cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Želatinozna kapljičasta rožnjačna distrofija
Ispoljavanje
Čini se da je ovaj oblik amiloidoze rožnjače češći u Japanu.
Genetika
Brojne mutacije koje uzrokuju ovu bolest su opisane u genu M1S1 (TACSTD2), koji kodira tumor-pridruženi transduktor kalcijskog signala 2, ali nemaju svi pacijenti ove mutacije, što ukazuje na uključenost drugih gena.
Liječenje
Kod svih pacijenata javlja se ponavljanje bolesti u roku od nekoliko godina nakon transplantacije rožnjače. Za smanjenje recidiva, efikasna su mehka kontaktna sočiva.
NGC 6087
NGC 6087 (također poznat kao ESO 137-SC15) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Ravnalo. Prvo otkriće je napravio James Dunlop 8. maja 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 19
NGC 19 (također poznat kao IRAS 00080+3242, MCG 5-1-46, PGC 759 i UGC 98) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 220 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Andromeda. Najveći prečnik je 1,10 (70 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (38 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 20. septembra 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 3160
NGC 3160 (također poznat kao MCG 7-21-23, PGC 29830 i UGC 5513) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 318 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Mali lav. Najveći prečnik je 1,30 (120 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (28 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio R. J. Mitchell 27. marta 1854. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1635
NGC 1635 (također poznat kao IRAS 04375-0038, MCG 0-12-63, PGC 15773 i UGC 3126) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 153 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 1,40 (62 hiljade sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (58 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 1. januara 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
1644.
Godina 1644. (MDCXLIV) bila je prestupna godina koja počinje u petak po gregorijanskom kalendaru odnosno prestupna godina koja počinje u ponedjeljak po deset dana sporijem julijanskom kalendaru. To je jedna od osam godina nove ere koja, napisana rimskim brojevima, sadrži svaku rimsku cifru samo po jednom (1000(M)+500(D)+100(C)+(-10(X)+50(L))+(-1(I)+5(V)) = 1644).
lijevo|thumb|180px|William Penn
Kašalj
Kašalj predstavlja naprasnu, često sa ponavljanjem, spastičku kontrakciju grudne šupljine, koja ishoduje snažnim izbacivanjem zraka iz pluća, i obično je propraćena posebnim zvukom. Kašljanje je reakcija tijela na supstance koje iritiraju respiratorne puteve, najčešće dušnik. Kašalj je također izazvan zalogajem koji je skrenuo u dušnik umjesto u jednjak zbog poremećaja na epiglotisu. Frekventan i hroničan kašalj obično indiciraju na prisustvo bolesti. Kašljanje se može izvesti i svojevoljno.
Sportfreunde Lotte
Sportfreunde Lotte je njemački nogometni klub iz Lottea, Sjeverna Rajna-Vestfalija. Takmiči se u 3. Ligi, trećem rangu njemačkog nogometa.
Historija
Klub je osnovan 1929. godine kao gimnastički klub Turnverein Lotte. Nakon Drugog svjetskog rata je ponovo uspostavljen, te mijenja ime u VfL Sportfreunde Lotte 9. februara 1946. godine. Te godine uvode se dvije nove selekcije, nogometna i rukometna. Lotte osvaja Verbandsliga Westfalen (peti rang takmičenja) 1996. godine. Potom ostvaruje plasman u Oberliga Westfalen, te kasnije u Regionalliga West. Promociju u 3. Ligu ostvaruje u sezoni 2013-14. pobjedom u baražu nad ekipom Waldhof Mannheim.
Digitalna biblioteka
Digitalna biblioteka, koja se još naziva i internetska biblioteka, internet biblioteka, digitalno skladište ili digitalna kolekcija je online baza podataka digitalnih objekata koja može uključivati tekst, fotografije, audio, video, digitalne dokumente ili druge digitalne medijske formate ili biblioteke dostupne putem interneta. Objekti se mogu sastojati od digitiziranog sadržaja poput štampe ili fotografija, kao i originalno proizvedenog digitalnog sadržaja poput datoteka sačinjenih obradom teksta ili postova na društvenim mrežama. Osim pohranjivanja sadržaja, digitalne biblioteke pružaju sredstva za organiziranje, pretraživanje i preuzimanje sadržaja sadržanog u kolekciji.
Digitalne biblioteke mogu se jako razlikovati po veličini i obimu, a mogu ih održavati pojedinci ili organizacije. Digitalni sadržaj se može pohraniti lokalno, ili se može pristupiti daljinski putem kompjuterskih mreža. Ovi sistemi za pronalaženje informacija mogu međusobno razmjenjivati informacije kroz interoperabilnost i održivost.
1643.
Godina 1643. (MDCXLIII) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak po gregorijanskom kalendaru odnosno redovna godina koja počinje u nedjelju po deset dana sporijem julijanskom kalendaru.
lijevo|thumb|180px|[[Isaac Newton]]
Prsten moći
Jedini Prsten je napravio Sauron tokom Drugog doba, da bi bio u stanju dominirati Vilenjacima Međuzemlja. Prerušen kao Annatar ili Gospodar Poklona, pomogao je Vilenjačkim kovačima da naprave Prstene moći. Tada je sam napravio Jedini Prsten u vatri Klete gore. Pošto su ostali prstenovi bili izuzetno moćni, morao je staviti većinu svoje snage, života i volje u njeg da bi imao svoju pravu vrijednost. Dok god je Prsten prisutan, nemoguće je uništiti Saurona. Prsten je vjerovatno napravljen od čistog zlata, ali zbog količine moći u sebi, nemoguće ga je uništiti. Jedini način da se uništi je baciti ga u vatru Klete gore, odakle je i napravljen. Nije imao nikakve dragulje, ali se mogao prepoznati malim testom: kada bi se zagrijao, na njemu su se pojavljivala slova, pisana u Crnom govoru Mordora:
Ash nazg durbatulûk, ash nazg gimbatul,
ash nazg thrakatulûk, agh burzum-ishi krimpatul.
Tri Prstena za prste Kraljeva vilin-vrste pod nebesima što sjaju,
Sedam za vladare Patuljaka u dvoru njihovom kamnom,
Devet za Smrtne Ljude koje smrt čeka na kraju,
Jedan za Mračnog Gospodara na njegovom prijestolu tamnom
U Zemlji Mordor gdje Sjenke traju.
Jedan Prsten da svima gospodari, jedan za svima seže,
Jedan Prsten da sve okupi i u tami ih sveže.
