cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jürgen Habermas
Habermas i "Budućnost ljudske prirode"
Ono što je pomoću znanosti postalo tehnički moguće, to isto pomoću moralne kontrole mora postati neraspoloživim.Jer društveno prihvaćanje u budućnosti će jedva izostati,što znači da će ljudi to prihvaćati kao nešto sasvim uobičajeno, nešto sasvim etično, a razlog tomu je sposobnost medicine da sve svoje postupke objasni uz to da služi zdravijem i duljem životu.
FAO
mini|desno|200px|Simbol organizacije za hranu i poljoprivredu Organizacija za hranu i poljoprivredu Ujedinjenih nacija (poznatija pod engleskim imenom Food and Agriculture Organization, odnosno skraćenicom FAO) je specijalizirana organizacija Ujedinjenih nacija.
FAO je osnovan 1945. godine u Québeku u Kanadi. Dan osnivanja FAO-a (16. oktobar) se danas obilježava kao „Svjetski dan hrane“. Sjedište je 1951. godine premješteno u Rim u Italiji, gdje se i danas nalazi. FAO trenutno ima 190 članica (189 država i Evropsku uniju kao posebnu članicu). Bosna i Hercegovina je članica FAO-a od 8. novembra 1993. godine.
Jürgen Habermas
Habermas i "Budućnost ljudske prirode"
Prema njemačkom zakonu pobačaj do 12. sedmice trudnoće je protivpravan, ali nekažnjiv.Ali zapravo ni zakonom ni moralnim promišljanjem se ne može povući jasna granica do kada je fetus fetus, a kada postaje ljudsko biće.
FAO
Moto FAO-a glasi: „Pomoći da se stvori svijet bez gladi“.
Jürgen Habermas
Habermas i "Budućnost ljudske prirode"
Samom činjenicom da je čovjek slobodan sve dok njegova sloboda ne ugrožava slobodu pojedinca – nameće moralna pitanja i jednoj i drugoj strani. Da li čovjek ima pravo odlučivati da li će postati roditelj ili iznijeti trudnoću do kraja, ili pak fetus koji potencira biti dijete, pa prema tome i čovjek mora imati priliku roditi se jer kao takvo još nema prava glasa?
FAO
Zadaća FAO-a je povećanje proizvodnje i pravednija raspodjela poljoprivrednih proizvoda i hrane uopće na svjetskom nivou kao sredstvo za osiguranje odgovarajuće ishrane i povećanje životnog standarda svih ljudi na svijetu. U ovom smislu, FAO je izradio i stavio besplatno na raspolaganje tzv. Codex Alimentarius koji definira međunarodne standarde za sigurnost prehrambenih proizvoda.
Jürgen Habermas
Habermas i "Budućnost ljudske prirode"
S jedne strane, pod uvjetima svjetonazorskog pluralizma mi embriju ne možemo od samog početka pripisati status osobe, a s druge strane intuicija da predosobni ljudski život ne može jednostavno biti učinjen raspoloživim kao konkurirajuće dobro.
FAO
Osnovni zadaci Organizacije za hranu i poljoprivredu su:
Jürgen Habermas
Habermas i "Budućnost ljudske prirode"
Genetsko istraživanje i genskotehnički napredak danas se opravdavaju u svijetlu biopolitičkih ciljeva ishrane, zdravlja i produljenja života.Međutim, tu se niko ne osvrće na vlastitu dinamiku prirode. Ono sugerira brisanje temeljnog razlikovanja koje je konstitutivno i za naše samorazumijevanje kao rodnih bića.
FAO
Kritike
FAO je dugo vremena kritiziran zbog načina realizacije svojih planova pomoći. Najčešće se kritiziralo slanje velikih količina besplatnih prehrambenih proizvoda u siromašne zemlje što je neizbježno dovodilo do sloma lokalne proizvodnje i trgovine. U međuvremenu je FAO promijenio način realizacije svojih planova tako da se danas u većini slučajeva trudi kupovati i distribuirati lokalne proizvode. S druge strane, FAO kritiziraju i oni koji smatraju da ova organizacija daje hranu siromašnima ali ne pokušava riješiti probleme koji su doveli do nedostatka prehrambenih proizvoda u određenim zemljama: kapitalizam, nedostatak infrastrukture, pretjerano crpljenje prirodnih resursa ili rat.
Jürgen Habermas
Habermas i "Budućnost ljudske prirode"
U mjeri u kojoj evolucija vrsta ulazi u područje zahvata genske tehnologije dolazi do brisanja granica između onoga što smo proizveli i onoga što je nastalo po prirodi. Sama biopolitika nema neki jasno definirani cilj u poboljšanju genskog sistema roda u cjelini. Moralni razlozi su još duboko usidreni u principima ustava i pravorijeka, pa se zabranjuje instrumentalizacija individua za kolektivistički cilj.
Politički liberalisti žele dokazati da s moralnih stajališta ne postoji velika razlika između eugenike i odgoja.Eugenička sloboda roditelja uvjetovana je s time da ne smije konsolidirati s etičkom slobodom djece.
Nezavisno od toga u kojoj mjeri neko gensko modificiranje učvršćuje osobine, dispozicije sposobnosti buduće osobe i zaista određuje njeno ponašanje, kasnije znanje te okolnosti moglo bi zahvatiti u samoodnošenje dotične osobe spram njene tjelesne i duševne egzistencije.
Da, čovjeka možemo stvoriti kao nekoga ko će biti skloniji muzici ili pak agresiji, ali socijalni odgoj kao i vlastito jastvo mogu od tog istog čovjek napraviti nešto sasvim novo i neočekivano.Genskom modifikacijom možemo planirati novo društvo i stvarati ga,ali nikad nećemo moći unaprijed znati što će se dogoditi.
Pretpostavimo da se s embrionalnim istraživanjem provodi praksa koja zaštitu predosobnog života rangira niže od drugih svrha, pa i od izgleda za razvoj visokorangiranih osobnih dobara poput razvoja novih postupaka liječenja.Pogled na neku moguću budućnost ljudske prirode poučava nas o potrebi reguliranja koja je već danas nestala.
Fridrik III, car Svetog Rimskog Carstva
Fridrik III (21. septembar 1415 - 19. august 1493) je bio car Svetog Rimskog Carstva (1452 - 1493), austrijski nadvojvoda (kao Fridrik V, 1424 - 1493) i kralj Njemačke (kao Fridrik IV 1440 - 1493).
Mladost
Fridrik je rođen u Innsbrucku kao sin austrijskog vojvode Ernesta Željeznog (1406 - 1424), iz leopoldske grane Habsburgoivaca, i Cimburge Mazovske. Poslije očeve smrti 1424. godine živio je u Tirolu, kod svog amidže, vojvode Fridrika IV (1402 - 1439), da bi 1435. godine, zajedno s bratom, Albertom VI (1424 - 1463), preuzeo upravu nad Štajerskom i Karantanija. Sukobi između njih dvojice trajali su sve do Albertove smrti 1463. godine.
