cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Auguste Comte
Sociološki metod
Comte je stvarao u periodu kada su u Francuskoj u duhovnoj sferi bila dva dijametralno suprotna stajališta. Prvo stajalište je zastupalo duh, rezultate Francuske revolucije, koja je postulirala univerzalne principe prosvjetiteljstva, tj. da čovjek u svojoj vlastitoj djelatnosti treba samo da se rukovodi svojim vlastitim razumom, te kad on to činio da mu nije potreban nikakav teološki, crkveni autoritet.
Drugo stajalište je bilo stajalište reformacije, kontrarevolucije, a on je podrazumijevao negaciju tekovina Francuske revolucije, mir, red, kao i obnovu teologije uz reprodukciju feudalne aristokratije. Između ova dva stajališta Comte je napravio neku vrstu kompromisa, te njegov koncept socijalnog i socijalističkog metoda predstavlja jednu vrstu kompromisa. Iz ovog kompromisa izradio je konkretan sistem socijalnog pozitivizma, pa je njegov metod prevashodno pozitivističkog karaktera, pa i njegova epistemologija teorijskih spoznaja je u potpunosti pozitivistički objavljena.
On je stvarao u vremenu i prostoru kada primjena nauke postaje novom tehnikom, tako da je socijalnim činjenicama ovladao naučni duh, te spoznaja mora polaziti od tih naučnih činjenica, kao objektivne realnosti, i u tom kontekstu odbacivati sva metafizička, teološka stajališta o samom društvu, jer ovdje su činjenice indikator istine i ništa više. U svojoj raspravi o kategoriji slobodnog duha Comte je dao definiciju značenja pozitivizma, a ta definicija se, između ostalog, odnosi i na sam njegov socijalistički metod:
Dakle prema Comteu i njegovoj konkretnoj disciplini, pozitivizam je ono što je realno, korisno, izvjesno, precizno, afirmativno, relativno, i ono što je kolektivno, socijalno. Iz ovog određenja pozitivizma, on je izgradio konkretan sociološki metod koji se može definirati kao metod koegzistencije i metod sukcesije. Ova metodologija proizilazi iz njegovog koncepta evolucijskog organicizma. Kada je riječ o metodu koegzistencije onda to podrazumijeva da jedna pojava postoji pored druge. Da te pojave predstavljaju jednu harmoniju, organsko jedinstvo, da se izbjegavaju socijalno klasni antagonizmi, a ovo jedinstvo pojava je zasnovano na socijalnom konsenzusu, tj. da sve individue, kolektiviteti putem konsenzusa prihvataju društvo kao svoj vlastiti zavičaj. Kod Comtea pojam koegzistencije znači negaciju dijalektičke metode i klasnih antagonizama koji određuju historijski tok.
Dakle, ovaj pojam koegzistencije je vezan za postojeći red stvari, njihov mir za evoluciju, a metod sukcesije podrazumijeva proces ali koji je zasnovan na socijalnoj evoluciji, gdje jedna pojava ustupa mjesto drugoj. Dakle, ovdje ne postoje unutrašnja protivrječnost da samoj pojavi, gdje kvantitativni razvoj pojave dovodi do novog kvaliteta, do vlastite negacije, nego sukcesija podrazumijava da jedna pojava nestaje te ustupa mjesto drugoj, jer sve je u uzajamnoj harmoniji i zasnovano je na socijalnom konsenzusu, te nema protivrječnosti klasnog antagonizma. Prisutna je saradnja individua, ako ovaj konsenzus podrazumijeva što se prihvata određeni pravni, politički, moralno-etički, naučni poredak koji osigurava progres-napredak, a on je moguć samo kroz postojeći red stvari, kroz harmoniju. Bilo koja vrsta klasnog antagonizma socijalno-političke revolucije prema Comteu je pogubna za progres i to predstavlja patologiju društva koja se kroz konsenzus nadilazi, jer društvo ide u svoj pozitivni stadij koji prema njemu predstavlja i završetak historije.
Dakle, Comteov socijalistički metod mora se sagledavati i izvesti iz njegove šire teorijske koncepcije, socijalistička teorija društva koja vodi progresu kroz očuvanje postojećeg reda stvari.
Kada je riječ o sociološkim metodama Comte je razradio još četiri metodološka procesa koji se idealno uklapaju u njegovu teoriju pozitivizma. To je metodski postupak posmatranja, eksperimentalna i komparativna metoda. On je ovu komparativnu metodu u svom konceptu filozofije historije razvio u četvrti metodološki postupak kao komparativno-historijski metod.
Koncepcija društva
Komte je smatrao, podijeljen između tekovina Francuske revolucije i kontrarevolucije, tj. reformacije, da je pretpostavka stvaranja novog društva koje će biti utemeljeno na kategoriji osjećajnosti, altruizma, bratstva i ljubavi, da je pretpostavka novog društva transformacija, obnova postojećih duhovnih nauka. Da bi se društvo promijenilo, on polazi od idejne, duhovne, filozofsko-moralne obnove koja će predstavljati nukleus i same sociološke konstitucije društva na novim osnovama. Ovdje je riječ o specijalnoj vrsti Komteovog idealizma, gdje se putem izmjene ideja, morala i njihovog značenja nastoji stvoriti jedan novi eliksir, koji on definira kao pozitivni stadij završetka razvoja i konstitucije čovječanstva. U ovoj njegovoj filozofiji historije imamo jedno relativno novo teoretsko-filozofsko stajalište, da društvo ne ide samo od prostog ka složenim oblicima u svom historijskom razvoju, već da ti složeni oblici vode jednom složenijem društvu kao takvom. Kada je riječ o njegovom pozitivnom stadiju poimanja kraja historije, Komte zastupa stajalište kosmopolitizma, jedinstva, te pune afirmacije ljudske prirode kao istinske sociološke prirode, gdje će se ostvarivati čovječanstvo, kao vrsta federacije utemeljene na univerzalnom moralu i slobodi kolektiviteta.
Da bi se sve ovo ostvarilo Komte se zalaže prevashodno za reformu filozofije, koja više neće biti utemeljena na sistemu apstraktnih, metafizičkih ideja, već će biti utemeljena na postojećoj društvenoj stvarnosti. On se u potpunosti zalaže za promjenu mjesta, uloge i ciljeva same filozofije, jer filozofija više neće biti spoznaja zbog apstraktne spoznaje, neće biti metafizika koja će se pitati o općim načelima nastanka svijeta, nego će ona postati sredstvo u reformama postojeće društveno stanje. Stoga on ovakvu filozofiju, koja postaje sredstvom transformacije, evolucije, socijalne zbilje definira kao pozitivnu filozofiju koja odbacuje svaku metafiziku, špekulativni idealizam, koja je izravno okrenuta svijetu socijalnih činjenica. Ova pozitivna filozofija ima za zadatak da stvori pozitivnu: politiku, moral, religiju, dakle, pozitivističko društvo u njegovoj cjelini. Odbacujući iz filozofije metafiziku, Komte je smatrao da su ideje o narodnom suverenitetu, o političkoj liberalnoj demokratiji, o klasnoj borbi, o državi kao moći vladajuće klase, da su ove ideje čiste špekulacije, te da ih treba odbaciti, pa shodno tome, odbacuje ideju liberalizma, tj. slobode individua. Kod njega individua ne postoji, to je čista apstrakcija, rezultat špekulativnog uma. Kod Komtea je inicijalno prisutno jedno sociološko mišljenje da globalne društvene grupe, kolektiviteti imaju glavno značenje, te da su to realni socijalni subjekti u odnosu na lažne apstrakte individua. On daje prednost kolektivitetu, etničkoj pripadnosti, naciji, državi, obitelji, nad životom individue.
