cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vulkanizacija
Ostali postupci
Za proizvodnju gume važna je smjesa stalnog sastava što se provjerava u laboratorijama. Masticiranom kaučuku u miješalicama se dodaju sve hemikalije potrebne za dobijanje gume osim sumpora. Ko aditivi mougu se koristiti punila, koja se dodaju radi povećanja mase gume, tvrdoće, čvrstoće i drugih mehaničkih osobina. Dodaju se do 50%, a mogu biti aktivna (čađa) i neaktivna ili pasivna (gips, kaolin, talk, kreda, kvarc).
Albert od Saskokoburga i Gote
Albert od Saskokoburga i Gote (punim imenom na bosanskom Franjo Avgust Karlo Albert Emanuel; na engleskom Francis Augustus Charles Albert Emanuel; na njemačkom Franz August Karl Albrecht Immanuel; 26. august 1819 - 14. decembar 1861) je bio njemački plemić poznat kao suprug kraljice Viktorije od Ujedinjenog Kraljevstva i jedini suprug britanske kraljice koji je kao takav imao službenu titulu.
Mladost
Albert je bio blizak sa svojim starijim bratom, Ernestom. Brak njihovih roditelja je bio turbulentan i završio je razvodom. Nakon razvoda Albertova majka je bila protjerana sa dvora, nakon čega se udala za svoga ljubavnika. Albert i njegov brat nisu vidjeli majku od trenutka razvoda, a ona je umrla od raka 1831. godine sa 30 godina. Sljedeći godine Albertov otac je oženio kćerku svoje sestre, Mariju od Württemberga, koja je bila ujedno Albertova maćeha i prva rodica. Ni Ernestov brak sa Marijom nije bio sretan i iz njega nije rođeno nijedno dijete.
Albert je u početku obrazovan od strane privatnih tutora, a obrazovanje je nastavio na Univerzitetu u Bonnu, kao i većina drugih prinčeva. Albert je tu studirao ekonomiju, filozofiju, historiju i pravo.
Zaruke sa kraljicom Viktorijom
Godine 1836. ideju o braku između Alberta i princeze Viktorije od Kenta, njegove prve rodice i tada prve u nasljednom nizu za britanski tron, iznio je Albertov amidža (Viktorijin dajdža), kralj Leopold I Belgijski. Leopold je aranžirao sastanak između Viktorije i Alberta, koji je u Ujedinjeno Kraljevstvo stigao sa ocem i bratom u maju 1836. godine. Brak, međutim, nije odobravao Viktorijin amidža, tadašnji kralj, Vilim IV. Vilim IV nije želio da se njegova nasljednica uda za Nijemca, te je ohrabrivao brak sa sinom holandskog kralja Vilima II. Viktorija je bila svjesna da od njenog braka zavisi koja će dinastija naslijediti dinastiju Hanover, te je razmatrale razne evropske prinčeve. Sama Viktorija je preferirala Alberta i u pismima zahvaljivala svom dajdži što je aranžirao njihov sastanak.
Nakon što je naslijedila krunu, dana 20. juna 1837. godine, Viktorija se počela zanimati i za Albertovo obrazovanje, jer mu je ono bilo potrebno za ulogu koji bi igrao kao njen suprug.
U oktobru 1839. godine Albert je sa ocem ponovo stigao u London u posjetu Viktoriji. Viktorija ga je zaprosila 15. oktobra 1839. godine, a svoju odluku da se vjenča sa njim formalno je saopćila svom vijeću 23. novembra.
Brak
mini|300px|lijevo|Vjenčanje princa Alberta i kraljice Viktorije Viktorija i Albert su se vjenčali 10. februara 1840. Četiri dana prije vjenčanja Albertu je dala oslovljavanje Njegova Kraljevska Visost i učlanila ga u svoje vijeće. Viktorija mu je željela dati titulu kralja, ali premijer ju je odgovorio od toga. Parlament mu je odbio dati bilo kakvu plemićku titulu, kakvu je, naprimjer, nosio suprug kraljice Ane, jer bi kao plemić Albert imao pravo učestvovati u Domu lordova, a to nije bilo poželjno. Kada je čuo da mu parlament odbija dati titulu, Albert je izjavio da bi bilo kakva plemića titula bila korak unazad, pošto je već držao titulu vojvode od Saksonije. Albertu je osiguran i manji prihod od prihoda supružnika prethodnih vladara. Sedamnaest godina nakon sklapanja braka, 29. juna 1857. godine, Viktorija je Albertu dala titulu princa pratioca.
Mjere koje je parlament preduzeo u cilju sprečavanja Alberta od uzimanja učešća u političkom životu svoje suprugu uspjele su, budući da se Albert nikada nije javno upleo u britansku politiku.
Porodica
mini|250px|desno|Albert i Viktorija, 1854 Dva mjeseca nakon vjenčanja Viktorija je ostala trudna. Albert je tada počeo uzimati učešće u javnom životu. Postao je predsjednik udruženja koje se zalagalo za ukidanje ropstva u Sjedinjenim Američkim Državama i francuskim kolonijama. U junu 1840. godine na Alberta i trudnu Viktoriju je pucao Edward Oxford dok su se vozili kočijom kroz London. Ni Albert ni Viktorija nisu bili pogođeni, a Oxford je kasnije proglašen ludim i nije mu suđeno za veleizdaju. Njegova smirenost i prisebnost za vrijeme atentata donijela mu je podršku javnosti, a podrška javnosti omogućila mu je da ga parlament proglasi regentom u slučaju da Viktorija umre prije nego njihovo dijete postane punoljetno.
Albertovo prvo dijete, kćerka Viktorija, rođena je 21. novembra 1840. godine i dobila je ime po majci. U sljedećih sedamnaest godina rodit će se još osmero djece. Svih devetero djece, pet kćeri i četiri sina, preživjeli su do punoljetnosti, što je u 19. vijeku bila rijetkost čak i u kraljevskim porodicama.
Početkom 1844. godine Albert je prvi put nakon vjenčanja napustio ženino kraljevstvo kako bi prisustvovao sahrani svoga oca.
Kako je vrijeme prolazilo Albert je postajao sve popularniji među narodom. Godine 1847. izabran je za kancelara Univerziteta u Cambridgeu. Albert je iskoristio tu svoju poziciju da promoviše reformiranje i modernizaciju univerziteta.
Revolucije koje su se širile Evropom četrdesetih godina 19. vijeka kao rezultat ekonomske krize zabrinule su Alberta, čiji su brojni rođaci bili zbačeni sa vlasti. Albert i Viktorija su neko vrijeme proveli u kući Osborne, daleko od Londona, gdje se rodila još jedna kćerka.
Uticaj
Albertovi pogledi su bili prilično liberalni i Albert nije samo poticao reforme obrazovanja, već i razvoj nauke i industrije. Njegovo zanimanje za nauku dovelo je do sukoba sa Crkvom, a Albertov prijedlog da se Charles Darwin proglasi vitezom je odbačen.
