cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Med
mini|220p|Med Med je slatka viskozna tečnost koja dolazi iz medonosnih biljaka. Med je najčešće vodeni rastvor glukoze, fruktoze, te saharoze. Sadrži aromatične materije, šećer i kiseline. Ima visoku kaloričnu vrijednost, sadrži hranjive materije. Dijeli se na monoflorni i poliflorni.
Wolfgang Pauli
Wolfgang Ernst Pauli (25. april 1900 – 15. decembar 1958) bio je austrijsko-švicarski matematičar i kvantni fizičar.
Med
Med proizvodi nekoliko vrsta pčela, od kojih su najpoznatije pčele medarice koje ga stvaraju od nektara koji skupljaju na cvjetovima ili slatkim izlučevinama (medene rose) nekih insekata. Med se pravi i skladišti za ishranu pčelinjih zajednica. Pčele proizvode med prikupljanjem i zatim rafiniranjem zašećerenih izlučevina biljaka (prvenstveno cvjetnog nektara) ili izlučevina drugih insekata, poput medljike lisnih uši. Ovo prečišćavanje se odvija i unutar pojedinih pčela, kroz regurgitaciju i enzimsku aktivnost, kao i tokom skladištenja u košnici, kroz isparavanje vode koja koncentriše šećere meda dok ne postane gust i viskozan.
Medonosne pčele prave zalihe meda u košnici. Unutar košnice nalazi se struktura napravljena od voska koja se zove saće. Saće se sastoji od stotina ili hiljada heksagonalnih ćelija u koje pčele vraćaju med za skladištenje. Druge vrste pčela koje proizvode med pohranjuju supstancu u različitim strukturama, kao što su lonci napravljeni od voska i smole koje koristi pčela bez uboda.
Wolfgang Pauli
Rođen je u Beču a studirao u Münchenu. Kao student A. Sommerfelda u petom semestru napisao je za matematičku enciklopediju pregled o teoriji relativnosti. Godine 1924. formulisao je princip isključenja, Paulijev princip isključenja, za koji je 1945. godine dobio Nobelovu nagradu za fiziku, nakon što ga je kandidovao Albert Einstein. Također je 1924. godine postulirao postojanje nuklearnog spina da bi objasnio hiperfinu strukturu spektralnih linija. Godine 1930. postulirao je postojanje neutrina da bi objasnio spektar β-zračenja.
Jedan je od osnivača kvantne mehanike. Umro je u Zürichu.
Fužina (čvor)
Slovenija:
Med
Med za ljudsku ishranu sakuplja se iz kolonija divljih pčela ili iz košnica domaćih pčela. Med koji proizvode pčele je najpoznatiji ljudima zahvaljujući njegovoj komercijalnoj proizvodnji i dostupnosti širom svijeta.[4] Uzgoj pčela je poznat kao pčelarstvo ili pčelarstvo, sa uzgojem pčela bez uboda koji se obično naziva meliponikultura.
Med je sladak zbog visoke koncentracije monosaharida fruktoze i glukoze. Ima otprilike istu relativnu slatkoću kao saharoza (stoni šećer). Jedna standardna supena kašika (15 mL) meda daje oko 190 kilodžula (46 kilokalorija) energije hrane. Ima atraktivna hemijska svojstva za pečenje i karakterističan ukus kada se koristi kao zaslađivač. Većina mikroorganizama ne može rasti u medu i zato se zatvoreni med ne kvari. Uzorci meda otkriveni u arheološkim kontekstima pokazali su se jestivim čak i nakon hiljada godina.
Upotreba i proizvodnja meda ima dugu i raznoliku povijest, sa svojim počecima u prapovijesnim vremenima. Nekoliko pećinskih slika u Cuevas de la Araña u Španiji prikazuje ljude koji traže med prije najmanje 8.000 godina. ref name=Crane83>Crane, Eva (1983) The Archaeology of Beekeeping, Cornell University Press, ISBN 0-8014-1609-4 Humans followed the greater honeyguide bird to wild beehives; Dok je Apis melifera insekt Starog svijeta, meliponiklturu pčela bez uboda u Novom svijetu velikih razmjera prakticirali su Maje još od predkolumbijskih vremena.
Med je i najsavršeniji proizvod prirode, u njemu se nalaze gotovo svi sastojci koji grade ljudski organizam. Nektar koji pčele skupljaju iz cvijeća glavni je izvor ugljikohidrata, a zatim ga pretvaraju u lahko probavljivi šećer - glukozu i fruktozu (glavne sastojke meda). Zreli med ne sadrži više od 20% vode, a pčele ga u saću pokrivaju voštanim poklopcima i tako čuvaju od upijanja vlage i kvarenja. U medu se nalaze minerali, aminokiseline, visoko vrijedne organske kiseline kao što su mravlja, jabučna, limunska, sirćetna, jantarna kiselina, pigmenti, razni derivati hlorofila, vosak, inulin, te elemente kompleksa vitamina B. Medljikovac sadrži 13 puta više mineralnih tvari od cvjetnog meda, a osobito željeza.
Vrste meda
mini|Pčelinje saće mini|
Čuvanje meda
Med treba čuvati u čistim, suhim i tamnim prostorijama s dobrim provjetravanjem. Prostorija ne smije biti vlažna, jer med lahko upija vlagu, te stoga lahko prihvaća druge mirise. Relativna vlažnost zraka bi trebala biti između 60% do najviše 80%.
Med se čuva na niskim temperaturama od 5 do 10 stepeni, a vrlo su nepovoljne temperature između 11 i 19 stepeni koje pogoduju rastu bakterija i gljivica.
Metalne posude koje nisu posebno pripremljene za med ne treba koristiti, jer u njima može doći do reakcije organskih kiselina i metala. I pri uzimanju meda nije preporučljivo koristiti metalni pribor, već npr. plastični, drveni, porculanski.
Hronika Ustanove Bethel
27. juna 1865. se u koncertnoj dvorani Univerziteta u Bonu održao skup zbog potrebe osnivanja ustanove za epileptičare. Skup je organizovao komitet za unutražnje poslove provincije Rajna-Vestfalija. Govor na temu:"Kako hrišćani pomažu u epilepsiji?" je održao pastor Rheydt Balke
12. februara 1866. su biznismeni u Bielefeldu kupili farmu ,,Steinkampsche Staette" u Kantensiektalu. Platili su 8500 talera za 97 hektara od čega 80 hektara šume. Preliminarni komitet je na sastanku u hotelu u Dortmundu 2 aprila 1867.usvojio rezoluciju o osnivanju Ustanove Bethel. Farma u Kantensieku je postala prva zgrada Ustanove. Pastor Simon iz Bensberga je postavljen za upravnika, a za učitelja je postavljen Mr. Unsoeld. Zgrada je nazvana ,,Eben-Ezer", što znači kamen-koji-pomaže. Prva grupa epileptičara (Adolf Strate iz Dortmunda, Gustav Moersch iz Neuwieda i August Duening iz Bielefelda.) je primljena 14. oktobra 1867. Prvi pravilnik je 22. juna 1868. dobio kraljevsko odobrenje. U Bielefeldu u ulici Kreuzstrasse je 31. marta 1869. otvorena kuća gdje su đakonese radile kao socijalne radnice. Četiri đakonese su radile pod upravom Emilie Heuser.
