cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Baudelaire
Pjesništvo
Njegovo djelo sadrži elemente romantizma i orijetaciju simbolista. Uz zbirku pjesama "Cvjetovi zla", koju mnogi smatraju najvažnijim lirskim djelom 19. vijeka, napisao je i zbirku pjesničkih crtica "Spleen Pariza", kojima je stvorio novu pjesničku vrstu. Pisao je sjajne likovne kritike, a istaknuo se i kao prevoditelj. Bio je jedan od prvih Francuza koji je upozorio na Wagnerov genij. Obilježen kao bludnik i odbacivan kao simbol boemstva i nemorala, svojim je pjesmama proširio područja poetskog, otkrio savremenicima čitave predjele novih ljepota i grozota. Ni za života, ni prvih decenija nakon smrti nije stekao zasluženo priznanje.
Danas priznat kao vrhunski pisac francuske poezije, Baudelaire je postao klasikom. Barbey d'Aurevilly vidi u njemu «jednog Dantea jedne posrnule epohe».
Kroz svoje djelo, Baudelaire je nastoja istkati i pokazati veze između zla i ljepote, nasilja i naslade (Mučenica). Usporedo svojim zastrašujućim pjesmama (Semper Ædem) ili za njegovo doba skandaloznim (Delphine i Hyppolite), on je izrazio melankoliju (Mœsta et errabunda) i zavist uostalom (Poziv na putovanje).
Marna
U blizini grada Saint-Dizier, dio toka se preusmjerava kroz vještačko jezero Der-Chantecoq. Ovo osigurava i prevenciju od poplava i održavanje minimalnih riječnih tokova u periodima suše.
Poprište je dviju bitki u prvom svjetskom ratu, prve od 5. do 9. septembra 1914, te druge, u kasnoj fazi rata, od 15. do 18. jula 1918.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1970 - grupa 1
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1970 – grupa 1 bila je jedna od četiri grupe grupne faze takmičenja na Svjetskom prvenstvu 1970. koje se odigralo u Meksiku. Takmičenje u grupi 1 igralo se od 31. maja do 11. juna 1970. godine. U grupi 1 nalazile su se četiri reprezentacije: Sovjetski savez, Meksiko, Belgija i El Salvador. Sovjetski savez kao pobjednik grupe, te Meksiko kao drugoplasirana ekipa kvalificirali su se u nokaut fazu Svjetskog prvenstva 1970.
Meksiko – Sovjetski savez
<section begin=SP 1970 - utakmica 1 /><section end=SP 1970 - utakmica 1 />
Sovjetski savez – Belgija
<section begin=SP 1970 - utakmica 12 /><section end=SP 1970 - utakmica 12 />
Fabio Quagliarella
Fabio Quagliarela (fonološki: Kvaljarela) italijanski je nogometaš i reprezentativac, koji trenutno nastupa za Sampdoriju.
Rana karijera
Karijeru je počeo u omladinskom pogonu Torina. Debitovao je 14. maja 2000, kad je u prvenstvenoj pobjedi protiv Piacenze (2-1) ušao s klupe. Naredne sezone nastupio je još četiri puta za torinski klub u okviru Serie A.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1970 - grupa 1
Sovjetski savez – El Salvador
<section begin=SP 1970 - utakmica 20 /><section end=SP 1970 - utakmica 20 />
Fabio Quagliarella
Rana karijera
U ljeto 2002. posuđen je Florentia Violi (kako se tada zvala Fiorentina), koja se takmičila u Serie C2. U toj sezoni dokazuje kvalitet, ali zbog slabih realizatorskih sposobnosti uspijeva postići samo jedan gol. Tadašnji trener Viola Alberto Cavasin odlučuje ga vratiti Torinu, koji ga opet pozajmljuje, i to Chietiju, tada članu Serie C1.
U sezoni 2003/04. dobija više prilike za igru i u 43 nastupa postiže 19 golova te ga Torino, koji je iste sezone ispao u Serie B, definitivno vraća s posudbe. Sa sedam golova u 34 utakmice pomaže ekipi u povratku u Serie A, ali zbog finansijskih problema Torino i dalje ostaje u drugom razredu.
Udinese dovodi Quagliarellu u ljeto 2005. i odmah prodaje polovinu ugovora Ascoliju, koji za zelenim stolom dobija mjesto u Serie A umjesto Torina. Dana 21. decembra 2005. postiže svoj prvi gol u Serie A i tada jedini u pobjedi protiv Trevisa (1-0).
Sampdoria
Na kraju sezone se ponovo vraća u Udinese ali zbog velike konkurencije u ekipi klub ga šalje u Sampdoriju koja otkupljuje pola njegovog ugovora 7. jula 2006. Pod vodstvom Waltera Novellina početak sezone uglavnom provodi kao rezerva. Međutim, tokom oktobra, uslijed odsustva ostalih napadača, dobija šansu u prvoj ekipi. Impresionira javnost svojim igrama, naročito načinom postizanja pogodaka. Prva dva pogotka postiže 22. oktobra Atalanti od čega jedan spektakularan s više od 30 metara. Atraktivan gol postiže i protiv Chieva s centra igrališta. U toj sezoni iz 35 nastupa postiže 13 golova u Serie A i dodaje jedan u Kupu Italije uprkos tome što je više korišten na poziciji desnog krilnog igrača.
Udinese
U ljetnoj pauzi nije bilo rezultata u pregovorima za otkup cijelog njegovog ugovora od Sampdorije jer je Udinese tražio približno milion eura više nego što su Đenovljani nudili, pa je tako ostao u Udinama.
Nakon lošijeg početka sezone, ubrzo se vratio na onaj nivo iz Sampdorije, pa je tako na kraju sezone imao 12 pogodaka na kontu. Naredne sezone imao je i zapažen nastup u Kupu UEFA, gdje je s osam golova na kraju bio treći strijelac takmičenja (Udinese ispao u četvrtfinalu). U domaćem prvenstvu postigao je 13 golova.
Napoli
Dana 1. juna 2009. objavljeno je da je potpisao ugovor na pet godina s Napolijem, koji ga je platio 16 miliona eura i u transfer uvrstio svog Maurizija Domizzija. Istovremeno je postao i najplaćeniji igrač Napolija.
Dana 18. januara 2009. dobio je Italijanski nogometni Oscar za najljepši pogodak protekle godine, a 13 dana kasnije postigao izvanredan gol Udineseu volejem s ivice šesnaesterca.
Nije bio strijelac sve do 25. marta, kad je protiv Juventusa postigao drugi gol za potpuni preokret i na kraju pobjedu 3-1 na "San Paolu". Dana 11. aprila protiv Parme jubilarni 50. put bio je strijelac u Serie A. Sezonu je završio s učinkom od 11 pogodaka u 34 nastupa, po čemu je bio drugi strijelac ekipe, odmah iza Mareka Hamšíka.
