cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nanotehnologija
Porijeklo
Početkom 2000-ih, ovo polje je privuklo povećanu naučnu, političku i komercijalnu pažnju što je dovelo do kontroverzi i napretka. Pojavile su se kontroverze u vezi sa definicijama i potencijalnim implikacijama nanotehnologija, što je ilustrovano u izvještaju Kraljevskog društva o nanotehnologiji. Pokrenuti su izazovi u vezi izvodljivosti primjena koje su zamislili zagovornici molekularne nanotehnologije, što je kulminiralo javnom debatom između Drexlera i Smalleya 2001. i 2003.
U međuvremenu, počela se pojavljivati komercijalizacija proizvoda zasnovana na napretku u nanotehnologijama. Ovi proizvodi su ograničeni na masovnu primjenu nanomaterijala i ne uključuju atomsku kontrolu materije. Neki primjeri uključuju Silver Nano platformu za korištenje srebrnih nanočestica kao antibakterijskog agensa, prozirne kreme za zaštitu od sunca na bazi nanočestica, jačanje ugljičnih vlakana korištenjem nanočestica silicij dioksida i karbonske nanocijevi za tekstil otporan na mrlje.
Vlade su krenule sa promovisanjem i finansiranjem istraživanja u nanotehnologiji, kao što je u SAD sa Nacionalnom inicijativom za nanotehnologiju, koja je formalizovala definiciju nanotehnologije zasnovanu na veličini i uspostavila finansiranje istraživanja na nanorazmjeri, a u Evropi preko Evropskih okvirnih programa za istraživanje i tehnološki razvoj.
Sredinom 2000-ih nova i ozbiljna naučna pažnja počela je da cvjeta. Pojavili su se projekti za izradu mapa puta za nanotehnologiju koje su usmjerene na atomski preciznu manipulaciju materijom i raspravljaju o postojećim i projektovanim sposobnostima, ciljevima i primjenama.
Dioksigenaza
desno|180px|thumb|Molekularna struktura proteina koji je registriran kodom 1eob Dioksigenaze su oksidoreduktazni enzimi. Cjelokupan aerobni život, počev od jednostavne jednoćelijske vrste bakterija do složenih eukariotskih organizama, evoluirao je tako da zavisi od oksidacijske moći dioksigena u raznim metaboličkim putevima. Od stvaranja energetskog adenozin-trifosfata (ATP) do ksenobiotičke degradacije, korištenje dioksigena kao biološkog oksidanta je široko rasprostranjeno i dosta raznoliko u pogledu tačnog mehanizma djelovanja. Enzimi koriste vrlo veliki broj različitih shema za korištenje dioksigena i to dosta zavisi od supstranta i konkretne reakcije.
Nanotehnologija
Fundamentalni koncepti
Nanotehnologija je inženjering funkcionalnih sistema na molekularnoj razmjeri. Ovo pokriva i trenutni rad i naprednije koncepte. U svom izvornom smislu, nanotehnologija se odnosi na projektovanu sposobnost konstruisanja predmeta odozdo prema gore, koristeći tehnike i alate koji se danas razvijaju kako bi se napravili potpuni proizvodi visokih performansi.
Dioksigenaza
Razlike od monooksigenaza
U monooksigenazama, samo je jedan atom kisika inkorporiran u supstrat dok je drugi reduciran do molekule vode. Dioksigenaze (EC broj 1.13.11) kataliziraju oksidaciju supstrata bez reduciranja jednog atoma kisika iz dioksigena u molekulu vode. Većina dioksigenaza u potpunosti inkorporira dioksigen u jedinstveni supstrat, a razne sheme kofaktora se koriste da bi se to postiglo. Naprimjer, u enzimima koji zavise od α-ketoglutarata, jedan atom dioksigena je inkorporiran u dva supstrata, gdje je jedan uvijek α-ketoglutarat, a ova reakcija se odvija u mononuklearnom centru sa željezom.
Lijevo srce
mini|desno|300px|Dijagram ljudskog srca Lijevo srce je termin koji se koristi da zajedno označi lijevu pretkomoru i lijevu komoru.
Nanotehnologija
Fundamentalni koncepti
Jedan nanometar (nm) je milijarditi dio, ili 10−9 metra. Poređenja radi, tipične dužine veze ugljik-ugljik, ili razmak između ovih atoma u molekuli, su u rasponu od 0.12–0.15 nm, a dvostruka spirala DNK ima prečnik oko 2 nm. S druge strane, najmanji ćelijski oblika života, bakterija iz roda Mycoplasma, ima oko 200 nm dužine. Po konvenciji, nanotehnologija se uzima kao opseg skale od 1 to 100 nm prema definiciji koju koristi Nacionalna inicijativa za nanotehnologiju u SAD. Donja granica je određena veličinom atoma (vodik ima najmanje atome, koji su približno četvrtina nm kinetičkog prečnika) budući da nanotehnologija mora izgraditi svoje uređaje od atoma i molekula. Gornja granica je manje-više proizvoljna, ali je oko veličine ispod koje pojave koje se ne primjećuju u većim strukturama počinju da postaju očigledne i mogu se koristiti u nano uređaju. Ovi novi fenomeni čine nanotehnologiju različitom od uređaja koji su samo minijaturne verzije ekvivalentnog makroskopskog uređaja; takvi uređaji su u većem obimu i spadaju pod opis mikrotehnologije.
Ako stavimo tu razmjeru u drugi kontekst, uporedna veličina nanometra na metar je ista kao veličina klikera u odnosu na veličinu Zemlje. Ili drugačije rečeno: nanometar je količina brade koju prosječnom čovjeku naraste za vrijeme koje mu je potrebno da podigne britvu do lica.
Lijevo srce
Kroz lijevo srce protiče krv sa kisikom koja dolazi putem plućnih vena u lijevu pretkomoru. Zatim kroz bikuspidalni zalistak prelazi u lijevu komoru nakon čega dolazi do sistole komore i ispumpavanja krvi u aortu.
Nanotehnologija
Fundamentalni koncepti
U nanotehnologiji se koriste dva glavna pristupa. U pristupu "odozdo prema gore", materijali i uređaji su izgrađeni od molekularnih komponenti koje se same sastavljaju hemijski prema principima molekularnog prepoznavanja. U pristupu odozgo prema dolje, nano-objekti se konstruiraju od većih entiteta bez kontrole na atomskom nivou.
Lijevo srce
Zid lijeve strane srca je deblji od zida desne strane, kao posljedica jačeg istiskivanja krvi u krvotok.
Nanotehnologija
Fundamentalni koncepti
Oblasti fizike kao što su nanoelektronika, nanomehanika, nanofotonika i nanoinika su se razvile tokom posljednjih nekoliko decenija kako bi pružile osnovnu naučnu osnovu nanotehnologije.
