cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dubravica (Hrvatska)
mini|280px|Dubravica, dobrodošlica mini|280px|Dubravica, rimokatolička kapela i mjesno groblje Dubravica je naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, u Zagrebačkoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare zagrebačke prigradske općine Zaprešić.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Dubravica je imala 1.437 stanovnika, od čega u samoj Dubravici 123.
Općina Dubravica
Napomena: ''Nastala iz stare općine Grad Zagreb. Od 1857. do 1971. dio podataka sadržan je u općini Marija Gorica.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Dubravica je imalo 148 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
NGC 2469
NGC 2469 (također poznat kao IRAS 07540+5648, MCG 10-12-35, PGC 22327 i UGC 4111) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 160 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ris. Najveći prečnik je 1,00 (47 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (33 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 18. marta 1790. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Klasicizam
thumb|upright=1.35|[[Zakletva Horacijeva, Jacquesa-Louisa Davida je slika iz 1784. godine, a predstavlja jedno od najprepoznatljivijih slikarskih djela neoklasicizma.]] Klasicizam se u umjetnosti općenito odnosi na visoko poštovanje klasičnog razdoblja, klasične antike u zapadnoj tradiciji, kao postavljanja standarda za ukus koje klasičari nastoje oponašati. U svom najčišćem obliku, klasicizam je estetski stav koji ovisi o principima utemeljenim u kulturi, umjetnosti i književnosti drevne Grčke i Rima, s naglaskom na obliku, jednostavnosti, proporciji, jasnoći strukture, savršenstvu, suzdržanim osjećajima, kao i eksplicitni apel intelektu. Umjetnost klasicizma obično nastoji biti formalna i suzdržana: kako je primijetio Sir Kenneth Clark, Discobolus: Klasicizam, kako je primijetio Clark, podrazumijeva kanon široko prihvaćenih idealnih oblika, bilo da zapadni kanon koji je ispitivao u aktu, ili književne kineske klasike ili kinesku umjetnost, gdje je oživljavanje klasičnih stilova također ponavljajuća karakteristika.
Klasicizam je sila koja je često prisutna u post-srednjovjekovnoj Evropi kao i kulturama pod utjecajem evropske tradicije. Međutim, neki su se periodi osjećali povezaniji s klasičnim idealima od drugih, posebno doba prosvjetiteljstva, kada je neoklasicizam bio važan pokret u vizualnoj umjetnosti.
Klasicizam u književnosti
Klasicizam''' je bio književni pravac koji je počeo nastajati još u vrijeme renesanse, a dostigao je svoj puni procvat u Francuskoj, Njemačkoj, Engleskoj i Rusiji tokom 17. i 18. vijeka, da bi u prvim decenijama 19. vijeka još uvijek ustrajao u nekim književnostima u vidu pseudoklasicizma (lažnog klasicizma). Najznačajniji predstavnici su bili:
Klasicizam u likovnim umjetnostima
Najznačajniji predstavnici
HomePlug
Umrežavanje preko električnih žica je veoma jednostavno i jeftino, ne traži nove kablove, ali i ne nudi previsoke brzine prijenosa. PowerPacket je ime tehnologije koju je razvio Intellon a koju je odabrao HomePlug Alliance kao standard, dok je prethodnik bila Passport tehnologija. PowerPacket uređaji koji su uključeni u električne utičnice se na računar spajaju preko USB-a ili preko mrežne kartice (ethernet). Kada se adapter priključi na računar jedino što treba je konfigurasati softver koji dođe uz uređaje. Za priključivanje novog računara na jednu ovakvu mrežu je potrebno samo uključiti adapter u električnu utičnicu, a isti povezati sa računarom, da bi potom softver instaliran na računar prepoznao ostale računara ili printere. PowerPacket tehnoglogija koristi peer-to-peer ravnopravnu mrežu. Adapteri ne troše električnu struju. Mana ovakvih mreža je što imaju prilično malu brzinu (oko 14 Mbps).
Wilhelm Friedemann Bach
Wilhelm Friedemann Bach (22. januar 1710 – 1. juli 1784) bio je njemački kompozitor i izvođač na orguljama.
Najstariji sin Johanna Sebastiana Bacha i njegove prve žene Marije Barbare Bach, a poznat i kao "Berlinski Bach". Otac mu je napisao "Clavier-Büchlein" (Klavirska knjižica), koja je bila osnova njegovog muzičkog obrazovanja. Također, od oca je izučavao i (dijelove) Francuskih svita (BWV 812-817), (dvodijelnih) Invencija, (trodijelnih) Sinfonija (popularno poznatih kao "Invencije"), prvi volumen Dobro temperovani klavir i šest Trio-sonata za orgulje. Wilhelm je bio plodan i istaknuti kompozitor u brojnim muzičkim žanrovima, uključujući simfonije i koncerte, crkvene kantate i druga sakralna muzička djela, fuge, kamerna muzika, sonate za orgulje.
Njegova muzika uglavnom pripada prelaznom periodu između baroknog iz vremena njegovog oca i novijeg galantnog stila ili rokoko stila. Wilhelm Friedemann Bach je imao prepoznatljivi stil komponiranja uz čestu nepredvidljivost u upotrebi melodije, harmonije i ritma. Bio je poznat po svojim briljantnim improvizacijama na orguljama i smatra se posljednjim velikim njemačkim baroknim orguljašem.
Riboflavin-5'-fosfat
Riboflavin-5'-fosfat je biomolekula koja se dobija od riboflavina (vitamin B2) djelovanjem enzima riboflavin kinaze. Ima kod E101a kao aditiv u hrani. Djeluje kao prostetička grupa raznih oksidoreduktaza uključujući NADH dehidrogenazu kao i kofaktor u biološkim fotoreceptorima za plavu svjetlost. Tokom katalitičkog ciklusa, dešava se reverzibilna međusobna konverzija oksidiranih (FMN), semikvinonskih (FMNH•) i reduciranih (FMNH2) oblika u raznim oksidoreduktazama. FMN je snažnije oksidirajuće sredstvo od NAD i djelimično je koristan jer može učestvovati u transferu jednog ili dva elektrona. U ulozi receptora plave svjetlosti (oksidirani) FMN se izdvaja iz konvencionalnih fotoreceptora po signalnom stanju i bez E/Z izomerizacije. On je osnovni oblik u kojem se riboflavin nalazi u ćelijama i tkivima. Za njegovu proizvodnju zahtijeva više energije, ali je bolje rastvorljiv od riboflavina.
Glavna svrha mu je bojenje hrane u naranđasto-crvenu boju. Vrlo blizak mu je i E106 natrijeva so riboflavin-5′-fosfata, koja se sastoji uglavnom od mononatrijeve soli 5′-monofosfat estera riboflavina.
