cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Stewart Parnell
Vođa irskog nacionalnog pokreta
Parnellov jedinstveni irski blok uspio je zavladati britanskom politikom, podizao je i rušio liberalne i konzervativne vlade sredinom 1880-ih, kako bi se borio za vlastitu vladu unutar Ujedinjenog Kraljevstva, takozvani "Home Rule" (koji se može prevesti kao "autonomija"). Gladstone, kao vođa liberalne stranke, naveo je svoju stranku da podrži "Irish Home Rule", tako što je 1886. predložio prvi zakon u tom smislu, "Home Rule Bill", kojem su se ogorčeno usprotivili konzervativci, tvrdeći da se tako izdaje carstvo, kao i irski lojalisti i protestanti. Gladstone je na općim izborima 1886. izgubio položaj. To je razdoblje bilo prekretnica u britansko-irskim odnosima, zato što je prvi put jedna važna politička stranka zastupala autonomnu vlast u Irskoj.
Piggotove krivotvorine
U martu 1887. Parnell je optužen pomoću niza pisama objavljenih u listu The Times pod naslovom "Parnelizam i zločin". Tvrdilo se da je upleten u ubistva Cavendisha i njegovog pomoćnika iz 1882. Naime, The Times je objavio kopije pisama sa Parnellovim potpisom, gdje u jednom pismu opravdava i ne osuđuje ubistva koja je javno osudio. Parnell je odmah izjavio da su pisma krivotvorine, a vlada je uspostavila posebnu komisiju da istraži optužbe protiv njega i njegove stranke. Komisija je zasjedala gotovo dvije godine. U februaru 1889. svjedok po imenu Richard Piggott priznao je da je krivotvorio pisma; zatim je pobjegao u Madrid i tamo se ubio. Parnell je oslobođen svake sumnje, a The Times je platio veliku svotu kao odštetu. Ta je afera zapamćena pod imenom "Piggot Forgeries" (Piggotove krivotvorine).
Zadnje mjesece 1889. obilježio je vrhunac Parnellove popularnosti. Dobio je standing ovation u Zastupničkom domu, govorio je pred gomilom u Endinburghu, a odsjeo je u Harwardenu kao Gladstoneov gost.
Gospođa O'Shea
mini|Parnellov grob
U decembru 1889, kad je Parnellova popularnost dosegla vrhunac, otkriveno je ono što su političari iz Westminstera već odavno znali: Parnell je dugo bio ljubavnik Catherine O'Shea (općenito zvane Kitty O'Shea), supruge zastupnika po imenu Willie O'Shea, koji je pokrenuo postupak rastave. Parnell je navodno bio i otac neke od njene djece. Parnell se nije branio, a većina je ljudi smatrala da se opet radi o lažnoj optužbi. Međutim, ovaj put Parnell nije bio nevin.
Ljubav između gospođe O'Shea i Parnella rodila se 1880, kad su se prvi put upoznali. Od tad je njen brak sa kapetanom O'Shea bio na rubu sloma. Nakon 1886. Parnell i Catherine O'Shea živjeli su zajedno. Nema sumnje da je kapetan znao za taj odnos. Nije posve jasno zašto je čekao do decembra 1889. da to objavi i zatraži razvod braka. Prema jednoj teoriji, kapetan je očekivao veliko nasljedstvo od ženinog bolesnog ujaka. Kad je napokon umro, ujak je Catherini ostavio sav imetak, ali uz uvjet da joj muž ne dobije ništa. Navodno je kapetan O'Shea ucjenjivao suprugu da dobije 20.000 funti, a ona je odbila platiti, pa je tada zatražio rastavu.
Razvod braka je izazvao senzaciju u Velikoj Britaniji i Irskoj. Političari iz svih stranaka očekivali su da će se irski vođa barem privremeno povući iz javnog života. Parnell, previše ponosan, nije ni sanjao o tome. Gladstone se pod pritiskom vjernika u svojoj stranci morao obvezati da neće više podupirati Irsku parlamentarnu stranku dokle god Parnell bude njen vođa. Parnellovo odbijanje da siđe s položaja izazvalo je raskol u stranci. Četrdeset četiri člana stranke pridružila su se potpredsjedniku Justinu McCarthyju i sklopila novi savez s liberalnom strankom, dok je njih dvadeset sedam ostalo uz Parnella.
Na jednom sastanku stranke, kad je Parnell kliknuo: "Ko je prvi čovjek u stranci?", slavni zastupnik Tim Healy odgovorio mu je: "A ko je prva žena?"
Zadnji porazi
Parnell je tako izgubio vodstvo stranke, ali nije se pomirio s tim: vodio je kampanju u Irskoj 1891. na tri lokalna izbora, ali njegov kandidat je svaki put izgubio. Zatim se ogorčeno borio protiv svojih protivnika, što ga je na kraju iscrpilo.
Vjenčao se s Catherine malo nakon rastave, 25. juna 1891, u Steyningu u Zapadnom Sussexu. Malo nakon toga, vjerovatno zbog političkog prenaprezanja, umro je u Brightonu 6. oktobra 1891. Imao je samo 45 godina. Iako je bio anglikanac, pokopan je na najvećem katoličkom groblju Dublina, Glasnevinu.
Djela o Parnellu
Biografije na engleskom:
Filmovi:
Nyquistov dijagram
Upotreba
Nyquist dijagram može nam dati neke informacije o obliku prenosne funkcije. Na primjer, dijagram daje informacije o razlici između broja polova i nula prenosne funkcije pomoću ugla kojim se kriva približava ishodištu koordinatnog sistema.
NGC 4714
NGC 4714 (također poznat kao MCG -2-33-18 i PGC 43442) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 197 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Gavran. Najveći prečnik je 1,60 (92 hiljade sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (69 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 27. marta 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
20. april
20. april / travanj (20. 4) jest 110. dan godine po gregorijanskom kalendaru (111. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 255 dana.
NGC 7629
NGC 7629 (također poznat kao MCG 0-59-31 i PGC 71175) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 419 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 1,00 (122 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (98 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 19. oktobra 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sparta
mini|desno|220px|Karta Sparte Sparta (dorskogrčki: Σπάρτα, Spártā; atičkogrčki: Σπάρτη, Spártē) je bila istaknuta grad-država u antičkoj Grčkoj. Tokom antičkih vremena Sparta je bila poznata kao Lacedaemon, a nastala je na obali rijeke Eurotas u Lakoniji na jugoistoku Peloponeza. Oko 650. godine p.n.e. postala je dominantna vojna sila antičke Grčke.
S obzirom na svoju vojnu nadmoć, Sparta je bila prepoznata kao lider grčkih snaga tokom Grčko-perzijskih ratova. Između 431. i 404. godine p.n.e., Sparta je bila glavni neprijatelj Atine tokom Peloponeskog rata iz kojeg je izašla kao pobjednik. Porazom Sparte od Tebe u bici kod Leuktre 371. godine p.n.e. završena je dominantna uloga Sparte u Grčkoj. Međutim, ona je zadržala svoju političku nezavisnost do rimskog osvajanja Grčke 146. godine p.n.e. Nakon toga je prošla kroz dug period opadanja moći, naročito u srednjem vijeku, kada su se mnogi spartanci preselili u Mistras. Moderna Sparta je glavni grad grčkog regiona Lakonija i glavni centar za preradu robe, kao što su citrus i maline.