Iako se zalagao za izvršenje rekonstrukcije filozofije, da se iz nje izbaci, sistem špekulativnih ideja koje su povezane sa teologijom, ili imaju teološko značenje, dakle da filozofija postane pozitivna nauka koja neće postavljati samo temeljna pitanja o postanku svijeta i čovjekovom mjestu na svijetu, već će davati egzaktne odgovore o konstituciji budućeg društva, putevima i sredstvima, kako promijeniti društvo, filozofija će postati pozitivna nauka, pozitivna politika, pozitivna etika.
On je ipak u svojoj koncepciji historije upao u zamku tradicionalne filozofije, te je stvorio svojevrsnu filozofsku historiju koja se razvija kroz tri razdoblja, tri faze. Ušao je u zamku metafizike, jer njegov koncept historije, nije zbiljski koncept historijskog razvoja, nego je u krajnjem slučaju rezultat spekulativne filozofije uma. On je osobito proučavao historije socijalnih doktrina i postao poznat preko svoje filozofije historije, koja se grana kroz tri faze, a te faze vode napretku.
1.	Teološka faza - koja je utemeljena na napadačko-osvajačkoj djelatnosti,
2.	Metafizička faza - koja je utemeljena na odbrambenoj aktivnosti.
3.	Pozitivna faza - koja je utemeljena na kategoriji rada, pozitivne, evolutivne, praktične naučne djelatnosti.
Ovaj njegov koncept historije kroz tri faze, teološke, metafizičke i pozitivne ujedno predstavlja i metodološko sredstvo, ne samo objašnjenja historije, nego i same antropologije, gnoseologije i epistemologije. On smatra da sa gnoseološko-epistemološkog stajališta i sama naša spoznaja, a ne samo historije polazi kroz ove tri faze, gdje prva teološka faza jesu i prve spoznaje čovjeka, govori o mističnom, teološkom nastanku svijeta i čovjeka. Druga metafizička faza emancipira se od same religije kao teologije te kroz sistem svjetovnih, špekulativnih ideja daje nam određena racionalno-umna, mada metefizička objašnjenja svijeta života. Treća faza predstavlja vrhunac razvoja ljudske misli koja je motivirana u samoj nauci, a ta nauka nam pokazuje putokaze i sredstva ozbiljenja našeg društvenog života na samim principima i načelima racionalnosti. On prvu fazu sagledava kao razvojni proces, kao drugu stranu ili oblik profiliranja same religijske svijesti. U ovoj fazi imamo tri faze:
1.	Animističku -gdje su ljudi vjerovali da u prirodi kao i u socijalnoj zbilji, vladaju duše umrlih, duše predaka. Ovo je inicijalna religijska kapsula spoznaje svijeta i života, jer za svaku stvar, biljku, životinju postoji duša putem koje se objašnjava materijalna tvar.
2.	Politeizam - vjerovanje da društvom i prirodom upravlja više bogova, više uzroka.
3.	Da bi politeizam postao monoteizam, gdje će ljudi putem jednog Boga objašnjavati svoj vlastiti nastanak i nastanak svijeta kao takvog.
Sa monoteizmom nastupa drugo razdoblje, metafizičko, a to je i razdoblje kako teoloških, tako i spekulativnih ideja, jedna priprema za samu nauku. Ovdje je bitno naglastiti da sva tri razdoblja, faze historije Komte među prvim sociološkim misliocima uočava fundamentalni značaj religije, ali ne religije kao transcendentalne kategorije, rego religije koja ima praktično sociološko značenje, koja vrši sintezu harmonizacije, koja ima i organizacijski princip u svijetu socijalnog života. To na mnogim mjestima pokazuje, kako je religijski način promišljanja svijeta, kako su religijska prava i sankcije imale odlučujuće uloge u stvaranju socijalnog konsenzusa, za funkciju društva kao novog organizma druge vrste. U pozitivnoj fazi, a to je prema njegovom mišljenju kraj historije, gdje će dominantno mjesto i ulogu imati prirodne i socijalne nauke koje će racionalizirati cjelokupan svijet života, koji će biti utemeljen na pozitivnom moralu i pozitivnoj religiji.
1.	Materijalna vladavina - koja pripada industrijalcima, finansijerima, zemljoposjednicima, ali najviše finansijerima u vremenu i prostoru kada se finansijski kapital odvaja od industrijskog kapitala i kada bankari imaju odlučujuće značenje za kapitalističku ekspanziju. 2.	Intelektualna vladavina - nju čine naučnici najvećeg kalibra, poput Kopernika, Galileo Galileija, Đordana Bruna itd. Ako je Komte postulirao da će nauka vladati društvom, pozitivnim stadijem on je onda pravovremeno uočio razvojne tendencije odnosa kapitala koji vodi racionalizaciji, ali i parcijalizaciji svijeta i života, te se on zalaže za treći oblik vladavine u pozitivnom stadiju a to je
3.	Moralna preobrazba - vladavina univerzalnih etičkih principa kojima je dato sekularno obilježje ili značenje, ali oni su u krajnoj konsekvenci preparirana kršćansko-katolička etika, jer on vladavinu nauke u pozitivnom stadiju sagledava kao vlast katoličke crkve, na čelu sa papom, s time što papu zamjenjuje naučnik koji ima slična ovlaštenja i ustrojstvo.