Vladavina
Nakon smrti njemačkog i ugarsko-češkog kralja Alberta II (1438 - 1439) i Fridrika IV postao je najstariji član dinastije Habsburg i skrbnik mladih rođaka, ugarsko-češkog kralja Vladislava Posmrtnog (1440 - 1457) i austrijskog nadvojvode Sigismunda (1446 - 1490). Izabran je 2. februara 1440. godine za novog kralja Njemačke, ali je zbog svoje odsutnosti iz Njemačke okrunjen tek 17. juna 1442. godine. Fridrik je pregovarao sa predstavnicima rimokatoličke crkve i sklopio je 1448. godine Bečki konkordat kojim je priznao primat papstvo, dok mu je zauzvrat, uz novčanu nagradu, obećana kruna cara Svetog Rimskog Carstva. Bez obzira na sukobe u Austriji i Ugarskoj, Fridrik se 1451. godine uputio u Rim, gdje se 16. marta 1452. godine oženio portugalskom infantom Eleonorom, kćerkom kralja Eduarda (1433 - 1438). S njom je imao sina Maksimilijana i kćerku Kunigundu.
Ofanzivna politika novog otomanskog sultana  Mehmeda II (1451 - 1481) i podizanje novog  utvrđenja na Bospor u,  Rumelijskog Hisara, najavili su njegov skori napad na Carigrad. Poslije potapanja tri mletačka broda, u  studenom 1452. godine, Fridrik je, u stilu salonskog križara, uputio Mehmedu II prijeteće pismo u kome ga je upozorio da će ga ujedinjene kršćanske snage napasti, ako ne prekine  blokadu grada, iako u tadašnjoj  Evropi nije bilo mogućnosti za to.
U ratu s Matijom Korvinom tokom devete decenije 15. stoljeća Fridrik je izgubio dio posjeda u Austriji, uključujući i sam Beč, u koji je Matija svečano ušao 1. juna 1485. godine i pretvorio ga u svoju prijestolnicu, proglasivši se austrijskim vojvodom. Neposredno nakon toga, Fridrik je vlast praktično predao svom sinu Maksimilijanu, koji je 1486. godine izabran za novog njemačkog kralja, nakon čega se Fridrik povukao u Linz.
Smrt
Umro je 19. augusta 1493. godine, prilikom neuspješnog pokušaja da mu se amputira lijeva noga, a sahranjen je u bečkoj  katedrali svetog Stjepana, u grobnici koju je napravio kipar  Nikolaus Gerhaert.
Hloroplast
mini|300px|Pojednostavljeni prikaz unutrašnje strukture hloroplasta Hloroplasti su organele koje se nalaze u biljnim ćelijama i drugim eukariotskim organizmima koji vrše proces fotosinteze. Uloga hloroplasta je da hvataju svjetlosnu energiju i pretvaraju je u slobodnu energiju u vidu ATP-a te da reduciraju NADP u NADPH putem složenog niza procesa koji se zove fotosinteza. Riječ hloroplast je izvedena iz grčkih riječi chloros što znači zelena i plast u značenju entitet, forma. Hloroplasti pripadaju vrsti organela koje se nazivaju plastidi,
Evolucijsko porijeklo
mini|250px|Hloroplasti vidljivi u ćelijama biljke [[Plagiomnium affine]] mini|desno|250px|Model hloroplasta Hloroplasti su jedne od mnogih vrsta organela u ćeliji. Općenito, smatra se da potiču od endosimbiotskih cijanobakterija (ranije poznatih i kao modrozelene alge). Ovu teoriju je prvi postavio Konstantin Mereschkowski 1905 godine nakon ranijih Schimperovih proučavanja iz 1883 godine u kojima je primijetio sličnost hloroplasta i cijanobakterija. Smatra se da većina današnjih hloroplasta vode direktno ili indirektno porijeklo od jedinstvenog endosimbiotskog događaja (u Archaeplastidima), osim možda za Paulinella chromatophora kod koje je nedavno otkriven fotosintetički cijanobakterijski endosimbiont koji nije blisko povezan sa hloroplastima drugih eukariota. Kod onih koji su nastali iz endosimbiotskog događaja, hloroplasti su slični mitohondrijama, ali se hloroplasti nalaze samo u biljkama i protistima. Hloroplasti su okruženi dvoslojnom membranom sa međumembranskim prostorom; a dalje imaju mnoge formacije koje ispunjavaju unutrašnji prostor. Hloroplasti imaju svoju vlastitu DNK, kojom su kodirane redoks bjelančevine za transport elektrona tokom fotosinteze. One se nazivaju plastomi.
Kod zelenih biljaka, hloroplasti su okruženi s dvije lipidne dvoslojne membrane. One se smatraju kao ostaci vanjske i unutrašnje membrane cijanobakterijskih predaka Hloroplasti imaju vlastiti genom, koji je značajno smanjen u odnosu na cijanobakterije koje danas žive, ali dijelovi koji su još prisutni u hloroplastima pokazuju jasne sličnosti sa genomom cijanobakterija. Plastidi mogu sadržavati 60 do 100 gena dok cijanobakterije često sadrže i više od 1500 gena Mnogi nedostajući geni su kodirani u genomu u ćelijskom jedru domaćina. Prijenos jedrenih informacija kod biljke duhana iz DNK hloroplasta u jedro ćelije se procjenjuje na jedan gen za svakih 16000 polenovih zrna. Kod nekih algi (poput Euglenzoa i Cercozoa), smatra se da su se hloroplasti razvili putem sekundarne endosimbioze, kod koje je eukariotska ćelija okružila drugu eukariotsku ćeliju koja je sadržavala hloroplast, čime su nastale hloroplasti sa tri ili četiri sloja membrana. U nekim slučajevima, ti sekundarni endosimbionti su se dalje udruživali sa drugim eukariotima, formirajući tercijarne endosimbionte. Kod alge Chlorella postoji samo jedan hloroplast u obliku zvona.
U nekim grupama miksotropskih protista poput dinoflagelata, hloroplasti su odvojeni od uhvaćene alge ili diatoma i koriste se samo privremeno. Ovi klepto hloroplasti (ukradeni) mogu imati životni vijek od samo par dana i nakon toga bivaju zamijenjeni.
Struktura
[[Datoteka:Chloroplast.svg|mini|305px|desno|Ultrastruktura hloroplasta:
1. Vanjska membrana
2. Međumembranski prostor
3. Unutrašnja membrana (1+2+3: opna)
4. Stroma (vodenasti fluid)
5. Tilakoidni lumen (unutar tilakoida)
6. Membrana tilakoida
7. Grana (nakupina tilakoida)
8. Tilakoid (lamela)
9. Škrob
11. DNK plastida
Materijal unutar hloroplasta se naziva stroma, što otprilike odgovara citosolu prvobitne cijanobakterije a sadrži jednu ili više molekula malih okruglih DNK. Također sadrže ribozome; međutim većina njegovih bjelančevina je kodirano u genima koje se nalaze u jedru ćelije domaćina a bjelančevinasti proizvodi se prenose u hloroplast.