Juventus
Dana 27. augusta objavljeno je da ga je Napoli posudio Juventusu za 4,5 miliona eura uz pravo na otkup cijelog ugovora na kraju sezone za dodatnih 10,5 miliona eura. To nije naišlo na odobravanje pristalica napuljskog kluba kod kojih je etiketiran kao "izdajica". Nije imao pravo nastupa za novi klub u Evropskoj ligi jer je s Napolijem igrao u tom takmičenju u fazi pretkola.
Debitovao je u prvom kolu Serie A u Bariju gdje je Juventus poražen 1-0. Prvi gol u crno-bijelom dresu postigao je u narednom kolu protiv Sampdorije 12. septembra. Sedam dana kasnije drugi put u sezoni bio je strijelac protiv još jednog svog bivšeg kluba, Udinesea, u gostujućoj pobjedi 4-0. Postigao je i sjajne pogotke Milanu i Cataniji donijevši važne pobjede. U posljednjoj utakmici u 2010. godini, 19. decembra protiv Chieva, deveti je put bio strijelac u sezoni.
U narednom kolu 6. januara protiv Parme na Olimpicu je doživio tešku povredu koljena, uz predviđenu pauzu od pet mjeseci.
Dana 22. juna 2011. Juventus je službeno objavio da je otkupio cijeli ugovor od Napolija za 10,5 miliona eura (15 miliona ukupno zajedno s plaćenom posudbom za raniju sezonu).
Reprezentativna karijera
Nakon nastupa za mlađe kategorije nacionalnog tima prvi poziv dobija od tadašnjeg selektora Roberta Donadonija. Debitantski nastup imao je 29. marta 2007. u kvalifikacijskom porazu protiv Škotske (2-0), kada je u igru ušao u 88. minuti.
Dana 6. juna iste godine u Kaunasu, u utakmici protiv domaće Litvanije, postiže prelijep debitantski gol s 25 metara. U prijateljskoj utakmici protiv nogometna reprezentacija Portugala 6. februara 2008. bio je strijelac nakon samo deset sekundi od ulaska u igru. Bio je dio nacionalnog tima i na Evropskom prvenstvu u Austriji i Švicarskoj.
Marcello Lippi šalje mu i pozivnicu za Kup konfederacija 2009. u Južnoafričkoj Republici, kao i za Svjetsko prvenstvo u istoj zemlji godinu kasnije. U pripremnoj utakmici za turnir postigao je svoj četvrti pogodak u karijeri za Azzurre i time postao prvi igrač Napolija nakon 21 godine koji je postigao gol za italijansku reprezentaciju.
Na samom turniru postigao je gol sjajnim lob-udarcem u trećoj utakmici grupne faze protiv Slovačke za smanjenje rezultata na 3-2 te asistirao za prvi gol Antonija Di Natalea, što nije bilo dovoljno da Italija prođe u drugu fazu. Među rijetkim je igračima reprezentacije koji su dobili pozitivne ocjene za igre u Južnoafričkoj Republici]].
U pobjedi od 5-0 u kvalifikacijskom ogledu s Farskim ostrvima 7. septembra 2010. bio je strijelac četvrtog gola.
Ennio Morricone
Ennio Morricone bio je italijanski kompozitor, najpoznatiji po saradnji s režiserom Sergiom Leoneom. Njegov opus obuhvata širok raspon muzičkih stilova i jedan je od najraznovrsnijih i najutjecajnijih kompozitora svih vremena. Komponirao je više od 500 djela za film i televiziju te više od 100 klasičnih.
Na početku karijere komponirao je simfonijska i kamerna djela te radio za pozorište, radio i televiziju. Na filmu se pojavio 1961, a svjetski ugled stekao je muzikom za Leoneove filmove Za šaku dolara (1964), Za dolar više (1965), Dobar, loš, zao (1966) i Bilo jednom na Divljem zapadu (1968).
Miloš Bajović
Miloš Bajović (Baljci, kod Bileće, 13. april 1921 — Baljci, kod Bileće, 25. april 1944), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 13. aprila 1921. godine u selu Baljcima, kod Bileće.
Poginuo je kao zamenik politički komesar Prvog bataljona Desete hercegovačke udarne brigade, 25. aprila 1944. godine u borbi s četnicima u selu Baljcima.
Ukazom predsjednika Federativne Narodne Republike Jugoslavij e Josipa Broza Tita, 24. jula 1953. godine, proglašen je za narodnog heroja.
MBT-70
MBT-70 ( Eng. Glavni bojni tenk 70 ili KPz 70 ( njemački) Kampfpanzer 70, Combat Tank) bio je zajednički vojni projekt Sjedinjenih Država i Njemačke za razvoj novog glavnog borbenog tenka. Saradnja na projektu započela je 1965. godine kao odgovor na veći broj sovjetskih tenkova koji su predstavljali veliku prijetnju zapadnoj Europi, a Njemačka je bila prva linija odbrane. Za rad na projektu angažirano je oko 400 stručnjaka s obje strane, a osigurana su velika financijska sredstva (tada je bilo 320 miliiona njemačkih maraka ). Zbog neslaganja u vezi s konceptom i prevelikih zahtjeva američke strane (od kojih su neke planirane tehnologije bile čak 50 godina ispred njenog vremena) i velikog prekoračenja proračuna, njemačka strana povukla se iz projekta 1969. godine i okončala ga.
Početak projekta
Početkom 1950-ih zapadnim zemljama postalo je jasno da će Sovjetski Savez, nakon kraja Drugog svjetskog rata ne samo da neće smanjiti intenzitet proizvodnje tenkova, već će ga i povećati. Također je postalo jasno da će se u razmaku od deset godina proizvoditi tenk nove generacije, s mnogo boljim borbenim mogućnostima. Također im je bilo jasno da će većina tih tenkova završiti u zemljama članicama Varšavskog pakta, spremnim za doslovno osvajanje zapadne Europe u roku od nekoliko dana. Jedini pravi odgovor na ovu oklopnu prijetnju bio je razvoj naprednog visoko preciznog protivtenkovskog oružja, koje bi bilo dovoljno upotrijebiti za zaustavljanje stotina tenkova u kratkom vremenu. lijevo|mini|250x250piksel| Skica tenka MBT-70 lijevo|mini|250x250piksel| Shema rezervoara MBT-70 Od 1955. do 1959. američka kopnena vojska  provodila je intenzivna istraživanja na eksperimentalnom tenku T95 koji je trebao poslužiti kao osnova za budući srednji borbeni tenk, zamijenivši M48 i M60. T95 je uglavnom testirao tehnologije i podsisteme koje su namjeravali koristiti na novom spremniku. Između ostalog, testirana je mogućnost upotrebe plinske turbine umjesto dizeslkog motora. Isprobani su novi sistemi hodnog uređaja, torzijski štapovi i još napredniji hidraulički sistem. Ugrađen je i top T208 kalibra 90 mm koji je ispaljivao potkalibarski penetrator stabiliziran krilcima (APFSDS) brzine na ustima cijevi 1525 metara u sekundi. Kasnije je ugrađena kupola s topom kalibra 105 mm i topom-lanserom kalibra 152 mm za vođeni projektil Shillelagh. Kako bi se povećala paljbena preciznost (pogađanje cilja u pokretu prvom granatom) ugrađen je i najnapredniji nišanski sistem T53 Optical Tracking, Acquisition and Ranging (OPTAR) s pasivnim infracrvenim sistemomosmatranja. Zbog teškoća određivanja udaljenosti cilja po lošoj vidljivosti (posebno tokom jake kiše) OPTAR je odbačen 1957., a kao bolje rješenje odabrana je upotreba laserskih daljinomjera. Sve je to smješteno u tenk mase 30 tona. Iako je T95 donio neka napredna rješenja 1957. je zaključeno kako nije postignut dostatan napredak koji bi garantovao prednost u odnosu na nove sovjetske tenkove. Zbog toga je program obustavljen, a kao privremeno rješenje odlučeno je da se tenkovi M48 i M60 naoružaju topom kalibra 105 mm (nastao na osnovi britanskog topa L7).
