cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
PEA15
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 130 aminokiselina, a molekulska težina 15.040 Da.
Funkcija
PEA15 je protein koji sadrži domen efektora smrti (DED) koji se pretežno eksprimira u centralnom nervnom sistemu, posebno u astrocitima.
PEA-15 podstiče autofagiju u ćelijama glioma na način ovisan o JNK.
Interakcije
Pokazalo se da je PEA15 u interakciji sa:
Zvjezdana atmosfera
desno|mini|250x250piksel| Fotografija snimljena u [[Francuska|Francuskoj tokom pomračenja Sunca 1999]] Zvjezdana atmosfera je spoljašnji dio zapremine zvijezde, koji leži iznad zvjezdanog jezgra, zone zračenja i zone konvekcije.
Bernard (sin Karla Debelog)
140px|mini|[[Karlo Debeli|Karlo Debeli, Bernardov otac, u plavom plaštu]] Francuski plemić Bernard (francuski Bernard de Germanie = "Bernard Njemački"; o. 870 – 891./2) bio je jedino dijete Karla III Debelog, koji je bio kralj Francuske i rimsko-njemački car.
Zvjezdana atmosfera
Pregled
Zvjezdana atmosfera je podijeljena na nekoliko regiona različitog karaktera:
Bernard (sin Karla Debelog)
Bernarda je rodila Karlova konkubina nepoznatog imena. Sa svojom suprugom Rikardom Karlo nije imao djece.
Zvjezdana atmosfera
Pregled
Tokom potpunog pomračenja Sunca, fotosfera Sunca je zatamnjena, otkrivajući druge slojeve njegove atmosfere. Posmatrano tokom pomračenja, Sunčeva hromosfera izgleda (nakratko) kao tanak ružičasti luk, a njena korona se vidi kao čupavi oreol. Isti fenomen u pomračenim binarnim sistemima može učiniti vidljivom hromosferu džinovskih zvijezda.
Bernard (sin Karla Debelog)
Budući da je Bernard bio vanbračno dijete, on nije mogao naslijediti tron, no otac ga je pokušao učiniti "zakonitim djetetom" dvaput.
885. Karlo je pokušao sina učiniti nasljednikom trona. Imao je potporu pape Hadrijana III, ali je papa umro u julu iste godine.
Karlo nije uspio učiniti svog sina zakonitim te je nakon očeve smrti Bernard spriječio Arnulfa Karantanskoga da ode u Italiju, kako je htio papa Stjepan V.
Bernarda je na kraju ubio grof Rudolf od Recije.
NGC 4673
NGC 4673 (također poznat kao MCG 5-30-73, PGC 43008 i UGC 7933) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 315 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,00 (92 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (73 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 6. aprila 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 856
NGC 856 (također poznat kao MCG 0-6-54, NGC 859, PGC 8526 i UGC 1713) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 275 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,30 (104 hiljade sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (72 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 31. oktobra 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
MiG-21
Mikojan-Gurjevič MiG-21 (Ruski: Микоян и Гуревич МиГ-21; NATO naziv: "Fishbed") je sovjetski nadzvučni lovački avion. Prvi prototip je poletio 1955. godine, a javnost ga je prvi put vidjela 1956. godine. Ukupno 50 zemlja ga je koristilo, a neke ga još uvijek koriste.
Razvoj
thumb|lijevo|MiG-21 prototipovi. MIG-21 je nastavio tradiciju koju je započeo MiG-15, MiG-17 i kasnije supersoničnog MiG-19. Prvi prototip E5 je poletio 1955.godine, a u javnosti se pojavio na aerodromu Tušino u Moskvi 1956. godine. Amerikanci su tada s izgradnjom F-100 Super Sabre, došli do zaključka kako lovački avioni nadzvučnih brzina koji zadovoljavaju njihove zahtjeve za operativnom fleksibilnošću moraju imati i relativno velike dimenzije. Motori s naknadnim izgaranjem zahtijevali su više goriva, a tanka strelasta krila i repne površine zahtijevale su veću masu strukture. Sve je to rezultiralo povećanjem mase i cijene aviona. Taj trend je realiziran kroz razvoj već spominjanih tipova aviona od kojih je Phantom II preživio sve do današnjih vremena. Pokušaj izrade nadzvučnog lovca manjih dimenzija i mase, projektom F-104 Starfighter nije zadovoljio primarno operativnu fleksibilnost upotrebe u raznim dijelovima svijeta zbog nedovoljnog doleta. Pored toga, taj avion je zbog pretjerane usmjerenosti prema maksimalnoj brzini, bio otuđen od pilota i težak za letenje, a drži i neslavan rekord po broju poginulih pilota. Sovjetski konstruktori su upravo u to vrijeme bili na istim mukama. Njihovi novi motori s naknadnim izgaranjem su “gutali” još više goriva od zapadnih. Povećanjem radnih temperatura radi smanjenja potrošnje goriva, motori su radili s vrlo malim resursom do generalnog remonta.