Sparta je bila jedinstvena u antičkoj Grčkoj zbog svog društvenog sistema i ustava, koji je u potpunosti bio fokusiran na vojnu obuku i hrabrost. Njeni stanovnici su bili klasificirani kao spartijati (građani koji su imali puna prava), mothasi (nespartanski slobodni ljudi koji su podignuti kao spartanci), perijeci (oslobođeni robovi) i heloti (porobljeno nespartansko stanovništvo). Spartanci su prolazili rigorozni Agoga režim treninga i obrazovanja, a spartanska falanga se smatra najboljom vojskom u borbi. Spartanske žene su uživale znatno veća prava i jednakost sa muškarcima što je bilo nezamislivo u klasičnom svijetu.
Rečane
Rečane je naselje Sredačke župe kod Prizrena. Na putu Prizren - Brezovica odmah poslije izlaska iz Duvske klisure i skretanja za Lokvicu nalazi se Rečane. Rečane se nalazi na 6 km od Prizrena. Selo je relativno zbijenog tipa. Rečane je najveća raskrsnica u Sredačkoj župi iz koje se odvajaju putevi do Manastirice, Nebregošta, Donjeg i Gornjeg Ljubinja, Živinjana, Planjana i dalje prema Brezovici.
Historija
2004. inicijativa bošnjačkih udruženja na Kosovu i Metohiji da se procesom decentralizacije Rečane kao najpropulzivnije naselje u Sredačkoj Župi proglasi za sjedište nove opštine.
2008. u selu je uspostavljena CATV distributivna mreža i omogućen širokopojasni pristup Internet mreži (CATV/WiFi).
Geografija
Koordinate
Toponimi
Lupurda, Ploča, Crkvišta
Stanovništvo
Ukupno: 2600 [Bošnjaci 100%]
Albert Sidney Johnston
Albert Sidney Johnston (Albert Sidni Džonston) (Washington, Kentucky, 2. februar 1803 - Shiloh, Tennessee, 6. april 1862), američki general Konfederacije u vrijeme Američkog građanskog rata.
Diplomirao je na Vojnoj akademiji West Point, 1826. Kao vojnik prve dužnosti je obnašao na području New Yorka i Missourija. Služio je u Ratu Crnog jastreba, 1832.1834 napušta vojnu službu i odlazi u Kentucky, gdje se brinio za svoju suprugu koja je bila na samrti.
U julu 1836 odlazi u Teksas i prijavljuje se u vojsku Texasa. Ubrzo je postao generalski ađutant, a 1837. brigadni general vojske Republike Teksas. Drugi predsjednik Republike Teksas, Mirabeau Bounaparte Lamar, imenovao ga je 1838. ministrom rata. 1840. se vratio u Kentucky, a 1843. oženio Elizu Griffin. Do 1849. živi u Teksasu na velikoj plantaži. Sudjeluje u Američko-meksičkom ratu, 1846-1848, i zapovjeda odredom teksaških dobrovoljaca. Kasnije, kao pukovnik u vojsci SAD-a, služi na Teksaškoj granici i na zapadu.
Po izbijanju Američkog građanskog rata, 1861, Johnston daje otkaz u vojsci SAD-a a predsjednik Konfederacije Jefferson Davis ga imenuje generalom.
Johnston je na prepad napao Ulyssesa Granta u bici kod Shiloha, 6.-7. aprila 1862. Johnston je smrtno ranjen prvog dana bitke.
Pokopan je u New Orleansu. 1866. njegovo tijelo je preneseno u Austin, Teksas. Četiri decenije kasnije Elisbet Ney je dizajnirao spomenik i skulpturu koji su postavljeni kraj njegovog groba.
Antifašistički front žena
Antifašistički front žena (AFŽ) je ženska društveno–politička organizacija, osnovana za vrijeme Drugog svjetskog rata, 6. decembra 1942 u Bosanskom Petrovcu, na Prvoj zemaljskoj konferenciji žena. Pozdravni govor održao je vrhovni zapovjednik Narodnooslobodilačke vojske (NOV), Josip Broz Tito.
Na konferenciji je učestvovalo 166 izabranih delegatkinja iz svih krajeva Jugoslavije, osim iz Makedonije jer se njihove predstavnice nisu mogle probiti kroz neprijateljske redove. Izabran je Centralni odbor AFŽ-a i istaknuti neposredni zadaci organizacije. Nakon toga su se počeli organizovati glavni, okružni, općinski i mjesni odbori, tako da je u času oslobođenja zemlje AFŽ bio organizovan na čitavom području Jugoslavije. Tako su formirani i Antifašistički front žena Bosne i Hercegovine, Antifašistički front žena Crne Gore, Antifašistički front žena Hrvatske, Antifašistički front žena Kosova, Antifašistički front žena Makedonije, Antifašistički front žena Slovenije, Antifašistički front žena Srbije i Antifašistički front žena Vojvodine.
AFŽ u ratnom dobu
Jugoslavija je u ratu izgubila 1.700.000 stanovnika, od toga oko 600.000 žena. Žene su dale ogroman doprinos borbi za oslobođenje. Od 1941 do 1945 u redovima Narodnooslobodilačke vojske borilo se oko 110.000 žena od kojih je 25.000 poginulo, 40.000 ranjeno, dok je 3.000 ostalo potpuno nesposobno za rad. U toku Drugog svjetskog rata, oko 2.000 žena postale su oficiri. Partizansku spomenicu 1941 je dobilo 3.344 žena, a Ordenom narodnog heroja odlikovana je 91 žena.
Na oslobođenoj teritoriji učestvovalo je oko 2 miliona žena u različitim pozadinskim akcijama, a 600.000 žena je hapšeno i zatvarano. Posebni odbori AFŽ-a skupljali su hranu, odjeću i sanitetski materijal za Narodnooslobodilačku vojsku, brinuli su se za obradu zemlje, žetvu i sjetvu, bolnice, djecu, kurirsku službu i slično.
AFŽ u poslijeratnom dobu
Poslije rata, Antifašistički front žena angažovao se na otklanjanju posljedica rata naročito na rješavanju zdravstvenih, socijalnih i kulturnih problema ranjenika i djece koja su u ratu ostala bez jednog ili oba roditelja. Organizacije žena dopirale su sve do sela i učestvovale u gradnji zemlje. Uz razne tekuće aktivnosti organizovan je veoma obiman rad na prosvjećivanju žena preko analfabetskih tečajeva i stalnih tečajeva zdravstvenog prosvjećivanja. Nije zapostavljen ni kulturni rad ni rad na samoosveštavanju i nastojanju da se žene organizovano u što većem broju uključuju u ekonomski i politički život. Naročito se insistiralo na zapošljavanju i školovanju ženske omladine u osnovnim i srednjim stručnim školama koje je do tada bilo tragično zapušteno. Organizacije su se suprotstavljale pokušajima diskriminacije i omalovažavanja žena i postepeno izrasle u moćan društveno - politički faktor.