Donesena je odluka da se odmah pokrene i novi program razvoja naprednog tenka. Kako bi se smanjili troškovi razvoja potražen je strani saradnik, pronađen u Zapadnoj Njemačkoj. Iako je SR Njemačka u to vrijeme završavala razvoj svojeg tenka Leopard 1 (serijska proizvodnja krenula je 1965.) već je tada bilo jasno da će vrlo brzo trebati njegovu zamjenu, kako bi svojim oklopnim snagama pružila tehnološki superiornije borbeno vozilo u odnosu na sovjetske tenkove. Pošto su se krajem 1962. sporazumjeli oko svih glavnih odrednica novog projekta bilateralni ugovor o početku razvoja MBT-a 70/KPz-a 70 potpisan je 1. augusta 1963. Skraćenica MBT označavala je Main Battle Tank, a KPz Kampfpanzer.
Iako je projekt imao snažnu političku podršku s obje strane Atlantika, od samog početka pratili su ga problemi. Već prije početka rada na projektnoj dokumentaciji izbio je "sukob" oko toga hoće li se koristiti metrički ili anglosaski mjerni sistem. Debata je okončana odlukom da će istovremeno korisiti oba, bez obzira na povećanje cijene projekta i dodatne tehničke probleme.
Odabir koncepcije
200px|mini|desno|Shema MBT-70 s dizalicom mini|desno|200px|Shema vozačeve "kapsule" koja se okretala u suprotnom smjeru od okretanja kupole Svi savremeni tenkovi imaju jedinstvenu koncepciju s tokom i okretnom kupolom u koje se ugrađuje top. Većina ima motor smješten u stražnji dio tijela, osim izraelske Merkave kod koje je motor u prednjem dijelu.
Kod MBT 70/KPz 70 projektanti su htjeli odabrati najnapredniju moguću koncepciju koja će sama po sebi tenku dati prednost na ratištu. Vrlo ambiciozan projekt tražio je od projektanata da naprave sasvim nov koncept vozila koji će po svim važnim značajkama biti iznad tadašnjih i budućih tenkova do kraja XX. stoljeća. Na temelju prethodnih analiza odlučeno je da se za cijeli projekt potroši 320 miliona tadašnjih njemačkih maraka, a da cijena serijskog primjerka 1973. ne bude veća od milion maraka.
Od početka je odlučeno da tenk mora imati samo tri člana posade koja bi trebala sjediti zajedno u posebno zaštićenom prostoru. Prva predložena opcija bila je tenk bez kupole s kazamatskom ugradnjom topa u tijelo. To rješenje poticala je američka strana koja je u budući tenk namjeravala ugraditi top/lanser iz kojega bi lansirala protivoklopni vođeni projektil. Zbog toga im nije bila toliko važna kupola jer su procjenjivali da će potrebnu preciznost postići projektilom. Kako su Nijemci na svoj KPz 70 namjeravali ugraditi klasični top, takvo rješenje, bez obzira na sve njegove prednosti (među ostalim mala silueta vozila, vrlo visok stepen oklopne zaštite pri maloj masi i jednostavnost konstrukcije) nije dolazio u obzir.
Na njemačko inzistiranje napravljen je novi prijedlog u kojem je zadržano rješenje smještaja tročlane posade u tijelo tenka na koje bi se postavila lagana kupola bez posade. To je bilo koncepcijski iznimno napredno rješenje, ali daleko ispred svog vremena. No, to ja značilo da se moraju upotrijebiti još neka napredna rješenja, kao što je automatski punjač granata u top i najsavremeniji elektrooptički osmatrački i nišanski sistem koji bi svoje podatke prenosio na ekrane ispred komandira i nišandžije. Početkom šezdesetih godina prošlog stoljeća tehnologija nije omogućavala takva rješenja. Zapravo će se prve operativne tenkovske kupole bez posade pojaviti pedeset godina kasnije. Tako je i taj prijedlog otpao iako je koncepcijski bio prihvatljiv za obje strane. mini|lijevo|250px|Prihvaćena konfiguracija Kao jedino ostvarivo rješenje u okviru zadanih mjerila prihvaćena je koncepcija smještaja sva tri člana posade u kupolu. Prva koncepcija bila je smještaj sva tri člana u lijevi dio kupole dok bi se desni iskoristio za smještaj tenkovskih granata. Kako je takvo rješenje zahtijevalo upotrebu automatskog punjača, na kraju se odustalo i od njega, pa je primijenjena "klasična" koncepcija u kojoj su komandir i nišandžija smješteni u desni dio kupole (niđandžija ispred komandira), a vozač u lijevi. Kako bi se vozaču omogućilo nesmetano osmatranje terena i upravljanje vozilom tokom zakretanja kupole, postavili su ga u posebnu okretnu kabinu, a kako bi tokom okretanja kupole vozač i dalje ostao usmjeren u smjeru vožnje primijenjen je poseban zupčani prijenosnik. On bi pokretao kabinu unutar kupole i tako održavao vozača usmjerenog u smjeru vožnje. Zbog toga vozač nije mogao koristiti klasične sisteme za upravljanje tenkom, pa su projektanti napravili složen sistem elektrohidrauličkog upravljanja. Teoretski ovo je rješenje imalo znatne prednosti. Najveća prednost bila je mogućnost izrade znatno nižeg tijela vozila, što je rezultiralo i manjom visinom vozila u cjelini. To je pak dovelo do ukupnog smanjenja mase vozila, unatoč masi vozačeve kupole. Druga prednost bila je jednostavnije rješenje kolektivne zaštite posade, naročito ABHO (skraćenica od Atomsko Biološko Hemijsko Oružje). Smještaj posade u isti prostor omogućavao je i lakšu međusobnu pomoć, što je pozitivno utjecalo na psihičko stanje posade.
Testiranja su pokazala da takvo rješenje ima još veće nedostatke. Najveći je bio prevelika kupola čije su velike bočne površine bile podložne za sve vrste protivtenkovskog oružja. Podjednako velik, ako ne i veći nedostatak bila je složenost konstrukcijskog rješenja upravljanja vozilom. Osim što je cijeli sistem bio zahtjevan za proizvodnju, ugradnju i održavanje (stoga i skup) još je veći problem bio njegova hronična nepouzdanost. Uz to sistem za osmatranje vozača često bi se našao u mrtvom uglu zbog poklapanja pojasa osmatranja sa osmatračkim spravama komandira (pri oštrijem zaokretanju kupole ulijevo). Odluka da se sva tri člana posade obvezno smjeste u kupolu i svi problemi koji su nastali zbog toga su utjecali na neuspjeh cijelog projekta.