Prsten ima moć prije svega da nametne volju Nosioca Prstena iznad svake druge. Prsten moći posjeduje svoj um, i korist ga da se vrati svom gospodaru, kada smatra da mu Nosioc ne može više pomoći u cilju. Prsten također može nosiocu dati mogućnost da razumije druge jezike, također i da omogući čitati misli. Ipak, Prsten nije svemogućan, s ozbirom da je Sauron dok ga je nosio, bio uništen dva puta u Drugom dobu.
Bliski istok
mini|desno|250p|Bliski istok
Bliski istok je sačinjen od država na južnom i istočnom dijelu Sredozemnog mora te se pruža od Sredozemnog mora do Perzijskog zaljeva. Bliski istok je podregion Afrike i Evroazije tj. Azije i Sjeverne Afrike. Tri osnovne kulture Bliskog istoka su perzijska, arapska i turska. Ove tri različite kulturne jedinice također imaju i korjenito različite jezike i narodnosti tj. perzijska, turska, i arapska.
Većina definicija koja podrazumjeva Bliski istok se odnosi na grupu nacija od jugozapadne Azije od Irana do Egipta pa je po tome Egipat također dio Bliskog Istoka dok se ostale sjevernoafričke države kao što su Libija, Tunis i Maroko podrazumijevaju dijelom sjevernoafričkih nacija.
Definicije pojma
Encyclopædia Britannica definiše da Bliski Istok uključuje: Bahrein, Kipar, Egipat, Pojas Gaze, Iran, Irak, Palestinu, Izrael, Jordan, Kuvajt, Liban, Libiju, Oman, Katar, Saudijsku Arabiju, Sudan, Siriju, Tursku, Ujedinjene Arapske Emirate, Zapadnu obalu, i Jemen.
The Beatles
The Beatles su bili britanska rok-grupa  aktivna tokom 1960-ih u Liverpoolu. Članovi grupe su bili John Lennon, Paul McCartney, George Harrison i Ringo Starr. Smatraju se najutjecajnijom grupom svih vremena i bili su sastavni dio u razvoju kontrakulture 1960-ih i priznanju popularne muzike kao umjetničkog stila. Sa utjecajima skifflea, beata i rokenrola iz 1950-ih, njihov zvuk inovativno je uključivao elemente klasične muzike i tradicionalnog popa. Grupa je također istraživala muzičke stilove u rasponu od narodne i indijske muzike do psihodelije i hard-roka. Kao pioniri u snimanju, pisanju pjesama i umjetničkoj prezentaciji, Beatlesi su revolucionirali mnoge aspekte muzičke industrije i često su predstavljani kao vođe pokreta mladih i sociokulturnih pokreta tog doba.
Historija
Lennon sreće McCartneyja pred kraj 1950-ih i nagovora ga da mu se pridruži u Lennonovoj grupi The Quarrymen u julu 1957. Nakon prilično beznačajne tri godine grupa dobija ime The Beatles i sastoji se od Lennona, McCartneyja, Harrisona i bubnjara Pete Besta. U augustu 1962. Ringo Starr zamjenjuje Besta.
Beatlesi završavaju svoj prvi album, "Please Please Me" 11. februara 1963. Drugi singl s tog albuma, istog imena kao i album, postaje veliki hit. Brojne druge pjesme, poput "Love me Do", "P.S. I Love You", "I Want To Hold Your Hand", "She Loves You", "Can't Buy me Love", i "And I Love Her", također postaju vrlo popularne. Godine 1964. Beatlesi snimaju svoj prvi američki album i sviraju u TV-emisiji poznatog Eda Sullivana. 73 miliona Amerikanaca gledaju tu epizodu. Te godine Beatlesi čak snimaju i film, "Noć nakon teškog dana" ("A Hard Day's Night"). Senzacija i fenomen Beatlesa dobija naziv "Beatlemanija".
Beatlesi 2. juna 1967. objavljuju album koji mnogi smatraju jednim od najboljih i najvažnijih svih vremena: "Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band". "Sgt. Peppers" uskoro postaje najpopularniji album svih vremena. U historiji rocka "Sgt. Peppers" važan je zbog toga što je bio prvi popularni rock koncept album i time otpočeo klasični rock pokret.
Menadžer Beatlesa Brian Epstein umire 27. augusta 1967. Epstein je do tada upravljao svaki aspekt njihove karijere, i posljedice njegove smrte su bile značajne. No, kasniji albumi Beatlesa ne opadaju u popularnosti. Pjesma "Hey Jude" postaje najpopularnija Beatles pjesma svih vremena. Ipak, na albumima poput "The Beatles" (Poznatiji kao "bijeli album"), i "Magical Mystery Tour", očigledno je da članovi Bitlsa počinju da slijede svoje sopstvene interese.
The Beatles snimaju svoj posljedni album, "Abbey Road", u julu 1969. Beatlesi se zvanično rastaju 1970. Kasnije te godine, razne ranije pjesme su bile objavljene kao dio novog albuma, "Let it Be". Svi članovi Beatlesa zatim počinju vlastite karijere. John Lennon je imao najuspješnije albume, ali McCartny, Harrison, i Starr su također imali zapažene albume. Ljubitelji Beatlesa širom svijeta su očekivali da će se članovi Beatlesa možda ponovo okupiti i održati jednu posljednju svjetsku turneju. Nažalost, ubistvo Lennona 8. decembra 1980. prekida te nade.
Nogometna reprezentacija Japana
Nogometna reprezentacija Japana predstavlja Japan na međunarodnim nogometnim takmičenjima i pod upravom je nogometnog saveza Japana.
Trenutni sastav
Spisak nogometaša koji su učestvovali na SP 2014:
Statistika igrača
Zadnja izmjena 28. juni 2014. {{legend|#CFECEC|Aktivni reprezentativci|border=#AAAAAA}}
Selektori
Posljednja izmjena 27. decembar 2013.
Kovačevo Selo
Kovačevo Selo je naseljeno mjesto u gradu Tuzli, Bosna i Hercegovina.
IC 1410
IC 1410 (također poznat kao PGC 1080332) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 372 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodolija. Najveći prečnik je 0,50 (54 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (32 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 19. septembra 1892. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
HIST1H4F
Histon H4 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom HIST1H4F sa hromosoma 6.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 103 aminokiseline, a molekulska težina  11.367 Da.
Funkcija
Histoni su osnovni jedarni proteini koji su odgovorni za nukleosomsku strukturu hromosomskog vlakna kod eukariota. Dvije molekule svakog od četiri jezgarna histona (H2A, H2B, H3 i H4) formiraju oktamer, oko kojeg je omotano oko 146 bp DNK u ponavljajuće jedinice, zvane nukleosomi. Linkerski histon, H1, stupa u interakciju s DNK-linkera između nukleosoma i funkcionira u zbijanju hromatina u strukture višeg reda. Ovaj gen je bez introna i kodira člana porodice histona H4. Transkripti ovog gena nemaju poliA repove, ali umjesto toga sadrže palindromski terminacijski element. Ovaj gen nalazi se u velikom klasteru histonskih gena na hromosomu 6.