Albert je bio duboko pogođen kada je njegova najstarija kćerka odselila u Prusiju kako bi se udala za pruskog prijestolonasljednika. Njegov odnos sa najstarijim sinom, Edvardom, princom od Velsa, bio je stalno napet pošto Edvard nije zadovoljavao očeva očekivanja u pogledu obrazovanja.
Smrt i ostavština
mini|200px|desno|Albertove kćerke oplakuju oca Do novembra 1861. godine Viktorija i Albert su se vratili u zamak Windsor, a Edvard se vratio u Cambridge gdje je studirao. Dva Albertova rođaka, kralj Petar V Portugalski i princ Ferdinand od Portugala, umrli su od tifusa te godine. Povrh toga, Alberta je zabrinjavala veza njegovog sina sa Nellie Clifden. Dana 9. decembra Albertu je dijagnosticiran tifus. Umro je 14. decembra 1861. godine u zamku Windsor. Kraljica Viktorija je nakon Albertove smrti narednih četrdeset godina, odnosno do kraja svoga života, nosila crninu. Sve sobe u njegovoj kući čuvane su kakve su bile kad je umro, a posteljina i peškiri su mijenjani svakodnevno. Viktorija se povukla u sebe i prestala učestvovati u javnom životu, što ju je koštalo gubitka popularnosti, a njeno osamljenje poništilo je Albertove napore da modernizira monarhiju i učini je predmetom moralne podrške narodu.
Viktorija je naredila izgradnju veličanstvenog mauzoleja Frogmore, u kojem su položeni Albertovi i njeni posmrtni ostaci.
Među Albertovom prapraunučadi su Elizabeta II od Ujedinjenog Kraljevstva, Carl XVI Gustaf od Švedske, Margareta II od Danske, Petar II od Jugoslavije, i Juan Carlos I od Španije.
IC 1704
IC 1704 (također poznat kao IRAS 01244+1431, MCG 2-4-52, PGC 5411 i UGC 1027) je galaksija koja je udaljena oko 296 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 1,10 (95 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (69 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 18. januara 1896. godine.
NGC 1846
NGC 1846 (također poznat kao ESO 56-SC67) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio James Dunlop 6. novembra 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 122
NGC 122 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Kit. Prvo otkriće je napravio Ernst Wilhelm Leberecht Tempel 27. septembra 1880. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Muhamed Pašić Mašura
Muhamed Pašić Mašura (27. juna 1930. Visoko - 16. novembar 1987. Visoko)
Mamoudzou
Mamoudzou je glavni grad francuskog prekomorskog departmana Mayotte, u Indijskom okeanu. Mamoudzou, poznat kao Momoju na lokalnom Shimaore jeziku, najviše naseljena komuna (općina) Mayotte-a. Nalazi se na Grande-Terre (ili Mahoré), glavnom ostrvu Mayotte-a. Bivši glavni grad Mayotte-a je bio Dzaoudzi, na malom ostrvu Petite-Terre (ili Pamanzi), ali je Mamoudzou izabran kao glavni grad 1977. Ostrvo se nalazi u Mozambičkom kanalu, između sjevernog Mozambika i sjevernog Madagaskara.
Muhamed Pašić Mašura
1966. Godine snimio je prvu ploču na kojoj izvodi sevdalnike uz pratnju Narodnog ansambla Ismeta Alajbegovića Šerbe i Jovice Petkovića. Na ovoj ploči našle su se sevdalinke: Safete, Sajo Sarajlijo, Visočanka Sema, Pjesma Zaimu i Šeher grade.
Nanocijev
desno|250p|mini|Različite vrste [[karbonska nanocijev|karbonskih nanocijevi.]] Nanocijev je struktura nalik žici, nanometarskih dimenzija, najčešće sačinjena od uglja. Tehnologija nanocijevi je derivat istraživanja fulerena. Japanski naučnik Sumio Iijima je otkrio nanocijevi 1991. godine.
Mamoudzou
Komuna je sastavljena od 6 sela, pored centralnog naselja, također nazvanog Mamoudzou. To su: Kawéni, Mtsapéré, Passamainti, Vahibé, Tsoundzou I i Tsoundzou II.
Muhamed Pašić Mašura
Nakon ove, u izdanju Jugotona snimljene su još tri ploče na kojima Mašura pjeva uz saz Selima Salihovića sa kojim je dugo sarađivao. Najbolje snimke napravio je uz saz.
Nanocijev
Sistemi nanocijevi se sastoje od cilindara sačinjenih od grafitnih slojeva do jednog milimetra dugih ali samo nekoliko nanometara u prečniku. To znači da su nanocijevi tipično 200-400 miliona puta duže u odnosu na svoju širinu. Ta vlakna su izuzetno poznata po svojoj jačini i izuzetno dobrim elektroničkim osobinama. Iz ovih razloga privukla su ogromnu pažnju u naučnim i biznis krugovima u posljednjih nekoliko godina.
Neorganske nanocijevi su, također, sintetizirane:
Mamoudzou
Komuna je također potpodijeljena u tri kantona; Mamoudzou I, Mamoudzou II i Mamoudzou III.
Nogometna reprezentacija Argentine
Nogometna reprezentacija Argentine (Selección de fútbol de Argentina) predstavlja Argentinu na međunarodnim nogometnim takmičenjima i pod kontrolom je Nogometnog saveza Argentine (Asociación del Fútbol Argentino (AFA)).
Historija
Prvu službenu utakmicu odigrala je 1902. protiv reprezentacije Urugvaja. Član je FIFA-e od 1912, a članica CONMEBOL-a od 1916. Tri puta osvojila je svjetsko prvenstvo: 1978, kada je bila i domaćin, 1986. u Meksiku i 2022. u Kataru. Također je osvojila zlatnu medalju i na Kupu konfederacija 1992. Bilo je to prvo takmičenje takve vrste pod pokroviteljstvom FIFA-e gdje su na turniru u Saudijskoj Arabiji, osim domaćina, učestvovali šampioni triju kontinenata (pored Argentine još i SAD, Obala Slonovače), koje je kasnije preimenovano u FIFA Kup konfederacija. Na kontinentalnom takmičenju Južne Amerike Argentina spada u red najuspješnijih reprezentacija. Šampioni Južne Amerike, odnosno osvajač Copa Amérike Argentina je bila 15 puta.