Nakon MiG-19 u konstruktorskom birou “MiG” razvijena su dva temeljna prototipa nadzvučnog aviona kategorije 2 Macha. Prototip Ye-2 je imao strelasto krilo sa strijelom od 60°, a Ye-4 trokutasto ili delta krilo. U oba slučaja korištene su strelaste repne površine. Nakon ispitivanja u letu, za daljnji razvoj usvojen je iz Ye-4 razvijen prototip Ye-5 sa jačim motorom AM-11, kao vrlo originalna koncepcija s delta krilom i strelastim repom. Tako je “rođen” MiG-21 koji po NATO-vom označavanju dobija naziv “Fishbed”.
Drugi prototip je imao delta krila te je nosio oznaku "Ye-4". Daljnjim testiranjima, "Ye-2" je odbijen u korist "YE-4" koji je nastavio s razvojem (kasnije će se pojavit ideja da u razvoj krenu i Ye-2 i Ye-4, ali ta ideja nikad nije realizirana). Prvi probni let je imao 14. februara 1955. a daljim razvojem je nastao "YE-5" s snažnijim motorom te je postao osnova budućeg MiGa-21. Prvi probni let je imao 9. januara 1956. godine s pilotom Vladimirom A. Nefyedovom za kontrolama, a javnosti je prvi put predstavljen 24. juna 1956. tokom sovjetskog dana vazduhoplovstva u Tušinu. Očekivanja 1956. oko novog projekta su bila tako visoka, da se planiralo da oba prototipa uđu u proizvodnju (Ye-2A i Ye-5). Ye-2A bi nosio oznaku MiG-23, a Ye-5 oznaku MiG-21, te Sovjetska komanda naručuje nekoliko dodatnih prototipova za testiranja. Pokusi su pokazali da je YE-5 malo brži i okretniji te je na kraju izabran za proizvodnju. To je bilo iznenađenje s obzirom na činjenicu da je YE-5 imao dosta problema tokom svog razvoja.
1958. godine napravljena su još dodatna tri prototipa oznake Ye-6 koji su trebali biti korišteni za testiranje novih R-11 F-300 motora koji su bili pouzdaniji i snažniji od svojih prethodnika AM-11. Ovaj prototip je imao prvi let, 20. maja 1958. s Vladimirom Nefyedovom za kontrolama. Ye-6 je demonstrirao svoj kvalitet kad je bez problema postigao brzinu od 2 maha u horizontalnom letu. No samo osam dana nakon ovog uspjeha izgubljen je avion kojim je upravljao upravo Vladimir Nefyedev. Tokom leta motor je otkazao te ga je pilot bezuspješno pokušavao ponovno pokrenuti. Unatoč naređenju da se katapultira, Nefyedov je ostao u zrakoplovu te kako su otkazali svi sistemi nije mogao kontrolirati zrakoplov te je naposljetku udario u pistu. Bio je još živ kad je izvučen iz olupine, ali je uskoro preminuo u bolnici od posljedica opekotina. Nefyedova smrt je šokirala cijeli razvojni tim, te je uskoro otkriven uzrok problema. Otkazivanje letnih sistema je bila posljedica otkazivanja hidrauličkog sistema, a kako je Ye-6 imao samo jedan sistem to je značilo potpunu neupravljivost aviona. Drugi prototip Ye-6 je rastavljen, te je temeljito nadograđen što je uključivalo i drugi pomoćni hidraulički sistem. Prvi probni let, poboljšani prototip je imao 15. septembra 1958. godine s pilotom Konstantinom K. Kokkinakijem za kontrolama.