Kada je riječ o građanskom društvu, Komte je uočio da sve veća društvena i tehnička podjela rada vodi parcijalizaciji same ličnosti, a ondje gdje se dijeli rad, dijeli se i čovjek. Ovako podijeljena ličnost na svoje parcijalne uloge, profesije vodi egoističnom parcijalnom interesu. Komte buržoasko individualno liberalno građanstvo definira kao egoizam, gdje su ličnosti suprostavljene, gdje je univerzalni moral ugrožen, te da bi se uspostavili univerzalni etički principi on se zalaže za reafirmaciju same obitelji, obiteljskog morala, gdje će žena (majka) čija priroda još nije inficirana egoizmom biti u potpunosti nosilac ovog pozitivističkog morala utemeljenog na altruizmu. Ovu altruističku zadaću Emanuel Kant daje i proleterijatu, koji će u uzajamnoj povezanosti i saradnji sa industrijalcima biti skup organiziranja društva na naučnim tekovinama. Njegov svijet pozitivnog pozitivizma do kojeg dolazi sociološkom evolucijom, progresom, uvažavanjem reda i rada nije klasno-antagonistički utemeljen, već Komte predviđa međusobnu saradnju svih klasa i slojeva koja će biti uspostavljena u njihovom zajedničkom zahtjevu za progresom. U novom pozitivnom društvu postavljeno je i privatno vlasništvo i klasni odnosi. Neke od socijalnih antagonizama nastaju usljed društvene i tehničke podjele rada pri čemu je čovjek raspolučen i obavlja samo jednu funkciju nauštrb svojih stvaralačkih mogućnosti i koje nastoji prevladati kroz funkciju same države. Zadatak države je prema njegovu mišljenju da koordinira, objedini parcijalne funkcije, uloge, jer kroz ovu koordinaciju se suprostavlja i kontrola države nad socijalnom zbiljom. Njegovo stajalište u ordinirajućoj ulozi države nad parcijalnim funkcijama preuzeto je od Aristotela, a stajalište da država ima političku moć kontrole preuzeo je od Thomasa Hobbesa. On državu nije posebno razmatrao, mada se po svojim funkcijama, vidi da Komte razlikuje državu od društva.
NGC 574
NGC 574 (također poznat kao ESO 353-6, IRAS 01268-3551, MCG -6-4-39 i PGC 5544) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 263 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kipar. Najveći prečnik je 1,10 (84 hiljade sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (54 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 1. septembra 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nikola Lašvanin
Fra Nikola Lašvanin Marčinkušić (? Lašva, oko 1703 – Jajce, 2. septembra 1750) bio je bosanski franjevac i ljetopisac.
Biografija
Rođen je oko 1703. godine negdje u župi Lašva kod Travnika, sudeći po njegovom usvojenom prezimenu “Lašvanin”. Njegovo porodično prezime je Marčinkušić. Imao je brata fra Matu, koji je bio franjevac, biskupski tajnik, gvardijan i kustos. Osnovno obrazovanje je stekao u Franjevačkom samostanu u Fojnici, gdje je 1719. stupio u Franjevački red. Filozofsko-teološke nauke je vjerovatno završio u Italiji. Nakon završenog studija, 1727. godine je imenovan za svećenika. Od 1730. do 1735. godine bio je učitelj (ili meštar) novaka u Fojnici. Godine 1745. postao je kustos provincije Bosne Srebrene. Umro je 2.9.1750. godine u Jajcu. Ukopan je u crkvi sv. Ive u Podmilačju kod Jajca. U fojničkom nekrologiju iste godine upisana je kratka bilješka o njegovoj smrti: "“U jajačkom župskom stanu preminuo je p.o. Nikola iz Lašve, bivši kustos Provincije u ono vrijeme dok se ona još nije bila odijelila od Kapistranske. Bio je ozbiljan muž i vršio redovničke propise. Bio je obdaren velikim znanjem ali i ne manjom razboritošću dok je upravljao drugima. Naređivao je tako umjereno da su se podložna braća osjećala ne samo prinuđena nego i ponukana da izvrše naredbu, kad bi vidjela njegovo ozbiljno a ujedno blago lice. Iako je volio samostanski život, ipak je poželio vidjeti svoje, pa se stoga zaputio u Jajce, gdje na smrt obolio i, primivši sakramente sv. Crkve, požurio se k vrhuncu prave časti. Njegovo tijelo počiva, zakopano u kripti, u crkvi sv. Ivana Krstitelja. “"Ostavio je u rukopisu Ljetopis iz prve polovine 18. stoljeća, pisan uglavnom bosančicom, koji obuhvaća priloge i prijepise iz različitih ljetopisa, dokumenata i drugih djela, dok je ostali dio od 1731. do svoje smrti 1750. godine sakupio iz svoga života i samostalnog sakupljanja literature. Njegov ljetopis sastoji se od osam dijelova, odnosno odsjeka. Prvi i najveći dio ljetopisa je pisan na osnovu djela P. Rittera Vitezovića  “Kronika aliti szpomen vszega szvieta vikov” (Zagreb, 1696).
Hiporefleksija
Hiporefleksija se odnosi na ispodnormalne ili odsutne reflekse (arefleksija). Može se otkriti upotrebom refleksnog čekića. To je suprotno od hiperrefleksije. Hiporefleksija je općenito povezana s nedostatkom motornih neurona (na alfa motornim neuronima od kičmene moždine do mišića), dok se hiperrefleksija često pripisuje lezijama gornjih motornih neurona (duž dugih, motornih puteva od mozga). Smatra se da gornji motorni neuroni inhibiraju refleksni luk, koji formiraju senzorni neuroni iz intraspojnih mišićnih vlakana, donji motorni neuroni (uključujući alfa i gama motorna vlakna) i pripadajući interneuroni. Stoga će oštećenje donjih motornih neurona naknadno rezultirati hiporefleksijom i/ili arefleksijom.
Treba imati na umu da se kod spinalnog šoka, koji se obično vidi u transekciji kičmene moždine (povreda kičmene moždine), arefleksija može prolazno pojaviti ispod nivoa lezije i može, nakon nekog vremena, postati hiperrefleksičan. Nadalje, slučajevi teške mišićne atrofije ili destrukcije mogli bi učiniti mišić preslabim da bi pokazao bilo kakav refleks i ne bi se trebao miješati s neuronskim uzrokom.
Hiporefleksija može imati i druge uzroke, kao što su hipotireoza, neravnoteža elektrolita (npr. višak magnezija), lijekovi (npr. simptomi intoksikacije benzodiazepinom, uključuju zbunjenost, nerazgovijetan govor, ataksiju, pospanost, dispneju i hiporefleksiju).
Bolesti povezane s hiporefleksijom najčešće su:
Specijalni efekti
mini|300p|Specijalni efekat: eksplozija Specijalni efekti (SPFX ili SFX) se koriste u filmskoj, televizijskoj i zabavnoj industriji za stvaranje efekata koji se ne mogu postići u normalnim uslovima, kao što je putovanje u drugu galaksiju, stvaranje velikih eksplozija ili prepravljanje, dodavanje ili uklanjanje nekih objekata iz filmske scene. Specijalne efekte sve više zamjenjuje računarski stvoreni efekti (CGI), iako se često događa da se koriste i specijalni i računarski efekti. Specijalni efekti su tradicionalno podijeljeni u kategorije za optičke efekte i mehaničke efekte. Pojavom digitalnog snimanja filmova, razlika između specijalnih efekata i vizuelnih efekata je porasla, a vizuelni se odnose na digitalnu postprodukciju dok se "specijalni efekti" odnose na mehaničke i optičke efekte. Mehanički efekti (koji se nazivaju i praktični efekti ili fizički efekti) obično se postižu tokom snimanja žive akcije. To uključuje korištenje mehaniziranih pozorišnih rekvizita, krajolika, maketa, animatronike, pirotehnike i atmosferskih efekata: stvaranje vjetra, kiše, magle, snijega, oblaka, itd. Automobil koji se čini da vozi sam i raznosi zgradu su primjeri mehaničkih efekata. Mehanički efekti su često uključeni u scenografiju i šminku. Naprimjer, set može biti izgrađen sa vratima ili zidovima koji se raspadaju kako bi se poboljšala scena borbe ili šminka vještačkog lica može se koristiti kako bi glumac izgledao kao neljudsko biće.