Rana historija (1902–1947)
mini|desno|260px| Argentina 1902. godine mini|260px| Sastav koji je osvojio srebrenu medalju na OI 1928. mini|desno|260px| Argentina - Meksiko (SP 1930) mini|desno|260px| Šampionska generacija 1945. Prvom nogometnom utakmicom u historiji Argrentine smatra se utakmica iz 1901. godine između Argentine i Urugvaja. 20. jula godinu dana kasnije reprezentacija Argentine odigrala je i svoju prvu službenu utakmicu također opet protiv Urugvaja u Montevideu. Prvi meč protiv Urugvaja je bio prvi zvanični međunarodni meč odigran van Britanskih granica. Treba napomenuti da Argentina i Urugvaj drže rekord u broju odigranih utakmica između dvije zemlje. U svojoj bogatoj historiji ove dvije reprezentacija susrele su se čak 180 puta. Prvi trofej sa nekog takmičenja Argentina je osvojila 1916. godine na svom, domaćem terenu. Doduše, bila je to srebrena medalja i prvi južnoamerički kontinentalni šampionat. Sa jednom pobjedom (6–1 protiv Čilea) i dva remija (protiv Brazila i Urugvaja) bila su dovoljna za drugu poziciju i srebro. Prvu zlatnu medalju Argentina je osvojila na kontinentalnom šampionatu kao organizator turnira 1921. godine. Nakon tri srebra i jedne bronzane medalje Argentina je ubjedljivo završila na prvom mjestu, tri utakmice - tri pobjede, bez primljenog gola. Sljedeću zlatnu medalju Argentinci osvajaju nakon četiri godine, opet kao organizatori turnira. Sljedeće godine Argentina osvaja srebro a svoje prvo zlato izvan granica Argentine osvajaju u Peruu.
Odsustvo sa turnira (1947–1955)
Nakon dobrih igara na južnoameričkom šampionatu uslijedile su ne tako slavne godine nogometne reprezentacije Argentine (1947-1955). Argentina se povukla sa svjetskog prvenstva koje se održavalo u Brazilu 1950. godine zbog sukoba sa nogometnim savezom Brazila dok na sljedećem svjetskom prvenstvu koje se igralo u Švicarskoj 1954. nisu uopće ni učestvovali. Isti slučaj se desio i sa južnoameričkim šampionatom 1949 i 1953. godine. U međuvremenu Argentina je bila organizator Pan-Američkig igara, sa kojeg se Brazil povukao sa turnira.
Los Carasucias i doba El desastre de Suecia (1955–1967)
Nakon dva odsustva sa južnoameričkog šampionata Argentina se opet našla na turniru. Ovog puta u Čileu gdje postaju šampioni. Sljedeće godine Argentina osvaja treće mjesto da bi se 1957. i 1959. godine opet vratili na pobjednički kolosijek.
Na tom južnoameričkom šampionatu 1957. godine Argentinski nogometaši su dobili nadimak Los Carasucias (prljave face) u usporedbi sa djecom koja uprljano igraju nogomet na ulicama, čiji je stil igranja driblingom postao kao znak identiteta argentinskog nogometa. U međuvremenu Argentina je nakon tri propuštana svjetska prvenstva učestvovala na svjetskom prvenstvu igranom u Švedskoj. Sa jednom pobjedom ( Sjeverna Irska ) te dva poraza ( Zapadna Njemačka i Čehoslovačka ) Argentina je sasvim neočekivano ubjedljivo završila na dnu tabele. Argentina je upravo na ovom svjetskom prvenstvu doživjela i jedan od najvećih poraza u svojoj historiji, 1:6 protiv Čehoslovačke. Siromašan nastup nazvan El desastre de Suecia (švedska katastrofa) izazvao je bijes kod navijača te ih je oko 10 000 dočekalo svoje nogometaše pri povratku u Argentinu na Ezeiza aerodromu ( Buenos Aires ). Za loše nastupu na svjetskom prvenstvu Argentina se iskupila sljedeće godine na južnoameričkom šampionatu gdje su bili i organizatori turnira. Treba napomenuti da je 1959. godine, jedini put u historiji igran južnoamerički šampionat dva puta u istoj godini, 7. mart - 4. april u Argentini te 5-27. decembar u Ekvadoru. U decembarskom južnoameričkom šampionatu Argentina je svoj nastup završila na drugom mjestu na kojem su i ovog puta doživjeli sudbinu sličnu El desastre de Suecia, Urugvaj je slavio rezultatom 0:5 te tako šampionsku titulu uzeo od Argentine.
Na Olimpijskim igrama 1960. godine koje su se održavale u Rimu, Argentina je takmičenje završila u grupnoj fazi. Presudan je bio poraz od Danske u prvom kolu rezultatom 2:3. Na svjetskom prvenstvu igranom 1962. godine u Čileu Argentina je zabilježila skroman učinak, pobjedu (Bugarska), poraz (Engleska) te u zadnjem kolu neriješen rezultat (Mađarska) nisu bili dovoljni za plasman u četvrtfinale. Nastup na južnoameričkom šampionatu 1963. godine u Boliviji Argentini je donijelo bronzanu medalju. 1964. godine Argentina se treći put kvalificirala na Olimpijskim igrama. U Tokiu Argentina je ubilježila remi (Gana) i poraz (Japan) te tako okončali takmičenje u grupi. Na svjetskom prvenstvu odigranom 1966. godine u Engleskoj Argentina je takmičenje okončala u četvrtfinalu, porazom od domaćina, ispostavilo se kasnije i šampiona tog svjetskog prvenstva Engleske. Godinu dana kasnije Argentina u Urugvaju na južnoameričkom šampionatu osvaja drugo mjesto, u zadnjem kolu takmičenja poražena je od istoimenog domaćina.
Doba stagnacije (1967–1977)
260px|mini|desno| Argentina - Istočna Njemačka 1:1 (SP 1974) 260px|mini|desno| Argentina - Italija 1:1 (SP 1974) 260px|mini|desno| Argentina - Haiti 4:1 (SP 1974) Nastup na svjetsko prvenstvo 1970. godine Argentina nije obezbjedila. To je jedino svjetsko prvenstvo u historiji na koje se Argentina nije uspjela kvalificirati. U prve dvije utakmice već se dalo naslutiti da se Argentina neće kvalificirati nakon poraza na gostujućem terenu od Bolivije (1:3) i Perua (0:1). Ipak, pobjeda nad Bolivijom ulijevala je nadu da bi u zadnjem kolu Argentina uspjela obezbjediti učešće na svjetskom prvenstvu. Međutim, to se nije dogodilo. Peru je u Buenos Airesu vodio na utakmici dva puta, da bi Argentina preko Rendoa u zadnjim trenutcima uspjela izjednačiti. Konačan rezultat 2:2. Pitanje nastupa na sljedećem svjetskom prvenstvu Argentina nije dozvolila da dođe u pitanje. Iako su u odlučujućoj utakmici protiv Paragvaja u Buenos Airesu primili pogodak na početku utakmice, do kraja poluvremena su preko Rubén Ayale uspjeli da izjednače. Isti igrač pogodio je i u drugom poluvremenu za vodstvo Argentine. Do kraja utakmice još jedan gol u golu Paragvaja, pobjeda Argentine i učestvovanje na svjetskom prvenstvu uspješno obezbjeđeno. Na svjetskom prvenstvu koje se igralo u Zapadnoj Njemačkoj Argentina je učestvovanje okončala u drugoj grupnoj fazi. Prethodno su uspješno prošli prvu grupnu fazu. Pobjeda (Haiti 4:1), remi (Italija 1:1) i poraz (Poljska 2:3) te su zbog bolje golovne razlike od Italijeuspješno prošli prvu grupnu fazu. U drugoj grupnoj fazi grupa u kojoj se našla Argentina je bila prejaka, pa već u prvoj utakmici i poraz 0:4 od Holandije vidjelo se da Argentina ne može mnogo da učini u ovoj grupi. Drugi poraz protiv Brazila i matematički je potvrdio da Argentina ne može proći u daljnji tijek takmičenja. Nakon osam godina neigranja južnoameričkog šampionata takmičenje je ponovo uspostavljeno te ujedno i preimenovano u Copa América. Argentina je na tom šampionatu nastup završila u grupnom dijelu takmičenja sa polovičnim učinkom. Doživjeli su dva poraza od Brazila te zabilježili dvije pobjede protiv Venecuele.
