cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kolina
Ime
Na nekim geografskim kartama, njen kraći dio donjeg toka prije ušća je označen kao Kolunska rijeka. Međutim, izvan svake razumne sumnje je tvrdnja da je izvorni naziv ove rijeke Kolina, po čemu je naselje uz njena "usta" (ušće) dobilo ime Ustikolina, kao što je i ono na "ustima" Prače postalo Ustiprača.
Geografija
Kolina izvire na jugoistočnim padinama Jahorine, iznad prijevoja Jabuka i istoimenog sela (Jabuka) na nadmorskoj visini od oko 1.000 m. U gornjem toku prati lokalnu komunikaciju koja izlazi na magistralnu cestu M-20 (u Ustikolini), a zatim, prema jugu, čini veliku krivinu, u obliku slova U. Ušće Koline je u Ustikolini, kod mosta za naselja u Cvilinskom polju (Cvilin, Jošanica i druga), a na oko 375 m n/v. Dužina joj je blizu 25 km, sa površinom sliva od skoro 154 km². Uz nekoliko (na raspoloživim mapama) bezimenih potoka i potočića, veće pritoke Koline su Ljaljićki i Vrbički potok (lijeve), te Mazlinska i Mala rijeka.
Kolina je bujičava rijeka, koja povremeno nanosi velike štete lokalnom stanovništvu. Tako se 2010. izlila iz korita i, od ostatka općine, odsjekla sela Slađanovići, Putojevići, Mirjanovići, Đurđevići i Selišta.
Zastava Mauritanije
mini|desno|Zastava Mauretanije Zastava Mauritanije usvojena je 28. novembra 1960. godine, nakon oslobođenja od francuske kolonijalne vlasti. Zelena boja zastave i polumjesec sa zvijezdom simboliziraju islam. Žuta boja polumjeseca i zvijezde simboliziraju pustinju Saharu.
Kolina
Geografija
Po osnovu Zakona o koncesijama Bosansko-podrinjskog kantona, predviđena je gradnja hidrocentrala na ovoj rijeci.
Monetarna politika
Monetarnom politikom kontrolira se ponuda novca od strane centralne banke, a sastoji se od politike ograničavanja novčane ponude (inflacija vodi do povećanja kamata) i od politike ekspanzivne novčane ponude (recesija vodi do smanjenja kamata).
Zastava Namibije
mini|desno|200px|Zastava Namibije Zastava Namibije usvojena je 21. marta 1990. godine, kad je Namibija postala nezavisna država.
Boje na zastavi uzete su sa zastave SWAPO-a (South West African People's Organization; Jugozapadna afrička narodna organizacija), pokreta koji se borio za nezavisnost. Zastava postoji od 1971., a njene boje plava, crvena i zelena glavne su boje Ovambo naroda, najbrojnije etničke grupe.
NGC 1941
NGC 1941 (također poznat kao ESO 85-EN79) je emisijska maglina i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 20. decembra 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zastava Paname
mini|desno|200px|Zastava Paname Zastava Paname usvojena je 20. decembra 1903. i privremeno je prihvaćena 1904. od strane ustavne skupštine. Definitivna je od 1925.
Plava i crvena predstavljaju konzervativnu i liberalnu stranku; bijela predstavlja mir. Plava zvijezda predstavlja čistoću i čestitost, a crvena vlast i zakon u zemlji.
Zastava Mongolije
200px|mini|desno|Zastava Mongolije 200px|mini|desno|Bivša zastava
Zastava Mongolije usvojena je 12. februara 1992. Slična je zastavi iz 1949. godine, koja je sadržavala socijalističku zvijezdu. Sastoji se od tri jednake okomite trake crvene (od uzdizane strane), plave i crvene. Na sredini crvene trake uzdizane strane nalazi se nacionalni simbol žute boje ("soyombo" - stubac koji se sastoji od apstraktnih i geometrijskih predstava vatre, sunca, mjeseca, zemlje, vode i Taijitu simbola).
Donja Bukvica
Donja Bukvica je naselje u gradu Goraždu, Bosna i Hercegovina.
Inflamasom
Inflamasomi su citosolni multiproteinski oligomeru urođenog imunskog sistema odgovorni za aktivaciju upalnih odgovora. Aktivacija i sklapanje inflamasoma podstiče proteolitsko cijepanje, sazrijevanje i izlučivanje proupalnih citokina interleukina 1β (IL-1β) i interleukina 18 (IL-18) ), kao i cijepanje gasdermina-D. N-terminalni fragment koji nastaje ovim cijepanjem inducira proupalni oblik programirane ćelijske smrti različit od apoptoza, koji se naziva piroptoza, i odgovoran je za izlučivanje zrelih citokina, vjerovatno kroz stvaranje pora u plazmamembrani. Aktivacija inflamasoma je inicirana različitim tipovima citosolnih receptora za prepoznavanje uzoraka (PRR) koji reaguju ili na molekulski uzorak povezan s patogenom (PAMP) ili molekulske obrasce povezane s oštećenjem (DAMP) koje generiše ćelija domaćin. Receptori za prepoznavanje uzoraka uključeni u inflamasome obuhvataju NLR (domen oligomerizacije koji se vezuje za nukleotide i receptore koji sadrže ponavljanja bogata leucinom) kao i AIM2 (odsutan u melanomu 2), IFI16 (protein induciran IFN-om 16) kao i pirin. Kroz njihovu aktivaciju i regrutaciju kaspaznog (CARD) ili pirinskog domena (PYD), inflamasomski receptori stupaju u interakciju sa adapterskim proteinom ASC, koji zatim regrutuje prokaspazu-1 preko svog CARD domena i aktivira efektor kaspaza kroz proteolitsko cepanje. Aktivirana kaspaza-1 konačno cijepa nezrele proupalne citokine proIL -1β i proIL-18, kao i gasdermin-D, koji su odgovorni za upalnu signalizaciju i piroptotsku smrt ćelije. Pored ovih takozvanih kanonskih inflamasoma, različite studije su također opisale nekanonske komplekse inflamasoma koji deluju nezavisno od kaspaze-1. Kod miševa, nekanonski inflamasom se aktivira direktnom osjetljivošću citosolnog bakterijskog lipopolisaharida (LPS) pomoću kaspaze-11, što potom indukuje piroptotsku ćelijsku smrt. U ljudskim ćelijama, odgovarajuće kaspaze nekanonskog inflamasoma su kaspaza 4 i kaspaza 5. Tradicijski, inflamazomi su uglavnom proučavani u profesionalnim imunskim ćelijama urođenog imunskog sistema, kao što su makrofag. Novije studije, međutim, ukazuju na visoke nivoe ekspresije inflamasomskih komponenti u epitelnom barijernom tkivu, gdje se pokazalo da predstavljaju važnu prvu liniju odbrane. U slučaju disregulacije aktivacije inflamasoma, može nastati niz glavnih bolesti, kao što su rak, autoimune, metaboličke i neurodegenerativne bolesti.