Opis
thumb|Pilotska kabina MiG-21. MiG-21 je izrađen uglavnom od aluminija s dodacima čelika, magnezija te fiberglasa. MiG-21 je poznat po svom dizajnu u obliku "cigarete" s svojim delta krilima. Ima izduženi okrugli trup koji započinje s kružnim usisnikom zraka. U njemu je smješten stožasti nosni konus koji se može automatski namještati te tako da može ograničavati količinu zraka koji ulazi u usisnik. Repne površine su izrađene na konvencionalan način te su imale: horizontalni stabilizator koji se mogao cijelom svojom površinom pomicati te jedan vertikalni stabilizator. Neke verzije su imale i padobran koji se koristio za usporavanja prilikom slijetanja na kratke piste, a bio je montiran u repnom dijelu. Pilot je sjedio ispod jednodijelnog poklopca koji se otvarao prema naprijed. Prvobitna ideja dizajnera je bila da se poklopac kabine izbaci prema naprijed u slučaju pilotovog katapultiranja. To je ostalo samo kod prvih modela te je kasnije zamijenjeno poklopcem koji se otvara sa strane.
Motor
MiG-21 je pokretao Tumansky R-11-300F turbomlazni motor s 38,1 kN potiska pri normalnom radu, te 56,3 kN s "afterburnerom" (naknadno sagorijevanje). Za pokretanje je koristio ugrađeni električni starter, a imao je i automatski sistem za gašenje vatre u slučaju problema oko motora. Usisnik zraka je imao pokretni konus stožastog oblika, koji se automatski namještao kako bi motor opskrbio većom ili manjom količinom zraka. Uz konus su smješteni i manji pomoćni otvori, koji su se hidraulički automatski otvarali ako je potrebna još veća količina zraka. Ovo zadnje se koristilo uglavnom u borbenim uslovima pri visokim napadnim uglovima. MiG-21 F-13 ima 10 ugrađenih spremnika. 6 fleksibilnih spremnika smješteno je unutar trupa, te po 2 spremnika u svakom krilu. To mu omogućuje unutrašnji kapacitet goriva od 2.280 litara bez dodatnih vanjskih spremnika.
MiG-21P, PF, PFS
MiG-21F je bio samo dnevni lovac bez realne mogućnosti borbe u noćnim uslovima, te u svim vremenskim uslovima, pa je zbog toga bio praktički neupotrebljiv za Sovjetsku protivvazdušnu obranu (Protivovozdusdushnoi Oborony), kojoj je glavni zadatak bila obrana zračnog prostora i presretanje špijunskih aviona. Zbog velike površine SSSR-a, Sovjetska PVO je koristila razvoj teških dalekometnih presretača poput Jakovljeva Jak-25 (NATO naziv "Flashlight") te njegove poboljšane verzije Jak-28P (NATO naziv "Firebar"). Međutim, takvi avioni su bili složeni te skupi za proizvodnju. Stoga se u PVO-u javila potreba za lahkim i jeftinim avionom koji bi branio zapadne granice SSSR-a gdje veliki domet ne bi igrao ključnu ulogu.
Pred kraj 1957. Mikojan počinje s razvojem projekta oznake "Ye-7". Iza tog imena krio se zapravo MiG-32F s novim Safir radarom te nekim dodatnim manjim izmjenama. Uskoro su izrađena 3 prototipa, a prvi je imao probni let 10. augusta 1958. nakon čega je uslijedilo još 5 prototipova za dodatna testiranja. Testiranja su prošla uspješno te proizvodnja započinje u junu 1960. u Gorkom (naziv od 1932. do 1990., danas Nižnji Novgorod), pod oznakom MiG-21P (P = Perekvatchik tj. presretač, NATO naziv "Fishbed D") te tvorničkom oznakom I-75. Unatoč uspješnim testovima, ova verzija nije smatrana zadovoljavajućom te je proizvedeno samo nekoliko aviona koji su uglavnom korišteni za daljnji razvoj. Proizvodnja puno boljeg MiGa-21PF (ili I-76) započinje na početku 1962.