Hronologija
1894 se pojavio prvi plan za bogosloviju. Počele da izlaze novine ,,Bote von Bethel". appears for the first time, originally as a newsletter for members in the "Penny Donation Guild". 1. oktobra 1895. je otvoreno prodajno odjeljenje ,,Ophir".
Predstavnici Vaseljenske i Aleksandrijske patrijaršije i hrišćanski novinari su posjetili Bethel. Ekumenska služba u Crkvi Sion je održana na pet jezika.
Ubi
Ubi su bili zapadnogermansko pleme, koje je još Cesar opisao kao civiliziran narod.
Životni prostor
Ubi su naseljavali najprije desnu obalu Rajne, nasuprot plemena Trevera i južno od plemena Sugambera. Njihovo područje se protezalo od rijeke Sieg preko rijeke Lahn do donje Majne. To područje je pripadalo takozvanoj Germania Libera odnosno Slobodnoj Germaniji ili Velikoj Germaniji (Magna Germania) kako su je Rimljani zvali. Ubi su bili jedno od prvih germanskih plemena, koja su započela redovnu trgovinu sa Rimljanima, svojim su članovima dopustili da odlaze na područje Rimske imperije na školovanje te su na kraju Rimljanima počeli plaćati tribut (taksu). Osim toga, pružali su Rimljanima vojnu pomoć, naročito u vidu konjanika, jer su Germani u to vrijeme bili poznati po svojim jahačkim vještinama. Ta podrška je veoma mnogo značila Rimljanima, jer su u skladu s njihovim motom Divide et impera (Zavadi, pa vladaj) mogli da obuzdavaju druga germanska plemena te ih prisiljavati na plaćanje tributa. Ovakvo ponašanje Ubia je vremenom izazvalo nepovjerenje, zavist i mržnju susjednih germanskih plemena, zbog čega je dolazilo do stalnih sukoba između njih i Ubia.
U svakom slučaju, Ubi su živjeli pod pritiskom i između fronta, s Rimljanima na jednoj i drugim Germanima na drugoj strani, te im je prijetilo gotovo istrijebljenje. Iz sigurnosnih razloga ih je Agrippa oko 38. p. n. e. postupno preselio na lijevu obalu Rajne, gdje je kasnije nastala rimska provincija Germania Inferior (donja Germanija). Sve do vladavine cara Domicijana, lijeva obala Rajne je bila dio provincije Gallia Belgica. Ovdje su Ubi naseljavali područja današnjih gradova Bonna, Kölna, Aachena, kao i u dolini rijeke Ahr. Ova činjenica je od priličnog značaja, kad se uzme da se često spominje da su Ubi bili germansko pleme prijateljski naklonjeno Rimljanima, koje je živjelo na lijevoj obali Rajne, međutim to su postali tek nakon sprovođenja rimske politike njihovog preseljavanja.
Glavno naselje Ubia je bila Ara ili Oppidum Ubiorum, kasnije ga je car Klaudije preimenovao u Colonia Claudia Ara Agrippinensium što je preteča današnjeg grada Kölna.
Preseljavanje Ubia
Prvu vojnu kapmanju protiv Germana Cezar je poveo 39/38. p. n. e., pod vođstvom Marcusa Vipsaniusa Agrippe. On je porazio Gale koji su digli ustanak, prešao Rajnu, pokrio Ubie, što mu je pripisano kao trijumf, mada je prava istina sasvim drugačija.
Kraj Ubia
Ubi su učestvovali u građanskom ustanku 69/70 godine, doduše uz prisilu i kratko vrijeme. Vremenom su se najvećim dijelom romanizirali i integrisali u ripuarske Franke.
Stara Fužina
mini|280px|Stara Fužina, rimokatolička crkva "Sv. Pavel" Stara Fužina je naseljeno mjesto u sastavu općine Bohinj, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Radovljica.
Fagocit
Fagociti su bijela krvna zrnca koja štite organizam putem razgradnje (fagocitozom) štetnih stranih čestica, bakterija, i mrtvih ili umirućih ćelija. Imenovane su prema latiniziranim grčkim riječima phagein =da jede + -cit = sufiks za „ćeliju“. Esencijalno su značajni za borbu protiv infekcija i za naknadnu imunost. Fagociti su važni širom životinjskog carstva i visoko su razvijeni kod kičmenjaka. Jedan litar ljudske krvi sadrži oko šest milijardi fagocita. Fagocite je otkrio 1882 Ilja Iljič Mečnikov dok je studirao larve morske zvezde. Mečnikov je nagrađen za ovo otkriće Nobelovom nagradom za fiziologiju ili medicinu 1908. godine. Fagocite imaju mnoge vrste organizama. NekI ameboidi se ponašaju kao makrofagni fagociti, što sugerira da su se fagociti pojavili rano tokom evolucije živih bića.
Kod čovjeka i životinja, fagociti se nazivaju „profesionalnim“ ili „neprofesionalnim“ u zavisnosti od toga koliko su efikasni prilikom fagocitoze. U profesionalne fagocite se uvrštavaju neutrofili, monociti, makrofagi, dendritske ćelije i mastociti. Glavna razlika između profesionalnih i neprofesionalnih fagocita je što profesionalni na površini imaju molekulske receptore koji mogu otkriti štetne objekte, kao što su bakterije, koji se normalno ne nalaze u tijelu. Fagociti su presudni u borbi protiv infekcija, kao i za održavanje zdravog tkiva, jer uklanjaju mrtve i umiruće ćelije koje su dosegle kraj njihovog životnog veka.
Tokom infekcije, hemijski signali privlače fagocite do mjesta napada pathogena. Te hemikalije mogu da potiču od bakterija ili od drugih fagocita koji su već prisutni. Fagociti se kreću po modelu zvanom hemotaksija. Kad dođu u kontakt sa bakterijama, površinski fagocitni receptori vežu se za njih. Nakon toga, slijedi fagocitno „gutanja“ bakterija (fagocitoza). Neki fagociti ubijaju progutane patogene putem oksidanasa ili dušik-monoksida. Nakon fagocitoze, makrofazi i dendritske ćelije mogu isto tako da učestvuju u prezentaciji antigena, procesu kojim fagociti premještaju dijelove razgrađenog materijala na svoju površinu. Taj materijal se tako prezentira drugim ćelijama imunskog sistema. Neki fagociti zatim odlaze u tjelesne limfne čvorove i prikazuju materijal bijelim krvnim zrncima zvanim limfociti. Ovaj proces je važan za formiranje imunosti. Međutim, mnogi patogeni su evoluirali metode za izbegavanje napada fagocita.
