cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henrik II, kralj Francuske
Rane godine
Iako je nekoliko godina prije smrti Franjo I počeo javno izražavati sumnje u sposobnosti sina Henrika da ga naslijedi on to nije mogao spriječiti. Smrt staroga kralja 31. jula 1547. godine je po pitanju čiste nužnosti na kraljevski položaj postavilo njegovog jedinog preživjelog sina, to jest Henrika II. Pored te titule stupanjem ovog kralja na prijestolje dolazi do personalne unije Francuskog kraljevstva i Bretonskog vojvodstva pošto mu je majka bila jedini nasljednik ovog dijela države. Tom unijom sada konačno završava potpuno ujedinjenje Francuske započeto s Karlom VII.
Za razliku od svojih kraljevskih prethodnika koji su vodili bez obzira na gubitke već više od pedeset godina ratove za osvajanje Italije, Henrik II od toga odustaje poslije "samo" deset godina pokušaja. Pred sam kraj njegove vladavine 1559. godine dolazi konačno do sklapanja mira u ovom dugom ratu bez realnih teritorijalnih uspjeha.
Na turniru održanom 1. jula 1559. godine povodom proslave sklapanja mira Henrika II je neočekivano smrtno ranio zapovjednik škotske garde u viteškom dvoboju. Od posljedica zadobivene rane on umire 10. jula 1559. godine.
Za današnje doba on i njegova supruga, Katarina Medici, su posebno interesantni kao sponzori Nostradamusa.
Naslijedio ga je sin Franjo II.
Karlo IX, kralj Francuske
Karlo IX (27. juni 1550 – 30. maj 1574) bio je kralj Francuske iz dinastije Valois od 1560. do svoje smrti. Došao je na francusko prijestolje nakon smrti brata Franje II. Nakon nekoliko decenija napetosti, izbio je rat između protestanata i katolika nakon masakra kod Vasija 1562. godine. Nakon nekoliko neuspješnih pokušaja pomirenja, u očajničkom pokušaju da pomiri svoj narod Karlo je 1572. godine ugovorio brak svoje sestre Margarete Valois sa Henrikom III, kraljem Navare, velikim protestantskim vođom i budućim kraljem Francuske Henrikom IV.
Stvorivši time neprijatelje, na nagovor svoje majke Marije Medici Karlo je dozvolio masakr svih hugenotskih lidera koji su se okupili u Parizu tokom kraljevskog vjenčanja. Ovaj događaj je poznat kao Bartolomejska noć. Karlo je nastojao da iskoristi rasulo hugenota naredivši opsadu La Rochelle, ali nije bio u mogućnosti da zauzme protestantsko uporište. Umro je bez legitimnog muškog nasljednika 1574. godine i naslijedio ga je njegov brat Henrik III.
Biografija
Poslije smrti brata Franje II 1560. godine dijete od 10. godina je postalo kralj Francuske. Tokom njegova maloljetstva državom je upravljala njegova majka Katarina Medici koja će zdržati veliki uticaj u državi tokom cijelog njegovog vladanja. 1562. godina to jest doba kada njegova majka ima potpunu vlast u državi se uzima kao razdoblje početka Francuskih vjerski ratova.
Radi podizanja popularnosti monarhije i jedinstva države polovinom šesdesetih godina 16. vijeka majka je s njim krenula u obilazak svih pokrajina države. Na žalost rezultat tog trogodišnjeg putovanja postaje ništavan pošto je narod ove države ostao i dalje žestoko podijeljen na katolike i hugenote.
Na kraju svoju odluku o vjerskim pitanjima Karlo IX donosi 1572. godine kada na majčin nagovor naređuje pokolj hugenota na dan svetog Bartolomeja. Taj pokolj postaje trajna nezaboravna ostavština ovog kralja.
S druge strane njegova izdašna potpora književnosti kao i djela koja je sam pisao postaju s vremenom zaboravljena.
Franjo I, kralj Francuske
Zbog svoje uloge u razvoju i promicanju standardizovanog francuskog jezika, postao je poznat kao "le Père et Restaurateur des Lettres" ("otac i obnovitelj pisma"). On je također poznat kao "François au Grand Nez" ("Franjo veliki nos") i "Roi-Chevalier" ("vitez-kralj") zbog njegovog ličnog angažmana u ratovima protiv njegovog velikog rivala, Svetog rimskog cara i kralja Španije Karla V.
Karlo IX, kralj Francuske
Biografija
Karlo IX je umro od tuberkuloze 30. maja 1574. godine. Kako je imao samo vanbračnu djecu naslijedio ga je brat, poljski kralj Henrik.
Franjo I, kralj Francuske
Prateći politiku svojih prethodnika, Franjo je nastavio Italijanske ratove. Pošto je Karlo V naslijedio burgundsku Holandiju i prijestolje Španije, Francuska je geografski bila okružena Habsburškom dinastijom. Njegovi pokušaji sticanja podrške engleskog kralja Henrika VIII u borbi protiv Karla V su bili neuspješni. Nakon toga, formira Francusko-Osmanlijski savez sa sultanom Sulejmanom Veličanstvenim protiv Habsburške dinastije. Ovo je bio kontroverzan potez jednog kršćanskog kralja u to vrijeme.
Rani život i nasljedstvo
Bio je sin angulemskog grofa Karla i Ludovike Savojske, te brat Margarete Angulemske. Naslijedio je 1515. svog rođaka i punca, Luja XII, koji nije gajio simpatije prema njemu. Umjesto normalnog početka pripreme za buduću vladavinu, Luj XII je osamnaestogodišnjeg Franju poslao u rat. Nešto prije dolaska na prijestolje, Franjo je oženio Lujevu kćerku Klaudiju, koja je tek bila naslijedila svoju majku Anu kao vojvotkinja Bretanje.
Odmah po stupanju na francusko prijestolje bez obzira na prijašnja lična neslaganja s prethodnikom on nastavlja njegov nerealan san o osvajanju Italije. Francuskoj se na tom putu ispriječio Karlo V, car Svetog Rimskog Carstva, kralj Španije i vladar današnjeg Beneluksa. S obzirom na novčani i ljudski potencijal protivnika ovaj rat je bilo nemoguće dobiti. Na kraju tokom rata i sam Franjo I je pao u zarobljeništvo. Kako bi uspio iz njega izaći zamijenio se sa svojom djecom koja provode nekoliko godina kao taoci kralja Španije. Otkup njihove slobode postaje financijska katastrofa za državu. Njegovi pokušaji za sticanje podrške engleskog kralja Henrika VIII u borbi protiv Karla V su bili neuspješni. Cijela njegova vladavina samo s izuzetkom oružanih primirja je provedena u borbi protiv svog vječitog rivala. Ovaj rat će se nastaviti i tokom života njegovog nasljednika.