Curd Jürgens
Curd Gustav Andreas Gottlieb Franz Jürgens (13. decembra 1915 – 18. juna 1982.) bio je njemačko-austrijski scenski i filmski glumac. U filmovima u kojima se govori engleski obično je bio naglašen kao Curt Jurgens. Bio je poznat po ulozi Ernsta Udeta u Des Teufels General. Njegove uloge na engleskom jeziku uključuju negativca Džejmsa Bonda Karla Stromberga u filmu Špijun koji me je volio (1977), Erika Keradina u filmu I Bog je stvorio ženu (1956) i profesora Imanuela Rata u Plavom anđelu (1959).
Rani život
Jürgens je rođen 13. decembra 1915. u Minhenskoj četvrti Soln, Kraljevina Bavarska, Njemačko Carstvo. Njegov otac, Kurt, bio je trgovac iz Hamburga, a njegova majka, Marie-Albertine, bila je profesorica francuskog. Imao je dvije starije sestre bliznakinje, Jeanette i Marguerite. Svoju radnu karijeru započeo je kao novinar prije nego što je postao glumac na nagovor svoje supruge glumice Louise Basler. Veći dio svoje rane glumačke karijere proveo je na pozornici u Beču. Zbog teških povreda koje je zadobio u saobraćajnoj nesreći u ljeto 1933. godine nije mogao imati djece.
Jürgens je bio kritičan prema nacizmu u svojoj rodnoj Njemačkoj. Godine 1944., nakon snimanja filma Wiener Mädeln, posvađao se s Robertom Kaltenbrunnerom (bratom visokog austrijskog SS zvaničnika Ernsta Kaltenbrunnera ), SS-Obersturmbannführerom Ottom Skorzenyjem i članom štaba Baldur von Schirachom u bečkom baru bez znanja. ko su bili oni. Nakon ovog događaja, Jürgens je poslan u radni logor za "politički nepouzdane" u Mađarskoj. Nakon nekoliko sedmica uspio je pobjeći i sakriti se. Jürgens je nakon rata postao austrijski državljanin.
Karijera
Jürgens je igrao vojnike u mnogim ratnim filmovima. Zapažene izvedbe u tom smislu uključuju njegovu prodornu ulogu na ekranu u Des Teufels General (1955, Đavolji general ), izmišljenom prikazu letećeg asa iz Prvog svjetskog rata i generala Luftwaffea iz Drugog svjetskog rata Ernsta Udeta, nakon čega slijedi film Rogera Vadima ''Et Dieu. .. créa la femme (I Bog je stvorio ženu'') sa Brigitte Bardot u glavnoj ulozi.
Jürgens je imao dom u Francuskoj, ali se često vraćao u Beč da bi nastupao na pozornici. Tamo je preminuo od srčanog udara 18. juna 1982. godine. Nekoliko godina ranije doživeo je srčani udar. Tokom toga je doživio iskustvo bliske smrti gdje je tvrdio da je umro i otišao u pakao. Jürgens je sahranjen na centralnom bečkom groblju.
Imao je ulogu Lohringa u filmu Bitka na Neretvi.
Diglicerid
Diglicerid ili diacilglicerol (DAG) je glicerid koji sadrži dva lanca masnih kiselina koja su kovalentno vezani za molekulu glicerola, preko esterske veze. Postoje dva moguća oblika ovog spoja: DAG se mogu ponašati kao surfakanti, a najčešće se koriste kao emulgatori u preradi hrane.
Ulje koje je obogaćeno digliceridima (posebno 1,3-DAG) je intenzivno istraživano kao zamjena masti, zbog sposobnosti da suzbija nagomilavanje masnog tkiva; sa ukupnom godišnjom prodajom u Japanu od oko 200 miliona dolara, od njegovog uvođenja u kasnim 1990-im do 2009. godine.
Proizvodnja
Digliceridi su male komponente mnogih sjemenskih ulja i normalno su prisutni u ~1-6%, a u slučaju pamukovog ulja čak i 10%. Industrijska proizvodnja se prvenstveno postiže reakcijom glicerolize triglicerida i glicerola, a sirovine mogu biti ili biljne ili životinjske masti i ulja.