Vatrena moć
mini|lijevo|250px|Prototip MBT-70 tenka sa 120 mm topom Spregnutu s cijevi glavnog topa oba modela dobila su mitraljez 73 kalibra 7,62 mm sa 6000 komada streljiva. Zanimljivije rješenje bilo je na krovu kupole gdje su projektanti postavili daljinski upravljiv protivavionski top Rh202 kalibra 20 mm. Top je postavljen u posebnu kupolicu koja se pokretala neovisno u odnosu na glavnu kupolu. Ostvarena je mogućnost elevacije cijevi od -10 do +65 stepeni. Kad nije bio u upotrebi top se uvlačio u kupolicu. Za Rh202 osigurali su 750 granata.
Osim Rheinmetallovog topa od 120 mm, koji bi ta njemačka komapnija proizvela i da nije bilo projekta KPz 70, najveća korist bila je razvoj savremenog sistema za upravljanje paljbom (skraćeno SUP). Zapravo je MBT 70/KPz 70 bio prvi tenk koji je imao SUP u današnjem smislu te skraćenice. Naime, MBT 70/KPz 70 dobili su stabiliziran SUP po dvije osi koji se sastojao od laserskog daljinomjera koji je MBT 70 istovremeno korišten i za lakše navođenje projektila MGM-51A Shillelagh. Jedini veći odmak od savremenih SUP-ova bila je uporaba noćnog aktivnog infracrvenog sistema osmatranja s reflektorom XSW30 jer su sredinom šezdesetih pasivni infracrveni osmatrački sistemi bili tek u fazi ulaska u širu operativnu upotrebu.
Sastavni dio SUP-a bio je balistički računar koji je obrađivao podatke o brzini cilja, udaljenosti (dobivenu od laserskog daljinomjera), temperaturi zraka i brzini vjetra. U osnovi to su elementi (podsistemi) koji i danas predstavljaju svaki savremeni SUP.
Oklopna zaštita
mini|desno|250px|MBT-70 s topom/lanserom XM-150E5 kalibra 152 mm Iako neki izvori navode kako je MBT 70/KPz 70 imao višeslojni "sendvić" oklop ipak se radilo o dvoslojnom oklopu s razmaknutim stjenkama. Naime, prvi pravi višeslojni "sendvić" oklop proziveli su britanski stručnjaci potkraj šezdesetih godina prošlog stoljeća, a kako je razvijen u engleskom gradu Chobhamu po njemu je i dobio ime. Navodno su Britanci svoje američke i njemačke saveznike o postojanju nove, daleko učinkovitije vrste oklopa obavijestili tek potkraj 1973. Na osnovama britanskog Chobham oklopa naknadno se dolazilo do "sendvić" oklopa za američki M1 Abrams i njemački Leopard 2 (Leopard 1A4 je dobio kupolu od te vrste oklopa).
Dvoslojni oklop na MBT 70/KPz 70 sastojao se od homogenog valjanog čelika s vanjske strane i ploča mekanog (žilavog)  oklopa s unutarnje strane. U početku razvoja MBT 70/KPz 70 ta se vrsta oklopa smatrala najučinkovitijom u odbrani od potkalibarnih i HESH (High-Explosive Squash-Head) projektila. Pojava kumulativnih bojevih glava (naročito na vođenim protivtenskovskim projektilima) učinili su dvoslojni oklop zastarjelim pa ga je na tenkovima četvrtke generacije zamijenio "sendvić" oklop.
Pokretljivost
Posebno zanimljiv je hidraulični ovjes koji je omogućavao ne samo podizanje i spuštanje vozila (promjenu klirensa), već i podizanje samo prednjeg ili stražnjeg dijela te nivelaciju vozila u odnosu na teren. Uz to, hidraulični je ovjes znatno pridonosio stabilizaciji vozila tokom vožnje izvan puteva. Regulaciom tlaka u hidraulici ovjesa klirens se mogao smanjiti na samo 170 mm ili povećati na čak 635 mm. Standardna visina klirensa bila je 450 mm. Iako je, bar teoretski, hidraulični ovjes MBT-u davao značajnu pokretljivost i stabilizaciju tokom vožnje izvan puteva u praksi se pokazao neupotrebljivim. I poslije više ispitivanja i poboljšanja sistem nije mogao osigurati istu pouzdanost i izdržljivost kao ovjes koji je koristio klasične torzijske štapove (poluge). Pri ukupnom hodu pojavljivao se pritisak od 800 do 900 bara, dok je kod japanskog tenka Type 74 pri hodu od 450 mm pritisak bio samo 300 bara. Kako je na tenku bolje imati manje dobar, ali pouzdan sistem od onog koji se često kvari, tako su i Amerikanci i Njemci odustali od daljnjeg razvoja tog sistema i nisu ga ugradili na M1 Abramse i Leoparde 2.
Razlike između MBT 70 i KPz 70 bilo je i u pogonskom sistemu. Američki MBT 70 koristio je dva nešto različita V-12 dizelska motora, oba kompanije Continental. Prvi je bio AVCR-1100-2 zapremine 18 353 ccm i snage 1096 kW pri 2800 obrtaja u minuti. Naknadno je ugrađen motor AVCR-110-3 zapremine 22 309 ccm, koji je zadržao istu snagu. Oba su motora imala zračno hlađenje. Neki izvori navode da su Amerikanci za MBT 70 pripremili i plinsku turbinu AGT-1500 snage 1100 kW, koja je kasnije ugrađena u tenk M1 Abrams. Ti su motori pokretali posebnu automatsku transmisiju kompanije Alison Division of General Motors koja je poslužila kao osnova za razvoj transmisije za tenk Abrams.
Njemci su za svoj KPz 70 odabrali dizelski motor MTU (Daimler-Benz) MB873 snage 1103 kW pri 2600 obrtaja u minuti. Motor je pokretao transmisiju u bloku Renk HSWL 354. Kako se to rješenje pokazalo uspješno, kombinacija se, tek malo izmijenjena, našla i u Leopardu 2. Odlika transmisije HSWL 354 su hidrodinamički prijenosnici, planetarni automatski mjenjač, hidrostatski uređaj za zakretanje vozila i retarder za kočenje. Pomoću retardera tenk KPz 70, krećući se vršnom brzinom od 65 km/h, mogao se zaustaviti za svega 3,5 sekunde. Druga odlika transmisije bila je što je dopuštala istu vršnu brzinu pri kretanju vozila prema naprijed ili nazad.