NGC 1119
NGC 1119 (također poznat kao ESO 546-24, IRAS 02459-1811 i PGC 10607) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 200 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 0,50 (29 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (23 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Francis Preserved Leavenworth 17. oktobra 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bernard Montgomery
Bernard Law Montgomery (Kensington, 17. novembar 1887. godine - Isington, 24. mart 1976. godine), je bio britanski feldmaršal.
U Drugom svjetskom ratu zapovijedao je, britanskom Osmom armijom u Egiptu, s kojom je pobijedio italijansko-njemačke snage kod El Alameina. Poslije rata bio je načelnik Imperijalnog glavnog štaba, a od 1951. godine zamjenik vrhovnog zapovjednika snaga NATO pakta. U septembru 1958. godine povukao se iz aktivne službe.
Adnan Zahirović
Adnan Zahirović (rođen 23. marta 1990. godine u Banjoj Luci, Bosna i Hercegovina) je bosanskohercegovački fudbaler i bivši član bosanskohercegovačke fudbalske reprezentacije. Trenutno igra za Mladost Doboj Kakanj.
Klupska karijera
Fudbalsku karijeru počeo je omladinskom pogonu NK Čelika iz Zenice. Svoj debi za prvi tim Čelika u Premijer ligi BiH imao je 2. augusta 2008. godine protiv FK Sarajeva. Od tada je bio standardni prvotimac Čelika sve do januara 2011. godine kada prelazi u ruski Spartak Nalčik sa kojim potpisuje troipogodišnji ugovor. Svoj debi za Spartak u ruskoj Premijer ligi imao je 12. marta 2011. godine protiv Krylja Sovjetova, a svoj prvi gol postiže u trećem kolu protv FK Zenita.
Od 2013. do 2015. godine je igrao za njemački Bochum. Sezonu 2015-16. provodi u izraelskoj ekipi Hapoel Acre. U Bosnu i Hercegovinu se vraća 2016. godine, te potpisuje za Željezničar. Iste godine raskida ugovor, te prelazi u Split. Od 2017. godine je član Mladosti Doboj Kakanj.
Reprezentacija
Prije bosanskohercegovačke A selekcije nastupao je za bosanskohercegovačku U-21 reprezentaciju gdje je u tri nastupa postigao jedan gol. Za A selekciju je debitovao 10. decembra 2010. godine u prijateljskoj utakmici protiv reprezentacije Poljske u Antaliji. Za reprezentaciju je odigrao ukupno dvadeset utakmica.
Ponovorođeni Zmaj
Od Planina magle do Tear
Rand al'Thor, nakon što ga je Moiraine Damodred proglasila Ponovorođenim Zmajem, tajno odlazi u Tear da se dokaže. Na putu ga love Darkhounds i Darkfriends. Nakon odlaska u tajnosti, Moiraine, Lan Mandragoran, Ogier Loial i Perrin Aybara uvijek slijede jedan korak iza. Rand ostavlja u svom tragu obrazac vjenčanja i čudnih događaja. Perrin nailazi na Aijelskog ratnika koji je zarobljen i nalazi se u kavezu. Oslobađa ga, sklapa prijateljstvo s Galijem, kamenim psom, koji će pratiti Perrina na njegovim putovanjima. Ovom događaju svjedoči i lovac na rog, Zarine Bashere (alias Faile), koja se također pridružuje zabavi.
Min se javlja u Amyrlin Seat, dok Moiraine, Lan, Loial, Zarine i Perrin prate Rand. Na putu se bore protiv Darkhoundsa i otkrivaju da u Ilianu vlada Izgubljeni Sammael.
Od Tar Valona do Teara
U Bijeloj kuli, korištenjem sa'angreala od strane Aes Sedai, Mat je izliječen od koruptivnog utjecaja rubinskog bodeža Shadar Logotha. Jednom izliječen, Mat pobjeđuje Galada Damodreda i Gawyn Trakanda u vježbanoj bitci mačevima, koristeći kvarter štap. Ovo mu donosi dovoljno novca da se kocka i plati prolaz dalje od Tar Valona; u tom trenutku mu prilaze Nynaeve, Egwene i Elayne da predaju pismo njenoj majci kraljici Morgase. Mat se ponovo ujedinjuje s Thomom Merrilinom i oni zajedno putuju u Andor, gdje Mat dostavlja pismo i saznaje za zavjeru ljubavnika kraljice Morgase, lorda Gaebrila, da ubije Elayne. Kako bi spriječio to ubistvo, Mat proganja ubice do Teara.
Vrhunac u Tearskom Kamenu
U Tear, Nynaeve, Egwene i Elayne su izdane od strane Juilin Sandara (pod uticajem Liandrina) Crnom Aji i zatočene u Tearskom Kamenu, odakle ih spašavaju Mat i pokajni Juilin. Faile upada u zamku namijenjenu Moiraine, a Perrin riskira svoj život da bi je spasio. Rand i Izgubljeni Be'lal se bore u duelu u Tear Kamenu, sve dok Moiraine ne ubije Be'lala balefireom. Ba'alzamon onesposobljava Moiraine i napada Randa, nakon čega Rand uzima Callandora (moćniji sa'angreal) i očigledno ubija Ba'alzamona; ali Moiraine tvrdi da Mračnog, koji nema opipljivo tijelo, ne predstavlja mrtav čovjek. Egvena, prisjećajući se proročanstva, umjesto toga zaključuje da je leš možda Ishamael, glavni među Izgubljenim. Aijeli u suzama osvajaju Kamen u odanosti Randu.
Stanovništvo (biologija)
Stanovništvo ili ljudska populacija je vremenski i prostorno omeđena grupa reproduktivno i socijalno povezanih individua koje mogu imati podmladak. Termin se najčešće pominje u demografiji kao nauci i označava ukupnu populaciju koja se nalazi u određenoj zemlji, sve starosne i spolne grupe, ali i u biologiji, gdje definira ljudske populacije različitog nivoa (lokalne, regionalne, državne - do čovječanstva u cjelini).
U prirodnim uslovima rijetko mogu se naći jedinke koje cijeli život provode izolirano. Jedinke koje žive na istom području uspostavljaju određene međuodnose kao i odnose s okolinom. Tako čine biološki sistem koji se naziva populacija. Sve biološke vrste u prirodi postoje u obliku populacija, pri čemu je svaka vrsta predstavljena određenim brojem populacija. Tako, naprimjer, jednu populaciju čine svi maslačci na jednoj livadi, divlje svinje u jednoj šumi kao i šišmiši u jednoj pećini.
