cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erich Ludendorff
U azilu je napisao mnoge knjige,u kojima je od njemačke vojske stvarao legendu i ponos njemačkog naroda,ali je rekao da je vojska dobila nož u leđa od ljevičara.Nađen je njegov dnevnik,u kojem opisuje avanture sa mnogim ljubavnicama u Pruskoj i Bavarskoj.Ludendorff se vratio 1920. godine u Njemačku,gdje je bio oduševljen Hitlerom i njegovim političkim programom,tako da mu se pridužio u njegovom državnom udaru,koji nije uspio1923..Godine 1924. je izabran za predstavnika Nacističke partije,gdje je zasjedao do 1928. godine.1925. godine je izgubio predsjedničke izbore od svog bivšeg komandanta Paula von Hindenburga.Prije uspona Hitlera,Njemačka ga je htjela poslati u Kinu,da reformiše kinesku vojsku promičući njemačke interese i modele,ali je ovo onemogućeno Versajskim ugovorom.Za svjetske probleme je smatrao odgovornim krščane,Židove i masone.Sa svojom drugom suprugom,Mathillde,je osnovao mali pokret koji je nazvao "Bund für Gotteserkenntnis(Savez za spoznaju Boga)".Odbio je 1935. godine mjesto generala,koje mu je nudio Hitler.Ludendorff je umro 1937. godine,a sahrana mu je bila državnička,uz sve počasti.Na sahrani je prisustvovao i govorio Hitler.
TRPC6
Interakcije
Pokazalo se da TRPC6 ima interakcije sa:
Ligandi
Dva od primarnih aktivnih sastojka odgovornih za antidepresive i anksiolitike koriste Hypericum perforatum, također poznat kao kantarion, su hiperforin i adhiperforin. Ovi spojevi su inhibitori ponovnog preuzimanja serotonina, noradrenalina, dopamina, γ-izobutene kiseline i glutamata, a prijavljeno je da ispoljavaju ove efekt vezivanje za i aktiviranje TRPC6. Nedavni rezultati sa hiperforinom doveli su u sumnju ove nalaze jer se slične struje vide nakon liječenja hiperforinom bez obzira na prisustvo TRPC6.
Ferhatlije
Ferhatlije su naseljeno mjesto u općini Hadžići, Bosna i Hercegovina.
Gradišće (Zenica)
Gradišće je naseljeno mjesto u gradu Zenici, Bosna i Hercegovina.
Geografija
Naseljke Gradišće nalazi se 7 km sjeverno od Zenice na relaciji Zenica - Brist - Tetovo - Gradišće.
Potoče (Divača)
Potoče su naseljeno mjesto u sastavu općine Divača, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Sežana.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Potoče su imale 49 stanovnika.
Prava osuđenih osoba
Osnovna prava osuđenika su:
Pogodnosti osuđenih osoba (vrste i karakteristike)
Zakonom su posebno određene pogodnosti koje zavod može dati osuđeniku pod određenim uslovima ako to zasluže svojim ponašanjem i radom u zavodu za vrijeme izdržavanja kazne.
Pogodnosti predstavljaju samo jedan od vidova tretmana i resocijalizacije osuđenika i služe kao podsticaj usmjeren na pružanje povjerenja, ublažavanje posljedica deprivacije te jačanje samopouzdanja zatvorenika.
Pogodnosti koje mogu biti dodijeljene osuđeniku se mogu koristiti u krugu i van kruga zavoda, a to su:
Cluny - La Sorbonne (Metro Pariz)
Metro stanica Cluny - La Sorbonne pariskog metroa je podzemna stanica, koja se nalazi u 5. arondismanu ispod avenije Boulevard Saint-Germain. Na stanici postoji mogućnost presjedanja na željezničkim linijama RER i  Saint-Michel – Notre-Dame, sa kojom je stanica povezana podzemnim prolazom.
Penologija
Pojam penologije obuhvata izvršno krivično pravo kao granu pravne nauke, te svoju naučnu i praktičnu djelatnost usmjerava u prvom redu na proučavanje izvršenja kazne lišenja slobode, ostalih kazni, kao i drugih sankcija (vaspitne, mjere sigurnosti, uslovne osude sa zaštitnim nadzorom; sankcije za privredne prestupe – oduzimanje imovinske koristi, sankcije za prekršaje; sankcije za krivična djela međunarodnog prava).
Pod tim podrazumjevamo izučavanje raznih pravnih i vanpravnih aspekata/problema koji se javljaju u vezi sa izvršenjem tih sankcija u nastojanju da se postigne svrha propisivanja tih sankcija.
Naziv „izvršno krivično pravo“ nije ustaljen u teoriji, a i penologija često ima različita značenja. Ipak, penologija danas mora da se bavi proučavanjem svih krivičnih i kaznenih sankcija koje postoje u jednoj zemlji, načinom i postupkom njihovog izvršenja, odnosno njihovim međusobnim odnosom.
Predmet penologije je uređenje organizacije, načina i postupka izvršenja krivičnih sankcija, u prvom redu kazni (posebno, kazne lišenja slobode) i drugih krivičnih sankcija, sankcija za međunarodna krivična djela, kao i drugih vrsta krivičnopravnih mjera, odnosno krivičnoprocesne mjere pritvora.
Imovinske kazne (pojam, vrste i karakteristike)
Konfiskacija imovine se sastoji u oduzimanju osuđenikove imovine koju je posjedovao u vrijeme donošenja presude, bez naknade, u granicama koje su određene zakonom. Sud u svakom konkretnom slučaju odlučuje o njenoj primjeni i to samo kada je zakonom određena kao sporedna kazna uz kaznu zatvora. Može biti opća i specijalna.
Predviđena je za iznimno teška krivična djela.
Tjelesne kazne (vrste i karakteristike)
Iako nekada popularne, danas tjelesne kazne predstavljaju iznimku i to samo u nekim afričkim i azijskim zakonodavstvima.
Javljaju se u dva oblika:
Sistemi izvršenja kazne zatvora
Od 18. vijeka naovamo, u Evropi su razvijeni pet sistema izvršenja kazne zatvora:
Parapenalne mjere – alternativne sankcije
Parapenalne mjere su alternativa kazni zatvora, posebno kazni kratkog trajanja.
Tu spadaju:
Niz međunarodnopravnih akata u Evropi nalažu uvođenje neke ili svih ovih mjera u krivičnopravne sisteme u cilju ublažavanja ili umanjenja retributivnog karaktera kazni.
Pravni osnovi i ciljevi kažnjavanja
Mnoge teorije su se bavile pitanjem pravnog osnova države da kažnjava krivična djela ljudi koji se nalaze ili su se nalazili na njenoj teritoriji – drugim riječima, do koje granice se prostire vlast te države.