Ukidanje AFŽ-a
Ubrzo se Antifašističkom frontu žena zamjerilo da se previše bavi političkim radom, pa je on na osnovu odluke Narodnog fronta, odnosno Socijalističkog saveza, 1953 godine samoukinut. Međutim, kao pravi razlog ukidanja AFŽ-a mnogi navode da je postao isuviše politički jak sa velikim utjecajem na žensku populaciju (emancipacija je išla "suviše brzo"), pa je bio na putu da počne praviti probleme.
Umjesto AFŽ-a osnovan je Savez ženskih društava, sa zadacima reduciranim na prosvećivanje seoske žene. Bio je to početak kraja samoorganizvanog ženskog rada na postavljanju svojih vlastitih problema i vlastitog traženja puteva za njihovo rješavanje. Bio je to i put postepenog vraćanja žena domaćinstvu i napuštanja političke aktivnosti.
Samarij
Samarij je hemijski element sa hemijski simbolom Sm i atomskim brojem 62. To je osrednje tvrdi, srebrenasti metal, koji lahko oksidira stanjem na zraku. On je tipični član serije elemenata lantanoida, pa kao i oni, obično ima oksidacijsko stanje +3. Poznati su i spojevi samarija(II), među kojim su najpoznaiji monoksid SmO, monohalkogenidi SmS, SmSe i SmTe, kao i samarij(II)-jodid. Navedeni jodid je vrlo uobičajeno redukciono sredstvo u mnogim reakcijama hemijske sinteze. Samarij nema nikakvu značajnu biološku ulogu, ali je neznatno otrovan.
Otkrio ga je francuski hemičar Paul Émile Lecoq de Boisbaudran 1879. godine a ime je dobio po mineralu samarskitu iz kojeg je i izdvojen. Međutim, taj mineral je ranije dobio ime po ruskom upravniku rudnika, pukovniku Vasiliju Samarskom-Bihovecu, pa je on postao i prva osoba po kojem je neki hemijski element dobio ime, istina posredno. Iako je samarij klasificiran kao rijetki zemni element, po zastupljenosti je 40. najzastupljeniji u Zemljinoj kori te ga ima više nego naprimjer kalaja. Javlja se u koncentraciji i do 2,8% u nekim relativno rijetkim mineralima poput cerita, gadolinita, samarskita, monacita i bastnesita. Posljednja dva minerala su najčešći industrijski izvori ovog elementa. Ovih minerala najviše je nađeno u Kini, SAD, Brazilu, Indiji, Šri Lanki i Australiji. Prema količini iskopane rude i proizvodnji samarija, ubjedljivo prvo mjesto zauzima Kina.
Najznačajniji vid upotrebe samarija je u samarij-kobalt magnetima koji imaju drugu po jačini stalnu magnetiziranost, odmah nakon neodijskih magneta. Međutim, za razliku od neodija, spojevi samarija mogu izdržati znatno više temperature i do 700 °C ne gubeći svoje magnetne osobine, jer je kod njegovih legura Kirijeva tačka znatno viša. Radioaktivni izotop samarij-153 je aktivni sastojak lijeka "samarij (153Sm) leksidronam" (trgovačko ime "kvadramet"), koji se koristi za uništavanje ćelija raka pri liječenju tumora na plućima, prostati i tumoru dojke, te osteosarkoma. Drugi izotop, samarij-149, je vrlo jak apsorber neutrona pa se zbog toga dodaje kontrolnim šipkama u nuklearnim reaktorima. Također, on nastaje kao proizvod raspada tokom rada reaktora te je jedan od vrlo važnih faktora kada se razmatra dizajn i rad nekog reaktora. Drugi načini primjene samarija su, između ostalih, kao katalizator za hemijske reakcije, radioaktivno datiranje i rendgenski laseri.
Historija
Otkriće samarija i elemenata koji ga obično prate u rudama objavilo je nekoliko naučnika tokom druge polovine 19. vijeka. Međutim, većina izvora čast za njegovo otkriće pripisuje francuskom hemičaru Paulu Émilu Lecoq de Boisbaudranu. Boisbaudran je 1879. u Parizu izdvojio samarij-oksid i/ili samarij-hidroksid iz minerala samarskita ((Y,Ce,U,Fe)3(Nb,Ta,Ti)5O16) te ga identificirao kao novog elementa pomoću njegovih vrlo oštrih, optičkih apsorpcijskih linija. Švicarski hemičar Marc Delafontaine novom elementu dao je naziv decipium (od u značenju "varljiv, zbunjujući") 1878. godine, ali je kasnije u periodu 1880–1881. pokazao da se radilo o smjesi nekoliko hemijskih elemenata, među kojim je jedan bio identičan Boisbaudranovom "samariju". Mada je samarskit najprije pronađen u udaljenoj ruskoj regiji u području Uralu, već krajem 1870ih pronađena su njegova nalazišta u drugim krajevima svijeta, što ga je učinilo dostupnim mnogim istraživačima. Konkretno, otkriveno je da je samarij kojeg je izdvojio Boisbaudran bio onečišćen i da je sadržavao značajnu količinu elementa europija. Čisti elementarni samarij dobio je 1901. godine Eugène-Anatole Demarçay.
Boisbaudran je elementu kojeg je otkrio dao ime samaria prema nazivu minerala samarskita, a koji je opet dobio ime prema Vasiliju Samarskom-Bikovecu (1803–1870). Samarski-Bikovec bio je šef štaba ruskog "korpusa rudarskih inženjera", koji je dvojici njemačkih mineraloga, braći Gustavu i Heinrichu Roseu omogućio da proučavaju uzorke minerala sa Urala. U tom smislu, samarij je postao prvi hemijski element nazvan po imenu neke osobe. Kasnije je pojam samarija kojeg je koristio Boisbaudran pretvoren u samarij, kako bi se uskladio sa imenima drugih elemenata, da bi se samarija danas ponekad koristila kao naziv za samarij-oksid, analogno s nazivima itrije, cirkonije, alumine, cerije, holmije i tako dalje. Simbol Sm je usvojen za samarij, a alternativno se koristila i oznaka Sa sve do 1920ih.