Inflammasomska porodica
NLRP1, NLRP3, NLRP6 i NLRC4 su podskupovi porodice NLR i stoga imaju dvije zajedničke karakteristike: prva je nukleotid-vezujući domen oligomerizacije (NOD) koji je vezan ribonukleotid-fosfate (rNTP) i važan je za samooligomerizaciju. Drugi je C-terminalno ponavljanje bogato leucinom (LRR), koje služi kao domen za prepoznavanje liganda za druge receptore (npr. TLR ) ili mikrobnih liganda. NLRP1 je pronađen u neuronima, dok su i NLRP3 i NLRC4 (IPAF) identifikovani u mikroglijnim ćelijama. Protein povezan sa apoptozom, koji sadrži domen za regrutaciju kaspaze (ASC ili Pycard) ima ključnu ulogu u aktivaciji inflamasoma. ASC pomaže u regrutaciji kaspaze-1 za povezivanje sa NLR-ima u kompleksu inflamasoma preko CARD domena. ASC takođe ima uloge nezavisne od inflamasoma jer se pokazalo da je potrebno da MHC klasa II predstavi antigene peptide u dendritskim ćelijama.
Spisak država po površini
mini|desno|Države po površini. Ovo je spisak država svijeta po površini. Površina je dana u kvadratnim kilometrima. Površina uključuje kopnene vode (jezera, rijeke). Teritorijalne vode i ekskluzivne ekonomske zone nisu uključene u spisak, kao i teritorije na Antarktiku.
Napomena: Ukoliko nije drugačije navedeno, izvor podataka je Zavod UN za statistiku (2004)
Također pogledajte
- abecedi
- stanovništvu
- gustoći stanovništva
- kontinentima
- datumu državnosti
- vremenskim zonama
NGC 6373
NGC 6373 (također poznat kao MCG 10-25-23, PGC 60220 i UGC 10850) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 153 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 1,30 (58 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (44 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 13. juna 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ilijaš
Ilijaš je naseljeno mjesto i općina koja se nalazi u Kantonu Sarajevo, sjeverozapadno od grada Sarajeva. Po popisu stanovništva 2013. godine općina Ilijaš se sastoji od 74 naseljenih mjesta.
Geografija
Mjesto Ilijaš se sastoji iz naseljenih mjesta: gradić Ilijaš, i predgrađa među kojima je naselje Misoča, kao i Podlugovi, Lješevo, Stari Ilijaš i Malešići.
Općina se nalazi na raskrsnici puteva koji je povezuju sa susjednim općinama, kao i sa svim dijelovima BiH. Smješten je na nadmorskoj visini od 500 do 1200 m, površine 308,6 km2. Odlikuje je ravničarsko-brežuljkasti i planinsko-brdski teren. S obzirom na geografske karakteristike prostor koji zauzima općina, moguće je podijeliti na dvije cjeline: donji i gornji Ilijaš.
Ukupna površina šuma i šumskog zemljišta na području općine Ilijaš iznosi 16249 ha.
Na području opštine nalazi se više lokaliteta sa mineralnim sirovinama, uključujući nalazište mangana u Čevljanovićima, nalazište vapnenca u Gajevima - Vrela i Rači, nalazište kamena eruptivca u Koritima, nalazište kamena škriljca u Misoči, nalazište kvarca u Podroli i Čevljanovićima.
Na prostoru Srednje, u Draževićima, registrirano je nalazište žive izuzetnog kvaliteta koje nije do sada eksploatisano. Na području Podlipnika registrirano je izvorište termalne vode a na potezu Srednje – Čevljanovići izvorište mineralne vode.
Bijambare su zakonom zaštićeno područje od strane Sarajevskog kantona, i to zaštićeno područje pete kategorije. Nalazi se lijevo od magistralne ceste Sarajevo - Tuzla uz rub Nišićke visoravni između sela Nišići i Krivajevići. Prostire se na 370 hektara i obuhvata gustu crnogoričnu šumu, pašnjake, brojne kraške fenomena kao što su vrtače i ponori dvaju potoka, te osam bijambarskih pećina.
Historija
Ilijaš je industrijski gradić nastao uz željezaru.
Arheologija
Arheološko područje – Stari grad Dubrovnik u Višnjici kod Ilijaša je proglašeno nacionalnim spomenikom 8. oktobra 2003. godine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 1991. godine, općina Ilijaš (u to vrijeme jedna od 5 prigradskih općina Grada Sarajeva) imala je 25.184 stanovnika, raspoređenih u 77 naselja. Poslije potpisivanja Dejtonskog sporazuma, općina Ilijaš je, gotovo u cjelini, ušla u sastav Federacije Bosne i Hercegovine. U sastav Republike Srpske ušla su naseljena mjesta Sirovine, Šljeme i Vuknić, te dijelovi naseljenih mjesta Lipnik i Rakova Noga.
Privreda
Strateški sektori jačanja ekonomske osnove općine Ilijaš su: industrija, turizam i komplementarne usluge, kultura, sport, rekreacija, trgovina, obrazovanje - osnovno obrazovanje. Industrija je pažljivo ekonomski i ekološki profilirana kao održiva - prerada drveta, proizvodnja pića, mašinska industrija, prerada poljoprivrednih proizvoda, itd.
Znamenitosti
Na području općine nalazi se značajan broj kulturno-historijskih i prirodnih znamenitosti. Srednjovjekovni grad Dubrovnik i nekropola stečaka u Kopošićima proglašeni su za nacionalne spomenike od interesa za BiH od strane Komisije za očuvanje nacionalnih spomenika BiH. Od prirodnih znamenitosti važno je istači Bijambarsku pećinu i kanjon rijeke Misoče.
Kultura
Ustanova koja se bavi kulturnim djelatnostima na području općine je KSC i Radio Ilijaš. Na području općine djeluju i Bošnjačka zajednica kulture "Preporod" Ilijaš i Hrvatsko kulturno društvo "Kulin Ban".
Chromium (preglednik)
Chromium je otvorena kodna baza koja se može kompajlirati u internetski preglednik. Projekt je kojeg uglavnom razvijao Google. Potpuno je funkcionalan preglednik i sadrži veliku većinu izvornog koda za preglednik Google Chrome koji je proširen s dodatnim mogućnostima.
Plutarh
mini|Plutarh
Chromium (preglednik)
Izvorni kod Chromiuma se široko koristi od strane drugih proizvođača vlastitih preglednika, kao što su Opera i Microsoft Edge i mnogi drugi.
Plutarh
Lucius Mestrius Plutarhos (grčki: Μέστριος Πλούταρχος), poznatiji kao Plutarh, rođen je oko 46. godine u malom grčkom gradu Heroneja u Boetiji (sjeverno od Atine). Bio je historičar, esejista i biograf. Najpozantiji radovi su mu Paralelne biografije (ili Uporedni životopisi, grčki: Βίοι παράλληλοι) i Rasprave o moralu (još i: Moralia, O moralu, Etički spisi, Etika, grčki: Ἠθικὰ). Putovao je po mediteranskim zemljama a najveći dio života ipak je proveo u rodnom gradu. Umro je oko 120. godine u Delfima.