Unutar strome je nakupina tilakoida, suborganela u kojima se vrši proces fotosinteze. Tilakoidi su organizirani u nakupine zvane grane (jednina: grana). Tilakoidi imaju oblik spljoštenog diska. Između njih je prazan prostor zvani tilakoidni prostor ili lumen. Fotosinteza se obavlja u membrani tilakoida; ona uključuje povezivanje fluksa preko membrane sa biosintezom putem rasipanja protona elektrohemijskog gradijenta.
Pod elektronskim mikroskopom, membrane tilakoida se prikazuju kao svijetle i tamne trake koje se naizmjenično smjenjuju, svaka debljine 0,01 µm. Uklopljeni unutar membrane tilakoida su antenski kompleksi, koji se sastoje od pigmenata koji apsorbuju svjetlost, uključujući hlorofil i karotenoide te bjelančevine koje vežu pigmente. Ovaj kompleks povećava površinu neophodnu za hvatanje svjetlosti te omogućava hvatanje fotona u širem rasponu talasnih dužina. Energija primljenih fotona se apsorbuje od strane pigmenta te se dalje prenosi u reakcione centre putem transfera rezonantne energije. Zatim se dvije molekule hlorofila ioniziraju, proizvodeći pobuđeni elektron koji se prenosi u fotohemijski reakcioni centar.
Nedavne studije su pokazale da se hlorplasti mogu povezati putem cjevastih mostova zvanih stromule koje se grade kao proširenja njihovih vanjskih membrana. Smatra se da hloroplasti imaju mogućnost da razmjenjuju bjelančevine preko stromula, te tako funkcionišu kao mreža.
Transplastomske biljke
Nedavno, hloroplasti su skrenuli pažnju naučnika koji razvijaju genetski modificirane biljke. U većini biljaka cvjetnica, hloroplaste ne zavise od muškog roditelja, iako kod biljaka kao što su borovi, genom hloroplasta se nasljeđuje od muškog roditelja. U slučajevima gdje se geni hloroplasta nasljeđuju od majke, transgeni u ovim plastidima ne mogu biti prenošeni putem polena. Ovo daje mogućnost da se putem plastidne transformacije kreiraju i kultiviraju genetski modificirane biljke koje su biološki prihvatljive a sadrže mnogo manje rizike za okolinu. Ova biološka strategija je pogodna za osnivanje agrikulturnih zajednica u kojima žive prirodne i genetski modificirane biljke. Iako ovaj mehanizam nije do kraja proučen za sve relevantne vrste biljaka, nedavne studije kod duhana su pokazale obećavajuće rezultate, pokazujući stopu neuspješnosti transplastomskih biljaka od 3 na milion.
Jean-Michel Jarre
mini|desno|Jarre 2016. Jean-Michel André Jarre (rođen 24. augusta 1948.) je francuski kompozitor, izvođač i muzički producent.
Smatra se začetnikom u sljedećim žanrovima: elektronska muzika, synthpop, ambijentalna muzika i New age, kao i organizatorom spektakla na otvorenom koji uključuju puno svjetla, laserske displeje i vatromete.
Jarre je odrastao u Lyion-u uz majku, djeda i baku i tada je učio sviranje klavira. Od ranih dana je upoznat sa različitim umjetničkim formama, uključujući ulične izvođače, džez muzičare i umjetnika Pierre Soulages-a.
Svirao je gitaru u grupi, ali je njegov muzički stil možda ponajviše bio pod uticajem Pierre Schaeffer-a, pionira "musique concrète" u "Groupe de Recherches Musicales".
Prvi uspjeh u glavnim muzičkim tokovima je bio album iz 1976., Oxygène. Sniman u, za nuždu napravljenom, studiju, album je prodan u 12 miliona primjeraka. "Oxygène" prati 1978. album "Équinoxe", a zatim 1979. koncert pred milion ljudi na Place de la Concorde. Smatra se da je Jarre prodao 80 miliona primjeraka svojih ploča.
Studijski albumi
Asteroid, 4422 Jarre, je imenovan u njegovu čast.
Gilbertov sindrom
Definicija
Gilbertov sindrom (GS) je blagi poremećaj jetre u kojem jetra ne obrađuje pravilno bilirubin. Mnogi od potencijalno pogođenih ljudi nikada nemaju simptome. Povremeno se može pojaviti blaga žućkasta boja kože ili bionjača. Ostali mogući simptomi uključuju osjećaj umora, slabosti i bol u stomaku.
Genetika
Gilbertov sindrom je fenotipski efekt, uglavnom povezan sa povećanim nivoom bilirubina u krvi, ali ponekad obilježen blagom žuticom zbog povećanog nekonjugovanog bilirubina, koji proizlazi iz nekoliko različitih genotipskih varijanti gena za enzim odgovoran za promjenu bilirubina u konjugirani oblik.
Chaim Weizmann
Chaim Azriel Weizmann (27. novembar 1874 – 9. novembar 1952) bio je izraelski hemičar, državnik, predsjednik cionista svijeta, prvi predsjednik Izraela (izabran 16. maja 1948, mandat 1949–1952), utemeljitelj istraživačkog instituta u Izraelu, kasnijeg naučnog instituta Weizmann.
Gilbertov sindrom
Genetika
Gilbertov sindrom karakterizira 70-80%-tno smanjenje aktivnosti glukuronidacije enzima (UGT1A1). Gen UGT1A1 nalazi se na hromosomu 2.
Chaim Weizmann
Biografija
Godine 1917. radio je s lordom Balfourom na Balfourovoj deklaraciji.
Gilbertov sindrom
Genetika
Poznato je više od 100 polimorfizama gena UGT1A1, označenih kao UGT1A1*n (gdje je n opći hronološki red otkrivanja), bilo samog gena ili njegove promotprske regije. UGT1A1 je povezan sa TATA-kutijskom regijom promotera; ova regija najčešće sadrži sekvencu A(TA)6TAA, varijantu koja čini oko 50% alela u mnogim populacijama. Međutim, javlja se nekoliko alelnih polimorfnih varijanti ovog regiona, od kojih je najčešći rezultat dodavanja drugog dinukleotidnog ponavljanja TA promotorske regije, što rezultira A(TA) 7TAA, koji se zove UGT1A1*28; ova uobičajena varijanta čini oko 40% alela u nekim populacijama, ali se viđa rjeđe, oko 3% alela, kod naroda jugoistočne i Istočne Azije i stanovnika pacifičkih otoka
Chaim Weizmann
Biografija
3. januara 1919. s iračkim kraljem Faisalom I potpisuje sporazum Faisal-Weizmann kojim se definira odnos između Arapa i Jevreja na Srednjem istoku. Nakon 1920. godine prihvata vodstvo svjetske organizacije cionista, na čijem čelu je dva mandata (1920–1931, 1935–1946). Godine 1921. Weizmann s jevrejskim fizičarom Albertom Einsteinom utemeljuje hebrejski Univerzitet u Jeruzalemu.
