cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mjesec (period)
Kalendarske implikacije
Ovo je korisno za oblikovanje čistih lunarnih kalendara, gdje se mjeseci od 29 i 30 dana (nazvani prazni i puni mjeseci) ponavljaju po određenoj šemi koja se ponavlja poslije određenog broja mjeseci. Nedavno stvoreni čisti lunarni kalendar nazvan Yerm Calendar koristi sve gore navedene aproksimacije.
Kod lunisolarnih kalendara cijeli se broj sinodičkih mjeseci uklapa u neki cijeli broj godina. Prosječna dužina tropske godine se dijeli prosječnom dužinom sinodičkog mjeseca, tj. broj sinodičkih mjeseci u godini je (za epohu J2000):
Beskonačni razlomci ove decimalne vrijednosti daju optimalne aproksimacije za ove vrijednosti.
Posljednja tri su se koristili u stvarnim kalendarima.
Julijanski i gregorijanski kalendar
mini|desno|300px|Računanje trajanja mjeseci na šakama Gregorijanski kalendar, kao i julijanski kalendar prije njega, ima dvanaest mjeseci:
Za objašnjenje neobičnih dužina mjeseci pogledajte februar i august.
Mjeseci koji su postojali u rimskom kalendaru su:
Hindu kalendar
Hindu kalendar ima različite sisteme imenovanja mjeseci. Mjeseci u lunarnom kalendaru su:
Također postoje imena koja se koriste u Indijskom nacionalnom kalendaru za nove redefinisane mjesece. Imena u solarnom (sunčevom) kalendaru su samo imena zodijačkih znakova kroz koje sunce prolazi. Oni su
Islamski kalendar
Islamski kalendar ima dvanaest mjeseci i oni su:
Iranski / perzijski kalendar
Iranski / perzijski kalendar, koje se trenutno upotrebljava u Iranu i Afganistanu, također ima 12 mjeseci. Perzijska imena su u zagradama.
Islandski / stari nordijski kalendar
Stari islandski kalendar nije više u upotrebi, ali neki praznici se i dalje računaju prema njemu na Islandu. Ima 12 mjeseci, podijeljenih na dvije grupe po šest.
NGC 3447A
NGC 3447A (također poznat kao MCG 3-28-28, PGC 32700 i UGC 6007) je nepravilna galaksija koja je udaljena oko 47 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 1,50 (21 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (11 hiljada sg).
Nekopi
Nekopi su naseljeno mjesto u gradu Goraždu, Bosna i Hercegovina.
Grb Toga
mini| Grb Toga usvojen je 14. marta 1962. Sastoji se od dva crvena lava, koja simboliziraju hrabrost naroda. Oba su naoružana lukom i strijelama, koji simboliziraju poziv svim stanovnicima da budu aktivni u odbrani slobode domovine. Između lavova je zlatni štit sa slovima "RT" (Republika Togo). Iznad su dvije zastave Toga i traka s nacionalnim motom "Travail, Liberté, Patrie" ("Rad, sloboda, domovina").
Nakon Nacionalne konferencije Toga 1991. pojavile su se brojne verzije ovog simbola, čak i unutar vlade Toga. Međutim, u junu 2008. odluka Ustavnog suda pojasnila je koja je verzija bila ispravna.
Službeni grb
Grb Republike Togo sastoji se od: - srebrnog ovalnog grba i zelene ivice, u glavnom državnom grbu, dvije zastave ispod mota države na traci; inicijali Republike Togo (RT što označava Republika Togo); u podnožju dva lava jarko crvene boje; - dva mlada lava su simbol hrabrosti naroda Toga. Oni drže luk i strijelu, tradicionalna borbena sredstva, kako bi pokazali da je prava sloboda naroda Togoa u njihovim vlastitim rukama i da njihova snaga leži u vlastitim tradicijama; lavovi, uspravni i obožavani, izražavaju budnost naroda Togoa koji čuva svoju nezavisnost, od zore do sumraka.
Raniji grbovi
Godine 1914. njemačka vlada odlučila je dodijeliti grbove svojim prekomorskim kolonijama, uključujući Togoland. Grb je dizajniran, ali je izbio Prvi svjetski rat prije nego što je projekat završen, a grb nikada nije ušao u upotrebu. Davanje kolonijama vlastitih oznaka u vrijeme rata moglo bi im omogućiti da imaju simbol za okupljanje u slučaju pobune. Na grbovima predloženim za Protektorat Togolanda prikazano je drvo koje podupiru dvije zmije kobre i njemački carski orao. Orao i carska kruna na štitu bili su isti za sve predložene kolonijalne grbove.
Katarina Medici
Porijeklo i mladost
Godine 1524. naslijedila je tetku Anu kao grofica Bolonje.
Brak
Njena porodica nije bila posebno značajna, niti je Katarina imala značajne vladare među bliskim precima. Nije bila ni naročito lijepa. Ono što ju je učinilo interesantnom francuskom kralju Franji bilo je njeno ogromno bogatstvo. Zbog toga je on 1531. godine predložio brak mlade vojvotkinje Lauragaisa i njegovog mlađeg sina, Henrika, orleanskog vojvode, što je papa spremno prihvatio.
Brak je sklopljen 28. oktobra 1533. godine, ali iz njega prvih deset godina nije rođeno nijedno dijete. Henrik je ignorisao Katarinu i provodio vrijeme s nizom ljubavnica. Smrt Henrikovog starijeg brata Franje učinila je rađanje djece Katarininom prijekom dužnošću. Međutim, djece nije bilo, te se diskutovalo o poništenju braka. Delfina je bila odlučna da to spriječi i na sve je načine pokušavala zanijeti; 20. januara 1544. godine konačno je rodila dijete, i to sina Franju. Nakon prve trudnoće Katarina više nije imala problema sa začećem; rodila je devetero djece nakon Franje. Uprkos tome, njen brak je ostao nesretan. Svekrova smrt 1547. godine ju je učinila kraljicom Francuske.
Kao supruga francuskog kralja nije gotovo nikakvog autoriteta. Kada bi bio van kraljevstva Henrik II bi je imenovao regentom, ali njena moć je bila veoma ograničena. Henrikova dvadeset godina starija ljubavnica, Diane de Poitiers, je bila centar njegove pažnje. Kraljica je 1556. godine skoro umrla rađajući blizanke, Ivanu i Viktoriju. Tri godine kasnije muž joj je poginuo u viteškom turniru; kraljica Katarina je izražavala svoju tugu za mužem, ali je njegovom smrću dobila mnogo više autoriteta.