Optički efekti (koji se nazivaju i fotografski efekti) su tehnika pomoću koje se slike ili sekvence filma stvaraju fotografski, bilo "u kameri" pomoću višestruke izloženosti, složenih snimaka, ili Schüfftan procesa, ili u postprodukciji pomoću optičkih pisača. Optički efekat može se koristiti da se postave glumci ili setovi nasuprot različitih pozadina.
Historija
Godine 1856, Oscar Gustave Rejlander stvorio je prve "trik fotografije" na svijetu kombiniranjem različitih dijelova od 30 negativa u jednu sliku. Godine 1895, Alfred Clark stvorio je ono što se obično prihvata kao prvi specijalni efekat ikada napravljen za pokretne slike. Dok je snimao scenu obezglavljivanja Marije, kraljice Škotske, Clark je nagovorio glumca da se popne na stratište u Marijinoj odjeći. Dok je dželat dizao sjekiru iznad glave, Clarke je zaustavio kameru, i naredio je svim glumcima da se ne pokreću, a zatim je glumica koja je igrala Mariju napustila set. On je stavio lutku umjesto Marije na mjesto egzekucije, ponovo pokreće snimanje, i dozvoljava dželatu da spusti sjekiru, i odsjeca glavu lutke. "Takve tehnike ... ostale su srce snimanja specijalnih efekata za naredne vijekove." Ne samo da je to bila prva upotreba trikova u filmu, to je bila prva vrsta fotografskih trikova koja je bila moguća samo u filmu, poznata kao "stop trik".
Francuski mađioničar Georges Méliès je 1896. godine slučajno otkrio isti "stop trik." Prema Mélièsu, njegov fotoaparat se bio zaglavio dok je snimao scenu ulica u Parizu. Kada je prikazao film, otkrio je da je "stop trik" pretvorio kamion u mrtvačka kola, pješak promijenio pravac kretanja, a muškarci se pretvaraju u žene. Méliès, menadžer u pozorištu Robert-Houdin, bio je inspirisan da do 1914. godine snimi više od 500 kratkih filmova. Za to vrijeme razvio je tehnike kao što su dvostruka ekspozicija, ubrzani snimci, snimci koji postepeno blijede, i ručno oslikavanje boja. Zbog svoje sposobnosti da naizgled manipuliše i prikaže stvarnost sa svojom kamerom, kao plodan stvaralac Méliès se ponekad naziva "kino-mađioničar." Njegov najpoznatiji film, Put na Mjesec (1902), kapriciozna je parodija romana Julesa Vernea Od Zemlje do Mjeseca. Tu se ističu kombinacije žive akcije i animacije, a također su uključene i opsežne makete i naslikana pozadina scene.
Od 1910-1920, glavna inovacija u sferi specijalnih efekata bila je poboljšanje naslikane pozadine koje je snimao Norman Dawn. Originalne scene naslikane pozadine, bile su pokrivene komadima kartona postavljenim da blokiraju izloženost filmu, koje su kasnije bile izložene. Umjesto da koristi kartone za blokiranje određenih scena izloženosti filmu, Dawn je jednostavno bojio određene dijelove scene u crno kako bi onemogućio izlaganje filmu. Od djelimično izloženog filma, jedan kadar bi se zatim projicirao na stalak, gdje je slika nacrtana. Sa stvaranjem iluzije slike ravno iz filma, postalo je nevjerovatno lahko prikazati sliku sa pravilnim omjerom i perspektivom. Dawnova tehnika je ušla u udžbenike filmskih tehnika zbog prirodnih slika koje je stvorio.
Kasimov
Historija
Prvo stanovništvo ovog područja bilo je finsko pleme zvano Meščjora, koje su kasnije asimilirali Rusi i Tatari. Grad je 1152. godine osnovao vladar Vladimira-Suzdalja Jurij Dolgorukij kao Grodec, a zatim Gorodec Meščorski. Uključena je u diviziju Mišar Jurt Zlatne Horde, ali je potom prodata Moskvi.
Godine 1376. grad su uništili Mongoli, ali je ubrzo ponovo izgrađen kao Novi Nizovoj. Nakon bitke kod Suzdala 1445. (u kojoj je veliki knez Vasilij II bio zarobljen), zemlje Mesčjora su date Olugu Möxämmädu, kanu Kazanskog kanata kao otkupninu za život vladara.
Godine 1452. Veliki knez Vasilij II od Velikog moskovskog vojvodstva dao je ovaj grad kazanskom knezu Kasimu kanu, koji je služio kao tributski inspektor Velike Horde, ali je potom došao u rusku službu. Prema drugim navodima, Kasim i njegov brat Josif pobjegli su iz Kazana nakon što su izgubili svoju ponudu za prijesto od svog brata Mäxmüda. Nakon 1471. godine, grad je bio poznat kao Qasím grad. Ostao je glavni grad Kasimskog kanata sve do 1681. godine kada je kanat ponovo apsorbiran u Rusiju.
Grupa Tatara se tu naselila u 15. vijeku i danas su poznati kao Kasim Tatari. Govore mišarskim dijalektom, pomiješanim sa srednjetatarskim dijalektom tatarskog jezika. U 19. vijeku postao je poznat po svojim konobarima, koji su zapošljavali mnoge hotele u Sankt Peterburgu.
Administrativni i općinski status
U okviru administrativnih podjela, Kasimov služi kao administrativni centar Kasimovskog okruga, iako nije njegov dio. Kao administrativna podjela, inkorporiran je zasebno kao grad oblasnog značaja Kasimov — administrativna jedinica sa statusom jednakim statusu okruga. Kao općina, grad oblasnog značaja Kasimov uključen je kao Kasimov Urban Okrug.
Raspored i orijentiri
lijevo|mini|220x220piksel| Katedrala Vaznesenja Gospodnjeg. mini| [[Khanova džamija iz 15. vijeka u Kasimovu.]] mini| Mauzolej [[Shahghali|Šahalija iz 1550.]] U 17. vijeku grad je podeljen na tri dijela:
Historijske građevine:
Napomene
<references group="lower-alpha" />
Njiverce
Njiverce su naseljeno mjesto u sastavu općine Kidričevo, regija Podravska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Ptuj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Njiverce su imale 682 stanovnika.