Osobine
Svaka je populacija živ, dinamičan sistem. Ona se neprekidno kreće, kako u prostoru, tako i u vremenu. Zato se može govoriti o dinamici populacije, pri kojoj se pod utjecajem vanjskih i unutrašnjih (unutar populacije) faktora mijenjaju mnoge važne osobine populacije.
Među bitne osobine populacije spadaju:
NGC 6876A
NGC 6876A (također poznat kao ESO 73-25, IC 4945 i PGC 64222) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 188 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Paun. Najveći prečnik je 1,20 (66 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (16 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Stanovništvo (biologija)
Prostorni raspored
Jedinke populacije su na određeni način raspoređene u svom staništu. Taj raspored zavisi od uslova koji postoje u staništu.
Tako raspored jedinki u prostoru može biti:
Slučajni raspored postoji kada su uvjeti u staništu ujednačeno povoljni. Ravnomjerni raspored se rijetko sreće i javlja se samo ako su uvjeti u staništu ujednačeno oskudni. Kako su uvjeti u staništu rijetko ujednačeni, jedinke se u najvećem broju okupljaju na mjestima gdje su uvjeti povoljniji. Rezultat je grupni raspored koji je u prirodi najčešći.
Hinolin žuta WS
Hinolin žuta WS (hinolin žuta, C.I. 47005) je smjesa raznih žutih hinoftalonskih boja rastvorljivih u vodi. Hemijski, ona je smjesa monosulfatnih, disulfatnih i trisulfatnih 2-(2-kvinolil) indan-1,3-diona. Upotrebljava se kao boja za hranu, a na ambalažama se označava sa E-brojem E104. Ima najveću apsorpciju talasnih dužina na 416 nm.
Stanovništvo (biologija)
Natalitet i mortalitet
Natalitet je povećanje broja jedinki okotom, valjenjem (ptice), klijanjem, dijeljenjem (neke vrste biljki), ili na drugi način. To je pozitivni faktor rasta populacije. Mogućnost stvaranja novih jedinki specifičan je za pojedinu vrstu, a zavisi i od uslova u okolini. Neke vrste imaju podmladak jednom godišnje, druge više puta, a neke se razmnožavaju u povoljnim uvjetima neprekidno (bakterije).
Dobna struktura i brojnost populacije
Dobna struktura izražava brojnost pojedinih jedinki u određenom stadiju razvoja. Kada je populacija mlađa, što znači da je veći broj jedinki u mlađoj dobi, populacija raste, brojčano se povećava. Ako je omjer obrnut, veći broj jedinki je u starijoj dobi, populacija ili stagnira ili opada (negativan rast).
NGC 5393
NGC 5393 (također poznat kao ESO 445-87, IRAS 13576-2838, MCG -5-33-35 i PGC 49863) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 277 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 0,90 (72 hiljade sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (56 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 30. marta 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nogometna reprezentacija Azerbejdžana
Rani period (prije 1920-ih)
Početkom 20. stoljeća nogomet je postajao sve popularniji u Azerbejdžanu, koji je tada bio dio Ruskog Carstva. Azerbejdžanski fudbaleri su 1912. godine imali prvu "međunarodnu utakmicu" i pobijedili u Tbilisiju u Gruziji protiv lokalne ekipe "Sokol" sa 4:2. Tokom perioda 1912−1913, organizovane su utakmice između nogometne reprezentacije Azerbejdžana i nogometne reprezentacije Gruzije, prvo u Tbilisiju, a zatim u Bakuu. Godine 1914. u Azerbejdžanu je osnovan Fudbalski savez. Fudbalski savez je preuzeo organizaciju zvaničnih gradskih prvenstava i drugih takmičenja.
Sovjetsko doba
Najstariji zapisi o nogometnim timovima u sovjetskom Azerbejdžanu sežu u 1926−1927, kada je u Tbilisiju organizovano Trans-Kavkasko prvenstvo. Učestvovale su tri države Južnog Kavkaza: Azerbejdžan, Armenija i Gruzija. Nogometna reprezentacija Azerbejdžana održala je prve prijateljske utakmice protiv Gruzije i Armenije 1927. godine tokom prvenstva Kavkaza u Gruziji. Godine 1926, fudbaleri Azerbejdžana odigrali su tri utakmice sa fudbalskim timom iz Irana u Bakuu. Godine 1929, u Teheranu su odigrane tri utakmice između ovih timova. U svim utakmicama su pobijedili igrači Azerbejdžana.
Zlatnim dobom azerbejdžanskog nogometa smatraju se 1960-e jer su u tom doba nastali sjajni igrači poput Anatolija Baniševskog i Alakbara Mammadova.
Nakon nezavisnosti (1992−danas)
Svoju prvu zvaničnu utakmicu Azerbejdžan je odigrao 17. septembra 1992. godine protiv Gruzije. Nogometni savez Azerbejdžana je u punopravno članstvo FIFA-e i UEFA-e primljen 1994. te je reprezentacija svoje prve zvanične utakmice i kvalifikacije započela u septembru 1994. godine. thumb|lijevo|260px| Reprezentacija Azerbejdžana
Prvu zvaničnu utakmicu u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo 1996. Azerbejdžan je odigrao 7. septembra 1994. protiv Rumunije. Krajnji ishod kvalifikacija je bio tek jedan neriješen ishod protiv Poljske. Prvu zvaničnu utakmicu u kvalifikacijama za Svjetsko prvenstvo Azerbejdžan je odigrao u Oslu 2. juna 1996. protiv Norveške. Kao i u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo 1996. i u kvalifikacijama za Svjetsko prvenstvo 1998. Azerbejdžan je završio na dnu kvalifikacione grupe sa tek jednom pobjedom (protiv Švicarske). Svoju prvu zvaničnu pobjedu a ujedno i rekordnu Azerbejdžan je ostvario 5. juna 1999. u utakmici kvalifikacija za Evropsko prvenstvo 2000. protiv Lihtenštajna rezultatom 4:0.
Azerbejdžan se u svojoj historiji nije uspio plasirati niti na jedno od Svjetskih ili Evropskih nogometnih turnira. Najduži neporaženi niz u historiji Azerbejdžan je imao u dva navrata; uspjeli su ukupno šest utakmica u nizu ostati neporaženi: mart-august 1998. i maj-oktobar 2013.
Stadion
thumb|desno|260px| Izgradnja novog [[Olimpijski stadion Baku|Olimpijskog stadiona u Bakuu. ]] Većinu domaćih utakmica, Azerbejdžan igra na stadionu Tofiq Bahramov, koji se nalazi u glavnom gradu zemlje, Baku. To je glavni stadion azerbejdžanske nogometne reprezentacije, još od nezavisnosti od SSSR-a. Danas se neke utakmice igraju i na stadionu Lankaran City, iz istoimenog grada Lankarana, nakon što je stadion zadovoljio kriterije UEFA-e.