Okončanje projekta
mini|desno|250px|Olupina tenka MBT-70 Danas je jasno da je program razvoja naprednog tenka MBT 70/KPz 70 bio velik i skup promašaj. Postavljajući zahtjeve (uglavnom američka strana) koji su bili daleko ispred tenkova tadašnjeg vremena, a većinu ni danas ne bi bilo lako zadovoljiti, cijeli je projekt ubrzo zapao u veliku krizu. Odlučeno je da se za cijeli projekt potroši 320 miliona tadašnjih njemačkih maraka, a da cijena serijskog primjerka 1973. ne bude veća od milion maraka. Već 1969. troškovi razvoja dostigli su milijardu i dvjesto miliona američkih dolara uz procijenjenu pojedinačnu cijenu od 1,2 miliona dolara. Uz to, obje su strane morale na projektu konstantno upošljavati 400 stručnjaka. Zbog toga je te godine njemačka strana odlučila povući se iz projekta. Službeni razlozi bili su: različita shvaćanja koncepcije, problemi prednosti u vezi s prioritetom podsistema koji su istovremeno razvijani, (pre)veliki troškovi razvoja i teškoće u koordinaciji rada i međusobne saradnje stručnjaka. Njemci su nakon napuštanja KPz 70 započeli razvoj tenka Leopard 2.
Nakon njemačkog povlačenja Amerikanci su nastavili samostalni razvoj tenka, ali je američki kongres počeo "gunđati" zbog velikih troškova. Kako uložen trud i novac ne bi propao, američka vojska predložila je razvoj novog tenka XM803 jeftiniju inačicu MBT 70. Kako se ni razvoj XM803 nije pokazao uspješnijim i jeftinijim od MBT 70, kongres je u novembru 1971. prekinuo razvoj i tog tenka te odobrio novac za potpuno nov projekt XM815, koji će kasnije dobiti oznaku XM1 i kasnije biti poznat kao M1 Abrams.
Stjepan Šiber
Stjepan Šiber (Gradačac, 20. juni 1938 – Sarajevo, 25. august 2016) bio je ratni general Armije Republike Bosne i Hercegovine. Rođen je 20. juna 1938. godine u Gradačcu, gdje je završio osnovnu i srednju školu, nakon čega odlazi u Ljubljanu gdje završava Vojnu akademiju. Potom postaje aktivni oficir JNA, koji je kroz niz unapređenja, 1992. godine došao do čina pukovnika JNA. U aprilu 1992, sa pocetkom rata u Bosni i Hercegovini, stavlja se na raspolaganje Predsjedništvu RBiH, koje ga postavlja za zamjenika komandanta Armije RBiH, te ga 1993. unapređuje u čin brigadnog generala i postavlja na mjesto vojnog atašea u Ambasadi BiH u Švicarskoj. Nakon rata djeluje kao član Republikanske stranke BiH, zajedno sa Stjepanom Kljuićem, ratnim članom predsjedništva Republike Bosne i Hercegovine.
Alžir
Alžir (arapski: الجزائر al-Jazā'ir; Tamazight: ⴷⵣⴰⵢⴻⵔ; francuski: Algérie), službeno Narodna Demokratska Republika Alžir, je zemlja koja se nalazi u sjevernoj Africi na obali Sredozemnog mora. Sa površinom od 2.381.741 km2, Alžir je deseta najveća država na svijetu i nakon osamostaljenja Južnog Sudana od Sudana najveća država Afrike. Graniči se sa Tunisom na sjeveroistoku, sa Libijom na istoku, Marokom na zapadu, Zapadnom Saharom, Malijem i Mauritanijom na jugozapadu i Nigerom na jugoistoku, dok na sjeveru izlazi na Sredozemno more.
Od antičkih vremena, teritorija današnjeg Alžira je bila u sastavu mnogih carstava, među kojima su Numidija, Fenicija, Kartaga, Rimsko carstvo, Vandali, Bizantijsko carstvo, Emevijski halifat, Abasidski halifat, Idrisidski sultanat, Aglabidski emirat, Rustamidsko carstvo, Fatimidski halifat, Ziridski emirat, Hamadidsko carstvo, Almoravidsko carstvo, Almohadski halifat, Osmanlijsko carstvo i Francusko kolonijalno carstvo. Berberi se smatraju autohtonim stanovnicima Alžira. Nakon muslimanskog osvajanja sjeverne Afrike, većina autohtonih stanovnika je prešla na islam. Stoga, iako je većina Alžiraca berberskog porijekla, većina se identifikuje arapskim identitetom. Masovno, Alžirci su mješavina Berbera i Arapa, Turaka, Afrikanaca i Andaluzijaca.
Alžir je regionalna i srednja sila. Ova afrička država snabdjeva Evropu velikim količinama prirodnog plina, pa joj je izvoz energije okosnica ekonomije. Prema OPEC-u, Alžir je 17. država u svijetu po rezervama nafte i druga u Africi, dok je 9. država u svijetu po rezervama plina. Alžirska naftna kompanija Sonatrach je najveća kompanija u Africi. Alžir ima jednu od najvećih vojsci u Africi i najveći vojni budžet na kontinetu. Većina alžirskog oružja se uvozi iz Rusije, sa kojom je bliski saveznik. Alžir je članica Afričke unije, Arapske lige, OPEC-a, Ujedinjenih nacija i jedan od osnivača Arapske magrebske unije.
Prema podacima iz januara 2012. godine u Alžiru je živjelo 37,1 milion stanovnika.
Administrativno se sastoji od 48 pokrajina, 553 distrikta (daïras) i 1.541 općine.
Glavni i najveći grad države je Alžir.
Etimologija
Naziv za državu potiče od naziva glavnog grada Alžira. Naziv za glavni grad potiče od arapskog termina al-Jazā'ir (الجزائر) što u prijevodu na bosanski jezik znači ostrva i skraćena je verzija starijeg naziva Jazā'ir Banī Mazghanna (جزائر بني مزغنة) što znači Ostrva Mazghanna plemena zabilježenog od strane srednjovjekovnog geografa i kartografa Muhameda El-Idrisija.
Antičko doba
lijevo|275p|mini|Antičke [[Rimsko carstvo|rimske ruševine ulice grada Timgada koje vode do lokalnog slavoluka u čast rimskog cara Trajana]] desno|275p|mini|Antičko rimsko pozorište u gradu [[Džemila (grad)|Džemila]] lijevo|200p|mini|Kovani novac sa likom kralja [[Masinisa]] Neolitska civilizacija na području Sahare i mediteranskog dijela Magriba javlja se još u periodu od 11.000 godina prije nove ere ili najkasnije između 6.000 i 2.000 godina p.n.e. Taj period ljudske historije koji je naročito bogato prikazan na slikama Tasili n'Adžera, dominirao je na području današnjeg Alžira sve do klasičnog perioda. Mješavina različitih naroda Sjeverne Afrike se tokom vremena ujedinila u posebnu rodnu populaciju koja se zove Berberi a koji su autohtoni narodi sjevernog dijela Afrike.
Iz svog glavnog centra moći u Kartagi, Kartaginjani su se proširili i uspostavili mala naselja duž sjevernoafričke obale. Do 600. godine prije nove ere Feničani su se već nalazili u Tipasi, istočno od današnjeg alžirskog grada Cherchella, Hiponu (današnjem Annabu) i Rusicadeu (današnjoj Skikdi). Ta naselja su im služila kao sidrišta i gradovi za trgovinu.