Veći prema manjim: perspektiva materijala
desno|mini| Slika [[Rekonstrukcija površine|rekonstrukcije na čistoj površini od zlata ( 100 ), kako je vizualizirana pomoću skenirajuće tunelske mikroskopije . Položaji pojedinačnih atoma koji čine površinu su vidljivi.]] Nekoliko fenomena postaje izraženo kako se veličina sistema smanjuje. To uključuje statističke mehaničke efekte, kao i kvantno mehaničke efekte, na primjer "efekt kvantne veličine" gdje se elektronska svojstva čvrstih materija mijenjaju sa velikim smanjenjem veličine čestica. Ovaj efekt ne dolazi u obzir prelaskom sa makro na mikro dimenzije. Međutim, kvantni efekti mogu postati značajni kada se dosegne raspon veličine nanometara, obično na udaljenostima od 100 nanometara ili manje, u takozvanom kvantnom području. Osim toga, brojna fizička (mehanička, električna, optička, itd.) svojstva se mijenjaju u poređenju sa makroskopskim sistemima. Jedan primjer je povećanje odnosa površine i zapremine koje mijenja mehanička, termička i katalitička svojstva materijala. Difuzija i reakcije na nanoskali, materijali nanostrukture i nanouređaji s brzim transportom iona općenito se nazivaju nanoionikom. Mehanička svojstva nanosistema su od interesa za istraživanje nanomehanike. Katalitička aktivnost nanomaterijala također otvara potencijalne rizike u njihovoj interakciji s biomaterijalima.
Materijali svedeni na nanorazmjeru mogu pokazati različita svojstva u odnosu na ono što pokazuju na makro skali, što omogućava jedinstvene primjene. Na primjer, neprozirne materije mogu postati prozirne (bakar); stabilni materijali mogu postati zapaljivi (aluminij); nerastvorljivi materijali mogu postati rastvorljivi (zlato). Materijal kao što je zlato, koji je hemijski inertan na normalnim razmjerama, može poslužiti kao moćan hemijski katalizator na nanoskali. Veliki dio fascinacije nanotehnologijom proizlazi iz ovih kvantnih i površinskih fenomena koje materija ispoljava na nanoskali.
Od jednostavnog do složenog: molekularna perspektiva
Moderna sintetička hemija dostigla je tačku u kojoj je moguće pripremiti male molekule za gotovo svaku strukturu. Ove metode se danas koriste za proizvodnju širokog spektra korisnih hemikalija kao što su farmaceutski proizvodi ili komercijalni polimerii. Ova sposobnost postavlja pitanje proširenja ovakve vrste kontrole na sljedeći veći nivo, tražeći metode za sklapanje ovih pojedinačnih molekula u supramolekularne sklopove koji se sastoje od mnogih molekula raspoređenih na dobro definisan način.
Takvi pristupi odozdo prema gore trebali bi biti sposobni za proizvodnju uređaja paralelno i biti mnogo jeftiniji od metoda odozgo prema dole, ali bi potencijalno mogli biti preopterećeni čim se veličina i složenost željenog sklopa povećaju. Većina korisnih struktura zahtijeva složene i termodinamički malo vjerovatne rasporede atoma. Ipak, postoji mnogo primjera samosastavljanja zasnovanog na molekularnom prepoznavanju u biologiji, najupečatljivije je Watson-Crick uparivanje baza i interakcije enzima i supstrata. Izazov za nanotehnologiju je mogu li se ovi principi koristiti za izradu novih konstrukcija pored prirodnih.
Molekularna nanotehnologija: dugoročni pogled
Molekularna nanotehnologija, koja se ponekad naziva i molekularna proizvodnja, opisuje projektovane nanosisteme (mašine nanorazmjera) koje rade na molekularnoj skali. Molekularna nanotehnologija je posebno povezana sa molekularnim asemblerom, mašinom koja može proizvesti željenu strukturu ili uređa,j atom po atom, koristeći principe mehanosinteze. Proizvodnja u kontekstu produktivnih nanosistema nije povezana, i treba se jasno razlikovati od konvencionalnih tehnologija koje se koriste za proizvodnju nanomaterijala kao što su ugljenične nanocevi i nanočestice.
Kada je termin "nanotehnologija" nezavisno skovao i popularizovao Eric Drexler (koji u to vreme nije znao za raniju upotrebu kod Norio Taniguchija), on se odnosio na buduću proizvodnu tehnologiju zasnovanu na molekularnim mašinskim sistemima. Pretpostavka je bila da biološke analogije tradicionalnih komponenti mašina na molekularnoj razmjeri pokazuju da su molekularne mašine moguće: na osnovu bezbrojnih primjera pronađenih u biologiji, poznato je da se mogu proizvesti sofisticirane, stohastički optimizirane biološke mašine.
Nada postoji da će razvoj nanotehnologije omogućiti njihovu izgradnju na neki drugi način, možda koristeći biomimetičke principe. Međutim, Drexler i drugi istraživači su predložili da se napredna nanotehnologija, iako je možda prvobitno implementirana biomimetičkim sredstvima, u konačnici može zasnivati na principima mašinstva, odnosno proizvodnoj tehnologiji zasnovanoj na mehaničkoj funkcionalnosti ovih komponenti (kao što su zupčanici, ležajevi, motori i strukturni elementi) koji bi omogućili programabilnu, pozicionu montažu prema atomskoj specifikaciji. Fizičke i inženjerske performanse uzornih dizajna analizirane su u Drexlerovoj knjizi Nanosystems: Molecular Machinery, Manufacturing, and Computation (Nanosistemi: molekularna mašina, proizvodnja i računanje).
Općenito, vrlo je teško sastaviti uređaje na atomskoj skali, jer se moraju postaviti atomi na druge atome usporedive veličine i ljepljivosti. Drugi stav, koji je iznio Carlo Montemagno, je da će budući nanosistemi biti hibridi silicijske tehnologije i bioloških molekularnih mašina. Richard Smalley je tvrdio da je mehanosinteza nemoguća zbog poteškoća u mehaničkom manipulisanju pojedinačnim molekulama.
To je dovelo do razmjene pisama u ACS publikaciji Chemical & Engineering News 2003. Iako biologija jasno pokazuje da su sistemi molekularnih mašina mogući, nebiološke molekularne mašine su danas tek u povojima. Lideri u istraživanju nebioloških molekularnih mašina su Alex Zettl i njegove kolege u Lawrence Berkeley Laboratories i UC Berkeley. Oni su konstruisali najmanje tri različita molekularna uređaja čije se kretanje kontroliše sa radne površine sa promjenljivim naponom: nanocijevni nanomotor, molekularni aktuator i nanoelektromehanički relaksacioni oscilator. Pogledajte nanocijevni nanomotor za više primjera.