Vladavina Franje II
mini|lijevo|Medaljon s likom kraljice Katarine
Kada je Franjo II obolio i Katarina shvatila da će umrijeti, sklopila je sporazum s navarskim kraljem Antonijem u kojem je pristala osloboditi njegovog brata ukoliko se Antonije odrekne prava na namjesništvo, koje je nosio kao prva punoljetna osoba u nizu nasljednika francuske krune. Stoga ju je tajni savjet nakon Franjine smrti 1560. godine proglasio guvernericom Francuske u ime njenog drugog sina, devetogodišnjeg kralja Karla IX, i dao joj velike ovlasti.
Vladavina Karla IX
mini|Kraljica Katarina nakon Bartolomejske noći. Kraljica Katarina se suočavala s mnogim problemima u Francuskoj koja je bila podijeljena na protestante i katolike, a mnoge od njih nije ni razumjela. Nije uspjela pomiriti ove dvije grupe jer nije shvatala snagu novog vjerskog pokreta; mislika e da će problem biti riješen ako jednostavno pomogne vođama protestanata i katolika da se slože. Guisovi su insistirali na persekuciji protestanata, što je dovelo do Francuskih ratova religije.
Ubistvo vojvode od Guisea 1563. godine oduševila je Katarinu, ali je još više rasplamsala sukobe. Tolerantnim ediktom je okončala prvu fau ratova, te potakla i katolike i protestante da otmu La Harve od Engleza. Iste godine je Karlo IX proglašen punoljetnim. Iako više nije bilo zakonske potrebe za regentom, Katarina je nastavila upravljati u njegovo ime pošto se on nije interesovao za državna pitanja. Nastavila je tražiti rješenje vjerskih problema, te je čak pregovarala s navarskom vladaricom, protestantkinjom Ivanom III (koju je poslije nazivala "najbesramnijom ženom na svijetu"). Ovaj kraljičin pristup se drastično promijenio nakon što su protestanti pokušali napasti kralja. Tada je napustila sve mirovne pregovore i odlučno ih počela progoniti.
Katarina se kao regent služila i politički važnim brakovima; Karla IX je oženila austrijskom nadvojvotkinjom Elizabetom, kćerkom cara Maksimilijana II. Neuspješno je pokušavala i jednog od svojih mlađih sinova, pogotovo vojvodu od Anjoua, oženiti engleskom vladaricom Elizabetom I. Zatim je željela udati svoju kćerku Margaretu za navarskog prijestolonasljednika Henrika. Natjerala je Henrikovu majku, Ivanu III, da pristane na taj brak. Ivana je umrla prije vjenčanja, što je Henrika (tada trećeg u nizu nasljednika francuske krune) učinilo kraljem Navare. Vjenčanje Henrika i Margarete bilo je obilježeno masakriranjem protestanata koji su u Pariz došli s Henrikom na svadbu. Očekujući napad protestanata, Katarina je odlučila preduhitriti protivnike i napasti prva. Pokolj poznat kao Bartolomejska noć je trajao sedam dana i skoro je uništio Katarininu reputaciju. Katarina se smijala ambasadorima kada je tokom vjenčanja kao rimokatolik klekao pred oltar navarski kralj, Henrik III, preobrativši se na rimokatoličanstvo kako bi izbjegao smrt.
Vladavina Henrika III
mini|Grobnica Henrika II i Katarine Medici u [[bazilika Saint-Denis|bazilici Saint-Denis]] Dvije godine kasnije umro je Karlo IX; njegove posljednje riječi bile su dozivanje majke. Dan prije smrti imenovao ju je regentom, pošto je njegov brat i nasljednik, poljski kralj Henrik, bio u Poljskoj. Novi francuski kralj, Henrik III, bio je Katarinin omiljeni sin. Kao i njegova braća, Henrik III je ovisio o majčinoj pomoći iako je krunu naslijedio kao odrastao muškarac. Katarinin najmlađi sin, Franjo, vojvoda od Anjoua, umro je 1584. godine, ne ostavivši djece, nakon što je majci stvarao mnogo problema svojim ponašanjem. Njegova smrt je prijestolonasljednikom učinila Katarininog zeta, navarskog kralja, zahvaljujući salskom zakonu i njegovom patrilinearnom porijeklu od kralja Luja IX.
Njena kćerka, navarska kraljica Margareta, zadavala joj je muka koliko i vojvoda od Anjoua. Napustila je muža i upustila se u vanbračne veze, zbog čega je Katarina često vikala na nju, molila zeta da je prisili na povratak, odbijala slati joj novac i na kraju je razbaštinila. Naredila je pogubljenje njenog ljubavnika, mada nije bio pogubljen pred Margaretom kako je Katarina to bila zamislila.
Katarina nije mogla kontrolisati svog posljednjeg sina kao prethodnu dvojicu. Tokom njegove vladavine ponašala se kao vješt diplomata, putujući Francuskom i učvršćavajući njegov autoritet. Pred kraj života je postepeno gubila utjecaj. Umrla je 5. januara 1589. godine, najvjerovatnije od zapaljenja pluća. Smrt Henrika III je uslijedila vrlo brzo, a francusku krunu je naslijedio njen zet, navarski kralj, kao Henrik IV.
Umjetnost
Medici je bila nadahnuta svojim svekrom, Franjom I, koji je organizovao okupljanja umjetnika na svom dvoru. Dok su zemljom harali ratovi i dok je monarhija gubila poštovanje naroda, Katarina se trudila napraviti promjenu raskošnim dvorskim predstavama. Trideset godina je sponzorisala umjetnike i ostavljala svoj trag na kasnu francusku renesansu. Voljela je arhitekturu, kao prava "kćerka [porodice] Medici"; željela je graditi impozantne građevine i ostaviti iza sebe velika postignuća. Nakon muževe smrti sagradila je veliki broj palača kao spomenik njemu. Iako je trošila ogromne količine novca na umjetnost, većina radova koje je platila nije preživjela do danas zahvaljujući izumiranju dinastije Valois kratko nakon njene smrti.
Antivirusni program
Antivirusni program ili antivirusni softver ili skraćeno AV softver ili antivirus, poznat i kao anti-malware, jest računarski program koji se koristi za sprječavanje, otkrivanje i uklanjanje zlonamjernog softvera.
Antivirusni softver prvobitno je razvijen za otkrivanje i uklanjanje računarskih virusa, kako je i dobio naziv. S širenjem drugih vrsta zlonamjernog softvera, antivirusni softver počeo je pružati zaštitu od drugih računarskih prijetnji. Moderni antivirusni softver može zaštititi korisnike od malicioznih dodataka za internet preglednike, ransomwarea, keyloggera, backdoora, rootkita, trojanskih konja, crva, dialera, alata za prevaru, programa za serviranje neželjenih reklama i špijunskih programa. Neki proizvodi uključuju dodatnu zaštitu od prijenju poput zaraženih i zlonamjernih URL-ova, neželjene pošte, krađe identiteta, internetskog identiteta (privatnost), napada na bankarstvo putem interneta, tehnika socijalnog inženjeringa i botnet DDoS napada.
