cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opera
Francuska opera
U rivalstvu sa uvoznim italijanskim operskim produkcijama, razvija se posebna francuska tradicija koju su osnovali Italijan Jean-Baptiste Lully na dvoru kralja Luja XIV. Uprkos njegovom stranom porijeklu, Lully osniva “Kraljevsku muzičku akademiju” (Académie Royale de Musique), i započinje monopol francuske opere od 1672. Počevši sa "Kadmo i Hermiona" (Cadmus et Hermione), Lully i njegov libretist Philippe Quinault stvaraju “tragédie en musique”, oblik u kojem su pisana plesna i horska muzika bili posebno istaknuti. Lullyjeve opere također pokazuju pažnju na izražajne recitative koji odgovaraju konturama francuskog jezika. U 18. vijeku, najvažniji nasljednik Lullyja je bio Jean-Philippe Rameau, koji je komponovao pet muzičkih tragedija kao i brojna djela u drugim žanrovima, kao što su opera-balet, sve značajne zbog svoje bogate orkestracije i odvažne harmonije. Nakon smrti Rameaua, Nijemac Christoph Willibald Gluck je bio pridobijen da komponuje šest opera za parisku pozornicu 1770-ih. Oni pokazuju utjecaj Jean-Philippe Rameaua, ali pojednostavljene i sa većom usredsređenošću na dramu. U isto vrijeme, sredinom 18. vijeka drugi žanr dobija na popularnosti u Francuskoj: “Komična opera”(Opéra comique). Ovo je bio odgovor njemačkom “singspielu”, gdje se arije izmjenjuju sa govornim dijalogom. Istaknuti primjeri u tom stilu su proizvedene od strane Monsignyja, Philidora i, iznad svega, Gretryja. Za vrijeme francuske revolucije, kompozitori kao što su Mehul i Luigi Cherubini, koji su bili sljedbenici Glucka, donose novu ozbiljnost u žanru, koji nikada nije ni bio u potpunosti "komičan". thumb|upright=1.13| Jean-Baptiste Lully Do 1820. uticaj Glucka u Francuskoj je doveo do povećanja interesa za italijanski bel canto, pogotovo nakon dolaska Rossinija u Pariz. Rossinijev “Viljem Tell” (Guillaume Tell) je pomogao u osnivanju novog žanra “grand opera”, oblik čiji je najpoznatiji predstavnik bio još jedan stranac, Giacomo Meyerbeer. Meyerbeerova djela poput “Les hugenot” naglašava virtuozno pjevanje i izvanredne scenske efekte. Laganija komična opera (opéra comique) je također uživala ogroman uspjeh u rukama Boïeldieua, Aubera, Hérolda i Adolphe Adama. U ovakvoj klimi, opere francuskih kompozitora poput Hectora Berlioza imaju poteškoća da dobiju priliku da budu saslušane. Berliozovo epsko remek djelo “Les Troyens”, kao vrhunac tradicije Glucka, nije dobio priliku za puno izvođenje gotovo stotinu godina.
U drugoj polovini 19.vijeka Jacques Offenbach stvara operete s duhovitim i ciničnim djelima, kao što su “Orphée aux enfers”. Charles Gounod je postigao ogroman uspjeh sa operom Faust, i Bizet komponujući operu Carmen koja je, kada je publika naučila da prihvati njenu mješavina romantizma i realizma, postala najpopularnija od svih komičnih opera. Massenet, Saint-Saëns i Delib komponuju djela koja su i dalje dio standardnog repertoara. U isto vrijeme, uticaj Richarda Wagnera je shvaćen kao izazov za francusku tradiciju. Mnogi francuski kritičari ljutito odbacuju muzičke drame Wagnera, dok su ih mnogi francuski kompozitori blisko oponašati sa promjenljivim uspjehom. Možda je najzanimljiviji odgovor došao od Claude Debussyja. Kao i u Wagnerovim djelima, orkestar ima vodeću ulogu u jedinstvenoj operi Debussyja "Pelléas et Mélisande iz 1902., uz nepostojanje stvarne arije, već samo recitativa. Ali drama je nenametljiva, zagonetna i potpuno u wagnerijanskom stilu.
Ostala značajna imena iz 20. vijeka su: Ravel, Dukas, Roussel i Milhaud. Francis Poulenc je jedan od rijetkih poslijeratnih kompozitora bilo koje nacionalnosti čija je opera (uključujući “Dijalogues des Carmelites”) stekla uporište u međunarodnom repertoaru. Dugotrajna religiozna drama “Sveti Franjo Asiški" (Saint François d'Asise) iz 1983. je također privukla veliku pažnju.
Opera na njemačkom jeziku
Prva Njemačka opera je bila Dafne koju je komponovo Heinrich Schütz 1627. godine (muzika nije sačuvana). Italijanska opera je zadržala veliki uticaj nad zemljama njemačkog govornog područja sve do kraja 18. vijeka. Ipak, razvijaju se i domaći operni oblici. Godine 1644. Sigmund Staden komponuje prvi singspiel, popularni oblik opere na njemačkom jeziku u kojima se pjevanje smjenjuje sa govornim dijalogom. Krajem 18. i početkom 19. vijeka, “Theater am Gänsemarkt” u Hamburgu predstavlja njemačke opere od Keisera, Telemanna i Händela. Ipak, mnogi od glavnih njemačkih kompozitora tog vremena, uključujući samog Händela, kao i Grauna, Hassea i kasnije Glucka koji većinu svojih opera pišu na stranim jezicima, posebno italijanskom. left|thumb|upright|Richard Wagner, 1871. godine. Mozartov singspiel, Otmica iz Saraja (Die Entführung aus dem Serail) 1782. i Čarobna frula (Die Zauberflöte) 1791. bili su važan iskorak u postizanju međunarodnog priznanja za njemačke opere. Tradicija je razvijena u 19. vijeku sa Beethovenom i njegovom operom Fidelio, inspirisan atmosferom Francuske revolucije. Carl Maria von Weber osniva Njemačku romantičnu operu u suprotnosti sa dominirajućim italijanskim Bel cantom. Njegova opera Čarobni strelac iz 1821. pokazuje svoj genij za stvaranje atmosfere natprirodnog. Ostali operski kompozitori tog vremena su: Marschner, Schubert, Schumann i Lortzing, ali najvažnija figura bio je bez sumnje Richard Wagner.