Idealističke teorije polaze sa stanovišta da je cilj države apsolutna pravda, pa se samim tim pravni osnov kažnjavanja kriminalaca izvlači iz uspostavljanja pravde nakon što je krivičnim djelom narušena.
Po zastupnicima teorije društvenog ugovora, sami građani su se odrekli prava da kažnjavaju zlikovce u korist države nakon što su uvidjeli da sami to više i ne mogu da vrše.
Pravne teorije osnov nalaze u ovlaštenju države da reguliše ponašanje ljudi na svom teritoriju (suverenitet), pa samim tim i kazni kršenje tih propisa.
Postavlja se pitanje i šta je cilj kažnjavanja – drugim riječima, šta se želi i šta se može postići primjenom kazne prema počiniocima krivičnih djela. Ovdje imamo tri vrste teorija: apsolutne se zalažu da je kazna odmazda društva onome koji je nanio štetu tom istom društvu; relativne teorije kažnjavanju prilaze sa preventivnog stanovišta, tj. namjena kazni ne smije biti odmazda, nego i prevencija, te povratak počinioca u društvo (prevencija može biti individualna i opća).
Mješovite teorije spajaju elemente apsolutnih i relativnih teorija, tako da je i naš zakonodavac na isti način pristupio ovom problemu, jasno definišući ciljeve kažnjavanja.
Marija Ana Austrijska (1738–1789)
Marija Ana Austrijska (6. oktobar 1738 - 19. novembar 1789), nekad i Marijana Austrijska, je bila najstarija preživjela kćerka Marije Terezije, kraljice Češke i Ugarske, i Franje I, cara Svetog Rimskog Carstva. Sve do 1741. godine, odnosno do rođenja mlađeg brata Josipa, Marija Ana je bila majčina prijestolonasljednica.
Kao kćerka austrijske vladarice Marija Ana je nosila titulu austrijske nadvojvotkinje. Bila je najstarija od jedanaest kćeri Franje I i Marije Terezije, a ona i sve njene sestre su za prvo ime imale ime Marija, što je ubrzo postalo običaj u svim susjednim katoličkim kraljevstvima. Među njenim mlađim sestrama bila je i Marija Antoaneta, neslavna kraljica Francuske.
Bila je vrlo slabog zdravlja i promaha u hladnim sobama palače Hofburg njenom zdravlju nije pomagala. Godine 1757. dobila je zapaljenje pluća. Oporavila se, ali je do kraja života imala problema sa disanjem. Vremenom se zbližila sa ocem. Dijelila je njegov interes za nauku.
U julu 1765. carska porodica je putovala na vjenčanje Marijinog Aninog brata Leopolda u Innsbruck. Zaustavili su se u Celovecu, gdje je Marija Ana posjetila samostan i bila oduševljenja jednostavnošću života opatica i njihovom običaju da ne stavljaju naglasak na vanjski izgled. Dana 18. augusta 1765. umro je njen otac i Marija Ana je bila očajna.
Marija Ana je bila inteligentna, ali hendikepirana i bolešljiva. Kako se iz ovih razloga nije mogla udati, postala je opatica u Carskom i kraljevskom samostanu za pleminte gospe u Pragu, gdje je primala 80,000 florina godišnje. U njen krug prijatelja spadali su plemići, naučnici i umjetnici. Kasnije je preselila iz Praga i postala opatica u Celovecu sa manjim prihodom. Pošto je bila hendikepirana, carska porodica je često poricala njeno postojanje.
Umrla je 19. novembra 1789. godine.
Podjezična kost
Podjezična kost, jezična kost ili hioidna kost (lat. os hyoideum)  je u potkovičasta kost, smještena u prednjoj liniji vrata između brade i tiroidne hrskavice. U mirovanju, leži na nivou osnove donje vilice, čelno iza trećeg vratnog pršljena 3 (C3).
Za razliku od drugih kostiju, samo je podjezična kost udaljena od zglobljavanja sa drugim kostima, mišićima ili ligamentima. Podjezična kost je hvatište mišića sprijeda, straga i odozdo, a pomaže pokrete jezika i gutanje. Ova kost daje vezu za mišiće poda usne šupljine, a gore i jezika, ispod grkljan, a epiglotisa i ždrijel iza. Njeno ime je izvedeno u vidu slova upsilon (υ).
Struktura
Podjezična kost je uvrštena kao nepravilna kost i sastoji se od sredinjeg dijela zvanog tijelo i dva para rogova: veliki i mali rogovi (cornua).
Rogovi
thumbnail|Mali I veliki rogovi podjezične kosti. Veliki i mali rogovi su dva dijela koji se projiciraju sa svake strane podjezične kosti. Veliki se projiciraju unazad od vanjske granice tijela, a spljošteni su odozgo prema dolje i na kraju konusni, gdje su koštane kvržice vezane za bočni tiropodjezični ligament. Gornja površina velikih rogova je gruba i blizu njegove lateralne granice, a olakšava vezanje mišića. Najveći mišići koji pridaju gornjoj površini velikih rogova su podjzični mišić i srednji ždrijelni konstriktor, koji se protežu duž cijele dužine rogova. Digastrični mišić i stilopodjezični mišić imaju mala hvatišta ispred ovih, kod raskrižja tijela kosti sa rogovima. Prikačeni su na medijalnu granicu tiropodjezične membrane, a prednja polovina bočnih granica je hvatište tirohioidnog mišića. Veliki rogovi proizilaze iz embrionskog trećeg škržnog luka.
Mali rogovi su dva mala konusna vrha pričvršćena na svoje osnove u uglovima spoja između tijela i velikih rogova podjezične kosti. Za tijelo kosti su povezani fibroznim tkivom, a povremeno za velike rogove različitih dvočlanih zglobova, koji obično traju cijeli život, ali povremeno postaju ankilozirani. Mali rogovi se nalaze u liniji poprečnog grebena na tijelu kosti i čini njegov morfološki nastavak. Vrh svakog roga je mjesto veze za stilohioidni ligamenta.
Hvatišta mišića
Na podjezičnu kost su priključeni sljedeći mišići:
Funkcija
Podjezična kost je prisutna kod mnogih sisara, koja omogućava širi spektar pokreta jezika, ždrijela i grkljana. Putem priprema ovih struktura jedni pored drugih postižu se potrebne varijacije pokreta. Njeno porijeklo kod živih bića nije jedinstven za vrstu Homo sapiens, jer ne dozvoljava proizvodnju širokog spektra zvukova: s nižim grkljanom, muškarci ne proizvode širi spektar zvukova od žena i dvogodišnjih beba. Osim toga, položaj grkljana neandertalaca nije bio hendikep za proizvodnju govornih zvukova. Otkriće modernog izgleda podjezične kosti od neandertalaca u pećini Kebara u Izraelu, navelo je na tvrdnju da su neandertalci imali spušten grkljan. Na taj način amali su posobnost govora poput ljudskog.