Chromium (preglednik)
Korisnički interfejs je minimalistički jer je Google želio da se njihov pretraživač osjeća lagano (kognitivno i fizički) i brzo.
Licenca
Chromium je potpuno besplatan softver otvorenog koda. Dio sa autorskim pravom Google je objavio pod BSD licencom. Ostali dijelovi podliježu raznim licencama, uključujući MIT, LGPL, Ms-PL i MPL/GPL/LGPL. mini| Rana alfa verzija Chromium 3.0 za Linux, koja pojašnjava odvajanje od [[Google Chrome|Google Chrom e-a . ]]
Plutarh
Život
mini|lijevo|Ostaci Apolonovog Hrama u kome je Plutarh služio kao svećenik i tumačio proročanstva
Plutarh, jedan od posljednjih predstavnika helenističke duhovnosti i morala je svakako historijski izvor od nepobitnog značaja. Ipak, Plutarha ne možemo posmatrati kao historičara u stvarnom smislu ove naučne discipline (U svakom slučaju, ni historija, ipak, nije uvijek egzaktna nauka; u nedostatku drugih materijalnih dokaza, historija se oslanja na izvore koji su, poput Plutarha, unijeli mnogo subjektivnog u svoja svjedočanstva o prošlim događajima i ličnostima ili ih prenijeli iz izvora sličnim njima. No, i ovakvi izvori su, bez sumnje, dragocjeni. Treba pomenuti da već i u filozofiji antičkih grka nalazimo njihovu spoznaju o inherentnoj nesposobnosti čovjeka da spozna objektivnu istinu.) Plutarh je primarno moralista za koga je historija nepresušan izvor inspiracije njegovom stvaralaštvu. Ličnostima koje je opisao u djelu "Paralelne biografije" dao je izuzetno slikovite karaktere te tako čitaocu približio njihove poglede i djelovanje u svijetu u kojem su živjeli. Plutarh je rođen u Heroneji, malom gradu u grčkoj pokrajini Beotiji. Pretpostavlja se da mu je porodica bila imućna što mu je omogućilo da stekne visoko obrazovanje u mladosti i da finansira kasnija putovanja. Ime njegovog oca nije tačno poznato ali se smatra da se zvao Nikarhus, pošto je u Grčkim porodicama postojao običaj ponavljanja imena u svakoj drugoj generaciji. Kako sam Plutarh navodi u svom djelu Rasprave o moralu, ime njegovog djeda bilo je Lamprias. Prema ocu i djedu je pokazivao izrazito poštovanje. U svojim esejima i dijalozima Plutarh često pominje i dvojicu svoje braće; Timona i Lampriasa. Prema Timonu je Plutarh osjećao posebnu privrženost. U jednom sačuvanom Plutarhovom pismu navodi se ime njegove žene, Timoksena. Naime, u tom pismo koje je napisao svojoj ženi, on je moli da se ne predaje žalosti zbog gubitka njihove dvogodišnje kćeri. Interesantno, u istom pismu utjehe, Plutarh pominje i reinkarnaciju. Nije poznat precizan broj njegovih sinova, ali Plutarh često spominje dvojicu: Autobulusa i Plutarha. Jedan svoj traktat posvetio je upravo njima dvojici.
mini|Bista sa likom Herodota, grčkim filozofom koji je bio jedan od Plutarhovih tema.
Plutarh je učio matematiku, retoriku i filozofiju na Aademiji u Atini od 66 do 67. godine. Učitelj mu je bio Amonijus. Imao je nekoliko utjecajnijih prijatelja od kojih su neki bili na visokim pozicijama u Rimu. Plutarh je posjetio grčke gradove Spartu, Korint, Patras, zatim Sardis (današnja Turska), Aleksandriju (Egipat) a dva puta je bio i u Rimu.
Dakle, proveo je veći dio života u rodnoj Heroneji i bio je iniciran u misterije grčkog boga Apolona. (misterije - religiozni kult u staroj Grčkoj i Rimu kome su pristup imali samo odabrani koji su prošli tajne rituale inicijacije). Kao viši od dva svećenika, Plutarh je imao dužnost interpretirati proročanstva Pitije, proročice u Apolonovom hramu u Delfima. Delfi su bili udaljeni tridesetak kilometara od njegovog doma i tamo je proveo mnogo godina u svećenićkoj službi. Ipak, čini se da njegove svećeničke dužnosti nisu okupirale značajan dio njegovog vremena tako da je mogao voditi aktivan društveni život i uz to napisati veliki broj radova i razmijenjivati korespondenciju. Dobar dio onoga što je napisao sačuvano je do danas.
Grčka i mediteranske zemlje, odnosno cijeli civilizovani svijet (ostatak tadašnje Evrope stari Grci nisu smatrali civilizovanim, to su bile barbarske zemlje), u Plutarhovo vrijeme bili su dio velike Rimske Imperije a zahvaljujući svojim radovima i predavanjima Plutarh je bio poznat i cijenjen u cijeloj Imperiji. Pošto je odlučio živjeti u svom zavičaju i voditi aktivno učešće u građanskim aktivnostima, čak je jedno vrijeme bio i gradonačelnik, na njegovo imanje često su dolazili gosti iz cijele Grčke i Rima i učestvovali u učenim razgovorima dok je sam Plutarh kao domaćin predsjedavao iz svoje mramorne stolice. Veliki broj zapisa o ovim razgovorima je objavljen i sačuvan. Ukupno 78 eseja i drugih radova čine zbirku Rasprave o moralu. Plutarhov kompletan opus čini oko 200-300 naslova različite veličine i sadržaja.
Plutarh kao ambasador
Pored svojih svećeničkih dužnosti u Delfima, Plutarh je bio i predstavnik svog zavičaja u brojnim stranim zemljama. Njegov prijatelj, Lucius Mestrius Florus, rimski konzul, sponzorirao je Plutarha kao rimskog građanina i njegovo zvanično rimsko ime postalo je Mestrius Plutarchus. Pored toga, imperator Hadrijan proglasio je Plutarha pri kraju njegovog života za počasnog prokuratora rimske provincije Aheje. Iako nije imao prave ovlasti, Plutarh je imao pravo nositi odjeću i simbole jednog konzula: zlatni prsten i bijelu togu sa purpurnim obrubom.
U grčkoj srednjovjekovnoj enciklopediji (Suda) navedeno je da je Trajan, Hadrijanov prethodnik, imenovao Plutarha prokuratorom Ilirije. Historičari smatraju taj podatak malo vjerovatnim pošto Ilirija nije bila prokuratorska provincija a ni Plutarh nije poznavao ilirske jezike. Na kraju svoje prokurature, oko 120. godine, Plutarh je preminuo. Zahvalni građani Heroneje i Delfa su dali izraditi statue u liku Plutarha u čast i znak zahvalnosti svom velikom sugrađaninu.