Wagner je bio jedan od najpoznatijih i najkontroverznijih revolucionarnih kompozitora u muzičkoj historiji. U početku je bio pod uticajem Webera i Meyerbeera, ali je postepeno razvio novi koncept opere kao “Gesamtkunstwerk” ("potpuno umjetničko djelo"), koji predstavlja mješavinu muzike, poezije i slikarstva. U svojim zrelim muzičkim dramama, Tristan i Izolda, Majstori pjevači iz Nürnberga (Die Meistersinger von Nürnberg), Prsten Nibelunga (Der Ring des Nibelungen) i Parsifal, Wagner je ukinuo razliku između arija i recitacije u korist toka naizgled "beskrajne melodije." On je uvelike povećao ulogu i moć orkestra, stvarajući rezultate sa složenom mrežom “lajtmotiva”, gdje se teme ponavljaju često povezane sa likovima i konceptom drame, i bio je spreman da krši prihvaćene muzičke konvencije, kao što su tonalitet, u svojoj potrazi za većom izražajnošču. Wagner također donosi novu filozofsku dimenziju u operi sa svojim radovima, koji su obično zasnovani na pričama iz germanskog paganizma ili Arthurovih legendi. Na kraju, Wagner je izgradio svoju operu u Bayreuthu, isključivo posvećenu izvođenju njegovih djela u stilu koji on želi.
Opera nikada neće biti ista nakon Wagnera i za mnoge kompozitore njegova zaostavština pokazala se kao težak teret. S druge strane, Richard Strauss prihvatio je vagnerovske ideje, ali na potpuno nove načine. On je prvi osvojio slavu sa skandaloznom operom Salome i mračnom tragičnom operom Elektra, u kojem je tonalitet gurnut do krajnje granice. Zatim Strauss mijenja muzički pravac sa svojim najvećim uspjehom, Der Rosenkavalier, gdje Mozart i bečki valceri postaju važan uticaj kao i Wagner. Strauss je nastavio komponovati veoma raznolika operska djela, često sa libretima od strane pjesnika Hugo von Hofmannsthal, sve do opere Capriccio iz 1942. godine. Ostali kompozitori koji su pojedinačno doprinosili njemačkoj operi u ranom 20. vijeku su: Zemlinsky, Hindemith, Kurt Weill i rođeni italijan Ferruccio Busoni. Operske inovacije Arnolda Schönberga i njegovih nasljednika su objašnjeni u dijelu o modernizmu.
Opera na engleskom jeziku
Nakon Purcella, dugi niz godina Velika Britanija je u suštini bila predstraža italijanskim operama. Händelove opere serije su dominirale u Londonu operskim binama decenijama, pa čak i domaći kompozitori kao što su Thomas Arne pisali su koristeći italijanske uzore. Ova situacija se nastavila kroz 18. i 19. vijek, uključujući Michaela Balfea, osim operskih balada, kao što je “Prosjačka opera” od Johna Gaya, koja je ismijavala operske konvencije, i lagane opere iz kasne viktorijanske ere, posebno “Savoy opera” od W.S. Gilberta i Arthura Sullivana. Francuske operete su se također često mogle čuti u Londonu kroz 1870-e.
Međutim, u 20. vijeku, engleska opera se počela više osamostaljivati s radovima Ralph Vaughn Williamsa, a posebno Benjamina Brittena, koji je komponovao seriju kvalitetnih radova koji ostaju u standardnom repertoaru do danas. On je imao odličan osjećaj za dramatičnost i vrhunsku muzikalnost. Danas kompozitori kao što su Thomas Ades nastavljaju izvoziti englesku operu u inostranstvo. U 20. vijeku, američki kompozitori kao što su Gershwin, Gian Carlo Menotti, i Carlisle Floyd počinju da doprinose operama na engleskom jeziku protkanim dodirima popularnih muzičkih stilova. Za njima slijede modernisti poput Philipa Glassa, Marka Adamoa, Johna Adamsa Coolidgea, i Jakea Heggiea.
Ruska opera
Opera je dovedena u Rusiju u 1730-im sa italijanskim operskim trupama i ubrzo je postala važan dio zabave za ruski carski dvor i plemstvo. Mnogi strani kompozitori kao što su: Baldassare Galuppi, Giovanni Paisiello, Giuseppe Sarti, i Domenico Cimarosa (kao i razni drugi) pozvani su u Rusiju da sastavljaju nove opere, uglavnom na italijanskom jeziku. Istovremeno neki domaći muzičari poput Maksima Berezovskog i Dmitrija Bortnianskog su poslati u inostranstvo da nauče pisati opere. Prva opera napisana na ruskom jeziku je bila “Tsefal i Prokris” od italijanskog kompozitora Francescoa Araja 1755. Razvoj opere na ruskom jeziku je podržan od strane ruskih kompozitora Vasilija Paškevića, Jevstigneja Fomina i Alekseja Verstovskog. thumb|Mihail Glinka, 1856. godine Međutim, pravo rođenje ruske opere je došlo s Mihailom Glinkom i njegove dvije velika opere “Život za cara”, 1836. i “Ruslan i Ljudmila” 1842. Nakon njega u Rusiji u 19. vijeku je bilo napisano opersko remek djelo “Rusalka” i “Kameni gost” Aleksandra Dargomižskog, opere “Boris Godunov” i “Kovanščina” Modesta Musorgskog, “Princ Igor” Aleksandra Borodina, opere “Evgenij Onjegin” i “Pikova dama” Petra Iljiča Čajkovskog, zatim “Snjeguljica” i “Sadko” Nikolaja Rimskog-Korsakova. Ovakav razvoj ogleda se u rastu ruskog nacionalizma kroz umjetnički spektar, kao dio “sveslavenskog” pokreta.
U 20. vijeku, tradiciju ruske opere razvijali su mnogi kompozitori poput: Sergeja Rahmanjinova sa njegovim djelima “Bijedni vitez” i opere “Francesca da Rimini”, Igora Stravinskog u “Le Rossignol”, “Mavra”, opere “Edip Rex”, i “The Rake’s Progress”, Sergei Prokofjev u “Kockar”, "Ljubav za tri narandže", “Plameni anđeo” (Prokofjeva), “Zaruke u manastiru”, i “Rat i mir”, kao i Dmitrij Šostakovič u operama “Nos” i “Gospođica Makbet iz Mtsenskog okruga”, Edison Denisov u operi “L'Ecume des jours”, i Alfred Schnittke u “Život sa idiotom”, i opere “Historia von D. Johann Fausten”.
Ostale nacionalne opere
Španija također proizvodi svoj prepoznatljiv oblik opere, poznat kao zarzuela, koja je imala dva odvojena procvata: jedan u 17. vijeku, a drugi početkom i sredinom 19. vijeka. Tokom 18. vijeka, italijanska opera je bila izuzetno popularna u Španiji, istiskujući domaći oblik opere. thumb|right|Antonín Dvořák Češki kompozitori razvijaju uspješan vlastiti oblik nacionalnog operskog pokreta u 19.vijeku, počevši od Bedřicha Smetane koji je napisao osam opera, uključujući i međunarodno popularnu "Prodana nevjesta". Antonín Dvořák je napisao 13 opera, a najpoznatija je njegova opera “Rusalka”. Leoš Janáček je stekao međunarodno priznanje u 20. vijeku za svoja inovativna djela poput: “Njena pastorkinja (češki, Jenůfa)”, “Mala lukava lisica”, i “Kata Kabanova”.