Franc Ksaver Meško
Franc Ksaver Meško, slovenski rimokatolički svećenik, pjesnik i pisac, rođen 28. oktobar 1874. godine, Gornji Ključarovci kod Ormoža, za vrijeme austro-ugarske, a umro je 11. januar 1964. godine u Slovenj Gradec, Slovenija, SFR Jugoslavija.
Ksaver Meško je studirao bogosloviju te bio kapelan i župnik u različitim mjestima u Koruškoj. Veći dio svog života je proživio kao župnik u Selama kod Slovenj Gradeca.
Meško je pisao pjesme, priče, romane, novele, crtice, drame i omladinske pripovijesti. Pored lirike i dramatike pisao je i prozu. Svoje mjesto u slovenskoj književnosti je pridobio prije svega i najviše radi proze.
U njegovu radu prevladava katolički pogled na svijet sa jakim narodnostnim naglascima. Slogovno je na njega utjecao Ivan Cankar.
Djela
Pripovjedna:
Drama:
Omladinska:
Djela hronološki
mini|250px|Vlastnoručna posveta sa potpisom: Da bi Vam bila knjiga dobra prijateljica - Uspomena na Sele 23. VII. 1959
Odlikovanja
Crkvena vlast ga je odlikovala sa više odličja: Godine 1924. je postao duhovni savjetnik, godine 1934. ga je papa Pio XI imenovao za monsignora, od godine 1933. je vodio kao dekan dekanat Stari trg vse do godine 1962., godine 1948. je postao počastni kanonik mariborske biskupije.
Civilna vlast je također odlikovala pisca Meška. Godine 1924. je slovenjgradsko gradsko vijeće proglasilo Ksavera Meška za počasnog mještanina grada Slovenj Gradec, gradska čitaonica pak za počasnoga člana. U Slovenj Gradecu su godine 1930. preimenovali Cerkvenu ulicu u Meškovu ulicu. Gradska knjižnica je godine 1974. dodala još njegovo ime: Knjižnica Ksaverja Meška Slovenj Gradec. Godine 1984. je kipar Rade Nikolić izradio Meškovo poprsje; portret su prilikom 120. godišnjice njegova rođenja i 30. godišnjice smrti postavili isred Špitalske crkve Duha Svetoga u Slovenj Gradecu.
464. p. n. e.
Godina '''464. p. n. e.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Albina i Fusa (ili, rjeđe, godina 290. Ab urbe condita). Oznaka 464. p. n. e. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Uroš Bogunović
Uroš Bogunović "Roca" (15. decembar 1914 – 27. maj 2006) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-major JNA i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Njegovi roditelji Ilija i Jovanka doselili su u Drvar iz Like, iz sela Suvaje kod Srba. Uroš je, osim Branka, imao još tri brata (Ljubu, Nikolu (Ninu) i Mitu), kao i tri sestre (Milevu, Nataliju (Natu) i Dušanku). Neposredno pred rat radio je u željezničkoj ložionici u Banjoj Luci. Kada je počeo ustanak, najprije je bio pomoćnik političkog komesara Šeste krajiške udarne brigade, a ubrzo zatim i zapovjednik te brigade. Kasnije je u toku rata bio zamjenik zapovjednika Četvrte i Desete krajiške divizije.
Učestvovao je u borbama kraj Banje Luke, Bosanske Gradiške, Bosanske Dubice, Prijedora, Sanskog Mosta, u toku Četvrte neprijateljske ofanzive, u borbama za Sarajevo i drugim.
Naročito se istaknuo u jesen 1942. kada je poveo bataljon boraca preko rijeke Une, prodro do Cazina, zauzeo ga i na tom sektoru uspješno vodio mnoge borbe i početkom 1943, na Podvidaču, samo s jednim vodom dočekao i svladao nadmoćnijeg neprijatelja. U članstvo Komunističke partija Jugoslavije primljen je 15. novembra 1941.
Nakon završetka rata Uroš Bogunović je 1952. završio Višu vojnu akademiju i nalazio se na istaknutim vojnim položajima u Jugoslavenskoj narodnoj armiji, boraveći pri tome u mnogim mjestima SR Hrvatske, SR Srbije i SR Bosne i Hercegovine. Čin general-majora dobio je 1959, a penzionisan je 1963. Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslavenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 27. novembra 1953.
Karl Manne Georg Siegbahn
mini|220px| Karl Manne Georg Siegbahn (Örebro, 3. decembra 1886. – Stockholm, 26. septembra 1978.) bio je švedski fizičar dobitnik Nobelove nagrade za fiziku 1924. godine za doprinos na polju spektroskopije X-zrakama.
Rođen je u gradu Örebro u Švedskoj. Odbranio je doktorsku disertaciju na Univerzitetu Lund 1911. na temu "Mjerenje magnetnog polja". Godine 1937. Siegbahn je imenovan za direktora Odsjeka za fiziku Nobelovog instituta Kraljevske švedske akademije nauka.
Njegov sin Kai Siegbahn dobio je Nobelovu nagradu za fiziku 1981.
Marija Austrijska (1505–1558)
Marija Kastiljska (Marija Austrijska/Habsburška; 18. septembar 1505 - 18. oktobar 1558) je bila ugarsko-hrvatska i češka kraljica kao supruga kralja Ludovika II.
Djetinjstvo
Rođena je u Briselu, a bila je jedno od petero djece kastiljskih vladara Ivane Lude (iz dinastije Trastamara) i Filipa Lijepog (iz dinastije Habsburg). Kao njihova kćerka bila je član dinastije Habsburg, kastiljsko-aragonska infanta, burgundska princeza i austrijska nadvojvotkinja.
Još prije navršene godine života Marija je obećana prvom sinu koji se rodi ugarsko-hrvatskom i češkom kralju Vladislavu II. Taj sin, po imenu Ludovik, se rodio 1506. godine, a deset godina kasnije postao je kralj Ugarske i Češke.
Univerzitet Al-Karaouine
Univerzitet Al–Karaouine je univerzitet je sa sjedištem u gradu Fesu, u Maroku. Prema UNESCO-u i Guinnessovoj knjizi rekorda univerzitet je najstarija postojeća visokoobrazovna ustanova na svijetu, a naučnici je ponekad nazivaju i najstarijim univerzitetom na svijetu. Osnovala ga je Fatima al-Fihri 859. godine s pridruženom medresom, koja je nakon toga postala jedno od vodećih duhovnih i obrazovnih središta islamskog svijeta. U moderni sistem univerziteta u Maroku inkorporiran je 1963. godine. Sama džamija, koja je dio kompleksa, također je značajan objekat marokanske i islamske arhitekture koji obuhvata elemente iz mnogih različitih razdoblja marokanske historije.