Prehrambeni aditivi
Digliceridi, uglavnom u mješavini sa monogliceridima (E471), su česti dodaci hrani, koji se uglavnom koriste kao emulgatori. Vrijednosti koje su date u nutritivnim oznakama za ukupne masti, zasićene masti, trans masti ne uključuju prisutne u mono- i digliceride. Često su uključeni u pekarske proizvode, pića, sladoled, maslac od kikirikija, žvake, zgušnjavač, šlagne prelive, margarin, konditorske proizvode i slatkiše.
Aktivacija protein kinaze C
thumb|300px|Razgradnja PIP2 na IP3 i DAG DAG iniciranje međućelijskog otpuštanja kalcija i aktivacija PKC. Napomena: PLC nije kao međuprodukt zapravo katalizira odvajanje IP3/DAG
MiG-21
MiG-21P, PF, PFS
MiG-21P je imao RP-21 Safir radar (NATO naziv Spin Scan-A), mogućnost nošenja dvije rakete zrak-zrak Atoll (nije imao mitraljez), jednostavni autopilot te mogućnost spajanja RATO raketnih potisnika koji su se koristili za brzo polijetanje. Iako MiG-21P nije imao mitraljeze, imao je ugrađeni jednostavni optički nišan koji se koristio prilikom gađanja nevođenih raketnih zrna.
MiG-21PF se razlikuje od MiGa-21P po tome što je dobio dodatna dva spremnika goriva iza kokpita, što je stvorilo izgled "debelog vrata" koji danas poznajemo, a omogućili su mu i veći kapacitet goriva, sada od 2.750 litara. Kod MiGa-21PF uveden je i novi motor, R-11-F2-300 koji je stvarao 38,7 kN potiska pri normalnom radu, te 60,0 kN potiska s "afterburnerom". NATO oznaka za ovu verziju je "Fishbed-E".
thumb|right|250px|MiG-21PFM Poljskog vazduhoplovstva
1964. počinje proizvodnja nove verzije oznake MiG-21PFS, a najveća razlika od prethodnika je bila, novi motor R-11F2S-300 koji je bio posebno dizajniran da omogući polijetanje i slijetanje pri niskim brzinama te je imao i ugrađeni dvo-stepenski "afterburner". No MiG-21PFS nikad nije krenuo u masovniju proizvodnju te je na kraju izrađeno samo nekoliko primjeraka, stoga su se Mikojanovi dizajneri okrenuli njegovom nasljedniku MiG-21PFM koji se počinje proizvoditi već 1964. s tvorničkom oznakom I-94 (tvorničku oznaku I-94 je koristio i MiG-21 PFS). Imao je izmijenjene repne površine te je bio opremljen s novim RP-21M radarom (NATO naziv Spin Scan-B) a podržavao je i nošenje vođenih raketa zrak-zrak K-5 (NATO: AA-1 Alkali) koje su kasnije zamijenjene s naprednijim K-13R (NATO: AA-2-2 Advanced Atoll) raketama.
MiG-21R, S, M, SM
Na sve kapsule su se mogle montirati i protumjere.
thumb|200px|right|MiG-21R s oznakom Poljskog vazduhoplovstva
Kako je MiG-21R sačuvao ograničenu mogućnost borbe u zraku, Mikojan je odlučio napraviti novu lovačku verziju na njegovoj bazi oznake Ye-7S. Novi lovac u proizvodnju ulazi 1965. u Gorkom pod oznakom MiG-21S, te je u proizvodnji ostao do 1968. (Mikojan je za ovu verziju koristio i oznaku I-95). Iako je uvelike baziran na R verziji, bio je opremljen s novim RP-22 Sapfir radarom koji je imao dvostruko veći domet te je na početku bio označen čak kao nosač taktičkog nuklearnog oružja. Razvijena je i izvozna verzija oznake MiG-21M koja se nije puno razlikovala od S verzije, a proizvodila se od 1968. - 1971. u tvornici Znamya Trudaya.
MiG-21SM se masovno proizvodio u tvornici u Gorkom u periodu od 1968. - 1974. gdje je dobio oznaku I-96F a pokretao ga je novi Tumanskiy R-13-300 motor, koji je mogao razviti 39,9 kN potiska pri normalnom radu te 63,7 kN potiska uz afterburner. Osim novog motora te dodatnog mitraljeza SM verzija se nije puno razlikovala od prethodne.