Bio je istaknuti zaštitnik renesansne umjetnosti.
Par godina prije njegove smrti umro mu je najstariji sin, Franjo III, vojvoda Bretanje, tako da ga je na kraju neočekivano naslijedio preživjeli sin Henrik II.
Djeca
Djeca kralja Franje I i kraljice Klaudije su bili:
Godine 1530. oženio je Eleonoru Austrijsku, sestru svog najvećeg neprijatelja, cara Karla V, i udovicu portugalskog kralja Emanuela I. S njom nije imao djece. Franjo je imao nekoliko značajnih ljubavnica, među kojima je navodno bila i Mary Boleyn.
NGC 3961
NGC 3961 (također poznat kao PGC 37390 i UGC 6885) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 309 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 1,30 (117 hiljada sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (117 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 7. aprila 1793. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Granica
Granica je izraz u političkoj geografiji koji označava geografske granice datog političkog entiteta ili zakonske jurisdikcije, države ili podnacionalnih upravnih jedinica i njihovih dioba. Granice isto tako mogu označavati, odnosno okruživati, tampon zone. Linija razdvajanja područja, teritorije dviju država, dopunjena zamišljenom ravninom koja pada okomito na tlo ili vodenu površinu nastavljajući se u dubinu zemlje ili vode. Granica, dakle razdvaja ravninom i linijom dvije države u zraku, na tlu (vodi) i ispod površine tla (vode).
Granica između dvije države, u smislu usaglašenosti može biti:
IC 679
IC 679 (također poznat kao PGC 170124) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 245 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pehar. Najveći prečnik je 0,90 (64 hiljade sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (43 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 13. maja 1893. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Granica
Pored toga, granica može biti naslijeđena de facto vojna linija prekida vatre, odnosno neprijateljstva.
Automobil
Automobil (također auto ili kola; od grčke riječi άυτο~, áuto~ - samo, samostalno~ i latinske riječi mobilis - pokretan) je motorno vozilo, s karoserijom raznih oblika postavljenom na dvije osovine sa četiri točka, koje služi za prevoz robe i putnika. Najvažniji dio jednog automobila je motor. Motori koji se nalaze u automobilima su motori sa unutrašnjim sagorjevanjem i koriste kao pogonsko gorivo benzin ili dizel gorivo. Kao alternativna vrsta goriva koristi se i plin, dok za ostale vrste alternativnih goriva još nije usavršen proces proizvodnje.
Historija
mini|lijevo|Replika Benz Auto, 1886 mini|desno|Francuski Marot-Gardon trotočkaš sa De Dion Bouton motorom 1898-1900. Jedan od najstarijih sačuvanih automobila na [[Balkanu danas se čuva u Muzeju automobila.]] Karl Benz je Patent-Motorwagen napravio i patentirao 1885. godine. Nakon uspešne demonstracije vožnje triciklona u Mannheimu prodaja je počela 3. jula 1886. i to za tadašnjih 600 njemačkih maraka, što je ekvivalent današnjih 4 hiljade evra. Pokretao ga je motor zapremine 954 ccm sa jednim cilindrom i četiri takta. Sa svojom jednom konjskom snagom na 400 obrtaja u minuti predstavljao je pravu revoluciju u to vrijeme. Kasnije verzije su imale snažnije motore sa dve konjske snage, koje su mogle da razviju brzinu od oko 16 km/h. Tokom sledećih šest godina, proizvedeno ih je oko 25 primeraka. Kratko nakon toga su i Gottlieb Daimler i Wilhelm Maybach u blizini Stuttgarta kao i Siegfried Marcus u Beču proizveli svoje verzije automobila. Posle prvih rezultata u Njemačkoj, počinje nagli razvoj automobilskih manufaktura u Francuskoj (Panhard, Levassor, Peugeot, Bollee, Renault i dr.). Tadašnja vozila su imala najveću brzinu 20–40 km/sat, snagu motora oko 21 kilovata pri oko 2000 obrtaja u minuti. Početkom 20-og vijeka počinje razvoj automobilskih manufaktura u Britaniji (Lancaster, Napier, Rolls i dr.). U SAD su u 19. vijeku postignuti zanemarljivi rezultati u razvoju vozila, a što se objašnjava lošim stanjem puteva. desno|mini|[[Ford Model T iz 1927.]] mini|lijevo|Ford model Pilot iz 1903. godine u Muzeju automobila u Beogradu. Motor: dva cilindra. Zapremina:2000 cm kubnih. Snaga:12KS. Pri 1600 o/min. Maks. brzina: 40 km/sat. Menjač: dvostepeni/hod unazad. Značajnije rezultate je imao Henry Ford kada 1892. godine izrađuje svoje prvo vozilo i 1903. kada osniva fabriku Ford Motors Co u Detroitu. Ford model T sedan iz 1908. godine je ključni model za nastanak, odnosno prelaz iz manufakturne proizvodnje na masovnu serijsku proizvodnju. Ovaj model pristupačan za šire narodne mase se prvi proizvodio u svijetu na montažnim trakama što je značajno skratilo vrijeme izrade automobila. Masovna serijska proizvodnja se obavljala u fordovim fabrikama u Severnoj i Južnoj Americi, Evropi i Aziji. Ukupno je prozveden u 15 miliona primerka od 1908. do 1927. a tokom tog perioda motorizovao je srednju klasu u SAD i Kanadi. Godine 1999. proglašen je za automobil stoljeća. Već prvih decenija 20. vijeka SAD postaju vodeći proizvođac motornih vozila u svijetu, a za ovu dominaciju značajna je bila i saveznička pobeda u Prvom svjetskom ratu.
Ford raspolaže fabrikama sa autonomnim konstrukcionim kapacitetima u SAD, Britaniji (osnovana još 1911.), Njemackoj (osnovana 1925.), Australiji (1925.) i Brazilu (montažna fabrika od 1925, proizvodi sopsvene modele od 1967.). Fabrika u Brazilu proizvodila je i druge fabrikate, kao što su Vilis i Reno. U Francuskoj je Ford imao montažnu fabriku od 1916. koja se u 1934. fuzionisala sa firmom Matis i tako je osnovana fabrika Matford. Kompanija Matford montirala je fordove i proizvodila sopstvene verzije. lijevo|mini|[[:en:BMW 327|BMW 327-328 iz 1938. godine u Muzeju automobila u Beogradu. Proizveden samo u 2,5 hiljada primjerka. Od 1930-ih automobili imaju aerodinamičnu liniju.]] desno|mini|Ford Mustang iz 1965. Paralelno sa razvojem motora za pogon vozila, čine se pokušaji korišćenja pneumatika koji su od velikog značaja za razvoj motornih vozila. Godine 1891. je uveden pneumatik sa unutrašnjom gumom, a prvo motorno vozilo sa pneumaticima je uradjeno 1895. godine, od strane braće E. i A. Misshlena i to za potrebe auto trka Paris – Borde – Aux.