Paralelne biografije
mini|Stranica iz Plutarhove Paralalne biografije, štampao Ulrich Han, 1470. godine.
Najpoznatiji Plutarhov rad su Paralelne biografije koji se sastoji od 23 para biografija i četiri neuparene biografije. Ovim radom Plutarh je pokušao pokazati sličnosti između života pojedinih Rimljana i Grka, tako što je uporedo postavio biografije jednog Rimljanina i jednog Grka za čije je živote i djelovanje smatrao da imaju određene sličnosti sa stanovišta njihovih mana, vrlina i događaja iz njihovih života.
Do danas su sačuvane su Plutarhove biografije o slijedećim ličnostima: Solon, Temistokle, Aristid, Perikle, Alkibijad, Nicias, Demosten, Filipomen, Timoleon, Dion iz Sirakuze, Aleksandar Veliki, Pirus iz Epira, Romulus, Numa Pompilius, Coriolanus, Emilijus Paulus, Tiberijus Grakus, Gajus Grakus, Gajus Marius, Sula, Sertorijus, Lukulus, Pompej, Gaj Julije Cezar, Ciceron, Marko Antonije i Marcus Junius Brutus. Od nesačuvanih, tu su Herakle, Filip II Makedonski i Scipion Afrikanus.
Rasprave o moralu
Rasprave o moralu se sastoje od 76 eseja i zapisanih govora o najrazličitijim temama: O bratskoj ljubavi, Obožavanje Izide i Ozirisa i sl. Plutarh je Rasprave o moralu sakupio tokom prvog perioda svog stvaralačkog života dok je na Paralelne biografije utrošio nekoliko posljednjih dekada svog života. mini|desno|Statua filozofa u Delfima za koju se pretpostavlja da predstavlja Plutarha
Izgubljena djela
Rimljanima su se veoma dopale Plutarhove biografije poznatih ličnosti pa su tokom vijekova napravljene i brojne kopije i zahvaljujući tome većina biografija je ostala sačuvana. Međutim pojedini istraživači tvrde se radi samo o trećini ili polovini svih biografija koje je Plutarh napisao. Svoje tvrdnje oni zasnivaju na referencama pronađem u drugim Plutarhovim radovima i radovima drugih autora koji su Plutarha koristili kao izvor u svojim djelima. Postoje indicije da je još barem 12 biografija izgubljeno.
Ako se analizira struktura Plutarhovih biografija može se uočiti slijedeće: on prvo napiše biografiju značajnog Grka, zatim traži odgovarajućeg rimskog kandidata i završava sa poređenjem njihovih života. Za sada je na raspolaganju samo devetnaest paralelnih biografija sa ovakvom potpunom strukturom. Također nedostaju opisi života Herkula, zatim prvi par: Scipion Afrikanus i Epaminondas i još četiri "neuparene" biografije. Tu još i biografije Oktavijana, Klaudija i Nerona, veoma značajnih Rimljana koje Plutarh zasigurno nije zanemario, ali one nisu pronađene i možda su, nažalost, zauvijek izgubljene.
Utjecaj
Plutarhovo pisanje imalo je ogroman utjecaj na Šekspira jer ga je često citirao ili parafrazirao. Ralph Waldo Emerson i transcendentalisti (pokret ponikao u Novoj Engleskoj u XIX stoljeću koji je zagovarao nove ideje u literaturi, religiji, kulturi i filozofiji kao protest na stanje u tadašnjem društvu i kulturi) su crpili mnoge ideje iz Rasprava o moralu, Emerson je čak nazvao Paralelne biografije "Biblijom heroja".
Od ostalih koji su uvažavali Plutarha vrijedi pomenuti i Džona Miltona i Frensisa Bekona.
Izvori i vanjski linkovi
(Sve na engleskom jeziku)
Delfin (titula)
mini|170px|lijevo|Grb francuskih dofena
Dofen od Francuske (fr. Dauphin de France), tačnije, dofen od Vijene (fr. Dauphin de Viennois) (na bosanskom delfin), bila je titula koja se davala prijestolonasljednicima francuskog trona od 1350. godine do 1791. godine, i opet od 1824. godine pa do 1830. godine.
mini|100px|desno|Grb grofa od Vijene Gi VIII, grof od Vijene, imao je delfina na svom grbu po kome je dobio nadimak la Dauphin (što na francuskom znači delfin). Titula dofena od Vijene je bila nasljedna u njegovoj porodici do 1349. godine, kada je Umber II prodao svoj posjed Dofen (šp. Dauphiné) kralju Filipu VI, pod uslovom da nasljednik francuske krune preuzme titulu dofena. Pošto je Francuska pratila salski zakon, prema kojem prijestolje mogu naslijediti samo muški patrilinearni potomci Huge Capeta, titulu dofine (fr. la Dauphine) nosile su samo supruge prijestolonasljednika.
Dofen je u početku lično vladao Dofenom, koji je pravno pripadao Svetom Rimskom Carstvu. Dozvolivši upravu provincije francuskim prijestolonasljednicima, carevi Svetog Rimskog Carstva su postavili uslov da provincija ne može nikada postati dio Francuske. Zbog toga je Dofen prolazio kroz burne periode anarhije u 14. i 15. vijeku, obzirom na to da su dofeni obično bili maloljetni, ili zauzeti drugim stvarima.
Provincija Dofen je konačno postala dio Francuske pod Lujem XI. Dok je bio dofen, odbio je poslušnost svom ocu, Karlu VII, ostavši duže u Dofenu nego što mu je to otac odredio. Tu je vodio politiku koja je bila povoljnija za sam Dofen nego za Francusku. Na primjer, oženio je Charlotte od Savoja protiv volje svog oca. Savoja je bila tradicionalni saveznik Dofena, i Luj je želio da potvrdi taj savez i time izbaci pljačkaše iz provncije. Luja su 1456. godine iz Dofena izbacili Karlovi vojnici, a u provincija je opet ostavljena anarhiji. Nakon stupanja na prijestolje 1461. godine, Luj je pripojio Dofen Francuskoj.
Za razliku od engleske (kasnije britanske) titule princa od Velsa, koja se dodjeljivala i danas dodjeljuje voljom monarha (što znači da se ne dobija automatski), titula dofena je više nalik na špansku titulu princa od Asturije jer se dodjeljuje automatski po rođenju u direktnoj nasljednoj liniji sukcesije kraljeva Francuske. Ipak, titula dofena se od titule princa od Asturije razlikuje u tome što se ova druga dodjeljivala mogućim nasljednicima (en. heir presumptive), koji su mogli biti i žene, dok je dofen bila titula vjerovatnog nasljednika (en. heir apparent).