Eksperiment koji pokazuje da je poziciono molekularna montaža moguća izveli su Ho i Lee na Univerzitetu Cornell 1999. godine. Koristili su skenirajući tunelski mikroskop da pomjere pojedinačnu molekulu ugljičnog monoksida (CO) do pojedinačnog atoma željeza (Fe) koji se nalazi na ravnom srebrnom kristalu i hemijski vezali CO za Fe primjenom napona.
Trenutna istraživanja
desno|mini| Grafički prikaz [[Rotaxane|rotaksana, korisnog kao molekularni prekidač]] desno|mini| Ovaj DNK [[tetraedar je umjetno dizajnirana nanostruktura tipa napravljena u oblasti DNK nanotehnologije. Svaki rub tetraedra je dvostruka spirala DNK od 20 parova baza, a svaki vrh je spoj sa tri kraka.]] mini|Rotirajući pogled na C60, jednu vrstu fulerena desno|mini| Ovaj uređaj prenosi energiju iz nano-tankih slojeva [[Kvantni bunar|kvantnih bunara do nanokristala iznad njih, uzrokujući da nanokristali emituju vidljivu svjetlost. ]]
Nanomaterijali
Područje nanomaterijala uključuje podpolje koje razvija ili proučava materijale koji imaju jedinstvena svojstva koja proizilaze iz njihovih nanosmjernih dimenzija.
Pristupi odozgo prema dole
Oni nastoje stvoriti manje uređaje koristeći veće za vođenje njihovog sklapanja.
Funkcionalni pristupi
Oni nastoje razviti komponente željene funkcionalnosti bez obzira na to kako bi se mogle sastaviti.
Spekulativno
Ova potpolja nastoje da predvide koje bi pronalaske nanotehnologija mogla donijeti ili da pokušaju predložiti plan po kome bi istraživanje moglo napredovati. Oni često imaju širok pogled na nanotehnologiju, s većim naglaskom na njene društvene implikacije, nego na detalje o tome kako bi takvi izumi zapravo mogli biti stvoreni.
Dimenzionalnost u nanomaterijalima
Nanomaterijali se mogu klasifikovati u 0D, 1D, 2D i 3D nanomaterijale. Dimenzionalnost igra glavnu ulogu u određivanju karakteristika nanomaterijala uključujući fizičke, hemijske i biološke karakteristike. Sa smanjenjem dimenzionalnosti, uočava se povećanje omjera površine i volumena. Ovo ukazuje da nanomaterijali manjih dimenzija imaju veću površinu u poređenju sa 3D nanomaterijalima. Nedavno su dvodimenzionalni (2D) nanomaterijali opsežno istraženi za elektroniku, biomedicinu, isporuke lijekova i primjene biosenzora.
Alati i tehnike
desno|mini| Tipična [[Mikroskopija atomskih sila|AFM postavka. Mikroproizvedena konzola sa oštrim vrhom se odbija od karakteristika na površini uzorka, slično kao kod fonografa, ali u mnogo manjoj razmjeri. Laserski snop reflektuje se sa stražnje strane konzole u set fotodetektora, omogućavajući mjerenje otklona i sastavljanje u sliku površine.]] Postoji nekoliko važnih savremenih razvoja. Mikroskop atomske sile (AFM) i skenirajući tunelski mikroskop (STM) su dvije rane verzije sondi za skeniranje koje su pokrenule nanotehnologiju. Postoje i druge vrste mikroskopije skenirajuće sonde. Iako je konceptualno sličan skenirajućem konfokalnom mikroskopu koji je razvio Marvin Minsky 1961. i skenirajućem akustičnom mikroskopu (SAM) koji su razvili Calvin Quate i saradnici 1970-ih, noviji mikroskopi za skeniranje sonde imaju mnogo veću rezoluciju, budući da nisu ograničeni talasnom dužinom zvuka ili svjetlosti.
Vrh sonde za skeniranje također se može koristiti za manipulaciju nanostruktura (proces koji se naziva pozicioni sklop). Metodologija skeniranja orijentisana na karakteristike može biti obećavajući način za implementaciju ovih nanomanipulacija u automatskom režimu. Međutim, ovo je još uvijek spor proces zbog male brzine skeniranja mikroskopa.
Razvijene su i različite tehnike nanolitografije kao što su optička litografija, rentgenska litografija, dip pen nanolitografija, litografija elektronskim snopom ili litografija nanootiska. Litografija je tehnika izrade odozgo prema dole u kojoj se rasuti materijal smanjuje u veličinu na uzorak nano-razmjera.
Druga grupa nanotehnoloških tehnika uključuje one koje se koriste za proizvodnju nanocijevi i nanožica, one koje se koriste u proizvodnji poluprovodnika kao što su: duboka ultraljubičasta litografija, litografija elektronskim snopom, obrada fokusiranim ionskim snopom, litografija nanootiska, taloženje atomskog sloja i taloženje molekularnom parom, i dalje uključujući molekularne tehnike samosastavljanja kao što su one koje koriste di-blok kopolimere. Preteče ovih tehnika prethodile su eri nanotehnologije i predstavljaju proširenje u razvoju naučnog napretka, a ne tehnike koje su osmišljene sa jedinom svrhom stvaranja nanotehnologije i koje su rezultat istraživanja nanotehnologije.
Pristup odozgo prema dole predviđa nanouređaje koji se moraju graditi dio po dio u fazama, kao što se prave proizvedeni predmeti. Skenirajuća sondna mikroskopija je važna tehnika kako za karakterizaciju tako i za sintezu nanomaterijala. Mikroskopi atomske sile i skenirajući tunelski mikroskopi mogu se koristiti za gledanje površina i pomicanje atoma. Dizajniranjem različitih vrhova za ove mikroskope, oni se mogu koristiti za izrezivanje struktura na površinama i za pomoć pri vođenju struktura koje se same sastavljaju. Koristeći, na primjer, pristup skeniranja usmjerenog na karakteristike, atomi ili molekule se mogu pomicati po površini pomoću tehnika mikroskopije skenirajuće sonde. Trenutno je skup i dugotrajan za masovnu proizvodnju, ali vrlo pogodan za laboratorijske eksperimente.