Ključni lik mađarske nacionalne opere u 19. vijeku je bio Ferenc Erkel, čija su se djela uglavnom bavila historijskim temama. Među njegovim najčešće izvođenim operama su “Hunyadi László” i “Bank ban”. Najpoznatija moderna mađarska opera je “Dvorac plavobradog kneza” od Béle Bartóka. Poljski ekvivalent Erkelu je Stanislaw Moniuszko koji se najviše proslavio sa operom “Ukleti dvorac” (Straszny Dwór).
Opera u Bosni i Hercegovini
Pjevačka društva će od početka pa do najnovijeg vremena imati značajnu ulogu u razvoju muzičkog amaterizma u kojem učestvuju brojni ljubitelji muzike i horskog pjevanja. Prva opera izvedena u BiH je Alesandra Stradele Friedricha von Flotowa. Sarajevska izvedba ove opere bila 27. IX. 1882, nakon čega u Sarajevu i drugim većim mjestima BiH gostuju brojne operske i pozorišne trupe iz svih zemalja Austro-Ugarske Monarhije i šire. Bosanskohercegovačka operna i operetna publika upoznala je vrlo rano neka od svježih evropskih opernih i operetnih plodova, komponovanih i izvedenih u Beču, Milanu i drugim gradovima nekoliko godina ili čak mjeseci prije sarajevske izvedbe. Jedna od glavnih karakteristika scenskog izvođaštva u BiH sve do Drugog svjetskog rata bilo je izvođenje komada s pjevanjem i opereta.
Dokaz za to su brojne premijere i praizvedbe novokomponovanih djela, od kojih treba izdvojiti ona najvažnija u formalnom i žanrovskom smislu: opera Jazavac pred sudom, Vlade Miloševića na libreto Ranka Risojevića prema motivima Petra Kočića (premijera 25. XI. 1978), tri baleta Vojina Komadine – Satana na libreto Miroslava Jančića u koreografiji i režiji Slavka Pervana (praizvedba 4. III. 1972), Hasanaginica u koreografiji i režiji Slavka Pervana (praizvedba 26. III. 1975), Derviš i smrt na libreto Danija Boldina po romanu Meše Selimovića u koreografiji i režiji Dragutina Boldina (praizvedba 17. X. 1991), balet Prizivanje Peruna, Rade Nuić u koreografiji Dragutina Boldina (praizvedba 21. V. 1988), zatim brojna simfonijska i orkestarska djela, djela za kamerne sastave ili solističke instrumente.
Modernizam
Možda najočiglednija stilska manifestacija modernizma u operi je razvoj atonalnosti. Taj korak dalje od tradicionalnih tonaliteta u operi počeo je s Wagnerom, a posebno sa tzv. “Tristan akordom”. Kompozitori kao što su Richard Strauss, Claude Debussy, Giacomo Puccini, Paul Hindemith i Hans Pfitzner gurnuli su vagnerovsku harmoniju dalje s ekstremnijim korištenjem kromatizma i većim korištenjem disonance.
Operski modernizam ima svoj pravi početak u operama dva bečka kompozitora, Arnolda Schönberga i njegovog pomoćnika Albana Berga. Oba kompozitora su bili zagovornici atonalnosti i njegovog kasnijeg razvoja (kao što je bilo kod Schönberga), dodekafonija. Šenbergovi rani muzičko-dramski radovi, “Očekivanje” (Erwartung) iz 1909., premijerno prikazan 1924. godine i “Sretna ruka” (Die Glückliche Hand) prikazuju veliku upotrebu kromatske harmonije i disonance u cjelini. Schönberg također povremeno koristi tzv. “govoreći glas” (sprechstimme), koji je opisao kao:
Dvije opere Šenbergovog učenika Albana Berga, “Wozzeck” i opere “Lulu” (ostavljene nepotpune zbog smrti kompozitora) dijele mnoge iste karakteristike kao što je već opisano gore. Iako Berg kombinuje svoje visoko lično tumačenje Šenbergove dodekafonije, koja predstavlja načine sviranja raznih grupa po 12 tonova sa melodijskim prelazima koji su više tradicionalne tonske prirode (sasvim Mahlerijanskog karaktera). Ovo možda djelimično objašnjava zašto su njegove opere ostale u standardnom repertoaru, uprkos svojoj kontroverznoj muzici i radnjama. Šenbergove teorije su uticale (direktno ili indirektno) na značajan broj operskih kompozitora sve do danas, čak i ako oni sami nisu komponovali koristeći njegove tehnike. Kompozitori koji su bili pod ovim uticajem su: Englez Benjamin Britten, Nijemac Hans Werner Henze, i Rus Dmitrij Šostakovič. Philip Glass također koristi atonalnost, iako se njegov stil može uopšteno opisati kao minimalizam, obično smatran kao još jedan od muzičkih razvoja iz 20. vijeka. thumb|upright|Stravinsky, 1921. godine Međutim, korištenje dodekafonije u operskom modernizmu izazvala je reakciju među nekoliko vodećih kompozitora. Istaknuti predvodnik ove reakcije je bio ruski kompozitor Igor Stravinski. Nakon sastavljanja očito modernističke muzike za balete “Petruška” i “Posvećenje proljeća” u produkciji Sergeja Diagiljeva, godine 1920. Stravinski se okrenuo neoklasicizmu, koji je kulminirao u njegovom operskom oratoriju “Oedipus Rex”. Kada je komponovao cijelu operu koja je bila bez sumnje opera (nadahnuta radovima Rimskog-Korsakova “Slavuj” iz 1914., i Mavra iz 1922.), u "The Rake’s Progress" on je nastavio ignorisati serialističke tehnike i napisao "broj" operu u stilu iz 18. vijeka, koristeći diatonicizam. Njegov otpor serijalizmu pokazao se kao inspiracija za mnoge druge kompozitore.
Ostali trendovi
Zajednički trend tokom cijelog 20. vijeka, kako u operi tako i uopšte orkestarskom repertoaru, je smanjenje orkestara. Kako se pokroviteljstvo za umjetnost smanjuje, narudžbe i nastupi sa novim muzičkim radovima se ostvaruje sa manjim budžetima, vrlo često rezultirajući manjim djelima poput kamernih djela ili opera u jednom činu. Mnoge opere od Benjamina Brittena su napisane za samo 13 instrumentalista, Mark Adamova opera u dva čina “Male žene” je napisana za 18 instrumentalista.