Svjetski prvak (1986)
Na svjetskom prvenstvo igranom u Meksiku 1986. Argentina po drugi put u svojoj historiji postaje šampion. U grupnoj fazi tog takmičenja ostvarila je 2 pobjede: protiv Južne Koreje (3:1) i Bugarske (2:0) te remi protiv Italije (1:1). Nakon osvojenog 1. mjesta u grupi u osmini finala protivnik je bio Urugvaj. Jedini gol na utakmici u prvom poluvremenu postiže Pedro Pasculli te tako Argentini osigurava plasman u četvrtfinale. Engleska, predvođena legendarnim Linekerom, nije imala mnogo šanse u toj utakmici u kojoj je Argentina izgledala superiorno. Početkom 2. poluvremena 2 gola za Argentinu postiže Maradona. Sve što su Englezi uspjeli bio je počasni gol 9 minuta prije kraja utakmice. U polufinalu Argentina igra protiv Belgije. Kao i protiv Engleske, Maradona postiže 2 pogotka i osigurava Argentini finale. U finalu, koje se igralo na stadionu Azteca, Argentina je igrala protiv Zapadna Njemačka. Argentina je povela sredinom 1. poluvremena golom Browna. Nakon 10 minuta igre u 2. poluvremenu Argentina stiže do drugog gola, a strijelac je bio Jorge Valdano. I kad se očekivala rutinska pobjeda, Zapadna Njemačka prvo golom Rummeniggea 15 minuta prije kraja smanjuje rezultat da bi zatim Rudi Völler 5 minuta kasnije kraja izjednačio rezultat na 2:2. Ipak, Burruchaga 3 minute poslije dovodi Argentinu u vodstvo te na taj način Argentina po drugi put postaje svjetski prvak. Kao aktuelni svjetski prvak te domaćin Copa Américe 1987, Argentina zauzima tek 4. mjesto, a 2 godine kasnije, 1989. u Brazilu, stiže do bronzane medalje.
Finale i zlatne godine Copa Américe (1990–1994)
Na svjetskom prvenstvu igranom 1990. godine u Italiji Argentina je bila u grupi sa Sovjetskim savezom, Rumunijom i Kamerunom. Aktuelni svjetski šampion Argentina je u prvoj utakmici iznenađujuće doživjela poraz od Kameruna. Isti scenario Argentina je doživjela i u Španiji 1982. godine gdje su kao aktuelni svjetski šampioni na otvaranju svjetskog prvenstva istim rezultalom 0:1 poraženi od Belgije. U drugom kolu Argentina je rezultatom 2:0 pobijedila Sovjetski savez. U 3. kolu protivnik Argentine bila je Rumunija. Utakmica je završena podjelom bodova, baš onako kako odgovara objema reprezentacijama za prolazak u osminu finala. U osmini finala Argentina je igrala protiv Brazila. Jedini gol 10 minuta prije kraja utakmice postiže Claudio Caniggia te Argentina prolazi u četvrtfinale. U četvrtfinalu protivnik Argentine bila je Jugoslavija. Nakon regularnog dijela i produžetaka utakmice nije bilo golova. Pristupilo se izvođenju penala, u čemu Argentina izlazi kao pobjednik (3:2). U polufinalu je Argentina doživjela isti scenarij kao i u četvrtfinalu. Protivnik je bio domaćin, Italija. Nakon regularnog dijela i produžetaka utakmice nije bilo golova. Opet se pristupilo izvođenju penala, u čemu Argentina izlazi kao pobjednik. Rezultat je ovog puta bio 4:3 za Argentinu. U finalu svjetskog prvenstva protivnik je bila Zapadna Njemačka. Ovog puta Zapadna Njemačka bila je uspješnija te slavila golom Brehmea iz penala 5 minuta prije kraja utakmice. Sljedeće godine u Čileu Argentina superiorno osvaja zlatnu medalju na Copa Américi. Godinu kasnije Argentina učestvuje na turniru pod pokroviteljstvom FIFAe. Tadašnji naziv, Turnir kralja Fahda 4 godine kasnije promijenjen je u FIFA Kup konfederacija. Na turniru su učestvovale 4 ekipe, tadašnji aktuelni šampioni četiriju kontinenata: Južne Amerike - Argentina, Afrike - Obala Slonovače, Sjeverne Amerike - SAD te aktuelni šampion Azije i ujedno organizator turnira Saudijska Arabija. Prvu utakmicu Argentina je igrala protiv Obale Slonovače. Dva rana gola Batistute su već nagovještavala potop Obale Slonovače. Konačan rezultat 4:0 i plasman Argentine u prvo finale Turnira kralja Fahda. Finale su igrali Argentina i domaćin, Saudijska Arabija. Argentina je pobijedila rezultatom 3:1 i tako postala prva reprezentacija koja je osvojila Turnir kralja Fahda, kasnije poznatog pod imenom FIFA Kup Konfederacija. 1993. u Ekvadoru na Copa Américi Argentina i ovog puta osvaja zlatnu medalju. 2 pobjede i 4 remija bili su dovoljni za odbranu šampionske titule osvojene prije 2 godine u Čileu.