1642.
Godina 1642. (MDCXLII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu po gregorijanskom kalendaru odnosno redovna godina koja počinje u subotu po deset dana sporijem julijanskom kalendaru.
lijevo|thumb|180px|Sulejman II, sultan Osmanlijskog Carstva
Aleksitimija
Aleksitimija (grč. λέξις - riječ, govor, i θυμός - duša, kao centar osjećanja i misli) jest termin koji je 1973. skovao psihoterapeut Peter Sifneos da opiše stanje nedostatka razumijevanja, procesuiranja i opisivanja emocija.
Klasifikacija
Aleksitimija se smatra osobinom ličnosti koja osobe dovodi u opasnost od drugih medicinskih i psihičkih poremećaja, istovremeno smanjujući vjerovatnost da će ta osoba reagirati na konvencionalne tretmane za druge uvjete, odnosno stanja. Ona nije klasificirana kao duševni poremećaj u DSM-u (Dijagnostički i statistički priručnik za duševne bolesti). To je dimenzionalna osobina ličnosti koja u stepenu ozbiljnosti varira od osobe do osobe. Mjerenje tog stepena može se izvršiti raznim upitnicima, kao što su Toronto aleksitimijska ljestvica (TAS-20), Bermond-Vorstov upitnik za aleksitimiju (BVAQ) ili Observer Alexithymia Scale (OAS) Aleksitimiju definiraju :
U istraživanjima na općoj populaciji utvrđeno je da na stepen aleksitimije utječe dob, ali ne i spol; stope aleksitimije kod zdravih ispitanika pronađene su u sljedećim odnosima: 8.3% (2 od 24 osobe), 4.7% (2 od 43), 8.9% (16 od 179) i 7% (4 od 56). Tako je više studija pokazalo da je stopa učestalosti aleksitimije manja od 10%. Manje čest nalaz sugerira da možda postoji veća učestalost aleksitimije kod muškaraca nego kod žena, što može objasniti poteškoće kod nekih muškaraca u "opisivanju osjećaja", ali ne i u "identificiranju osjećaja", u kojem muškarci i žene pokazuju slične sposobnosti.
Koncept aleksitimije u jakom je obrnutom odnosu s konceptima psihološke mislenosti i emocionalne inteligencije i M. Bagby i G. Taylor tvrde da postoji "snažna empirijska potpora tome da je aleksitimija prije stabilna osobina ličnosti nego posljedica psihološkog problema". Ostala mišljenja se razlikuju i mogu pokazati dokaze da to može ovisiti o stanju. Bagby i Taylor također sugeriraju da možda postoje dvije vrste aleksitimije: "primarna aleksitimija", koja je trajna psihološka osobina i ne mijenja se tokom vremena, i "sekundarna aleksitimija", koja je ovisna o stanju i nestaje nakon što se promijenila stresna situacija koja ju je izazvala. Ove dvije manifestacije aleksitimije zovu se još i aleksitimija "osobine" i aleksitimija "stanja".
Opis
Tipični nedostaci mogu uključivati probleme s identificiranjem, opisivanjem i bavljenjem vlastitim osjećajima, često obilježene nedostatkom razumijevanja osjećaja drugih ljudi, zatim teškoće u pravljenju razlike između osjećánjā i tjelesnih odraza emotivnog uzbuđenja, brkanje fizičkih osjećaja, često povezano s emocijama, manjak snova ili fantazija zbog sužene mašte i konkretno, realistično, logično razmišljanje, često uz isključenje emocionalne reakcije na probleme. Oni koji imaju aleksitimiju sanjaju vrlo logične i realne snove, kao što su odlazak u dućan ili uzimanje obroka. Klinička ispitivanja sugeriraju da su upravo strukturna obilježja snova ono što najbolje karakterizira aleksitimiju, više nego sposobnost da ih se sjetimo.
Connecticut
Connecticut (fonol.: Konektikat, CT) je savezna država na sjeveroistoku SAD-a. Connecticut na zapadu graniči sa saveznom državom New York, na sjeveru sa saveznom državom Massachusetts, a na istoku sa saveznom državom Rhode Island. Na jugu izlazi na Atlantski okean. Glavni grad ove američke savezne države je Hartford, a ostali veći gradovi su: New Haven, New London, Norwich, Stamford, Waterbury, Torrington i Bridgeport. U Connecticutu je osnovano ukupno 169 gradova. Postoji jak građanski ponos i ekonomsko takmičenje između Hartforda i New Havena, koje postoji sve od dana kada su ovi gradovi dijelili zajedničko mjesto kao glavni grad ove države, te od vremena kada su New Haven i Hartford bili dvije odvojene kolonije.
Aleksitimija
Opis
Prema Henryju Krystalu, pojedinci koji pate od aleksitimije razmišljaju na operativan način i mogu izgledati superprilagođeni za stvarnost. U psihoterapiji, međutim, kognitivna uznemirenost postaje očita jer su pacijenti skloni tome da prepričaju trivijalne, hronološki poredane akcije, reakcije i događaje iz svakodnevnog života s monotonim detaljima. Općenito, ovim osobama nedostaje imaginacije, intuicije, empatije i fantazije za ispunjenje nagona, naročito u odnosu na predmete. Umjesto toga, izgledaju orijentirani prema stvarima i čak tretiraju sebe kao robote. Ovi problemi ozbiljno ograničavaju njihovu reakciju na psihoanalitičku psihoterapiju; psihosomatske bolesti ili zloupotreba droga često se pogoršaju ako oni uđu u program psihoterapije.
Česta zabluda o aleksitimiji jest da su "zaražene" osobe potpuno nesposobne verbalno izraziti emocije i da čak mogu ne uspjeti prepoznati da ih doživljavaju. Čak i prije kovanja termina, Sifneos je primijetio (1967) da su pacijenti često spominjali stvari kao što su tjeskoba ili depresija. Razlikovni faktor bila je njihova nemogućnost da odu dalje od uobičajenih ograničenih pridjeva kao što su "sretan" ili "nesretan" kad opisuju ova osjećanja. Ključna stvar jest da aleksitimičari imaju jako slabo izdiferencirane osjećaje, što ograničava njihovu mogućnost da ih razlikuju i opišu drugima. To doprinosi osjećaju emocionalnog odmaka od sebe i otežanosti povezivanja s drugima, što aleksitimiju čini negativno povezanom sa zadovoljstvom životom čak i kada su depresija i drugi zbunjujući faktori pod kontrolom.