Još jedna karakteristika opera u 20. vijeku je pojava savremene historijske opere. “Smrt Klinghoffera” i opera “Nixon u Kini” Johna Adamsa”, i “Dead Man Walking” opera od Jakea Heggiea podcrtavaju dramatizaciju nedavnih događaja na sceni, gdje su likovi opisani u operi bili živi u vrijeme premijere same opere. Raniji modeli opere uglavnom su se bavili više udaljenom historijom, ponovna obrada savremenih izmišljenih priča (obrade popularnih predstava), ili priče iz mitova i legendi.
"Metropolitan operska kuća" u New Yorku izvještava da je prosječna starost njenih pokrovitelja sada 60 godina. Mnoge operske kompanije, su imale sličan trend, i internet stranice operskih kompanija su prepune pokušaja da privuče mlađu publiku. Ovaj trend je dio šireg trenda "prosijede" publike za evropsku klasičnu muziku u posljednjoj deceniji 20. vijeka.
Od mjuzikla nazad prema operi
Od kasnih 1930-ih, neki pozorišni mjuzikli počinju se pisati s više operske strukture. Ovi radovi uključuju složene polifone ansamble i odražavaju muzička zbivanja svog vremena. “Porgy i Bess”, pod uticajem jazz stilova, i operete “Candide” sa svojim otvorenim, lirskim odlomcima i farsičnim parodijskim operama, obje prvo izvedene na Broadwayu, ali su postale prihvaćene kao dio operskog repertoara. “Priča sa zapadne strane”, “Brigadoon” u mjuziklima “Sweeney Todd”, “Evita” i druge dramatične priče sa složenom muzikom i sada se ponekad mogu vidjeti u operama. Neki mjuzikli, počevši sa rock operom “Tommy” iz 1969. i “Isus Hrist superzvijezda” iz 1971. su potpuno sastavljeni i napisani sa recitativom umjesto dijaloga, govoreći svoje emotivne priče uglavnom kroz muziku, i one su u stilu rock opera.
Operski glasovi
Pjevači i uloge koje oni igraju se prvo razvrstavaju prema njihovim vokalnim rasponima. Muški pjevači su razvrstani po vokalnom rasponu kao: bas, bas-bariton, bariton, tenor i kontratenor. Ženski pjevači su razvrstani po vokalnom rasponu kao: kontraalt, mezzosopran i sopran. Osim toga, pjevački glasovi se labavo prepoznaju po karakteristikama osim raspona, kao što je boja zvuka ili boje, vokalnog kvaliteta, okretnost, snaga, i prilagođenost glasa muzičkom instrumentu. Tako se sopran može nazvati lirskim sopranom, “coloratura”, “soubrette”, “spinto”, ili dramatični sopran. Ovi pojmovi definišu uloge najpogodnije za vokalne osobenosti pjevača. Njemački Fach sistem je posebno organizovan sistem, iako ne opisuje u potpunosti pjevački glas, povezujući pjevački glas s vokalnom klasifikacijom. Poseban pjevački glas može se promijeniti drastično u toku njegovog/njenog života, rijetko dostižući vokalnu zrelost do tridesete godine, a ponekad tek u srednjim godinama.
Zanimljivosti
Monteverdi je pomogao u ustoličenju Venecije kao glavnog svjetskog operskog grada. Bariton beogradskog Narodnog pozorišta Dragutin Matić glumio je grofa Danila Daniloviča. Matiću je ovo prva saradnja sa Sarajevom.
, kazao je Dominik Majer, generalni direktor Bečke opere u kojoj je švicarska diva imala više od 400 nastupa, prenosi Tanjug.
Mauricijus na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017.
Mauricijus na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017. u Londonu od 4. do 13. augusta 2017. predstavljalo je jedan atletičar.
Moshe Landau
Moshe Landau (hebrejski:משה לנדוי), rođen 29. aprila 1912. godine u Gdańsku, Njemačka (danas u Poljskoj). Bio je izraelski pravnik i predsjednik Vrhovnog suda u Izraelu. Umro je u Jeruzalemu 1. maja 2011. godine.
Biografije
1930. godine Landau je započeo studij prava na londonskom univerzitetu, a 1933. godine iseljava se u Palestinu. Od 1937. godine radi u advokaturi sa Pinchasom Rosenom i Mosesom Smoirom. Od 1940. godine je sudija u Haifa. Istovremeno je član, tada ilegalne organizacije Hagana, koja je za cilj imala nezavisnost Izraela. . od 1953-82. godine je sudija na Vrhovnom sudu Izraela, a od 1976-79. godine potpredsjednik, te od 1980-82 predsjednik Vrhovnog suda.
1962. godine predsjedavao je na suđenju njemačkom ratnom zločincu Adolfu Eichmannu, na Okružnom sudu u Jeruzalemu. 1991. godine dodijeljena mu je nagrada Izrael u kategoriji prava Od 1962-70. godine Landau je bio predsjedavajući nezavisnog komiteta za spomenike Yad Vashem, organizacije koja dodjeljuje osobama titulu Pravednik (engl.:Righteous among the Nations).
NGC 33
NGC 33 je dvostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Ribe. Prvo otkriće je napravio Albert Marth 9. septembra 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 6100
NGC 6100 (također poznat kao MCG 0-41-12, PGC 57706 i UGC 10307) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 223 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmija. Najveći prečnik je 1,80 (117 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (71 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 3. jula 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Vaterpolo na Olimpijskim igrama 1992.
Na Olimpijskim igrama u Barceloni u Španiji, konačna tabela na vaterpolskom turniru je bila sljedeća:
Vaterpolski turnir je ozbiljno bio okrnjen neučestvovanjem raspadnute Jugoslavije. Nijedna država nastala raspadom SFRJ nije učestvovala na vaterpolskom turniru. SiCG nije učestvovala zbog sankcija zbog agresije na Hrvatsku i Bosnu i Hercegovinu.
Beta karbon nitrid
mini|desno|250px|Struktura beta karbon nitrida Beta karbon nitrid (β-C3N4) je materijal za koji se pretpostavlja da bi bio čvršći od dijamanta.
Ovaj materijal su predložili 1985. Marvin Cohen i Amy Liu. Posmatrajući prirodu kristalnih veza postavili su teoriju da atomi ugljika i azot bi mogli napraviti kratku i jaku vezu u kristalnoj strukturi u omjeru 1:1,3. Pretpostavka da bi ovaj materijal trebao biti čvršći na Mohsovoj skali tvrdoće je predložena 1989.
Do sada je sintetizovan beta karbon nitrid veličine samo nekoliko desetina nanometara.