Thomas Wolsey
mini|200px|desno|Kardinal Wolsey, nadbiskup od Yorka
Thomas Wolsey (1470/1471 - 28. ili 29. novembar 1530) bio je engleski državnik i rimokatolički kardinal.
Imunizacija
Imunizacija je proces kojim se imunskii sistem osobe učvršćuje dodeatnim sredstvom (poznatim kao imunogen). Kad je ovaj sistem izložen molekulama stranim tijelu, a koje se nazivaju ne-svoje, on će orkestrirati imunski odgovor, a također će razviti sposobnost brzog reagiranja na sljedeći susret jer je stvorena imunska memorija. To je funkcija adaptacije imunskog sistema. Stoga, izlaganjem životinje imunogenu na kontrolirani način, njeno tijelo može naučiti da se štiti: to se naziva aktivnom imunizacijom.
Najvažniji elementi imunskog sistema koji su poboljšani imunizacijom su T-ćelije, B-ćelije i antitijela B-ćelija. Memorija B-ćelija i memorija T-ćelija odgovorne su za brz odgovor na drugi susret sa stranom molekulom. Pasivna imunizacija je direktno unošenje tih elemenata u tijelo, umjesto da te elemente proizvodi sama osoba. Imunizacija se vrši različitim tehnikama, a najčešća je vakcinacija. Vakcine protiv mikroorganizama koje uzrokuju bolest mogu pripremiti imunskiki sistem tijela, pomažući u borbi protiv ili sprečavanju infekcije. Činjenica da mutacija može izazvati karcinom ćelije da proizvode bjelančevine ili druge molekule koje su poznate tijelu, čini teorijsku osnovu za terapijske vakcine protiv raka. Ostale molekule mogu se koristiti i za imunizaciju, kao naprimjer, u eksperimentalnim vakcinama protiv nikotina (NicVAX) ili hormona grelina, u eksperimentima za stvaranje vakcine protiv gojaznosti.
Thomas Wolsey
Bio je sin Roberta Wulcya i Joan Daundy. Obrazovan je na Oxfordu, a njegova jaka harizma omogućila mu je da se brzo probije u svojoj karijeri. Sprijateljio se sa kraljem Henrikom VIII, koji ga je 1511. godine, samo dvije godine po svojoj krunidbi, postavio za državnog savjetnika. Aktivno se bavio politokom, a posebno međusobnim odnosima sa stranim zemljama. Njegovo sudjelovanje u postizanju mira sa Francuskom nagrađena je tako je što je 1514. godine postavljen za nadbiskupa od Yorka.
Imunizacija
Imunizacije se često navode kao manje rizični i lakši način za postizanje imunosti na određenu bolest od rizikovanja blažim oblikom same bolesti. Važni su i za odrasle i za djecu jer nas mogu zaštititi od mnogih bolesti. Imunizacija ne samo da štiti djecu od smrtonosnih bolesti već pomaže i u razvoju dječjeg imunskog sistema. Korištenjem imunizacije neke su infekcije i bolesti gotovo u potpunosti iskorijenjene širom Svijeta. Jedan primjer je polio. Zahvaljujući posvećenim zdravstvenim radnicima i roditeljima djece koja su cijepljena prema rasporedu, polio je u SAD-u eliminiran od 1979. Polio se još uvijek nalazi u drugim dijelovima svijeta, tako da bi određeni ljudi još uvijek mogli biti u opasnosti da ga dobiju. To uključuje one ljude koji nikada nisu imali vakcinu, one koji nisu primili sve doze vakcine, ili one koji putuju u područja svijeta u kojima je polio još uvijek preovladava.
Thomas Wolsey
Wolsey nije odobravao Henrikovu vezu sa Anne i želio je za kralja aranžirati brak sa francuskom princezom kako bi poboljšao odnos sa Francuskom, što je trajno oštetilo njegov odnos sa Anne. Ona je vršila pritisak na Wolseya sve dok ga Henrik, smatrajući ga nesposobnim, nije otpustio 1529. godine. Wolsey je nakon toga molio Anne da mu pomogne vratiti se na svoju prijašnju poziciju, ali ona to odbija, nakon čega Wolsey započinje tajne dogovore sa papom sa ciljem protjerivanja Anne iz Engleske. Njegovi planovi su bili otkriveni, te je Henrik naredio njegovo hapšenje. Da nije umro od nepoznate bolesti 1530, vrlo je vjerovatno da bi bio pogubljen zbog veleizdaje.
Imunizacija
Historija
Prije uvođenja vakcina, ljudi su mogli postati imuni na zaraznu bolest samo tako što su se zarazili i preživjeli. Ospice (variola) su spriječene na ovaj način injektiranjem, što je imalo blaži učinak od prirodne bolesti. Prvi jasni pomak na cijepljenje malih boginja dao je kineski autor Wan Quan (1499. - 1582.) u svom djelu Douzhen xinfa  (痘疹 心法) objavljenom 1549. U Kini su zdrave kraste malih boginja prenosili na zdrave. Pacijenti bi tada razvili blagi slučaj bolesti i od tada su bili imuni na nju. Tehnika je imala stopu smrtnosti od 0,5–2,0%, ali to je bilo znatno manje od stope smrtnosti od 20–30% u samoj bolesti. Dva izvještaja o kineskoj praksi inokulacije dobilo je Kraljevsko društvo u Londonu 1700 .; jedan dr. Martin Lister koji je primio izvještaj zaposlenog Istočnoindijskoj kompaniji (East India Company) stacioniranog u Kini, a drugi je poslao Clopton Havers. Prema Voltaireu (1742), Turci su koristili inokulaciju od susjednih Čerkeza. Voltaire ne nagađa odakle su Čirkezi donijeli svoju tehniku, iako izviještava da su je Kinezi vježbali "ovih stotinu godina".
U Englesku je imunizacija uvedena iz Turske preko Lady Mary Wortley Montagu, 1721. godine, a iste godine ga je koristio Zabdiel Boylston u Bostonu. U 1798. Edward Jenner uveo je inokulaciju kravljim boginjama (vakvina protiv malih boginja), mnogo sigurnijim postupkom. Ovaj postupak, nazvan vakcinacija, postepeno je zamijenio cijepljenje protiv malih boginja, koje se danas naziva varikolacija da bi ga razlikovao od vakcinacije. Sve do 1880-ih godina vakcina/vakcinacija odnosila se samo na boginje, ali Louis Pasteur je razvio metode imunizacije za pileću koleru i antraks kod životinja i kod bjesnoće kod ljudi te je predložio da se termini vakcina/vakcinacija prošire I na nove postupke. To može izazvati zbrku ako se ne vodi računa o određivanju koje se cjepivo koristi, npr. vakcina protiv ospica ili vakcina protiv gripe.