Metode identifikacije
Postoji nekoliko metoda koje antivirusni softver koristi za identifikaciju štetnog softvera. U zavisnosti od softvera može se koristiti i više metoda.
Detekcija bazirana na obrisu
Najčešće korišten metod za identifikaciju štetnog softvera. Da bi pronašao virus ili drugi zlonamerni program, softver upoređuje sadržaj datoteke sa sadržajem kataloga obrisa virusa. Pošto virus može biti ubačen u samu datoteku, provjerava se i njen sadržaj, kao i sadržaj svih njenih sastavnih dijelova, ako se radi o složenoj ili komprimovanoj datoteci.
U ovom pristupu, antivirusni program provjera datoteku upoređujući je sa rječnikom poznatih virusa koje su tvorci antivirusnih programa identifikovali. Ako dio koda datoteka odgovara virus identifikaciju u riječniku, takav antivirusni program može poduzeti jednu od sljedećih akcija. Da bi ovaj pristup bio efikasan u dužem i kraćem vremenskom periodu, rječnik virusa se periodično (uglavnom online) preuzima sa novim definicijama virusa. Iako ovaj pristup spriječava masovno širenje virusa u normalnim uslova, autori virusa pokušavaju biti korak ispred pišući oligomorfne, polimorfne i, odnedavno, metamorfne viruse, koji kodiraju dio svoga koda, ili na neki drugi način sebe modifikuje kao metod sakrivanja. Na ovaj način antivirusni programi ne mogu naći njihovu oznaku u rječniku virusa.
Detekcija štetnih aktivnosti
Pristup detekcijom sumnjivog ponašanja ne pokušava identifikovati poznate viruse, nego prati ponašanje svih programa. Ako jedan program pokušava da zapiše nešto u izvršni program, naprimjer, antivirusni program možete označiti ovaj program kao sumnjiv i obavijestiti korisnika, te ga pitati šta želi učiniti. Za razliku od pristupa pretrage rječnika virusa, pristup detekcije sumnjivog ponašanja nudi zaštitu i od određene količine nepoznatih vrsta virusa koji još nisu u rječniku virusa. Međutim, ovaj pristup šalje puno upozorenja, i vremenom korisnik postane indiferentan na silna upozorenja. Ako korisnik prihvati svako upozorenje jasno da je da antivirusni program ne nudi nikakve beneficije korisniku.
Heuristička metoda
Slično metodi detekcije štetnih aktivnosti ova metoda se može koristiti kod novih i nepoznatih virusa. Može se koristiti na dva načina: analiza datoteka i emulacija datoteka. Analiza datoteka je proces traganja za sumnjivim komandama u datotekama. Ako, recimo jedna datoteka u sebi sadrži komandu: formatiraj disk c, heuristički softver će detaljno proveriti ovu datoteku. Slabost ove metode je to što ona može znatno usporiti računarski sistem provjeravajući veliki broj datoteka. Emulacija datoteka je metoda koja izvršava program u virtuelnom okruženju i bilježi sve akcije koje on izvrši. Analizom zabilježenih akcija može se utvrditi da li program može ugroziti računarski sistem.
Vještačka inteligencija
Tehnika rudarenja podataka predstavlja savremeni pristup koji se primjenjuje u otkrivanju zlonamjernog softvera. Algoritmi za rudarenje podataka i mašinsko učenje koriste se za pokušaj klasificiranja ponašanja datoteke (bilo zlonamjerne ili bezopasne).
Riccardo Giacconi
mini|desno|250px|Riccardo Giacconi mini|desno|250px|Satelit Uhuru mini|desno|250px|Satelit i opservatorija Einstein mini|desno|250px|Chandra opservatorija rendgenskih zraka
Riccardo Giacconi (Genova, 6. oktobar 1931.) američki astronom italijanskog porijekla, pionir je i jedan od začetnika rendgenske astronomije, dobitnik je Nobelove nagrade za fiziku u 2002. U obrazloženju Nobelovog odbora stoji da je Giacconi nagrađen ``za pionirski doprinos astrofizici koji je doveo do otkrića svemirskih izvora rendgenskih zraka''.
Biografija
Studij fizike je završio na Univerzitetu u Milanu doktoratom iz fizike elementarnih čestica. Do prelaska u privatnu kompaniju American Science and Engineering (ASE) 1959., kraće radi na univerzitetima u Milanu, Indiani i Princetonu. Godine 1949. tim istraživača sa Naval research Laboratory predvođen Herbertom Friedmanom otkrio je slabu emisiju rendgenskih zraka iz Sunčeve korone. Na zarobljenim njemačkim raketama V2 iz Drugog svjetskog rata, oni su postavili male Geigerove brojače. Otkrivena emisija X-zraka bila je čak milion puta manja od ukupne energije koju Sunce zrači u ostalim talasnim dužinama. Zbog toga se je smatralo da će detekcija svemirskih izvora rendgenskog zračenja biti bezuspješna. Giacconi, koji je vodio malu grupu entuzijasta, na sreću, nije se previše obazirao šta drugi misle. Traživši potporu kod NASA-e Giacconi je bio odbijen. Međutim, američki Air Force, imao je više sluha za astrofizičare: mala kompanija AS&E dobija finansijsku podršku za potragu X-zračenja Mjeseca.
Početak je bio težak. Prve dvije rakete AS&E rasprsnule su se prilikom lansiranja. Treći pokušaj, u junu 1962. bio je uspješan. Tokom vrlo kratkog perioda opažanja, svega pet minuta je bilo na raspolaganju, Geigerovi brojači stotinu puta osjetljiviji od bilo kojih upotrijebljenih ranije, detektovali su jak izvor X-zraka u smjeru sazvježđa Škorpiona, a pored toga i jednoličnu pozadinu rendgenskog zračenja. Ubrzo, otkriće Giacconija i saradnika potvrdila je Friedmanova grupa. Otvoreno je novo spektralno područje za istraživanje svemira.
Satelit Uhuru
Zbog toga Giacconi nakon inicijalnog, neočekivanog uspjeha dobija podršku pri NASA-i koja prihvaća njegov prijedlog, da se u orbitu oko Zemlje postavi satelit opremljen uređajima za detekciju rendgenskog zračenja. Dijelom to je bio svemirski eksperiment potpomognut italijanskom vladom. Satelit Uhuru, što na swahili jeziku znači “sloboda”, uspješno je lansiran iz Kenije, godine 1970. Uspjeh satelita bio je iznad svih očekivanja. Zabilježeno je da je to jedan od najznačajnijih pokusa svih vremena, ne samo u astronomiji i fizici već svim prirodnim naukama. Višestruko je povećan broj poznatih izvora rendgenskog zračenja, kojih je do 1970. bilo poznato svega 40.