Gilbertov sindrom
Genetika
U većini populacija, Gilbertov sindrom je najčešće povezan sa homozigotnim A(TA)7TAA alelima. U 94% slučajeva GS-a, dva druga enzima glukuronoziltransferaze, UGT1A6 (50% neaktivan) i UGT1A7 (83% neefikasan), također su pogođena.
Chaim Weizmann
Biografija
Umro je 9. novembra 1952. godine.
Gilbertov sindrom
Genetika
Međutim, Gilbertov sindrom može nastati bez polimorfnih mutacija TATA-kutijskih promotora; u nekim populacijama, posebno zdravim stanovnicima jugoistočne i istočne Azije, Gilbertov sindrom je češće posljedica heterozigotnosti misens mutacija (kao što je Gly71Arg, također poznata kao UGT1A1*6, Tyr486Asp, poznaa i kao UGT1A1*7, Pro364Leu također poznata kao UGT1A1*73) u stvarnom kodirajučem području gena, što može biti povezano sa značajno višim nivoima bilirubina.
Zbog svojih efekata na razgradnju lijekova i bilirubina i zbog naslijedivosti, Gilbertov sindrom može se klasifikovati kao manja urođena greška metabolizma.
Dijagnoza
Ljudi sa GS pretežno imaju povišen nekonjugirani bilirubin, dok je konjugirani bilirubin obično unutar normalnog raspona i manji je od 20% ukupnog. Nivoi bilirubina kod pacijenata sa GS su prijavljeni od 20 μM do 90 μM (1,2 do 5,3 mg/dl) u poređenju sa normalnom količinom od < 20 μM. Pacijenti sa GS imaju omjer nekonjugiranog/konjugiranog (indirektnog/direktnog) bilirubina srazmjerno veći od onih bez GS.
Nivo ukupnog bilirubina se često dodatno povećava ako se uzorak krvi uzima dva dana nakon posta, i stoga post može biti dijagnostički koristan. Daljnji konceptni korak koji je rijetko potreban ili prikladan je davanje niske doze fenobarbitala: bilirubin će se značajno smanjiti.
Testovi također mogu otkriti DNK mutacije UGT1A1 lančanom reakcijom polimeraze ili sekvenciranjem fragmenta DNK.
Diferencijalna dijagnoza
Iako se Gilbertov sindrom smatra bezopasnim, klinički je važan jer može izazvati zabrinutost zbog stanja krvi ili jetre, što bi moglo biti opasnije. Međutim, ovi uslovi imaju dodatne indikatore:
Liječenje, epidemiologija i historija
Obično nije potrebno liječenje. Ako je žutica značajna, može se koristiti fenobarbital. Gilbertov sindrom pogađa oko 5% ljudi u Sjedinjenim Državama. Muškarcima se češće dijagnostira nego ženama. Često se ne primjećuje sve do kasnog djetinjstva do ranog odraslog doba. Stanje je prvi opisao Augustin Nicolas Gilbert, 1901.
Obično nije potrebno liječenje. Ako je žutica značajna, može se koristiti fenobarbital.
Gilbertov sindrom prvi su opisali francuski gastroenterolog Augustin Nicolas Gilbert i saradnici, 1901. U njemačkoj literaturi obično se povezuje sa Jensom Einarom Meulengrachtom.
Alternativni, manje uobičajeni nazivi za ovaj poremećaj uključuju:
856.
Godina 856. (DCCCLVI) bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. Oznaka 856. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Geologija
Tokom 856. godine zabilježeno je više zemljotresa koji su načinili veliku materijalnu štetu i izazvali mnoge ljudske žrtve:
27. oktobar
27. oktobar / listopad (27. 10) jest 300. dan godine po gregorijanskom kalendaru (301. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 65 dana.
Džibuti
U antičko doba, teritorija Džibutija zajedno sa Somalijom bila je dio Punta. U blizini lučkog grada Zeile, koji se sada nalazi u Somaliji, bilo je sjedište srednjovjekovnog Adalskog i Ifatskog sultanata. Krajem 19. vijeka, osnovan je Francuski Somaliland, kolonija nastala dogovorom između vladajućih Somalaca, Afarskih sultana i Francuza. 1967. godine teritorija je preimenovana u Francusku teritoriju Afara i Issasa. Deset godina kasnije, stanovnici Džibutija su glasali za nezavisnost. Referendum je službeno označio osnivanje Republike Džibuti, države nazvane prema njenom istoimenom glavnom gradu. Kao suverena država postala je članica Ujedinjenih nacija iste godine, 20. septembra 1977. Početkom devedesetih godina 20. vijeka izbile su tenzije oko vladinog predstavljanja što je dovele do oružanog sukoba koji je završen sporazumom o podjeli vlasti 2000. godine između vladajuće stranke i opozicije.
Džibuti je multietnička država sa populacijom od 884.017 stanovnika (procjena iz 2018) i prema tome je najmanja država kontinentalne Afrike. Francuski i arapski su službeni jezici Džibutija. Oko 94% stanovnika su pripadnici islama, koji je službena religija i koji dominira u regiji duže od 1.000 godina. Somalci (klan Issa) i Afari čine dvije najveće etničke grupe pri čemu Somalci predstavljaju glavnu etničku grupu. Oba naroda govore afroazijske jezike.
Džibuti je strateški lociran u blizini jedne od najprometnije pomorske rute na svijetu, kontrolišući pristup Crvenom moru i Indijskom okeanu. Džibuti služi kao ključni centar za punjenje i pretovar, te je glavna pomorska luka za uvoz i izvoz u susjednu Etiopiju. Kao komercijalno središte u razvoju, država je lokacija raznih stranih vojnih baza, uključujući i kamp Lemonnier. Regionalno tijelo, Međuvladina uprava za razvoj (IGAD) također ima sjedište u gradu Džibutiju.
Etimologija
Država Džibuti je zvanično poznata pod nazivom Republika Džibuti. U lokalnim jezicima je poznata kao Yibuuti (na afarskom), بيبوتي, Jībūtī (na arapskom) i Jabuuti (na somalskom).
Ime države je izvedeno iz naziva njenog glavnog grada Džibutija. Etimologija grada Džibuti je sporna. Postoji nekoliko teorija i legendi o porijeklu naziva grada, koje se razlikuju u zavisnosti od etničke pripadnosti onih koji zagovaraju takve teorije. Jedna teorija je izvedena iz afarske riječi gabouti, što znači "ploča", što se vjerovatno odnosi na geografska obilježja područja. Drugi naziv grada povezuju sa terminom gabood što na bosanskom znači visoravan ili plato.