NGC 7811
NGC 7811 (također poznat kao MCG 0-1-20 i PGC 168) je nepravilna galaksija koja je udaljena oko 352 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 0,40 (41 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (41 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 5. oktobra 1864. godine.
Bridge Studios
mini|200px|Bridge Studios The Bridge Studios je kanadski filmski studio u Burnabyju, u Britanskoj Kolumbiji. Ima osam studija u svom sklopu. Sjedište je navjeće pozornice za specijalne efekte u Sjevernoj Americi. Naziv je izvedenica od Dominion Bridge Company, kompanije-konstruktora čeličnih mostova, koja je postojala 1930. do sredine 1970.
Vlada Birtanske Kolumbije finansirala je preobrazbu u trajni filmski studio 1987.
IC 1732
IC 1732 (također poznat kao MCG 6-5-16, PGC 6805 i UGC 1307) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 224 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Andromeda. Najveći prečnik je 1,50 (98 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (26 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Guillaume Bigourdan 6. novembra 1891. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Victoria
Viktorija (Victoria) (lat: "pobjeda") može se odnositi na lično ime ili na sljedeće stvari i osobe:
Polivinil hlorid
mini|275px|3D prikaz lanca PVC-a
Otkriće
Polivinil hlorid je slučajno otkriven barem dva puta u 19. vijeku. Prvi put ga je otkrio Henri Victor Regnault 1835. godine, a drugi put Eugen Baumann 1872. godine. Oba se puta polimer pojavio kao bijela čvrsta supstanca unutar boca vinil hlorida koje su ostavljene na sunčevoj svjetlosti. U ranom 20. vijeku ruski hemičar Ivan Ostromislensky i Fritz Klatter iz njemačkog hemijskog trgovačkog društva Griesheim-Elektron su pokušali koristiti polivinil hlorid u komercijalnim proizvodima, ali je krhki polimer uzrokovao propast bilo kojeg proizvoda. Godine 1926. Waldo Semon i B.F. Goodrich Company osmislili su metodu plasticiziranja PVC-a miješajući ga s različitim aditivima. Rezultat je bio fleksibilniji i lakši za procesirati materijal koji je uskoro postigao veliku komercijalnu upotrebu.
Proizvodnja
Nusprodukt proizvodnje PVC-a su dioksini koji spadaju među najtoksičnije hemijske spojeve. Već u izuzetno malim količinama uzrokuju tumore, bolesti endokrinih žlijezda, smanjenje imuniteta, dijabetes, kožne probleme, te ugrožavaju reproduktivnu sposobnost. I drugi toksični spojevi, nusprodukti proizvodnje PVC-a, poput etilen dihlorida ili vinil hlorida, također se u ispušnim plinovima i otpadnim vodama ispuštaju u okoliš.
PVC se većinom proizvodi postupkom koji se naziva suspenzioni postupak polimerizacije. Suspenziona polimerizacija je diskontinuiran proces koji se odvija u zatvorenom proizvodnom sistemu. Tečni vinilhlorid (monomer) dispergira se u demineralizovanoj vodi i polimerizira pomoću inicijatora polimerizacije uz dodatak sredstva za održavanja stabilnosti suspenzije. Reakcija polimerizacije započinje raspadom inicijatora. Ta reakcija se odvija na temperaturi od 55-75 °C i pritisku od 7-13 bara. Ukupno trajanje tog procesa je oko 4 do 7 sati. Reakcija se prekida pri 85%-tnoj pretvorbi monomera u polimer dodavanjem inhibitora reakcije u polimerizator. Kako je reakcija polimerizacije egzotermna, mora se odvoditi toplota da bi se mogla kontrolisati temperatura samog procesa. Toplota se odvodi posredstvom plašta polimerizatora. Rashladni mediji su voda (oko 23 °C) i podhlađena voda (oko 5 °C). Neizreagovani monomer se otplinjavanjem odvodi u zaseban sistem kojeg nazivamo rekuperacija gdje se nakon komprimiranja ukapljuje i skladišti kako bi se ponovno mogao koristiti u procesu. Vodena suspenzija PVC-a se odvodi dalje u spremnik za skladištenje suspenzije, a zatim se uvodi u kolonu za stripiranje gdje se suspenziji oduzima monomer. Demonomerizirana suspenzija se skladišti u spremnicima suspenzije odakle se odvodi na centrifugiranje gdje se oduzima većina vode iz PVC-a, dok se ostatak vlage (vode) oduzima u rotacionom sušioniku strujom vrućeg zraka. Osušeni proizvod se ciklonima odvaja od zraka, zatim se prosijava te se prebacuje pneumatskim transportom u silose na skladištenje kao gotov proizvod.
Fotoelaborat
Fotoelaborat – Fotografija ima značajne prednosti u trajnom fiksiranju činjenica utvrđenim na mjestu kriminalnog čina. Na određen način predstavlja oblik vještačkog pamćenja i omogućava naknadnu rekonstrukciju događaja.
Fotografijom se vrlo usjpješno fiksiraju tragovi i mjesto pronalaska, čime se može omogučiti upotreba tragova kao dokaza, njihova identifikacija i povezivanje s mjestom kriminalnog događaja.
Sve češći su slučajevi teških krivičnih djela sa složenim činjeničnim stanjem u kojem fotoelaborat i skica na glavnoj raspravi ne dobija pravu predodžbu o događaju.
Kej
Kej u grčkoj mitologiji, s ( Κοῖος, Koios, "pitanje, ispitivanje" ili "inteligencija" ), također nazvan Polus, je bio jedan od Titana, jedan od tri grupe djece rođene od Urana (Neba) i Geje (Zemlje).
Fotoelaborat
Taj se nedostatak može otkloniti izradom posebne makete na temelju snimljenih fotografija i skica. Maketa vrlo plastično prikazuje situaciju koja je osnova raspravljanja, a kod njene izrade vodi se računa da svi detalji odgovaraju određenom usvojenom omjeru.
Kod izrade skica šire okoline ili terena u izvangradskom području korisno mogu poslužiti isječci iz topografskih karata, a kada se radi o prostorima u gradu isječci iz planova grada.
Kej
Mitologija
Kej je bio opskurna figura, i kao većina Titana nije igrao nikakvu aktivnu ulogu u grčkoj mitologiji – pojavljuje se samo na spiskovima Titana – ali je prvenstveno bio važan zbog svojih potomake. Sa svojom sestrom, "sjajnom" Febom, Kej je imao dvije kćeri, Letu[7] i Asteria. Leta je spavala sa Zeusom (sinom Titana Krona i Reje) i rodio Artemida i Apolona. Asterija je postala majka Hekate od Perzesa (sin Titana Krija i polusestre Euribije).