IC 1434
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Portoriko
Slobodna država Portoriko jedno je od Američkih ostrvskih područja, ostrvska država u Karibima udružena sa SAD-om. Sastoji se od ostrva Portoriko i više manjih ostrva: Vieques, Culebra, Culebrita, Palomino, Mona i Monita. Portoriko je najistočnije i najmanje ostrvo Velikih Antila
Historija
Godinu kasnije, 10. decembra 1898, SAD su anektirale Portoriko. To je bila posljedica Špansko-američkog rata. Donošenjem Jonesovog akta (1917) Portoriko ponovo dobija pravo na unutrašnju samoupravu, koja se 1948. još proširuje. 25. jula 1952. ostrvo dobija status dominiona.
U glasanjima 1967. i 1993. Portorikanci su se izjasnili protiv nezavisnosti i za nastavak povezanosti sa SAD-om. Reorganizaciju u standardnu američku saveznu državu su odbili; prednost su dali statusu iz 1952.
Politika
Portoriko je pridružena slobodna država unutar SAD-a.
Portorikanci su građani SAD-a, ali na izborima u SAD-u nemaju glasačko pravo. U Predstavničkom domu Kongresa SAD-a Portoriko je zastupljen s jednim predstavnikom, ali bez prava glasa.
Na jednom od malih ostrva ispred Portorika, Viequesu, mornarica SAD-a je od Drugog svjetskog rata testirala oružje, ne obazirući se pritom previše na stanovništvo i okoliš. Građani su povremeno zaposjedali to područje. Borili su se, dijelom potpomognuti i od strane lokalnih političara, za trenutni prekid manevara. Municija, među ostalom i ona s osiromašenim uranijem i ostaci hemikalija dovode, po njihovom mišljenju, do povećanog postotka obolijevanja djece od raka, kao i do drugih utjecaja na zdravlje stanovništva. Nakon političke borbe, koja je trajala decenijama, 2001. postignut je dogovor s vladom SAD-a, pa je u julu 2003. počelo povlačenje vojnih snaga SAD-a s Viequesa.
Stranke
Političko podneblje u Portoriku razlikuje se od američkog. Imaju više stranaka, koje su svojim djelovanjem okrenute prije svega unutrašnjim problemima Portorika.
Geografija
Ostrvo ima puno brdovitih područja (60% površine), ali ima i područja s kišnim šumama, pustinjama i plažama.
Ostrvo je okruženo vrlo dubokim dijelovima okeana: duž sjevera ostrva proteže se Portorikanska brazda sa dubinom od 9.219 m u Atlantiku, a na jugu je Venecuelanski bazen dubine 5.649 m u Karipskom moru.
Stanovništvo
Stanovništvo Portorika podijeljeno je na 78 općina. Više od 80% od nepunih 4 miliona stanovnika jesu katolici (prakticirajući katolici su njih oko 55%). Iako je ostrvo dio SAD-a, samo njih oko 10% izjašnjava se da su Amerikanci. Većina (87%) sami sebe vide kao potomke Španaca ili afričkih robova. Kao prvi jezik, španski govori više od 93% stanovništva, a prvi jezik je engleski samo za njih 7%. Na univerzitetima se uglavnom predaje samo na engleskom.
Spisak domorodačkih naroda (prema Lehmannu, 1920):
Ekonomija
Najvažniji poljoprivredni proizvodi su šećerna trska, banane, kahva, ananas i duhan, a važan je i ribolov. Važnije industrijske grane su prehrambena proizvodnja, tekstilna i industrija cementa, te proizvodnja strojeva, ali je važan privredni faktor i turizam.
Nauka
U Arecibu se u jednoj kotlini nalazi radioteleskop Arecibo, najveći radioteleskop na svijetu.
Klima
Na ostrvu vlada (sup)tropska klima s prosječnom temperaturom od 28 °C. Sjeverna obala i viši dijelovi imaju redovne pljuskove, dok je južni dio relativno suh.
Magmatske stijene
mini|250px|desno|Magmatska stijena - diorit Magmatske stijene nastaju kada se magma hladi i skrutnjava, sa ili bez kristalizacije, ispod površine kao intruzivne stijene ili na površini kao efuzivne stijene. Magma može proizvedena parcijalnim taloženjem već postojećih stijena ili u plaštu ili u kori. Obično je taloženje uzrokovano jednim ili više sljedećih procesa - povišenjem temperature, sniženjem pritiska ili promjenom sastava. Opisano je preko 700 vrsta magmatskih stijena, većinom nastalih ispod površine Zemljine kore.
Geološki značaj
Magmastke stijene čine približno 95% gornjeg dijela Zemljine kore, ali njihovo obilje skriveno je na Zemljinoj površini relativno tankim, ali raširenim slojem sedimentnih i metamorfnih stijena.
Oblici i pojavljivanje
Po načinu pojavljivanja, magmatske stijene mogu biti intruzivne (plutonske), efuzivne (ekstruzivne, eruptivne, vulkanske) i žične.
Intruzivne magmatske stijene
Instruzivne magmatske stijene nastaju iz magme koja se hladi i skrutnjava unutar Zemlje. Okružena sa već postojećim stijenama, magma se polahko hladi, što rezultira u krupnozrnatosti ovih stijena. Najčešće se mineralna zrna u ovakvim stijenama mogu razlikovati golim okom. Intruzivne stijene mogu se podijeliti s obzirom na oblik i veličinu intruzivnog tijela te njegov odnos prema ostalim formacijama u koje prodire. Tipični intruzivni oblici su batolit, štok, lakolit, sil (sklad) i dajk (kod nas se često koristi i pogrešan naziv žila ili žica). Efuzivni tipovi obično se nazivaju lavama.
Jezgre većine planinskih lanaca sastoje se od intruzivnih magmatskih stijena, obično granita. Kada su djelovanjem erozije izložene na površinu, ove jezgre (batoliti) zauzimaju golema područja Zemljine površine.
Krupnozrnate intruzivne magmatske stijene koje nastaju duboko unutar Zemlje su abisalne, a one koje nastaju blizu površine hipabisalne.
Efuzivne magmatske stijene
Efuzivne magmatske stijene nastaju na Zemljinoj površini kao rezultat parcijalnog topljenja stijena unutar plašta i kore.
Taljevina koja može, ali ne mora, sadržavati raspršene kristale i mjehuriće plinova, naziva se magma. Magma se izdiže jer je manje gusta od stijena iz kojih je nastala. Kada dosegne površinu pa eruptira u vodu ili u zrak, naziva se lava. Erupcije vulkana koje se događaju ispod okeana nazivaju se submarinskim erupcijama. Crni dimnjaci na bazalti srednjeokeanskih hrptova su primjer submarinske vulkanske aktivnosti.