S obzirom na porast moći Kartage, njen uticaj na urođeničko stanovništvo se dramatično povećao. Berberska civilizacija se nalazila u fazi u kojoj je poljoprivreda, proizvodnja, trgovina i politička organizacija funkcionisala u nekoliko država. Trgovinske veze između Kartage, čiji su se posjedi nalazili na obali Sredozemnog mora, i Berbera u unutrašnjosti su se intezivirali ali je teritorijalna ekspanzija Kartage rezultirala i porobljavanjem ili vojnim zapošljavanjem Berbera.
Do početka 4. vijeka prije nove ere, Berberi su činili najbrojniji dio vojske Kartage. U periodu od 241. do 238. p.n.e. berberski vojnici su se pobunili jer nisu bili plaćeni za svoje usluge nakon što je Kartaga izgubila od Rimljana u Prvom punskom ratu. Nakon što su se pobunili, Berberi su uspjeli su da steknu kontrolu nad većinom Kartaginine sjevernoafričke teritorije te su čak i kovali novac koji je nazvan Libijan, što je na grčkom označavao narode Sjeverne Afrike. Moć Kartage je povremeno opadala uglavnom zbog stalnih ratova i poraza od Rimskog carstva tokom Punskih ratova
Grad Kartaga je konačno uništena 146. p.n.e od strane Rimskog carstva. Kako je opadala moć Kartage tako su Berberi širili svoju vlast u zaleđu. Do 2. vijeka p.n.e pojavilo se nekoliko velikih ali ipak slabo administrativno razvijenih berberskih kraljevstava. Dva kraljevsta su osnovana u Numidiji, na području koje se nalazilo iza priobalnih područja koje je kontrolisala Kartaga. Zapadno od Numidije nalazila se Mauritanija, koja se protezala preko rijeke Muluja, u današnjem Maroku do Atlantskog okeana. Najvišu tačku civilizacije, do dolaska Almohada i Almoravida više od 1.000 godina poslije, Berberi su postigli za vrijeme vladavine Masinise tokom 2. vijeka prije nove ere.
Poslije smrti Masinise 148. p.n.e. Berbersko kraljevstvo je dijeljeno i ujedinjavano nekoliko puta. Te teritorije su se održale nezavisnim do 24. godine nove ere kada ih je pokorilo Rimsko carstvo.
Tokom sljedećih nekoliko vijekova područjem današnjeg Alžira vladali su Rimljani, koji su osnovali mnoge kolonije u regiji. Kao i ostatak Sjeverne Afrike, Alžir je bio jedno od područja koja su hranila Carstvo jer su se sa područja Alžira izvozile žitarice i drugi poljoprivredne proizvodi u Rimsko carstvo. Aurelije Augustin bio je biskup Hippona (danas Alžira), koji se nalazio u tadašnjoj rimskoj provinciji Afrike. Germanski Vandali pod vodstvom Gajzerihaa su 429. godine sa Pirinejskog poluostrva prešli na afričko tlo i 435. godine zagospodarili priobalnim područjem Numidije. Nisu uspjeli u namjeri osnivanja nijednog značajnijeg naselja na osvojenom području jer su u toj namjeri osujećeni od strane lokalnih plemena. U stvari, do trenutka dolaska Bizantijaca, Lepcis Magna je napuštena, a regija Mselata je okupirana od strane autohtonog Laguatana koji su nastojali da ostvare politički, vojni i kulturni preporod.
Srednji vijek
desno|300p|mini|[[Fatimidski halifat, period oko 960. – 1100.]] Nakon pojave islama i njegovog širenja prvo Arabijskim poluostrvom a zatim i Levantom, još za vrijeme Pravednog halifata muslimani prelaze na područje Sjeverne Afrike i osvajaju Egipat. Širenjem teritorije prema zapadu, uz zanemariv otpor lokalnog stanovništva, Emevije osvojaju Alžir sredinom 7. vijeka. U narednom periodu većina autohtonog stanovništva će prihvatiti islam. Padom emevijskog halifata, na području koje je obuhvatalo pojavit će se nekoliko lokalnih dinastija, uključujući Aglabide, Almohade, Zajanide, Ziride, Rustamide, Hamadide, Almoravide i Fatimide.
Maurice de Vlaminck
Maurice de Vlaminck (Pariz, 4. april 1876. - Rueil-la-Gadeliere, 11. oktobar 1958.), francuski slikar i grafičar
Alžir
Srednji vijek
U srednjem vijeku, tokom zlatnog doba islama, Sjeverna Afrika je bila dom mnogih velikih naučnika, vjerskih autoriteta i vladara. Početkom ovog perioda Magrebom su vladali Fatimidi, dugotrajni halifat koji se teritorijalno protezao i na Levant i Hidžaz. Fatimidi su imali sekularnu unutrašnju vladu, kao i moćnu vojsku i mornaricu, sastavljenu prvenstveno od Arapa i stanovništva sa Levanta. Fatimidski halifat se počeo rušiti kada su Ziridi, koji su bili pod vlašću Fatimida, počeli da jačaju svoju autonomiju unutar Fatimidskog halifata sve dok se nisu izdvojili iz halifata. U početku su Fatimidi slali vojsku protiv Zirida i uspjevali da zadrže primat nad tom teritorijom koju su naseljavali Ziridi. Usljed toga, Ziridi su prihvatili arapske običaje i kulture. Ostala autohtona berberska plemena koja su i dalje ostala u velikoj mjeri nezavisna i koja su u zavisnosti od plemena do plemena kontrolisala različite dijelove Magreba vremenom su se ujedinila (uglavnom za vrijeme Fatimida). Fatimidska država, poznata i kao Fatimidski halifat, vremenom je postala islamska imperija koja je u svom sastavu uključivala Sjevernu Afriku, Siciliju, Palestinu, Jordan, Liban, Siriju, Egipat, afričku obalu Crvenog mora, područje Tihamaha (područje na Arabijskom području, od Akapskog zaliva do tjesnaca Bab-el-Mandeba, između Afričkog roga i Arabijskog poluostrva), Hidžaz i Jemen. Fatimidski halifat je trgovao sa ostalim imperijama tog vremena, a formirana je i jedna vrsta konfederacije i uspostavljena trgovačka mreža sa drugim islamskim državama tokom islamskog doba.
Maurice de Vlaminck
Počeo je kao samouk. Pejzažne motive radio je pod jakim uticajem van Gogha. Na platno nanosi boje izravno iz tuba i postiže snažna ekspresionistička ostvarenja. Neki portreti podsjećaju na konstrukcije kubista. Radio je i u grafičkim tehnikama (bakropis, drvorez, litografija), ilustrirao knjige, bavio se keramikom. U mladosti je napisao dva romana.