Zajedno sa ostalim Titanima, Keja su zbacili Zeus i drugi Olimpijci u Titanomahiji. Nakon toga, njega i svu njegovu braću (bez Okeana) Zeus je zatvorio u Tartar. Kej, kasnije obuzet ludilom, oslobodio se svojih okova i pokušao pobjeći iz zatvora, ali ga je Kerber odbio.
Spisak zdravstvenih ustanova
Spisak zdravstvenih ustanova:
Australija
K
M
P
U
SAD
C
D
I
P
R
S
U
UK
A
B
D
K
Četverougao
Četverougao je centralno simetričan sa centrom simetrije u tački O (presjek dijagonala AC i BD). U ovom slučaju suprotni vrhovi A i C ; B i D su centralno simetrični u odnosu na tačku O.
Iz ovog proizlazi da je tačka O centar duži AC i BD. Vrijedi i obrnuto. Ako dijagonale AC i BD četverougla ABCD imaju zajedničku središte onda su A i C ; B i D centralno simetrični parovi tačaka prema tački O. Četverougao ABCD preslikava se u četverougao CDAB, tj na samog sebe. To znači da je tačka O centar simetrije tog četverougla. Da bi četverougao bio centralno simetričan potrebno je i dovoljno da dijagonale imaju zajedničko središte, koje je njihov centar simetrije Iz osobine centralno simetričnih figura da su suprotne stranice paralelne i jednake proizlazi da je to paralelogram.
Teorema 1
Mercedes F1 W03
Automobil je predstavljen 21. februara 2012. na Circuit de Barcelona-Catalunya.
Potpuni spisak rezultata u Formuli 1
(Legenda) (Utrke u boldu označavaju najbolju startnu poziciju, dok utrke u italicu označavaju najbrži krug utrke)
Garovci
Garovci su naseljeno mjesto u općini Hadžići, Bosna i Hercegovina.
Krivična prijava
Službenom krivičnom prijavom se smatra prijava koja potječe od državnog organa, koji je do saznanja o krivičnom djelu došao u vršenju službene dužnosti iz područja djelatnosti svojih ovlaštenja.
Iz date definicije krivične prijave proizlazi:
a.	da je krivična prijava izvor (često prvi) o mogućnosti postojanja krivičnog djela koji se goni po službenoj dužnosti i eventualno mogućem počinitelju i saučesnicima te raspoloživim dokazima koji potkrepljuju određenu sumnju (u okviru određene vjerovatnoće, odnosno mogućnosti). Krivična prijava tako, po prirodi stvari, mora biti odrazom kriminalnog događaja koji se prijavljuje;
b.	da je krivična prijava neformalni krivični procesni akt u svakom krivično-pravnom slučaju, na osnovu kojeg se poduzimaju određene mjere i radnje formalnog i neformalnog karaktera nadležnih državnih organa;
c.	da je krivična prijava osnova ili povod za pokretanje krivičnog postupka;
d.	da je krivična prijava svako obavještenje dato u usmenom ili pismenom obliku ili u obliku tehničkih snimki (magnetogrami, video zapisi, filmske snimke).
Povir
mini|280px|Povir, željeznička stanica Povir je naseljeno mjesto u sastavu općine Sežana, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Sežana.
Herbert Spencer
Herbert Spencer (27. april 1820 – 8. decembar 1903) bio je engleski filozof, politički teoretičar klasičnog liberalizma kao i teoretičar sociologije.
Spencer je razvio sveobuhvatnu koncepciju evolucije kao progresivnog razvoja cijelog fizičkog svijeta, bioloških organizama, ljudske svijesti, kulture čovječanstva i društava. Dao je svoj doprinos kroz rad na više oblasti u nauci uključujući etiku, religiju, politiku, filozofiju, biologiju, sociologiju i psihologiju. U svom djelu Principi biologije (Principles of Biology, 1864) uveo je termin "preživljavanje najjačih" po kojem je postao i poznat u naučnim krugovima. Velik utjecaj na izradu takve koncepcije bilo je djelo O porijeklu vrsta Charlesa Darwina.
Australija (kontinent)
200px|mini|desno|Australija, položaj kontinenta Australija (također poznata i kao: Sahul, Australinea i Meganesia), je najmanji svjetski kontinent, koji sadrži Australijsko glavno kopno i neposredna ostrva uključujući Tasmaniju, Novu Gvineju, Ostrva Aru i Ostrva Raja Ampat. Australija i ova bliska ostrva, su svi zajedno dio iste geološke kopnene mase, i odvojena su morima Arafura i Prolazom Torres između Australije i Nove Gvineje, kao i Prolazom Bass između kopnenih masa Australije i Tasmanije.
Kada je nivo mora u vremenu Ledenog doba Pleistocena, uključujući period zadnjeg ledenog maksimuma otprilike 18.000 PNE, kopna su formirala jedinsdtvenu, neprekidnu površinu. Tokom zadnjih 10.000 godina, porastom nivoa mora, prekriveni suvodom niži dijelovi i dovojli kopno na današnje nisko polunepolodno kopno i dva planinska ostrva, Novu Gvineju i Tasmaniju.
Geološki, kontinent se prostire do kraja kontinentalnog grebena, tako da se sada odvojene zemlje mogu smatrati jednim kontinentom.
Zbog širenja flore i faune preko jedinstvene pleistocenske zemljane mase, odvojena kopna imaju zajednički biljni i životinjski svijet.
Novi zeland nije na istom kontinetalnom grebenu i zato nije dio Kontinenta Australija, ali je dio potopljenog kontinenta Zealandia. Zealandia i Australija su zajedno dijelovi šireg regiona poznatog kao Okeanija ili Australazija.
Confessions on a Dance Floor (Madonna)
Confessions on a Dance Floor je deseti studijski album američke pop-pjevačice Madonne izdan 2005. godine u izdanju diskografske kuće Warner Bros.
Natali Dizdar (album)
Natali Dizdar je album prvenac pop-pjevačice Natali Dizdar objavljen 2005. godine u izdanju diskografske kuće Croatia Records. Album, koji se naziva imenom izvođačice (zapravo je bezimen - na promotivnim materijalima i omotu CD i MC izdanja stoji samo Natali Dizdar), nastajao je u dugom periodu nakon završetka reality showa Story SuperNova Music Talents početkom 2004. do maja 2005. Natali Dizdar napisala je tekst za nekoliko pjesama i učestvovala u aranžmanu, a za aranžman pjesme "Ne daj" nominirana je za nagradu Porin, zajedno s Gordanom Muratovićem i Davorom Vidukom.