Ne treba zaboraviti da su 1967. godine radio astronomi otkrili pulsare, kompaktne neutronske zvijezde, što je bio dalji veliki poticaj za razvoj rendgenske astronomije. Praćenjem pojedinih izvora pomoću Uhuru satelita otkriveno je da emisija X-zraka može biti, katkad, vrlo nagla i silovita, a da ima izvora sa periodičnim promjenama emisije. Mnogi izvori su prepoznati na snimkama zvjezdanog polja što je dalje omogućilo detaljna astrofizička istraživanja. Ubrzo je otkriveno da su u pravilu jaki izvori X-zraka dvojni sistemi zvijezda u kojima materija struji sa (normalne) zvijezde na pratioca koji je kolabirajuća zvijezda, bijeli patuljak, neutronska zvijezda ili crna rupa. Naročito su jaki izvori oni kod kojih je kolapsar neutronska zvijezda ili crna rupa, jer je i potencijalna jama (gravitacijsko polje) mnogo dublja i materija se ubrzava do vrlo velikih brzina.
Satelit Einstein
Uhuru je ipak imao jedan veliki nedostatak, a to je nemogućnost “snimanja”. Uređaji su omogućavali samo brojanje rendgenskih fotona, ali ne i njihova fokusiranja u sliku. Još ranije, Giacconi je sa fizičarom Brunom Rossijem, predložio konstrukciju rendgenskog teleskopa. Rendgenske zrake su izuzetno prodorne, tako da se pod uobičajenim uglovima ne reflektiraju od metalnog ogledala, već prodiru u njega. Zbog toga ih je potrebno reflektirati pod vrlo malim uglom, tek toliko da “okrznu” metalnu površinu ogledala. Međutim, izrada ogledala za rendgenski teleskop, vrlo je zahtjevna. Zahvaljujući divovskom uspjehu Uhuru satelita, NASA prihvaća sljedeći Giacconijev projekt, izgradnju prvog rendgenskog teleskopa koji bi bio postavljen u orbitu oko Zemlje. S velikom financijskom potporom NASA-e osnovan je pri harvardskom univerzitetu poseban odjel u koji prelazi Giacconi sa svojim saradnicima, sada ih je već preko dvije stotine, od čega polovinu čine astronomi. To je zabilježeno kao najveći naučni prijelaz u historiji američke nauke. S poznatim menadžerskim sposobnostima, Giacconi i taj projekt dovodi do uspjeha. Rendgenski teleskop na satelitu Einstein omogućuje dobijanje prvih slika neba velike rezolucije i precizne položaje brojnih rendgenskih objekata; bijelih patuljaka, neutronskih zvijezda, crnih rupa, međuzvjezdanih udarnih talasa nastalih eksplozijama supernova, jezgrama galaksija, i vrućim gasom koji ispunjava prostor među galaksijama.
Chandra opservatorija rendgenskih zraka
Izbor Riccarda Giacconija za direktora Hubble Space Telescope Science Institute pri Univerzitetu Johns Hopkins u Baltimoru, iz kojeg se upravlja sa svemirskim teleskopom Hubble (HST), bilo je potpuno očekivano i prirodno. Novi izazov Giacconi prihvaća izborom za generalnog direktora European Southern Observatory sa sjedištem u Garchingu kraj Münchena i opservatorijima u čileanskim Andama, planinama La Silla i Paranal. Giacconijevim dolaskom započela je realizacija sigurno najvećeg projekta u astrofizici: postavljanje četiri 8-metarskih teleskopa na Paranlu kraj Aftonagaste, te njihovo povezivanje u interferometar, poznate pod nazivom VLT i VLTI (Dugobazična interferometrija). Kada je Giacconi 1998. godine otišao na novu rukovodeću funkciju predsjednika Associate Universities u SAD-u, evropski astrofizičari su započeli opažanja na najmoćnijim “mašinama” u svijetu. Učestvovao je i na Chandra opservatoriji rendgenskih zraka, koji je lansiran 23. jula 1999., a to je najsloženija opservatorija rendgenskih zraka do sada izgrađena, a radi i danas. Dobitnik je mnogih prestižnih nagrada i priznanja.
Tit
Tit (Tit Flavije Cezar Vespazijan August; 30. decembar 39 – 13. septembar 81) bio je rimski car od 79. do 81. Kao član dinastije Flavijevaca, Tit je naslijedio svog oca Vespazijana nakon njegove smrti, čime je postao prvi rimski car koji je došao na prijestolje nakon svog biološkog oca. Prije dolaska na prijestolje, bio je vojni tribun u Britaniji i Germaniji. Godine 67. pratio je svoga oca Vespazijana, tada jednog od Neronovih vojnih zapovjednika, u Judeju, gde je bio buknuo veliki ustanak protiv rimske vlasti. Taj su rat Vespazijan i njegov sin uspješno vodili i, kada je 68. godine stigla vest o Neronovoj smrti, ostali su neosvojeni još samo Jerusalim i nekoliko tvrđava. Kada je Vespazijan proglašen za cara, predao je zapovjedništvo nad vojskom svome sinu Titu, koji je nastavio opsadu Jerusalima i 70. godine uz pomoć četiri legije konačno ugušio ustanak. Jerusalim je bio opustošen, a Jerusalimski hram do temelja porušen. Po povratku u Rim, Tit je proslavio veličanstveni trijumf, u čiju je uspomenu kasnije podignut veleljepni Titov slavoluk. Nakon toga nekoliko puta postavljan je za konzula, a služio je i kao prefekt pretorijanske garde.
Tit je stupio na rimski prijesto odmah po očevoj smrti 79. godine. Prema svim pisanim izvorima kojima danas raspolažemo, bio je uspješan i voljen vladar, a senatorska tradicija smatra ga jednim od najboljih careva. Prekinuo je suđenja koja su otpočela pod njegovim ocem pod optužbama za izdaju, kažnjavao je doušnike (delatores) i organizovao skupe gladijatorske igre. Za njegove vladavine dovršena je izgradnja Koloseuma, koji je originalno nazvan "Flavijevski amfiteatar" (Amphitheatrum Flavium), a na Eskvilinu, i to na mjestu gdje se nekada nalazila veleljepna Neronova palata poznata kao Zlatna kuća (Domus aurea), podignuta su javna kupatila poznata pod nazivom Titove terme. Godine 79. došlo je u južnoj Italiji do erupcije vulkana Vezuva, u kojoj su propala tri grada u Napuljskom zalivu ― Pompeji, Herkulanej i Stabiji. Tit je utrošio velika sredstva na zbrinjavanje preživjelih stanovnika, a dva puta nakon vulkanske erupcije je posetio Pompeje. Godine 81. Tit je umro, prema jednima od malarije, a prema drugima od otrova koji mu je dao ljekar Valens po naređenju Titovog brata Domicijana, koji ga je i naslijedio. Nakon smrti ga je rimski senat, bez oklijevanja deifikovao.