Magma koja eruptira iz vulkana ponaša se u skladu sa svojom viskoznosti, ograničena svojom temperaturom, sastavom i kristalnim sadržajem. Visokotemperaturna magma, većinom bazaltnog sastava, ponaša se kao teška nafta. Česti su dugi, tanki bazaltni tokovi s pahoehoe površinom. Magma neutralnog sastava kao što je andezitna teži stvaranju stožaca s izmješanim pepelom, tufom i lavom te može imati viskoznost sličnu debeloj, hladnoj molasi ili čak grublju kas eruptira. Kisele magme poput riolitne obično eruptiraju na niskim temperaturama i 10.000 puta su viskoznije od bazalta. Vulkani s riolitnom magmom obično eruptiraju eksplozivno, a riolitni tokovi lave su često ograničenog dometa te imaju strme krajeve, zbog visoke viskoznosti magme.
Kisele i neutralne magme često snažno erupitiraju, s eksplozijama pokretanim oslobađanjem otopljenih plinova – obično vode a nerijetko i ugljik dioksida. Eksplozivno eruptiran materijal naziva se tefra, a vulkanske naslage nazivaju se piroklastične, a uključuju tuf, aglomerat i ignimbrit. Fini vulkanski pepeo također je eruptiran i tvori naslage pepelnog tufa koje često pokrivaju ogromna područja.
Zato što se lava hladi i kristalizira veoma brzo, stijene nastale tim putem su sitnozrnate. Ako je hlađenje bilo toliko brzo da je spriječilo nastanak čak i malih kristala nakon erupcije, rezultirajuća stijena može biti većinom staklo (kao kod stijene opsidijana). Ako se hlađenje lave odvijalo sporo, stijena će biti krupnozrnata. Mnogo je teže međustobno razlikovati tipove efuzivnih magmatskih stijena, nego što je slučaj kod intruzivnih magmatskih stijena, jer su minerali efuzivnih stijena sitnozrnati. Općenito, mineralni sastav sitnozrnatih efuziva može se odrediti samo ispitivanjem izbursaka stijena pod mikroskopom, a i na taj način može se izvršiti samo približna klasifikacija.
Neoklasicizam
mini|desno|200px|[[Antonio Canova Amor i Psiha, mramor, 1793., Louvre]] mini|desno|200px|Panoramski pogled unutrašnjosti [[Panteon (Pariz)|pariskog Panthéona]] Neoklasicizam (od grčkog νέος nèos, "novo" i grčko κλασικός klasikόs, "najvišeg ranga" ) je naziv za umjetnički pravac iz 19. vijeka koji se ispoljavao u likovnim umjetnostima, književnosti, muzici, pozorištu i arhitekturi, a inspiracija su mu bila djela klasične umjetnosti stare Grčke i Rima. Neoklasicizam se nadovezuje na klasicizam u upotrebi stroge forme.
Evropski neoklasicizam u likovnoj umjetnosti započeo je približno 1760. godine u suprotnosti s tada preovladavajuċim stilom rokokoa. Rokoko arhitektura naglašava gracioznost, ornamentiku i asimetriju. Neoklasična arhitektura temelji se na principima jednostavnosti i simetrije, koji su viđeni kao vrline umjetnosti starog Rima i Grčke, a neposrednije su izvučeni iz renesansnog klasicizma 16. vijeka. Svaki "neo" -klasicizam odabire neke modele iz niza mogućih klasika koji su mu dostupni, a druge zanemaruje. Neoklasični pisci i govornici, pokrovitelji i kolekcionari, umjetnici i vajari u periodu između 1765–1830 odali su počast ideji o generaciji Fidije. Međutim, primjeri skulptura koje su zapravo prihvatili vjerovatnije su bile rimske kopije helenističkih skulptura. Ignorisali su i arhaičnu grčku umjetnost i djela kasne antike. Rokoko umjetnost drevne Palmire došla je kao otkriće kroz gravure u Woodovom romanu The Ruins of Palmyra. Čak je i Grčka bila sve posjećenija, iako je u to vrijeme bila gruba zabačena provincija Osmanskog Carstva, te opasna za istraživanje. Zbog toga je neoklasicistička procjena grčke arhitekture bila procjenjivana posredstvom crteža i gravura, koje su suptilno izglađivali i uređivali, čime su ne uvijek svjesno "ispravljali" i "obnavljali" spomenike Grčke.
Ampir (Carski stil), druga faza neoklasicizma u arhitekturi i dekorativnoj umjetnosti, imao je svoje kulturno središte u Parizu u Napoleonovo doba.
Arhitektura
Neoklasicizam se uglavnom očituje kod reprezentativnih javnih objekata i gradskih rezidencija.
Slikarstvo
Karakteristike neoklasicizma u slikarstvu očituju se u strogim i jasnim formama.
NGC 4678-2
NGC 4678-2 (također poznat kao IC 824-2, IRAS 12471-0418, MCG -1-33-18 i PGC 43385) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 65 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,90 (17 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (9 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 3175
NGC 3175 (također poznat kao ESO 436-3, IRAS 10124-2837, MCG -5-24-28, PGC 29892 i UGCA 207) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 51 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zračna pumpa. Najveći prečnik je 5,10 (75 hiljada sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (19 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 30. marta 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 861
NGC 861 (također poznat kao IRAS 02128+3540, MCG 6-6-3, PGC 8652 i UGC 1737) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 377 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Trokut. Najveći prečnik je 1,50 (164 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (55 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 18. septembra 1865. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 7589
NGC 7589 (također poznat kao MCG 0-59-19 i PGC 70995) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 411 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 1,10 (131 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (84 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 23. oktobra 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Judenburg (grad)
Judenburg  je grad u okrugu Bezirk Murtal u austrijskoj saveznoj pokrajini Štajerskoj. Prvo spominjanje Judenburga, kao Judinbuch je iz 1074. godine, kojeg su osnovali židovski trgovci kao trgovački centar u okolini današnjeg Judenburga. Judenburg dobija status grada 1224. godine. Danas je Judenburg grad sa industrijskim postrojenjima, od kojih se ističe željezara Stahl Judenburg GmbH i tvornica opruga Styria Federn Ges.m.b.H.
Homeopatija
Homeopatija je alternativni metod liječenja. Riječ homeopatija je složenica od dvije (grčke riječi. όμοιος, hómoios (sličan) + πάθος, páthos (patnja,bol). Sam naziv najbolje objašnjava homeopatsku filozofiju: Liječenje onim što prouzrokuje patnju sličnu onoj patnji uzrokovanoj bolešću. Homeopatiskim metodama se stimulira tzv životna sila ljudskog tijela i na taj način organizam u stvari iscjeljuje sam sebe.
Utemeljenje homeopatije
Ovu metodu ustanovo je Samuel Christian Friedrich Hahnemann, njemački ljekar 1810 u svom rodnom gradu Togau objavivši knjigu pod nazivom Organon iscjeljiteljske vještine (naziv originala Organon der Heilkunst.