Marija Austrijska (1505–1558)
Brak
Ludovik i Marija su se vjenčali 13. januara 1522. godine, godinu dana nakon što je Marijin brat Ferdinand oženio Ludovikovu sestru Anu. Marija je četiri godine bila kraljica Ugarske i Češke. Dana 29. augusta 1526. godine muž joj je poginuo u bici kod Mohača s Turcima. Nisu imali djece. Za njegovog nasljednika izabran je Marijin brat Ferdinand. Marija se nije nikada preudala.
Univerzitet Al-Karaouine
Sistem obrazovanja na univerzitetu Al–Karaouine koncentriran je na islamsku vjersku i pravnu nauku s velikim naglaskom na, klasičnu arapsku gramatiku i malikijski zakon, mada je studentima ponuđeno i nekoliko odsjeka za izučavanje drugih neislamskih predmeta poput francuskog i engleskog jezika. Nastava se izvodi tradicionalnom metodom u kojoj studenti sjede u polukrugu (halki) oko šeika, koji ih podučava određenoj nauci, postavlja im pitanja o određenim stvarima i općenito usvajanje znanja se odvija dijalogom. Studenti iz cijelog Maroka i islamske zapadne Afrike pohađaju Univerzitet, mada određeni broj studenata može poticati iz drugih dijelova islamskog svijeta kao što je Srednja Azija. Čak i španski konvertiti u islam se u većoj mjeri upisuju na ovaj univerzitet, privučeni islamskim stipendijama u Maroku i činjenicom da su šeici Univerzitet Al–Karaouine uopće nasljednici bogatog vjerskog i naučnog naslijeđa muslimana El-Andaluza.
Marija Austrijska (1505–1558)
Upravljanje holandskim zemljama
Dana 1. decembra 1530. godine umrla joj je tetka, savojska vojvotkinja Margareta, također udovica bez djece. Margareta je bila guvernerica Holandije, a nakon njene smrti pozicija guvernera je ostala upražnjena. Marijin brat Karlo V, car Svetog Rimskog Carstva, odredio ju je za novu guvernericu. Od brata je dobila i zamak Binche južno od svog rodnog grada, kao nagradu za uspješno upravljanje holandskim zemljama. Zamak je bio značajan zbog kolekcija umjetničkih djela koje je kraljica Marija skupljala u njemu, uključujući i djela Titiana, ali je uništen od francuske vojske 1554. godine. Kraljica Marija je bila i mecena muzičara. Upravljala je holandskim zemljama sve do 1555. godine.
Univerzitet Al-Karaouine
Većina studenata na Univerzitetu je starosne dobi između 13 i 30 godina, a studiraju i stiču srednjoškolske i diplome univerzitetskog nivoa, mada muslimani s dovoljno visokim nivoom arapskog jezika također mogu neformalno pohađati predavačke kurseve, s obzirom na tradicionalnu kategoriju posjetitelja koji su u potrazi za znanjem. Osim što su muslimani, od potencijalnih polaznika traži se učenje hifsa tj. učenja Kur'ana napamet (hafizi i hafize) kao i nekoliko drugih kraćih srednjovjekovnih islamskih tekstova o gramatici i malikijskom zakonu, te općenito vrlo dobro poznavanje klasičnog arapskog jezika. Česta je zabluda da je univerzitet otvoren samo za muškarce što nije istinito jer univerzitet pohađaju i žene od 1940-ih.
Marija Austrijska (1505–1558)
Upravljanje holandskim zemljama
Umrla je u Cigalesu u Kastilji.
Univerzitet Al-Karaouine
Naziv
Naziv univerziteta na arapskom جَامِعَةُ الْقَرَوِيِّينَ znači Univerzitet naroda iz Kairouana iz kojeg potiče i porodica osnivača univerziteta Fatima al-Fihri.
Medresa
U 10. vijeku, dinastija Idrizida pala je s vlasti i Fes je postao sporna teritorija između Fatimidskog halifata i emevijskog Kórdobskog halifata i njihovih saveznika. U tom periodu, Al-Karaouine je progresivno rastao po pitanju ugleda. U nekom je trenutku hutba (propovijed tokom džuma namaza petkom) prebačena iz džamije Shurafa u džamiju Al-Karaouine, čime joj je dodijeljen status glavne džamije zajednice. Ovaj transfer se dogodio ili 919/18. ili 933. godine, oba datuma koja odgovaraju kratkim periodima dominacije Fatimida nad gradom, što sugerira da je do prenosa možda došlo na inicijativu Fatimida. U svakom slučaju, džamija i njegova učilačka institucija nastavila je uživati ​​poštovanje političkih elita, a samu džamiju Almoravidi su značajno proširili i više puta ukrašavali tokom kasnijih dinastija. Uspostavljena je tradicija da su sve ostale džamije Fesa vrijeme ezana zasnovale na osnovu vremena ezana ove džamije.
U Al-Karaouine se, unutar vlastite biblioteke sakupio veliki izbor rukopisa koji su se čuvali u biblioteci koju je osnovao marinidski sultan Abu Inan Faris 1349. Među najdragocjenijim rukopisima koji se trenutno nalaze u biblioteci nalaze se sveskovi iz čuvene zbirke hadisa El-Muvete autora Imama Malika koji su napisani na pergamentu gazele, Sirat Ibn Ishaq, primjerak Kur'ana kojeg je biblioteci 1602. poklonio sultan Ahmad al-Mansur, i originalni primjerak knjige Ibn-Halduna Al-'Ibar. Među predmetima koje se izučavaju, uz Kur'an i fikh (islamsko pravo) su gramatika, retorika, logika, medicina, matematika i astronomija.
Za kartografa iz 12. vijeka, Muhameda El-Idrisija, čije su mape pomogle u evropskim geografskim otkrićima tokom renesanse, kaže se da je neko vrijeme živio u Fesu, što sugerira da je možda radio ili studirao na Al-Karaouineu. Medresa je proizvela brojne učenjake koji su snažno utjecali na intelektualnu i akademsku historiju muslimanskog svijeta. Među njima su Muhammed ibn Rušnajd (umro 1321.), Muhammed Ibn al-Hadž al-Abdari al-Fasi (umro 1336.), Abu Imran al-Fasi (umro 1015.), vodeći teoretičar malikijske pravne škole, Hasan ibn Muhammed el-Vazan el-Fasi (Lav od Afrike), poznati putnik i pisac. Pionirski učenjaci, kao što su Muhamed El-Idrisi, Ibn-Arabi (1165. – 1240), Ibn Haldun (1332. – 1395), Ibn al-Hatib, Nurudin al-Bitrudži Ibn Hirzihim i Hasan ibn Muhammed el-Vazan el-Fasi su bili povezani s medresom bilo kao studenti ili kao predavači. Među kršćanskim učenjacima koji su posjećivali Al-Karaouine bili su flamanski Nicolas Cleynaerts, holanđanin Golius i papa Silvester II.