NGC 255
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Grb Tunisa
mini|desno|200px|Grb Tunisa Grb Tunisa je štit podijeljen u tri dijela. U gornjem dijelu je prikazan punski jedrenjak (simbol slobode). Na desnoj strani je lav što drži mač (simbol reda). Na lijevoj strani je vaga koja predstavlja simbol pravde. U sredini, odmah ispod broda, nalazi se nacionalni moto na arapskom jeziku "Sloboda (حرية, Hurriyyah) - Red (نظام, Nizam) - Pravda (عدالة, Adallah)". Iznad štita je amblem sa nacionalne zastave Tunisa.
Historija
Prvi grb nezavisnog Tunisa je Bejlički grb u upotrebi od 1861. do 21. juna 1956, datum usvajanja Bejličkog dekreta grba Kraljevine Tunisa je od 20. marta iste godine.
Extrauterina (Atomsko sklonište)
O albumu
Primjetna je i promjena glavne teme pjesama. Velika većina je posvećena "ljubavnim temama", što na jeziku Atomskog skloništa znači opisivanje ponašanja i osjećanja pripadnica ljepšeg pola, i skoro u potpunosti kritikovanja istog, ali opet uz dosta stihova divljenja ženskoj ljepoti. Jedina pjesma čiji stihovi nastavljaju tradiciju antiratnog i pesimističkog u poeziji Atomskog skloništa je "Moramo Zamoliti Prolaznike". Ova pjesma ima proročanske stihove: "Pričali su mi dok smo bili djeca da ljudi žele ljubiti / sad na vratima kucaju vojnici tražeći nešto za ubiti".
Nuklearna fisija
Nuklearna fisija je glavni proces koji se koristi u nuklearnim elektranama. Isti ovaj proces je ponovljen u nuklearnoj bombi sa nekontrolisanom lančanom reakcijom.
Ima puno slobodne energije u nuklearnoj fisiji. Količina proizvedene energije je millionima puta veća nego ekvivalentna masa benzina. Ovo znači da je nuklearna fisija vrlo atraktivan način proizvodnje energije. Najveći nedostatak je u tome što je nuklearni otpad radioaktivan hiljadama godina što predstavlja realan problem.
Fizika nuklearne fisije
Nuklearna fisija počinje kad neki neutron udari nukleus od nekog drugog atoma (najčešće je 235U). Ovaj atom postaje nestabilan i raspada se u dva ili više posebnih atoma. U ovom procesu se oslobađa više neutrona, koji udare u druge atome i na takav način započinje lančana reakcija.
Grb Ugande
desno|250px Grb Ugande se sastoji od štita i koplja koji predstavljaju narod Ugande u borbi za svoju zemlju. Na štitu se nalaze valovi, simbol jezera Viktorija, sunce i bubnjevi. Štit pridržavaju kob (vrsta antilope) i ždral. Ispod štita je traka sa natpisom "For God and My Country" (Za Boga i Moju Zemlju).
Ezra
mini|Ezra u djelu Guillaume Rouillé-a Promptuarii Iconum Insigniorum Ezra (hebr. pomoć). Hebrejski: עזרא, Ezra. 480–440. p. n. e. Ime hebrejskog sveštenika iz 5. vijeka p.n.e. koji je po Bibliji doveo grupu Judejaca iz babilonskog ropstva nazad u Jerusalim.
NGC 1968
NGC 1968 (također poznat kao ESO 56-SC130) je otvoreno zvjezdano jato i emisijska maglina i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Prvo otkriće je napravio James Dunlop 27. septembra 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Odžak (Goražde)
Odžak je naselje u gradu Goraždu, Bosna i Hercegovina.
Ljerka Anić
Ljerka Anić (Sarajevo, 18. juli 1959.), bosanska i hrvatska književnica za djecu i prevoditeljica.
Osnovnu školu i gimnaziju završila u Sarajevu, gdje je na Filozofskom fakultetu diplomirala anglistiku. Prvu bajku pod naslovom Biserna zvijezda objavila u Malim novinama 1984. Prevodi s engleskog jezika.
Trinkulo (mjesec)
Trinkulo (Trinculo) je prirodni mjesec planete Uran.
Svoje ime je dobio prema liku iz William Shakespearove predstave The Tempest. Ovaj mjesec je otkriven u 13. augusta 2001. od strane Matthew J. Hollmana i njegovog tima. Otkriće ovog mjeseca je objavljeno u listu International Astronomical Union Circular (IAUC) 7980. Pri samom otkriću ovog mjeseca korišteno je privremeno ime S/2001 U 1. Trinkulo je ponekad također poznat pod imenom Uran XXI.
BRICS
Države BRIK-a imaju 40 % svjetskog stanovništva, odnosno 25 % kopnene teritorije.
13. aprila 2011. je u članstvo organizacije primljena Južnoafrička Republika nakon čega se za nju koristi engleska skraćenica BRICS.
Grb Zambije
mini|desno|Grb Zambije Grb Zambije je usvojen 24. oktobra 1964, kada je Zambija stekla nezavisnost. Grb je ustvari preuređen grb Sjeverne Rodezije koji postoji od 1927. Sastoji se od štita koji prikazuje Viktorijine vodopade. Iznad štita se nalazi orao slobode, a štit drže muškarac i žena. Ispod štita je natpis sa motom "One Zambia, One Nation" (Jedna Zambija, Jedna Nacija).
Grb Zimbabvea
mini|desno|200px|Grb Zimbabvea Grb Zimbabvea je usvojen 21. septembra 1981. Sastoji se iz dva kudua koji stoje oko štita. Štit je zelene boje i na njemu se nalazi 14 valova i simbol stare Kraljevine Zimbabve. Iznad štita se nalazi krampa, AK-47 i zvijezda petokraka. Ispod štita je traka sa natpisom "Unity, Freedom, Work" (Jedinstvo, Sloboda, Rad).
280 Philia
280 Philia je srednje veliki asteroid iz Glavnog asteroidnog pojasa.
Nije mu utvrđena spektralna klasa, niti je pouzdano utvrđen sastav.
Otkrio ga je Johann Palisa 29. oktobra, 1888. godine u Beču. Nije poznato kako je asteroid dobio ime, mada je vjerovatno da je poteklo od riječi philia - strast.
Grb Zelenortskih Ostrva
mini|desno|200px|Grb Zelenortskih Ostrva Grb Zelenortskih Ostrva sastoji se od kruga u kojem se nalazi naziv države na portugalskom i baklja u trokutu, simbol slobode i nacionalnog jedinstva. Krug je okružen sa deset zvijezda koje predstavljaju Zelenortska Ostrva. Na vrhu grba se nalazi visak.