Samuel Christian Friedrich Hahnemann (1755-1843) prevodeći materiju mediku koju je napisao profesor sa Londonskog univerziteta, William Cullen naišao je na detaljan opis dejstva kore kininovca (kinina) koji se koristio za ljiečenje malarije. Cullen je ljekovitost kinina objasnio njenim gorkim ukusom. Skeptičan prema ovom objašnjenju Hahemann odlučuje isprobati kinin na sebi. Uzimao je kinin dva puta dnevno. Dobija simptome identične simptomima koje imaju oboljeli od malarije. nakon što je prekinuo eksperiment, simptomi su se povukli. Nakon toga je nastavio eksperimenitsati sa drugim propravcima. Ubrzo su mu se pridružili i drugi ljekari i svi su vodili decidne bilješke o rezultatima i reakcijama koje su lijekovi izazivli kod njih. Svi simptomi koje su doživjeli sakupljeni su zajedno u jedinsteven zbirke simptoma koje odgovaraju određenjim tvarima. To je bio početak homeopatkse prakse. James Tyler Kent (1849-1921) je nastavio njegov rad i objavio Materia Medica Pura 1905. listu 217 lijekova koji se koriste i danas. J.T. Kent je bio na položaju profesora na Medicinskom koledžu u St. Louisu i posvetio svoj život proučavanju homeopatije. Napisao je oko 650 radova, opisavši oko 65000 simptoma.
Historija homeopatije
mini|150px|Stare bočice sa homeopatskim pripravkom. U biti prve početke ove metode liječenja susrećemo već u Antičkoj Grčkoj jer Hipokrat nagovještava u svojim tekstovima začetke homeopatije pozivajući se na dva metoda liječenja: Putem suprotnosti i putem sličnosti. Homeopatija je stigla u SAD 1825. godine, a od 1865. do 1885. godine doživjela svoj vrhunac, da bi potom bila prihvaćena i u Ujedinjenom Kraljevstvu gdje je bila osobito popularna krajem Prvog svjetskog rata. Kraljevska porodica ima od tada vlastitog doktora homeopata. Kraljica Mary koristila je homeopatske pripravke, kao i kraljica Elizabeta II danas, a osobito joj je privržen princ Charles koji je sugerisao da bude obuhvaćena zdravstvenim osiguranjem. Renesansu doživljava 1970. godine zahvaljujući Georgu Vithoulkasu. Osobito se raširila u Indiji zbog sličnosti s tradicionalnom biljnom medicinom. Evropska zajednica je regulisala homeopatiju direktivom br. 2001/82/EC. Javno zdravstveno osiguranje u većini zemalja (npr. Njemačkoj i Švicarskoj) ne obuhvata homeopatsku terapiju, ali moguće ju je obuhvatiti privatnim odnosno dopunskim osiguranjem. Neki homeopatski tretmani su ipak obuhvaćeni zdravstevnim osiguranjem u nekim zemljama kao što su Francuska, Ujedinjeno Kraljevstvo, Danska i Luksemburg. Prema podacima WHO (Svjetska zdravstvena organizacija) homeopatija je po broju svojih korisnika druga metoda liječenja u svijetu, odmah iza kineske tradicionalne medicine, treća je fitoterapija, a četvrta alopatska medicina.
Hahnemannovi principi
Hahnemannovi principi su sljedeći:
Heringov zakon izlječenja
Postavio ga je dr. Constantine Hering koji je poznavao dr. Samuela Hahnemanna te je nastavio i sistematizirao njegov rad:;
Homeopatski lijekovi
Homeopatski lijekovi se danas dobijaju iz tri carstva :
Minimalna doza
Lijekovi se uzimaju u ekstremno razrijeđenom obliku. Uobičajeno je da se radi o razrijeđenju gdje je jedan dio lijeka otopljen u 1 000 000 000 000 dijelova vode.
Jedan lijek
Bez obzira koliko simptoma pacijent imao, u jednom momentu se uzima samo jedan lijek koji će biti ciljan za sve prisutne simptome.
Predstavnici homeopatskih lijekova iz biljnog carstva:
Pacijenti kojima se China može prepisati su osjetljivi, mogu biti lako razdražljivi, drže se rezervirano,izražavaju se kroz umjetnost. Imaju averziju prema površnom kontaktu, žele samo duboke kontakte i prijateljstva. Umjetničke osobe, imaju jak osjećaj za ljepotu. Imaju želju da posjeduju najbolje stvari. Imaju bujnu maštu, puni su planova i ideja. Strah od životinja, pasa, čak i domaćih životinja kao što su ovce. U kasnijim stadijima mogu biti apatični, indiferentni i tužni. Na organskom nivou mogu imati poremećaje Gastrogastrointestinalnog trakta, sa nadimanjima /gasovima i prolivom; probleme jetre i slezene (upale, hipertrofija, ciroza); nerava (hiperosjetljivost čula (zvukova, svijetla, dodira, okusa), zvonjenje u ušima); krvi i cirkulacije(nizak krvni pritisak sa vrtoglavicom, slabost srčanog mišića i stanja kolapsa zbog anemije); dugotrajne iscrpljujuće vrućice.
Narodno ime je kamilica, veoma je dobro poznata ljekovita biljka kako u zvaničnoj; tradicionalnoj kineskoj tako i u herbalnoj medicini. Glavne indikacije koje bi odlučile da jedan homeopat propiše ovaj lijek su ponajviše utemeljene na mentalno emocionalnoj slici kod pacijenta. U to spadaju simptomi poput: izuzetne nepodnošljivosti bola, preosjetljivosti na bol, uzrujanost, nestrpljenje, kapricioznost, promjenjivost raspoloženja, averzija prema dodiru, dijete želi da ga se nosi ili vozi automobilom i slično.
U kliničke indikacije kod ovoga lijeka spadaju među ostalim: poremećaji ponašanja, konvulzije, grčevi, neuralgični bolovi, bolno i svako drugačije problematično izrastanje zuba, kolike, proliv za vrijeme izrastanja zuba, bolne menstruacije, bronhitis, astma, upala srednjeg uha i drugi.
Predstavnici homeopatskih lijekova iz životinjskog carstva: Apis je homeopatski lijek dobijen od otrova iz pčelinje žaoke putem homeopatskog načina pripremanja lijekova.
Za propisivanja ovoga lijeka odlučujući su mentalno emocionalni simptomi kao i simptomi na tjelesnom nivou koji su specifični kod ovoga lijeka.