Od 1862. do 1894. godine, teritorija sjeverno od Tadžurskog zaliva nazvana je Obock. Pod francuskom upravom, od 1883. do 1967. područje je bilo poznato kao francuski Somaliland a od 1967. do 1977. kao Francuska teritorija Afara i Issasa.
Historija
thumb|upright|Dizajn keramike pronađene na arheološkom lokalitetu u Asa Komi
Prahistorija
Područje Džibutija je naseljeno još od neolita. Prema lingvistima, prvo stanovništvo afroazijskog govornog područja došlo je u ovu regiju iz pretpostavljenog urheimata (izvorna domovina) koji se nalazio u dolini Nila ili na Bliskom istoku. Međutim, drugi naučnici predlažu da se Afroazijska jezička porodica razvila na području Afričkog roga a njeni govornici su se potom raspršili na ostale strane.
Bad Blumau
Bad Blumau je općina u okrugu Hartberg-Fürstenfeld u austrijskoj saveznoj pokrajini Štajerskoj. Općina je smještena 10 km sjeverno od grada Fürstenfelda. Općina je poznata po termama, projektovanim po planovima austrijskog arhitekte Friedensreicha Hundertwassera.
Džibuti
Prahistorija
Keramički proizvodi koji datiraju iz sredine 2. milenijuma p.n.e pronađeni su u Asa Komi, unutrašnjem jezeru na ravnici Gobaad. Pronađeno keramičko posuđe karakterizira punktatne i incizijske geometrijske konstrukcije, koje imaju sličnost s keramikom iz Sabirske kulture iz Ma'laybea u Južnoj Arabiji. Na lokalitetu Asa Komi su otkrivene i kosti goveda, što ukazuje na to da je domaća stoka bila prisutna tu prije otprilike 3.500 godina. Na lokalitetu Dorre i Balha pronađeni su crteži na stijeni životinja koji liče na antilope i žirafe. S druge strane, na arheološkom lokalitetu Handoga pronađeni su mikroliti od opsidijana kao i obična keramika koju su koristili nomadski pastiri sa pripitomljenom stokom a koji datiraju iz 4. milenija p.n.e.
Bad Blumau
mini|720px|lijevo|Terme Bad Blumau mini|720px|lijevo|Terme Bad Blumau
Džibuti
Punt
thumb|lijevo|Mapa prahistorijskim mjesta sa pećinskim crtežima i grobnicama na prostoru današnjeg Džibutija Zajedno sa teritorijom sjeverne Somalije, Eritreje i crvenomorskom obalom Sudana, Džibuti se smatra najvjerojatnijom lokacijom teritorije poznate drevnim Egipćanima kao Punt (ili Ta Netjeru, što bi na bosanskom značilo Božija zemlja). Prvi spomen zemlje Punt datira još iz 25. stoljeća p.n.e. Stanovnici ove drevne zemlje bili su Puntiti, narod koji je imao bliske odnose sa drevnim Egiptom tokom vladavine 5. dinastije faraona Sahure i 18. dinastije kraljice Hatšepsut. Prema freskama na hramu u Deir el-Bahri, zemljom Punt u to vrijeme vladali su kralj Parahu i kraljica Ati.
Ifatski sultanat (1285–1415)
Kroz bliske kontakte koje su ostvarivali sa Arapima sa susjednog Arapskog poluostrva u trajanju dužem od 1.000 godina, somalske i afarske etničke grupe postale su među prvim stanovništvom u regionu koje su prihvatile islam. Ifatski sultanat je bilo muslimansko srednjovjekovno kraljevstvo u Africi. Sultanat je osnovan 1285. od strane pripadnika dinastije Valašma, a njegovo središte se nalazilo u gradu Zeili. Prvobitna teritorija sultanata se protezala Džibutijem i sjevernim dijelom današnje Somalija, a poslije se proširilo dalje na jug, prema planinama Ahmar. Prema historijskim navodima sultan Omer Valašma (ili njegov sin Ali, prema drugom izvoru) je zabilježen kao sultan koji je osvojio Sultanat Šoa 1285. Etiopski historičar Taddesse Tamrat objašnjava vojnu ekspediciju sultana Omera kao pokušaj konsolidacije muslimanskih teritorija na Rogu Afrike Hornu na isti način kako je u istom periodu car Yekuno Amlak pokušavao ujediniti kršćanske teritorije u planinskim krajevima. Ove dvije države neizbježno su došle u sukob oko područja Šoa i teritorija na jugu. Došlo je do dugog rata u kojem muslimanski sultanati tog vremena nisu bili čvrsto ujedinjeni. Ifatski sultanat je u tom sukobu poražen od strane etiopskog cara Amda Sejona I 1332. godine nakon čega se snage Ifatskog sultanata povukale sa područja Šoa.
Adalski sultanat (1415–1577)
thumb|right|Snage Adalskog sultanata (desno) u borbi protiv etiopskih snaga kralja Yagbe'u Seyona
Islam se na području Džibutija pojavio nedugo nakon pojave islama na Arabijskom poluostrvu i prve hidžre muslimana u tadašnju Abesiniju. Mesdžid u Zeili datira iz 7. vijeka i najstarija je džamija u gradu. Krajem 9. vijeka historičar Jakubi navodi da su muslimani u to doba živjeli uz sjevernu obalu Afričkog roga. Također spominje i Adalsko kraljevstvo s glavnim gradom u Zeili, lučkom gradu u sjeverozapadnom Avdalu, regiji koja se nasljanja na Džibuti. Ovi navodi ukazuju na postojanje Adalskog kraljevstva s glavnim gradom u Zeili najkasnije tokom kasnog 9. ili početka 10. vijeka. Prema I.M. Lewisu, kraljevinom su upravljale lokalne dinastije koje su se sastojale od arapiziranih Somalaca, koji su također vladali slično uspostavljenim Sultanatom u Mogadišu, na jugu regije poznate kao Benadir. Historijat Adala iz ovog osnivačkog perioda okarakterizirana je nizom bitaka sa susjednom Abesinijom. Na vrhuncu moći, Adalsko kraljevstvo je kontrolisalo velike dijelove današnjeg Džibutija, Somalije, Eritreje i Etiopije. Između gradova Džiboutija i Lojade nalazi se niz antropomorfnih i falusnih stela. Strukture su povezane sa grobovima pravougaonog oblika koji su okruženi vertikalnim pločama, kao što je pronađeno u Tiji, u centralnoj Etiopiji. Stela na potezu Džibouti - Lojada su neizvjesne starosti, a neke od njih su ukrašene simbolom u obliku slova T. Osim toga, arheološkim iskopavanjima u Tiji pronađene su i grobnice. Od 1997. godine pronađeno je 118 stela. Zajedno sa stelama u zoni Hadije, strukture su od strane lokalnih stanovnika nazvane Yegragn Dingay ili Granov kamen, i vezuju se uz imama i generala Ahmeda ibn Ibrahima el-Gazija (Ahmed Gurey ili Gran), vladara Adalskog sultanata i važne historijske ličnosti iz tog perioda Džibutija.