Izmedju dva svjetska rata posebno se ističu u proizvodnji motornih vozila: Chrysler, Cadilac, Ford, Buick, Shevrolet i dr. (SAD), Leyland, Dodge, Moris, Rover i dr. (Engleska), Renault, Citroen, Berlinet, Peugeot i dr. (Francuska), a Njemacka automobilska industrija je zastupljena (BMW, Daimler – Benz, Opel, Porsche, Volkswagen – Werk, MAN i dr.). mini|desno|TAS Golf 1985. godine u [[Mostaru.]] mini|lijevo|Parking ispred industrije odeće "Prvi maj" u [[Pirotu 1983. godine. Zastava 750, poznat kao "Fićo", imala je ključnu ulogu u "motorizaciji" Jugoslavije.]] Prve registarske tablice za motorna vozila počele su da se koriste 14. avgusta 1893. godine u Francuskoj, dok su se u Njemačkoj pojavile 1896. godine. U SAD, prve registarske tablice uvedene su u saveznoj državi Njujork, 1901. godine. U početku, vlasnici su bili dužni da se sami pobrinu za izradu tablica, da bi tek kasnije taj posao prešao u nadležnost državnih vlasti. Prva država u svijetu koja je organizovala proizvodnju i izdavanje "nacionalnih" automobilskih registarskih tablica, bila je Holandija, 1898. godine, dok je u Americi prva država bio Masačusets, 1903. godine. Tablice su se u početku izrađivale od kože, gume, gvožđa, pa čak i od porcelana. Danas u svijetu postoji razvijeno kolekcinarsko tržište starih registarskih tablica.
Proizvođači
mini|Lexus LF-A
Interpol
Interpol je treća najveća međunarodna organizacija na svijetu nakon Ujedinjenih naroda i FIFE - trenutno u njenom radu učestvuje 186 država članica. Finansira se godišnjim prilozima država članica, od kojih godišnje prima oko 40 miliona € (manje nego EUROPOL, koji prima oko 60 miliona). Sjedište organizacije je u Lyonu, Francuska, a trenutno je predsjednik Interpola Jackie Selebi, načelnik južnoafričke policije. Trenutni sekretar, amerikanac Ronald K. Noble, prvi je neevropljanin na tom položaju.
Zbog politički neutralne uloge koju izvršava, Ustav Interpola ne dozvoljava sudjelovanje u unutardržavnim kriminalističkim akcijama, te razrješavanju političkih, vojnih, vjerskih ili rasnih zločina. Rad Interpola usredotočen je na javnu sigurnost, antiterorizam, suzbijanje organiziranog kriminala, krijumčarenja, trgovanja ljudima, pranja novca, dječije pornografije, finansijskog i high-tech zločina, te korupcije.
Od oktobra 2001. godine Interpol zapošljava 224 zaposlenika iz 54 države, od čega 112 policajaca i 112 civila. Istog mjeseca, Interpol je počeo tranziciju s rada od 9 do 5 u organizaciju koja djeluje 24-7, dakle non-stop, povećavajući tako djelotvornost. Godine 2005. Generalni sekretarijat Interpola zaposlio je 502 uposlenika iz 78 država. Žene čine 42 procenta zaposlenika. Interpolovu oficijelnu web stranicu posjeti oko 2.2 miliona ljudi mjesečno.
Godine 2005. više od 3.500 ljudi uhapšeno je ili locirano djelovanjem Interpola.
NGC 6935
NGC 6935 (također poznat kao ESO 234-59, IRAS 20346-5217 i PGC 65112) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 209 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Indijanac. Najveći prečnik je 2,10 (128 hiljada sg) a najmanji 1,8 uglovnih minuta (109 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 8. jula 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Georgij Fljorov
thumb|Ruska posebna marka, izdana u povodu 100. rođendana G.N. Fljorova (2013)
Georgij Nikolajevič Fljorov, ponekad navođen i kao Georgij Flerov, (ruski Георгий Николаевич Флёров; rođen 2. marta 1913. u Rostovu na Donu; umro 9. novembra 1990. u Moskvi) bio je sovjetski fizičar. Njegove oblasti istraživanja bile su nuklearna fizika, transuranijski elementi i kosmičko zračenje. Između ostalog, on se smatra i otkrivačem nekih novih hemijskih elemenata periodnog sistema.
Biografija
Nakon završetka škole, Fljorov je najprije radio razne poslove prije nego što je otišao u Lenjingrad, gdje je od 1933. do 1938. studirao na Fakultetu za inženjering i fiziku Politehničkog instituta. Već nekoliko mjeseci nakon diplomiranja, dobio je ponudu da postane saradnik radne grupe Igora Kurčatova na lenjingradskom Fizičko-tehničkom institutu, koju je vrlo rado prihvatio.
Već 1939. Fljorov je došao do svog prvog otkrića, zajedno sa svojim kolegom Konstantinom Petršakom, kada su dokumentirali spontani jezgreni raspad prirodnog izotopa uranija-238. Godine 1940. ponovili su isti eksperiment, nakon čega im je uspjelo da dokažu pretpostavljeni fenomen, pri čemu su na spektakularni način iskoristili jedan tunel moskovskog metroa, da bi spriječili eventualni utjecaj kosmičkog zračenja na eksperimentalna mjerenja.
Nakon što je Treći rajh prekršio ugovor sa Sovjetskim savezom i izbio rat, Georij Fljorov je tokom Drugog svjetskog rata, tačnije već od kraja 1941., bio uključen u razvoj sovjetske atomske bombe. Pošto su njegova nastojanja i cjelokupni rad bili "strogo povjerljivi" i nisu nigdje objavljivani, on je 1943. dobio doktorsku titulu, bez da je zvanično promoviran u to zvanje.
Fljorov je 1957. bio je začetnik a od 1960. i upravnik laboratorije za nuklearne reakcije na Zajedničkom institutu za nuklearna istraživanja u gradu Dubni kod Moskve. Godine 1963. otkrio je protonsku radioaktivnost a godinu dana kasnije i vještački hemijski element raderfordij. Nakon toga, Fljorov i njegove kolege u Dubni su i prvi sintetizirali elemente 102 (nobelij, 1957/68), 105 (dubnij, 1967, koji je dobio ime po gradu u kojem su radili i gdje se nalazio centar za istraživanja) te element 106 siborgij, zajedno sa Jurijem Oganesianom (1974).
U njegovu čast hemijski element s atomskim brojem 114 zvanično je 30. maja 2012. dobio ime flerovij, od strane Međunarodne unije za čistu i primijenjenu hemiju. Čuvena Fljorovljeva nagrada JINR instituta dobila je također ime po njemu.