Argentina u novijoj historiji (1995–2014)
mini|desno| Reprezentacija Argentine 2011.|260px Na svom drugom nastupu na Turniru kralja Fahda Argentina učestvuje 1995. Ovog puta osvojeno je 2. mjesto. U finalu je rezultatom 0:2 bila bolja Danska. Iste godine nastup na Copa Américi Argentina završava u četvrtfinalu. Nakon regularnog dijela utakmice odigranog bez golova boljim izvođenjem penala pobijedio je Brazil. U Francuskoj, na svjetskom prvenstvu 1998, Argentina je odigrala 5 utakmica, te prvenstvo okončala u četvrtfinalu. Golom Bergkampa u posljednjim trenucima utakmice Holandija prolazi u polufinale. Četiri godine poslije na svjetskom prvenstvu u Južnoj Koreji i Japanu Argentina takmičenje završava u grupnoj fazi. U grupi smrti, kako su nazvali grupu F, Argentina je sa pobjedom (Nigerija 1:0), porazom (Engleska 0:1) i neriješenim (Švedska 1:1) rezultatom završila na 3. mjestu u grupi te tako okončala nastup. 2004. u Peruu na Copa Américi Argentina osvaja srebro. Odluka o pobjedniku između Argentine i Brazila donesena je penalima. Brazil je bio uspješniji te osvaja svoje sedmo zlato. Sljedeće godine Argentina učestvuje treći put na Kupu konfederacija. Turnir se odigrao u Njemačkoj, Argentina igra svoje treće finale ovog takmičenja te biva poražena rezultatom 1:4. Kao i godinu ranije na Copa Américi, protivnik je bio Brazil. Na svjetskom prvenstvu 2006. Argentina dospijeva do četvrtfinala. Boljim izvođenjem penala dalje je prošao domaćin prvenstva, Njemačka. U Venecueli 2007. Argentina na Copa Américi osvaja srebro. Nakon 5 pobjeda u finalu su doživjeli poraz. I ovog puta protivnik je bio Brazil. Bilo je to treće finale između ovih dviju reprezentacija u posljednje 3 godine. Na Svjetskom prvenstvu 2010. u Južnoafričkoj Republici Argentina je iz takmičenja eliminirana u četvrtfinalu od Njemačke. Neprepoznatljiva i loša igra Argentine rezultirala je sa 4 gola u mreži i oproštajem od turnira. Na Copa Américi 2011, kad je bila i organizator, Argentina završava takmičenje u čevrtfinalu. Boljim izvođenjem penala Urugvaj slavi te kasnije i osvaja turnir. U kvalifikacijama za Svjetsko prvenstvo 2014. Argentina osvaja 1. mjesto na tabeli te tako osigurava svoj 16. nastup na svjetskim prvenstvima.
Trenutni sastav
Datum: 22. april 2014.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left"|
Dresovi kroz historiju
Argentina uglavnom koristi bijele i svijetlo plave vertikalne trakaste dresove, crne kratke hlače i bijele/crne čarape. Gostujući kompleti obično su u tamno plavim tonovima, različite boje između šorceva i čarapa. Ipak, Argentina je nosila druge uniforme nekoliko puta. Jedan od njih je bio 3. juna 1919. godine u Rio de Janeiru igrajući na turniru "Roberto Chery" protiv Brazila. U to vrijeme Argentina je nosila svijetlo plavi dres, slično dresu Urugvaja. Na svjetskom prvenstvu 1958. godine, Argentina je koristila žuti dres u utakmici protiv Zapadne Njemačke zbog tog što nisu imali garnituru gostujućih dresova na turniru.
Statistika igrača
Zadnja izmjena 17. 12 2014. {{legend|#CFECEC|Aktivni reprezentativci|border=#AAAAAA}}
Selektori
Od 19241 : Napomene:
IBM PC
mini|desno|200px|IBM Personal Computer model 5150 sa IBM CGA monitorom (model broj 5153), IBM PC tastaturom, IBM 5152 printerom i postoljem za papir. IBM PC je skaćenica za IBM Personal Computer, koje je trenutno standardni računar u svijetu. Za IBM PC računare vrijede sljedeće karakteristike:
Prvi IBM PC računar izbacila je američka kompanija IBM 1980., i zbog svoje otvorene arhitekture pokrenuo je cijelu industriju kompatibilnih mašina, i zbog svoje dostupnosti je jedna od najraširenijih računarskih arhitektura do sada.
260 Huberta
260 Huberta je veliki asteroid čija je orbita blizu vanjske ivice Glavnog asteroidnog pojasa. Bogat je Karbonatnim materijalima i taman je. Pripada asteroidnoj grupi Cybele i moguće je da se nalazi u orbitalnoj rezonanci s Jupiterom u odnosu 4:7. Otkrio ga je Johann Palisa 3. oktobra 1886. godine u Beču. Imenovan je po svetom Hubertusu.
Manastir Žitomislić
mini|desno|250px|Manastir Žitomislić Manastir Žitomislić je jedan od kulturno najznačajnijih pravoslavnih manastira Hercegovine iz 16. vijeka, a posvećen je Blagovještenju Presvete Bogorodice. Nalazi se u kotlini na putu iz Mostara za južnu bosanskohercegovačku granicu, na krajnjoj zapadnoj liniji stare oblasti Dubrave. U staroj humskoj oblasti predstavlja najzapadniji održani pravoslavni manastir. Najveći ktitori manastira su bili iz porodice Miloradović i Hrabren.
Izgradnja
Kadija nevesinjski je 1566. godine izdao dozvolu za gradnju crkve u Žitomislićima. Rad na podizanju crkve i razvijanju manastirskih objekata oko nje trajao je preko 40 godina a već 1606. godine pominju se prvi monasi manastira. Žitomislić predstavlja galeriju sakralne umjetnosti sa ornamentima u srebru i zlatu. Godine 1767. postavljen je prvi iguman Manastira Sarajlija Teofil a u prvoj polovini 19. vijeka iguman Simeon Miljković uredio je manastir. 1853. uveo je vodu na "ćerizu", prekrio crkvu i posadio novi vinograd. 1858. godine u manastiru je otvorena "Duhovna škola", a 1859. podignuta je velika zgrada sa 14 ćelija i dvije magaze. Manastir Žitomislić očuvan sve do 1992. godine imao je biblioteku sa više desetina starih rukopisnih knjiga iz 16. i 17. vijeka koje su tu došle poklonom ili su prepisivane te mali arhiv turskih dokumenata. Značajna kaligrafska djela čuvana u manastiru su Ćeladkovo evanđelje, Mineji, Panegirik, Oktoh, Molitvenik, Bogorodičina čudesa.
Manastir je uništen do temelja 1992. godine. U toku 2003. i 2005. godine obnovljena je crkva i stari konak i osvešteni od strane Patrijarha srpskog Pavla u maju 2005. godine.
Prirodno - graditeljska cjelina Manastira Žitomislići, proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine
NGC 7791
NGC 7791 je dvostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 10. oktobra 1830. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Mogorjelo
thumb|Mogorjelo Mogorjelo je jedinstven arheološki spomenik iz rimskog doba, dobro očuvana stara rimska villa rustica, smješten u neposrednoj blizini Čapljine, u južnom dijelu Bosne i Hercegovine. Ovaj spomenik kulture spada u najljepša zdanja kasne antičke arhitekture u cijeloj Bosni i Hercegovini. Predmeti pronađeni u Mogorjelu potiču iz IV vijeka. Sama vila svojim bogatstvom, ljepotom i osebujnošću arhitekture predstavlja oazu vrijednosti i ljepote, okruženu bogatom mediteranskom vegetacijom.
Lokacija
Sklop velike utvrđene vile s početka IV vijeka, dimenzija 102x86 metara, nalazi se na jednom sravnjenom brežuljku, uz rukavac rijeke Neretve, 5 km južno od Čapljine, pored puta prema Gabeli (nekada stari put za Metković).