Nasuprot tome, tehnike odozdo prema gore grade ili rastu veće strukture atom po atom ili molekul po molekul. Ove tehnike uključuju hemijsku sintezu, samosastavljanje i poziciono sastavljanje. Interferometrija dvostruke polarizacije je jedan alat pogodan za karakterizaciju samosastavljenih tankih filmova. Druga varijacija pristupa odozdo prema gore je epitaksija molekularnim snopom ili MBE. Istraživači u Bell Telephone Laboratories poput Johna R. Arthura. Alfred Y. Cho i Art C. Gossard razvili su i implementirali MBE kao istraživački alat kasnih 1960-ih i 1970-ih. Uzorci koje je napravio MBE bili su ključni za otkriće frakcionog kvantnog Holovog efekta za koji je 1998. godine dodijeljena Nobelova nagrada za fiziku. MBE omogućava naučnicima da postave atomski precizne slojeve atoma i, u tom procesu, izgrade složene strukture. Važan za istraživanje poluprovodnika, MBE se takođe široko koristi za pravljenje uzoraka i uređaja za novonastalu oblast spintronike.
Međutim, novi terapeutski proizvodi, zasnovani na nanomaterijalima koji reaguju, kao što su ultradeformabilni, na stres osjetljivi Transfersome vezikule, su u razvoju i već su odobreni za ljudsku upotrebu u nekim zemljama.
Prijave
desno|mini|Jedna od glavnih primjena nanotehnologije je u oblasti [[nanoelektronika sa MOSFET's being main nanožice ≈10 nm dužine. Ovo je simulacija takve nanožice.]] mini|Nanostrukture ovoj površini daju s superhidrofobnost, koje omogućavaju vodenim kapljicama oticanje sa [[Kosa ravan|kose ravni.]] mini|Laseri s nanožicom za ultrabrz prijenos informacija u svjetlosnim impulsima Od 21. augusta 2008., Projekt o novim nanotehnologijama procjenjuje da je preko 800 nanotehnoloških proizvoda identifikovanih proizvođača javno dostupno, pri čemu novi izlaze na tržište brzinom od 3-4 sedmično. Projekt navodi sve proizvode u javno dostupnoj online bazi podataka. Većina primjena ograničena je na upotrebu pasivnih nanomaterijala "prve generacije", što uključuje titan dioksid u kremama za sunčanje, kozmetici, površinskim premazima, i nekim prehrambenim proizvodima; Ugljični alotropi koji se koriste za proizvodnju geko trake; srebro u ambalaži za hranu, odjeći, dezinficijensima i kućanskim aparatima; cink oksid u kremama za sunčanje i kozmetici, površinskim premazima, bojama i lakovima za vanjski namještaj; i cerij oksid kao katalizator goriva.
Dalje primjene omogućavaju da teniske loptice traju duže, loptice za golf da lete ravnije, pa čak i kugle za kuglanje da postanu izdržljivije i imaju tvrđu podlogu. Pantalone i čarape su prožete nanotehnologijom kako bi duže trajale i hladile ljude ljeti. Na zavoje se unose nanočestice srebra kako bi se posjekotine brže zacijelile. Konzole za video igre i lični računari mogu postati jeftiniji, brži i sadržavati više memorije zahvaljujući nanotehnologiji. Također, za izgradnju struktura za računanje na čipu svjetlom, na primjer na čipu za optičku kvantnu obradu informacija i pikosekundni prijenos informacija.
Nanotehnologija može imati mogućnost da postojeće medicinske aplikacije učini jeftinijim i lakšim za korištenje na mjestima kao što su ordinacije doktora opće prakse i kod kuće. Automobili se proizvode korištenjem nanomaterijala na takav način da dijelovi automobila zahtijevaju manje metala tokom proizvodnje i manje goriva za rad u budućnosti.
Naučnici se sada okreću nanotehnologiji u pokušaju da razviju dizel motore sa čistijim ispušnim gasovima. Platina se trenutno koristi kao katalizator u dizel motorima. Katalizator je ono što čisti čestice ispušnih gasova. Prvi redukcijski katalizator se koristi za uzimanje atoma dušika iz molekula NOx kako bi se oslobodio kisik. Zatim oksidacijski katalizator oksidira ugljikovodike i ugljični monoksid da nastane ugljični dioksid i voda. Platina se koristi i u redukcijskim i oksidacijskim katalizatorima. Međutim, upotreba platine je neefikasna jer je skupa i neodrživa. Danska kompanija InnovationsFonden uložila je 15 miliona DKK u potragu za novim zamjenama za katalizatore koristeći nanotehnologiju. Cilj projekta, koji je pokrenut u jesen 2014. godine, je maksimizirati površinu i minimizirati količinu potrebnog materijala. Objekti imaju tendenciju da minimiziraju svoju površinsku energiju; dvije kapi vode, na primjer, spojit će se i formirati jednu kap i smanjiti površinu. Ako je površina katalizatora koja je izložena ispušnim gasovima maksimizirana, efikasnost katalizatora je maksimizirana. Tim koji radi na ovom projektu ima za cilj stvaranje nanočestica koje se neće spajati. Svaki put kada se površina optimizira, materijal se štedi. Stoga će stvaranje ovih nanočestica povećati efikasnost rezultirajućeg katalizatora dizel motora – što će zauzvrat dovesti do čistijih ispušniih gasova – i smanjiti troškove. Ako bude uspješan, tim se nada da će smanjiti upotrebu platine za 25 procenata.
Nanotehnologija također ima istaknutu ulogu u oblasti inženjerstva tkiva koje se brzo razvija. Kada dizajniraju strukture, istraživači pokušavaju da oponašaju karakteristike mikrookruženja ćelije na nanorazmjeri kako bi usmjerili njenu diferencijaciju niz odgovarajuću liniju. Na primjer, kada stvaraju strukture koje podržavaju rast kostiju, istraživači mogu oponašati jame za resorpciju osteoklasta.
Istraživači su uspješno koristili nanorobote zasnovane na DNK origamiju sposobne da izvode logičke funkcije kako bi postigli ciljanu isporuku molekula kod žohara. Rečeno je da se računska snaga ovih nanobota može povećati do one koju ima Commodore 64.
Implikacije
Područje zabrinutosti je učinak koji bi proizvodnja u industrijskoj mjeri i upotreba nanomaterijala imali na zdravlje ljudi i okolinu, kao što sugerišu nanotoksikološka istraživanja. Iz ovih razloga, neke grupe zagovaraju da nanotehnologiju regulišu vlade. Drugi se suprotstavljaju da bi prekomjerna regulacija ugušila naučna istraživanja i razvoj korisnih inovacija. Agencije za istraživanje javnog zdravlja, kao što je Nacionalni institut za sigurnost i zdravlje na radu, aktivno provode istraživanja o potencijalnim zdravstvenim efektima koji proizlaze iz izloženosti nanočesticama.
Neki proizvodi od nanočestica mogu imati neželjene posljedice. Istraživači su otkrili da se bakteriostatske nanočestice srebra koje se koriste u čarapama za smanjenje mirisa stopala oslobađaju tokom pranja. Ove čestice se zatim ispuštaju u tok otpadnih voda i mogu uništiti bakterije koje su kritične komponente prirodnih ekosistema, farmi i procesa obrade otpada.