Proglašen je herojom socijalističkog rada (1949), dva puta je dobio Lenjinov orden (1949, 1983), zatim je 1973. dobio orden Oktobarske revolucije, te tri put Crvenu traku rada (1959, 1963, 1975), dva puta Staljinovu nagradu (1946, 1949), a 1967. i Lenjinovu nagradu, kao i Državu nagradu SSSR-a. Godine 1981. izabran je u članstvo njemačke Akademije nauka Leopoldina.
David Ben-Gurion
David Ben-Gurion (hebrejski:דוד בן גוריון) rođen kao David Grün u Poljskoj, bio je izraelski političar, jedan od osnivača Awoda socijaldemokratske radničke partije Izraela. Kao jedan od najznačajnih političara i istaknuti vođa borbe za stvaranje Izraela, bio je i prvi premijer jevrejske države od 1948. do 1954. i ponovo od 1955. do 1963. Iz rodne Poljske otišao je 1906. u Palestinu i bio među pionirima seljačkog kolektivizma i radničkog pokreta. Osnovao je 1920. Histadrut (Savez sindikata), a 1930. Izraelsku radničku partiju (MAPAI), stranku laburističkog tipa. Kao premijer, od različitih gerilskih grupa stvorio je izraelsku armiju i zastupao čvrstu liniju prema agresiji okolnih arapskih zemalja. Umro je 1. decembra 1973.
Burundi
mini|290px|desno|Karta Burundija
Burundi (rundi: Uburundi; francuski: Burundi), službeno Republika Burundi (rundi: Republika y'Uburundi; francuski: République du Burundi) je kontinentalna država koja se nalazi u velikoj rasjednoj dolini afričkih velikih jezera u istočnoj Africi. Graniči se sa Ruandom na sjeveru, Tanzanijom na istoku i jugoistoku, Demokratskom Republikom Kongo na zapadu i jezerom Tanganjika na jugozapadu. Na površini od 27.834 km2 živi približno osam miliona stanovnika. Glavni grad je Gitega.
Narodi Tva, Hutu i Tutsi su živjeli na teritoriji Burundija najmanje 500 godina. Sve do početka 20. stoljeća Burundi je bio nezavisna kraljevina, kada je Njemačka kolonizirala ovaj region. Nakon Prvog svjetskog rata i poraza Njemačke ova teritorija je ustupljena Belgiji. Belgijanci su vladali Burundijem i Ruandom kao europskom kolonijom poznatom kao Ruanda-Urundi. Uprkos uobičajenim zabludama, Burundi i Ruanda nikada nisu bili pod zajedničkom upravom do vremena europske kolonizacije. Burundi je stekao nezavisnost 1962. godine kada je stvorena monarhija, ali je niz atentata, državnih udara i opća klima regionalne nestabilnosti kulminirala uspostavom republičke i jednopartijske države 1966. godine. Etničko čišćenje i genocid tokom dva građanska rata 1970.-ih i 1990.ih ostavili su nerazvijenu ekonomiju čime je postala jedna od najsiromašnijih zemalja na svijetu. Godine 2015. došlo je do velikih političkih sukoba jer se predsjednik Pierre Nkurunziza odlučio kandidirati za treći mandat; pokušaj puča nije uspio pa su članice međunarodne zajednice najoštrije kritikovale parlamentarne i predsjedničke izbore.
Politički sistem suverene države Burundi je predsjednička demokratska republika zasnovana na višestranačkoj državi. Predsjednik Burundija je šef države i šef vlade. Vođa državnog udara Pierre Buyoya uspostavio je 13. marta 1992. godine novi ustav koji je omogućio višestranački politički proces i odražavao višestranačku konkurenciju. Šest godina kasnije, 6. juna 1998. godine, izmijenjen je ustav čime je povećan broj mjesta u Narodnoj skupštini i uvedena dva potpredsjednika. Tokom oktobra 2016. godine Burundi je obavijestio UN o svojoj namjeri da se povuče iz Međunarodnog krivičnog suda.
Etimologija
Moderni Burundi dobio je ime po Kraljevini Burundi, koja je vladala regijom počev od 16. vijeka. Na kraju, svoje ime je možda dobila od naroda Ha u regiji, čije je porijeklo bilo poznato kao Buha.
Brgat
Hrvatska:
Burundi
Historija
Prvi stanovnici bili su Pigmeji. Na njihov prostor naseljavali su se i potiskivali ih Bantu crnci. Bila je njemački dio početkom 1890. Nakon Prvog svjetskog rata bila je pod Belgijom. Poslije 1946. pod upravom UN-a. Zbog građanskih ratova podijelila se na Ruandu i Burundi. Nezavisna od 1964.
Geografija
Smješten je u srednjoj Africi. Zemlja je sva planinska, s nadmorskom visinom uglavnom od 1500 do 2000 m. Graniči s Tanzanijom, Ruandom i Demokratskom Republikom Kongo. Klima je vlažna, ali zbog nadmorske visine opada do umjerene.
Privreda
Burundi je nerazvijena država. Najviše radne snage zaposleno je u poljoprivredi. Glavne poljoprivredne kulture su kafa, pamuk, banane, kikiriki, uljevita palma, manioka, slatki krompir, kukuruz. Vade se rude kalaja i nikla. Postoje sljedeće industrijske grane: prehrambena, tekstilna, farmaceutska.
Religija
Većina stanovnika Burundija su kršćani, najviše katolici.
Donji Brgat
Donji Brgat je naseljeno mjesto u sastavu općine Župa dubrovačka, Dubrovačko-neretvanska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Dubrovnik. Kao samostalno naseljeno mjesto, Donji Brgat postoji od popisa 2001. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Dubrovnik.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Donji Brgat je imao 133 stanovnika. Za narodnosni sastav 1991. godine pogledati pod Dubrovnik.
Napomena: ''Od 1857. do 1971. iskazivano pod imenom Donji Brgat, a zatim do 2001. pod imenom Brgat Donji kada vraća prethodni naziv. U 2001. nastalo izdvajanjem iz naselja Dubrovnik (grad Dubrovnik).''
Podravno
Podravno (poznato kao Podravanje) je naseljeno mjesto u općini Srebrenica, Bosna i Hercegovina.
Mjesna zajednica
Naselje Podravno je i sjedište istoimene mjesne zajednice koja obuhvata naseljena mjesta:
Opći izbori u Bosni i Hercegovini 2006.