Historija
Kompleks je nastao sredinom I vijeka kao privatno imanje za preradu poljoprivrednih proizvoda (villa rustica fructuaria), sa stambenom zgradom (villa rustica habitatoria). Ovaj objekat je izgorio u III vijeku. Početkom IV vijeka preko njegovih ruševina izgrađeno je državno imanje sa vilom koja danas čini glavninu spomeničkog kompleksa. Vila na Mogorjelu je služila za snabdjevanje grada Narone. Imanje je propalo u velikom požaru između 401. i 403. godine, prodorom Vizigota u ove krajeve. Lokalitet je kroz historiju i dalje bio naseljen, jer su pronađene ranokršćanske bazilike, karolinški mač iz IX vijeka i preuređenja prostora sve do XIX vijeka.
Arhitektura
Kompleks građevina na Mogorjelu, ima oblik pravougla, dimenzija 102 x 86 m. Uglovi i vrata velikog okvirnog zida su zaštićeni isturenim tornjevima. Vrata su široka i dvodjelna. Sjeverna vrata, Porta decumana, bila su ukrašena sa dva ortostata u obliku cippusa, sa prikazom akanta na jednom i vinove loze na drugom bloku. Ortostati su činili špalir onima koji su ulazili u vilu. Uz sva vrata postojale su zidane stepenice za prilaz prsobranima, jer je vila bila koncipirana kao refugij. U unutrašnjosti, uz perimetralne zidove, bio je izgrađen niz prostranih komora za smještaj radnika, te za ostavu alata i poljoprivrednih proizvoda. Ispred ovih prostorija pružao se vrlo prostran i natkriven trijem na zidanim stupovima.
Glavni objekat Mogorjela je velika palača u južnom dijelu izgrađena u vrijeme Dioklecijana. Sastojala se od niza prostorija. Na krajevima ovih prostorija su izbočena krila koja u prizemlju imaju stepenište za sprat. Prostorije na spratu su bile namijenjene luksuznom stanovanju, sa podovima pokrivenim mozaikom i zidovima ukrašenim lažnim mramorom. Trijem na spratu je imao korintske stubove od korčulanskog kamena. Unutar vile polovinom V vijeka su sagrađene skoro istovremeno dvije ranokršćanske bazilike.
Ekonomski dio vile iz I vijeka, zajedno sa proizvodnim napravama za vino i ulje, te mlinom i pekarom bio je, uz manje prepravke, uklopljen u novu građevinu. Danas su sačuvani temelji samo istočnog dijela te vile, dok je zapadni dio iskrčen tokom iskopavanja. Četiri velika kanala služila su za odvod otpadne vode, i to jedan prema Neretvi, a ostala tri jugozapadno prema njivi, gdje je u I vijeku postojao stambeni objekat sa piscinom i instalacijama za centralno loženje.
Ronaldinho
Ronaldo de Assis Morreira "Ronaldinho" Gaucho bivši je brazilski nogometaš.
Karijeru je počeo u Grêmiju, gdje je njegov prirodni talent uskoro skrenuo pažnju nogometnog svijeta. Tokom četiri sezone što ih je tamo proveo, od 1997. do 2001, izborio je i mjesto u brazilskoj reprezentaciji. Osvojio je Copa Amériku 1999, postigavši 6 golova, uključujući vrlo upečatljiv potez protiv Venecuele.
2001. godine Ronaldinho je odlučio iskušati sreću u evropskom nogometu te potpisao ugovor po kojem je zaigrao u francuskoj ligi, tačnije u PSG-u. Iako mu uspjeh za vrijeme igranja za PSG nije bio zadovoljavajući, nastavio je pobjeđivati s Brazilom, osvojivši Svjetskog prvenstvo 2002. u Japanu i Južnoj Koreji.
Potpisao je ugovor s Barcelonom 2003, prateći stope mnogih njegovih izvrsnih sunarodnjaka koji su imali uspješne karijere u tom klubu: Evaristo, Ronaldo, Romário i Rivaldo.
Već nakon prve utakmice u Barceloninom dresu navijači su bili oduševljeni Ronaldinhovim nogometnim talentom. Njegova sposobnost da u potpunosti promijeni tok igre solo prodorom izborila mu je mjesto u vrhu Barceloninog napada, stvorivši od njega veliku nogometnu ikonu na početku novog milenija. Za vrijeme njegove prve sezone tim je nanizao 17 utakmica bez poraza i završio na drugom mjestu španske lige, osiguravajući time direktno učešće u Ligi prvaka. Uspjesi su se nastavili u sljedećoj sezoni, 2004/05, a Barcelona je zauzela čvrsto mjesto na vrhu tabele, što ju je dovelo do osvajanja titule prvaka Španije. Službeno je završio karijeru 2018.
Kamion
mini|desno|200px|Kamion tegljač [[Volvo VNL za sjevernoameričko tržište.]] thumb|200px|Daimler-Lastwagen, 1896 mini|desno|200px|Damper BelAZ 75600 nosivosti 320 tona. mini|200px|Prvomajska parada u [[Ljubljana|Ljubljani 1961. godine. Kamion FAP 6G koji sa modelom FAP 4G spada u prve modele kamiona koja je fabrika u Priboju proizvodila po licenci Sauer. To su bili prvi teški kamioni proizvedeni u SFRJ . Uz određene modifikacije od modela 6G nastao je FAP 13 koji je počeo da se proizvodi 1962. godine i u koji je ugrađivan motor FAMOS F, R4, 8000 kubika, 130 KS, 2000 o/min, izrađen u Hrasnici.]] mini|desno|200px|Ural NEXT - vojna varijanta. mini|desno|200px|Kamion dostavni furgon [[Iveco Daily - šesta generacija (2014 - ).]] mini|desno|200px|Kamion samoistovarač KamAZ 65802. mini|desno|200px|Mercedes Benz Actros MP IV. Kamion ili teretno vozilo je motorno vozilo veće od kombija, a služi za prijevoz većih količina tereta u putnom prometu. Osnovni elementi strukture kamiona su:
Šasija može biti integrisana sa karoserijom, odnosno tovarnim sandukom i otvorena noseća za nadogradnju i vuču (tegljač) priključnih vozila. Kamioni kao teretna vozila a na osnovu ambijenta za koji su namijenjeni mogu biti putna (cestovna) i besputna (terenska).