Novi Olimpijski stadion Baku trenutno je u izgradnji, a imat će kapacitet oko 65.000 sjedećih mjesta. Nakon 2015. kada izgradnja stadiona bude završena stadion će koristiti nogometna reprezentacija Azerbejdžana.
Trenutni sastav
Trenutni sastav: 22. oktobar 2014:
! colspan="9" bgcolor="#00ff7f" align="left"|
Selektori kroz historiju
thumbnail|230px|Pod vodstvom selektora [[Berti Vogts|Vogtsa Azerbajdžan je zabilježio najveću poziciju na FIFA-inoj rang listi]] Ažurirano: 22. oktobra 2014:
Statistika igrača
thumb|200px|right| [[Gurban Gurbanov je rekorder po broju datih golova za reprezentaciju Azerbejdžana ]]
thumb|200px|desno| [[Mahir Shukurov, jedan od nogometaša sa najviše nastupa za nacionali tim ]]
Američki građanski rat
Američki građanski rat 1861-1865, u Sjedinjenim Američkim Državama, je bio rat između sjevernih saveznih država (Unija ili Sjever) i južnih robovlasničkih država (tada novoformirana Konfederacija ili Jug pod vodstvom Jefferson Davisa). Unija se sastojala od svih država u kojima je bilo zabranjeno robovlasništvo (takozvane slobodne države), kao i od pet država koje su dopuštale držanje robova, i bila je pod vodstvom Abraham Lincolna i Republikanske partije. Sama Republikanska partija je osporavala širenje ropstva na teritoriji SAD, a njihova pobjeda na izborima 1860. godine bila je uzrokom toga da je sedam južnih država proglasilo otcjepljenje od Unije još prije i nego je Lincoln preuzeo predsjednički mandat. Unija je odbila da prizna otcjepljenje okarakterisavši ga kao pobunu.
Prvih godina su snage Konfederacije predvođene Robert Edward Leeom ostvarile nekoliko pobjeda u okršajima sa snagama Unije. Međutim 1863. godine došlo je do bitke kod Gettysburga, koja se smatra prekretnicom rata. Nakon toga je uslijedilo zauzimanje Vicksburga i Port Hudsona od strane snaga sjevera predvođenih Ulysses S. Grantom, čime je ostvarena kontrola Unije nad cijelom rijekom Mississippi. U 1864. godini snage Unije zauzimaju i Richmond, glavni grad Konfederacije, a potom slijedi zauzimanje Atlante od strane snaga Unije predvođenih Williamom Shermanom. Otpor Konfederacije je slomljen u aprilu 1865. godine, kada se Lee sa ostacima svojih snaga predao Grantu.
Uzroci rata
Postojanje robovlasničkog juga i antirobovlasnički nastrojenog sjevera u jednoj državi učinilo je konflikt izvjesnim. Dolazak Lincolna na mjesto predsjednika SAD kao prvog predsjednika novoformirane republikanske stranke uzburkao je strasti na američkom jugu. Iako Lincoln nije izričito najavio ukidanje ropstva, u svom govoru iz 1858 rekao je da se nada kako će prestati sa širenjem takve prakse, što bi na kraju dovelo i do nestanka ropstva i robovlasništva u SAD.
Veliki dio političkih bitaka tokom 1850-tih bio je usmjeren na zaustavljanje širenja ropstva na novoformiranim teritorijama. Postojala je tendencija da sve novoformirane teritorije budu nerobovlasničke ("slobodne države"), što je povećavalo južnjačke težnje za otcijepljenjem. I na sjeveru i na jugu su smatrali da će, u slučaju da se ropstvo ne bude moglo teritorijalno širiti, ono oslabiti i nestati. Dok se svi Južnjaci nisu zalagali za očuvanje ropstva, najveći broj njihovih oficira, kao i jedna trećina nižih činova u vojsci, imali su u porodici nekoga ko je posjedovao robove. Sjevernjacima je, s druge strane, prvi cilj bio da zaštite Uniju, a ne da ukinu ropstvo.
Južnjaci su također strahovali od gubitka uticaja u federalnoj vladi i jačanja antirobovlasničkih snaga, dok su sjevernjaci smatrali kako je vlada već pod južnjačkom kontrolom. U takvom okruženju kasnih 1850tih kriza se sve više zaoštravala. Neslaganja oko pitanja moralnosti držanja robova, opsega demokratije i ekonomskog vrjednovanja rada slobodnih radnika u odnosu na robovski rad na plantažama, dovela su do kolapsa Whig i "Know-Nothing" političkih stranaka, i do rasta novih (Free Soil stranka 1848., Republikanska stranka 1854. i Ustavna unija 1860. godine). U 1860. godini zadnja preostala stranka, Demokratska stranka, se razdvojila na dva dijela.
I sjevernjaci i južnjaci su bili pod uticajem ideja Thomasa Jeffersona. Južnjaci u isticali prava država, ideje spomenute u Kentucky i Virginia Rezolucijama, kao i pravo na revoluciju navedeno u Deklaraciji o nezavisnosti. Sjevernjaci su s druge strane (od abolicioniste William Lloyd Garrisona do lidera Republikanske stranke Abrahama Lincolna) isticali Jeffersonovu ideju da su svi ljudi stvoreni ravnopravni (eng. equal-jednaki).
Primjer južnjačkih pokušaja da ideju otcijepljenja prikažu kao pravednu borbu država na svoje pravo na opredjeljenje se može vidjeti i kroz rad potpredsjednika Konfederacije Alexandera Stephensa kojega Historičar Kenneth M. Stampp navodi kao jednog od najgorljivijih južnjaka koji su pokušavali dati moralni alibi južnim državama u njihovoj borbi da očuvaju isti poredak u svojim državama.