Alžir
Srednji vijek
Kroz historiju, Berberi su se sastojali od nekoliko plemena. Dva glavna ogranka su činili Botri i Barnèsi koji su se dalje dijelili na različita plemena i podplemena. Svaka regija Magreba sadržavala je nekoliko plemena (npr. Sanhadja, Houara, Zenata, Masmuda, Kutama, Awarba i Berghwata). Sva ova plemena su donosila nezavisne teritorijalne odluke.
U srednjem vijeku na području Magreba i u drugim obližnjim zemljama pojavilo se nekoliko berberskih dinastija. Ibn-Haldun, arapski filozof i historičar, je izradio tabelu koja sadrži osnovne podatke o berberskim dinastijama regije Magreb kao što su Ziridi, Banu Ifran, Maghrawa, Almoravidi, Hammadidi, Almohadi, Merinidi, Abdalwadid, Wattasidi, Meknassa i Hafsidi.
U ranom 16. vijeku, Španija je izgradila utvrđene ispostave na ili blizu alžirske obale i preuzela kontrolu nad nekoliko obalnih gradova poput Mers el Kebira 1505. Orana 1509. i Tlemcena, Mostaganema i Ténèsa 1510. godine. Iste godine, nekoliko trgovaca iz Alžira prepustilo je jedno od kamenitih ostrva sa lukom Španiji. Poslije se ispostavilo da su utvrđene ispostave (Presidios) u Sjevernoj Africi skupe i uglavnom predstavljaju neefikasne vojne napore koji nisu garantovali pristup španskoj trgovačkoj floti.
desno|275p|mini|[[Almohadski halifat na vrhuncu svoje moći, oko 1212. godine]] Na području Ifrikije, današnjeg Tunisa, vladala je berberska porodica Ziridu, koja je bila u statusu sizerena u odnosu na Fatmide čiji se centar nalazio u egipatskom Kairu. Vladar Zirida el-Mu'izz odlučio je vjerovatno 1048. godine, okončati ovu zavisnost od Fatimidskog halifata. Fatimidska država je u to vrijeme bila suviše slaba da bi pokušala sa kaznenom ekspedicijom.
Između Nila i Crvenog mora živjela su beduinska plemena protjerana sa Arabijskog poluostrva, između ostalog Banu Hilal i Banu Sulaym. Njihovo prisustvo na području doline Nila su ometali česti upadi nomada. Tada tadašnji Fatimidski sizeren koji je vladao dijelom Magreba odriče se kontrole nad tim područjem u zamjenu za suverenost nad ostatkom teritorije. Ovaj sporazum ne samo da je doveo do preseljenja beduinskih plemena iz dolene Nila već ih je Fatimidska država i podsticala time što je iz državne kase davala i novčane naknade za preseljenje i popunjavanje tih područja.
Cijela plemena sa ženama, djecom, životinjama i opremom za stanovanje su se preseljavali. Neki su se na tom putu zaustavili i na drugim područjima, pogotovo na području Kirenaike ali većina ih je stigla do Ifrikije, uglavnom na područje današnjeg Gabesa. Ziridski vladar je pokušao da zaustavi ovo doseljavanje ali u svakom duelu, zadnjem odigranom pred zidinama grada Kairuana, je poražen od Arapa koji su tokom vremena postali gospodari polja.
Doseljavanje se i inteziviralo tako da su se Arapi 1057. godine proširili visokim ravnicama Constantina, gdje su postepeno ugušili grad Beni Hammad kao što su nekoliko decenija prije isto učinili i sa gradom Kairuanom. Vremenom su formirali gornjoalžirska i Oranska poljoprivredna područja. Neka od područja su nasilno preuzeli Almohadi u drugoj polovini 12. vijeka. Sa sigurnošću se može tvrditi da su u 13. vijeku čitavom Sjevernom Afrikom, sa izuzetkom glavnih planinskih područja i nekih priobalnih regija, u potpunosti vladali Berberi.
Osmanlijski period
lijevo|200p|mini|[[Hajrudin Barbarosa]] desno|275p|mini|Prikaz [[Bombardovanje Alžira (1816)|bombardovanja Alžira od strane angloholandske flote]] desno|200p|mini|[[Abd el-Kader|Emir Abd el-Kader, vođa alžirskog otpora francuskoj kolonizaciji, oko 1865. godine]] Pojedini dijelovi današnjeg Alžira nalazili su se pod vlašću Osmanlijskog carstva tokom perioda dužeg od tri vijeka, od 1516. do 1830. godine. 1516. godine turski plaćenici Oruk Barbarosa i Hajrudin Barbarosa, koji su uspješno djelovali pod Hafsidima, bazu svojih operacija prebacili su u Alžir. Uspjeli su da preuzmu Jijel i Alžir od Španaca, ali su na kraju preuzeli i potpunu kontrolu nad gradom i okolinom, prisiljavajući bivšeg vladara Abu Hamo Musu III, vladara dinastije Bani Zijad da napusti to područje. Kada je Oruk Barbarosa ubijen 1518. godine tokom invazije na Tlemcen, naslijedio ga je Hajrudin Barbarosa na položaju vojnog komandanta Alžira. Osmanlijski sultan ga je promovisao na položaj beglerbega pri čemu je dobio i kontigent od 2.000 janjičara. Uz pomoć janjičara, Hajrudin je osvajio cijelu oblast između Konstantina i Orana, iako je grad Oran ostao pod španskom kontrolom do 1791. godine.
Sljedeći beglerbeg je bio Hajrudinov sin Hasan, koji je poziciju preuzeo 1544. godine. Do 1587. godine područjem su upravljali službenici koji su vladali bez nekih ograničenja. Nakon toga, uz instituciju redovne osmanlijske administracije, područjem su upravljali službenici nazivani paše, periodom koji je trajao tri godine. Paše su vladale uz pomoć janjičara, u Alžiru poznatih kao ‘’ojaq’’ a predvođeni su agama. Nezadovoljstvo među janjičarima je poraslo sredinom 1600-ih, zbog neredovnog plaćanja, a revolti su se ponovili i protiv paše. Kao rezultat toga, aga optužuje pašu zbog korupcije i nesposobnosti.
Kuga je više puta zahvatala gradove Sjeverne Afrike. Alžir je izgubio od 30.000 do 50.000 stanovnika tokom perioda pojave kuge u periodu 1620 – 1621. i pretrpio visoku stopu smrtnosti stanovništva tokom perioda 1654-57, 1665, 1691 i 1740-1742. godine.
Francuska kolonizacija (1830–1962)
Kao tzv. Casus belli odnosno povod da se napadne Alžir Francuzima je poslužio događaj u kojem je uvrijeđen njihov konzul. Pod tim izgovorom, Francuzi su 1830. napali Alžir. Alžirska trgovina robljem i piraterija su prestali francuskim osvajanjem Alžira. Zauzimanje Alžira od strane francuske vojske potrajalo je duži vremenski period i dovelo do značajnog krvoprolića. Kombinacija francuskog nasilja i epidemija bolesti dovela je do toga da se populacija autohtonog alžirskog stanovništvo tokom perioda između 1830. i 1872. godine smanjila skoro za trećinu. Historičar Ben Kiernan je o francuskom osvajanju Alžira napisao sljedeće: "Do 1875. završeno je francusko osvajanje Alžira. Od početka okupacije 1830, tokom rata stradalo je oko 825.000 autohtonih Alžiraca." Populacija Alžira, koja je 1830. godine iznosila oko 1,5 miliona, dostigla je brojku od skoro 11 miliona 1960. godine. Francuska politika okupacije Alžira se zasnivala na tzv. "civilizaciji" zemlje. Tokom ovog perioda formirana je mala, ali uticajna francuska autohtona elita, sastavljena od Berbera, uglavnom Kabila. Kao posljedica toga, francuska vlada je favorizovala Kabile. Oko 80% svih izgrađenih škola u tom periodu izgrađeno je upravo za Kabile.