Pasivna i aktivna imunizacija
Imunizacija se može postići na aktivni ili pasivni način: vakcinacija je aktivni oblik imunizacije.
Aktivna imunizacija
Aktivna imunizacija može se javiti prirodnim putem kada osoba dođe u kontakt s, naprimjer, mikrobom. Imuni sistem će s vremenom stvoriti antitijela i ostale obrambene mehanizme protiv njega. Idući put, imunski odgovor protiv ovog mikroba može biti vrlo efikasan; to je slučaj kod mnogih infekcija u djetinjstvu, od kojih se čovjek zarazi samo jednom, ali od tada je imun. Umjetna aktivna imunizacija se stvara tamo gdje se mikrob, ili njegovi dijelovi, ubrizgavaju osobi prije nego što ih je moguće prirodno primiti. Ako su daju čitavi mikrobi, oni su predtretman." Žive atenuirane vakcine imaju smanjenu patogenost. Njihova efikasnost ovisi o sposobnosti imunskog sistema da replicira i izazove odgovor sličan prirodnoj infekciji. Obično je efikasan sa jednom dozom. Primjeri živih, atenuiranih vakcina uključuju ospice, zaušnjake, rubeolu, MMR, žutum groznicu, varičelu, rotavirus i vakcinu protiv atenuirane gripe (LAIV).
Pasivna imunizacija
Pasivna imunizacija je mjesto gdje se presintetizirani elementi imunskog sistema prenose na čovjeka tako da tijelu nije potrebno da sam stvara te elemente. Antitijela se mogu odmah koristiti za pasivnu imunizaciju. Ovaj metod imunizacije počinje djelovati vrlo brzo, ali kratkotrajan je, jer se antitijela prirodno razgrađuju, a ako nema B-ćelija koje bi proizvele više antitijela, ona će nestati.
Vještačka pasivna imunizacija se obično primjenjuje ubrizgavanjem injekcijom i koristi se ako je nedavno došlo do izbijanja određene bolesti ili kao hitno liječenje toksičnosti, kao za tetanus. Antitijela se mogu proizvesti kod životinja, koja se nazivaju "serumska terapija", iako postoji velika mogućnost anafilaktičkog šoka, zbog imunosti protiv samog životinjskog seruma. Dakle, humanizirana antitijela proizvedena "in vitro" u  "kulturi ćelija koriste se umjesto toga, ako su dostupna.
Staša Košarac
Staša Košarac (rođen 19. marta 1975) jest bosanskohercegovački srpski političar i obavlja dužnost predsjedavajućeg Kluba poslanika SNSD u Predstavničkom domu Parlamentarne skupštine Bosne i Hercegovine.
Biografija
Rođen je 1975. od oca Milorada i majke Zoranke u Sarajevu, gdje je završio osnovnu, a zatim i Srednju mašinsko-tehničku školu Đuro Pucar Stari u Vogošći. Godine 2014. diplomirao je na Fakultetu za poslovno-industrijski menadžment.
Član je Saveza nezavisnih socijaldemokrata, a prvu javnu funkciju je dobio kada je imao 25 godina kao odbornik u Skupštini općine Višegrad. 2004. godine osvaja mandat u Narodnoj skupštini Republike Srpske, a dvije godine kasnije postaje predsjedavajući Kluba srpskog naroda u Vijeću naroda Republike Srpske. Od 2010. godine vrši istu dužnost u Domu naroda Parlamentarne skupštine Bosne i Hercegovine. Na općim izborima 2014. godine osvaja direktan poslanički mandat u Zastupničkom domu Parlamentarne skupštine Bosne i Hercegovine. Godine 2018. ponovo osvaja mandat u Predstavničkom domu Parlamentarne skupštine Bosne i Hercegovine, trenutno obavlja dužnost predsjedavajućeg Kluba poslanika SNSD-a u ovom zakonodavnom tijelu.
Za rukovodioca Tima za koordinaciju aktivnosti istraživanja ratnih zločina i traženja nestalih lica Republike Srpske je izabran odlukom Vlade Republike Srpske u januaru 2010. godine. Živi u Istočnom Sarajevu.
Zuhapski mir
Zuhapski mir (perzijski: عهدنامه زهاب, turski: Ahadnāmah Zuhab ), koji se naziva i Sporazum iz Qasr-e Shirina (turski: Kasr-ı Şirin Antlaşması ), bio je sporazum između Osmanlijskog i Safavidskog Carstva, potpisan 16. maja 1639. godine. Sporazum je okončao Osmanlijsko-Safavidski rat 1623-1639 i bio je posljednji sukob u gotovo 150 godina povremenih ratova između dvije države oko teritorijalnih sporova. Može se smatrati i potvrdom prethodnog Amasijskog mira iz 1555. godine.
Sporazum je potvrdio podjelu teritorija u zapadnoj Aziji koje su prethodno držali Safavidi, kao što je trajni podjela Kavkaza između dvije sile, u kojem su Istočna Armenija, istočna Gruzija, Dagestan i Širvan ostali pod kontrolom Safavidskog Carstva, dok su zapadna Gruzija i veći dio zapadne Armenije u potpunosti došli pod osmanlijsku vlast. To je također uključivalo čitavu Mezopotamiju (uključujući Bagdad) koja je nepovratno ustupljena Osmanlijama, kao i istočni Samche-Saatabago pod kontrolom Safavida, čime je Samche u cijelosti postao osmanlijski posjed. Zuhapskim mirom, istočna Armenija je ostala više od osam decenija pod vladavinom Safavida, koji ju je razdvojio na dva administrativna regiona: provinciju Erivan i provinciju Karabah.
Ipak, granični sporovi između Perzije i Osmanlijskog Carstva nisu okončani. Između 1555. i 1918. godine, Perzija i Osmanlije potpisali su ne manje od 18 sporazuma koji bi ponovo riješili njihove sporne granice. Tačna demarkacija prema ovom sporazumu će trajno početi tokom 19. vijeka, u suštini postavljajući grube obrise granice između današnjeg Irana i država Turske i Iraka, koja je bila osmanlijsko-perzijska granica do 1918. godine, kada je Osmanlijsko Carstvo izgubio svoje teritorije na Bliskom istoku nakon poraza u Prvom svjetskom ratu. Ipak, prema profesoru Ernestu Tuckeru, sporazum se može smatrati "kulminacijom" procesa normalizacije između njih koji je započeo Amasijskim mirom. Za razliku od bilo kojeg drugog osmanlijsko-safavidskog sporazuma, Zuhab se pokazao kao "otporniji" i postao je "polazišna tačka" za gotovo sve dalje sporazume na diplomatskom nivou između dva susjeda.