Prema položaju motora razlikuju se sljedeće kompozicione šeme teretnih vozila - kamiona:
Sa aspekta osnovne namjene, kamioni se mogu svrstati u tri osnovne grupe:
Kategorizacija kamiona se može izvršiti i na osnovu nosivosti. Pojedine vrste kamione imaju zasebne nazive:
U američkom engleskom nariječju truck se, osim kamiona, često opisuju terenci i pick-upovi dok se u bosanskom jeziku za opis manjih kamiona i pick-upova često koristi riječ kamionet. U Jugoslaviji je 1938. godine bilo registrovano samo 12.500 motornih vozila. Međutim, te iste godine otpočinje prva montaža motornih vozila - kamiona u Jugoslaviji i na Balkanu u fabrici avionskih motora - IMAD u selu Rakovica blizu Beograda. Već naredne 1939. godine u krugu IMAD-a počinje izgradnja prve namjenske fabrike automobilskih motora i kamiona koja je svečano otvorena oktobra 1940. godine. Kupljena je licenca za kamion Praga RN-8 s rednim četvorotaktnim 6-to cilindričnim benzinskim motorom, vodenim hlađenjem, snage 70 konjskih snaga, sa bočnim stojećim ventilima. Do početka njemačko-italijanskog napada na Jugoslaviju aprila 1941. montirano je svega 250 kamiona. Nakon završetka rata, nove vlasti pokrenule su proizvodne linije za kamione u IMR-u (bivši IMAD) u Rakovici i u TAM-u u Mariboru. Nabavljena je dodatna dokumentacija za kamion Praga RN-13 nosivosti 3,5 tone koji je ponio novo ime pionir. Obje fabrike su uporedo proizvodili "pionire" do 1950. godine. U TAM-u proizvodili su "pionire" sve do 1959. godine. Ukupno je proizvedeno 17.416 vozila. Kamion TAM "pionir" je prvo motorno vozilo koje se masovno proizvodilo u Jugoslaviji.
Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 2018 (CONCACAF) - 4. krug
'''Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 2018 (CONCACAF) - 4. krug''' je bilo nogometno takmičenje koje se igralo u sklopu kvalifikacija za Svjetsko prvenstvo 2018. godine. Utakmice kvalifikacija odigrale su se od 7. novembra 2015. do 6. septembra 2016. godine.
Format takmičenja
U takmičenju četvrtog kruga kvalifikacija za Svjetsko prvenstvo 2018. iz CONCACAF konfederacije učestvovalo je 12 ekipa. FIFA rang lista za august 2014. godine određivala je nosioce u kvalifikacijama. U četvrtom krugu kvalifikacija učestvovale su ekipe od 1. do 6. mjesta te šest pobjednika iz trećeg kruga kvalifikacija. Ekipe su bile raspoređene u tri grupe po četiri ekipe. Takmičenje u četvrtom krugu kvalifikacija odigrano je po Bergerovom sistem takmičenja. Pobjednici grupa kao i drugoplasirane ekipe kvalificirale su se u peti krug kvalifikacija.
Nosioci
Izvlačenje grupa četvrtog kruga kvalifikacija održano je 25. jula 2015. godine u 18:00 MST (UTC+3) u Sankt Peterburgu, Rusija.
Svaka grupa sadržavala je ekipu iz šešira 1 kao i ekipu iz šešira 2, te dvije ekipe pobjednika u trećem krugu kvalifikacija. Ekipe iz kvalifikacija automatski su svrstane po grupama, pobjednici parova 1 i 2 svrstane su u grupu A, pobjednici parova 3 i 4 u grupu B i pobjednici parova 5 i 6 automatski su smješteni u grupu C.
Napomena: Timovi pobjednici u trećem krugu kvalifikacija nisu bili poznati na dan izvlačenja parova četvrtog kruga kvalifikacija.
Lista strijelaca
U četvrtom krugu kvalifikacija u 36 odigranih utakmica postignuto je 107 golova što je u prosjeku iznosilo 2.97 postignutih golova po utakmici.
Dunavska banovina
mini|250p|Mapa Dunavske banovine
Dunavska banovina je bila banovina (provincija, regija) Kraljevine Jugoslavije od 1929. do 1941. godine. Ova banovina se nalazila na području Srijema, Bačke, Banata, Baranje, Šumadije i Braničeva. Administrativni centar banovine je bio Novi Sad i dobila je ime po Dunavu.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 1931. godine, u Dunavskoj banovini je živilo 2.387.495 stanovnika. Etnički sastav Banovine je bio sljedeći:
Historija
Regija je vraćena 1945. godine kao pokrajina Srbije u okviru Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije. Umjesto imena Dunavska banovina, pokrajini je vraćeno njeno historijsko ime - Vojvodina, sa Novim Sadom kao glavnim gradom. Nova pokrajina se sastojala od Srijema, Banata i Bačke. Baranja je uključena u Narodnu Republiku Hrvatsku, dok su Šumadija i Braničevo stavljene pod kontrolu Srbije.
Vrhunska tehnologija
mini|Airbus smatra ovaj avion vrhunskom tehnologijomVrhunska tehnologija predstavlja najveći stepen u razvoju, bilo sprave, tehnike ili nekog naučnog polja, koji je postignut u određeno vrijeme. Vrhunska tehnologija odnosi se na najviši nivo općeg razvoja uređaja, tehnike ili naučne oblasti postignut u određenom trenutku. Međutim, u nekim kontekstima može se odnositi i na nivo razvoja koji je postignut u bilo kom određenom trenutku kao rezultat uobičajenih metodologija korištenih u to vrijeme.
U oglašavanju, izraz se često koristi kako bi se prenijelo da je proizvod napravljen uz najbolju ili najnoviju dostupnu tehnologiju, ali je napomenuto da izraz "vrhunska tehnologija" zahtijeva malo dokaza od strane oglašivača, jer smatra se pukim napuhavanjem. Upotreba termina u zakonu o patentima "ne označava čak ni superiornost, a kamoli superlativnu kvalitetu koju bi pisci oglasa htjeli da pripišemo terminu".
Etimologija
Najstarija upotreba termina "vrhunska tehnologija" datira još iz 1910. godine, kada se po prvi put pojavila u inženjerskom priručniku, kojeg je napisao H.H. Suplee, po imenu Gas Turbine: progress in the design and construction of turbines operated by gases of combustion..
Vitamini
mini|desno|350px|[[Voće i povrće su često dobar izvor vitamina]] Vitamini su esencijalni nutritijenti organskog porijekla i neizostavni su dio svake prehrane. Jedan od prvih otkrivenih vitamina je bio tiamin kojeg je otkrio poljski biohemičar Kazimierz Funk 1911. godine. Taj je naučnik smatrao da je otkrio supstancu važnu za život, a s obzirom na to da su hemičari svrstali tu tvar u grupu amina naziv je došao kombinacijom latinske riječi vita što znači život i pojma amin.
U početku, kada su se vitamini tek počeli otkrivati njihova hemijska struktura nije bila poznata. Tada je dogovorno da se dodjeljuju oznake koje su bile ili samo slova abecede ili kombinacija brojki i slova. Danas je, znanstvena javnost pronašla prikladne nazive za svaki pojedini vitamin: npr. tiamin (B1), riboflavin (B2), askorbinska kiselina (C), biotin (H), cijanokobalamin (B12) i dr. O njima ovise normalne funkcije ljudskog organizma.
Voće je bogat izvor vitamina, mada, u poređenju sa povrćem, sadrži manje vitamina. Od vitamina voće sadrži najviše vitamina C i karotina. Njihova količina zavisi od vrste voća, sorte kao i niza drugih činilaca. Vitamin C nije podjednako raspoređen u cijelom plodu. Najviše ga ima u pokožici i ispod nje. Drugi vitamin po važnosti i količini je karotin. Najviše ga sadrži kajsija, ananas, suha šljiva, breskva, lubenica itd. U manjim količinama voće sadrži i druge vitamine: K, E vitamine B grupe.