Još neki od faktora koji su doprinijeli zaoštravanju krize uključivali su brzu industrijalizaciju sjevera, razvoj secesionističkog pokreta (uzrokovan jačanjem ropstva na jugu, dok je na sjeveru ono praktično bilo ukinuto), kao i ekonomskim razlikama između sjevera i juga, dok savremeni historičari danas odbacuju ranije zastupljene ideje ekonomskog determinizma (historičara Charlesa Bearda) kao uzroka sukoba. Činjenica je da se od osam imigranata u SAD njih sedam naseljavalo na sjeveru a tek jedan na jugu (87,5% naprema 12,5% u korist sjevera), kao i da je veliki broj bijelaca napuštao jug i odlazio na sjever, doprinijela je defanzivno-agresivnom političkom ponašanju južnjaka. Javljala su se neslaganja i oko primanja države Missouri (ropstvo je u Missouriju bilo dopušteno) u Uniju, što je dovelo do Missouri kompromisa iz 1820. godine, zatom kriza vezana za protekcionističku politiku i carine 1828. godine, potom Gag pravilo (eng. Gag rule) koje je zabranjivalo rasprave o ukidanju robovlasništva u Kongresu u periodu 1835-1844., pripajanje Teksasa kao robovlasničke države u Uniju, širenje SAD na zapad Američkog kontinenta (koje je moglo predstavljati ujedno i širenje robovlasništva) što je rezultiralo krizom koja je premoštena novim kompromisom iz 1850. godine, dok Wilmot Proviso zakon (neuspješni pokušaj sjevernjačkih političara da se zabrani ropstvo na novim teritorijama na zapadu) nije bio usvojen niti proveden. Veoma popularni roman iz tog doba "Čiča Tomina koliba" (iz 1852.) pisca Harriet Beecher Stowe, je doprinio velikom porastu protivnika ropstva na sjeveru.
Nesuglasice vezane za pitanje robovlasništva dovele su do podjela i u najvećim religijskim zajednicama (Metodistička, Baptistička i Prezbiterijanska crkva), naročito su vođene rasprave u vezi okrutnosti nad robovima (sakaćenja, bičevanja i razdvajanja porodica). U Kongresu se dešavalo da rasprave postanu toliko oštre da je dolazilo i do fizičkih obračuna. Na kraju je sam izbor Linkolna za predsjednika poslužio kao povod za otcijepljenje.
Otcijepljenje je počelo sa Linkolnovim izborom, jer su regionalne vođe bile u strahu da će on zaustaviti širenje ropstva a potom ga postepeno iskorijeniti. Mnogi južnjaci su smatrali da je došlo vrijeme za otcijepljenje s obzirom da će Linkoln, ili neki drugi vođa sa sjevera, zabraniti ropstvo. Robovlasničke države, koje su već bile u manjini u Predstavničkom domu, suočavale su se sa tim da će postati manjina i u Senatu. Najjužnije države su se prve otcijepile, a slijedilo je otcijepljenje još četiri države poslije Linkolnovog poziva da svaka od njih obezbijedi dovoljan broj vojnih trupa za održavanje reda i gušenje pobune. Južne države koje su graničile sa sjeverom odbile su zahtjeve za slanje trupa na njihove komšije jer su to smatrale invazijom.
Privreda
Postojale su značajne razlike u karakteru i razvijenosti privrede između Juga i Sjevera. Jug nije imao velik broj stanovnika te je njegova klima bila povoljna za razvoj suptropskih biljaka te se zasnivala na robovskoj snazi koji su činili crnci dovezeni iz Afrike. Jug uopće nije ima velik broj fabrika za koje nije bilo nikakve potrebe, također su profitirali izvozom posebno u zapadnu Evropu (uglavnom pamuk). Jug nije imao nijednu fabriku municije. Za razliku od Juga sjever je imao velik broj mašina kojima je potrebna industrijska snaga. Ona se je sva sačinjavala od industrije, prvenstveno mašinske, također ljudska snaga je bila sva u jugu te je ono kočilo razvoj mašinske industrije. Što se je više mašinska industrija razvijala ti su odnosi bili sve gori. Veoma je važno reći da je 35 godina od završetka rata SAD postala vodeća zemlja u svijetu po proizvodnji uglja, željeza, čelika te izradi mašina.
Ropstvo
mini|200px|desno|Abraham Lincoln Predsjednik SAD 1861.-1865. Mogla se uočiti jaka veza između jačine podrške otcijepljenju i broja plantaža u određenoj oblasti. Najjužnije države, iste one koje su imale najveći broj plantaža, bile su prve koje su se otcijepile od Unije. Države koje su ležale nešto sjevernije, poput Virginie, Sjeverne Karoline, Arkanzasa i Tenesija, su imali manje plantaža i nisu proglašavale otcijepljenje sve dok ih incident sa Fort Sumterom nije prisilio na to da izaberu stranu. Granične države su imale sasvim malo plantaža i one su ostale u Uniji.
Procenat porodica na krajnjem jugu koje su posjedovale robove iznosio je 43%. Taj procenat se smanjivao na broj od 36% na srednjem jugu, te na broj od 22% u graničnim južnim državama (istim onim koje su se borile za Uniju). Također 95% amerikanaca crne boje kože živjelo je na jugu, što je činilo gotovo jednu trećinu ukupnog broja stanovnika u tim oblastima. Na sjeveru je živjelo samo 1% crnih amerikanaca. Uzimajući u obzir na ove okolnosti, strah od eventualne emancipacije bio je mnogo veći na jugu nego na sjeveru.
Odluka Vrhovnog suda iz 1857. godine u slučaju Dred Scott - Sandford izazvala je dosta kontroverzi po ovom pitanju. Sudija Roger B. Taney je u svojoj presudi naveo da "su crnci toliko inferiorni da nemaju prava koja bi bijeli čovjek trebao poštovati" (u engleskom originalu: "so far inferior that they had no rights which the white man was bound to respect" ), i da bi držanje robova trebalo biti omogućeno i u slobodnim državama. Predsjednik Lincoln je upozorio da bi u slučaju izricanja još jedne ovakve presude, sjeverne države bile suočene sa robovlasništvom. Abraham Lincoln je naveo i da je pitanje robovlasništva važnije u datom trenutku od bilo kog drugog nacionalnog pitanja.
U vrijeme dok se zaoštravala situacija u zemlji i dok je otcijepljenje postajalo važna tema državni senator i plantažer iz Južne Karoline John Townsend je u svojim govorima navodio: "naši neprijatelji preuzimaju vlast u Vladi, i imaju namjeru da nas prisile da se složimo sa kapricima njihovih fanatičnih teorija, i da se složimo sa ukidanjem ropstva". Mišljenja slična ovom su bila izražavana u novinskim tekstovima, političkim govorima i deklaracijama širom juga potkrepljujući zahtjeve za otcijepljenjem. Iako Linkoln nije imao planova da obezakoni ropstvo tamo gdje je ono već postojalo južnjaci širom juga su bili zabrinuti za budućnost ovog poretka.
Južnjaci su bili zabrinuti ne samo za ekonomske gubitke, već i uplašeni eventualnim promjenama vezanim uz rasnu emancipaciju. Teksaška deklaracija uzroka otcijepljenja navodi da nerobovlasničke države "objavljuju doktrinu jednakosti za sve ljude, nezavisno od rase ili boje kože" i da je Afrička rasa "s pravom smatrana za inferiornu i nesamostalnu rasu". Zagovornik otcijepljenja iz Alabame E. S. Dargan navodio je da bi emancipacija natjerala Južnjake da se osjećaju "demoralizovani i degradirani".