Titula je ukinuta Ustavom iz 1791. godine, kada je Francuska postala ustavna monarhija. Prijestolonaslednik (tada dofen Louise-Charles) je postao Kraljevski princ (fr. Prince Royal). Titula je restaurirana pod Burbonskom restauracijom Luja XVIII, iako nije bilo novog dofena sve do njegove smrti. Kada je na prijestolje stupio njegov brat, Karlo X, a njegov sin, Lousie-Antoine, vojvoda od Anguleme, automatski je postao dofen Francuske. Međutim, s padom Burbonske dinastije, titula je opet prestala da se koristi, a prijestolonasljednici su se opet zvali kraljevskim prinčevima. Nakon smrti Henrika V, Carlos, vojvoda od Madrida, nasljednik legitimističkog pretendenta za francusko prijestolje, i pretendenta na špansko prijestolje, Juana od Burbona i Braganze, vojvode od Montisona, koristio je ovu titulu kao svi drugi španski pretendenti od tada.
Franjo I, car Svetog Rimskog Carstva
Kako tadašnji car Svetog rimskog Carstva, Karlo VI, nije imao sinova, on je, kao njegov najbliži muški srodnik, bio mogući nasljednik trona Svetog Rimskog Carstva. Marija Terezija je ipak bila nasljednica očevih kraljevstava, u kojima nije bilo salskog zakona koji bi je spriječio da ih naslijedi. Karlo VI je želio da nakon njega za cara bude izabran neko iz njegove porodice, pa je planirao brak između svoje kćeri Marije Terezije i Franjinog starijeg brata Klementa. Nakon Klementove smrti Karlo VI je počeo Franju gledati kao priliku za udaju svoje kćeri Franjo je stoga doselio u Beč, gdje je odgajan na carskom dvoru zajedno sa svojom budućom suprugom. mini|300px|lijevo|Franjo Stjepan sa suprugom i djecom Franjo Stjepan je naslijedio očevo vojvodstvo Lotaringiju po Leopoldvoj smrti 1729. godine. Kasnije je Lotarngiju zamijenio za veliko vojvodstvo Toskanu s poljskim kraljem. Vjenčanje je održano 12. februara 1736. godine i par je imao šesnaestero djece. Marija Terezija se potrudila da bude izabran za cara Svetog Rimskog Carstva 13. septembra 1745. godine. Franjo I i Marija Terezija su krunisani za cara i caricu 4. oktobra 1745. godine.
Iako je on bio de jure car Svetog Rimskog Carstva, svu je vlast prepustio supruzi. Umro je iznenada, dok se vozio u kočiji pri povratku sa opere. Službeno ga je naslijedio sin Josip II, ali sva je moć ostala u rukama Marije Terezije.
Karlica
mini|250px|Ista karlica čovjeka koja je snimljena sa prednje strane: [[x-zrake|X-zračenjem (gore) i magnetnom rezonancom (sredina) i 3-dimenzijskom kompjuteriziranom tomografijom]] Karlica (lat. pelvis) – u anatomiji – je čvrsti koštani, bočni obruč oko karlične šupljine. Taj bočni pojas zajednički oblikuju: Glavne uloge karlice su:
Nogomet na Olimpijskim igrama 2016.
Nogometni turnir na Olimpijskim igrama 2016. održan je od 3. do 20. augusta u Brazilu.
Pored grada domaćina OI, Rio de Janeira, utakmice su se igrale u sljedećim gradovima: Belo Horizonte, Brasília, Salvador, São Paulo i Manaus. Svih šest gradova bili su domaćini i tokom Svjetskog prvenstva 2014, a Olímpijski stadion "João Havelange" u Riju jedino je olimpijsko borilište koje nije bilo domaćin za vrijeme Svjetskog prvenstva.
Karlica
Struktura
Karlična regija trupa je njegov gornji dio, između trbuha i butine.
Nogomet na Olimpijskim igrama 2016.
Raspored takmičenja
Raspored takmičenja na muškom i ženskom turniru objavljen je 10. novembra 2015.
Karlica
Struktura
Uključuje nekoliko dijelova: Alternativno, karlična šupljina se ponekad definira kao cijeli prostor ograđen karlićnim kosturom, koji se dijeli na:
Nogomet na Olimpijskim igrama 2016.
Grupna faza
U grupnoj fazi takmičenja na OI za muškarce timovi su podijeljeni u četiri grupe po četiri države. Svaki tim igra sa svakim po jednom. Tri boda dobija pobjednik, a po jedan bod kod neriješenog rezultata. Dvije najbolje plasirane ekipe u grupi će se kvalificirati za četvrfinale.
Karlica
Kosti
mini|320px|Kostur ljudske karlice: 2-4. [[Bočna kost (os coxae) 1. Krstačna kost (os sacrum), 2. Karlična kost (os coxae), 3. Sjedna kost (os ischii) 4. Slidna(preponska) kost (os pubis): ::::4a. tijelo, 4b. gornja grana, 4c. Donja grana, 4d.stidna kvržica) 5. Stidna simfiza, 6. Acetabulum (zgloba kuka), 7. Foramen obturatum, 8. Trtica/Trtična kost (os coccygis) Tačkasto: Terminalna linija karličnog oboda]]
Nogomet na Olimpijskim igrama 2016.
Grupna faza
U grupnoj fazi takmičenja na OI za žene timovi su podijeljeni u tri grupe po četiri države. Svaki tim igra sa svakim po jednom. Tri boda dobija pobjednik, a po jedan bod kod neriješenog rezultata. Dvije najbolje plasirane ekipe u grupi će se kvalificirati za četvrfinale kao i dvije najbolje trećeplasirane ekipe.
Karlica
Kosti
Karlični kostur formiran je posteriorno (u području leđa) od krstačne kosti i trtice (coccyx) i bočno i anteriorno (naprijed i u stranu), pomoću para karlične kosti
Svaka karlična kost sastoji se od tri dijela: karlična kost (ilium), sjedna kost (ishium) i preponska kost (pubis). Tokom djetinjstva, ovi dijelovi su odvojene kosti, pridružili su se triradiate hrskavice. Tokom puberteta se spajajui u jednu kost.
Veze
Sakroilijačni zglob, formiran između ušne površine krtstačne kosti i dvije karlične kosti su amfiartroze, sa gotovo nepokretnim zglobom zatvara kapsulu vrlo napetog zgloba. Kapsula je ojačana trbušnim, međukostnim i leđnim sakroilijačnim ligamentima.