Status državnog univerziteta
1912. godine, kada je Maroko postao francuski protektorat, počelo je opadanje važnosti Al-Karaouineu kao vjerskom obrazovnom centru. Međutim, univerzitet je zadržao određeni značaj kao mjesto obrazovanja za sultanovu upravu. Studentsko tijelo kruto je podijeljeno na društvenim slojevima, prema etničkoj pripadnosti (Arapi i Berberi), socijalnom statusu, ličnom bogatstvou i porijeklu studenta te su se prema tim kriterijima studenti razdvajali ne samo u internatu već i na nastavi. Kako bi dodatno smanjila uticaj institucije, Francuska administracija provela je niz strukturnih reformi između 1914. i 1947. ali nije modernizirala sadržaje nastave već su i dalje dominirali sadržaji prema tradicionalnim svjetonazorima uleme. Istovremeno, broj studenata Al-Karaouinea smanjio se 1922. godine na ukupno 300, nakon što je marokanska elita počela slati svoju djecu na novoosnovane fakultete i institute zapadnog stila po drugim gradovima države.
Al-Karaouine je 1947. integriran u državni obrazovni sistem, ali je tek kraljevskim dekretom nakon nezavisnosti 1963. godine medresa konačno transformirana u univerzitet pod nadzorom ministarstva obrazovanja. Stara medresa je zatvorena, a novi kampus osnovan je u bivšoj kasarni francuske vojske. Dok je dekan imao sjedište u Fesu, osnovana su još četiri fakulteta u gradu i izvan njega: Fakultet islamskog prava u Fezu, Fakultet arapskih studija u Marakešu i Teološki fakultet u Tétouanu, kao i još jedan takav fakultet u blizini Agadira 1979. godine. Uvedeni su novi nastavni programi i udžbenici i poboljšana kvalifikacija nastavnog osoblja. Nakon reformi, Al-Karaouine je 1965. godine zvanično preimenovan u naziv koji nosi i danas,  Univerzitet Al-Karaouine.
1975. godine Opće studije prebačene su na novoosnovani Univerzitet Sidi Mohamed Ben Abdellah dok su se na Al-Karaouineu zadržali studiji iz islamske i teološke oblasti.
Subhanehu ve te'ala
Subhanehu ve te'ala je islamski termin u arapskom jeziku koji znači "slavan i uzvišen je On (Allah)". Ova fraza se često može sresti u islamskim tekstovima nakon Allahovog imena.
Izgovor ove fraze je simbol poštovanja, ljubavi, odanosti i vjere u Allaha. Njome se izbjegava poopštavanje Njegovog imena u razgovoru, a ostvaruje efekat uzvišenosti i poštovanja prilikom spomena Božijeg imena.
Svjetsko prvenstvo u plivanju 2022 – 200 m delfin (žene)
Takmičenja u disciplini 200 m delfin za žene na Svjetskom prvenstvu u plivanju 2022. održana su 21. i 22. juna.
Polufinala
Polufinala su počela 21. juna u 19:18.
Finale
Finale je održano 22. juna u 18:02.
Kunja Glavica
Kunja Glavica je naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Bosna i Hercegovina.
Nepravilna galaksija
mini|desno|280px|Veliki Magelanov oblak Postoje dva tipa nepravilnih (eng: Irregular) galaksija, sa oznakama Irr I i Irr II.
NGC 6726
NGC 6726 (također poznat kao ESO 396-N13) je odrazna maglina i nalazi se u sazviježđu Južna kruna. Prvo otkriće je napravio Johann Friedrich Julius Schmidt 15. juna 1861. godine.
Nepravilna galaksija
Irr I su, na neki način, nastavak Hubbleove viljuške iza klase Sc, jer imaju veliki udio plina i dominaciju mladih zvijezda. Nepravilne galaksije tipa I mogu sadržavati i neku vrstu "šipke" (kao barirane spiralne), te začetke spiralne strukture, kao što je slučaj kod Magelanovih oblaka. Takve se galaksije ponekad i nazivaju i Magelanske nepravilne. Primjer je Veliki Magelanov oblak.
NGC 6726
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nepravilna galaksija
Nepravilne galaksije najčešće sadrže brojna HII područje u kojima se formiraju nove zvijezde.
Vidi i :
IC 2086
IC 2086 (također poznat kao ESO 157-40 i PGC 15392) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 583 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Najveći prečnik je 0,40 (68 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (68 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 7. decembra 1899. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
The DEFinition
The DEFinition je 10ti album Američkog repera LL Cool J’a kod produkcijske kuće Def Jam Recordings. Album je izdan 2004 godine i dostigao #4 mjesto na Američkoj top-listi. Iako je album debutirao na #5 mjestu u top-listi samo je dostigao Zlatni status u Americi.
NGC 2289
NGC 2289 (također poznat kao MCG 6-15-10, PGC 19716 i UGC 3560) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 227 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Blizanci. Najveći prečnik je 1,10 (73 hiljade sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (40 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 4. februara 1793. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kotar Jämtland
Kotar Jämtland (švedski: Jämtlands län) je kotar u središnjoj Švedskoj. Glavni grad kotara je Östersund.
Geografija
U sastav kotara ulaze pokrajine Jämtland i Härjedalen, neki dijelovi pokrajina Ångermanland i Hälsingland, te manji dijelovi pokrajina Dalarna, Medelpad i Lappland.
Površina kotara Jämtland (49.443 km2) čini 12% od ukupne površine Švedske i time je treći po veličini kotar u Švedskoj. 22.200 hektara čine ostrva, ukupno 11.390 ostrva, od kojih je samo 274 naseljeno. Najveći broj ostrva se nalazi u općinama Strömsund (2.939) i Härjedalen (2.338). Najveća ostrva kotara su Ammerön i Frösön.
U kotaru se nalazi jedan nacionalni park, Sånfjället u općini Härjedalen, i 68 prirodnih rezervata. Planina Sånfjället (1277m) poznata je i kao područje sa najvećim brojem medvjeda u Švedskoj.
Vrijeme
centar|mini|700p|Nacionalni park Sånfjället
Administrativna podjela
mini|desno|270p|Općine u kotaru Jämtland
Saobraćaj
Autoput E14 od Sundsvalla prema Trondheim (istok-zapad) i autoput E45 od Agrigenta prema Karesuando se ukrštaju u srednjem dijelu kotara, odnosno u glavnom gradu kotara, Östersundu.