Počevši od tridesetih godina devetnaestog vijeka Američka Pošta je odbijala da dozvoli da pisma sa propagandnim pamfletima protiv ropstva budu isporučivana na adrese na jugu. U slučaju bilo kakve sumnje u podršku abolicionizmu, učitelji sa sjevera su bivali protjerivani, a abolionistička literatura je zabranjivana. S druge strane sjevernjaci su ropstvo osjećali kao prijetnju, i kako je zaključio Eric Foner "sjevernjaci su ropstvo vidjeli kao antitezu dobrog društva, i smatrali su ga za prijetnju njihovom sistemu vrijednosti i njihovim interesima.
Zaštitne carine
Historijski gledano, južnjačke robovlasničke države zbog svojih niskih cijena fizičkog rada, nisu smatrale potrebnom mehanizaciju te su podupirale pravo na prodaju pamuka i kupnju gotovih industrijskih proizvoda od bilo koje nacije. Države na Sjeveru koje su uložile znatna sredstva u svoju proizvodnju nisu se mogle takmičiti sa razvijenom industrijom Evrope te su nudile visoke cijene za uvoz pamuka s juga u zamjenu za niske cijene industrijskog izvoza. Iz ovog razloga, Sjever je zbog vlastitih industrijskih interesa podupirao tarife i sistem zaštite carine dok su vlasnici plantaža s Juga zagovarali slobodnu trgovinu.
Demokrati u Kongresu (uglavnom Južnjaci) donosili su Zakone o tarifama 30-ih, 40-ih i 50-ih godina XIX vijeka konstantno smanjujući stope koje su 1857. dostigle najniži nivo još od 1816. godine. I dok Jug nije imao nikakvih prigovora na navedeno, Sjeverni industrijalci i tvornički radnici (pogotovo u državi Pennsylvania) ljutili su se zbog navedenog te su tražili zaštitu za svoju željeznu industriju koja je sve više bila u rastu. Stranka Whig i Republikanci također su se žalili; oni su, naime, podupirali visoke stope tarifa kako bi potakli industrijski razvoj, a Republikanci su tokom izbora 1860. godine zagovarali njihovo dizanje. Povećane tarife napokon su donesene 1861. godine nakon što su Južnjaci dali ostavke na svoja mjesta u Kongresu.
Historičari iz 20-ih godina XX vijeka naglašavali su navedene probleme kao jedan od glavnih uzroka građanskog rata, ali od 50-ih godina naovamo su im ipak postepeno smanjivali važnost ističući da je tek nekolicina Južnjaka 1860-61. godine izjavila da su im tarife od najveće važnosti. Neki secesijski dokumenti spominju probleme s tarifama, ali niti izbliza toliko često kao što je naglašeno očuvanje ropstva.
Otcjepljenje Južne Karoline
Južna Karolina je 24. decembra 1860. usvojila Deklaraciju kojom je opravdavala svoju odluku da se otcijepi od Unije. U navedenoj Deklaraciji poziva se na pravo južnih država na robovlasništvo, ali također se i navodi da sjeverne države krše prava južnih država i ne izvršavaju svoje ustavne obaveze, s obzirom na njihovo protivljenje ropstvu. Najbitnije tačke Deklaracije su:
Secesijska zima
Prije nego što je Lincoln stupio na predsjedničku dužnost, sedam država je proglasilo otcijepljenje od Unije. One su uspostavile Južnjačku vladu, Konfederativne Američke Države 9. februara 1861. godine. Preuzele su kontrolu nad federalnim utvrđenjima i drugim vlasništvom unutar svojih granica, gotovo bez otpora od strane predsjednika Buchanana, čiji je mandat isticao 4. marta 1861. godine. Buchanan je navodio da "Jug nema pravo na otcijepljenje, ali ja nemam moć da ga spriječim da to učini".
Kako su južnjaci napustili mjesta u Senatu i Predstavničkom domu, secesija je poslije pomogla Republikancima da usvoje neke zakone i donesu neke odluke koje su južnjaci konstantno blokirali (poput projekta transkontinentalne željeznice, Centralne banke, i drugih). Također je usvojen zakon o dodatnom porezu koji je služio za finansiranje dijela ratnih troškova.
Konfederacija
250px|mini|lijevo| Status država, 1861. Plava i žuta boja - države Unije. Crvena i tamnocrvena boja - Države Konfederacije Sedam najjužnijih država otcijepile su se do februara 1861. godine, počevši sa Južnom Karolinom, Misisipijem, Floridom, Alabamom, Džordžijom, Luizijanom i Teksasom. Ovih sedam država su 4. februara 1861. godine formirale Konfederalne Američke Države, sa Jefferson Davisom kao predsjednikom, i sistemom vlasti po uzoru na američki ustav. U aprilu i maju 1861. godine, još četiri robovlasničke države su se otcijepile i pridružile Konfederaciji: Arkanzas, Tenesi, Sjeverna Karolina i Virdžinija. Virdžinija je podijeljena na dva dijela, sa istočnim dijelom koji se priključio Konfederaciji i sjeverozapadnim dijelom koji se priključio Uniji, i to kao nova država pod imenom Zapadna Virdžinija (20. juna 1863. godine).
Države Unije
Dvadeset tri države su proglasile svoju lojalnost Uniji: Kalifornija (California), Konetiket (Connecticut), Delver (Delaware), Illinois, Indiana, Iowa, Kansas, Kentaki (Kentucky), Mejn (Maine), Merilend (Maryland), Masačusets (Massachusetts), Mičigen (Michigan), Minesota (Minnesota), Misuri (Missouri), Nju Hempšir (New Hampshire), Nju Džersi (New Jersey), Nju Jork (New York), Ohajo (Ohio), Oregon, Pensilvanija (Pennsylvania), Roud Ajland (Rhode Island), Vermont i Viskonsin (Wisconsin). Tokom rata Nevada i Zapadna Virginia su se pridružile Uniji kao novoformirane države. Nad Tennesseejem i Louisianom je ubrzo po izbijanju rata uspostavljena vojna kontrola od strane Unije.
Teritorije Kolorada (Colorado), Dakote, Nebraske, Nevade, Novog Meksika (New Mexico), Utah i Vašingtona (Washington) su učestvovale u ratu na strani Unije. Nekoliko plemena američkih domorodaca (koji su podržavali robovlasništvo) stalo je na stranu Konfederacije (na nekadašnjoj Indijanskoj teritoriji - sada Oklahomi).
Pogranične države
Pogranične države u Uniji su bile Zapadna Virginia (koja se odvojila od Virginije i postala nova, samostalna država) te četiri od pet uglavnom sjevernih robovlasničkih država (Maryland, Delaware, Missouri i Kentucky).