Opći izbori u Bosni i Hercegovini 2006. održani su 1. oktobra 2006. godine. Na izborima su birani članovi Predsjedništva Bosne i Hercegovine, predstavnici za Parlament Bosne i Hercegovine, Parlament Federacije Bosne i Hercegovine, Predsjednik Republike Srpske, predstavnici za Narodnu skupštinu Republike Srpske i predstavnici za Skupštine kantona u Federaciji Bosne i Hercegovine. Ovo su peti opći izbori u historiji Bosne i Hercegovine.
Parlament
Na izborima za članove Predstavničkog doma, Parlamenta Bosne i Hercegovine birano je 42 zastupnika, sa trajanjem mandata od 4 godine. Izbori su održani u osam izbornih jedinica, od kojih su pet bile u Federaciji BiH, a tri u Republici Srpskoj. Ukupno 32 je mandata podijeljeno direktno, na osnovu dobijenih glasova u izbornim jedinicama, a 10 ih je dodijeljeno partijama, koje su u entitetu zbirno imale veći broj glasova, ali mandat nisu zadobile u izbornim jedinicama.
Sjeveroistočna regija (Brazil)
250px|mini|desno|položaj regije unutar granica Brazila Sjeveroistočna regija (portugalski: Região Nordeste do Brasil) je treća po veličini od pet geopolitičkih regija Brazila. Sastavljena je od devet od ukupno 26 saveznih brazilskih država: Alagoas, Bahia, Ceará, Maranhão, Paraíba, Pernambuco, Piauí, Rio Grande do Norte i Sergipe kao i arhipelaga Fernando de Noronha (bivša savezna teritorija Fernando de Noronhe, sada dio države Pernambuco).
Regija se proteže od Atlanskog okeana na sjeveroistoku i jugoistoku, bazena rijeke Amazon na sjeverozapadu i zapadu i na jugu do visoravni Espinhaço, koja čini južni dio države Bahia.
Karakteristike
Sjeveroistočna regija predstavlja 18% brazilskog teritorija a populacija od 53.600.000 stanovnika čini 28% od ukupnog broja stanovnika u državi. Ekonomija čini 13,4% od ukupnog BDP-a Brazila (podaci za 2011. godinu). Gotovo tri četvrtine stanovništva živi u urbanim područjima koja su uglavnom grupisana duž atlantske obale dok oko 15 miliona ljudi živi u zaleđu.
Administrativna podjela
Sjeveroistočna regija se sastoji od 9 saveznih brazilskih država.
thumb|right|[[Recife, najveće metropolitansko područje i treći najveći grad regije]]
NGC 1176
NGC 1176 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Perzej. Prvo otkriće je napravio Guillaume Bigourdan 17. decembra 1884. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Opći izbori u Bosni i Hercegovini 2010 - Predsjedništvo Bosne i Hercegovine
'''Opći izbori u Bosni i Hercegovini 2010. za člana Predsjedništva BiH''' održani su 3. oktobra 2010. godine. Pored članova Predsjedništva Bosne i Hercegovine birani su i predstavnici za Parlament Federacije Bosne i Hercegovine, Parlament Bosne i Hercegovine, Narodnu skupštinu Republike Srpske i za Skupštine kantona, te Predsjednik Republike Srpske.
Rezultati
desno|mini|400px|Rezultati izbora po općinama
Na izborima za članove Predsjedništva Bosne i Hercegovine, birana su tri člana, po jedan iz svakog konstituivnog naroda Bosne i Hercegovine. Bosna i Hercegovina je bila izborno podijeljena u dvije osnovne izborne jedinice: Federaciju BiH i Republiku Srpsku. U Federaciji BiH birao se član Predsjedništva iz reda bošnjačkog i hrvatskog naroda, u 86 izborne jedinice, koje su predstavljale osnovne izborne jedinice, dok se u Republici Srpskoj, birao član Predsjedništva iz reda srpskog naroda u ukupno 63 izborne jedinice. Birači sa područja Federacije BiH, mogli su glasati ili za bošnjačkog ili za hrvatskog člana. Mandat članova je četiri godine.
Član Predsjedništva BiH iz reda bošnjačkog naroda
Na izborima za člana Predsjedništva BiH iz reda bošnjačkog naroda izašlo je ukupno 1.098.056 glasača, a od toga je 1.023.150 (93,18%) glasova bilo važećih, te 74.906 (6,82%) nevažećih. Za člana Predsjedništva izabran je Bakir Izetbegović, član Stranke demokratske akcije (SDA). Glasati se moglo samo u Federaciji Bosne i Hercegovine.
Član Predsjedništva BiH iz reda hrvatskog naroda
Na izborima za člana Predsjedništva BiH iz reda hrvatskog naroda izašlo je ukupno 1.098.056 glasača, a od toga je 1.023.150 (93,18%) glasova bilo važećih, te 74.906 (6,82%) nevažećih. Za člana Predsjedništva izabran je Željko Komšić, član Socijaldemokratske partije (SDP BIH). Glasati se moglo samo u Federaciji Bosne i Hercegovine.
Član Predsjedništva BiH iz reda srpskog naroda
Na izborima za člana Predsjedništva BiH iz reda srpskog naroda izašlo je ukupno 670.517 glasača, a od toga je 604.370 (90,13%) glasova bilo važećih, te 66.147 (9,87%) nevažećih. Za člana Predsjedništva izabran je Nebojša Radmanović, član Saveza nezavisnih socijaldemokrata (SNSD). Glasati se moglo samo u Republici Srpskoj.
Aposematizam
mini|200px|lijevo|Upadljive boje ovog insekta upozoravaju predatore na neugodnosti sa susretom
Aposematizam ili aposemija (od grčkog apo - dalje i sematik - znak, značenje) je možda najčešći oblik znakova upozorenja, koji upotrebljavaju mnoge životinjske vrste u svrhu zaštite od grabežljivaca. Bojeći svoje tijelo jarkim bojama, ove životinje su razvile sposobnost obeshrabrivanja potencijalnih grabežljivaca, tako što jarke boje odbijaju neke potencijalne grabežljivce smatrajući da se iz ovih obojenih životinja krije otrov ili neka druga vrsta opasnosti. Jedna, suprotna, forma aposematizma, koju upotrebljavaju biljke cvjetnice, koje imaju jarko obojene cvjetove, da bi privukle insekte u svrhu oprašivanja. Znakovi upozorenja mogu biti u formi boje, zvuka ili mirisa, kao i mnogim drugim perceptivnim karakteristikama. Aposematični signali su od koristi i grabežljivcu i plijenu, jer svi oni izbjegavaju potencijalnu opasnost. Aposematične osobine živih bića, naročito onih koji su na nižim mjestima u lancu ishrane, su u suprotnosti sa široko prihvaćenom teorijom da se plijen gotovo uvijek skriva pred predatorima.