Javne rasprave o percepciji rizika u SAD-u i Velikoj Britaniji koje je proveo Centar za nanotehnologiju u društvu pokazale su da su učesnici bili pozitivniji u pogledu nanotehnologija za energetske primjene nego za zdravstvene primjene, pri čemu zdravstvene primjene otvaraju moralne i etičke dileme kao što su cijena i dostupnost.
Stručnjaci, uključujući direktora Projekta o novim nanotehnologijama Centra Woodrow Wilson Davida Rejeskija, svjedočili su da uspješna komercijalizacija zavisi od adekvatnog nadzora, strategije istraživanja rizika i javnog angažmana. Berkeley u Kaliforniji je trenutno jedini grad u Sjedinjenim Državama koji reguliše nanotehnologiju; Godine 2008, Cambridge, Massachusetts je razmatrao donošenje sličnog zakona, ali ga je na kraju odbio.
Eugenio Montejo
Eugenio Montejo (1938, Karakas, Venecuela - 5. juni 2008, Valencia, Venecuela), venecuelanski pjesnik i diplomat.
Nanotehnologija
Brige za zdravlje i životnu sredinu
mini|Video o zdravstvenim i sigurnosnim implikacijama nanotehnologije Nanovlakna se koriste u nekoliko područja iu različitim proizvodima, od krila za avione do teniskih reketa. Udisanje nanočestica i nanovlakna u vazduhu može dovesti do brojnih plućnih bolesti, npr. fibroze. Istraživači su otkrili da kada štakori udišu nanočestice, čestice se talože u mozgu i plućima, što je dovelo do značajnog povećanja biomarkera za upalu i odgovor na stres i da nanočestice izazivaju starenje kože kroz oksidativni stres kod miševa bez dlake.
Dvogodišnja studija na UCLA School of Public Health otkrila je da su laboratorijski miševi koji su konzumirali nano-titan dioksid pokazali oštećenje DNK i hromozoma do stepena "povezanog sa svim velikim ubicama ljudi, naime rakom, bolestima srca, neurološkim bolestima i starenjem".
Studija Nature Nanotechnology sugeriše da bi neki oblici ugljičnih nanocijevi – primjeri “nanotehnološke revolucije” – mogli biti štetni kao azbest ako se udahnu u dovoljnim količinama. Anthony Seaton sa Instituta za medicinu rada u Edinburgu, Škotska, koji je dao doprinos članku o ugljičnim nanocijevima, rekao je: „Znamo da neke od njih vjerovatno imaju potencijal da izazovu mezoteliom. Stoga se s takvim materijalima treba vrlo pažljivo rukovati." U nedostatku posebne regulative od strane vlada, Paull i Lyons (2008) su pozvali na isključenje dizajniranih nanočestica u hrani. Novinski članak izvještava da su radnici u fabrici boja razvili ozbiljnu bolest pluća i da su nanočestice pronađene u njihovim plućima.
Regulativa
Pozivi na strožiju regulaciju nanotehnologije pojavili su se usporedo sa rastućom debatom u vezi sa rizicima nanotehnologije po zdravlje i sigurnost ljudi. Postoji značajna debata o tome ko je odgovoran za regulaciju nanotehnologije. Neke regulatorne agencije trenutno pokrivaju neke nanotehnološke proizvode i procese (u različitom stepenu) – „pričvršćivanjem“ nanotehnologije na postojeće propise – postoje jasne praznine u ovim režimima. Davies (2008) je predložio regulatornu mapu puta koja opisuje korake za rješavanje ovih nedostataka.
Sudionici zabrinuti nedostatkom regulatornog okvira za procjenu i kontrolu rizika povezanih s oslobađanjem nanočestica i nanocijevi povukli su paralele sa goveđom spužvastom encefalopatijom (bolest "kravljeg ludila", talidomidom, genetski modificiranom hranom, nuklearnom energijom, reproduktivnim tehnologijama, biotehnologijom i azbestozom. Andrew Maynard, glavni savjetnik za nauku u Projektu Centra Woodrow Wilson o novim nanotehnologijama, zaključuje da nema dovoljno sredstava za istraživanje zdravlja i sigurnosti ljudi, i kao rezultat toga, trenutno postoji ograničeno razumijevanje rizika za zdravlje i sigurnost ljudi povezanih s nanotehnologijom. Kao rezultat toga, neki akademici su pozvali na strožiju primjenu principa predostrožnosti, uz odloženo odobrenje marketinga, poboljšano označavanje i dodatne zahtjeve za razvoj sigurnosnih podataka u vezi s određenim oblicima nanotehnologije.
Izvještaj Kraljevskog društva identificirao je rizik od oslobađanja nanočestica ili nanocijevi tokom odlaganja, uništavanja i recikliranja i preporučio da „proizvođači proizvoda koji potpadaju pod proširene režime odgovornosti proizvođača, kao što su propisi o kraju životnog vijeka, objave procedure u kojima se navode kako ti proizvodi materijalima će se upravljati kako bi se minimizirala moguća izloženost ljudi i okoline“ (str. xiii).
Centar za nanotehnologiju u društvu otkrio je da ljudi različito reaguju na nanotehnologije, zavisno od primjene – sa sudionicima u javnim raspravama koji su pozitivniji o nanotehnologijama za energiju nego o zdravstvenim primjenama – sugerišući da se svi javni pozivi za nano regulativu mogu razlikovati po tehnološkom sektoru.
Reference
<references group="" responsive="0">
Ovan (sazviježđe)
Ovan (lat. Aries, simbol 20px,) je jedno od 12 sazviježđa zodijaka, smješteno između Riba na zapadu i Bika na istoku. Simbol (Unicode ♈), predstavlja rog ovna. Sazviježđe ovan je jedno od 48 sazviježđa koje je opisao astronom Ptolemej još u 2. vijeku i jedno od 88 današnjih sazviježđa. Srednje je veličine, odnosno 39. po veličini s površinom od 441 kvadratnih stepeni (1,1% nebeske sfere).
Vizuelni izgled
Ovo sazviježđe nije u potpunosti prihvaćeno kao sazviježđe sve do klasičnog vremena. Drevni grčki astronomi ovo sazviježđe su predstavljali likom ovna u ležećem položaju s glavom okrenutom udesno. Prema Ptolomejevom Almagestu zvijezde α, β i γ predstavljaju glavu ovna i rogove.
Zanimljivi objekti sazviježđa
U sazviježđu Ovna nema mnogo sjajnih zvijezda. Jedine donekle sjajnije su α Ari (Hamal) i β Ari (Sharatan), a sjajnije od 4. magnitude su još i γ Ari (Mesarthim) te δ Ari (Botein). Teegardenova zvijezda, udaljena oko 12,6 s.g., jedna je od Suncu najbližih zvijezda.