Vitamini su fiziološki aktivne supstance koje se  u  organizmima javljaju  u  veoma malim količinama, ali bez kojih nije moguć normalan rast i razvoj živih bića. Najveći dio tih spojeva sintetiziraju mikroorganizmi i biljke, a neki  od  njih  se mogu sintetizirati  i u organizmima životinja. Otkrića njihove hemijske  strukture   omogućila su masovnu (laboratorijsku i industrijsku) vjestačku  proizvodnju većine vitamina.
U organizmuu, vitamini se redovno vežu za bjelančevine, među kojima i za enzime (u ulozi koenzima) čime se  i  objašnjava   njihova biokatalitska  funkcija. Pošto  su  biljke sposobne za samostalnu produkciju vitmni­na, značaj  ovih  hemijskih  jedinjenja  i nji­hovu funkciju kod njih je veoma teško prati­ti. Za razliku od biljaka, veći nedostaci vita­mina  kod  životinja  izazivaju različite poremećaje, a koji pri dužoj nestašici mogu izazvati i smrt organizmna. Još je u drugoj polovini prošlog vijeka je eksperimentalno dokazano da bezvitaminska ishrana miševa  proteinima, mastima, šećerina, mineralnim solima i vodom izazi­va njihovi visoku sterilnost, bez obzira na obilnost i kvalitet spotnenutih kmnponenti.
Na osnovu otapala, vitmnini su podijeljeni na one koji su rastvorljivi u mastima (liposolubilni) i vitmnine rastvorljive u vodi (hidrosolubilni).
Vitamini rastvorljivi u mastima
Od vitamina rastvorljivih u mastima najvazniji su vitamin A, D, E, K i F.
Vitamin A (antikseroftalmični) je  po  hemij­skom sastavu  derivat pigmenta  karotena. Pripada grupi termostabilnih (otpornih na visoke tempera­ture) vitamina. Nedostatak ovog vitamina ispoljava se   u  usporenom rastu, kokošijem   sljepilu, usporenoj diobi stanica. Kokošije sljepilo nastupa usljed   nemogucnosti   sintetiziranja   pigmenta rodopsina, koji učestvuje  u  primanju  svjetlosnih draži. Duži  nedostatak   ovog   vitamina   izaziva promjene na sluznici  i   koži (sušenje)  kao i  teško oboljenje  kseroftalmiju   (sušenje   rožnjače) i na kraju potpuno sljepilo. Vitamin A nalazi se u većim koncentracijama u  svom  provitaminskom  obliku kod  mrkve  (karota),  ribljem ulju, maslacu, jajetu, kajmaku, masnom siru itd. Dnevne potrebe čovjeka za ovim vitaminom su od 1 do 2 mg. Vitamin D (antirahitični) nepohodan jc za re­gulaciju minerala u organizmu. Nedostatak ovog vitamina izaziva promjene na kostima koje se krive u odsustvu   Ca++  i P04. Poremećaji izazvani nedostatkom   vitamina  D  u  kostima  dovode  do oboljenja nazvanog rahitis. Rahitične prom­jene su posljedica poremećaja u okoštavanju i deponiranja mineralnih soli u kosti. Vitamin D je aktivator enzima alkalne fosfataze, pod čijim djelo­vanjem se izdvaja fosforna kiselina iz njenih estara. Fosforna  kiselina  reagira  sa  kalcijem,  a  nastali kalcij-fosfat se  taloži u kostima. U slučaju rahitisa smanjena je resorpcija kalcija iz crijevnog trakta, a preko njega i fosfora. Nedostatak vitamina D može se liječiti unošenjem u hrani ili izlaganjem organiz­ma suncu. Naime, dokazano je da se provitamin vitamina D, u  koži, pod  uticajem  ultravioletnih zraka,  pretvara u vitamin D. Namimice bogate ovim su: riblje ulje, riba, mlijeko, jaja, gljive itd. Dnevna potreba za vitaminom D je 400 IJ (internacionalnih jedinica).
Vitamin K (antihemoragicni) nalazi se u hloroplastima zelenih biljaka, kod kojih imajnu važnu ulogu  katalizatora  ciklusa  transmiije  elektrona u procesu fotosinteze. U životinjskim organizmima, uključujući i čovjeka, ovaj vitamin ima značajnu ulogu u zaus­tavljanju krvarenja. Naime, vitamin K učestvuje u nastanku protrombina i ostlaih faktora koagulacije krvi. Značajni izvori vitamina K su: jetra, špinat, zele­na salata, a sintetizira se i pod uticajem mikrof1ore u debelom crijevu. Dužim uzimanjem antibiotika u terapiji uništava se mikroflora debelog crijeva, pa se tako indirektno smanjuje sinteza vitamina K.
Vitamin E (tokoferol) nazvan je i vitaminom plodnosti. Nedostatak ovog vitamina izaziva degenerativne promjene na spolnim žlijezdama i kanalima muškaraca, a kod žena na maternici. Mada je rijetka  pojava,  avitaminoza  vitamina  E je najčesći  uzrok muške sterilnosti (neplodnosti). Glavni izvori vitamina E  su  sojino ulje,  klice pšenice i kukuruza  te sjemenke sa visokim sadržajem ulja: orah, lješnjak, kikiriki, bademi. U životinjskom organizmu pored sterilnosti, nedostatak vitamina E izaziva promjene i na poprečnoprugastoj muskulaturi, te mozgu  i kičrnenoj moždini. Značajna funkcija vitamina E je regulacija ekonomičnog trošenja  energetski bogatog jedinjenja ATP (adenozintrifosfata).
Vitamini rastvorljivi u vodi
Među hidrosolubilnim vitaminima najpoznatiji je niz B-kompleksa i vitamin C.
Vitamin B1 (tiamin ili aneurin) sintetizira se u zelenim organima biljaka. Njegova uloga u metabolizmu biljaka  vezana  je  za  koenzimski  efekt  u dekarboksilaciji   pirogrožđane i  alfaketoglutarne kiseline. Nedostatak ovog  vitamina  izaziva  oboljenje  "beri-beri". Ovisno o dužini nestašice, bolest se javlja u tri oblika:
Unošenjem u organizam životinja, uključujući i čovjeka, vitamin B1 se fosforilizira, dajući energetsko jedinjenje  tiamin-pirofosfat (tpp). Nedostatak ovog vitamina dovodi do nakupljanja  pirogrožđane  kiseline, te sprečavanja oksidacijskih  procesa, posebno u nervnom sistemu i srčanom mišiću. Izvori vitamina B1   su kvasac,  mekinje pšenice  i riže, mrkva, špinat, grah, grašak, a od životinjskih namimica:  jetra, bubrezi, mozak, mišići te, manjim dijelom, imlijeko.