Fizičke
Samarij je rijetki zemni metal, koji ima tvrdoću i gustoću uporedivu onom kod cinka. Sa tačkom ključanja od 1900 °C, samarij je treći najlakše isparljivi lantanoid, nakon iterbija i europija. Ova osobina dolazi do izražaja pri izdvajanju ovog elementa iz mineralnih ruda. Pri standardnim uslovima temperature i pritiska, samarij ima romboedarsku kristalnu strukturu (α forma). Pri zagrijavanju iznad 731 °C, njegova kristalna simetrija se mijenja u heksagonsku gusto pakovanu rešetku (hcp), mada tačna temperatura prelaza dosta zavisi od čistoće metala odnosno uzorka. Daljnjim zagrijavanjem do 922 °C metal se transformira u kubičnu prostorno centriranu (bcc) fazu. Zagrijavanjem do 300 °C sa istovremenim rastom pritiska do 40 kbara dobija se dvostruko heksagonska gusto pakovana struktura (dhcp). Primjenom mnogo snažnijeg pritiska reda nekoliko stotina ili hiljada kilobara pokreće se serija faznih transformacija, pri čemu se tetragonalna faza javlja pri pritisku od oko 900 kbar. U jednoj studiji, dhcp faza je dobijena bez primjene visokog pritiska, koristeći režim neravnotežnog žarenja uz brzu promjenu temperature u rasponu od 400 do 700 °C, čime je potvrđen prelazni karakter ove faze samarija. Također, tanki slojevi samarija dobijeni putem depozicije pare mogu sadržavati hcp ili dhcp faze u standardnim uslovima temperature i pritiska.
Samarij (i njegov seskvioksid) su paramagnetični pri sobnoj temperaturi. Njihovi odgovarajući efektivni magnetni momenti su ispod 2µB, što je treća najniža vrijednost među svim lantanoidima (uključujući i njihove okside), a samo lantan i lutecij imaju više vrijednosti. Metal prelazi u antiferomagnetično stanje nakon hlađenja do 14,8 K. Pojedinačni atomi ovog elementa se mogu izolirati tako što se "ubace" (odnosno ugrade) u molekulu fulerena. Oni se također mogu dopirati između molekula C60 u čvrstom fulerenu, dajući mu osobinu superprovodljivosti na temperaturi ispod 8 K. Dopiranje samarijem suprorovodnika na bazi željeza, koji predstavljaju najnoviju klasu visokotemperaturnih superprovodnika, omogućava im poboljšavanje njihove temperature tranzicije do 56 K, što je do danas najviša ostvarena vrijednost za ovu seriju superprovodnika.
Hemijske
Svježe dobijeni samarij ima srebrenasti sjaj. Stajanjem u prisustvu zraka sporo se oksidira pri sobnoj temperaturi a spontano se zapali pri temperaturi od 150 °C. Čak i kada se uskladišti potopljen u mineralnom ulju, postepeno oksidira i na njegovoj površini nastaje sivo-žuti prah sastavljen iz smjese oksida i hidroksida. Metalni izgled uzorka samarija može biti sačuvan tako što se zatvori u hermetičku posudu ispunjenu nekim inertnim gasom kao što je argon.
Samarij je dosta elektropozitivan te sporo reagira u hladnoj vodi, a u vreloj znatno brže, čime nastaje samarij-hidroksid:
Samarij je jedan od rijetkih lantanoida koji iskazuju oksidacijsko stanje +2. Ioni Sm2+ su krvavo crvene boje u vodenim rastvorima.
Izotopi
Samarij u prirodi je neznatno radioaktivan, približno 128 Bq/g. Sastoji se iz četiri stabilna izotopa: 144Sm, 150Sm, 152Sm i 154Sm, kao i tri ekstremno dugoživuća radioaktivna izotopa, 147Sm (vrijeme poluraspada t1/2 = 1.06 godina), 148Sm (7 godina) i 149Sm (više od 2 godina). Od svih izotopa, 152Sm je najrasprostranjeniji (udio od 26,75%). 149Sm u mnogim izvorima se spominje kao stabilan dok ga drugi izvori ubrajaju u radioaktivne izotope.
Dugoživući izotopi,146Sm, 147Sm i 148Sm, pretežno se raspadaju emisijom alfa čestica do izotopa elementa neodija. Lakši nestabilni izotopi samarija uglavnom se raspadaju elektronskim zahvatom na izotope prometija, dok se oni teži pretvaraju u izotope europija putem beta raspada.
Alfa raspad izotopa 147Sm na 143Nd sa vremenom poluraspada od 1,06 godina služi za geološko datiranje (Sm-Nd datiranje).
Vremena poluraspada izotopa 151Sm i 145Sm iznose 90 godina i 340 dana, respektivno. Svi ostali radioizotopi imaju vremena poluraspada kraća od dva dana, a većina od njih raspada se za kraće od 48 sekundi. Samarij također ima i pet nuklearnih izomera od kojih je najstabilniji 141mSm (vrijeme poluraspada 22,6 minute), 143m1Sm (t1/2 = 66 sekundi) i 139mSm (t1/2 = 10,7 sekundi).
Rasprostranjenost
thumb|lijevo|Samarskit Sa prosječnom koncentracijom od oko 8 dijelova na milion (ppm), samarij je 40. element po rasprostranjenost u Zemljinoj kori. Među lantanoidima je peti po rasprostranjenosti, a na Zemlji ga ima više od naprimjer kalaja. Koncentracija samarija u zemljištu varira od 2 do 23 ppm, dok ga u okeanima i morima ima od 0,5 do 0,8 dijelova na bilion. Distribucija samarija u zemljištu značajno zavisi od njegovog hemijskog sastava i nije homogena. U pjeskovitim zemljištima, njegova koncentracija je oko 200 puta viša na površini čestica zemljišta nego u vodi koja je u njemu zarobljena, a ovaj odnos prelazi i 1000:1 u nekim vrstama gline.
Dobijanje
thumb|180px|Hemijska struktura Sm-EDTMP Iako se mišmetal, smjesa rijetkih zemnih metala koja sadrži oko 1% samarija, već dugo upotrebljava, relativno čisti metalni samarij je tek nedavno dobijen u čistom stanju putem ionskoizmjenjivačkih procesa, tehnika ekstrakcije rastvaračima i elektrohemijskom depozicijom. Metal se često dobija elektrolizom istopljene smjese samarij(III)-hlorida i natrij-hlorida ili kalcij-hlorida. Također se može dobiti redukcijom njegovog oksida pomoću lantana. Zatim se dobijeni proizvod destilira kako bi se odvojili samarij (sa tačkom ključanja 1794 °C) i lantan (t.k. 3464 °C).
Minerali u kojim je samarij dominantan po mnogo čemu su jedinstveni. Među njima su minerali poput monacita-(Sm) i florencita-(Sm). Izuzetno su rijetki. Izotop samarij-151 proizvodi se nuklearnom fisijom uranija gdje se postiže prinos od oko 0,4% ukupnog broja fisijskih raspada. Također se može sintetizirati nakon neutronskog zahvata izotopa samarija-149, koji se dodaje u kontrolne šipke u nuklearnim reaktorima. Posljedica toga je da je samarij-151 prisutan u istrošenom nuklearnom gorivu i radioaktivnom otpadu.