Najzanimljiviji objekti dubokog svemira
Vrlo je malo nebeskih maglica u sazviježđu Ovna. Od objekata svijetlijih od m=12, tu je tek 8 galaksija: NGC 674 (katalogizirana i pod brojem NGC 697), NGC 680, NGC 691, NGC 772, NGC 821, NGC 877, NGC 972 i NGC 1156.
Astrologija
Od 2009. godine Sunce se pojavljuje u sazviježđu Ovna od 19. aprila do 13. maja. U tropskoj astrologiji, Sunce se smatra u znaku Ovna u periodu od 21. marta do 20. aprila.
Planetarni sistemi
Ovan sadrži nekoliko zvijezda sa vansolarnim planetama. HIP 14810 je zvijezda tipa G5 oko koje kruže tri džinovske planete (mese 10 puta veće od mase Zemlje). HD 12661, kao i zvijezda HIP 14810, je zvijezda G-tipa, nešto veća od Sunca, sa dva planeta u orbiti. Jedna planeta je 2,3 puta veća od mase Jupitera, a druga je 1,57 puta veća od mase Jupitera. HD 20367 je zvijezda tipa G0, otprilike jednaka veličini Sunca, sa jednom planetom koja kruži oko nje. Planeta je otkrivena 2002. godine, ima masu od 1,07 puta veću od Jupitera sa orbitom koju pređe za 500 dana. 2019. godine, naučnici koji su proveli CARMENES-ovu anketu na opservatoriji Calar Alto objavili su dokaze o dvije planete Zemljina dvojnika koji kruže oko zvijezde unutar njene habitalne zone.
Imenjaci
Tri američka ratna broda su dobila ime po sazviježđu Ovna: USS Aries (1863), USS Aries (AK-51) i USS Aries (PHM-5).
Grb Lihtenštajna
mini|desno|200px|Grb Lihtenštajna
Grb Lihtenštajna je zapravo grb kneževske porodice Lihtenštajn. Upotreba ovog grba dopuštena je samo članovima porodice i državnim vlastima, a privatna lica to mogu činiti samo po odobrenju i u interesu države. Grb je zapravo i prikaz historije kneževske kuće i prikazuje razne dijelove Evrope za koje je Lihtenštajn vezan, bilo osvajanjem ili brakom.
Prva četvrtina prikazuje grb Šleske, a na drugoj se nalazi grb porodice Kuenrig. Treću krasi grb vojvodstva Troppau, dok četvrta prikazuje grb istočnofrizijske porodice Cirksena i predstavljaju grofoviju Rietberg. Baza štita je grb vojvodstva Jägerndorf. Mali zlatni i crveni štit kneževske kuće prikazan je u sredini većeg štita. Kneževska kruna nalazi se na vrhu ljubičastog plašta sa hermelinskim motivom.
Stadium Arcadium
Stadium Arcadium je album grupe Red Hot Chili Peppers.
Ovaj album se može gledati kao univerzalno izdanje Red Hot Chili Peppers, jer na jednom mjestu objedinjava dva vrhunca grupe. Prvi disk podnaslovljen 'Jupiter' nadopunjava ono što je grupa radila s Californication s nešto lakšim rock pjesmama. Drugi disk nadimka 'Mars' vraća se duboko u prošlost i osvrće se na ono što su radili na Blood Sugar Sex Magik, gdje su funk i reperskiji vokal bila glavna karakteristika. S druge strane, album se može gledati i kao ultimativni kompromis, jer u jednom daje praktički dva albuma za dvije glavne grupe svojih fanova.
Philadelphia
mini|desno|300px|Obilježja Philadelphie Philadelphia je najveći grad u američkoj saveznoj državi Pennsylvania sa 1.526.006 stanovnika (2010), što ga čini petim gradom po veličini u SAD-u.
Philadelphia je jedan od najstarijih gradova u SAD-u, koji su osnovali švedski kolonisti 1669.
Demografija
Etnička slika izgleda ovako: 32,5% čine Afroamerikanci, 13,6% Irci, 9,2% Italijani, 6,6% Portorikanci, 6,4% Nijemci i 4,3% Poljaci.
Broj stanovnika grada po decenijama
Prema popisu iz 2000, u gradu je bilo 1.517.550 ljudi, 590.071 domaćinstava i 352.272 porodica. Gustina stanovništva je 4.337,3/km2. Rasna mapa grada je izgledala ovako: 45,0% bijelaca, 43,2% američkih crnaca, 4,4% azijata, 0,2% Indijanaca, 0,05% građana Pacifika, 4,7% drugih rasa i 2,2% miješanih.
IC 1776
IC 1776 (također poznat kao MCG 1-6-38, PGC 7952 i UGC 1579) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 157 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 1,30 (59 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (50 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 21. decembra 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Demografija Kalesije
Po popisu stanovništva iz 1991. godine, općina Kalesija imala je 41.809 stanovnika, raspoređenih u 40 naselja.
Popis 1991.
ukupno: 41.809
Popis 1981.
ukupno: 37.647
Popis 1971.
ukupno: 32.577
Montréal
Montreal ili Montréal je drugi po veličini grad u Kanadi i najveći grad provincije Quebec. Prema kanadskom cenzusu 2004. godine, populacija grada je 1.852.723, a populacija grada sa okolinom je 3.663.000. Montreal je drugi po veličini grad u svijetu po broju ljudi koji pričaju francuski jezik, poslije Pariza.
Montreal se nalazi u jugozapadnom dijelu Quebeca, oko 270 kilometara jugozapadno od Quebec Cityja (glavnog grada provincije Quebec), i 190 kilometara istočno od Ottawe (glavnog grada Kanade). Grad se nalazi na ostrvu Montreal, između rijeka St. Lawrence i Otawa.
Godine 1615., Samuel de Champlain izražava zamisao o stvaranju novog grada na rijeci Saint Lawrence, u svrhu širenja katoličanstva među Indijancima u Novoj Francuskoj. Francuzi su se doselili na to područje tek 17. maja 1642., kad je skupina svećenika, časnih sestara i naseljenika pod vodstvom Paula Chomedeya de Maisonneuvea osnovala selo Ville-Marie, koje je kasnije postalo današnji Montréal. Od značajnijih doseljenika važno je spomenuti Jeanne Mance koja je osnovala Hôtel-Dieu, koji se smatra prvom bolnicom u Sjevernoj Americi.
Godine 1680., u Montréalu je živjelo 493 stanovnika, od toga 75 Parižana, 68 Normandijaca, 54 Onisana (La Rochelle), 35 Anžuvinaca, 34 Poituaca, 28 Manaca, 23 Sentonžaca, 17 Bretonaca, 16 Peršaca, 13 Angulemaca, 12 Šampanjaca i 10 Pikardijaca.