Država Maryland imala je mnogo prokonfederalnih službenika koji su tolerisali pobune protiv Unije u Baltimoreu, kao i spaljivanje mostova. Lincoln je na to odgovorio proglašavanjem vanrednog stanja i slanjem vojnih jedinica sa Sjevera. Tim potezom Unija je stekla čvrstu kontrolu u Marylandu i okrugu Columbia, uhapsivši istaknute separatiste te ih zadržavši bez suđenja (kasnije su pušteni).
Država Missouri odlučno je glasala da želi ostati u Uniji. Kada je prokonfederacijski guverner Claiborne F. Jackson pozvao državnu vojsku, napadnut je od strane saveznih snaga pod vodstvom generala Nathaniela Lyona koji su protjerali guvernera i dio državnih službenika sve do jugozapadnog dijela države. Na kraju, vlast u Missouriju je preuzela privremena unionistička vlada.
Država Kentucky se nije otcijepila; u početku su se proglasili neutralnim. Kada su konfederalne snage ušle na teritoriju ove države u septembru 1861. godine, neutralnost je prestala postojati te je time potvrđen status ove članice Unije, mada je ona u isto vrijeme pokušala zadržati ropstvo. Tokom kratkotrajne invazije konfederalnih snaga, simpatizeri Konfederacije organizirali su konvenciju o otcjepljenju (koju je pokrenuo guverner) te su dobili odobrenje same Konfederacije za to. Pobunjenička vlada uskoro je otišla u egzil i nikad nije preuzela kontrolu nad državom Kentucky.
Pokušaj unionističkog otcjepljenja dogodio se u Istočnom Tennesseeju, ali je bio ugušen od strane Konfederacije koja je uhapsila preko tri hiljade ljudi za koje su sumnjali da su odani Uniji. Svi oni su bili zadržani bez suđenja.
Početak rata
Pobjeda Abrahama Lincolna na predsjedničkim izborima 1860. godine navela je Južnu Karolinu da proglasi otcjepljenje od Unije u decembru te iste godine, nakon čega je uslijedilo formiranje Konfederacije Američkih Država u februaru naredne godine. Istog mjeseca propao je pokušaj mirovne konferencije u Washingtonu. Međutim, iako su pregovori bili neuspješni, osam ostalih država odbile su molbe za ulazak u Konfederaciju na prvoj separatističkoj konvenciji u Virginiji održanoj 4. aprila 1861. godine.
Lincolnova politika
Dana 4. marta 1861. godine Abraham Lincoln položio je zakletvu kao Predsjednik SAD-a. U svom prvom obraćanju istakao je da Ustav predstavlja savršenu uniju, da je to ugovor vezivanja i svako otcjepljenje prozvao "pravno poništenim". Nije imao namjeru napasti južnjačke države niti je želio ukinuti ropstvo tamo gdje je ono već postojalo, ali se zalagao za to da će upotrijebiti silu kako bi očuvao državno vlasništvo. Vlada neće pokušati vratiti svoje poštanske urede, a u slučaju otpora dostava pošte završit će kod državnih granica. Tamo gdje se ne može zadovoljiti provedba državnih zakona mirnim putem reagovati će šerifi i sudije. Niti jednom riječju nisu spomenuti gubitci zlata iz državnih trezora u državama Louisiana, Georgia i Sjeverna Karolina. U svom prvom obraćanju Lincoln je također istakao da će američka politika biti samo prikupljanje uvoznih carina iz svojih luka te da ne postoji niti jedna ozbiljnija stvar koja može opravdati revoluciju u politici u sljedeće četiri kratke godine. Svoj govor završio je molbom za obnovu veza Unije.
Era rekonstrukcije
Era rekonstrukcije počela je tokom rata i to Proglasom o emancipaciji (1. januara 1863. godine) i trajala je sve do 1877. godine. Uključivala je mnoštvo kompleksnih metoda pomoću kojih se pokušalo riješiti pitanje rata od kojih su najvažnija bila tri "amandmana rekonstrukcije" uvedena u Ustav SAD-a koja su ostala na snazi sve do danas: trinaesti (1865.), četrnaesti (1868.) i petnaesti amandman (1870.). Iz perspektive Unije, ciljevi rekonstrukcije su bili osiguravanje njene pobjede na frontovima putem ujedinjenja; osiguranje "republikanse forme vlade za bivše Konfederativne države"; te trajno ukidanje ropstva i sprječavanje poluropstva.
Predsjednik Johnson blago je postupao prema rekonstrukciji te je smatrao da je glavni cilj ostvaren 1865. godine nakon što je svaka pobunjenička država odbacila secesiju i prihvatila trinaesti amandman. Ipak, radikalni republikanci poput Thaddeusa Stevensa i Charlesa Sumnera na sve to su gledali sa sumnjom. Njihov stav je izbio u prvi plan nakon izbora 1866. godine i tada je odbačena većina Johnsonovog rada. Korištena je vojska kako bi svrgli dotadašnje južnjačke vlade i održali nove izbore u kojima su glasali svi slobodni ljudi. Rezultat toga bila je republikanska koalicija koja je preuzela vlast u deset država uz pomoć pripadnika američke vojske. U međuvremenu je ured za slobodne ljude kao dio vojske odigrao ključnu ulogu u pomaganju afroamerikancima, dok su se paravojne jedinice poput prvog Ku Klux Klana koristile nasiljem kako bi spriječile napor tog ureda.
"Liberalni republikanci" koji su smatrali da su ratni ciljevi postignuti i da rekonstrukcija treba završiti, kandidirali su se na izborima 1872. godine i bili uvjerljivo poraženi nakon ponovnog reizbora Ulyssesa Granta. Demokrati su 1874. godine preuzeli kontrolu na Kongresom i protivili su se daljem provođenju rekonstrukcije. Izbori za predsjednika SAD-a 1876. godine bili su osporavani i riješeni su tek Kompromisom iz 1877. kojim je u Bijelu kuću došao republikanac Rutherford B. Hayes. Upravo je on povukao posljednje savezne trupe i ukinuo posljednje republikanske vlade sa Juga; Historičari su uglavnom složni u mišljenju da je to bio trenutak okončanja građanskog rata i ere rekonstrukcije. thumb|Spomenik velikoj vojsci Republike koji je podigla veteranska organizacija Unije.