Pitanja vezana za međuljudske odnose
Prema Vanheuleu, Desmetu i Megancku (2006), aleksitimija stvara međuljudske probleme jer ove osobe izbjegavaju bliske emotivne veze, ili, kad zaista oforme vezu s drugima, skloni su se u njoj postaviti ili kao zavisni ili dominantni ili bezlični član, "tako da veza ostane površna" O neodgovarajućoj "diferencijaciji" između sebe i ostalih kod aleksitimičara pisali su Blaustein i Tuber (1998) te Taylor i drugi (1997). U jednoj studiji velika grupa aleksitimičara popunila je 64-eročlani Inventar međuljudskih problema (IIP-64), iz kojeg je izvučen zaključak da su "dva međuljudska problema značajno i čvrsto povezana s aleksitimijom: hladno/distancirano te nesamopouzdano društveno funkcioniranje. Sve ostale stvari iz IIP-64 nemaju značajne veze s aleksitimijom."
Sifneos je istraživao i haotične međuljudske odnose. Zbog inherentnih teškoća u identificiranju i opisivanju vlastitih i tuđih emocionalnih stanja, aleksitimija negativno utječe na zadovoljstvo u vezi kod parova.
Jedna studija iz 2008. pokazala je da je aleksitimija u suodnosu s umanjenim razumijevanjem i pokazivanjem naklonosti u vezi i da ta umanjenost pridonosi slabijem mentalnom zdravlju, slabijem osjećaju blagostanja u vezi i manjem kvalitetu veze.
Neki pojedinci koji rade za organizacije u kojima je kontroliranje emocija norma mogu pokazati ponašanje nalik aleksitimiji, a da ne budu aleksitimični. Vremenom, međutim, nedostatak samoizražavanja postaje dio njihovog svakodnevnog života i na kraju završe tako što izgube originalni vlastiti identitet.
U tjelesnoj ili duševnoj bolesti
Aleksitimija se često dešava zajedno s drugim poremećajima, s reprezentativnim omjerom od 85% slučajeva iz spektra autističnih poremećaja, 40% kod PTSP-a, 63% kod neurotične anoreksije, 56% kod bulimije, 45% kod većeg depresivnog poremećaja, 34% kod paničnog poremećaja i 50% kod ovisnika.
Istraživanja pokazuju da se aleksitimija preklapa s Aspergerovim sindromom. U studiji iz 2004. Uta Frith uočila je preklapanje, kao i to da je barem polovina onih iz grupe s Aspergerovim sindromom na TAS-20 testu dobila rezultate koji bi ih svrstali u ozbiljno oštećene osobe. Fitzgerald i Bellgrove istakli su da "Aspergerov sindrom, kao i aleksitimiju, također karakteriziraju smetnje u govoru i jeziku i društvenim odnosima i vezama." Hill i Berthoz složili su se s Fitzgeraldom i Bellgroveom izjavivši da "postoji određeni vid preklapanja između aleksitimije i Aspergerovog sindroma". Također su ukazali na studije koje su otkrile oslabljenu vještinu tzv. Teorije uma u aleksitimiji, neuroanatomski dokaz koji ukazuje na zajedničku etiologiju i slične nedostatke u društvenim vještinama. Tačna priroda preklapanja još je neizvjesna. Aleksitimične osobine u Aspergerovom sindromu mogu biti povezane s depresijom ili tjeskobom; faktori posredovanja su nepoznati i moguće je da je aleksitimija predispozicija za tjeskobu.
Aleksitimija je povezana s određenim poremećajima ličnosti, ovisničkim poremećajima, nekim poremećajima tjeskobe i seksualnim poremećajima, kao i s nekim tjelesnim bolestima, kao što su povišen krvni pritisak, upalna bolest crijeva i funkcionalna dispepsija. Također je povezana sa psihosomatskim poremećajima, kao što su migrenske glavobolje, krstobolja, sindrom iritacije crijeva, astma, mučnina, alergije i fibromijalgija (bol u mišićima i vezivnom tkivu).
Uzroci
Nejasno je šta uzrokuje aleksitimiju, ali je predloženo nekoliko teorija. Postoji dokaz i za genetsku osnovu (što znači da su neki ljudi predisponirani da razviju aleksitimiju), ali i za uzroke iz okoline.
McDougall je primijetila da su sva dojenčad (engl. infants) rođena s nemogućnošću da identificiraju, organiziraju i govore o svojim emocionalnim iskustvima (riječ infant dolazi od latinskog "onaj koji ne govori") i da su "zbog njihove nezrelosti neizbježno aleksitimična". Na osnovu ove činjenice McDougall je 1985. predložila mišljenje da bi aleksitimični dio odrasle osobe mogao biti "iznimno zaostala i infantilna psihička struktura". Prvi jezik dojenčeta jesu neverbalni izrazi lica. Majčino emotivno stanje važno je u određivanju pravca u kojem bi se dijete moglo razvijati. Zanemarivanje ili ravnodušnost prema različitim promjenama u dječijim izrazima lica i bez odgovarajuće povratne informacije može proizvesti "nestanak" izraza lica koje dijete manifestira. Sposobnost roditelja da reflektiraju svijest o sebi na dijete još je jedan važan činilac. Ako odrasla osoba nije u stanju prepoznavati i razlikovati emocionalne izraze kod djece, to može utjecati na sposobnost djeteta da razumije emocionalne izraze.
Iako su uključeni i neurološki i genetski i faktori iz okoline, uloga posljednjih dvaju u razvoju aleksitimije još uvijek je nejasna. Rezultati iz uzorka danskih blizanaca baziranog na velikoj populaciji sugeriraju da genetski faktori imaju primjetan i sličan utjecaj na sve aspekte aleksitimije. Iako sugeriraju umjereni utjecaj zajedničkih faktora iz okoline, rezultati su u skladu s općim nalazom prema kojem su utjecaji iz okoline na većinu psihičkih osobina prvenstveno nezajedničkog nego zajedničkog tipa. Jedan hipotetski utjecaj iz sredine jest povreda glave; osobe koje pretrpe traumatsku povredu mozga imaju 6 puta veću vjerovatnoću da će ispoljiti aleksitimiju.
HIST1H4C
Histon H4 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom HIST1H4C sa hromosoma 6.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 103 aminokiseline, a molekulska težina 11.367 Da.
1641.
Godina 1641. (MDCXLI) bila je redovna godina koja počinje u utorak po gregorijanskom kalendaru odnosno redovna godina koja počinje u petak po deset dana sporijem julijanskom kalendaru.
thumb|lijevo|180px|Anthonis van Dyck, flamanski slikar
Edgar Ætheling
Edgar II (Edgar Ætheling; 1051–1126) bio je neokrunjeni engleski kralj.