Upotreba
Jedan od najvažnijih vidova upotrebe samarija jesu samarij-kobalt magneti, čiji je nominalni sastav SmCo5 ili Sm2Co17. Ovi magneti imaju vrlo visoku stalnu magnetiziranost, koja je oko 10 hiljada puta viša od one kod željeza, a samo neodijevi magneti imaju višu stalnu magnetiziranost. Ipak, magneti na bazi samarija imaju veću otpornost na demagnetizaciju, te ostaju stabilni i pri temperaturi iznad 700 °C (ta temperatura kod neodijevih magneta iznosi 300–400 °C). Magneti na bazi samarija našli su primjenu u malim motorima, slušalicama, zvučnicima te visokotehnološkim elektromagnetima magnetima za gitare i slične muzičke instrumente (takozvani "pickup"). Također, ovi magneti su se koristili i za motore električnih aviona na solarni pogon, poznati Solar Challenger, kao i za "pickupe" za električne gitare i basove pod nazivom "Vintage Noiseless" koje je pravila kompanija Fender.
Također važna aplikacija samarija i njegovih spojeva je kao važan katalizator i hemijski reagens. Samarij kao katalizator ubrzava rastvaranje plastike, pomaže kod dehlorinacije zagađivača kao što su polihlorirani bifenili (PHB), kao i kod dehidracije i dehidrogenacije etanola. Samarij(III)-triflat (Sm(OTf)3, odnosno Sm(CF3SO3)3), jedan je od najefikasnijih katalizatora Lewisovih kiselina za Friedel–Craftove reakcije sa alkenima. Samarij(II)-jodid je uobičajeno sredstvo za redukciju i kuplovanje u reakcijama organske sinteze, kao što je to primjer u reakcijama desulfonacije, anulacije, totalnim sintezama po Danishefskom, Kuwajimi, Mukaijyami i Holtonu, te totalnoj sintezi strihnina i Barbierovoj reakciji kao i drugim redukcijama pomoću samarij(II)-jodida.
U svojoj obično oksidiranoj formi, samarij se dodaje u keramiku i staklo, tamo gdje je potrebno povećati apsorpciju infracrvenog svjetla. Kao sporedni sastojak u mišmetalu, samarij je sadržan u uređajima koji proizvode iskre poput "kremen" upaljača i baklji.
Radioaktivni izotop samarij-153 emitira beta zrake a ima vrijeme poluraspada od 46,3 sati. Koristi se za uništavanje ćelija raka pri tretmanu raka pluća, prostate i dojke kao i kod osteosarkoma. U tu svrhu, samarij-153 se helira sa EDTMP (etilendiamintetrametilenfosfonat) te se aplicira intravenozno. Heliranjem se sprječava akumulacija radioaktivnog samarija u organizmu koja bi mogla izazvati pretjeranu izloženost radijaciji i pojavu novih ćelija tumora. Odgovarajući lijek na bazi samarija ima nekoliko trgovačkih imena kao što su samarij (153Sm) leksidronam, poznatiji kao "Kvadramet".
Vanjski linkovi
🇵🇸
Luis Amado-Blanco
Luis Amado Blanco bio je kubanski intelektualac, književnik, pjesnik, političar, kritičar i novinar rođen 4. aprila 1903. godine u španskom gradu Praviji (današnja Asturija).
Biografija
Porodica Blanco se preselila iz Luisovog rodnog grada u Aviles kada je on imao 2 mjeseca. U Avilesu je proveo djetinjstvo i mladost, završio osnovnu i srednju školu. Tamo je započeo svoj književni put u lokalnim publikacijama. Svoj novinarski poziv je takođe započeo u asturijskim novinama i časopisima poput La Voz de Avilés i El Progreso de Asturias.
U Madridu je započeo suradnju sa časopisima La Gaceta Literaria, Diario de Madrid i Revista de Occidente.
Oženio je Isabel Fernández 1930. godine s kojom 1936. dobija sina Raúla, te godinu kasnije drugog sina Germána. Stvorio je porodicu s intenzivnim i višestrukim kulturnim, društvenim i političkim interesima.
Godine 1934. je poslan na Kubu kao dopisnik El Heraldo de Madrid da izvještava o situaciji u državi nakon pada Machadove diktature.
Godine 1935. u Madridu je diplomirao stomatologiju. Sljedeće godine se zbog početka Španskog građanskog rata sa porodicom seli na Kubu gdje dobija kubansko državljanstvo.
Od svog dolaska je bio povezan sa španskim institucijama i odbranom Republike. Između ostalog, postao je predsjednik Sektora za kulturu španske republikanske ljevice Havane.
S druge strane, aktivno se uključio u kulturni život na višestruk način. Na polju književnosti se isticao kao pripovjedač, pjesnik i esejist. U pozorištu je bio autor, režiser i kritičar. U novinarstvu je obrađivao hroniku i kritiku. Održao je brojne konferencije.
Godine 1950. je izabran za predsjednika Udruženja pozorišnih i kinematografskih urednika. Za svoj novinarski rad nagrađen je važnim nagradama tadašnje kubanske štampe.
Povezao se s kubanskim pozorištem. Svojim aktivnostima na Akademiji dramskih umjetnosti doprinio je njegovom razvoju.
Nakon kubanske revolucije bio je šef odjeljenja za pozorište, muziku i balet, Generalne direkcije za kulturu Ministarstva obrazovanja i paralelno je predavao kao profesor španskog jezika i španske i hispanoameričke literature na Profesionalnoj školi novinarstva Manuel Marquez Sterling.
Umro je 9. marta 1975. u Rimu, a njegovi posmrtni ostaci su prebačeni na Kubu.
Kenya Airways
Kenya Airways najveća je aviokompanija Kenije u Istočnoj Africi, te peta najveća avionska kompanija u Africi, iza (South African Airwaysa, Egyptaira, Air Algeriea i Royal Air Maroca). Kenya Airways operatira sa najviše transkontinentalnih letova nego bilo koja druga avionska kompanija u Africi. Njeno čvorište je Međunarodni aerodrom Jomo Kenyatta u Nairobiu, a njen glavni aerodrom je Međunardoni aerodrom Moi u Mombasi.
21. april
21. april / travanj (21. 4) jest 111. dan godine po gregorijanskom kalendaru (112. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 254 dana.
Zlatko Arslanagić
Zlatko Arslanagić (rođen 22. septembra 1964. u Sarajevu) bosanskohercegovački je muzičar, kompozitor, tekstopisac i gitarist. Jedan je od osnivača "Top liste nadrealista" (1981.), te suosnivač i nekadašnji vođa sarajevske pop rok grupe Crvena jabuka.
U proljeće 1985. godine Zlaja i Zijo osnivaju grupu "Crvena jabuka". Napravili su izbor od 12 pjesama, od kojih je 10 uvršteno na prvi album Crvene jabuke. Oni su ujedno bili i autori svih pjesama na tom albumu.
S obzirom da su Zlajini uzori bili The Beatles koji su osnovali izdavačku kuću Apple Records – jabuka je bio logičan dio naziva grupe.