Birgit Fischer
mini|desno|Birgit Fischer (2010) Birgit Fischer (rođena 25. februara 1962. u Brandenburgu, tada DDR) je kanu reprezentativka Njemačke, svrstala se na listu najuspješnijih olimpijaca u historiji, osvojivši 8 zlatnih i 4 srebrne medalje na 6 Olimpijskih igara, dvaput nastupajući za Istočnu Njemačku, a četiri puta za ujedinjenu državu. Poslije OI 1988 i 2000 odlučivala se povući, ali je se ipak vraćala. S uspjehom! Ona je, uopšte, i najmlađa i najstarija kanuistička Olimpijska pobjednica (s 18 i s 42 godine!). 2004 proglašena je za njemačku sportašicu godine.
Potekla je u ASK-u (armijski sportski klub) u Potsdamu, i radila je kao trener u istočnonjemačkoj vojsci. Bila je udata (od 1984. - 1993.) za, također, kanuistu Joerga Schmidta. Sada živi s dvoje djece u Brandenburgu. Na izborima 1999 neuspješno se kandidirala na listi njemačkog FDP-a za mjesto u Evropskom parlamentu.
Grb Azerbejdžanske SSR
mini|desno|250px|Grb Azerbejdžanske SSR Grb Azerbejdžanske SSR je usvojen 1937. godine od strane vlade Azerbejdžanske SSR. Grb se bazira na grbu SSSR-a. U sredini grba se nalazi bušač za naftu koji predstavlja bogate rezervoare nafte u Bakuu, a iza njega se nalazi izlazeće sunce, simbol budućnosti Azera. Iznad se nalaze srp i čekić, kao i crvena zvijezda, oboje simboli komunizma. Oko grba se nalaze pamuk i pšenica, simboli poljoprivrede. Oko grba se nalazi traka sa motom SSSR-a "Proleteri svih zemalja, ujedinite se", kao i traka sa natpisom "Azerbejdžanska Sovjetska Socijalitička Republika", obje napisane na azerbejdžanskom i ruskom jeziku.
Grb je bio na snazi do 1992, kada je zamjenjen današnjim grbom Azerbejdžana.
Mušrici
Pojam mušrici prije svega predstavlja termin kojim su muslimani nazivali politeiste Mekke. U opštem slučaju se u islamskom svijetu mušricima označavaju svi oni teisti koji vjeruju u postojanje više bogova.
Etimologija
Riječ mušrik je izvedena od istog korijena kao i arapska riječ širk:, tj. arapska slova Š R K, što u prijevodu na bosanski znači podijeliti.
NGC 4957
NGC 4957 (također poznat kao MCG 5-31-124, PGC 45253 i UGC 8178) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 317 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,20 (111 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (92 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 11. aprila 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kaspaza-8
CASP8 ortolozi identificirani su kod brojnih sisara za koje su dostupni potpuni podaci o genomu. Ovi jedinstveni ortolozi su takođe prisutni u pticama.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 479 aminokiselina, a molekulska težina  55.391 Da.ref name="OrthoMaM"/>
Funkcija
Gen CASP8 kodira člana porodice proteaza cistein-asparaginska kiselina (kaspaza). Sekvencna aktivacija kaspaza ima centralnu ulogu u fazi izvršenja ćelijskih apoptoza. Kaspaze postoje kao neaktivni proenzimi sastavljeni od prodomena, velike i maled proteazne podjedinice. Aktivacija kaspaza zahtijeva proteolitsku obradu konzerviranih unutrašnjih asparaginskih ostataka da bi se dobio heterodimerni enzim koji se sastoji od velike i male podjedinice. Ovaj protein je uključen u programiranu smrt ćelije izazvanu Fas-om i raznim apoptotskim stimulansima. Domen efektora smrti nalik N-terminalnom FADD ovog proteina sugerira da on može stupiti u interakciju sa proteinom FADD koji djeluje na Fas. Ovaj protein je otkriven u nerastvorljivoj frakciji zahvaćene regije mozga kod pacijenata sa Huntingtonovom bolešću, ali ne i kod onih iz normalne kontrole, što implicira ulogu u neurodegenerativnim bolestima. Opisane su mnoge alternativno sprerađene varijante transkripta koje kodiraju različite izoforme, iako za sve varijante nisu određene sekvence pune dužine..
Klinički značaj
Vrlo rijedak genetički poremećaj imunskog sistema također može biti uzrokovan mutacijama ovog gena. Ova bolest, nazvana CEDS, znači "stanje nedostatka kaspaze osam". CEDS ima karakteristike slične ALPS, još jednu genetičku bolest apoptoze, uz dodatak imunodeficijentnog fenotipa. Dakle, kliničke manifestacije uključuju splenomegaliju i limfadenopatiju, pored rekurentnih sinopulmonalnih infekcija, rekurentne mukokutane herpesvirusne, uporne bradavice i infekcije molluscum contagiosum i hipogamaglobulinemija. Ponekad postoji limfocitna infiltrativna bolest u parenhimskim organima, ali autoimunost je minimalna i limfom nije uočen kod pacijenata sa CEDS-om. CEDS se nasljeđuje na autosomno recesivan način. Klinički fenotip pacijenata sa CEDS-om predstavlja paradoks jer se kaspaza-8 smatrala uglavnom proapoptotskom proteazom, koja je uglavnom bila uključena u transdukciju signala iz receptora faktora nekroze tumora porodične receptore smrti kao što je Fas. Defekt u aktivaciji limfocita i zaštitnoi imunosti sugerira da kaspaza-8 ima dodatnu signalnu ulogu u limfocitima. Dalji rad je otkrio da je kaspaza-8 neophodna za indukciju faktora transkripcije „jedarni faktor κB” (NF-κB), nakon stimulacije preko antigenog receptora, Fc receptora ili Toll-likog receptora 4 u T, B i prirodne ćelije ubice. Biohemijski je utvrđeno da kaspaza-8 ulazi u kompleks inhibitora NF-κB kinaza (IKK) sa uzvodnim adapterskim kompleksom Bcl10-MALT1 (mukoza-povezano limfno tkivo) koji su bili ključni za indukcija jedarne translokacije NF-κB. Štaviše, biohemijski oblik kaspaze-8 razlikovao se u dva puta. Za put smrti, zimogen kaspaze-8 cijepa se na podjedinice koje se sastavljaju kako bi formirale zreli, visoko aktivni kaspazni heterotetramer, dok se za put aktivacije čini da zimogen ostaje netaknut možda da bi ograničio njegovu proteolitsku funkciju, ali poboljšao njegovu sposobnost kao adapter proteina.