Željeznica Jämtlanda je veoma razvijena. U ovom kotaru se nalaze direktne veze za sve veće gradove Švedske (Stockholm, Göteborg, Malmö, Sundsvall i Trondheim).
U kotaru Jämtland se nalaze i dva aerodroma. Iz Östersunda idu direktni letovi za Stockholm-Arlanda, Umeå i Luleå. Postoje također i sezonske čarter-linije za Južnu Evropu i Kanarska ostrva, dok za vrijeme hladnih zimskih dana idu čarter-letovi za Veliku Britaniju, Njemačku i Rusiju. Drugi aerodrom u kotaru, koji se nalazi u gradu Sveg (općina Härjedalen), nudi direktne linije za Stockholm-Arlanda.
Zasip
mini|280px|Zasip, rimokatolička crkva "Sv. Janez Krstnik" Zasip je naseljeno mjesto u sastavu općine Bled, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Radovljica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zasip je imao 1.032 stanovnika.
Drinske mučenice
Blažene Drinske mučenice (rođene od 1865.-1912., Austro-Ugarska, stradale obala rijeke Drine kod Goražda, 15. decembar 1941.) bile su djevice i mučenice, blaženice katoličke crkve, časne sestre Družbe kćeri Božje ljubavi ubijene za vrijeme Drugog svjetskog rata.
Dolazak u Bosnu
Časne sestre Kćeri Božje ljubavi došle su u Sarajevo na poziv nadbiskupa dr. Josipa Stadlera 1882. Poslala ih je osnivačica reda Franziska Lechner. Otvorile su na Palama kod Sarajeva, samostan „Marijin dom” 1911. godine. Održavale su nastavu osnovne škole i pomagale susjedima bez obzira na vjeru i narodnost.
Samostan na Palama
Ratne 1941. godine, u samostanu na Palama bile su:
Zločin
mini|250px|Rijeka Drina u Goraždu Časne sestre su njegovale bolesnike, pekle su kruh djeci državnog Dječjeg doma te pomagale siromahe i prosjake s Romanije. Dana 11. decembra 1941. godine četnici su opkolili „Marijin dom”, opljačkali ga i zapalili. Jedino je samostan časnih sestara bio meta velike mržnje, jer nijednu drugu kuću u okolini nisu zapalili. Tada su odveli u zarobljeništvo sve redovnice i još neke druge zarobljenike. Vodili su ih po snijegu uz preslušavanja i ispitivanja do Carevih voda i Sjetline. Tamo je časna sestra Berchmana, shrvana od puta ostala a kasnije ubijena 23. decembra 1941. godine. Ostale četiri časne sestre odvedene su do Goražda, gdje su stigle 15. decembra 1941. godine. Smještene su u zgradu kasarne na spratu. Kasarnom je tada zapovijedao major Jezdimir Dangić. Četnici su u pijanom stanju po noći provalili u sobe u kojima su bile časne sestre. Časne sestre su skočile kroz prozor, nakon čega su ubijene i bačene u rijeku Drinu. Tih dana, bačeno je u Drinu oko 8.000 muslimana i katolika. U vezi leševa, koji su plivali Drinom, piše još živi sveštenik Ante Baković, koji je rođen 1931. godine u Goraždu koji je bio sam svjedok smrti Drinskih mučenica. On piše u svojoj knjizi doslovno: Tako su sve četiri časne sestre našle svoj grob u hladnoj i krvavoj Drini, koja je u ta dva posljednja mjeseca godine 1941. bila grobnica za 8000 nedužnih života, muslimanskih i katoličkih.
Prvi koji je zapisao zločine bio je slovenski sveštenik Franc Ksaver Meško, poznati pjesnik i pisac, koji se tih dana kao duhovnik nalazio na Palama i bio zarobljen zajedno sa časnim sestrama, Drinskim mučenicama. Njega je spasio njegov zemljak, četnik Milko. . Meško je napisao više knjiga i članaka o tome.
Beatifikacija
mini|250px|Beatifikacija Drinskih mučenica u [[Sarajevo|Sarajevu]]
Završen biskupski proces
Završna sjednica istražnog postupka za beatifikaciju redovnice M. Jule Ivanišević i četiriju njenih susestara održana je 14. decembra 2002, u prostorijama Vrhbosanskog nadbiskupskog ordinarijata u Sarajevu. Dekret o pokretanju kauze napisan je 4. decembra 1999. godine, a sjednica otvaranja postupka održana je 6. decembra iste godine. U toku završne sjednice kardinal Vinko Puljić, postulator mons. Marko Josipović, promotor pravde dr. fra Velimir Valjan, sudija delegat mons. Mato Zovkić i sekretarica kauze s. Snježana Stjepandić potpisali su potrebnu dokumentaciju, koja je potom zapečaćena. Jedan primjerak prikupljene dokumentacije pohranjen je u arhiv Vrhbosanske nadbiskupije, a drugi predan postulatoru da je proslijedi Kongregaciji za proglašenje svetaca u Rim. Na završnoj sjednici bile su prisutne i brojne redovnice Družbe Kćeri Božje ljubavi na čelu s vrhovnom poglavaricom časnom sestrom Lucynom Mroczek i provincijalkama zemalja u kojima ta Družba djeluje. Sjednica je završena molitvom za proglašenje blaženima časne sestre Jule Ivanišević i četiriju susestara.
Godine 2011., papa Benedikt XVI pokrenuo je postupak beatifikacije pet časnih sestara. Papa Benedikt XVI je 14. januara potpisao dekret o mučeništvu Drinskih mučenica, koje su bile ubijene iz vjerske mržnje. Time je otvorio put za njihovu beatifikaciju.
Tok beatifikacije
Dana 24. septembra 2011. u 11 sati u Sarajevu je održana beatifikacija Drinskih mučenica u Olimpijskoj dvorani Zetra. Beatifikaciju je predvodio papin izaslanik i pročelnik kongregacije za proglašenje svetaca salezijanac kardinal Angelo Amato.
Propovijed
U prigodnoj propovijedi kardinal Amato je istaknuo da je mučeništvo pet redovnica Družbe Kćeri Božje ljubavi "tragična, ali slavna stranica katoličke crkve u plemenitom narodu Bosne i Hercegovine". "Njihova pobjeda ima značenje mučenika prvih stoljeća, kada su poganski idoli zahtijevali nevine žrtve za nastavak njihovog prolaznog i nesigurnog postojanja. Tragedija njihovog ubistva se dogodila za vrijeme nasilnog civilnog rata 1941-1945. godine", rekao je kardinal te podsjetio kako su ubice, oslijepljeni protivkatoličkom mržnjom i beskonačnim egoizmom, počinili pokolj grupe nemoćnih ali neukrotivih žena. "Sestre, budući da se nisu htjele podvrgnuti neurednoj volji ratnika, pokušavaju pobjeći da bi odbranile dostojanstvo svog posvećenja", kazao je kardinal i dodao da historija Drinskih mučenica može izgledati kao primjer poniznih ljudi, koji ostaju i uvijek podliježu, pobijeđeni i poraženi. Ali u stvarnosti, to je pet redovnica koje su svojom čvrstom i blagom ustrajnošću pobjednice zla i njegove zatorne snage, istaknuo je kardinal Amato.