U originalnoj postavi svirali su: Dražen Ričl- Zijo (vokal, solo gitara), Zlatko Arslanagić- Zlaja (ritam gitara), Aljoša Buha (bas-gitara), Darko Jelčić- Cunja (bubnjevi) i Dražen Žerić- Žera (klavijature). Prvi album naziva "Crvena Jabuka" objavljuju u martu 1986. godine.
Objavio je knjigu "Možda će sutra biti sunčan dan" i zbirku pjesama "Između nekad i sad". Pisao je i za druge izvođače( Rade Šerbedžija, Boris Novković, Mladen Vojičić-Tifa). Autor je naslovne pjesme "Imam pjesmu za tebe" albuma Rade Šerbedžije iz 2008. godine.
Komponovao je i pisao za radio i televizijske programe, igrane filmove i pozorišne predstave. Za treći album "Sanjati " dobivaju internacionalnu nagradu "Ampex Golden Reel Award". Album “Sanjati” komercijalno je najuspješniji album "Crvene jabuke".
1991. godine uradio je muziku za radijsku emisiju "Jazz time" autora Bore Kontića koja na berlinskom festivalu osvaja nagradu. Većinu spotova Crvene jabuke je sam režirao i montirao.
Dražen Žerić i Darko Jelčić 1995. godine obnavljaju sastav pod istim imenom. Zlaja odlaskom u Kanadu napušta grupu.
Od 1995. godine živi i radi u Torontu. Nema medijskih nastupa.
NGC 1691
NGC 1691 (također poznat kao IRAS 04520+0311, MCG 1-13-9, PGC 16300 i UGC 3201) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 210 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Orion. Najveći prečnik je 2,30 (141 hiljada sg) a najmanji 1,8 uglovnih minuta (110 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 15. decembra 1876. godine.
Juan Perón
Juan Domingo Perón (8. oktobar 1895. - 1. juli 1974.) je bio argentinski general i predsjednik od 1946. do 1955. te od 1973. do 1974.
Odrastao u seoskoj obitelji, a sa 16 godina se upisao na vojnu akademiju i nakon toga brzo napredovao u redovima argentinske vojske. 1930-ih je bio vojni ataše u Mussolinijevoj Italiji, gdje je razvio sklonost prema fašizmu.
Godine 1943. učestvovao je u vojnom udaru protiv demokratske vlade i učestvovao u pučističkoj vladi. Krajem 1945. se razišao sa pučistima, bio prisiljen na ostavku i kraće vrijeme uhapšen. Međutim, popularnost njegove tadašnje supruge Eve Peron i sindikalne demonstracije su natjerale vlastodršce da ga oslobode, a godine 1946. je pobijedio na predsjedničkim izborima.
Peron je kao predsjednik uveo cijeli niz reformi s ciljem nacionalizacije industrije, smanjenja uticaja stranih - prvenstveno britanskih tvrtki - na politiku zemlje, te poboljšanja socijalnog položaja najsiromašnijih slojeva. Peronova ideologija - koju je opisivao kao treći put između socijalizma i kapitalizma - se danas naziva peronizam.
Peron je za predsjednika izabran 1951. godine, ali se nakon smrti Eve našao sve više politički izoliran. Godine 1955. je zbačen u vojnom udaru i protjeran u Španiju.
Kada je u Argentini nakon osamnaest godina ponovno uspostavljena demokratija, Peron se vratio i glatko pobijedio na izborima. Međutim, bio je teško bolestan i nije bio u stanju spriječiti sve krvavije obračune između lijeve i desne frakcije svojih pristaša.
Nakon smrti ga je naslijedila supruga Isabel Peron.
TMEM63A
Transmembranski protein 63A jest protein koji je kod ljudi kodiran genom TMEM63A sa  hromosoma 1. Zreli ljudski protein ima približno 92,1 kilodaltona (kDa), sa relativno visokom konzerviranošću mase u ortolozima. Protein sadrži 11 transmembranskih domena i umetnut je u lizosomsku membranu. BioGPS analiza za TMEM63A kod ljudi pokazuje da je gen sveprisutno eksprimiran, sa najvišim nivoima ekspresije pronađenim u T-ćelija ma i dendritskim ćelijama.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 807 aminokiselina, a molekulska težina 92.126 Da.
Ibrahim Krzović
Ibrahim Krzović, historičar umjetnosti i likovni kritičar, rođen 1935. godine u Sarajevu. Na Višoj pedagoškoj akademiji u Sarajevu, grupa za likovno i tehničko obrazovanje diplomirao je 1957. godine. 1965. godine diplomirao na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu, Odsjek za historiju umjetnosti. Na istom fakultetu završio i postdiplomski studij i odbranio magistarski rad, 1974. godine, pod nazivom: "Kreševo, razvoj varoši i arhitektonski objekti". Na istom je fakultetu odbranio doktorat 1987. godine pod naslovom "Secesija u arhitekturi Bosne i Hercegovine".
Radio je od 1969. godine kao kustos u Umjetničkoj galeriji BiH. Od 1990. godine izabran je za redovnog profesora na Akademiji likovnih umjetnosti u Sarajevu na predmetima Historija umjetnosti XX vijeka i za predmet Historije umjetnosti I, II i III. Historiju umjetnosti predavao i na Akademiji scenskih umjetnosti, Muzičkoj akademiji, Filozofskom fakultetu - Odsjek za historiju, a historiju islamske umjetnosti na Fakultetu islamskih nauka. Akademske 2002/2003. osnovao Katedru za historiju umjetnosti pri Odjesku za historiju Filozofskog fakulteta u Sarajevu.
TMEM63A
Gensko susjedstvo
TMEM63A nalazi se u blizini gena EPHX1 na pozitivnom lancu DNK na hromosomu 1, kao i Lefty 1 gena na negativnom smislenom lancu. Ostali geni u istoj oblasti na hromosomu 1 uključuju SRP9 i Lefty 3 na pozitivnom lancu i MIR6741 i PYCR2 na negativnom lancu.
Ekspresija
TMEM63 je sveprisutno eksprimiran u cijelom ljudskom tijelu na različitim nivoima, javlja se sa najvećom relativnom prevalencijom u CD 8+ T ćelije i CD 4+ T ćelijama. Umjereni relativni nivoi ekspresije također se primjećuju u cijelom mozgu, posebno u potiljačnom režnju, tjemenom režnju i gušterači. Analiza TMEM63A ekspresije kod miša, koristeći BioGPS, otkrila je više varijabilnih obrazaca ekspresije, pri čemu je najveća ekspresija uočena u želucu i debelom crijevu. Faktor transkripcije, predvidio je program El Dorado iz Genomatix, koji je otkrio da je TMEM63A visoko reguliran E2F regulatorima ćelijskog ciklusa i EGR1, faktorom za koji se vjeruje da je gen supresor tumora sa ekspresijom u mozgu. Predviđa se da je 3' UTR vezan za regulatorni element miR-9/9ab.