Artritis
mini|desno|Ruke zahvaćene [[reumatoidni artritis|reumatoidnim artritisom, autoimunim oblikom artritisa]] Artritis (grč. arthros = zglob) jest upalna bolest koja najčešće zahvata zglobove, tj. smatra se upalom zglobova. U engleskoj literaturi pojam arthritis podrazumijeva potpuno drugo stanje, odnosno bolest, koji bi značio degenerativne promjene - artroze, što odgovara engleskom pojmu osteoarthritis. Dok su artroze hladna stanja zglobova, pri kojima dolazi do trošenja zgloba, upalna stanja povezana su sa zagrijavanjem, nateknućem i crvenilom.
Franjo Ferdinand Austrijski
Franjo Ferdinand (18. decembar 1863 – 28. juni 1914) bio je nadvojvoda Austrije-Este i presumirani nasljednik krune Austrijskog carstva, te Ugarskog i Češkog kraljevstva. Atentat na Franju Ferdinanda u Sarajevu je bio neposredni povod za početak Prvog svjetskog rata.
Mladost
Tokom njegove mladosti mogućnost da postane car nije se činila izglednom, te mu je bila namijenjena vojna karijera. Međutim, njegov život se dramatično promijenio 1889. godine nakon samoubistva krunskog princa Rudolfa u Mayerlingu. Franjo Ferdinand je Rudolfovom smrću došao na drugo mjesto u nizu nasljeđivanja prijestolja, iza svog oca. Nekoliko dana kasnije, nadvojvoda Karlo Ludovik se odrekao svojih nasljednih prava u prisustvu svoga brata, cara Franje Josipa, i svog najstarijeg sina, koji je preuzeo njegovo mjesto u nasljednom mjestu.
Politička aktivnost i brak
mini|250px|lijevo|Franjo Ferdinand sa ženom i djecom Franjo Ferdinand je svojim političkim stavovima i privatnim životom ubrzo na sebe navukao bijes i mržnju dvorskih krugova i političara. Smatrao je da se monarhija mora reorganizirati da bi opstala, a prvi korak u tome bio bi stvaranje treće federalne jedinice koja bi obuhvaćala Bosnu i Hercegovinu, Hrvatsku, Sloveniju i Vojvodinu. Ta je ideja protiv njega okrenula mađarske političare, koji su svim snagama branili svoju politiku Velike Ugarske i mađarizacije slavenskih naroda. Političari iz austrijskog dijela monarhije zamjerali su mu žestok prokatolički stav i pokroviteljstvo nad raznim vjerskim organizacijama. Franjo Ferdinand je bio za jaku saradnju sa Njemačkom, Rusijom i mirnu politiku prema Balkanu.
Političku i ustavnu krizu uzrokovalo je nadvojvodino vjenčanje s češkom groficom Sofijom Chotek 1900. godine, koje je uslijedilo nakon dvije godine tajne veze. Javnost, uključujući samog cara Franju Josipa i carsku porodicu, smatrala je da obična grofica nije dostojan izbor za buduću caricu. U takvom razmišljanju vjerovatno je određenu ulogu igralo i njeno slavensko porijeklo. Pored toga, sam pravilnik dinastije Habsburg nalagao je da Habsburgovci ne smiju sklopiti brak s osobom koja ne pripada vladarskoj ili bivšoj vladarskoj dinastiji. Odlučeno je da će brak biti morganatski, što je značilo da Franjo Ferdinand ostaje prvi u nasljednom nizu, ali da njegova žena i djeca neće imati nikakve carske ili kraljevske titule, te da djeca neće imati pravo nasljeđivanja i neće se smatrati dijelom dinastije Habsburg. Sofiji je kasnije, kako bi se na neki način podigao njen status, data titula kneginje Hohenberga, a kasnije titula vojvotkinje Hohenberga. Određeno je da Franju Ferdinanda kao cara treba naslijediti nadvojvoda Karlo, sin njegovog brata, ukoliko Franjo Ferdinand iz pogodnog braka ne dobije sina. Brak su odobrili papa Lav XIII, Nikolaj II, car Rusije, i Vilim II, car Njemačke.
Svi ti planovi o nasljeđivanju pokazali su se potpuno nepotrebni. Franjo Ferdinand je tokom godina počeo sve samovoljnije istupati i ponašati se kao da je već vladar. Tako je potpuno zanemario upozorenja o opasnosti i otišao u inspekciju vojske u Bosnu, želeći pokazati da se ne boji prijetnji srpskih tajnih organizacija.
Ubistvo i posljedice
Dana 28. juna 1914. godine u Sarajevu se održavala vojna vježba, koju je Franjo Ferdinand želio da posjeti. Iako mu je dato na znanje da u Sarajevu može doći do pobune, on je sa svojom suprugom ipak posjetio Bosnu i Hercegovinu. Prilikom obilaska Sarajeva na njega je Nedeljko Čabrinović izveo neuspješan atentat bombom. Prestolonasljednik je odlučio nastaviti vožnju u otvorenom automobilu po gradu, da bi ga samo 20 minuta kasnije iz pištolja ubio atentator Gavrilo Princip, član tajne organizacije "Mlada Bosna". Tom prilikom je ubijena i Ferdinandova supruga Sofija, a bosanski namjesnik General Potiorek je ranjen.
Bio je to neposredni povod za početak Prvog svjetskog rata. Uslijedio je ultimatum Austro-Ugarske vladi Srbije, koju je smatrala neposredno odgovornom za atentat, a potom i objava rata.
Uprkos ultimatumu i zatim objavi rata Srbiji, malo je političara u Austro-Ugarskoj iskreno žalilo za Franjom Ferdinandom, koji je svojim zamislima mogao ugroziti njihove pozicije. On ih je uspio razbjesniti i nakon smrti: plan da se nadvojvoda pokopa u carskoj grobnici, a njegova neprihvaćena supruga ne, propao je zbog njegove oporuke kojom je odredio da oboje budu sahranjeni u porodičnom dvorcu Artstetten.
Irena Lekapene
Irena Lekapene (grč. Ειρήνη Λακαπηνή) bila je grčka plemkinja te carica Bugara kao žena cara Petra I Bugarskog. Rođena je kao Marija (Μαρία); kćerka grčkog plemića Kristofora Lakapena i njegove žene, Auguste Sofije. Preko oca je bila unuka bizantijskog cara Romana I Lakapena te nećakinja Teofilakta, patrijarha Konstantinopolja.
Roman I je dogovorio Mariji brak s Petrom nakon šta je Petar napao Trakiju. Petar je bio spreman na primirje te je oženio Mariju 8. novembra 927, koja je dobila ime Irena ("mir"). Bilo je to prvi put u historiji da se bizantijska princeza udaje za stranog vladara te je car Konstantin VII Porfirogenet to kasnije kritizirao. Ovo su djeca Irene i Petra I:
MCOLN1
Mukolipin-1 znan i kao TRPML1 (član 1 pčotporodice mukolipina, tranzijentnog potencijalnog receptorskog kationskog kanala) jest protein koji je kod ljudi kodiran genom MCOLN1 sa hromosoma 19. Član je male porodice TRPML kanala, podgrupe velike porodice proteina TRP ionskih kanala.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 580 aminokiselina, a molekulska težina 65.022 Da.