Osmanlijski period (1577–1867)
thumb|right|Mapa Osmanlijskog Carstva 1566. godine unutar kojeg su se jedno vrijeme nalazila i pojedina područja današnjeg Džibutija
1517. godine Osmanlije osvajaju Memlučki sultanat koji je između ostalog zauzimao i sjeveroistočno područje Afrike te osnivaju Egipatski pašaluk. Pašaluk će egzistirati tri i po stoljeća a tokom tog perioda u njegovom sastavu će se naći i dio današnje teritorije Džibutija. Tokom zadnje faze opadanja moći Osmanlijskog carstva i zvaničnog prestanka postojanja Egipatskog pašaluka veći dio ove teritorije će postati vazalska teritorija u odnosu na Englesku dok će dijelovima teritorije sadašnjeg Džibutija upravljati somalski i afarski sultani. Krajem 19. vijeka teritorijom će zavladati Francuzi.
Francuski Somaliland (1894–1977)
Od 1862. do 1894. godine, teritorijom na sjeveru Tadjurskog zaliva koja se zvala Obock su vladali somalijski i afarski sultani. To su bile lokalne vlasti s kojima je Francuska potpisala različite ugovore između 1883. i 1887. da bi prvi stekli uporište u regiji. 1894. godine Léonce Lagarde, francuski kolonijalni guverner je osnovao stalnu francusku upravu u gradu Džibutiju i nazvao je Francuski Somaliland. Teritorijalna jedinica pod tim nazivom postojala je od 1896. do 1967. godine, kada je preimenovan u Francusku teritoriju Afara i Issasa.
Godine 1958., uoči nezavisnosti koju će susjedna Somalija izboriti 1960. godine, održan je referendum u Džibutiju da li će teritorija Francuske teritorije Afara i Issasa ostati u tijesnoj vezi sa Francuskom ili se pridružiti Republici Somaliji. Referendumom se pokazala da je brojniji dio stanovništva bio za održavanje trenutnog stanja, djelimično zbog izborne krađe odnosno izbornog inženjeringa provedenog od strane Francuske. Bilo je i optužbi za široko rasprostranjeno namještanje glasova. Većina onih koji su glasali protiv, bili su Somalijci koji su bili čvrsto za pridruživanje ujedinjenoj Somaliji, kao što je to predložio Mahmud Harbi, potpredsjednik Vijeća vlade. Harbi je poginuo u avionskoj nesreći dvije godine kasnije.
Republika Džibuti
desno|thumb|Demonstracije tokom referenduma iz 1967. Nakon dva neuspješna, 1977. održan je i treći referendum o nezavisnosti Džibutija od Francuske. Velika većina od 98,8% birača podržalo je izdvajanje Džibutija iz Francuske, čime je zvanično obilježena nezavisnost Džibutija. Hassan Gouled Aptidon, somalski političar koji je vodio kampanju za nezavisnost na referendumu iz 1958. godine, konačno je dočekao i nezavisnost države i postao njen prvi predsjednik tokom perioda od 1977 – 1999.
Tokom prve godine nezavisnosti, Džibuti se pridružio Organizaciji afričkog jedinstva (preteća današnje Afričke unije), Arapskoj ligi i Ujedinjenim nacijama. 1986. godine Džibuti je proglašen Republikom a također je bio i država suosnivač Međuvladine uprave za razvoj, regionalne razvojne organizacije.
Početkom 90-tih godina 20. vijeka, tenzije oko zastupljenosti u Vladi Džibutija dovele su do oružanog sukoba između vladajuće stranke Džibutija, Narodne skupštine za napredak (PRP) i opozicione grupe Front za obnovu jedinstva i demokratije (FRUD). Sukob je okončan sporazumom o podjeli vlasti 2000. godine.
Geografija
Džibuti se nalazi na Afričkom rogu, na strateški važnoj lokaciji, uz Crveno more i moreuz Bab-el-Mandeb. Prostire se između 10. i 13. stepena južne geografske širine i 41. i 44. stepena istočne geografske dužine, na najsjevernijoj tački Velike rasjedne doline. Upravo ovdje, u Džibutiju, nalazi se rascjep između Afričke, Somalijske i Arabijske ploče, koji tvori geološku trotačku. Tektonska interakcija na ovoj trotački stvorila je najnižu nadmorsku visinu bilo kojeg mjesta u Africi i drugu najnižu depresiju na kopnu na svijetu (nakon depresije duž jordansko-izraelske granice).
Džibuti ima osam planinskih lanaca s vrhovima iznad 1.000 metara nadmorske visine. Planinski lanac Mousa Ali smatra se najvišim planinskim lancem u državi, s najvišim vrhom visine 2.028 metara a koji se nalazi na granici s Etiopijom i Eritrejom. Pustinja Grand Bara pokriva dijelove južnog Džibutija u regijama Arta, Ali Sabieh i Dikhil. Većinski dio pustinje leži na relativno maloj visini, ispod 520 metara nadmorske visine.
Planinsko područje uglavnom čine planine Musa Ali, Goda i planina Arrei koja okružuje glavni grad Djibouti. Najviši vrh u državi je vrh na planini Musa Ali, ukupne visine od 2.028 metara. Ukupno je osam vrhova visine iznad 1.000 metara nadmorske visine.
Klima
250px|right|thumb|Mapa klime Džibutija prema [[Köppenova klasifikacija klime|Köppenovoj klasifikaciji. {{legend|#FF6700|Stepska klima}} {{legend|#F10000|Pustinjska klima}} ]]
Klima Džibutija je znatno toplija i s znatno manje sezonskih varijacija u odnosu na svjetski prosjek. Srednje dnevne maksimalne temperature zraka kreću se od 32 do 41 °C, izuzev na višim predjelima. Na primjer, u gradu Džibutiju, prosječne popodnevne temperature zraka kreću se od 28 do 34 °C tokom aprila. S druge strane, u gradu Airolafu, koji se nalazi sjevernije i nešto u unutrašnjosti države, na nadmorskoj visini između 1.535 i 1.600 m, maksimalna temperatura je 30 °C ljeti, a minimalna 9 °C zimi. U gorju, na visinama od 500 do 800 m temperature su niže tokom perioda od juna do augusta u odnosu na priobalna područja. Džibutijem vlada ili stepska (BSh) ili pustinjska klima (BWh), iako su temperature na najvišim područjima znatno umjerenije.
Na istočnoj obali godišnja količina padavina manja je od 131 mm, u centralnom gorju između 200 i 400 mm dok je zaleđe područje s znatno manje padavina.
Flora i fauna
thumb|right|[[Djibouti francolin, kritično ugrožena vrsta koja živi samo na području Džibutija]] thumb|left|Biljne vrste [[Nacionalni park Day Forest|Nacionalnog parka Day Forest]] Biljni i životinjski svijet Džibutija obitava u oštrom krajoliku, a šuma predstavlja manje od jednog procenta ukupne površine zemlje. Divljač je rasprostranjena u tri glavne regije, unutar sjevernog planinskog područja države preko vulkanske visoravni u južnom i centralnom dijelu kao i u priobalnom području Džibutija.