Azkaban
Azkaban je imaginarni zatvor iz serije romana o Harry Potteru. U Azkabanu su zatvoreni čarobnjaci koji su kršili zakone britanske čarobnjačke zajednice. Azkaban čuvaju dementori koji rade za britansko Ministarstvo magije. Samo se teški zločini kažnjavaju odlaskom u Azkaban (mnogi zatvorenici su pristaše Lorda Voldemorta.
Azkaban se nalazi "negdje u Sjevernom moru" i moguće je da je smješten u blizini Shetlandskog arhipelaga. Azkaban se vjerovatno ne može naći na bezjačkim kartama zato što su čarobnjačka zemljišta često skrivena ili neunosiva na karte. Azkaban je opravdano vrlo zloglasan zatvor. Njegova lokacija je samo jedna od mjera opreza koja i nije toliko nužna zato što zatvorenika čuvaju dementori - bića koja iz ljudi isisavaju svu sreću. Zbog izdržljivosti dementora Azkaban je dugo smatran zatvorom iz kojeg je nemoguće pobjeći.
Bacanje bilo koje od neoprostivih kletvi (Imperius, Cruciatus i Avada Kedavra) na ljudsko biće donosi 'jednosmjernu kartu' za Azkaban.
Azkaban nije imao glavnu ulogu u romanima. U Harry Potteru i Odaji tajni Hagrid je privremeno tamo zatvoren, a vrijeme provedeno u zatvoru mu je bilo iznimno traumatično iskustvo o kojem on ne želi previše razgovarati nakon svog povratka. Sirius Black je bio prvi poznati čarobnjak koji je uspio pobjeći iz Azkabana (HP3), iako je kasnije otkriveno da je iz zatvora prije njega uspio pobjeći i Barty Crouch ml. (HP4).
U zadnje se vrijeme ozbiljno promijenio 'ugled' Azkabana; Duumbledore je govorio da Voldemortove pristaše ne bi trebali čuvati dementori, oni koji će najviše dobiti ako se Lord Voldemort vrati na vlast. U Harry Potteru i Redu feniksa se to pokazalo tačnim zato što su dementori napustili Azkabana kako bi se pridružili Voldemortu. Sada zatvorenike vjerovatno čuvaju samo aurori.
Jetulah Haliti
Jetulah Haliti – Eti, rođen 20. novembra 1945. u selu Hadjaj – Gnjilane, Kosovo, je slikar. Član je Društva likovne umjetnosti Kosova i UNESCO-a u Parisu, te je aktivan član Evropske Akademije Umjetnosti od 1997. godine.
Biografija
Osnovno i srednje obrazovanje je stekao u rodnom kraju. Završio je Fakultet likovne umjetnosti na Univerzitetu u Prištini, dok postdiplomske studije završava u Beograd u.
Od 1985. ima status nezavisnog slikara koji se posjećuje Evropu da bi se predstavio kao slobodan umjetnik. Unutar i van zemlje ostvario je 90 ličnih izložbi, učestvovao je u preko 200 kolektivnih izložbi u Evropi i na drugim kontinentima. Obradio je preko 100 ciklusa u 10 različitih tehnika, slikarstva, grafike, skulpture, crtanja i keramike. O njegovom kreativnom opusu objavljeno je preko 500 članaka u nacionalnim i međunarodnim medijima gdje je dobio više priznanja.
Bavi se kritikom i likovnim procjenjivanjem na nacionalnom i međunarodnom nivou. Nedavno je registrirao u Luksemburgu (za države Beneluksa i Evrope) Institut umjetnosti „Profondiste – ETI“, registrovan prema administrativnim propisima Luksemburga.
.
Autor je jednog pedagoško-didaktičkog projekta nazvan “Emancipacija nove generacije preko likovne umjetnosti“, projekat čiji fragmenti su objavljeni po raznim naučnim i pedagoškim časopisima unutar posljednjih 30 godina. Ovaj projekat ETI nastavlja dalje.
Za njegov famozni ciklus Golubovi mira je predložen od strane institucija javnih medija i raznih kritičara evropske umjetnosti kao kandidat za Nobelovu nagradu za mir. Prvi jkandidat likovne umjetnosti koji se predlaže za ovu nagradu, jer je navodno prihvaćen njegov doprinos preko likovnog jezika - poziv za mir "preko golubova".
Nagrade
1998. godine nagrađena je zlatnom medaljom u 28. Međunarodnom Salonu Evropske Akademije Umjetnosti u Belgiji. Iste godine ga EAU nagrađuje Diplomom časnog konjanika u redovima Evropske Umjetnosti.
1999. dobiva srebrenu medalju u 29. Salonu EAU-a u Belgiji, srebrenu medalju u 29. EAU-a Francuskog nacionalnog komiteta u Parizu, te srebrenu medalju prvog Salona Švicarskog nacionalnog komiteta EAU. 2000. godine, dobiva srebrenu medalju u 30. Međunarodnom Salonu EAU-a, u Belgiji.
2001. dobiva prvu nagradu za slikarstvo u tradicionalnoj manifestaciji „Flaka e Janarit“ u Gnjilanu, a 2001. dobiva zlatnu medalju u 31. Međunarodnom Salonu EAU-a u Belgiji.
2001., izabran je kao Predsjednik Unije Umjetnika Bez Granice sa sjedištem u Luksemburg u. 2002. dobiva zlatnu internacionalnu medalju na 32. Salonu EAU-a u Belgiji, te iste godine biva izabran za predsjednika-osnivača Albanskog nacionalnog Komiteta EAU-a sa sjedištem u Gnjilanu, Kosovo.
2003. dobiva srebrenu medalju u 33. salonu EAU u Belgiji. 2004. dobiva zlatnu medalju u 34. salonu EAU-a u Belgiji. 2005. dobiva zlatnu medalju i Prvu javnu nagradu.
2006. dobiva srebrenu medalju u 36. salonu EAU-a u Belgiji. 2007. dobiva zlatnu internacionalnu medalju u 37. salonu EAU-a u Belgiji. 2007. nagrađuje se sa međunarodnom kupom EAU-a za postignute rezultate i uspješno predstavljanje Albanske sekcije EAU-a.
Ostale bitne napomene
Pozivao je svjetske ličnosti u angažman za pravno rješenje Kosovskog pitanja od kojih je dobio pismeni odgovor. Neki od njih su: Bill Clinton, Jacques Shirak, papa Ivan Pavao II, Javier Solana, Flavio Cotti, Jacque Post, dr. Ibrahim Rugova, Alfred Moisiu, itd.
Trenutno je profesor Univerziteta u Prištini gdje predaje Metodiku likovne umjetnosti.
Paritet kupovne moći
thumb|350x350px|BDP po glavi stanovnika, usklađen sa paritetom kupovne moći u svijetu, 2014 Paritet kupovne moći (en. purchasing power parity - PPP) je odnos općih indeksa cijena među državama koji služe za korekciju službenih kurseva.