Krajem 19. i početkom 20. vijeka udio Evropljana u stanovništvu Alžira iznosio je skoro petinu ukupnog stanovništva. Ovim naseljavanjem cilj francuske vlade bio je da Alžir postane asimilovani dio Francuske, a to je uključivalo i značajne investicije u obrazovanju posebno nakon 1900. godine. Domaće stanovništvo je u velikoj mjeri pružalo otpor kulturološkoj i vjerskoj asimilaciji i za razliku od drugih kolonizovanih zemalja u centralnoj Aziji i Kavkazu, Alžir je zadržao svoje individualne vještine i relativno intenzivnu poljoprivredu zasnovanu na ljudskom radu.
Postepeno, nezadovoljstvo muslimanskog stanovništva, koje nije imalo politički i ekonomski status u kolonijalnom sistemu, dovelo je do zahtjeva za većom političkom autonomijom i eventualnom nezavisnosti od Francuske. U maju 1945, ustanak protiv okupacionih francuskih snaga je ugušen od strane francuske vlasti pri čemu je nad pobunjenicima počinjen Masakr u Sétifu i Guelmu. Tenzije između dvije grupe stanovništva su se nastavile a poslije i kulminirale 1954. godine, kada su se desili i prvi događaji procesa koji će se kasnije nazvati alžirski rat za nezavisnost.
U ratu je stradalo nekoliko stotina hiljada Alžiraca. Historičari, poput Alistair Horne i Raymond Arona, tvrde da je stvarni broj alžirskih žrtava daleko veći od podataka Fronta za nacionalno oslobođenje i zvaničnih francuskih procjena, ali je manji od 1 miliona smrtnih slučajeva koje je potvrdila alžirska vlada nakon nezavisnosti. Horne procjenjuje da su alžirske žrtve tokom razdoblja od osam godina bile oko 700.000. ljudi.
Rat protiv Francuske vlasti završen je 1962. godine, kada je Alžir nakon sporazuma iz Éviana iz marta 1962. i referenduma o samoopredjeljenju u julu 1962. godine ostvario potpunu nezavisnost od Francuske.
Period od 1962. do 1991.
Nakon što je izborena nezavisnost, prvi predsjednik Alžira bio je Ahmed Ben Bella. Nakon što je Maroko proglasio pravo na zapadni dio Alžira došlo je do Alžirsko-marokanskog pograničnog rata. Rat je potrajao nekoliko mjeseci, bez pobjednika s tim da Maroko nije ostvario proklamovano pravo na spornu teritoriju. Predsjednik Ben Bella je svrgnut 1965. od strane Houarija Boumediene, bivšeg saveznika i ministra odbrane. Pod prethodnim predsjednikom, vlada je postala u velikoj mjeri socijalistička i autoritarna dok Boumédienne nastavlja isti trend. Međutim, tokom vladanja predsjednik Houari Boumediene se mnogo više oslanja na vojsku koja mu pruža podršku dok se minimizira uloga partije i njena uloga svodi na simboličku ulogu. Kolektivizirao je poljoprivredu i pokrenuo masovnu industrijalizaciju. Objekti za ekploataciju nafte su nacionalizovani. Ovaj potez je bio posebno koristan za rukovodstvo Alžira nakon međunarodne naftne krize iz 1973. godine.
Tokom šezdesetih i sedamdesetih godina pod predsjednikom Houarijem Boumediene, Alžir je sproveo program industrijalizacije unutar socijalističke privrede koja se nalazila pod kontrolom države. Nasljednik Boumediena, Šadli Bendjedid, predstavio je neke liberalne ekonomske reforme. Promovisao je politiku arabizacije u alžirskom društvu i javnom životu. Nastavnici arapskog jezika, koji su dovedeni iz drugih muslimanskih zemalja, širili su konvencionalnu islamsku misao u školama.
Alžirska privreda postajala je sve više zavisna od nafte, što je dovelo do poteškoća tokom perioda kada je cijena ovog energenta bila niska. Ekonomska recesija izazvana padom svjetskih cijena nafte dovela je do alžirskih društvenih nemira tokom osamdesetih godina prošlog vijeka. Do kraja decenije, Bendjedid je uveo višestranački sistem. Razvile su se političke stranke, poput Islamskog fronta spasa (FIS), široke koalicije muslimanskih grupa.
Građanski rat (1991-2002) i period nakon toga
U decembru 1991. godine, Islamski front spasa dominirao je prvim od dva kruga parlamentarnih izbora. U strahu od izbora islamske vlade, vlasti su intervenisale 11. januara 1992. godine, poništavajući izbore. Tadašnji Predsjednik Alžira Bendjedid je podnio ostavku, a Visoko državno vijeće je postavljeno kao zamjena za predsjednika. Visoko državno vijeće je zabranilo Islamski front spasa usljed čega dolazi do pobune oružanog krila ove partije. U sukobu između ovog krila i vladinih oružanih snaga po procjenama stradalo je više od 100.000 ljudi. Islamski militanti su sproveli nasilnu kampanju uperenu protiv civilnog stanovništva. Sukob u Alžiru izazvao je međunarodnu intervenciju, naročito tokom krize u vezi sa Air Franceovim letom br. 8969, otmice koju je izvršila Oružana islamska grupa. Oružana islamska grupa proglasila je primirje oktobra 1997.
Naredni predsjednički izbori u Alžiru održani su 1999. godine na kojima je mandat predsjednika Alžira osvojio Abdelaziz Bouteflika. Izbori su od strane međunarodnih posmatrača i većine opozicionih grupa smatrani pristrasnim a predsjednik je akcenat stavio na obnovu političke stabilnosti u državi. Mnogi politički zatvorenici su pomilovani a oslobođeno je i nekoliko hiljada pripadnika oružanih grupa od krivičnog gonjenja i u nekoj mjeri su i amnestirani.
Bouteflika je ponovo izabran na predsjedničkim izborima u aprilu 2004, nakon kampanje zasnovane na programu nacionalnog pomirenja. Program je obuhvatao i ekonomske, institucionalne, političke i socijalne reforme sa ciljem modernizacije Alžira i povećanja životnog standarda. Ovim programom je obuhvaćena i druga inicijativa za amnestiju, Povelja o miru i nacionalnom pomirenju, koja je odobrena na referendumu u septembru 2005. godine. Povelja je ponudila amnestiju većini gerilaca i vladinih snaga bezbjednosti.