Edgar je bio unuk engleskog kralja Edmunda II Željeznobokog koji se tokom vladavine danskih kraljeva rodio u progonstvu u Mađarskoj. Edvard III Ispovjednik ga je tokom svoje vladavine doveo na svoj dvor i proglasio svojim nasljednikom.
Nakon bitke kod Hastingsa i smrti kralja Harolda II, kraljevsko vijeće (Witenagemot) je dana 14. oktobra 1066. Edgara proglasilo nasljednikom Harolda II pod imenom Edgar II. Kako su u bici kod Hastingsa poginuli mnogi viđeniji anglosaski plemići, otpor Vilimu, normandijskom vojvodi je bio slab i potpuno obeshrabren. U toj situaciji Edgar, koji je bio premlad, a uz to slaba karaktera i uticaja, nije imao moći organizirati odbranu i oduprijeti se moćnim Normanima.
Edgar nikada nije bio okrunjen za engleskog kralja jer je Vilim I Osvajač već do Božića 1066. pokorio Englesku i bio priznat za kralja Engleske.
NGC 7573
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
1640.
Godina 1640. (MDCXL) bila je prestupna godina koja počinje u nedjelju po gregorijanskom kalendaru odnosno prestupna godina koja počinje u srijedu po deset dana sporijem julijanskom kalendaru.
thumb|lijevo|180px|Leopold I, car Svetog Rimskog Carstva thumb|lijevo|180px|Peter Paul Rubens, autoportret
Šićki Brod
Šićki Brod je naseljeno mjesto u gradu Tuzli, Bosna i Hercegovina.
PM Makarov
PM Makarov (Pištolj Makarova; rus. Пистолет Макарова ПМ) je poznati sovjetski poluautomatski pištolj uveden u upotrebu 1951.
Šićki Brod
Historija
Naselje Šićki Brod je nastalo izdvajanjem iz naselja Tuzla.
PM Makarov
Makarov je razvijen za metak kalibra 9×18 mm, izvedenice njemačkog metka 9×18 mm Ultra, razvijanog tokom Drugog svjetskog rata, kojem je bio cilj proizvesti metak za pištolj bez bravljenja cijevi. Njemački su uzori, osim u metku, vidljivi i u koncepciji samog pištolja (Walther PP/PPK). No slijedeći rusku školu oružarstva, učinjene su preinake i pojednostavljenja konstrukcije, pogotovo mehanizma za opaljenje, što je rezultiralo velikom silom okidanja kod dvostrukog djelovanja. Pištolj je konstruisao Nikolaj Fedorovič Makarov.
Koliko je pojednostavljena konstrukcija i rastavljanje pištolja do najmanjeg dijela, vidljivo je u korisničkim uputama koje su izdale oružane snage bivšeg DDR-a. Za potpuno rastavljanje treba samo šipka za čišćenje, originalno izdana uz pištolj. Bez obzira na grubu izradu, velike tolerance i tvrdo opaljivanje pištolj Makarov je pouzdano oružje koje neće “izdati” korisnika, a radit će, kako u Sibiru tako i u Sahari, a sve uz minimalno održavanje. Uz bivši DDR, pištolj Makarov je izrađivan u NR Kini i Bugarskoj. Bugarska verzija se od originala razlikuje samo po oznakama, što ne čudi znajući da su sovjetski kontrolori nadzirali proizvodnju pješadijskog oružja po sovjetskoj licenci u Bugarskoj do kraja 1980-ih godina prošlog stoljeća.
Glavni su mu djelovi: spremnik, branik okidača, mehanizam za okidanje, navlaka sa zatvaračem, ciljnici (zbog svoje male dužine su više izraženiji), povratna opruga, cijev i rukohvat.
Divergencija (čvor)
U umjetnosti:
Jaroslav Čermák
mini|Jaroslav Čermák Jaroslav Čermák (1. septembar 1830 - 23. april 1878) je bio češki slikar prije svega poznat po slikama historijske tematike. Mnoga njegova dijela izložena su u Narodnoj galeriji u Pragu. Jedno vrijeme je proveo u Dalmaciji.
Leoben (okrug)
Okrug Leoben je politički i upravni okrug koji se nalazi u sjeverozapadnom dijelu austrijske pokrajine Štajerske.
Historija
Okrug se do 31. decembra 2012. godine sastojao od 19 općina. Po projektu Vlade Štajerske iz aprila 2012. godine o smanjenju broja općina, općine Gai i Hafning bei Trofaiach pripojile su se Trofaiachu.
Od 2015.
700px|centar|mini|Općine u okrugu Leoben nakon teritorijalne reforme 2015.
1639.
thumb|lijevo|180px|Osmanlijski sultan [[Mustafa I umro je 20. januara 1639.]]
Johannesburg
Johannesburg je najnaseljeniji grad u Južnoafričkoj Republici i drugi po naseljenosti u Podsaharskoj Africi, odmah iza Lagosa. Lokalno stanovništvo je nazvalo grad i "Džo'burg", "Džozi" i "eGoli". Johannesburg je i glavni grad pokrajine Hauteng (Gauteng), najimućnije provincije u Južnoj Africi, i sjedište Ustavnog suda. To je jedan od najnovijih metropola u svijetu, i spada među malehni broj gradova koji se ne nalaze blizu morske obale ili veće rijeke.
Johannesburg je i po površini i po broju stanovnika veliki grad. Sa periferijom je veličine oko 100 km sa 50 km, i broji preko tri miliona stanovnika. Disproporcija je zbog toga što su rijetka naselja sa kućama naslonjenim jedne na druge. Po pravilu su okružene velikim brežuljkastim dvorištima i okućnicama, projektovanim tako da niko nikoga ne vidi i ne uznemirava. Uglavnom su sa bazenima.
Cijeli grad je prepun drveća i to najčešće drveta jakarande (Jakaranda), koja u proljeće cijeli grad svojim cvijetom boji u ljubičasto. Centar, koji obilježavaju visoki SABC antenski toranj sa vidikovcem i telekomunikacioni toranj na Hilbrou (Hillbrow), svojim poslovnim zgradama arhitektonski nalikuje na sjevernoameričke gradove. U njemu se nalazi Muzej Afrike, najznačajniji muzej kulture i historije Johannesburga, gdje možete upoznati historiju grada iz svih uglova, ili naprimjer naučiti koja je razlika između Bantu i Zulu plemena, razliku između Bura i Holanđana, itd.