Temelji se na načelu Pravila jedne cijene koje kaže da se roba na svim mjestima mora prodavati po istoj cijeni. Ukoliko nije tako, dobit može ostati neiskorištena. Recimo, neka je neka roba skuplja na jednom tržištu od iste robe na drugom tržištu. Neko bi mogao kupiti robu po jeftinijoj cijeni i prodati je na tržištu gdje je ta roba skuplja, i tako zaraditi na cijeni.
Prema teoriji o paritetu kupovne moći valuta mora imati istu kupovnu moć u svim zemljama, odnosno jedinica svake valute mora imati istu realnu vrijednost u svakoj zemlji.
Hermelin
Hermelin je mali sisar iz porodice kuna.
Fizičke osobine
Hermelini mogu porasti do dužine od oko 30 cm, pri čemu su mužjaci obično dosta veći od ženki.
Hermelini su dugački i vitki, što je malo čudno s obzirom da žive u sjevernim područjima zemaljske kugle. Naime, takav oblik vodi ka nesrazmjerno velikom odnosu površine i zapremine tijela, što uzrokuje ubrzano gubljenje tjelesne toplote. Prednost ovog oblika je, međutim, što hermelini tako mogu pratiti svoj plijen do u samo njihovo sklonište u zemlji ili drugim šupljinama. Također, svoj vitki oblik hermelini nadoknađuju kratkim nogama, malim ušima, brzim metabolizmom i, u zimu, debelim krznom.
Krzno hermelina je bogate smeđe boje, sa izuzetkom stomaka koji je bijele boje i vrha repa koji je uvijek crn. U zimu, krzno je gušće i duže, a u regionima gdje snijeg potraje bar četrdesetak dana i bude dubine više od 3 cm krzno hermelina postepeno dobija sniježno bijelu boju. Ovakav sniježno bijel hermelin je u umjetnosti često predstavljao čistost i nevinost. U isto vrijeme, to krzno je kroz historiju bilo jako cijenjeno i koristilo kao dio garderobe bogatih slojeva zapadne Evrope.
Rasprostranjenost
Hermelini se mogu naći na skoro svakom dijelu sjevernog umjerenog, podarktičkog i arktičkog pojasa Evrope, Azije i Sjeverne Amerike.
Većinu prostora gdje žive, hermelini dijele sa manjim lasicama. Tamo gdje nema lasica, hermelini su manjih dimenzija (oko 70 grama težine).
Ishrana
Hermelini su mesožderi. Jedu insekte, zečeve, glodare kao što su miševi, pacovi, i dr. zatim druge male sisare, ptice, ptičija jaja i mladunce, ponekad ribu, guštere, vodozemce i beskičmenjake.
Hermelini, međutim, predstavljaju izvor hrane za vukove, lisice, mačke i jazavci.
Razmnožavanje
mini|desno|230px|Mladunčad hermelina u igri Hermelini obilježavaju svoju teritoriju i ne podnose druge jedinke na istom, naročito ako su istog pola. Na svojoj teritoriji hermelini imaju po nekoliko gnijezda, koje obično preuzimaju od životinja koje ugrabe. Putuju uglavnom sami, osim u periodima parenja ili kada majka ide sa mladuncima. Razmnožavaju se jednom godišnje, koteći po nekoliko mladih. Sistem parenja je promiskuitetni, tj. jedna ženka biva oplođena po nekoliko puta za vrijeme iste sezone. Ženke same podižu mlade, bez pomoći mužjaka.
Skotnost ženki hermelina traje, uprkos činjenici da su relativno mali sisari, jako dugo — 11 mjeseci. Razlog tome je duga implantacija, odnosno embrionalna diapauza, u kojoj se oplođeno jaje smiješta u matericu nekoliko mjeseci nakon oplodnje. „Prava“ skotnost ženki traje mnogo kraće. Razlog za ovakav tip oplodnje možda leži u čestim promjenama vremenskih prilika u regionima gdje žive.
Simboličnost
Krzno hermelina je bilo jako cijenjeno i dobro prodavano za proizvodnju krznene odjeće. U Evropi to krzno je predstavljalo simbol bogatstva; ceremonijalna garderoba u engleskoj Palati lordova je sadržala krzno hermelina, a danas se koristi vještačko krzno. Isto tako, krzno hermelina je u Evropi simbolisalo čistotu i nevinost, u nordijskim zemljama ljubopitljivost i hitrost, a u Japanu i dan-danas sreću.
Trastámara
Dinastija Trastámara je bila kraljevska dinastija porijeklom sa Pirinejskog poluotoka, čiji su članovi vladali Kastiljom od 1369. do 1504. godine, Aragonijom od 1412. do 1516. godine, Navarrom od 1425. do 1516. godine, te Napuljem od 1458. do 1501. godine.
Porijeklo
Dinastija je dobila ime po tituli grofa od Trastámare, koju je nosio Henrik II, kralj Kastilje, prije nego je 1369. dospio na prijestolje nakon građanskog rata koji se završio smrću njegovog brata Petra. Henrik II je bio vanbračni brat kralja Petra s očeve strane, te je dinastija Trastámara tako vanbračni ogranak Burgundske dinastije.
Vladavina
Glavna karakteristika svih članova ove dinastije je ponovno jačanje monarhističkog autoriteta i ekonomski razvoj koji je podsticala buržoazija. Smatraju se jednom od prvih autoritarnih monarhija. Uspjeli su da uvedu evropsku diplomatiju u Kastilju, modernizujući je i pretvorivši je u silu sposobnu da nametne svoju hegemoniju na Iberijsko poluostrvo.
Dinastija Trastamara je okupirala aragonsko prijestolje putem Dogovora iz Kaspe, 1412. godine. Ovim sporazumom se završila borba oko prijestolja, nastala nakon smrti kralja Martina, 1410. godine.
Izumiranje
Nasljednik mlađeg ogranka dinastije, Ferdinand II, kralj Aragonije, oženio je nasljednicu starijeg ogranka dinastije, Izabelu I, kraljicu Kastilje. Oni su imali četiri kćeri i jednoga sina koji ih nije nadživio, pa je posljednji vladar ove dinastije bila njihova kćerka Ivana, kraljica Kastilje i Aragonije. Pošto se udala za Filipa IV, vojvodu Burgundije, španska prijestolja nakon njene smrti 1555. godine zauzima austrijska dinastija Habsburg.
Dinastija je opstala sve do 1637. godine u vidu potomaka infanta Henrika, trećeg sina aragonskog kralja Ferdinand I, kralj Aragonije. Posljednji muški član dinastije bio je Henrikov praunuk, Franjo, 3. vojvoda od Segorbe, čija je smrt 1575. godine osudila dinastiju na izumiranje. Trastámare su u potpunosti izumrle smrću Franjine sestre Ane 1637. godine.
Pobrežje (Videm)
Pobrežje je naseljeno mjesto u sastavu općine Videm, regija Podravska, Slovenija.