Interakcije
Pokazalo se da kaspaza-8 reaguje sa:
NGC 256
NGC 256 (također poznat kao ESO 29-SC11) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Tukan. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 11. aprila 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 1853
IC 1853 (također poznat kao IRAS 02457-1410, MCG -2-8-6 i PGC 10595) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 190 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 1,10 (61 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (22 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Herbert Alonzo Howe 23. januara 1900. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 6397
NGC 6397 (također poznat kao ESO 181-SC4) je kuglasto zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Oltar. Prvo otkriće je napravio Nicolas-Louis de Lacaille 1751. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 158
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Vilim II, knez Oranske
Vilim II (27. maj 1626 - 6. novembar 1650) je bio knez Oranske, grof Nassaua i stadholder Holandije od očeve smrti do svoje smrti. mini|250px|lijevo|Vilim II i Marija Henrika, knez i kneginja Oranje, grof i grofica Nassaua Bio je sin stadholdera Fridrika Henrika, kneza Oranje, i Amalije od Solms-Braunfelsa. Vilim je 2. maja 1461. godine u Londonu oženio Mariju Henriku Stuart, najstariju kćerku škotskog i engleskog kralja Karla I i francuske princeze Henrike Marije. U vrijeme vjenčanja mladenka je imala deset, a Vilim petnaest godina, te brak stoga nije konzumiran nekoliko godina.
Naslijedio je kneževinu Oranje i grofoviju Nassau, te bio izabran za stadholdera Holandije nakon očeve smrti 14. marta 1647. godine. Sljedeće godine usprotivio se Sporazumu iz Münstera iako je on uključivao priznanje nezavisnosti Holandije.
Vilim je tajno započeo pregovore sa Francuskom u cilju proširenja svoje teritorije i centraliziranja vlade. U međuvremenu je podupirao i restauraciju monarhije u Engleskoj i Škotskoj, odnosno vraćanje brata svoje supruge, Karla II, na tron.
Godine 1650. Vilim II je upao u svađe sa moćnim amsterdamskim trgovcima koji su željeli smanjenje broja vojnika, čemu se Vilim odupirao. Svađa je završila Vilimovom odlukom da se osam članova provincijskog vijeća zatvori u zamak Loevestein. Istovremeno je poslao svog rođaka sa deset hiljada vojnika u Amsterdams a ciljem osvajanja grada silom, ali kampanja je završila neuspješno.
Nakon samo tri godine vladavine, Vilim II je umro od boginja. U trenutku njegove smrti njegova supruga je bila u visokoj trudnoći i nekoliko dana kasnije rodila njegovog nasljednika, Vilima III.
281 Lucretia
281 Lucretia je asteroid iz Glavnog asteroidnog pojasa, koji pripada asteroidnoj porodici Flora.
Otkrio ga je Johann Palisa 31. oktobra, 1888. godine u Beču.
Bekir Misirlić
Bekir Misirlić (Banja Luka, 26. august 1931 – Banja Luka, 1. novembar 2001) bio je bosanskohercegovački slikar i skulptor.
Srednju tehničku školu, odsjek arhitekture i konstrukcije, završio je 1950. godine, a Pedagošku akademiju 1953. godine, odsjek lijepih umjetnosti. Od 1987. godine bio je dopisni član Akademije nauka i umjetnosti BiH. Cijelo vrijeme je živio i radio u Banjoj Luci.
Polja izražavanja su mu slikarstvo, skulptura, keramika i mozaik. Na Akademiji nauka i umjetnosti BiH u Sarajevu i u banjalučkom Domu kulture održani su komemorativni skupovi povodom smrti Bekira Misirlića. U Sarajevu je o preminulom umjetniku govorio njegov dugogodišnji prijatelj Muhamed Filipović, dok su u Banjoj Luci o svom sugrađaninu govorili Milan Balaban, u ime grada, Dragojla Tošić historičarka umjetnosti i Ljubomir Gajić profesor na Akademiji likovnih umjetnosti u Banjoj Luci. Bekir Misirlić sahranjen je na Novom groblju u Banjoj Luci.
Bremen (pokrajina)
Bremen (zvanično njem. Die Freie Hansestadt Bremen, Slobodni hanseatski grad Bremen (skraćenica HB)) je sa površinom od 419 km2 najmanja savezna pokrajina Njemačke. Obično se, zajedno sa Berlinom i Hamburgom ubraja u gradove-pokrajine, mada se zapravo sastoji iz dva susjedna grada: Bremena i Bremerhavena. Oba grada zajedno imaju oko 650.000 stanovnika. Grad-pokrajina Bremen je sastavni dio metropolske regije Bremen/Oldenburg.
Vanjski linkovi
mini|lijevo|150p|Roland mini|lijevo|150p mini|lijevo|220p|
Devširma
Devširme, glagolska imenica od turskog glagola devşirmek, "skupljati", osmanski izraz koji označava povremeno uzimanje kršćanske djece obučavane da kasnije popunjavaju odjele janjičara i da obavljaju funkcije na Dvoru i u upravi, poznato i kao "danak u krvi".
Prvi ga je uveo sultan Murat II 1430. godine zbog nedostatka vojno sposobnih muškaraca u brzorastućem carstvu. Zbog mogućnosti za izuzetno napredovanje Bošnjaci su tražili dozvolu od sultana Mehmeda II da i nakon što prihvate islam njihovi sinovi mogu biti janjičari, kasnije je slična praksa provođena i u Albaniji. Danak se ubirao balkanskim zemljama koje su bile pod osmanlijskom vlašću i djelimično u Anatoliji, i to na način da su dječaci u dobi od 8 do 20 godina starosti odvođeni svake četiri godine i iz svake 40-te porodice.
Danak je skupljao viši janičarski oficir (Yayabaşı) sa svojom vojskom, a prikupljena djeca bila su dijeljena u dvije grupe. Ona koja su bila u odličnoj tjelesnoj spremi, slana su na sultanov dvor, dok su ostala djeca slana osmanlijskim porodicama u Anadoliji i Rumeliji na obuku iz osmanlijskog načina života. To je trajalo tri do sedam godina.
Dječaci koji su bili prikupljani zvali su se kul, gilman i olgan, a nakon prvog dijela obuke dobivali su ime adžami oglamlar što bi u prijevodu značilo strani sinovi. Obučavani su na razne načine: teške tjelovježbe, teorijska predavanje, učenje turskog, perzijskog i arapskog jezika, kaligrafija, te učenje književnosti teologije i zakonodavstva. Nakon što bi napunili dvadeset godina, bili su raspoređeni u janičarske vojne jedinice.
Ovaj sistem ubiranja danka počeo je polahko nestajati početkom 17. vijeka, da bi krajem istog vijeka iščezao.
Goran Ivanišević
Goran Ivanišević hrvatski je teniser, pobjednik Wimbledona 2001. i Davis Cupa 2005. s reprezentacijom Hrvatske. Najbolji plasman na ATP-listi u karijeri mu je drugo mjesto, ostvareno 1994.
Dobitnik je hrvatske Državne nagrade za sport "Franjo Bučar" (1992).