Raširenost
lijevo|mini|200px|Svijetle boje ovog Darterovog vilinog konjica služe kao upozorenje predatorima je otrovan desno|mini|180px|Tvor je jedan od primjera aposematizma kod sisara
Aposematizam je široko rasprostranjen kod beskičmenjaka, naročito insekata; nešto manje kod kičmenjaka, u najvećem broju kod manjeg broja reptila, amfibija i riba. Neke biljke, Polygonum sagittatum, također ispoljavaju aposematične osobine, da bi upozorile biljoždere da nije jestiva. Sličan primjer se može navesti i kod tvora, koji svojim crno-bijelim prugama i oštrim mirisom odbija potencijalne grabežljivce.
Jurij Andropov
Djetinjstvo i mladost
mini|Jurij Andropov (lijevo), [[Erich Honecker (sredina) i Leonid Brežnjev (desno)]] Andropov je rođen 1914. godine u sjevernokavkaskoj Nagutskaji kao sin željezničkog službenika Vladimira Konstantinoviča Andropova. Majka Jevgenija Karlovna (rođena Fleckenstein) bila je kći moskovskog draguljara iz Finske. Prema Andropovljevim izjavama, Fleckensteini su židovskog porijekla. Njegovo rano djetinjstvo Juri Andropov je proveo u Nagutskaji, otprilike od treće godine života. Od 1920. godine živio je s porodicom u Mosdoku, gdje je postao članom Komunističkog saveza omladine (Komsomola) nakon završetka sedmogodišnje srednje škole 1930. godine.
1937. godine postao je kandidat Vlade Komunističke partije (boljševika) i iste godine je postao šef odjela i član stalnog ureda Komsomola Rybinskog okruga. Međutim, ubrzo ga je premjestio na mjesto šefa odjela za učenike i studente u okružni odbor Komsomola u Jaroslavlju, gdje je postao treći sekretar 1937. godine. 1938. godine izabran je za prvog sekretara Okružnog odbora Komunističkog saveza omladine u Jaroslavlju.
Karijera do 1982. godine
Nakon dvogodišnjeg perioda kandidature, Andropov je 1939. postao punopravni član Komunističke partije Sovjetskog Saveza. Godine 1940. preselio se u Petrosavodsk (finski/karelski: Petroskoi) u Kareliji, gdje je do 1944. obnašao dužnost prvog sekretara Komunističkog saveza mladih Komsomol u Karelo-finskoj SSR. Istovremeno, upisao se na Petrosavodsku univerzitetu, ali je morao prekinuti studij zbog Drugog svjetskog rata i okupacije Petrosavodska od strane finskih trupa u Završnom ratu.
Tokom Drugog svjetskog rata, Andropov je bio jedan od organizatora karelijskog partizanskog pokreta koji se borio protiv Njemačke.
1944. postao je drugi sekretar Komiteta teritorijalnog odjela WKP u Petroskoju/Petrosavodsku, a 1947. drugi sekretar WKP) u Karelo-finskoj SSR.
1946. ponovno je nastavio studij na Petrosavodskom državnom univerzitetu, gdje je kao vanredni student završio pet osnovnih kurseva na historijsko-filološkom fakultetu do 1951. godine. Kasnih 1940-ih studirao je na Moskovskoj partijskoj školi Centralnog komiteta Komunističke partije Sovjetskog Saveza (KPdSU), gdje je završio četiri kurseva do 1950. godine, a kasnije je 1960-ih (već kao šef KGB-a) stekao diplomu nakon dugih prekida.
Od 1951. godine radio je u Sekretarijatu Centralnog komiteta partije u Moskvi, prvo kao inspektor u pododjelu Sekretarijata zaduženog za pitanja stranačkih, sindikalnih i Komsomol organizacija, a od 1953. kao šef navedenog pododjela.
1953. prelazi u diplomatsku službu, gdje je brzo napredovao u različitim pozicijama. Nakon stažiranja u Skandinavskom odjelu sovjetskog Ministarstva vanjskih poslova, Andropov je postao šef 4. Europskog odjela u Ministarstvu vanjskih poslova, a zatim i savjetnik ambasade u sovjetskom predstavništvu u Budimpešti.
1954. imenovan je sovjetskim ambasadorom u Mađarskoj. U to vrijeme dogodio se Mađarski narodni ustanak 1956. godine. Iz tog vremena potiče i njegovo dugogodišnje prijateljstvo s dugogodišnjim prvom sekretarom (kasnije: generalnim sekretarom) Mađarske socijalističke radničke partije Jánosom Kádárom. mini|Iskaznica direktora KGB-a Jurija Andropova 1957. se vratio u Sovjetski Savez i postao je šef Odjela za odnose s komunističkim i radničkim partijama socijalističkih zemalja u Centralnom komitetu. Na XXII. saboru KPSS-a 1961. postao je i član Centralnog komiteta KPSS-a. Od 1962. do 1967. Andropov je prvi put bio sekretar Centralnog komiteta.
Nastavljajući razvoj gledišta Feliksa Edmundoviča Dzeržinskog, osnivača sovjetske tajne i sigurnosne tradicije ranih 1920-ih, Andropov je shvatio zadaću sigurnosnih organa ne samo u zaštiti države i njenih funkcionera, već i u sveobuhvatnoj zaštiti društva i njegovog socijalističkog poretka od vanjskih i unutarnjih prijetnji. Iz ove perspektive, inicirao je najveću špijunsku akciju KGB-a u Hladnom ratu, poznatu kao Operacija RJaN.
U skladu s novim shvaćanjem, KGB je postigao značajne uspjehe u području protušpijunaže, obavještajnog rada i kontraobavještajnih aktivnosti u Sovjetskom Savezu, drugim socijalističkim zemljama i zapadnim zemljama tijekom Andropovljevog mandata. Pri tome su u nizu slučajeva primijenjene i metode koje krše ljudska prava, kao što je primjerice smještaj političkih protivnika u psihijatrijske ustanove.
Paralelno s imenovanjem za predsjednika KGB-a, Andropov je postao kandidat za Politbiro Centralnog komiteta KPSS-a, a u aprilu 1973. postao je punopravni član. U maju 1982. postao je sekretar Centralnog komiteta KPSS-a po drugi put i u toj funkciji bio je odgovoran za pitanja ideologije.
Generalni sekretar Komunističke Partije Sovjetskog Saveza
12. novembra 1982. godine, sa 68 godina, Andropov je izabran za generalnog sekretara Komunističke partije Sovjetskog Saveza. Izbor se dogodio samo dva dana nakon smrti Leonida Brežnjeva. Također, 16. juna 1983. postao je predsjednik Predsjedništva Vrhovnog sovjeta Sovjetskog Saveza i time državni poglavar.