Južnije od centra se nalazi "Grad zlatnog grebena" (Gold Reef City), rudnik zlata koji je tek skoro otvoren za turiste, jer je bio u upotrebi. Kažu da iz aviona čitav ovaj predio na suncu sija zlatnim sjajem, jer je veliki dio rude dosta bogate zlatom kao jalovina odlagan i rasipan po okolini. Na istom mjestu se nalazi i Muzej aparthejda.
U zapadnom dijelu grada nalazi se New Town; neki ga nazivaju azijskom četvrti, gdje je Gandi otpočeo svoju nenasilnu borbu protiv kolonijalista i dosta je spomenika iz tog doba. Lavove možete vidjeti u Parku lavova, a ostalu afričku faunu u gradskom zoološkom vrtu. Johannesburg je bogat velikim parkovima i oazama mira.
Historija i zlatna groznica
mini|Prvo nalazište zlata iz 1886. godine. Historija Johannesburga počinje 1886. godine, onoga trena kada je George Walker zapeo za komad zlatne rude na svom imanju u Witwaterstandu. Voker je zapeo na mjestu na kojem će kasnije biti iskopano 40% svjetskog zlata.
Zlato se na teritoriji Južne Afrike i Johannesburga traži još od 1852. sa promjenljivim uspjehom, jer su ga svi očekivali u grumenastom ili pjeskovitom stanju, kao na drugim sličnim nalazištima širom svijeta. Međutim, ono je bilo tu, pod nogama, u crvenoj zemlji po kojoj su hodali, samo u malo drugačijem obliku. Georgeu Walkeru i njegovom prijatelju Georgeu Hanibolu je zbog ovoga trebalo dosta truda da sakupe ljude i sredstva za ulaganja. Probleme su stvarale i tadašnje burske vlasti, koje su i same donekle strahovale od pronalaska zlata, jer su sumnjale da bi u slučaju njegovog otkrića teritoriju morale prepustiti tada moćnijim Britancima, što se kasnije i desilo.
Kada je bilo jasno o kakvom se velikom nalazištu radi, za veoma kratko vrijeme ovu je teritoriju naselilo više od stotinu hiljada kopača i njihovih porodica, iako do Randa nije bilo nikakvih puteva. Vrlo brzo se iz haosa stvorio grad velikog potencijala. Ipak, nisu se svi obradovali zlatu. Crno domicilno stanovništvo je odmah porobljeno i otjerano u rudnike, a tih su se navika bijelci, u ovom ćošku svijeta, teško odvikavali.
Život u gradu
mini|Pogled na centralni dio Johannesburga iz vazduha. U jednom od zvaničnih propagandnih turističkih letaka piše: "Johannesburg je mjesto gdje možete da doživite Afriku i pijete čistu vodu iz česme". Čitavo mjesto je čisto i uredno, i na snazi su zapadni standardi u higijeni.
Cijene u gradu su dosta niže od evropskih, a kvalitet robe i namirnica je isti, ili čak i viši. U Johannesburgu standard bijelaca se može uporediti sa zapadnoevropskim ili bolje rečeno sa sličnim gradovima u SAD. Bijela manjina i dalje živi i uživa veće ekonomske privilegije i bilo bi nerealno očekivati da se standard preko noći poravna, pa je nemoguće pričati o nekoj srednjoj vrijednosti kao mjerilu kvaliteta života. Cijene rada su dosta pale posljednjih godina, jer je sve veći broj vlasnika koji prave kompromise sa svojim egom zbog zarade i jeftinijeg crnog radnika.
Život bez automobila je jednostavno nezamisliv i zbog toga što do skoro u gradu nije bilo nikakve vrste javnog prevoza. Danas postoji uspostavljen autobuski saobraćaj, ali je i dalje glavni gradski prijevoz taksi. Vozi se lijevom stranom; većinom su vozila evropskih marki koje imaju svoje fabrike u JAR. To je bio način da se zaobiđu ondašnje sankcije Ujedinjenih nacija, uvedene zbog aparthejda, pa je JAR dugo vremena bila jedina zemlja u kojoj se pored Njemačke proizvodio "Mercedes".
Noćni život
Noćni život Johannesburga je nešto posebno. Inače, ovo je onaj dio Afrike koji nije do kraja pokidao veze sa svojim kolonijalistima i poznat je po dobrom provodu. Valjda stoga što su tu tradicionalno dolazili većinom avanturisti, ljudi koji nisu mogli "s mirom sjediti kući". U Johannesburgu noćni provod počinje poslije 10 sati, a najpoznatija je ulica Rocky Street, sa velikim brojem noćnih barova i koktel klubova.
Magripski arapski jezik
Ime
Darija, derija ili delja znači "svakodnevni/razgovorni jezik" ; također se koristi i naziv ed-dārija ili darja. Odnosi se na bilo koju od vrsta kolokvijalnog magribskog arapskog jezika. Također u Alžiru i Tunisu vrste magribskog arapskog izravno se nazivaju jezicima. Slično je i u Egiptu i Libanonu da se vrste mashriqi arapskog izravno nazivaju jezicima. Na primjer, alžirski arapski će se zvati dzayri (alžirski), a tuniski arapski kao tounsi (tuniski), a egipatski arapski će biti masri (egipatski), a libanski arapski kao lubnani (libanonski).
Suprotno tome, kolokvijalni dijalekti drugih istočnih arapskih zemalja, poput Egipta, Jordana i Sudana, obično su poznati kao al-‘āmmīya, mada se i Egipćani svojim dijalektima mogu odnositi kao al-logha-d-darga.
Karakteristike
300px|mini|desno|Pregled raznih varijanti arapskog jezika, plave nijanse su magribske varijante Vrste magribskog arapskog (darija) imaju značajan stepen međusobne razumljivosti, posebno u susjednim predjelima (poput lokalnih dijalekata koji se govore u istočnom Maroku i zapadnom Alžiru ili istočnom Alžiru i sjevernom Tunisu ili južnom Tunisu i zapadnoj Libiji). Suprotno tome, govornici istočnih arapskih država (poput Egipta, Sudana, Levanta, Iraka i Arapskog poluotoka) i govornici marokanske darije, tuniske derje i naročito alžirske derje ne mogu se međusobno razumjeti jer proizlaze iz različitih supstrata i mješavine mnogih jezika (berberski, latinski (afrička romansa), stari arapski, turski, francuski, španski, mozarapski, talijanski i nigerijski-kongoski jezik). Neki lingvisti kao Charles A. Ferguson i William Marçais smatraju magribski arapski dariju nezavisnim jezikom.
Magribski arapski nastavlja se razvijati integrirajući nove francuske ili engleske riječi, posebno u tehničkim područjima, ili zamjenom starih francuskih i talijanskih/španskih riječi sa modernim standardnim arapskim riječima unutar nekih krugova. Magribski dijalekti koriste n- kao jedninski prefiks prvoga lica za glagole, razlikujući ih od levantinskih dijalekata i modernog standardnog arapskog jezika.