Presjek karijere
Rođen je u Splitu od oca Srđana i majke Gordane (rođ. Škaričić). Profesionalno se počeo baviti tenisom 1988. Iste godine osvaja svoj prvi turnir u paru s Nijemcem Rüdigerom Haasom, ali se kasnije fokusirao više na pojedinačnu karijeru nego na onu u parovima iako je i u njoj imao uspjeha, osvojivši devet turnira. Značajnije uspjehe u tenisu bilježi od 1990. Na Roland Garrosu izbacio je Borisa Beckera u prvom kolu i probio se do četvrtfinala. Na istom je turniru u paru sa Čehom Petrom Kordom stigao do finala, gdje su ih porazili Španci Sergio Casal i Emilio Sánchez. Nekoliko sedmica kasnije igra polufinale Wimbledona, gdje gubi od Beckera, koji je tada predvidio da će Ivanišević u budućnosti postati vimbldonski pobjednik. Iste godine Ivanišević osvaja turnir u Stuttgartu i pomaže Jugoslaviji da osvoji Svjetsko ekipno prvenstvo u tenisu. Igrao je za Jugoslaviju u osam Davis Cup mečeva prije nego što je napustio tim nakon proglašenja nezavisnosti Hrvatske.
Ubrzo je postao poznat po napadačkoj igri i izrazito jakom servisu. Za nekoliko godina postao je vodeći na listi tenisera s najviše asova na ATP-turnirima. Sposoban pobijediti bilo koga na svijetu kad je u najboljoj formi, također je bio poznat po povremenim nastupima bijesa na terenu (obično usmjerenim na samog sebe) i nestalnosti kvaliteta njegove igre. Primio je prijetnje smrću na turniru u Adelaideu 1992,, ali ga to nije omelo da osvoji taj turnir.
Iste godine igra finale Wimbledona do kojeg je protutnjao pobijedivši zaredom Lendla, Edberga i Samprasa. U finalu ga je čekao Andre Agassi. Iako je bio favorit, izgubio je 2–3 u setovima, ne iskoristivši brejk-loptu kod 3–3 u petom. U posljednjem gemu tog meča napravio je dvije dvostruke servis-greške u prva dva poena iako ih je dotad u meču napravio samo pet. Broj asova na tom turniru (206) bio je tada najveći u historiji ATP-turnira (taj rekord srušio je tek 2001, odserviravši 213 asova upravo na Wimbledonu i on važi i danas). U finalu je servirao 39 asova, dok ih je Agassi imao 37 na cijelom turniru. To je bio težak poraz, ali s obzirom na to da je imao samo 20 godina, predviđena mu je svijetla budućnost. Kasnije te godine, nastupajući prvi put za nezavisnu Hrvatsku na Olimpijskim igrama u Barceloni, osvaja dvije bronzane medalje – pojedinačno i u paru sa Goranom Prpićem, a osim toga je osvojio još četiri turnira.
Već 1994. igra svoje drugo finale Wimbledona. Bolji od njega bio je Sampras (6–7, 6–7, 0–6). Uprkos porazu, došao je do 2. mjesta na ATP-listi, što je njegov najbolji plasman u karijeri.
Godine 1995. osvaja Grand Slam Cup, pobijedivši u finalu Todda Martina (3–0). Nastavlja sa sjajnim igrama na Wimbledonu. Probija se u polufinale, ali ga je tu pobijedio Sampras (2–3).
Godine 1998. ponovo igra finale Wimbledona, treće u karijeri. Iako je Sampras ovog puta bio veliki favorit, Ivanišević je uspio odvesti meč u peti set, ali je i ovog puta Sampras na kraju bio uspješniji. Nakon tog izgubljenog finala mnogi su bili sumnjičavi u vezi s njegovom izjavom da će jednom postati vimbldonski pobjednik.
Ivanišević je 1999. u paru sa Jeffom Tarangom ponovo ušao u finale parova na Roland Garrosu, ali su ih porazili Indijci Mahesh Bhupathi i Leander Paes. Međutim, tokom 1999, 2000. i 2001. zbog povrede ramena propušta brojne turnire, pa mu opada rejting, te je u ljeto 2001. bio 125. igrač svijeta. Taj plasman nije bio dovoljan da se direktno plasira na Wimbledon, pa mu organizatori dodjeljuju pozivnicu, kao trostrukom finalistu. Protivno svim očekivanjima, Ivanišević se probija do finala, pobijedivši, između ostalih, Moyu, Roddicka i Safina. U antologijskom polufinalu, koje se zbog kiše igralo čak tri dana, u pet setova pobijedio je domaćeg favorita, Tima Henmana (četverostrukog polufinalista Wimbledona), preokrenuvši meč nakon što je izgubio treći set 0–6 za samo 18 minuta i stigavši Henmanovo vodstvo u četvrtom. U finalu ga je čekao Patrick Rafter, koji je i godinu prije igrao finale i izgubio od Samprasa (1–3). To je bilo prvo Ivaniševićevo finale nakon 1998. U vrlo izjednačenom finalu, koje je trajalo nešto malo više od tri sata, slavio je Ivanišević (6–3, 3–6, 6–3, 2–6, 9–7) i tako postao igrač s najnižim plasmanom na ATP-listi u historiji i prvi igrač s pozivnicom koji je osvojio ovaj prestižni turnir, i to dva mjeseca prije svog 30. rođendana. Do danas je ostao jedini teniser koji je osvojio Grand Slam turnir s pozivnicom. Taj uspjeh svrstan je na 16. mjesto liste 100 najvećih sportskih trenutaka koju je sastavila britanska televizija Channel 4.
Dan nakon osvajanja Wimbledona priređen mu je veličanstven doček u Splitu na kojem se okupilo preko 150.000 ljudi, predvođenih lokalnim i državnim zvaničnicima koji su ga dočekali u splitskoj luci, uz paradu brodova i vatromet, a za vrhunac slavlja pobrinuo se sam Ivanišević, koji se svukao i skočio u more. Kasnije te godine dobio je BBC-jevu nagradu za sportsku ličnost godine izvan Velike Britanije.
Vimbldonska titula bila mu je posljednja u karijeri. Nakon Wimbledona se povlači iz tenisa radi operacije ramena i vraća se 2004. kako bi još jednom nastupio na Wimbledonu. Izgubio je od Lleytona Hewitta u trećem kolu na centralnom terenu, što je bio njegov posljednji profesionalni meč u karijeri.
Godine 2005. bio je član hrvatskog Davis Cup tima u finalu protiv Slovačke u Bratislavi, u kojem je Hrvatska pobijedila i tako prvi put osvojila najprestižnije ekipno tenisko takmičenje. Iako nije igrao, dobio je pobjedničku medalju, a ime mu je ugravirano na trofej pored imena ostalih članova tima (Mario Ančić, Ivo Karlović, Ivan Ljubičić i selektor Nikola Pilić).