Najveći broj vrsta životinja se nalazi u sjevernom dijelu zemlje, unutar ekosistema Nacionalnog parka Day Forest. Na prosječnoj nadmorskoj visini od 1.500 metara, područje uključuje i masiv Goda, čiji je najviši vrh 1.783 m nadmorske visine. Ekosistem obuhvata i područje od 3,5 km2 šume Juniperus procera, pri čemu mnoštvo stabala dostiže visinu do 20 metara visine. Ovo šumsko područje glavno je stanište ugrožene i endemske vrste, ptice Djibouti francolin, te još jednog nedavno registrovanog kralježnjaka, Platyceps afarensis. Na području se nalaze i mnoge vrste drvenastih i zeljastih biljaka, uključujući i drvo samode i maslina koje čine oko 60% ukupno identificiranih vrsta Džibutija.
Što se tiče biološke raznolikosti na području Džibutija je registrovano oko 820 vrsta biljaka, 493 vrste beskičmenjaka, 455 vrsta riba, 40 vrsta gmazova, 3 vrste vodozemaca, 360 vrsta ptica i 66 vrsta sisara. Divljač Džibutija također je navedena kao dio žarišne tačke Afričkog roga za biološku raznolikost te žarišta koralnog grebena Crvenog mora i Adenskog zaliva. Sisari uključuju nekoliko vrsta antilopa, poput Soemmerringove gazele i Pelzelnove gazele. Kao rezultat zabrane lova od početka 1970. ove su vrste dobro očuvane. Ostali karakteristični sisari su Grevyjeva zebra, Grivasti pavijan i Hunterova antilopa. Warthog, ranjiva vrsta svinje, nalazi se i u nacionalnom parku Day. U obalnim vodama su se nalazile i Etiopske genetke međutim njihovo prisustvo bi trebalo potvrditi nekim budućim studijama. U priobalnim vodama nalaze se i Zelene kornjače i morske kornjače gdje se odvija njihovo gniježđenje. Smatra se da je na područja Džibutija obitavao izumrli afrički sjeveroistočni gepard.
Skupština
thumb|right|Raspodjela zastupničkih mandata u [[Nacionalna skupština Džibutija|Nacionalnoj skupštini Džibutija UMP (43)
Vlada
Funkcija predsjednika Džibutija, koju trenutno obnaša Ismaïl Omar Guelleh, je istaknuta politička funkcija u džibutskoj politici. Predsjednik je istovremeno i šef države i vrhovni komandant Oružanih snaga Džibutija. Predsjednik vrši svoju izvršnu vlast uz pomoć imenovanog premijera, trenutno je to Abdoulkader Kamil Mohamed. Vijeće ministara odgovorno je predsjedniku koji i predsjedava ovim vijećem.
Pravosudni sistem čine sudovi prve instance, Visoki apelacioni sud i Vrhovni sud. Pravni sistem predstavlja spoj francuskog građanskog i običajnog prava somalijskog i afarskog naroda.
Nacionalna skupština (ranije Zastupnička komora) je zakonodavno tijelo Džibutija i sastoji se od 65 članova koji se biraju svakih pet godina. Iako je Nacionalna skupština jednodomna, Ustav predviđa formiranje Senata.
Oružane snage Džibutija
thumb|right|Baza Maryama za vrijeme vojne vježbe u regiji Arta
Oružane snage Džibutija sastoje se od Nacionalne armije Džibutija, koju čine obalna mornarica, zračne snage i nacionalna žandarmerija. Od 2011. godine, raspoloživa ljudski potencijal za vojnu službu bio je 170.386 muškaraca i 221.411 žena u dobi od 16 do 49 godina. Džibuti je u 2011. godini izdvojio preko 36 miliona američkih dolara za opremanje svojih oružanih snaga (141. mjesto prema podacima SIPRI-a). Džibuti je nakon stjecanja nezavisnosti imao dva puka kojima su komandirali francuski oficiri. Početkom 2000-ih razmatran je model prema kojem bi se u najboljoj mjeri unaprijedile obrambene sposobnosti džibutskih oružanih snaga restrukturiranjem snaga u manje, mobilnije jedinice umjesto tradicionalnih divizija.
Prvi oružani sukob u koji su bile uključene Oružane snage Džibutija bio je građanski rat između džibutske vlade, koji je podržala Francuska, i Fronta za obnovu jedinstva i demokratije (FRUD). Rat je trajao tokom perioda od 1991. do 2001. godine, iako je veći dio neprijateljstava završio nakon što su umjerene frakcije FRUD-a potpisale mirovni ugovor s vladom nakon što su pretrpjele veliki vojni poraz kada su vladine snage zauzele većinu teritorija na kojima su bili pobunjenici. Radikalna skupina nastavila se boriti protiv vlade, ali je potpisala vlastiti mirovni ugovor 2001. godine. Rat je završio pobjedom vlade, a FRUD je postala politička stranka.
Kao sjedište regionalnog tijela, Međuvladine uprave za razvoj, Džibuti je bio aktivni sudionik somalijskog mirovnog procesa i država domaćin konferencije Arta održane 2000. godine. Nakon uspostavljanja Savezne vlade Somalije 2012. godine, delegacija Džibutija također je prisustvovala ceremoniji inauguracije novog predsjednika Somalije.
Posljednjih godina Džibuti je poboljšao svoje tehnike obuke, vojne komande i informacijske strukture a poduzeli su i korake da postanu samopouzdaniji u pružanju vojne podrške u saradnji s drugim oružanim snagama u okviru mirovnih misija Ujedinjenih nacija ili za pružanje vojne pomoći zemljama koje takvu vrstu usluge zvanično zatraže. Oružane snage Džibutija trenutno učestvuju u mirovnim misijama u Somaliji i Sudanu.
Administrativna podjela
Administrativna podjela Džibutija se zasniva na tri administrativna nivoa. Najviši nivo podjele je podjela države na regije. Regija je 6 pri čemu glavni grad kao jedinica lokalne samouprave predstavlja jednu od regija. Regije se dalje dijele na distrikte kojih je ukupno 20. Svaka regija izuzev glavnog grada se sastoji od nekoliko distrikta. Distrikti se dalje dijele na lokalne jedinice samouprave, urbanog ili ruralnog tipa.
Privreda
thumb|250px|Tržišni udio glavnih privrednih sektora Džibutija Privredna aktivnost Džibutija uglavnom je koncentrirana na sektor usluga. Toj činjenici u velikoj mjeri doprinosi politika slobodne trgovine i strateška lokacije države kao tranzitne tačke Crvenog mora. Zbog ograničenih količina padavina, povrće i voće su glavni proizvodni usjevi, a ostali prehrambeni proizvodi se uglavnom uvoze. BDP (paritet kupovne moći) u 2017. procijenjen je na 3,64 milijardi američkih dolara, sa realnom stopom rasta od 6,7% (procjena iz 2017) godišnje. BDP po stanovniku iznosio je oko 3.600 dolara (PPP) za istu godinu. Uslužni sektor činio je oko 80,2% BDP-a, zatim industrija od 17,3%, a poljoprivreda 2,4%.