Misa beatifikacije
Na misi beatifikacije bilo je oko dvadeset hiljada vjernika iz Bosne i Hercegovine, Hrvatske i drugih zemalja iz koji su nove blaženice, hodočasnici iz drugih evropskih zemalja, kao i prekookeanskih poput Brazila.
Organizacija slavlja beatifikacije bila je besprijekorna, čemu su pridonijeli brojni volonteri, policajci, vatrogasci, medicinsko osoblje i mediji. Toga dana Olimpijska dvorana je doista bila "najveća crkva u Bosni i Hercegovini", kako se slikovito izrazio kardinal Puljić.
Tokom mise pjevao je hor od 1.200 pjevača sastavljen od brojnih župnih horova, a prije mise održan je meditativno-muzički program, u kojem su nastupili domaći i strani izvođači.
Felix Bloch
Felix Bloch (23. oktobar 1905 – 10. septembar 1983) bio je švicarski i američki fizičar.
Za otkriće nuklearne magnetne rezonance u kondenzovanoj materiji, godine 1952. podijelio je Nobelovu nagradu za fiziku sa Parselom.
NGC 5261
NGC 5261 (također poznat kao PGC 48360) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 314 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,80 (73 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (37 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 17. aprila 1830. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Vladislav III, kralj Poljske
Vladislav III (31. oktobar 1424. - 10. novembar 1444.) je bio kralj Poljske od 1434. godine i kralj Ugarske i Hrvatske od 1440. godine do svoje smrti u bici kod Varne 1444. godine.
.edu
.edu je najviša internet domena koja se striktno dodjeljuje web stranicama obrazovnih institucija, kao što su fakulteti, univerziteti i slično. U upotrebi je od januara 1985 godine i jedna je od šest najstarijih najviših internet domena. Obrazovne institucije u BiH pored domene .edu sadrže i dodatak državne internet domene .ba, naprimjer muzickasa.edu.ba je domena registrovana za srednju muzičku školu u Sarajevu. mini|DotEDU logo Ime domena .edu je sponzorisana domena najvišeg nivoa (sTLD) u sistemu imena domena na Internetu. Domena je implementirana 1985. godine kako bi se stvorila hijerarhija imena domena za organizacije sa fokusom na obrazovanje. U to vrijeme bio je otvoren za registraciju za subjekte iz bilo kojeg regiona. Od 2001. godine, novi registranti za nazive domena drugog nivoa moraju biti institucije visokog obrazovanja povezane sa Sjedinjenim Državama.
Historija
Domena edu je implementirana u aprilu 1985. godine kao generička domena najvišeg nivoa. Šest univerziteta su bili prvi upisnici tog mjeseca. UCLA je bila među ovom grupom prvih škola koje su imale registrovane URL adrese. I dok je prva ARPAnet poruka poslana sa UCLA na Stanford, Stanford nije imao njihov URL registrovan tek pola godine nakon ovih prvih škola, postavši 18. .edu sajt.
Vladislav III, kralj Poljske
Djetinjstvo
Bio je prvorođeni sin poljskog kralja Vladislava II i njegove četvrte supruge, Sofije Halšanske. Tokom njegovog djetinjstva veliki broj poljskih plemića želio je da poljsku krunu naslijedi njegova starija polusestra Jadviga, kćerka Vladislava II i njegove druge supruge, Ane Celjske, pošto je ona preko majke bila potomak ranih poljskih kraljeva. Međutim, Jadviga je umrla 1431. godine, pod sumnjom da ju je otrovala Vladislavova majka Sofija, te je tako poljska kruna osigurana Vladislavu.
Vladavina u Poljskoj
Vladislav III je naslijedio oca kao desetogodišnjak, te su ga odmah okružili savjetnici poput krakovskog biskupa Zbigniewa Oleśnickija, koji je želio zadržati svoj visoki položaj na dvoru. Krunidba novoga kralja obavljena je 25. jula 1434. godine, a bila je prekinuta od neprijateljski raspoloženih plemića. Vladislavu je vladavina bila teška od samog svog početka. Krakovski biskup se miješao u državne poslove o kojima sam kralj nije znao. Njegov položaj se nije nimalo promijenio ni nakon što ga je 1438. godine parlament proglasio punoljetnim.
Vladavina u Ugarskoj
Ovo stanje se nastavilo sve do 1440. godine, kada je Vladislavu ponuđena kruna Ugarskog kraljevstva kojem je prijetila opasnost od Osmanskog carstva. Pojedini poljski plemići nisu željeli ponovno u personalnu uniju s Ugarskom (u kojoj su bili tokom vladavine Ludovika I), a Vladislav se za ugarsku krunu morao boriti s ugarskom kraljicom Elizabetom Luksemburškom, trudnom udovicom kralja Alberta i kćerkom kralja Žigmunda, koja je željela sačuvati ugarsku krunu za svoju djecu. Elizabeta je rodila sina Ladislava, ali Vladislav je, nakon dvogodišnjeg rata s Elizabetom, uspio postati kralj Ugarske 1440. godine. Imao je podršku pape Eugena IV jer je planirao rat protiv Turaka, ali je zato gotovo potpuno ignorisao Poljsku i interese svoje dinastije.
Smrt i nasljednici
Pogazio je primirje s Osmanskim carstvom i započeo dvogodišnji rat u kojem je postigao značajne uspjehe, ali je poginuo u bici kod Varne.
Nije se ženio i nije imao djece. Nakon trogodišnjeg interregnuma, na poljskom prijestolju naslijedio ga je mlađi brat, Kazimir IV. U Ugarskoj ga je naslijedio njegov suparnik, Ladislav V.
NGC 3753
NGC 3753 (također poznat kao Arp 320, MCG 4-28-10, PGC 36016 i UGC 6602) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 401 milion sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 1,70 (198 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (58 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Ralph Copeland 9. februara 1874. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Luj XVIII, kralj Francuske
Luj XVIII (Louis Stanislas Xavier; 17. novembar 1755. - 16. septembar 1824.), poznat kao "Željeni" (le Désiré), je bio monarh iz dinastije Bourbon koji je vladao kao kralj Francuske od 1814. do 1824. godine, osim perioda poznatog kao Stotinu dana. Luj XVIII je proveo dvadeset i tri godine u egzilu, od 1791. do 1814. godine, za vrijeme Francuske revolucije i Prvog Francuskog carstva, i ponovo u periodu od stotinu dana 1815. godine, po povratku Napoleona sa Elbe.