Diglicerid
Aktivacija protein kinaze C
U biohemijskoj signalizaciji, diacilglicerol funkcionira kao drugi glasnik lipidne signalizacije i izaziva hidrolizu fosfolipida fosfatidilinozitol 4,5-bisfosfat (PIP2 ) pomoću enzima fosfolipaza C (PLC) (koji je vezan za ćelijsku membranu) da, u istoj reakciji, proizvede inozitol trifosfat (IP3). Iako seinozitol trifosfat raspršuje u citosolu, diacilglicerol ostaje u plazma membrani, zbog svojih hidrofobnih svojstsva. IP3 stimulira oslobađanje jona kalcija iz glatkog endoplazmatskog retikuluma, dok je DAG fiziološki aktivator protein kinaze C (PKC). Proizvodnja DAG u membranskom obrascu olakšava translokaciju PKC iz citosola do plazma membrane.
MiG-21
MiG-21 SMT, MT, BIS
Nakon "druge generacije" MiGa-21, Mikojanovi inženjeri su odmah započeli s razvojem nove verzije bazirane na R verziji, a trebala je imati još veći unutrašnji kapacitet goriva. Rezultat je MiG-21SMT (I-50) koji se počeo proizvoditi 1971. u Gorkom. Osim "glomaznog vrata", SMT je nalikovao kasnim SM verzijama s tim, da je bio opremljen najnovijom elektronikom te Tumansky R-13-300 motorom. No, unutaoč snažnom motoru, zbog velike nadodane težine, MiG-21SMT nije zadovoljio (u pogledu potiska) te je proizvedeno samo nekoliko zrakoplova. Tvornica Znamya Trudaya je proizvela 15 letjelica sa oznakama MiG-21MT (izvozna verzija MiGa-21SMT) namijenjenih izvozu 1971. godine, ali nikad nisu ni napustili tvornicu (tvornička oznaka I-96T).
Ono što je zaista bilo potrebno za novu verziju je bio novi i snažniji motor, te je u to vrijeme Tumansky OKB predstavio novi R-25-300 motor, koji je pri normalnom radu stvarao 40,2 kN, s afterburnerom 69,6 kN, te je imao mogućnost još jačeg afterburnera koji je mogao stvoriti 95 kN potiska no samo na 3 minute, te se ovo koristilo samo u ekstremnim slučajevima u borbenim uvjetima. R-25-300 je bio i optimiziran za nisko-leteće misije za razliku od svojih prethodnika. Borbeno iskustvo je pokazalo da je bilo nerealno vjerovati kako će MiG-21 djelovati samo na velikim visinama, te je bilo jasno da će vršiti i misije na niskim visinama, što je opet stvaralo mogućnost gašenja motora zbog neprilagođenosti takvim uslovima. Početna ideja je bila da se nedavne verzije samo izmijene i opreme R-25-300 motorom, ali Mikojanovi inženjeri su se odlučili da to ipak postane potpuno nova verzija oznake BIS (I-75). Uz novi motor MiG-21bis koji je potpuno redizajniran, te iako je vanjštinom nastavio nalikovati MiGu-21SMT bio je puno napredniji. Trup zrakoplova je potpuno redizajniran koristeći nove legure koje su rezultirale snažnijim, ali lakšim avionom. Ugrađen je poboljšani radar RP-22 koji je mogao otkriti ciljeve koje lete nisko uz tlo; nadodan je i RSBN-6S navigacijski sistem te sistem za slijetanje te djelovanje u uslovima loše vidljivosti. Od naoružanja je imao jedan GSh-23L top, mogućnost nošenja raketa zrak-zrak te raznih raketa (uglavnom nevođena raketna zrna) te bombi.
MiG-21bis je imao mogućnost nošenja 2 toplinski navođene rakete R-60 (NATO naziv AA-8 Aphid) na jednoj spojnoj tački (a ima 4 ukupno, po dvije na svakom krilu) zahvaljujući adapteru koji je nosio po dvije na jednoj tački, što mu je omogućilo veliku vatrenu moć.
