četničkog vođe Draže Mihailovića uručen je Orden za zasluge (Legion of merit), najviše američko odlikovanje za strance, kojim je američki predsjednik Harry Truman 1948. posthumno odlikovao Mihailovića, za spašavanje života američkih pilota oborenih od strane njemačke nacističke vojske.
IC 1756
IC 1756 (također poznat kao IRAS 01545-0042, MCG 0-6-5, PGC 7328 i UGC 1429) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 306 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,40 (125 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (18 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Edward Emerson Barnard.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Messier 109
Messier 109 (također poznat kao M109, NGC 3992, IRAS 11549+5339, MCG 9-20-44, PGC 37617 i UGC 6937) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 83.5 ± 24 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 7,50 (105 hiljada sg) a najmanji 4,4 ugaonih minuta (62 hiljade sg).
Karakteristike
1956. godine u galaksiji je eksplodirala supernova SN 1956A, jedina dosad uočena u toj galaksiji. Sjaj supernove ja u maksimumu dostigao + 12.3 magnitude.
M109 ima tri satelitske galaksije, UGC 6923, UGC 6940 i UGC 6969.
Okruženje
M109 je najsjajnija galaksija u M109 grupi, velikoj grupi galaksija smještenih u sazviježđu Velikog medvjeda, za koje se špekuliše da ima preko 50 galaksija.
Amaterska posmatranja
Gledano 200 mm teleskopom M109 nije naročito zanimljiva. Vidi se tek kao veoma tamna elipsasta mrlja.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Policijska misija Evropske unije
Policijska misija Evropske unije ( ili EUPM) jest misija Evropske unije koja nastoji da u Bosni i Hercegovini putem usmjeravanja, praćenja i kontrole rada u policijskim službama uspostavi održivu, profesionalnu i multietničku policiju koja djeluje u skladu s evropskim i međunarodnim standardima. Ovo je prva misija ove vrste poduzeta od strane Evropske unije, te je definisana u okviru Zajedničke vanjske i sigurnosne politike EU. EUPM je nasljednik Međunarodne policijske misije Ujedinjenih nacija u BiH, čiji je mandat završen krajem 2002. godine.
EUPM djeluje u saradnji sa Specijalnim predstavnikom Evropske unije koji također ima mandat kao UN-ov Visoki predstavik za Bosnu i Hercegovinu. U okviru svoje strategije i zadatih ciljeva EUPM pomaže agencijama za spovođenje zakona u BiH u borbi protiv organizovanog kriminala, procesuiranju krivičnih djela ratnog zločina kao i u reformi policije u Bosni i Hercegovini.
NGC 4908
NGC 4908 (također poznat kao MCG 5-31-90, PGC 44832 i UGC 8129) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 230 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,00 (67 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (53 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 11. aprila 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ilovice (Trnovo, FBiH)
Ilovice su naseljeno mjesto u općini Trnovo, Bosna i Hercegovina.
Evolucijska historija biljaka
thumb|300px|[[Filogeneza|Filogenetsko stablo biljaka. Monofiletske grupe su označene crnim, a parafitske plavim slovima slovima]] Evolucijska historija biljaka proučava biološku evoluciju biljaka, koja su opisana u vrlo različitim razinama složenosti, u rasponu od jednoćelijskih I složenih morskih mikroalgi i prvih kopnenih biljaka, kao što su mahovine, zatim pojave vaskularnih biljaka poput likopodija i paprati, dolaskom do razvoja najveće složenosti koja se primjećuje kod biljaka sa češerima (gimnosperme) i cvjetnica (angiospermi).
Porijeklo algi
Podrijetlo svih biljaka povezano je s porijeklom prve biljne ćelije, koja tvori i prve alge, odnosno prve fotosintetske eukariote koji su već stekli prvi “plasto” (ili hloroplast). Filogenetski, odgovaraju kladusu Archaeplastida, za koje je prednožen taksonomski rang carstva Plantae (Cavalier-Smith 1998).
Simbiogenetičko porijeklo
thumb|330px|Porijeklo prvih struktura, označenih kao [[plasto.]] Danas je prepoznato da porijeklo prve biljne ćelije počinje u procesu zvanom simbiogeneza ili serijska endosimbioza, nastalom slično izvoru prve eukariotske ćelije (eukariogeneza), koji se odvijao biološkom fuzijom cijanobakterija (fotosintetskih bakterija) i protozoa (heterotrofnih protista, biflagelata kladusa Corticata). Ovaj proces predstavlja primarnu endosimbiozu, gdje protozoa postupno obuhvata cijanobakteriju, od međusobnog simbiotskog odnosa do prisilnog integriranja ćelijskih mehanizama. To je pokazano na osnovu genetičke i ultrastrukturne sličnosti između plastida i cijanobakterija, gdje cijanobakterije pretrpe drastično smanjenje svog genoma, s gubitkom i / ili prijenosom gena u ćelijsko jedro.