Svojstva
Zreli oblik ljudskog proteina TMEM63A ima 807 aminokiselinskih ostataka sa izoelektričnom tačkom od 6,925. Prilično je konzerviran među ortolozima. BLAST-ovo poravnavanje otkrilo je da protein sadrži tri domena: RSN1_TM i dva domena nepoznate funkcije (DUF4463 i DUF221). Predviđa se da je RSN1_TM uključen u transport Golgijevih vezikula i egzocitozu. DUF4463 je citosolni i daleko homologan sa RNK-vezujućim proteinima. Ovaj domen može se koristiti za određivanje orijentacije proteina u membrani, pri čemu je N-terminal proteina unutar lizosoma, a C-terminal lociran je u citosolu.
Posttranslacijska modifikacija određena je eksperimentalno i pomoću bioinformatičke analize. Postoje dva vjerovatna mjesta glikozilacija na proteinu: N38 i N450. Predviđena su korišćenjem NetNGlyc programa iz ExPASy i sekvence aminokiselina TMEM63A, kao i pretpostavljene orijentacije proteina u membrani. Postoje tri vjerovatna mjesta fosforilacije na proteinu: S85, S98 i S735, koja su predviđena pomoću NetPhos programa.
Protein ima tri izoforme. Zreli protein je označen kao izoforma CRA. Druge dvije izoforme su X1 i X2, koje imaju po 630, odnosno 468 aminokiselinskih ostataka. Izoformi X1 nedostaje N-kraj zrelog proteina, dok izoformi 2 nedostaje C-kraj.
Funkcija
Funkcija TMEM63A nije poznata, iako je jedno istraživanje otkrilo da se nalazi u regiji koja je vjerovatno regulirana putem mir-200-a, povezana s homeostazom epitela. Drugi su otkrili da je u kvantitativnom lokusu svojstava, povezan sa haloperidolski izazvanom katalepsijom.
Paralozi
TMEM63A ima dva paraloga: TMEM63B, koji se nalazi na 6p21.1, i TMEM63C, na C14orf171. Poravnavanje između njih pokazuje da je TMEM63C bliži TMEM63B nego TMEM63A. BLAST poravnanje je pokazalo homologiju TMEM63A i TMEM63B sa proteinima koji su udaljeni poput biljaka, dok je TMEM63C bio homologan samo toliko udaljen kao kod drosophila. Ovo ukazuje da se TMEM63C vjerovatno odvojio od ta dva u ranoj fazi. beskičmenjaks.
Rasprostranjenost ortologa
TMEM63A ima veliki raspon ortologa, sa homolozima prisutnim u organizmima koji su udaljeni poput biljaka.
Nela Hasanbegović
Nela Hasanbegović je bosanskohercegovačka skulptorica. Završila je Srednju školu primijenjenih umjetnosti na Odsjeku kiparstvo, u klasi profesora Stijepe Gavrića, u Sarajevu 2002. Diplomirala je na Akademiji likovnih umjetnosti u Sarajevu 2007, na Odsjeku kiparstvo u klasi profesora Mustafe Skopljaka. Članica je Udruženja likovnih umjetnika Bosne i Hercegovine od 2007. Od 2011. članica je Udruženja za kulturu i umjetnost Crvena. Godine 2012. izabrana je za asistenta na Akademiji likovnih umjetnosti u Sarajevu.
Svoja umjetnička djela je izlagala na 127 međunarodnih i domaćih kolektivnih izložbi, te realizirala 19 samostalnih izložbi u Bosni i Hercegovini i inozemstvu. Njeni radovi su uvršteni u više značajnih muzejskih i privatnih kolekcija. Godine 2005. proglašena za najboljeg studenta na odsjeku za kiparstvo, Akademija likovnih umjetnosti, Sarajevo.
Ankirinsko ponavljanje
Ankirinsko ponavljanje je motiv od 33 aminokiselinska ostatka u proteinima koji se sastoji od dva alfa-heliksa odvojenih petljom. Prvi put otkriveno je u signaliziranju proteina u kvašćevom Cdc10 i Notch-u u roduDrosophila. Domeni koji se sastoje od ankirinskih tandemskih ponavljanja i posreduju u interakcijama protein-protein, a među najčešćim su strukturnim motivima u poznatim proteinima. Pojavljuju se u proteinima Bacteria, Archaeal i Eukaryota, ali su daleko najčešći kod eukariota., Iako ih nema u većini virusa, ankirinski ponavljajući proteini uobičajeni su među poksvirusima. Većina proteina koji sadrže motiv ima četiri do šest ponavljanja, iako ih njegov imenjak ankirin sadrži 24, a najveći poznati broj ponavljanja je 34, što je predviđeno u proteinu izraženom kod Giardia lamblia.
Ankirin se tipično ponavlja zajedno sa savijanjem da formira jednu, linearnu solenoidnu strukturu zvanu ankirinski ponovljeni domeni. Ovi domeni su jedna od najčešćih platformi za interakcije protein-protein u prirodi. Javljaju se u velikom broju funkcionalno raznolikih proteina, uglavnom iz eukariotskih. Nekoliko poznatih primjera prokariotakih i virusnih može biti posljedica horizontalnog transfera gena. Ponavljanje je pronađeno u proteinima različitih funkcija kao što su inicijatori transkripcije, regulatori ćelijskog ciklusa, citoskeletni, ionski transporteri i transduktori signala. Čini se da je ankirinsko savijanje definirano svojom strukturom, a ne funkcijom, budući da ne postoji specifična sekvenca ili struktura koja bi bila univerzalno prepoznata po njemu.
Uzimajući u obzir atomske strukture pojedinačnih ankirinskih ponavljanja, petlja je često tipa 1 beta izbočena petlja, dok oba alfa-heliksa na svom N-terminalu obično imaju Schellmanovu petlju.
Klinički značaj
Specijalizirana porodica ankirinskih proteina poznatih kao mišićni ankirin ponavljajući proteini (MARP) uključeni su u popravku i regeneraciju mišićnog tkiva nakon oštećenja uslijed ozljede i stresa.
Prirodna varijacija između glutamina i lizina na poziciji 703 u 11. ankirinskom ponavljanju ANKK1, poznata kao TaqI A1 alel, zaslužna je za podršku ovisnosti kao što su gojaznost, alkoholizam, ovisnost o nikotinu i spolnoj aktivnost, dok obeshrabruje maloljetničku delinkvenciju i anksioznost neuroticizma.