Odnos sa modernim standardnim arapskim i berberskim jezicima
Moderni standardni arapski jezik (al-Fusḥā) je primarni jezik koji se koristi u vladi, zakonodavstvu i pravosuđu zemalja u Magribu. Magribski arapski uglavnom je govorni i pučki jezik, mada se povremeno pojavljuje u zabavi i oglašavanju u urbanim područjima Alžira, Maroka i Tunisa. U Alžiru, gdje se magribski arapski podučavao kao poseban predmet pod francuskom kolonizacijom, postoje neki udžbenici na tom jeziku, ali ih alžirske vlasti više zvanično ne podržavaju. Magribski arapski sadrži berberski supstrat, koji predstavlja jezike koje su izvorno govorili domaći stanovnici Magriba prije usvajanja arapskog jezika. Osim toga, magribski arapski ima latinski substrat, koji je možda poticao iz afričke romanse koja se koristila kao urbana lingua franca tokom razdoblja Bizantijskog carstva.
Odnos sa stranim jezicima
Govornici magribskog arapskog često pozajmljuju riječi iz francuskog (u Maroku, Alžiru i Tunisu), španskog (u Maroku) i talijanskog (u Libiji i Tunisu) i spajaju ih prema pravilima svojih dijalekata s nekim iznimkama (poput pasivnog glasa, na primjer). Budući da nije uvijek napisano, ne postoji standard i slobodno se može brzo mjenjati i birati novi vokabular iz susjednih jezika. Ovo je pomalo slično onome što se dogodilo sa srednjim engleskim nakon Normanskih osvajanja.
1637.
thumb|lijevo|180px|Ferdinand II, car Svetog Rimskog Carstva
IC 1411
IC 1411 (također poznat kao MCG 0-56-1, PGC 67660 i UGC 11850) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 370 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodolija. Najveći prečnik je 0,90 (97 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (54 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 6. novembra 1891. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 848
NGC 848 (također poznat kao Arp 318, IRAS 02078-1033, MCG -2-6-36 i PGC 8299) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 183 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,50 (80 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (53 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Ormond Stone 11. decembra 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 4655
NGC 4655 (također poznat kao MCG 7-26-42 i PGC 42823) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 332 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lovački psi. Najveći prečnik je 1,00 (97 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (97 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 9. aprila 1787. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 3161
NGC 3161 (također poznat kao MCG 7-21-22 i PGC 29837) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 289 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Mali lav. Najveći prečnik je 0,80 (67 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (50 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Guillaume Bigourdan 1. februara 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Rio de Janeiro
Rio de Janeiro (bos. Rijeka januara) je grad u jugoistočnom Brazilu i glavni grad istoimene savezne države. Prema broju stanovnika, drugi je naveći grad Brazila. Smatra se kao najljepši ili jedan od najljepših gradova u svijetu. Rio je slavan po svojim plažama Copacabana i Ipanema, sa lancem hotela koji su smješteni pokraj tih plaža, zatim po džinovskom kipu Isusa, poznatom kao "Cristo Redentor", na planini Corcovado, te naročito po svom godišnjem Karnevalu. Grad također ima najveću šumu unutar samog naseljenog regiona, po imenu "Floresta da Tijuca".
Geografija
Rio de Janeiro je geografski smješten na 22 stepena i 54 minute južno, te 43 stepena i 14 minuta zapadno (22°54' S 43°14' W). Broj stanovnika grada je oko 6.453.682 (procjena 2014), a površina koju zauzima je 1256 km2 (485 kv. milja). Šira metropolitanska oblast broji otprilike 10 do 13 miliona stanovnika. Rio je drugi po veličini brazilski grad poslije São Paula, a bio je i glavni grad Brazila sve do 1960. godine, kada je grad Brasília zauzeo njegovo mjesto.
Historija
mini|250p|Rio de Janeiro 1919. godine. Fotografiju je snimila [[Harriet Chalmers Adams.]] Zaljev Guanabara, mjesto budućeg grada, prvi put su vidjeli portugalski istraživači u ekspediciji koju je vodio Gaspar de Lemos, 20. januara, 1502. godine, odakle i potiče naziv Rio de Janeiro (Januarska rijeka). Legenda kaže da su moreplovci ovaj zaljev nazvali rijekom zato što su i mislili da je u pitanju rijeka, međutim, to se teško može dogoditi iskusnim moreplovcima. Istina je da se u to vrijeme riječ rijeka koristila za sve veće vodene površine koje ulaze u kopno.
Ferdinand Magellan je 1519. godine, u zaljevu dopunjavao zalihe, a francuski krijumčari su ga koristili za šverc drveta pernambuco. Kada je francuski vitez Nicolas Durand de Villegaignon došao u zaliv sa 600 vojnika i kolonista, osnovao je prvo evropsko naselje u ovom dijelu Brazila, pod nazivom Francuski Antarktik (France Antarctique). Kolonisti su uglavnom bili Francuzi i Švicarci.
Službeno, grad je osnovan 1. marta 1565. godine, portugalski vitez, bratić tadašnjeg generalnog guvernera Brazila, Estácio de Sá. Prvobitni naziv grada je bio São Sebastião do Rio de Janeiro (Sveti Sebastijan Januarske Rijeke), u čast portugalskom kralju Sebastijanu I. Osnovni razlog osnivanja grada je bilo protjerivanje Francuza iz Brazila. U godinama koje slijede Rio će biti meta gusara, naročito onih čije su zemlje bili protivnici Portugala u ovom dijelu svijeta, Holandije i Francuske.
Rio je osnovan na vrhu brda Šećerna Glava. Kasnije je čitav jedan grad izrastao na vrhu ovog brda, oponašajući dotadašnje srednjovjekovne evropske gradove i njihovu strategiju odbrane. Kako je Šećerna Glava bila centar grada, postala je i centar širenja grada, na jug i zapad.
mini|250p| Rio de Janeiro, pogled iz helikoptera
Do početka osamnaestog vijeka je napadan uglavnom od strane francuskih gusara. Poslije 1720. godine, kada su portugalski istraživači u planinama današnjeg Minas Geraisa pronašli zlato i dijamante, Rio je postao mnogo pogodnija luka za izvoz od dotadašnje najveće Brazilske luke Salvadora u Bahiji. 1763 godine, Rio postaje i službeno administrativni centar Portugalske Amerike.