Neki "BIS-ovi" su kasnije izmijenjeni da mogu nositi i nuklearno oružje, te su dobili oznaku MiG-21bisN.
Ukupno je proizvedeno oko 2.030 aviona ove verzije te su svi proizvedeni u tvornici Gorki u razdoblju od 1972. - 1974. godine.
Operativna upotreba
thumb|Somalijski MiG-21. MiG -21 je učestovao u više lokalnih sukoba od kojih je svakako najznačajniji Vijetnamski rat. I pored odličnih karakteristika sjeverno-vijetnamski piloti su se radije opredjeljivali za MiG -19 zbog jačeg i pouzdanijeg topovskog naoružanja (3 topa od 30 mm naspram 2 neefikasne rakete K -13 prve generacije). Zahvaljujući delta krilu MiG -21 bio prvi sovjetski avion koji je mogao istovremeno obavljati ulogu lovca i ulogu presretača. MiG -21 je lahki lovac koji postiže brzinu od 2 Maha koristeći relativno slab turbomlazni motor i po karakteristikama se može usporediti s američkim F -104 Starfajter (F -104 Starfighter) i francuskim Daso Mirage III (Dassault Mirage III). Također je u velikom broju korišten i na Bliskom istoku u sukobima 1960-70-tih godina od strane ratnih vazduhoplovstava Egipta, Sirije i Iraka , a protiv Izraela. Međutim, s uvođenjem u naoružanje izraelskog ratnog zrakoplovstva američkog lovca-bombardera F -15 orao (engl. F -15 Eagle) krajem 1970-ih godina, MiG -21 je totalno deklasiran. Sudjelovao je i na početku sukoba u Afganistanu ali je vrlo brzo zamijenjen sa novijim avionima MiG -23 i MiG -27.
Korisnici
thumb|Hrvatski MiG-21. thumb|MiG-21UM RV I PVO Srbije.
Diglicerid
Aktivacija protein kinaze C
Diacilglicerol je pokazao da se neke od njegovih ekscitacijskih djelovanja na vezikule koje se oslobađaju kroz interakcije sa presinapsnim prijemnim proteinima porodice Munc13. Vezanje DAG na C1 domen Munc13 povećava fuzjske kompetentnost sinapsne vezikule, što dovodi do potenciranog lučenja.
Diacilglicerol može biti skriven spojevima koji promoviraju tumorske sastojke forbol estera.
Ostalo
Osim aktiviranja PKC, diacilglicerol ima niz drugih funkcija u ćeliji:
Metabolizam
thumb|[[Glicerol-3-fosfat]] Sinteza diacilglicerola počinje sa glicerol-3-fosfatom, koji je izveden prvenstveno iz dihidroksiaceton fosfata, proizvoda glikolize (obično u citoplazmi jetre ili ćelijama masnog tkiva). Glicerol-3-fosfat se prvo acilira pomoću acil-koenzima A (acil-CoA) i formira lizofosfatidnu kiselinu, koji se zatim acilira drugom molekulom acil-CoA i daje fosfatidnu kiselinu. Fosfatidna kiselina se zatim defosforilizira i formira diacilglicerol.
Diacilglicerol je prekursor triglicerida, koji se formira uz dodatak treće masne kiseline u diacilglicerol, uz katalizu diglicerid aciltransferaza. Kada se diacilglicerol sintetizira preko fosdatidne kiseline, obično sadrži zasićenu masnu kiselina u C-1 poziciju na glicerolskoj polovini i nezasićenom masnom kiselinom u C-2 položaju. Diacilglicerol može biti fosforiliziran do fosfatidne kiseline pomoću diacilglicerol kinaze.
Crveno jezero
Mjerenja podmornicom obavljena su 2013, kada je utvrđena dubina 255 metara. Napravljena su snimanja, pri čemu je presjek rađen svakih 10 metara. Snimanja će omogućiti izradu potpune 3D represija ove jame.
Francuski speleoronilac Frédéric Swierczynski 6. maja 2017. zaronio je u Crveno jezero i postao prvi čovjek u historiji koji je kročio na dno. Zaron je trajao četiri sata, a Francuz je dno dotakao na 245 metara.