U augustu 1701., 1300 Indijanaca sastalo se u Montréalu kako bi sklopili mir između različitih indijanskih naroda i Francuza. Velikim montréalskim mirom prestali su sukobi koji su ometali trgovinu kožama u Novoj Francuskoj. Ubrzo je stanovništvo grada poraslo na preko 2000 stanovnika.
Mjesto je nastavilo ubrzano rasti i uskoro je postalo važno središte za trgovinu krznom i kožom. Grad je bio polazišna tačka raznim francuskim istraživačima koji su istraživali unutrašnjost, kao što su Louis Jolliet, La Salle, La Vérendrye i Duluth. Drveni zidovi izgrađeni su 1725. godine. Uprkos vrlo jakom potresu 7. septembra 1732., grad se nastavio razvijati, te biva utvrđen oko 1740. godine. Grad je ostao u francuskim rukama sve do 8. septembra 1760., kada je vojvoda Lévis bio prisiljen grad predati britanskoj vojsci pod vodstvom lorda Jeffreya Amhersta.
Grb Latvije
mini|desno|200px|Grb Latvije
Grb Latvije stvoren je prilikom proglašenja nezavisnosti Latvije, 18. novembra 1918. godine i posebno je dizajniran za novu latvijsku državu. Grb kombinuje simbole latvijske državnosti kao i simbole starih historijskih oblasti.
Opis
Sunce u gornjem dijelu grba simbolizuje latvijsku državnost. Porijeklo je u stiliziranom prikazu Sunca koji su latvijski pripadnici pješadije koristili kao simbol nacionalnog identiteta u ruskoj vojsci tokom Prvog svjetskog rata. To Sunce imalo je 17 zraka kao simbol 17 okruga naseljenih Latvijskim stanovništvom.
Tri zvijezde iznad grba simbolizuju ideju ujedinjenja triju historijskih oblasti Latvije - Vidzeme, Latgale i Courland-Semigalie. Regije s bogatom vlastitom historijom prikazane su starijim heraldičkim figurama koje se javljaju još u 16. vijeku. Courland i Semigaliu (zapadna Latvija) predstavlja crveni lav poznat još iz 1569. godine. Vidzeme i Latgale (istočna Latvija) predstavlja mitološko krilato srebrno stvorenje sa orlovom glavom, grifona. Ovaj simbol javlja se 1566. godine, u vrijeme litvanske kontrole ovog područja.
3D reprezentacija objekata
Grafički prikaz može sadržavati veliki broj različitih vrsta objekata (geometrijskih modela) sa različitim materijalnim površinama: drveće, cvijeće, papir, čelik, oblaci, staklo, plastiku, odjeću, itd. Zbog toga nije začuđujuće da se ne može koristiti jedan metod koji bi mogao opisati sve objekte sa svim karakteristikama različitih materijala. Različite metode i načini se koriste da bi predstavili objekte u trodimenzionalnoj okolini.
Konkavni mnogougao
Konkavni poligon je poligon kod koga je jedan ili više uglova veći od 180° stepeni. Samim tim, ekstenzijom ili produžavanjem ivica konkavnog poligona dogodit će se intersekcija (presijecanje) drugih ivica. Prema definiciji poligona u kompjuterskoj grafici, zahtijeva se da ivice poligona nemaju zajedničkih tačaka, osim tačaka spajanja na uglovima poligona. Konkavni poligoni predstavljaju problem jer npr. implementacija poligon fill algoritma postaje mnogo komplikovanija za konkavne poligone. Radi toga je mnogo efektivnije konkavne poligone podijeliti u set konveksnih poligona prije procesiranja tj. obrade.
Remote Desktop Services
Remote Desktop Services (skraćeno RDS, u prevodu Usluge udaljenog pristupa), poznat i kao Terminal Services u ranijim Windows verzijama jest jedna od komponenti Microsoft Windowsa koja korisniku omogućava kontrolu nad udaljenim računarom ili virtualnom mašinom putem računarske mreže. RDS je Microsoftova implementacija "thin client" (tanki klijent) arhitekture, kod koje je Windows softver i cijela radna površina računara na kojem je server, učinjena dostupnom bilo kojem udaljenom korisniku koji podržava Remote Desktop Protocol (RDP). Čitav korisnički interfejs Windowsa koji korisnik vidi je interfejs sa servera gdje se sve radnje izvršavaju, a spojenom korisniku se taj sadržaj samo prenosi. To nije isto što i prenos samo aplikacije, kao što je Microsoftov App-V, u kojem se samo računarski program prenosi korisniku.
RemoteFX je dodan u RDS kao dio Servisnog Paketa 1 za Windows Server 2008 R2.
Opis
RDS je prvi put objavljen pod imenom "Terminal Server" u samostalnom operativnom sistemu "Windows NT Server 4.0 Terminal Server Edition". Počev od Windowsa 2000 ova komponenta se mogla instalirati kao opcija i postala je sastavni dio Windows NT porodice operativnih sistema i poboljšavala se sa svakom verzijom Windowsa. Naziv "Remote Desktop Services" je došao sa izlaskom "Windows Server 2008 R2" 2009. godine.
Obična verzija Windowsa uključuje tri klijentske komponente koje koriste RDS:
Komponente servera
Ključna komponenta RDS servera je Terminal Server koji osluškuje TCP port 3389. Kada se klijent protokola udaljene radne površine (RDP) poveže na taj port, on je označen jedinstvenom identifikacijom (SessionID). Tada se pokreće prijava podsistema (winlogon.exe) i grafičkog podsistema GDI, koji obrađuje posao autentifikacije korisnika i predstavljanja grafičkog interfejsa. Ovi izvršni programi se učitaju u novoj sesiji, a ne u sesiji za konzolu na kojoj je recimo prijavljen lokalni administrator. Prilikom stvaranja nove sesije, grafički upravljački programi i upravljački programi za tastaturu i miša zamjenjuju se upravljačkim programima specifičnim za RDP:  i.
je upravljački program koji bilježi promjene na grafičkom interfejsu i prenosi ih preko RDP-a. je upravljački program koji prima unos tastature i miša preko TCP veze i predstavlja ih klijentu. Također je moguće stvaranje virtualnih kanala koji omogućuju preusmjeravanje i drugih uređaja, kao što su lokalni diskovi, zvuk, pisači i COM portovi. RDP komunikacije su šifrirane pomoću 128-bitne RC4 enkripcije. Windows Server 2003 i noviji mogu koristiti šifriranja u skladu sa FIPS 140.