Već prilikom izbora za generalnog sekretara, njegovo zdravstveno stanje bilo je veoma loše. Patio je od dijabetesa, visokog krvnog pritiska i progresivnog zatajenja bubrega, koje se nije moglo popraviti ni uz pomoć vještačkog bubrega. U posljednjih šest mjeseci svog života, Andropov više nije obavljao javne dužnosti. Nakon samo 15 mjeseci vladavine, od kojih je posljednjih pet mjeseci zbog zdravstvenih problema bio gotovo nesposoban za vođenje vlade, umro je početkom februara 1984. u Moskvi. Sahranjen je pored Kremljskog zida.
Njegov nasljednik, Černenko, bio je tri godine stariji (*1911); i on je vladao samo kratko do svoje smrti 10. marta 1985. Sovjetski vođe tog vremena se također nazivaju gerontokratijom.
Odlike njegove politike i političko pitanje
Za razliku od svog prethodnika Leonida Brežnjeva, čije su posljednje godine pokazivale jasne znakove stagnacije, i svog nasljednika Konstantina Černjenka, koji je bio na dužnosti samo 13 mjeseci, Andropov je bio zainteresiran za sveobuhvatno oživljavanje sovjetske politike kako unutar zemlje, tako i prema van.
Zbog svog lošeg zdravstvenog stanja i kratkog mandata, Andropov nije mogao u potpunosti ostvariti svoj planiran program reformi i obnove socijalizma. Andropov je bio uvjeren da je prije temeljnih promjena potrebno promovirati red i disciplinu u gospodarstvu kako bi se povećala produktivnost rada. Značajne probleme u ovom području vidio je, između ostalog, u kriminalu koji nanosi štetu državnom vlasništvu, rasipanju i korupciji. Stoga su prve mjere njegovog političkog programa bile pooštravanje kontrole i strože kazne. Otkrivanje i suzbijanje nekih loših praksi i neopravdanih privilegija donijelo mu je značajnu popularnost. Tokom Andropovljeve vlasti, usvojen je i paket mjera protiv alkoholizma, koji je, između ostalog, uključivao strože kazne za alkohol na radnom mjestu i zabranu prodaje alkohola prije 14 sati.
Kao prvi korak prema demokratizaciji ekonomskog života i društvenom samoupravljanju, može se smatrati Zakon o radnim kolektivima iz juna 1983. godine, koji je, između ostalog, imao za cilj povećati značaj unutarpreduzećne demokratije i time položaj radnika kao stvarnih nosilaca i upravljača socijalističke imovine proizvodnih sredstava. Ove temeljne reforme trebale su se dalje razvijati, ali zbog kratkog mandata Andropova to nije bilo moguće.
Na polju reforme ekonomskog mehanizma, u julu 1983. donesena je zajednička odluka Centralnog komiteta KPSS-a i Vlade SSSR-a o provođenju velikog eksperimenta. Na temelju tog eksperimenta, od 1. januara 1984. godine, važila su za ministarstva SSSR-a i ministarstva Ukrajinske, Bjeloruske i Litvanske SSR, koja su bila podređena dva važna savezna ministarstva, propisana veća samostalnost i više ovlaštenja u oblastima planiranja i proizvodnje, uz istovremeno povećanje njihove odgovornosti za ispunjavanje planiranih zadataka, postizanje kvalitetnih rezultata i uopšteno za postupanje u opštem interesu društva. Glavni cilj eksperimenta bio je stvaranje moralnih i materijalnih poticaja za uvođenje novih tehnika, opreme i modernih proizvodnih metoda na nivou naučno-tehničkog napretka, za poboljšanje kvaliteta proizvedenih dobara i efikasnosti proizvodnje, te za racionalno i štedljivo korištenje materijalnih i radnih resursa. Eksperiment je u kratkom vremenskom periodu postigao zapažene uspjehe i doveo do značajnog povećanja produktivnosti rada u pogođenim sektorima ekonomije. U 1984. i 1985. godini, eksperiment je proširen na druge industrijske sektore sa odgovarajućim prilagodbama, ali je kasnije, pod Gorbačovljevom vlašću, napušten u korist potpuno drugačijih reformi.
Političke namjere
mini|Spomenik i grob Jurija Andropova ispred Moskovskog Kremlja Andropovova uloga danas je ponovno u fokusu istraživanja. S obzirom na njegovu aktivnost kao predsjednika KGB-a, posebno kao sekretara za ideologiju Centralnog komiteta i kao generalnog sekretara, kao i putem njegovih govora, spisa i sačuvanih ličnih izjava i planova, može se smatrati sigurnim da je i on težio sveobuhvatnoj reformskoj politici u državi, privredi, društvu, kulturi i vanjskoj politici, ali bez napuštanja temelja sovjetskog socijalizma. Andropov je imao za cilj ne odustajati od osnovnih postulata marksizma-lenjinizma (kako će to biti karakteristično za Gorbačovljevu "Perestrojku"), već ih organski dalje razvijati i prilagoditi novonastalim okolnostima. Istovremeno, važno je istaći da je Andropov izričito naglašavao da ne posjeduje "gotove recepte" za rješavanje svih problema, što je, po njegovom mišljenju, i prirodno jer je Sovjetski Savez i zemlje saveznice, prvi put od Oktobarske revolucije, krenuo putem socijalizma i ne mogu slijediti već utabane staze i postojeće uzore. Rješavanje aktuelnih pitanja moguće je samo kroz kolektivne razgovore, napore i kreativno eksperimentiranje s različitim pristupima i modelima. Neproporcionalno otvorenije nego što je to do tada bio slučaj, Andropov je govorio o raznolikim vrijednim iskustvima drugih socijalističkih zemalja, koja su po pojedinostima bila prilično različita, i isticao da Sovjetski Savez ne može samo biti uzor drugima, već i sam može mnogo naučiti od svojih saveznika.
Odlikovanja
Andropov je 1974. godine odlikovan počasnim naslovom "Heroj socijalističkog rada" i ukupno četiri puta Ordenom Lenjina, jednom Ordenom Oktobarske revolucije, jednom Crvenom zastavom i tri puta Ordenom Crvene zastave rada. 1983. godine, Andropov je zajedno s Ronaldom Reaganom proglašen "Osobom godine" od strane Time magazina. Grad Rybinsk je nosio Andropovljevo ime od 1984. do 1989. godine.
Četvrti brod iz Projekta 1144 nosio je ime Andropov, ali nakon raspada Sovjetskog Saveza preimenovan je u "Pjotr Veliki" i postao je glavni brod ruske Sjeverne flote.
Citati
Prema jednom od njegovih suradnika: "Za otprilike 15 do 20 godina moći ćemo sebi dopustiti ono što trenutno zapad može – veću slobodu mišljenja, slobodu informacija, pluralno društvo, različite umjetničke pravce. Ali to će biti moguće tek za oko 15 do 20 godina, ako uspijemo poboljšati životni standard stanovništva. Ali trenutno nemate pojma kakva je atmosfera u našoj zemlji."