Funkcija
TRPML1 je protein od 65 kDa povezan sa mukolipidozom tipa IV. Njegova predviđena struktura uključuje šest transmembranskih domena, tranzijentni receptorski potencijal (TRP) domena kationskog kanala i pore unutrašnjeg kanala. Vjeruje se da TRPML1 kanališe ione željeza preko endosomne/lizozomne membrane u ćeliju i tako njegov kvar uzrokuje ćelijski nedostatak željeza. Važan je u funkciji lizosoma i igra ulogu u procesima kao što su promet vezikula, egzocitoza i autofagija.
Oktanski broj
Oktanski broj je mjerilo određivanja kvaliteta goriva. Vrijednost oktanskog broja za izooktan (2,2,4-trimetil pentan) je označena sa 100, a n-heptana kao 0. Smjese ova dva ugljikovodika obilježene su brojčanim vrijednostima koje odgovaraju zapreminskom udjelu izooktana. Određivanje oktanskog broja se bazira na sposobnosti da sagorijeva ravnomjerno, tj. bez detonacija. Npr. gorivo koje ima iste detonacione osobine kao i smjesa 90% izooktana i 10% heptana, imaće oktanski broj 90. Pojava detonacije praćena je lupanjem u cilindru motora, a može doći i do zapaljenja smjese. Pri tome udarna snaga radi protiv klipa i djeluje kao kočnica, povećava temperaturu motora i skraćuje mu vijek trajanja. Oktanski broj zavisi od sastava goriva, a može se povećati dodatkom aditiva. Thomas Midgley je otkrio da tetraetil olovo im antidetonacione osobine. Kako je olovo štetno za okolinu, pronađene su i neke zamjene (metanol, izopropanol, metil tercbutil eter, itd). Bezolovni benzini danas sadrže tercijarni amilmetil eter (TAME) ili tercijarni butilmetil eter (MTBE).
Aminokiselinski transporter
Aminokiselinski transporter  je membranski transportni protein koji prenosi aminokiseline. Oni su uglavnom iz porodice rastvornih nosača.
Porodice
Postoji nekoliko porodica proteina koje funkcioniraju u transportu aminokiselina; neke od njih uključuju:
Primjeri poorodice rastvornih nosača
VIAAT
Vezikulski inhibitorni transporter aminokiselina (VIAAT) odgovoran je za skladištenje GABA i glicina u neuronskim sinapsnim vezikulama.
Ljudski proteini s ovim domenom
SLC32A1;  SLC36A1;   SLC36A2;   SLC36A3;   SLC36A4;   SLC38A1;   SLC38A2;   SLC38A3;   SLC38A4;   SLC38A5;   SLC38A6.
Bacary Sagna
Bacary Sagna (rođen 14. februara 1983.) jest francuski profesionalni nogometaš, koji trenutno igra u američkoj Major League Soccer. Igrao je uglavnom u Premijer ligi Engleske, a također i za Nogometnu reprezentaciju Francuske. Menadžer Arsenala Arsène Wenger, tvrdio je da je Sagna najbolji desni bek u Engleskoj. Sagna je u Arsenalu, sem na mjestu desnog beka, igrao i na mjestu štopera.
Karijeru je počeo u Auxerreu, a u Arsenal je prešao 2007. godine. Nakon isteka ugovora sa Arsenalom 2014. Sagna prelazi u Manchester City. Za Nogometnu reprezentaciju Francuske je nastupao na dva Svjetska prvenstva i jednom Evropskom prvenstvu u nogometu.
Auxerre
Sagna je karijeru počeo u Sensu. Za Auxerre je zabilježio 87 ligaških nastupa i bio je dio nogometnog sastava koji je osvojio francuski kup 2005. Sa Auxerreom je nastupao i u evropskim takmičenjima, zabilježivši 17 nastupa u Kupu UEFA. Za svoje nastupe zaradio je mjesto u timu godine francuske lige.
Arsenal
12. jula 2007. Sagna je kompletirao transfer u Arsenal za 9 miliona eura. Dobio je dres sa brojem 3.
Svoj debi Sagna je zabilježio 19. jula 2007. u prijateljskoj utakmici protiv Gençlerbirliğija koju je Arsenal pobijedio 3–0.
13. februara 2008, tačno sedmicu dana prije druge utakmice šesnaestine finala Lige šampiona protiv Milana, Sagnin stariji brat, Omar Sagna, preminuo je u 28. godini, samo dan prije 29. rođendana.
Svoj prvi ligaški gol postiže u porazu Arsenala od Chelseaja 2–1. Sagna je utakmicu napustio ranije zbog povrede. Na kraju prve sezone izabran je u idealni tim engleske lige.
Na ljeto 2008. potpisao je novi ugovor koji ga je trebao u Arsenalu zadržati do 2014.
U sezoni 2009./10. Sagna nije uspio ponoviti formu iz prethodne dvije sezone, a veliku ulogu u padu forme imale su i povrede.
Za nastupe u sezoni 2010./11. Sagna je ponovo zaradio mjesto u idealnom timu godine.
Aditiv (gorivo)
Aditivi za gorivo su sredstva koja se dodaju gorivu s ciljem da poboljšaju pojedine osobine goriva. Benzinu se dodaju sljedeća sredstva:
Bacary Sagna
Arsenal
U februaru 2013. nakon niza povreda igrača Arsenala, bio je primoran igrati na mjestu štopera.
Aditiv (gorivo)
Dizel-gorivu se dodaju:
Bacary Sagna
Arsenal
17. maja 2014. Arsenal je u finalu FA kupa slavio protiv Hull Cityja 3–2. To je bio Sagnin prvi trofej u Arsenalu. Iako mu je Arsenal ponudio dvogodišnje produženje ugovora, 27. maja je potvrđeno da Sagna neće produžiti ugovor sa Arsenalom.
Manchester City
13. juna službeno je potvrđeno da će se Sagna pridružiti Manchester Cityju nakon isteka ugovora sa Arsenal 30. juna. Sa Manchester Cityjem potpisao je trogodišnji ugovor i zadužio je dres sa brojem 3.
Nastupi za reprezentaciju
thumb|200px|desno|Bacary Sagna tokom parade nakon osvajanja [[FA kupa. 17. maja 2014.]] Sagna je želio predstavljati Senegal, ali od njih nije dobio odgovor pa se odlučio da igra za Francusku nogometnu reprezentaciju.
Za reprezentaciju Francuske debitovao je 22. augusta 2007. u pobjedi protiv Slovačke.