Najvažniji ligamenti iz sakroilijačnog zgloba su sakrospinozni i sakrotuberozni ligament, koji stabiliziraju karličnu kost na krstačnu kost i spriječavaju pokrete naginjanja prema naprijed. Osim toga, ova dva ligamenta transformiraju veliki i mali bedreni usjek veliki i male foramene, par važnih karličnih otvor. Iliolumbalni ligament je snažan ligament koji povezuje vrh poprečnog nastavka petog slabinskog pršljena sa zadnjim dijelom unutrašnjeg ruba karlične kosti. Ovaj ligament se može shvatiti kao donja granice grudnoslabinskog pojasa, a ponekad je u pratnji manje ligamentne trake koja prolazi između četvrtog slabinskog pršljena i karlične kosti. Na iliolubalni ligament kontinuirano se nastavlja bočni slabinskokrstačni ligamenat. On prolazi između poprečnog nastavka petog pršljena ka krilu krstačne kosti gdje se miješa s prednjim sakroilijačnim ligamentom.
Zglob između krstačne kosti i trtice, u krstačnotzrtičnoj simfizi, ojačan je nizom ligamenata. Prednji krstačnotrtični ligament je produžetak prednjeg uzdužnog ligamenta, koji se pruža niz prednju stranu tijelo pršljana. Njegova nepravilni vlakna stapaju se s pokosnicom. Zadnji krstačnotrtični ligament ima duboki i površinski dio, oblikujući glatku traku koja odgovara zadnjem longitudinalnom ligamentu, a potonji odgovara tzv. ligamenta flava. Nekoliko drugih ligamenata završava u foramenu posljednjeg krstačnog živca.
Zglobljavanja
Slabinskokrstačni zglob, između sakruma i posljednjeg slabinskog pršljena, ima, kao i svi kičmeni zglobovi, međupršljenski disk, prednji i stražnji ligament, ligamenta flava, međupršljenski i supraspinozni ligament i sinovijalne fuge između zglobnh nastavaka dviju kostiju. Osim ovih ligamenata, zglob je ojačan iliolumbalnim i bočni slabinskokrstačni ligamentima. Slabinskokrstačni ligament prolazi između vrha poprečnog nastavka petog slabinskog pršljena i zadnjeg dijela karlične kosti. Bočni slabinskokrstačni ligament, koji je dijelom u kontinuitetu sa iliolumbalnim ligamentom, prolazi naniže od donjeg ruba poprečnog nastavka petog pršljena ka krilima krstačne kosti. Mogući pokreti u slabinskokrstačnom zglobu su fleksija i ekstenzija, malo bočne fleksije (od sedam stepeni u djetinjstvu, do jedan stepen u odraslih), ali ne i aksijalna rotacija. Između dobi 2-13 godina, je odgovoran za više od 75% (oko 18 stepeni) fleksije i ekstenzije u slabinskom dijelu kičme. Od 35. godine, ligamenti znatno ograničavaju raspon pokreta.
Tri vanlopatična ligamenta iz kuka  – iliofemurski,sjednofemurski i stidnofemurski ligamenti   – formiraju mehanizam uvijanja okružujući vrat bedrene kosti. Kad se sjedi, s ispruženim zglobom kuka, ti ligamenti postaju opušteni, dopuštajući visok stepen mobilnosti u zglobu. Kada se stoji, s ispruženim zglobom kuka, ligamenti se okreću oko femurskog vrata, gura glavu bedrene kosti čvrsto u acetabulum, te utiču na stabilizaciju zgloba. The zona orbicularis assists in maintaining the contact in the joint by acting like a buttonhole on the femoral head. Unutarlopatični ligament, ligamentum teres, provode krvne sudove koji opskrbljuju glavu femura.
Karlo IV, kralj Španije
Karlo IV (11. novembar 1748 - 20. januar 1819) bio je kralj Španije od očeve smrti do svoje abdikacije.
Pred vladavinu
Karlo IV je bio drugi sin kralja Karla III i Marije Amalije Saksonske. Rođen je na Portici (Italija), u vrijeme kada je njegov otac bio kralj Napulja i Dviju Sicilija. Njegov stariji brat bio je izostavljen iz nasljednog niza, jer je bio mentalno zaostao i epileptičan, pa je Karlo od samog rođenja tretiran kao prijestolonasljednik. Karlo je nasljedio fizičku snagu po saksonskoj liniji svoje majke, unuke poljskog kralja Augusta II. Kao mlad bavio se hrvanjem. Smatran je nedovoljno intelektualno zrelim i pomalo lakovjernim.
Godine 1765. oženio je Mariju Luizu od Parme, svoju prvu rodicu, i s njom imao četrnaestero djece, od kojih je sedmero doživjelo punoljetnost. Mariju Luizu su mnogi (uključujući i slikara Francisca Goyea) smatrali zlobnom i nevjernom ženom koja je potpuo utjecala na Karla. Za života njegovog oca, Marija Luiza ga je uvukla u dvorske intrige i skandale, koje su dovele do smjene najdražeg ministra Karla III.
Vladavina
Kada je došao na tron 14. decembra 1788. godine, po smrti svog oca, zanimao ga je jedino lov. Sve političke poslove prepustio je kraljici, koja je bila pod utjecajem svoga ljubavnika, Manuela Godoya. Iako mu je Godoy oteo ženu i stvarnu vlast, Karlo ga je uvijek smatrao prijateljem.
Prve odluke Karla IV pokazivale su njegove reformističke namjere. Na mjesto premijera postavio je grofa Floridablancu, obrazovanog čovjeka koji je svojim postupcima uspio doprinijeti razvoju ekonomije. Karlo je dao inicijativu za ukidanje salskog zakona, po kojem samo muški potomci mogu nasljeđivati prijestolje, a kojeg je u Španiju donio prvi Burbonac na njenom prijestolju, Filip V. Međutim, ta promjena nije stupila na snagu tokom Karlovog života, iako su je parlamenti ratificirali 1789. godine.
Utjecaj Francuske revolucije
Širenje Francuske revolucije 1789. godine zaslužno je za radikalnu promjenu španske politike. Činilo se da je izolacija bila najbolji način za izbjegavanje širenja revolucionarnih ideja iz susjedne Francuske. Floridablanca uspostavio je kontrolu na granicama, te izvršio snažni diplomatski pritisak kako bi podupro Luja XVI. To je ujedno značio i kraj reformama koje je započeo Karlo III. Konzervativizam je jačao, kao i represija, prvenstveno u rukama inkvizicije, pa su hapšeni i protjerani brojni intelektualci toga doba.
Godine 1792. Floridablanca je zamjenjen grofom od Arande, prijateljem Voltairea i drugih francuskih revolucionara, kojem je kralj povjerio tešku ulogu spašavanja života Luja XVI, u trenutku kad je ovaj prihvatio prvi francuski ustav. Međutim, radikaliziranje francuske revolucije krajem 1792. godine i svrgavanje Luja XVI, nakon čega je proglašena republika, ubrzalo je pad grofa od Arande, što je omogućilo dolazak Manuela Godoya na mjesto premijera 15. novembra 1792. godine.