To su naprimjer: konstantna razdražljivost i pobuđenost, veoma su vrijedni - stalno nešto rade, žuri im se, vitalni su, često ljubomorni ali nekad imaju simtom da im stvari neočekivano ispadaju iz ruku ili urade baš ono što nisu htjeli, i slično. Razlozi za davanje ovoga lijeka mogu biti: reakcije na ubode insekata, strah, žalost, mentalni šok, negativne posljedice potisnutih promjena na koži, simptomi uz osjećaj jakog pečenja, otok i bol, ubod pčele, urtikarija, razni otoci, nefritis, ovaritis, ciste, i slično.
Ovo je homeopatski lijek napravljen od obranog kravljeg mlijeka.
Pacijenti kojima ovaj lijek može pomoći su osjetljivi na buku, na svjetlo, na kretanje, žene su za vrijeme menstrualnog ciklusa veoma iscrpljene. Biva im bolje od pritiska i kada glavu (posebno u slučaju migrene) jako stegnu nekim povezom.
Ovo je lijek koji je indiciran u slučajevima poremećaja u prehrani, kod jakih glavobolja kada su strahoviti bolovi praćeni obilnim uriniranjem, kod morske bolesti, konstipacije i drugih.
Kliničke indikacije za ovaj lijek bi bile: glavobolje kod kojih bol počinje na čelu i onda se širi u zatiljak, bol se odražava kao intezivno pulsiranje sa mučninom, povraćanjem, zasljepljenjem i upornom konstipacijom kod koje je stolica tvrda, dugačka - nakon snažnih naprezanja, bolna i uzrokuje raspukline na anusu.
Metara iznad Jadrana
Pod navodom metara iznad Jadrana (skraćenica "m. i. J.") podrazumijeva se navođenje nadmorske visine u odnosu na srednji morski nivo Jadrana kod Molo Sartorio u Trstu.
Homeopatija
Jedan lijek
Predstavnici homeopatskih lijekova iz mineralnog carstva:
Homeopatski je lijek napravljen od nitroglicerina.
Metara iznad Jadrana
Ta razliku od Austrije koja kao referencu uzima nivo iz 1875, na području bivše Jugoslavije koristi se srednji nivo iz 1900. godine.
Albanija također nadmorsku visinu navodi u vezi sa Jadranom, pri čemu koristi nivo izmjeren u lučkom gradu Draču.
Homeopatija
Jedan lijek
Interesantno je da pacijenti kojima treba ovaj lijek često kažu jedan od ključnih simptoma za propisivanje ovoga lijeka: izgube se u dobro im poznatim ulicama, konfuzni su kad se probude noću i slično.
Dokazivanja ovoga lijeka pokazala su izražene nervne smetnje. Nisu voljni da rade, ekstremno su razdražljivi, lako se uzbude i na najmanje neslaganje,kad im neko protivriječi što se završava sa simptomima da im krv pojuri prema glavi ili srcu. Ovo je veliki lijek za kongestivne glavobolje, hiperemiju mozga zbog prejake bilo hladnoće bilo toplote. Kliničke indikacije su: glavobolje, migrena, visoki krvni pritisak, aritmija, oboljenja srčanih zalistaka, kongestivni poremećaji rada srca, klimakterični valunzi. Jedan od glavnih uzroka za propisivanje ovoga lijeka je sunčanica kada je praćena specifičnim simptomima ovoga lijeka.
Homeopatski lijek napravljen od natrijum hlorida (kuhinjska sol).
Dugotrajno uzimanje viška kuhinjske soli uzrokuje duboke promjene u prehrani sistema što rezultira zadržavanjem soli, a što se dalje očituje oticanjem i edemima i promjenama u krvi. Izgleda da to uzrokuje zadržavanje i nekih drugih materija u tkivima pa se tako pojavljuju simptomi koji se široko vode kao giht ili reumatski giht.
Ovo je veliki lijek za određene vrste groznica, anemije, te nekoliko oboljenja gastrointestinalnog trakta i kože. Odlikuje ih velika slabost koja je najizraženija ujutro, u krevetu. Za njih je tipična zimogriznost i jako su podložni prehlađivanju. Također je prisutna mršavost koja je najizraženija po vratu. Imaju suhe sluzokože. Treba ga razmatrati i kao mogući lijek kod hipertireoidizma, gihta i Adisonove bolesti kao i kod dijabetesa.
Kritika
Homeopatija se smatra pseudonaukom. Nije efiksna metoda za liječenje bilo kojeg stanja u organizmu, i nikad nije dokazano da je bilo koji lijek efikasniji od placeba.
Grafički standardi
Grafički standardi su uspostavljeni u ranim danima računara, većinom od strane IBM-a, s obzirom na to da se sposobnosti grafičkih kartica mogu specificirati na više načina (više potencijalnih rezolucija slike, broja prikazanih boja...). Cilj grafičkih standarda je da se uspostave dogovorene rezolucije slike, boje, brzine osvježavanja za određeni standard kako bi omogućili proizvođačima monitora i proizvođačima softvera da njihovi proizvodi rade zajedno. Nakon povlačenja IBM-a iz ovog segmenta računarske djelatnosti nije bilo vodeće firme koja će uspostavljati grafičke standarde. Danas to većinom obavlja VESA (Video Electronics Standards Association).
Historija
MDA (Monochrome Display Adapter) predstavljen je 1981. godine i najstariji je video standard za PC. Korišten je na IBM PC računarima. Bio je sposoban prikazivati samo 256 znakova u jednoj veličini u 80 kolona i 25 redova. Mogao je prikazivati samo tekst, bez boje. Nije bio sposoban za kontrole pixel-by-pixel (piksel po piksel), stoga se nije mogla prikazivati grafika. Ovaj standard je bio pogodan za DOS aplikacije kao što je obrada teksta.
EGA (Enhanced Graphics Adapter): nakon nekoliko godina nedostaci CGA standarda su korisnicima postali očigledni. EGA standard je predstavljen 1984. godine. Mogao je prikazati 64 boje, ali samo 16 odjednom. Imao je način rada visoke rezolucije i jednobojni način rada i bio je kompatibilan sa svim prethodnim monitorima, uključujući CGA i monochrome (jednobojne monitore). Nova karakteristika EGA kartica je bila mogućnost proširivanja memorije. EGA kartice su standardno dolazile sa samo 64KB memorije. Ekspanzijom memorije moglo se dodati još 64KB za ukupno 128KB memorije.
VGA (Video Graphics Array) je analogni video standard za PC računare prvi put predstavljen od strane IBM-a 1987. godine. Termin VGA se često odnosi na rezoluciju 640x480 bez obzira na hardver koji proizvodi sliku. Ovaj standard je sposoban prikazati 262.144 boje, 256 odjednom na ekranu. Maksimalna rezolucija je 720x480 piksela, a maksimalni refresh rate (brzina osvježavanja ekrana) je do 70Hz. VGA standard su prevazišle brojne ekstenzije na ovaj standard koje su drugi proizvođači uvodili jednim imenom nazvane Super VGA.