Za Francusku je nastupao na Svjetskim prvenstvima 2010. i 2014., a Evropsko prvenstvo 2012. je propustio zbog loma noge.
Privatni život
Sagnini roditelji su Senegalci, a po vjeroispovijesti on je musliman. Ima dvoje djece sa ženom Ludivine. Sagnin rođak je fudbaler Ibrahim Sonko.
Sci-Fi Channel
SCI FI Channel je kanal američke kablovske televizije, koji je počeo emitovati program 24. septembra 1992. godine. Specijalizirana je za naučnu fantastiku, horore, fantastične i paranormalne programe. Dio je zabavnog konglomerata NBC Universala. Puštena je u rad kao "sestra" kablovksom kanalu USA Network, čiji je vlasnik tada bio Paramount Pictures. Njegov program obuhvata filmove, mini serije i televizijske serije. Najpoznatije serije koje emituje su: Battlestar Galactica, Farscape, Stargate SG-1, Stargate Atlantis, Eureka, Doctor Who, The X-Files i mnoge druge.
Albanofobija u Srbiji
mini|297x297piksel|Pozdrav sa srpskog primorja ([[Drač), srpski propagandni poster iz 1914.]] Albanofobija u Srbiji, odnosno antialbanska osjećanja, proizvod su političkog odnosa u Srbiji i etničkih sukoba između političkih struktura u Srbiji i Albanaca, nastalih na područjima današnjeg Kosova.
Albanofobija se ogleda u negativnim predrasudama i diskriminaciji prema pripadnicima albanskog naroda. Albanofobija može poprimiti i oblik rasizma ako je povezana s vjerovanjem da su Albanci vrsta niže rase. Antialbanska osjećanja se ogledaju i u korištenju naziva Šiptari, slaveniziranog oblika albanskog etnonima Shqiptar, koji se uslijed negativne konotacije u srpskom jeziku smatra uvredljivim.
Tokom historije, mnogi srbijanski intelektualci su predlagali razne antialbanske projekte, između ostalih: Jovan Cvijić, Vaso Čubrilović, Ivo Andrić i drugi. Srpski pisac i analitičar Mirko Đorđević zaključuje: "Pravljeno je stotine memoranduma, planova za riješenje kosovskog pitanja. Kad prelistate ta rješenja, bila ona komunistička, državna ili crkvena, lahko ćete primijetiti da su svi ti planovi bili - riješiti kosovsko pitanje tako da Albanaca tamo nema."
Kneževina Srbija
lijevo|mini|197x197piksel|[[Vladan Đorđević, srbijanski državnik, je Albance smatrao nižom rasom. ]] Počeci antialbanske propagande u Srbiji datiraju s kraja 19. vijeka i vezani su za pretenzije srpske države na teritorije Osmanlijskog carstva naseljene Albancima. Nakon srpsko-turskog rata i teritorijalnih proširenja Kneževine Srbije 1878. godine, dolazi do masovnih protjerivanja Albanaca iz novopripojenih krajeva (prvenstveno iz Topličkog okruga, nekada djelimično naseljenog Albancima) i spaljivanja albanskih sela i gradskih četvrti. Iako su se mnogi srpski uglednici tada protivili izgonu albanskog stanovništva, predsjednik srpske vlade Milan Piroćanac je povodom toga izjavio: “ako bismo ih ostavili ovdje, zadali bi nam nevolje”.
Dalji rast albanofobije povezan je s vanjskopolitičkim pretenzijama Kneževine Srbije zacrtanim u Načertaniju, na oblasti Kosova, zapadne Makedonije i sjeverne Albanije, od kojih su neke bile naseljene pretežno albanskim muslimanima. Srpski autori prikazuju Albance kao nasilnike i uzurpatore, potencirajući njihove zločine nad Srbima tokom Osmanlijskog perioda. Oni albansko stanovništvo u Novopazarskom Sandžaku, Kosovu i Makedoniji predstavljaju kao "pustonosnu rijeku koja se izlila iz svoga korita i koju će Srbija vratiti u granice prave Arbanije".
Kraljevina Srbija
mini|176x176piksel|[[Jovan Cvijić, srpski akademik, je zagovarao izlazak Kraljevine Srbije na more preko teritorija Osmanlijskog Carstva naseljenih Albancima, današnje Albanije.]] Početkom 20. vijeka albanofobija u Srbiji je počela rasti, usko povezana s vanjskopolitičkim ciljem Kraljevine Srbije da izađe na Jadransko more (luka Drač) preko albanskih oblasti. Argumente o izlasku Srbije na more preko Albanije u to vrijeme su zastupali mnogi srpski političari i intelektualci. Ugledni srpski naučnik Jovan Cvijić je branio pravo Srbije na sjevernu Albaniju uprkos postojanju nesrpskog stanovništva na tim oblastima.
Cvijić je opisivao kosovske i sjeverne Albance kao mješance, poarbanašene Srbe, odnosno prikrivene Srbe, koji su samo mimikrijom oponašali prave Albance, čime je podupirao pretenzije srpske države na albanske oblasti. Između 1906. i 1918. izradio je seriju mapa koje su pravdale rastuće srpske pretenzije na južne oblasti. Cvijićeve etnografske mape objavljene 1906, 1909. i 1913. godine, međusobno su se razlikovale i pratile su vanjskopolitičke potrebe Srbije. Na mapi iz 1909. značajno je prikazano smanjeno prisustvo Albanaca na Kosovu i zapadnoj Makedoniji u odnosu na prethodnu iz 1906. Na mapi iz 1913. prikazano je još manje Albanaca, čak i u Sjevernoj Albaniji.