Ljudski proteini sa ankirinskim ponavljanjem
ABTB1; ABTB2; ACBD6; ACTBL1; ANK1;  ANK2;  ANK3;  ANKAR; ANKDD1A; ANKEF1; ANKFY1; ANKHD1; ANKIB1; ANKK1; ANKMY1; ANKMY2;   ANKRA2; ANKRD1;  ANKRD10; ANKRD11; ANKRD12; ANKRD13; ANKRD13A;  ANKRD13B;  ANKRD13C; ANKRD13D; ANKRD15; ANKRD16; ANKRD17; ANKRD18A; ANKRD18B; ANKRD19; ANKRD2; ANKRD20A1; ANKRD20A2; ANKRD20A3; ANKRD20A4; ANKRD21;  ANKRD22; ANKRD23; ANKRD24;  ANKRD25; ANKRD26; ANKRD27; ANKRD28; ANKRD30A; ANKRD30B; ANKRD30BL; ANKRD32; ANKRD33; ANKRD35; ANKRD36; ANKRD36B; ANKRD37;   ANKRD38; ANKRD39; ANKRD40; ANKRD41; ANKRD42; ANKRD43; ANKRD44;   ANKRD45; ANKRD46; ANKRD47;  ANKRD49;  ANKRD50; ANKRD52; ANKRD53; ANKRD54; ANKRD55; ANKRD56; ANKRD57; ANKRD58; ANKRD60; ANKRD6; ANKRD7; ANKRD9; ANKS1A; ANKS3;  ANKS4B; ANKS6; ANKZF1; ASB1; ASB10; ASB11; ASB12; ASB13; ASB14; ASB15; ASB16; ASB2; ASB3;      ASB4; ASB5; ASB6;  ASB7; ASB8; ASB9; ASZ1; BARD1;  BAT4; BAT8; BCL3; BCOR; BCORL1; BTBD11; CAMTA1; CAMTA2; CASKIN1; CASKIN2; CCM1; CDKN2A; CDKN2B; CDKN2C; CDKN2D; CENTB1; CENTB2;    CENTB5; CENTG1; CENTG2; CENTG3; CLIP3; CLIP4; CLPB; CTGLF1; CTGLF2;    CTGLF3; CTGLF4; CTGLF5; CTTNBP2; DAPK1; DDEF1; DDEF2; DDEFL1; DGKI; DGKZ; DP58; DYSFIP1; DZANK; EHMT1; EHMT2; ESPN;  FANK1;     FEM1A; FEM1B; GABPB2; GIT1; GIT2;  GLS; GLS2; HACE1; HECTD1; IBTK;  ILK;  INVS; KIDINS220; KRIT1; LRRK1; MAIL; MIB1;  MIB2;   MPHOSPH8; MTPN;  MYO16; NFKB1; NFKB2; NFKBIA; NFKBIB; NFKBIE;    NFKBIL1; NFKBIL2; NOTCH1; NOTCH2; NOTCH3; NOTCH4; NRARP; NUDT12;    OSBPL1A; OSTF1; PLA2G6; POTE14; POTE15;  POTE8; PPP1R12A;  PPP1R12B;  PPP1R12C; PPP1R13B; PPP1R13L; PPP1R16A;  PPP1R16B;  PSMD10; RAI14;     RFXANK; RIPK4; RNASEL; SHANK1; SHANK2; SHANK3;  SNCAIP; TA-NFKBH;  TEX14;  TNKS;  TNKS2;  TNNI3K;  TP53BP2; TRP7; TRPA1; TRPC3; TRPC4;     TRPC5; TRPC6; TRPC7; TRPV1;  TRPV2;  TRPV3;  TRPV4;  TRPV5;  TRPV6;     UACA;  USH1G; ZDHHC13; ZDHHC17;
Tux
mini|desno|"Kristalizirani" Tux Tux je naziv za službenu maskotu Linux kernela. Tux, kojeg je kreirao Larry Ewing 1996. godine, je malo deblji pingvin koji izgleda zadovoljno i nasmiješeno. Koncept Linux maskote koja liči na pingvina je smislio Linus Torvalds. Tux je dizajniran zbog Linux takmičenja. Neke slike koje su napravili takmičari se mogu naći ovdje. Pobjednički logo je bio logo koji je kreirao Larry Ewing koristeći GIMP (besplatni Open Source program). Linus Torvalds je tražio nešto zanimljivo što bi asociralo na Linux, te je izabrao maskotu pingvina koji zadovoljno sjedi. Tux je popularniji od maskote GNU projekta koji predstavlja životinju sa rogovima. Tux je također zvijezda igre Tux Racer, u kojoj Tux mora izbjeći razne prepreke da bi došao do kraja igre. U nekim Linux distribucijama, Tux se može naći na boot ekranu. Neki korisnici Linuxa misle da je naziv Tux došao kao skraćenica za Torvalds UniX, što nije tačno. Tux je također i ime jednog Linux web servera. mini|desno|Pax Tux
Sunga carstvo
Šunga Carstvo (sanskrit शुंग राजवंश) ili Sunga Carstvo je naziv za državu koja se od oko 185. p. n. e. do 73. p. n. e. prostirala nad velikim dijelovima današnje Sjeverne Indije i manjim dijelovima Pakistana, a ime dobila po istoimenoj magadhskoj dinastiji. Za nju je karakteristično da je stalno ratovala s vanjskim napadačima, ali i bila opterećena unutrašnjim sukobima.
U njeno doba se bilježi i postepeno nestajanje budizma u Indiji, a što neki historičari tumače time da su se Sunga vladari okrenuli hinduizmu i počeli progoniti budiste. Ta je hipoteza, međutim, predmet velike i još nezaključene rasprave.
More Than This (pjesma Roxy Music)
" More Than This " je singl engleskog rok benda Roxy Music iz 1982. godine. Izdan je kao prvi singl sa njihovog osmog i poslednjeg studijskog albuma, Avalon (1982), i bio je posllednji hit grupe među deset najboljih u Velikoj Britaniji (sa 6. No. ). Iako je dostigla tek 58. mjesto na američkoj Billboard Rock Top Tracks listi, i dalje je jedna od najpoznatijih pjesama Roxy Musica u Americi.
Američki alternativni rok bend 10,000 Maniacs objavio je uspješnu cover verziju 1997. godine koja je dostigla 25. mjesto, a britanska pjevačica Emmie objavila je obradu koja je dostigla 5. mjesto u Velikoj Britaniji u januaru 1999. godine. Omot izdanja singla je slika Veronica Veronese, Dantea Gabriela Rossettija, koja je završena 1872. godine sa Alexom Wilding kao modelom.
Kompozicija
Pjesmu je napisao glavni vokal Bryan Ferry, koji je u intervjuima izjavio da je počeo pisati pjesme za Avalon dok je bio na zapadnoj obali Irske, što je, kako vjeruje, doprinijelo mračnoj melanholiji albuma.
Osoblje
Muzičari
Jugonostalgija
Jugonostalgija je pojam nastao sjedinjavanjem riječi Jugoslavija i nostalgija, a označava društveni fenomen u zemljama nastalim raspadom bivše Jugoslavije. Sociološki je pojam novijeg datuma i označava prvenstveno stav koji idealizira ukupnu ekonomsku, kulturnu i sigurnosnu situaciju u socijalističkoj Jugoslaviji u vremenu od 1945. do 1991. Pojam se prvi put pojavio po raspadu zemlje, početkom 1990ih godina. Iako njeni antropološki i sociološki aspekti nisu jasno prepoznati, naziv i odgovarajući epitet "jugonostalgičar" obično koriste ljudi sa područja bivše Jugoslavije na dva različita načina: kao pozitivni lični opis ili kao derogirajuću (pogrdnu) etiketu.