Historija
thumb|140px|Alge [[prazinofite su jednoćelijske i smatraju se primitivnim.]]
Najstariji postulat o porijeklu biljaka jpotiče iz 1883. godine, kada je francuski botaničar Andreas Franz Wilhelm Schimper predložio da fotosintetski kapacitet biljnih ćelija može doći od cijanobakterija iz prirode. Godine 1904. Ernst Haeckel, promatrajući hloroplaste, predložio je da bi biljke evoluirale simbiozom između zelene ćelije i druge nezelene fagotropne ćelije, a 1909. Rus Konstantin Mereschkowski predstavio je hipotezu da je porijeklo hloroplasta potiče iz simbiotskih procesa i skovao pojam simbiogeneza. Konačno, to je dokazala teorija zvana serijska endosimbioza Lynna Margulisa (1967) i F.J.R. Taylora (1974).
Dokazi
Evolucijske teorije o biljnom simbiogenetskom porijeklu imaju potporu u sličnosti između cijanobakterija i plastida. U glaukofita čiji se plastidi nazivaju cijanele, homologije se još uvijek opažaju na nivou membrane zbog prisustva galaktolipida, proteina i tipskog bakterijskog zida od peptidoglikana. Kružna DNK slična je prokariotskim i cijanobakterijskim genima, otkrivenim i u plazmi i u jedru. Ribosomi su prokariotske veličine: 70S. Plasto je osjetljiv na antibiotike poput streptomicina i kanamicina. Postoji sličnost u mehanizmima fotosistema (I i II), prisutnosti membrana tilakoida sa cijanobakterijskim fotosintetskim pigmentima, kao što su hlorofil i karoten, pored prisustva fikobilisoma kod glaukofita i rodofita.
Evolucija algi
thumb|150px|[[Delisea, alga iz porodice Florideophyceae.]] Jedan od najvažnijih faktora koji je usmjeravao evoluciju i diverzifikaciju algi je utjecaj okoline. Alge Rhodophyta su podijeljene u dvije vrlo stare grupe: Cyanidiophyceae, koje su jednobojne u modrozelene stukture; alge koje su preživjele u termokiseloj sredini (pH oko 0,05 do 3, uz temperature od gotovo 56 °C. U takvim okruženjima, obično se nalaze samo prokariotski organizmi ekstremofili.  Sdruge strane, crvene alge (kladus Rhodophytina), razvile surodoplaste sa crvenim pigmentima, što je pogodovalo apsorpciji plave svjetlosti, omogućujući takvim algama da nastane dubinu do oko 268 m i sa samo 0,0005% sunčeve svjetlosti.
thumb|left|160px|[ Durvillaea antarctica, smeđe alge (Ochrophyta).]] Iz crvenih algi i njihove interakcije s drugim protistima, pojavila se nova vrsta algi: opet simbiogeneza djeluje kao važan evolucijski faktor, budući da hromofitne alge (Chromista) potiču iz sekundarne endosimbioze između dvobičastih protista i crvenih algi, iako je također moguće da se radilo o nekoliko neovisnih endosimbiotskih događaja. Zato, alge kriptofite, haptofite okrofite (potonje poznate kao alge heterokonte, kao što je feofit) imaju plastide okružene sa četiri membrane i imaju hlorofil a i c. Druge sekundarne, tercijarne i neke primarne endosimbioze stvorile su više grupa algi. Ove nove vrste algi nisu klasificirane u carstvo Plantae. thumb|180px|Morska zelena salata, zelena alga sa [[hlorofilom]] Zelene alge, zbog vrste pigmentacije koju daju hlorofili a i b, zahtijevaju dobro osvjetljenje, pa se šire u površinske vode; hlorofiti  su se uglavnom proširili u morskim ekosistemima, karofiti su su rasprostranjeni  u slatkovodnim okruženjima. Jednoćelijske zelene alge bile su dominantne u fitoplanktonu paleozoika, o čemu svjedoče fosili tipa prazinofita. Tokom mezozoika, morske zelene alge postepeno su se proriedile, u korist kormofitnih algi (koje sadrže rodoplaste), kao što su kokolitofore, dijatomeje i dinoflagelate s. Prisustvo zelenih algi karofita u slatkovodnim ekosistemima, dovelo je do pojave i naknadne kolonizacije svih kontinenata, novom grupom koju danas zovemo kopnene biljke.