Moć dvorskih miljenika
Manuel Godoy, nekada pripadnik kraljeve straže, ubrzano je napredovao na španskom dvoru zahvaljujući svom utjecaju na Karlovu kraljicu, Mariju Luizu, koja je imala snažan utjecaj na samog Karla. U svega nekoliko godina, od konjanika je postao vojvoda od Alcudia i Sueca, zatim zapovjednik, te od 1792. godine "univerzalni ministar" Karla IV, sa de facto apsolutnom moći. Godoy je sa Francuskom potpisao mir u Basilei 1795. godine. Francuska Republika vratila je Španiji okupirana područja, u zamjenu za špansku koloniju Santo Domingo. U znak zahvalnosti Karlo ga je nazvao "Princem mira" (španski: Príncipe de la Paz). mini|lijevo|Spomenik Karlu IV u Madridu Godine 1796. završena je radikalna faza Francuske revolucije, a Godoy je potpisao Ugovor iz San Idelfonsoa, čime je Španija stala na stranu Francuske. Ova promjena gledišta dovela je do sukoba sa Velikom Britanijom, glavnim protivnikom Francuske revolucije, te tradicionalnim neprijateljem španske pomorske hegemonije i konkurenta u trgovini sa Amerikom. Španska flota doživjela je poraz kod rta San Vicente 1797. godine, međutim, Cádiz i Santa Cruz de Tenerife oduprli su se napadima admirala Nelsona. U Americi su Britanci okupirali otok Trinidad, što je bio povod za smjenu Godoya u maju 1798. godine.
Abdikacija, egzil i smrt
Karlo je umro egzilu u Rimu, 20. januara 1819. godine, samo osamnaest dana nakon svoje supruge.
Donje Selo (Goražde)
Donje Selo je naseljeno mjesto u gradu Goraždu, Bosna i Hercegovina.
Astronom
mini|Galileo se smatra ocem moderne astronomije Astronom ili astrofizičar je naučnik ili naučnica, čije je područje istraživanja astronomija ili astrofizika, odnosno proučavanje nebeskih tijela: planeta, zvijezda, i galaksija.
Historijski, astronomija se više bavila klasifikacijom i opisom nebeskih fenomena, dok je astrofizika pokušavala da objasni ove fenomene i razlike između njih. Danas se izgubila razlika između pojmova astronom i astrofizičar. Profesionalni astronomi su visoko obrazovani pojedinci, koji obično imaju titulu doktora u fizici ili astronomiji, i zaposleni su u istraživačkim institutima, ili univerzitetima. Većina nihovih teza i otkrića je zasnovana na opažanjima kroz instrumente, od kojih je najvažniji teleskop.
IC 1823
IC 1823 (također poznat kao IRAS 02356+3151, MCG 5-7-24, PGC 10013 i UGC 2125) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 238 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Trokut. Najveći prečnik je 2,10 (146 hiljada sg) a najmanji 2,0 uglovnih minuta (139 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 20. januara 1898. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
John Williams
John Towner Williams jedan je od najpoznatijih američkih kompozitora filmske muzike i soundtracka.
52 puta nominiran je za nagradu Oscar (manje samo od Walta Disneya), a dosad ih je osvojio 5. Osim toga, osvojio je još 4 Zlatna globusa, 7 nagrada BAFTA i 25 Grammya.
Oscari
Dobitnik je 5 Oscara u kategoriji za najbolju originalnu muziku u sljedećim filmovima:
Osvojio je nagradu "Saturn" u kategoriji "Najbolja muzika" za sljedeće filmove:
Zastava Sejšela
mini|250px|desno|Zastava Sejšela mini|250px|desno|Zastava [[1977. - 1996.]] mini|250px|desno|Od juna [[1976. do juna 1977.]] Zastava Sejšela je usvojena 18. juna 1996. Nakrivljene trake simboliziraju novu dinamičnu državu koja ide u budućnost. Plava boja predstavlja nebo i more što okružuju Sejšele. Žuta stoji radi sunca koje daje svjetlost i život, a crvena narod i njegovu odlučnost da budućnost gradi u jedinstvu i ljubavi. Bijela predstavlja socijalnu pravdu i harmoniju. Zelena je tu radi zemlje i prirodnog okruženja.
Ekonomska politika
Ekonomska politika je dio državne politike koji se bavi odnosom države i privrede.
Izrazom "ekonomska politika" definiciono se označava privređivanje u društvenoj zajednici sa težištem na organiziranje i usmjeravanje tokova reprodukcije u okviru države.
Pod privrednim razvojem po pravilu se podrazumijeva porast materijalne proizvodnje (mase roba i usluga) i društvenog proizvoda. Ekonomski razvoj je širi pojam, jer uz materijalno-proizvodnu stranu obuhvata i društvenu komponentu shvaćenu kao ukupnost upravljanja privrednim razvojem.
Neka od područja ekonomske politike su:
NGC 222
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 127
IC 127 (također poznat kao MCG -1-4-57 i PGC 5581) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 92 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,60 (43 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (11 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 14. decembra 1892. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kućna muha
Kućna muha ili domaća muha (lat. Musca domestica) je insekt podreda Cyclorrhapha, red Diptera, razred Insecta. Vjeruje se da se prvi puta pojavila u kenozojskoj eri, mguće na Bliskom Istoku, a vjerovatno je rasprostranjena širom svijeta, kao čovjekov  komensal. To je najčešća vrsta muka koja se nalazi u naseljenim mjestima. Odrasli su sivi do crni, s četiri tamne, uzdužne linije na toraksu, blago dlakavim tijelima i jednim parom membranskih krila. Imaju crvene oči, malo ispupčene kod nešto većih ženki.
Ženka se obično pari samo jednom i spremu čuva za kasniju upotrebu. Odlaže serije od oko 100 jaja na raspadajuće organske materije, poput otpada iz hrane, truhleži ili izmeta. Ubrzo izlegu kao bijele larve bez nogu, poznate i pod nazivom magoti. Nakon 2 do 5 dana razvoja, ove se preobraze u crvenkasto-smeđe lutke, duge oko 8 mm.
Odrasle muhe obično žive 2 do 4 sedmice, ali mogu prezimiti. Odrasli se hrane raznim tekućim ili polutečnim supstancama, kao i čvrstim materijama koji su omekšane njihovim pljuvačkom. Ove muhe mogu, na  tijelima i fekalijama,  prenositi patogene, kontaminirati hranu i doprinijeti prenošenju bolesti prenosive hranom, dok, po brojnosti, mogu biti fizički neugodne. Iz tih razloga smatraju se štetočinama.
Kućne muhe su korištene u laboratoriji u istraživanju starenja i mehanizama određivanje spola. Muhe se u literaturi pojavljuju od drevnog grčkog mita i ove basne "Nesretni insekt“ pa nadalje.