Franjo II, kralj Francuske
Franjo II (19. decembar 1544 – 5. januar 1560) bio je kralj Francuske iz dinastije Valois od 1559. do 1560. i suprug Marije Stjuart od 1558. do smrti. Naslijedio je francuski tron nakon slučajne smrti svoga oca, Henrika II, 1559. godine. Njegova kratka vladavina rezultirala je jačanjem prokatoličke frakcije i gubitka francuskih posjeda Korzike, Toskane, Savoja i gotovo svog Pijemonta zahvaljujući sporazumu u Cateau-Cambresisu.
Pošto je vladao sa četrnaest godina, njegova majka, Katarina Medici, je povjerila vlast stricu njegove supruge Karlu Guiseu. On je raskinuo Auld alijansu pošto nije pomogao katolicima u Škotskoj tokom Škotske reformacije. Franju su naslijedila dvojica njegove braće, jer su bili u mogućnosti da smanje tenzije između protestanata i katolika.
Djetinjstvo i obrazovanje (1544. - 1559.)
Rodio se jedanaest godina nakon vjenčanja njegovih roditelja, te je dobio ime po svom djedu, francuskom kralju Franji I. Rođen je i odrastao u dvorcu Saint-Germain-en-Laye. Kršten je 10. februara 1544. godine u kapeli des Trinitaires u Fontainebleau. Njegovi kumovi su bili njegov djed Franjo I, papa Pavao III i njegova tetka Margareta Angulemska. Postao je guverner Languendoca 1546. fodine i dofen Francuske 1547. godine nakon smrti njegovog djeda Franje I. Njegov guverner je bio Jean d'Humières a učitelj Pierre Danès, grčki naučnik porijeklom iz Napulja. Učio je ples od Virgilija Bracesca a mačevanje od Hectora  Mantua.
Njegov otac, francuski kralj Henrik II, je dogovorio vjeridbu svog sina sa Marijom I, kraljicom Škotske u sporazumu Chatillon 27. januara 1548. godine, kada je Franjo imao samo četiri godine. Škoti su se, zaručivši svoju kraljicu za francuskog prijestolonasljednika, željeli odužiti francuskom kralju na pomoći u odbrani od Engleza. Marija je okrunjena kraljicom Škotske u dvorcu Stirling 9. septembra 1543. godine, devet mjeseci nakon smrti svog oca Jakova V. Pored toga što je postala kraljica Škotske, bila je unuka Klauda, vojvode Guisa, veoma uticajne osobe u Francuskoj. Kada je sporazum o braku bio konačno ratificiran, Marija je poslana u Francusku gdje je sedam godina odgajana zajedno sa Franjom.
Iako je Marija bila elokventna i visoka za svoje godine, njen vjerenik Franjo je bio abnormalno kratak i zamuckivao. Henrik II je prokomentarisao da je "od prvog dana kada su se upoznali, moj sin i ona su bili zajedno, kao da su znali jedno drugo dugo vremena." Dana 24. aprila 1558. godine, četrnaestogodišnji Franjo se oženio Marijom u katedrali Notre-Dame u Parizu. To je bila unija koja je mogla budućeg kralja Francuske postaviti za kralja Engleske preko Marijinog pradjeda, engleskog kralja Henrika VII. Međutim, Marija i Franjo nisu imali djece tokom svog kratkog braka.
Dolazak na prijestolje
Godinu dana nakon očeve smrti Franjo je okrunjen kao kralj Francuske. Njegova majka je proglašena regentom, a braća njegove punice, Franjo i Karlo od Guisea, su došli do velikih ovlasti. Kratkotrajna Franjina vladavina rezultira jačanjem prokatoličke frakcije i jačanjem mjera protiv Hugenota.
Franjo II, koji je oduvijek bio slabog zdravlja, umro je sa šesnaest godina od apscesa kojeg je uzrokovala ingekcija uha. Nije imao djece. Sahranjen je u Bazilici Saint-Denis, a naslijedio ga je brat, Karlo IX.
Stjepan Tomašević, kralj Bosne
Stjepan Tomašević (umro 25. maja 1463) bio je posljednji bosanski kralj i posljednji despot Srbije. Njegovu vladavinu u obje zemlje prekinuta je osmanskim osvajanjem, a njegovo pogubljenje se smatra trenutkom pada Bosne pod osmansku vlast.
Porijeklo i djetinjstvo
Bio je sin kralja Stjepana Tomaša i krstjanke Vojače. Nakon što je Stjepan Tomaš proglašen kraljem Bosne, Vojača nije bila smatrana podobnom za titulu bosanske kraljice, pa je Stjepan Tomaš stoga tražio ženu višeg roda. Kako je Vojači već bio obećao brak, što se u Katoličkoj crkvi, kojoj je Stjepan Tomaš pripadao, smatralo predbračnim ugovorom, papa Eugen IV je morao razriješiti to obećanje. Stjepan Tomaš je zatim oženio Katarinu Kosaču, kćer herceg Stjepana Kosače, koja je tim brakom postala bosanska kraljica i maćeha Stjepana Tomaševića.
Despot Srbije
Dana 1. aprila 1459. oženio je Jelenu Branković, dvanaestogodišnju kćerku srpskog despota Lazara i bizantijske princeze Jelene koja je nakon muževe smrti ostala de facto vladar Srbije. Brak je sklopljen kako bi Stjepan Tomašević preko nje dobio pravo na srpsku despotovinu, a bračne pregovore vodili su Marina majka, tada već udovica, i kralj Stjepan Tomaš.
Bio je zaručen za vanbračnu kćerku milanskog vojvode Francesca Sforze, najvjerovatnije Drusijanu, ali su ove zaruke prekinute. O tom njegov otac obavještava njegovog nesuđenog punca pismom 1. maja:
Međutim, iste godine je Osmansko carstvo osvojilo ostatak srpske države, te su se Stjepan Tomašević i Mara sklonili na dvor njegovog oca.
Kralj Bosne
Stjepan Tomašević je došao na vlast u Bosni nakon očeve smrti 10. jula 1461. godine. Svjestan opasnosti koja mu je prijetila Tomašević je već 1461. godine u poslanici papi predvidio tursku najezdu velikih razmjera i zamolio ga za pomoć.
Budući da su Osmanlije sve više nadirali, novi se kralj pomirio s hercegom Stjepanom i pismeno molio evropske vladare da mu pomognu u odbrani Bosne. Kao znak podrške papa Pio II poslao mu je krunu kojom je u Crkvi svete Marije u Jajcu u novembru 1461. godine okrunjen za bosanskog kralja od strane papinog delegata.