Veza s udaljenom radnom površinom
Veza s udaljenom radnom površinom (Remote Desktop Connection - RDC, često samo Remote Desktop, a prethodno poznat i kao Microsoft Terminal Services Client, mstsc ili tsclient) je klijent aplikacija za RDS. Korisniku omogućuje daljinsko prijavljivanje na umrežen računar na kojem se nalazi terminalni server. RDC pokazuje grafički interfejs radne površine (ili grafički interfejs aplikacije) udaljenog sistema, kao da mu se pristupa lokalno. Pored redovnog korisničkog imena i lozinke za prijavu na udaljenu sesiju, RDC podržava i korištenje pametnih kartica za prijavljivanje. Pomoću RDC verzije 6.0 i novije, rezolucija udaljene sesije može se postaviti nezavisno od postavki na udaljenom računaru.
Ostali klijenti
Microsoft ima službeni klijent za OSX:
Postoje i drugi ne-Microsoftovi klijenti koji implementiraju podskupove Microsoftove funkcionalnosti za niz platformi. Tu spadaju:
NGC 6334
NGC 6334 (također poznat kao ESO 392-EN9) je emisijska maglina i nalazi se u sazviježđu Škorpion. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 7. juna 1837. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1913
NGC 1913 (također poznat kao ESO 56-SC97) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 4
IC 4 (također poznat kao IRAS 00108+1712, MCG 3-1-29, PGC 897 i UGC 123) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 230 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Najveći prečnik je 1,00 (67 hiljada sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (60 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Carl Frederick Pechüle 12. septembra 1893. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Gvinejski zaliv
Geografija
Na sjeveru i istoku, Gvinejski zaliv se graniči sa obalnim područjima Gornje i Donje Gvineje, a na jugu sa angolskim jarkom.
U Gvinejskom zalivu se nalaze ostrva Sao Tome i Principe, koja čine nezavisnu državu, te ostrva Bioko i Annobon koja pripadaju Ekvatorijalnoj Gvineji. U zalivu se ukrštaju ekvator i grinički meridijan.
Grb Litvanije
mini|desno|200px|Grb Litvanije
Grb Litvanije jedan je od najstarijih u Evropi. Popularno se naziva Vytis (onaj koji proganja, vrši juriš).
Savremeno heraldičko riješenje štita iz 1991. godine čini oklopljeni vitez (Vytis) na srebrnom (bijelom) konju na crvenoj pozadini. Okrenut je da gleda heraldički desno, a lijevo kada se grb gleda sprijeda. Jahač nosi srebrni mač u desnoj ruci iznad glave. Na lijevom ramenu viteza nalazi se plavi štit sa dvostrukim zlatnim krstom. Sedlo, amovi i pojas su plavi. Drška mača, uzengije, potkovice i ukrasi su zlatne boje.
Historija
Najraniji spomen grba je iz 14. vijeka, na pečatu Velikog vojvodstva Litvanije. Grb je vremenom postao grb oblasti Vilnus i proširio se upotrebom da bi na kraju bio i grb čitavog Velikog vojvodstva a nalazio se i kao motiv na zastavama. Grb se vremenom mijenjao po detaljima ali nikad suštinski. Bio je i grb litvanske države i u periodu između dva svjetska rata, i usvojen je i za modernu litvansku državu. Postoji prijedlog da se usvoji i velika varijanta grba sa dodatom trakom koja bi na sebi imala napisan stih iz litvanske himne - "Neka jedinstvo cveta".
Grb Luksemburga
Grb Luksemburga čini štit sa 10 vodoravnih srebrnih i plavih traka na kojima se nalazi crveni lav, uspravan u napadu, sa zlatnom krunom i ispruženim jezikom. Iznad štita je kruna, a držači štita su zlatni lavovi koji gledaju od štita, sa zlatnim krunama i crvenim ispruženim jezicima. Čitava kompozicija uokvirena je crvenim hermelinskim plaštom s krunom na vrhu.
Porijeklo grba nije utvrđeno, no neosporno je da su u nastanku važnu ulogu odigrali grbovi Limburga, grb Belgije i grb Holandije. Grb vuče korijene iz srednjeg vijeka.
Bartın (pokrajina)
Pokrajina Bartın (tur.: Bartın ili) je mala pokrajina koja se nalazi na sjeveru Turske, na obali Crnog mora.
Prostire se na 2.120 km2 a dom je za 187.758 stanovnika. Prosječna gustoća stanovništva iznosi 98 stanovnika/km2.
U ovoj provinciji se nalazi i drevni lučki grad Amasra (Amastris). Ovaj grad se nalazi na dva mala utvrđena ostrva a unutar njega se nalazi mnogo zanimljivih starih zgrada i restorana.
Distrikti
Pokrajina se sastoji od 4 distrikta:
T-50
T-50 je bio Sovjetski tenk koji se proizvodio do januara 1942. godine a bio je zamišljen kao nasljednik već zastarjelog T-26. Novi tenk je sadržavao neke nove i napredne karakteristike, ali zbog velikih komplikacija i skupoće ukupno je proizvedeno samo 69 operativnih vozila.
Razvoj i dizajn
T-50 je laki pješadijski tenk koji je razvijen malo prije početka drugog svjetskog rata za potrebe Crvene armije. Iskustva iz Španskog građanskog rata pokazala su da je potrebno uvesti nove tenkove kako bi se osvježila već zastarjela flota sovjetskih tenkova.
Prije 1939. većina tenkova u Crvenoj Armiji su bili izmjenjeni tenkovi stranog dizajna. Očekivalo se da novi laki tenk T-50 zamijeni T-26 te postane najbrojniji sovjetski laki tenk koji bi djelovao uz brzi BT.
Razvoj T-50 započinje 1939. godine u OKMO dizajnerskom birou. Razvijeno je nekoliko prototipova no samo je prototip pod nazivom T-126 odobren za dalji razvoj. Uz velike teškoće i promjenu dizajnerskog biroa, novi tenk je završen u januaru 1941. te je uskoro dobivena i dozvola za proizvodnju, ali zbog tehničkih problema proizvodnja je opet bila zaustavljena.
U međuvremenu u Ukrajini je proizveden ekonomični T-34 srednji tenk koji bi zamijenio brzi BT tenk.
Nakon njemačke invazije u junu sve tenkovske fabrike dobijaju naređenje da ubrzaju proizvodnju te konačno započinje proizvodnja T-50.
Dizajn T-50 je bio odličan ali zbog tehničkih problema, komplikovane proizvodnje, skupoće i potrebe za brzom proizvodnjom jeftinih tenkova, proizvodnja prestaje već u januaru 1942. te ga je zamijenio puno jednostavniji T-60. U kratkom periodu u kojem se proizvodio ukupno je izrađeno 69 T-50 tenkova, a 48 ih je bilo naoružano i spremno za borbu.