Opis
A – Glava:
1 – Facetovane oči
2 – Čule čekinje  (arista)
3 – Čulne antene
4 – Kornjevilični palpus (Palpus maxillaris)
5 – Gornja usna (labrum)
6 – Donja usna (labium)
7 – Labellum
8 – Traheja
B – Toraks:
9 – Prescutum
10 – Stigma
11 – Scutum
12 – Bazna vena (basicosta)
13 – Kalipter
14 – Skutelum
16 – Hrilna vena
17 – Propleuron
18 – Prosternum
19 – Mezopleuron
20 – Mezosternum
22 – Metasternum
C – Abdomen:
23 – Koksa
24 – Femur
25 – Tibija
26 – Seta
27 – Stopalo (tarsus)
28 – Haltere
29 – Otvor traheje (stigma)
30 – Zadnji segment
]]
thumb|250px|Dijelovi [[usni aparat (insekt)|usnog aparata, sa pseudotrahejama, polucjevastim žljebovima (tamne paralelne trake) koji se koriste za usisavanje tečne hrane]] Dijelovi usnog aparata posebno su prilagođeni za tečnu hranu; mandibula i maksile su smanjene i nisu funkcionalne, a ostali udovi formiraju uvlačivi, fleksibilni proboscis sa povećanim, mesnatim vrhom, labelumom. Ovo je spužvasta struktura koju karakteriziraju mnogi žljebovi, zvani pseudotraheje, koji usisavaju tekućinu kapilarnim djelovanjem. It is also used to distribute saliva to soften solid foods or collect loose particles. Kućne muhe imaju hemoreceptorne organe okusa na na nožnim tarzusima, tako da mogu prepoznati hranu poput šećera, hodajući po njemu. Muhe su često viđene kako čiste noge trljajući ih zajedno, omogućavajući hemoreceptorima da ponovo kušaju po čemu hodaju. Na kraju svake noge je par kandži, a ispod njih su dva ljepljiva jastučića, pulvile, koji omogućuju muhi da se uspinje po glatkim zidovima i stropovima po modelu Van der Waalsove sile. Kandže pomažu muhi da odstrani stopalo za sljedeći korak. Hodaju uobičajenim hodom po vodoravnim i okomitim površinama s tri noge u dodiru sa površinom i tri u pokretu. Na obrnutim površinama mijenjaju pokret da bi se četiri noge držale na površini. Muhe slijetaju na strop leteći ravno prema njemu; neposredno prije slijetanja, naprave pola vijka i usmjere svih šest nogu prema površini, smanjujući šok prednjim nogama i zalijepe se  trenutak kasnije s ostale četiri.
Toraks je sivih nijansi, ponekad čak i crne boje, s četiri tamne uzdužne trake ravnomjerne širine na dorzalnoj površini. Cijelo tijelo prekriveno je  kratkim dlačicama. Poput ostalih Diptera, kućne muhe imaju samo jedan par krila, jer se nekadašnji stražnji par svodi se na male haltere ili njihalice koje pomažu održavanju stabilnosti pri letu. Krila su prozirna sa žućkastim nijansama u osnovi. Karakteristično je da medijalna vena (duga M1 + 2 ili četvrta duga vena) ima oštricu prema gore. Svako krilo ima režanj na stražnjoj strani, kalipter, koji pokriva haltere. Zadak je siv ili žućkast, s tamnom prugom i nepravilnim tamnim mrljama sa strane. Sadrži 10 segmenata koji nose spirale za disanje. U mužjaka deveti segment ima par kopči za kopulaciju, a deseti nose analne cerke u oba spola. thumb|[[Mikrografija tarzusa sa kandžama i čekinjama, uključujući i centralne između dva pulvila poznata kao empodije]]
Razne vrste širom svijeta izgledaju poput kućnih muha, kao što su mal kućna muha, Fannia canicularis, stabilna muha, "Stomoxys calcitrans" i ostali pripadnici roda Musca. Sistemtska identifikacija vrsta može zahtijevati upotrebu taksonomskih ključeva specifičnih za regiju i može zahtijevati razlikovanje muških reproduktivnih dijelova za potvrdu.
Životni ciklus
thumb|250px|left|Parenje kućnih muha Svaka ženka može tokom života snijeti do 500 jaja u nekoliko serija od oko 75 do 150. Jaja su bijela i otprilike duga 1,2 mm, a muha ih polaže pogodnom mestu, obično na mrtvim i raspadajućim organskim materijama, poput otpadaka hrane, trupala ili fekalija. U roku od jednog dana iz jaja se izlegu larve (magoti); oni žive i hrane se tamo gde su jaja  položena. Blijedo su bjelkasti, {{pretvaraju duge 3 mm, tanji na kraju usta i bez nogu. Razvoj larve traje od dvije sedmice, u optimalnim uslovima, do 30 dana ili više u hladnijim područjima. Larve izbegavaju svetlo; interijeri gomila životinjskog stajskog gnojiva su mjesta bogata hranjivim tvarima i idealnim uvjetima rajvoja, gdje je toplo, vlažno i tamno.
thumb| [[Larva i odrasli, autor Amedeo John Engel Terzi (1872–1956)]] Na kraju svog trećeg instara, larve puze do suhog i hladnog mjesta i pretvaraju se u lutke. Kućište lutke je cilindrično sa zaobljenim krajevima, dugačkim oko 1,2 mm, formirano je od posljednje svučene  kože larve. U početku je žućkasto, ša potamni preko crveno-smeđe do gotovo crne boje. Razvoj lutke traje dva do šest dana na 35 °C, ali može potrajati 20 dana ili više na 14 °C.
Kad je metamorfoza gotova, odrasla muha izranja iz lutke. Da bi to postigla, pomoću ptilinuma, trajne vrećice na glavi, otvara kraj omotača. Odrasla kućna muha živi od dvije sedmice do mjesec, u divljini, ili duže u benignim laboratorijskim uvjetima. Po izlasku iz lutke, prestaje rasti; mala muha nije nužno mlada muva, već je rezultat nedovoljne količine hrane tokom larvene faze. Mužjaci kućne muhe su spolno zreli nakon 16 sati, a ženke nakon 24. Ženke proizvode feromon, (Z) -9-trikozen (muskularin). Ovaj kutikulskii ugljikovodik se ne oslobađa u zrak i mužjaci ga osjećaju samo u kontaktu sa ženkama; ima upotrebu u suzbijanju štetočina, za mamanje mužjaka da ulete u zamke. Mužjak inicira parenje tako da naleti na ženku, u zraku ili ma tlu, poznato kao "udar". Prilazi joj na toraks, a ako je prijemčiva, slijedi period udvaranja u kojem ženka vibrira krilima, a mužjak glavom po glavi. Mužjak se zatim prevrće na trbuhu, a ženka podmeće  ovipositor u njegov genitalni otvor; kopulacija, uz prijenos sperme, traje nekoliko minuta. Ženke se obično pare samo jednom, a zatim odbijaju daljnje napredovanje mužjaka, dok se mužjaci odvajaju više puta. A volatile semiochemical that is deposited by females on their eggs attracts other gravid females and leads to clustered egg deposition.