Od 2013. godine, kontejnerski terminal u luci Djibouti obrađuje najveći dio nacionalne trgovine. Oko 70% aktivnosti morske luke sastoji se od uvoza i izvoza iz susjedne Etiopije, što ovisi o luci kao njenom glavnom pomorskom izlazu. Od 2018. godine 95% etiopskog tranzitnog tereta obavljalo se preko luke u Djiboutiju. Luka također služi kao međunarodni centar za punjenje goriva i centar za pretovar. 2012. godine, vlada Džibutija u suradnji s DP World-om započela je izgradnju kontejnerskog terminala Doraleh, treće velike morske luke namijenjene daljnjem razvoju nacionalnog tranzitnog kapaciteta. Projekt je vrijedan 396 miliona dolara, ima kapacitet da primi 1,5 miliona 6-metarskih kontejnerskih jedinica.
Euromoney-u je u martu 2011. rangirao Džibuti na 177. mjesto najsigurnijih investicionih destinacija svijetu. Da bi poboljšali okruženje za direktna strana ulaganja, vlasti Džibutija u saradnji sa različitim neprofitnim organizacijama pokrenule su niz razvojnih projekata čiji je cilj isticanje komercijalnog potencijala države. Vlada je također uvela nove politike privatnog sektora usmjerene na visoke kamatne stope i stope inflacije, uključujući ublažavanje poreznog opterećenja preduzeća i omogućavanje izuzeća od poreza na potrošnju. thumb|250px|left|Proporcionalna vrijednost robe koja se izvozi iz Džibutija
Osim toga, uloženi su napori za snižavanje procijenjene stope nezaposlenosti gradskog stanovništva koja iznosi 60% stvaranjem više mogućnosti za zapošljavanje kroz ulaganje u različite sektore. Sredstva su posebno usmjerena na izgradnju telekomunikacijske infrastrukture i povećanje raspoloživog dohotka podrškom malim preduzećima. Zbog svog potencijala za rast, ribolovni i poljoprivredno-prerađivački sektor, koji sa oko 15% učestvuje u državnom BDP-u, također je predmet sve značajnijih investicija od 2008.
Za širenje skromnog industrijskog sektora, uz pomoć OPEC-a, Svjetske banke i Globalnog fonda za ekologiju, gradi se geotermalna elektrana snage 56 megavata. Očekuje se da će postrojenje riješiti periodične nedostatke električne energije, smanjiti oslanjanje države na električnu energiju iz Etiopije, smanjiti skuplji uvoz nafte za električnu energiju proizvedenu dizelom i time smanjiti BDP i smanjiti dug.
Džibutska kompanija Salt Investment (SIS) započela je veliku operaciju radi industrijalizacije regije jezera Assal, bogate po nalazištima soli. Projektirajući godišnji kapacitet od 4 milijuna tona, projekt desalinizacije bi povećao prihode od izvoza, stvorio više radnih mjesta i pružio više svježe vode za stanovnikelokalnog područja. Vlada Džibutija je 2012. godine također angažovala China Harbor Engineering Company Ltd za izgradnju rudnog terminala. Vrijedan 64 miliona dolara, projekt je omogućio Džibutiju da izvozi dodatnih 5.000 tona soli godišnje na tržišta u jugoistočnoj Aziji.
BDP Džibutija povećavao se u prosjeku više od 6% godišnje, sa 341 miliona u 1985. na 1,5 milijardi u 2015. godini. Džibutski franak je valuta Džibutija. Izdaje ga Centralna banka Džibutija, monetarni državni organ. Budući da je džibutski franak vezan za američki dolar, uglavnom je stabilan te inflacija ne predstavlja problem za državu. To je doprinijelo rastućem interesu za ulaganja u Džibuti.
Od 2010. godine u Džibutiju posluje 10 konvencionalnih i islamskih banaka. Većina ih je na tom tržištu u posljednjih nekoliko godina, uključujući somalijsku kompaniju za transfer novca Dahabshiil i BDCD, podružnicu švicarskih financijskih investicija. Bankovni sistem prethodno su monopolizirale dvije institucije: Indo-Suez banka i Komercijalna i industrijska banka (BCIMR). Da bi osigurala snažan kreditni i depozitni sektor, vlada zahtijeva od komercijalnih banaka da zadrže 30% udjela u financijskoj instituciji. Kreditiranje je takođe podstaknuto stvaranjem garancijskog fonda koji bankama omogućava da daju zajmove malim i srednje velikim preduzećima koja ispunjavaju uslove, a da prethodno ne zahtijevaju veliki depozit ili druge vrste osiguranja.
Saudijski investitori također istražuju mogućnost povezivanja Afričkog roga s Arabijskim poluostrvom preko 28,5 km dugog prekomorskog mosta, koji bi se zavo nazvanog Most preko Roga. Za projekat se vezuje investitor Tarek bin Laden. Međutim, u junu 2010. godine objavljeno je da je faza I ovog projekta odgođena.
Transport
thumb|right|Glavni terminal [[Međunarodni aerodrom Djibouti–Ambouli|Međunarodnog aerodroma Djibouti–Ambouli]]
Međunarodni aerodrom Djibouti–Ambouli u gradu Djiboutiju jedini je međunarodni aerodrom u državi i povezuje Džibuti s mnogim interkontinentalnim centrima, redovnim i čarter letovima. Air Djibouti je državni avioprevoznik i najveća takva kompanija u državi.
Nova i elektrificirana pruga Adis Abeba-Djibouti puštena je u promet u januaru 2018. Glavna svrha ove željeznice je olakšavanje obavljanja prijevoza tereta između etiopskog zaleđa i luke Doraleh.
Trajekti prometuju Tadžurskim zalivom, iz grada Djiboutija do Tadžure. Postoji luka Doraleh zapadno od grada Dziboutija, koja je glavna državna luka. U luci Doraleh se nalazi i terminal nove željeznice Adis Abeba-Djibouti. Pored luke Doraleh, koja se bavi uvozom općeg tereta i nafte, Džibuti trenutno (podaci iz 2018.) ima još tri velike luke za uvoz i izvoz rasute robe i stoke, luku Tadžura (kalijumska đubriva), luku Damerjog (stoka) i luku Goubet (sol). Gotovo 95% uvoza i izvoza Etiopije obavlja se preko luka Džibutija.
Sistem autocesta u Džibutiju nazvan je prema klasifikaciji cesta. Ceste koji se smatraju glavnim cestama su u potpunosti asfaltirane (po cijeloj dužini) i uglavnom spajaju veće gradove u državi.