Cijena rata
U Američkom građanskom ratu poginulo je otprilike 1.030.000 ljudi (što čini oko 3% od ukupne populacije), uključujući oko 620 hiljada vojnika koji su umrli zbog raznih oblika Infekcija te oko 50 hiljada civila. Historičar sa Univerziteta Binghamton, J. David Hacker vjeruje da je u ratu ukupno poginulo otprilike 750 hiljada vojnika, 20% više od tradicionalno procijenjenog premda napominje da je taj broj možda i veći (do 850 hiljada). U građanskom ratu poginulo je više Amerikanaca nego u svim drugim ratovima zajedno koje su Amerikanci vodili u svojoj historiji.
Uzroci rata, razlozi njegovog ishoda pa čak i samo njegovo ime i danas su predmet mnogih rasprava. Na osnovu popisnih podataka iz 1860. godine, 8% svih muškaraca bijelaca u rasponu od 13 do 43 godina života umrlo je u ratu, uključujući 6% sjevernjaka i 18% južnjaka. Oko 56 hiljada vojnika umrlo je u zarobljeničkim logorima tokom građanskog rata. Procijenjeno je da je otprilike 60 hiljada muškaraca izgubilo neki od udova tokom rata.
Jedan od glavnih uzroka visokog postotka smrti u bitkama tokom rata bila je upotreba napoleonske taktike, kao što je juriš. Zbog upotrebe puno preciznijih oružja i, pred kraj rata, repetitivnih puški poput "Spencerice", vojnici su doslovno bivali pokošeni dok su na otvorenom stajali u ravnim linijama. Sve to dovelo je do ratovanja u rovovima, stil koji će uvelike definirati većinu Prvog svjetskog rata.
Bogatstvo stečeno robovskim radom u Konfederaciji (s otprilike tri i pol miliona robova) završilo je dolaskom vojnika Unije; gotovo svi robovi oslobođeni su Proglasom o emancipaciji. Robovi u pograničnim državama te oni koji su se nalazili na teritorijima koji su prije bili pod kontrolom Konfederacije (a prije donošenja Proglasa o emancipaciji) bili su oslobođeni državnom akcijom (18. decembra 1865. godine) ili Trinaestim amandmanom.
Rat je uništio većinu bogatstva koje je do tada postojalo na Jugu. Sva ulaganja u obveznice Konfederacije bila su ukinuta. Primanja pojedinaca na Jugu pali su na manje od 40% u odnosu na one na Sjeveru što je potrajalo sve do XX vijeka. Južnjački uticaj u američkoj saveznoj vladi uveliko je opao i ostao takav sve do sredine XX vijeka. Potpuna obnova Unije uslijedila je poslije rata erom rekonstrukcije.
Era rekonstrukcije
thumb|Spomenik velikoj vojsci Republike kojeg je podigla veteranska organizacija Unije. Era rekonstrukcije počela je tokom rata i to Proglasom o emancipaciji (1. januara 1863. godine) i trajala je sve do 1877. godine. Uključivala je mnoštvo kompleksnih metoda kojima se pokušalo riješiti pitanje rata od kojih su najvažnija bila tri "amandmana rekonstrukcije" uvedena u Ustav SAD-a koja su ostala na snazi sve do danas: trinaesti (1865.), četrnaesti (1868.) i petnaesti amandman (1870.). Iz perspektive Unije, ciljevi rekonstrukcije su bili osiguravanje njene pobjede na frontu putem ujedinjenja; osiguranje "republikanse forme vlade za države Konfederacije"; te trajno ukidanje ropstva i sprječavanje polu-ropstva.
Predsjednik Johnson blago je postupao prema rekonstrukciji te je smatrao da je glavni cilj ostvaren 1865. godine nakon što je svaka pobunjenička država odbacila secesiju i prihvatila trinaesti amandman. Ipak, radikalni republikanci poput Thaddeusa Stevensa i Charlesa Sumnera na to su gledali skeptično. Njihov stav je došao do izražaja nakon izbora 1866. godine te su odbacili većinu Johnsonovog rada. Koristili su vojsku kako bi razriješili dužnosti dotadašnje južnjačke vlade i održali nove izbore u kojima su glasali svi slobodni ljudi. Rezultat svega bila je republikanska koalicija koja je preuzela vlast u deset država uz pomoć pripadnika američke vojske. U međuvremenu je ured za slobodne ljude kao dio vojske odigrao ključnu ulogu u pomaganju crncima, dok su se paravojne jedinice, poput prvog Ku Klux Klana, koristile nasiljem kako bi spriječile njegov napor.
150. godišnjica
Godine 2011. obilježena je 150. godišnjica Američkog građanskog rata. Mnogi na Jugu pokušali su pripojiti crnačku prošlost i bjelačku perspektivu. Anketa provedena u martu 2011. godine pokazala je da su Amerikanci još uvijek podijeljeni u mišljenju oko rezultata i prikladnih memorijala kojima se obilježava građanski rat. Američki filmovi o građanskom ratu uglavnom su se bavili temama "brat protiv brata", a u novije vrijeme sve je više Afroameričkih glumaca. Benard Simelton, predsjednik NAACP-a izjavio je da je obilježavanje građanskog rata jednako obilježavanju Holokausta. Što se tiče ropstva, Simelton je izjavio da su crncima "bila oduzeta prava" te da su crnci "bili tretirani kao manje od ljudskih bića". Historičar Bob Sutton izjavio je da je ropstvo bilo "glavni uzrok" rata. Sutton također smatra da su prava država bila samo jeftina opravdanja Konfederacije koja je željela priznanje Britanije i njen ulazak u rat. Napomenuo je da su tokom 100. godišnjice građanskog rata južnjaci više slavili genijalnost svojih generala, nego oslobođenje robova. U jesen 2010. godine u državi Virginia održana je konferencija o pitanju ropstva.
Istaknute ličnosti
mini|desno|175p|[[Jefferson Davis, predsjednik Konfederacije tokom građanskog rata.]] mini|desno|175p|[[Abraham Lincoln, predsjednik Sjedinjenih Američkih Država tokom građanskog rata.]]
NGC 3907B
NGC 3907B (također poznat kao IRAS 11468-0048, MCG 0-30-26, PGC 36928 i UGC 6793) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 286 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 1,10 (92 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (25 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Harry Potter i Kamen mudraca (čvor)
Harry Potter i Kamen mudraca može se odnositi na:
Hanns Eisler
Hanns Eisler (6. juli 1898 – 6. septembar 1962) bio je njemački kompozitor.
Bio je učenik i sljedbenik A. Schönberga, kasnije pripadnik grupe proleterskih kompozitora. Od 1933. godine je u emigraciji i predaje u New Yorku i Los Angelesu, te sklada muziku za filmove. Vrativši se 1950. godine u Berlin postao je vodeća ličnost izgradnje novoga muzičkog života DR Njemačke. Komponirao je orkestralna djela, komornu muziku, opere, te muzičku nacionalnu himnu DR Njemačke.