Srpska propaganda je Albance prikazivala nesposobnima da upravljaju sami sobom, prikazujući ih kao strani element koji treba iskorijeniti. U širenju predrasuda prema Albancima ističe se dr. Vladan Đorđević (1844–1930), tadašnji predsjednik vlade Srbije. On je prikazivao Albance kao divlji narod koji nema historiju, opisujući ih evropskim crvenokošcima koji spavaju na drveću. On je predlagao Evropi da “podijeli ove nedisciplinirane ljude između Srbije, Grčke i Crne Gore”. Vlada Kraljevine Srbije je stajala na gledištu da Albanci uopće nisu narod, već izdijeljena i međusobno zakrvljena plemena, bez zajedničkog jezika, pisma i vjere. Smatrao je da bi tek kolonizatorskim utjecajima, odnosno uključenjem Albanaca i njihovih teritorija u srpsku državu, bilo omogućeno njihovo obučavanje za civiliziran život. Srpska štampa je širila stereotipe o Albancima kao o divljacima nesposobnim za samostalan državni život. Čak i mnogi srpski naučnici su, prije nastanka nezavisne Albanije 1912. godine, pokušavali dokazati nesposobnost Albanaca za stvaranje vlastite države, tvrdeći da albanska plemena nemaju potrebu za državom niti sposobnost da se konstituišu u naciju, te im je stoga potrebno tutorstvo. Opet, istaknuti srpski socijaldemokrata Dimitrije Tucović u svojoj knjizi "Srbija i Arbanija" kritički napada ovakvo gledište srpskih političara: osvit Prvog balkanskog rata kralj Petar I Karađorđević je 18. oktobra 1912. godine izdao proglas u kome kaže da će njegova armija donijeti "slobodu, bratstvo i jednakost", ne samo Srbima već i Albancima, nakon čega je srpska vojska krenula u osvajanje Albanije, čineći nad albanskim stanovništvom brojne zločine. Tucović bilježi da je dio štampe u Srbiji duže vrijeme rasprostirao o albanskom narodu tendenciozna mišljenja, izazivajući kod srpskog naroda mržnju prema divljim Arnautima, uz pripisivanje pogrdnih izraza. Nakon pripajanja Kosova Kraljevini Srbiji, Kosovski Albanci su bili suočeni s politikom prisilne srbizacije, koja se ogledala u zabrani korištenja albanskog jezika, pokrštavanju, kolonizaciji i etničkom čišćenju.
Kraljevina Jugoslavija
Ivo Andrić, ambasador Kraljevine Jugoslavije u nacističkoj Nemačkoj, januara 1939. godine na zahtjev Milana Stojadinovića izradio je projekat podjele Albanije između Jugoslavije i Italije, prema kojem je Srbija trebala dobiti Sjevernu Albaniju i luku Drač. Andrićev elaborat, koji nosi datum 30. januar 1939. godine, sačinjen je kao službeni podsjetnik o albanskom pitanju za internu upotrebu u Ministarstvu vanjskih poslova.
Gotovo istovremeno s Andrićevim, 3. februara 1939. se pojavljuje još jedan projekat o okupaciji i podjeli Albanije, podnesen Stojadinovićevoj vladi. Riječ je o projektu Ivana Vukotića, također visokog činovnika Ministarstva vanjskih poslova, prema kojem bi Jugoslavija s Italijom trebala podijeliti Albaniju po liniji Struga-Libražd-Elbasan-Drač, čime bi Srbija dobila preko 300 km albanske jadranske obale. Vukotić na kraju referata zaključuje da je "bolje italijanski prozor na Balkanu nego albanska kuća".
Drugi svjetski rat
Tokom ratnog perioda, mržnja između Srba i Albanaca je kulminirala. U izvještaju Komande II četničkog korpusa Draži Mihajloviću četnici izjavljuju da će se boriti protiv Turaka i Albanaca do istrebljenja i da mržnja na Albance i Turke privlači čak i pristalice komunizma. Mnogi četnici su se nakon amnestije u augustu 1944. godine priključili partizanskim jedinicama, ne mijenjanjući svoj stav prema Albancima.
Neposredno po oslobođenju Beograda, dr. Vasa Čubrilović je 3. novembra 1944. predstavio novim vlastima svoj novi projekat pod nazivom Manjinski problem u novoj Jugoslaviji, ovog puta predlažući iseljenje svih neslavenskih manjina iz Jugoslavije. Čubrilović najvišem vojnom i državnom vrhu predlaže ekspatrijaciju nekoliko miliona ljudi, što bi, prema njemu, riješilo problem manjina u Jugoslaviji. On smatra da Demokratska federativna Jugoslavija može imati mir i prosperitet samo ako bude etnički čista, te ako rješenjem manjinskog pitanja ukloni uzroke netolerancije između sebe i susjednih država. Čubrilović smatra da su se sve manjinske grupe u Jugoslaviji (Nijemci, Mađari, Albanci, Italijani, Rumuni) same odrekle svojih građanskih prava istupajući otvoreno neprijateljski prema državi u kojoj žive, zbog čega ih treba ukloniti iz države, "jer su to i zaslužili".
Čubrilović zaključuje da su ovi ratovi najpogodniji za rješavanje tih problema, jer ono, za šta bi u mirno doba trebale decenije i vijekovi, za vrijeme ratova svršava se za koji mjesec i koju godinu. Stoga on predlaže da vojska još u toku ratnih operacija "planski i nemilosrdno" očisti od nacionalnih manjina sve ove krajeve, koji bi potom bili naseljeni nacionalnim elementom. Čubrilović smatra da će saveznici odobriti ovu akciju nakon što budu ubijeđeni da su manjine krive za milionske žrtve Jugoslavena u Drugom svjetskom ratu. Ako potpuno iseljenje ne uspije, Vaso Čubrilović predviđa dotatne mjere, kao što su: oduzimanje svih prava, otvaranje sabirnih logora, oduzimanje imovine, istrebljenje inteligencije i viših klasa... Bilo je potrebno novca i ljudi od povjerenja za taj projekat, ali također i organizacija na institucionalnom nivou, zbog čega Čubrilović predlaže osnivanje posebnog ministarstva, ili barem, komesarijata pri Ministarstvu poljoprivrede.
Period SFRJ
Nakon rezolucije informbiroa 1948. godine, Albanci u Jugoslaviji su tretirani kao neprijateljski element i špijuni Enver Hodžine Albanije. Posebno surov odnos prema Albancima imao je Aleksandar Ranković, šef državne službe sigurnosti.
Nakon albanskih demonstracija na Kosovu 1981. godine, u Srbiji započinje organizirana propaganda o genocidu nad Srbima na Kosovu (fabrikuju se izvještaji o silovanju Srpkinja, iseljavanju Srba i sl). Srpski nacionalisti iseljavanje Srba sa Kosova prikazuju kao rezultat pritiska i uzimaju kao potvrdu da Albanci Srbima čine ogromnu nepravdu u vlastitoj državi. Sredinom 1980ih, govor mržnje u srpskim medijima se koncentriše na Albance. Uz albansko ime su od sredine 1980ih korištene riječi “genocid”, “zulum”, “razbojništvo”, “silovanje”, čime je pominjanje Albanaca i u privatnom govoru steklo negativnu konotaciju. Godine 1985. objavljena je "Knjiga o Kosovu" srpskog historičara Dimitrija Bogdanovića čija je osnovna teza da Albanci sprovode planski genocid nad Srbima. Godine 1986. objavljen je utjecajni Memorandum Srpske akademije nauka i umjetnosti, koji demonstracije Albanaca na Kosovu 1981. godine naziva neofašističkom agresijom i navodi da se na Kosovu i Metohiji sprovodi fizički, politički, pravni i kulturni genocid nad srpskim stanovništvom. Ovaj memorandum je ekspertska komisija Ujedinjenih nacija nekoliko godina kasnije ocijenila "sredstvom širenja antialbanskih osjećanja".