Filogenija plastida
Iako filogenija algi još nije dobro usaglašena, nedavna studija (2015) koja se temelji na plastidnom genomu a uzimajući u obzir raspodjelu glavnih pigmenata, dobiva se sljedeći rezultat (kladogram):
Ovaj kladogram omogućava opažanje da, iako su alge polifiletna skupina prema svom nuklearnom genomu, počevši od plastidnog genoma, naprotiv tome, sve alge i biljke su povezane. Archaeplastida (etimološki, stari plasto) uključuju porijeklo biljne ćelije; sadrže hlorofil a i karoten, pigmente cijanobakterijskog porijekla koji su univerzalni, kao što se javljaju u svim algama i biljkama. Hlorofil b pojavljuje se u kladusu hloroplastide (= zelenoplastidne, sinonim za Viridiplantae), koji se javlja u hloroplastima zelenih algi i kopnenih biljaka. Fikobiliproteinu su cijanobakterijskog porijekla i očuvani su u rodofitima i glaukofit.
Serijska endosimbioza
thumb|150px|[[Euglena|Euglena mutabilis (Euglenophyceae)]] Hlorofili c (varijante c1 i c2) pojavljuju se u plastu prethodnika kromofitnih algi (hromatske alge). Prva izvedena alga bila bi kriptofit, koja bi nastala iz sekundarne endosimbioze s crvenim algama: crveni pigment fikoerintrin i r-fikocijanin su karakteristični za rodoplaste crvenih algi i kriptofita, a haptofite i okrofite prati prisustvo karotenoidnih pigmenata fukoksantina  i diatoksantina, također hlorofila c3, a obje grupe imaju afinitet u strukturi tilakoida. Sukcesivni endosimbiotski događaji proizveli su više grupa algi: alge Chromerida su Alveolata koje su nastale iz tercijarne endosimbioze sa okrofitnim mikroalgama, dok su se  Euglenophyceae (Euglenozoa) i Chlorarachniophyta (Cercozoa)  pojavile neovisnom sekundarnom endosimbiozom sa hlorofitama. S druge strane, dinoflagelatne fotosintetske alge imaju složeniju i noviju evolucijsku istoriju, jer je nekoliko njih nastalo naknadnom endosimbiozom s hlorofitama, haptofitama, kriptofitama i ohrofitnim mikroalgama kao što je dijatomeje i silikoflagelati.
Višećelijske biljke
Evolucija višećelijskih oblika javlja se u više navrata, što se može primijetiti kod crvenih, smeđih, hlorofitnih i karofitnih algi. Međutim, moguće je da se to dogodilo u više drugih slučajeva, jer postoje grupe koje imaju i jednoćelijske i višećelijske oblike, kao što je opaženo u tri potkladusa skupine Chlorophytina (Ulvophyceae, Chlorophyceae i Trebouxiophyceae). Skupina prazinofite je takođe višećelijska: Palmophyllales.
U Streptophyta postoje dvije bazne karofitne alge koje su jednostanične: Mesostigma i Chlorokybus, ostatak karofita i kopnenih biljaka čine oblici neimenovana kladusa višećelijskih streptofita. Uočljiva je postupnost nastanka višećelijskih oblika u svojoj složenosti; u Klebsormidiales postoje jednostavne nitaste, u konjugiranim algama (Zygnematophyceae) vlakna su razgranata, ali postoje i jednoćelijske, zatim se pojavljuju Coleochaetales koje predstavljaju tkivo parenhima, u Charales razvijaju se makroalge i konačno se u Embryophyta pojavljuju prve kopnene biljke. thumb|210px|Rod [[Chara obuhvata makroalge karofite. Prema većini studija, alge Charales su blizu kopnenih biljaka, tvoreći sa njima kladus, koji se zove Streptophytina.]] U crvenim algama, višećelijske se javljaju u tri grupe: Među hromatskim algama postoji jedna višećelijska grupa: Phaeophyceae, koje su u Ochrophyta poznate kao smeđe ili feofilne alge, visoko razvijene i čelijska diferencijacija tkivno diferencirane