Kada je Pedro I. od Brazila proglasio nezavisnost Brazila, 1822. godine, odlučio je zadržati Rio kao prijestonicu njegovog novog carstva, ali je već tada grad počeo gubiti na značaju kako ekonomskom tako i političkom. Novi grad se uzdizao čak i iznad Rija, bio je to Sao Paulo.
thumb|250px|desno|Hotel Copacabana Palace na plaži [[Copacabana. Jedan od najpoznatijih i najluksuznijih hotela u Riju. Sagrađen je dvadesetih godina dvadesetog vijeka.]]
Početkom 20. vijeka, grad je bio uglavnom ograničen na područje današnjeg historijskog centra na samim ustima zaliva Guanabara. Tada se težište gradskog života polahko počinje pomjerati intenzivnije ka jugu i zapadu u današnju Južnu Zonu (Zona Sul), a prekretnica je bilo bušenje tunela koji povezuje četvrti Botafogo i Copacabana. Prirodne ljepote plaže u kombinaciji sa luksuzom i stilom hotela Copacabana Palace, pomogao je Riju da stekne reputaciju grada zabave na plaži, primamljivog za turiste (iako je ova reputacija malo poljuljana u zadnje vrijeme, stvaranjem favela i nasiljem vezanim za trgovinu drogama).
Rio je ostao brazilska prijestonica i poslije 1889. godine, kada je vojska zbacila monarhiju i uspostavila republiku. Ipak, planovi o preseljavanju prijestonice u središnje dijelove zemlje, kako bi bila jednako udaljena od svih brazilskih krajeva, su postojali i u to vrijeme. Napokon je 1955. godine, tadašnji predsjednik Juscelino Kubitschek, odmah po svom izboru na ovo mjesto obećao izgradnju nove brazilske prijestonice. Iako su mnogi držali da je u pitanju politička retorika, Kubitschek je uspio stvoriti novi grad Braziliju do 1960. godine. Iste godine, 21. aprila, prijestonica je i službeno prebačena iz Rio de Janeira u Brasiliju.
Sljedećih 15 godina, do 1975. godine Rio je bio grad-država (kao što su Hamburg i Bremen u Njemačkoj) pod nazivom Guanabara, po zalivu koji ga okružuje. 1975. godine, predsjedničkim dekretom poznatim kao A Fusão (fuzija - spajanje), grad je izgubio federalni status i utopio se u državu Rio de Janeiro. I danas Carioce, traže da im se vrati općinska autonomija.
Dijelovi grada
Grad je podijeljen na:
Centar
Centro predstavlja historijski centar grada. Ovdje se nalazi kolonijalna zgrada 'Paço Imperial', koja je služila kao rezidencija portugalskim guvernerima kolonijalnog Brazila. Tu su također mnoge historijske crkve, uključujući i katedralu Candelária. Gradsko pozorište i nekoliko muzeja se također nalaze u centru. Centar je i dalje poslovno srce grada. Jedna od poznatih atrakcija grada je i tramvaj Bondinho, koji kruži po centru preko akvadukta Arcos da Lapa (sagrađenog 1750. godine, pretvorenog u most 1896.) i obližnje četvrti Santa Teresa, nazad u centar.
Južna zona
mini|250p|Pogled na Ipanemu sa Corcovadoa Južna zona Rio de Janeira se sastoji od nekoliko četvrti, među kojima su São Conrado, Leblon, Ipanema, Arpoador, Copacabana i Leme, koji čine najpoznatiju obalnu liniju u Riju. Ostale četvrti u Južnoj zoni su Botafogo, Flamengo, Urca, Lagoa, Gávea, Jardim Botânico i Laranjeiras.
Copacabana je osim plaže poznata i po najspektakularnijem dočeku Nove godine, gdje više od dva miliona ljudi slavi Novu godinu na pijesku i gleda novogodišnji vatromet. Od 2001. vatromet se ispaljuje iz čamaca radi sigurnosti učesnika i cijele četvrti.
Sjeverno od Lemea, na ulazu u zaljev Guanabara, nalazi se četvrt Urca i brdo Šećerna Glava ('Pão de Açúcar'), poznata grba na krajoliku Rija, druga po visini u gradu, odmah iza Pedra da Gávea. Do njenog vrha se može doći žičarom sa plaže Praia Vermelha, sa zaustavljanjem na brdu Urca. Pogled koji se nudi sa ovog vrha se još jedino može vidjeti na vrhu brda Corcovado. Na obližnjem vrhu, Pedra Bonita, se upražnjava zmajarstvo. Zmajevi, let završavaju na plaži Praia do Pepino u četvrti Sao Conrado.
Šuma Tijuca ("Floresta da Tijuca"), koja se nalazi u južnoj zoni Rija, je druga po veličini, šuma u urbanoj sredini. Najveća šuma u urbanoj sredini se također nalazi u Riju, i u pitanju je Floresta da Pedra Branca. Film Za sve je kriv Rio iz 1984. godine je snimljen u blizini šume Tijuca, a kuće za iznajmljivanje, koje su i likovi u filmu iznajmili, sa ruba šume pružaju nevjerovatan pogled na poznate plaže.
Sjeverna zona
U sjevernoj zoni Rija se nalazi stadion Maracanã, nekada najveći nogometni stadion, a danas poslije preuređenja može primiti oko 80.000 gledalaca (najveći stadion je Stadion Prvog maja u Pjongjangu, Sjeverna Koreja). Kapacitet stadiona je smanjen zbog sigurnosnih pravila. Poslije renoviranja Maracanã će moći primiti 120.000 gledalaca. Otvaranje i zatvaranje Panameričkih igara 2007. je održano na ovom stadionu.
Osim Maracane, u sjevernoj zoni Rija se nalaze i druge turističke i historijske atrakcije, kao što je Manguinhos, biomedicinski institut u obliku maurskog dvorca, objekt Quinta da Boa Vista i stara imperijalna palača Paso u kojoj se sada nalazi Brazilski Nacionalni Muzej.
U sjevernoj zoni se nalazi i međunarodni aerodrom Antônio Carlos Jobim (koji je dobio ime po poznatom brazilskom muzičaru), kao i glavni studentski kampus Federalnog Univerziteta Rio de Janeiro, na Fundão. Osim ostrva Fundão, na ostrvu Governador (četvrt: Portuguesa) se nalazi u sjevernoj zoni.
Zapadna zona
Zapadna zona je najudaljeniji od centra grada. Uključuje četvrti Barra da Tijuca, Jacarepaguá, Recreio dos Bandeirantes, Vargem Grande, Campo Grande, Santa Cruz i Bangu. Četvrti u ovoj zoni najbolje otkrivaju međusobne socijalne razlike klasa građana u Brazulu. U ovoj se regiji nalaze i industrijske zone, ali i nekoliko manjih područja koja su i dalje okrenute poljoprivredi.