Prije dolaska na francusko prijestolje, Luj je imao titulu grofa Provanse, kao brat kralja Luja XVI. Dana 21. septembra 1792. godine Nacionalni konvent je ukinuo monarhiju i svrgnuo kralja Luja XVI, koji je kasnije pogubljen na giljotini. Kada je mladi Luj XVII, sin Luja XVI, umro u zatvoru u junu 1795. godine Luj XVIII je naslijedio svog nećaka kao titularni kralj.
Tokom Francuske revolucije i Napoleonove ere, Luj XVIII je živio u egzilu u Pruskoj, Ujedinjenom kraljevstvu i Rusiji. Kada je Šesta koalicija konačno porazila Napoleona 1814. godine, Luj je postavljen kao francuski rojalista na svoj zakoniti položaj. Kada je Napoleon pobjegao sa Elbe i obnovio svoje Francusko carstvo, Luj XVIII je pobjegao a Sedma koalicija je objavila rat Napoleonu. Nakon Napoleonovog konačnog poraza, Luj XVIII se vratio na francusko prijestolje.
Luj XVIII je vladao kao kralj nešto manje od deset godina. Stvorena je ustavna monarhija (za razliku od starog režima, koji je bio apsolutna monarhija). Kada je nastupila ustavna monarhija, kraljevske povlastice Luja XVIII su znatno smanjene Poveljom iz 1814. godine novog Francuskog ustava. Luj nije imao djece i nakon njegove smrti naslijedio ga je brat Karlo, grof Artoisa. Luj XVIII je bio posljednji francuski monarh koji je umro na toj poziciji; njegov nasljednik Karlo X (1824. - 1830.) je abdicirao a Luj Filip (1830. - 1848.) i Napoleon III (1852-1870) su svrgnuti.
Vladavina
Ovaj kralj pravog imena Luj-Stanislav-Ksavier je bio unuk Luja XV i brat giljotiniranog Luja XVI. Na čelo dinastije Bourbon dolazi 1795. godine nakon smrti bratovog sina takozvanog Luja XVII.
U prvom razdoblju Francuske revolucije Luj XVIII se nalazio u Francuskoj koju napušta bježeći 1791. godine u dogovoru s Lujom XVI. Za razliku od kraljevskog brata, uspješno je pobjegao, dok je ovaj bio uhvaćen i kasnije giljotiniran.
Tokom više od dvadeset sljedećih godina samoproglašeni kralj Luj XVIII živi od kraljevskih milostinja na dvorovima u Rusiju i Engleskoj s izgubljenom nadom u osvajanje krune. Sudbina mu se ipak neočekivano nasmješila katastrofalnom invazijom Rusije od strane Napoleona. Poslije tamošnjeg njegovog poraza slijede još dvije slične poražavajuće godine koje završavaju ulaskom protufrancuske koalicije u Pariz.
Kada je nakon samo 100 dana carski uzurpator bio pobijeđen od nove evropske koalicije Luj XVIII se opet vratio na vlast. Sadašnja njegova vladavina je bila puno pažljivija, opreznija prema željama vlastitih podanika. Koliko god je ovaj kralj mrzio nametnuti Ustav nije imao hrabrosti ukinuti ga.
Francuska pod vladavinom Luja XVIII opet postaje evropska velesila što uspješno dokazuje vojna intervencija u Španiji tokom posljednje dvije godine života ovog kralja. Francuski vojnici u tom svom pohodu osvajaju cijelu Španiju oslobađajući tamošnjeg kralja Ferdinanda VII od revolucionara koji su osvojili vlast u zemlji.
Brojčana oznaka ovog kralja uz ime dolazi po tome što on neprihvata odluku parlamenta o proglašenju republike što znači da je u skladu s tim nasljednik Luja XVI je njegov sin Luj XVII. Stvarni razlog prihvaćanja ove brojčane oznake možemo naći u tome da je on osamnaesti istoimeni vođa dinastije Bourbon.
Definitivna pohvala ovom kralju je kako nakon njegove smrti 16. septembra 1824. dolazi do jedine regularne primopredaje vlasti u Francuskoj tokom cijelog XIX. vijeka.
Malenim sokakom ne prolazim više
Malenim sokakom ne prolazim više je bosanskohercegovačka sevdalinka koju je komponirao narodni umjetnik i sevdalija Rade Jovanović. Ovo je jedna od njegovih brojnih pjesama koje je napisao tokom 1960-ih. Jedan od najranijih tonskih snimaka ove antologijske pjesme uradio je Zaim Imamović uz pratnju Ansambla Jovice Petkovića, a koji je objavila zagrebačka izdavačka kuća Jugoton. Tekstualno, pjesma "Malenim sokakom ne prolazim više" govori o žalu za mladošću i propuštenoj ljubavi, što je česta tema u bosanskim sevdalinkama. Muzički gledano, ova naizgled jednostavna sevdalinka dobija svoju punu izražajnu snagu kvalitetnom pjevačkom izvedbom, što i jeste jedna od glavnih osobina sevdalinke, da pjevač ima glavnu ulogu u pjesmi, dok orkestar daje instrumentalnu podršku obogačujući cjelokupni zvuk. Jovica Petković je u ovoj pjesmi pokazao visok kvalitet sviranja sa ukrasima i prijelazima na harmonici dajući veoma dobru instrumentalnu podršku prepoznatljivom i kvalitetnom pjevanju Zaima Imamovića. Ovo je jedna u nizu antologijskih sevdalinki koje je Zaim Imamović otpjevao tokom 1950-ih i 1960-ih i predstavlja jedan od bisera iz bogate tradicije bosanskohercegovačke sevdalinke. Pored Zaima Imamovića i drugi pjevači sa prostora bivše Jugoslavije okušaće se kasnije u pjevanju ove kvalitetne sevdalinke.
Donji Andrijevci
mini|280px|Donji Andrijevci, rimokatolička crkva "Sv. Andrija" mini|280px|Donji Andrijevci, osnovna škola "Viktor Car Emin" Donji Andrijevci su naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, u Brodsko-posavskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Slavonski Brod.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Donji Andrijevci je imala 3.709 stanovnika, od čega u samim Donjim Andrijevcima 2.496.
Općina Donji Andrijevci
Napomena: Nastala iz stare općine Slavonski Brod.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Donji Andrijevci je imalo 2.787 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Brod (prijelaz)
mini|250p|Most [[Ovčiji brod kod Nevesinja]] Brod je stariji naziv za mjesto gdje se prelazila rijeka. Toponimi s takvim imenom pojavljuju se većinom u Crnoj Gori, Albaniji, Bosni i Hercegovini, Srbiji i Hrvatskoj.