Godine 2016. Crveno jezero bilo je i na meti ukrajinskih i francuskih skakača koji su se vinuli u zrak s litice i bacili se u duboko jezero, zavezani užetom.
Približno 1,5 km jugoistočno smješteno je Modro jezero.
Hawker Typhoon
Hawker Typhoon britanski je lovački jednokrilac jednosjed. Prvi let prototipa bio je 24. februara 1940. Od 1941. počinje se s isporukom.
U prvoj godini dolaska na ratište, Typhoon se pokazuje kao nepouzdan avion sa problemima u dijelovima krila koji dovode do nekoliko nesreća. Početkom 1942. izlazi nova varijanta sa poboljšanim korijenom krila. Ove promjene ne poboljšavaju brzinu penjanja, te se avionu mijenja namjena i dolazi do upotrebe kao bombarder.
Svoja najveća dostignuća u namjeni kao bombarder ovaj avion ostvaruje 1943, kad naoružan raketama po danu i po noći napada oklopne jedinice.
Recitativ
Recitativ, je vrsta solo pjesme uz muzičku pratnju koja naglašava i zapravo imitira ritam i akcente govornog jezika, više nego melodiju ili muzičke motive. Recitativ je razvijen u kasnom 16. vijeku po uzoru na govorništvo, što je u suprotnosti sa polifonom, ili višeglasnom horskom muzikom iz tog vremena. Ovaj muzički oblik često se koristio u operama, oratorijima i kantatama. Najranije opere, kao što je "Euridika" Jacopo Perija iz 1600. sastojala se gotovo isključivo od recitativo ariozo, lirskog oblika recitativa namijenjenog da komunicira emocije iz teksta. U operama s kraja 17. vijeka izražavanje emocija je ostavljeno lirskim izljevima u arijama, a recitativ je korišten za obavljanje dijaloga i za razvo akcije u samoj priči koja se koristi u muzičkom djelu. U oratorijima i kantatama često služi sličnu ulogu u unapređenju narativa.
Dvije glavne vrste recitativa su secco tzv. "suhi recitativ", koji se pjeva u slobodnom ritmu diktiranom od akcenta riječi. Pratnju obično čini basso continuo (violončelo i čembalo), koja je jednostavna i koristi muzičke akorde. Melodija govora sažima se pomoću samo nekoliko tonova. Druga vrsta je recitativo stromentato (instrumentalni recitativ) koji u pratnji recitativa ima stroži ritam i mnogo više uključenu orkestarsku pratnju. Koristi se kod dramski važnih trenutaka, i više je emotivan po karakteru. Njegova vokalna linija je melodična i obično ga vodi u formalnu ariju.
Filmski žanrovi
Filmski žanr je kategorija umjetničkih, ili trivijalnih, djela koje imaju izvjesne zajedničke i samo njima svojstvene osobine. Riječ je francuskog porijekla.
NBC
National Broadcasting Company (NBC) američka je komercijalna televizijska mreža u vlasništvu NBCUniversala, podružnice kompanije Comcast. Sjedište mreže nalaze se na adresi 30 Rockefeller Plaza u New York Cityju, s važnim uredima u Los Angelesu (10 Universal City Plaza) i Chicagu (NBC Tower). Dio je "velike trojke". NBC se ponekad naziva "paunovom mrežom" zbog logotipa na kojem se nalazi stilizirani paun u duginim bojama. Logo je predstavljen 1956. da bi se promovirala tadašnja inovacija emitiranja programa u boji, a upotrebljava se kao službeni znak mreže od 1979.
Radio Corporation of America (RCA) osnovala je kompaniju 1926, a NBC danas predstavlja najstariju mrežu u SAD-u. Kompanija General Electric (GE) – koja je posjedovala i RCA i NBC sve do 1930, kada je obje kompanije morala prodati kao rezultat odluke o antitrustu – ponovo je preuzela NBC 1986. kupovinom RCA-a u vrijednosti od 6,4 milijarde dolara. Nakon GE-ovog preuzimanja NBC-ja, za glavnog izvršnog direktora izabran je Bob Wright, koji je na toj poziciji ostao sve do 2007. kada ga je zamijenio Jeff Zucker. Frencuska medijska kompanija Vivendi spojila je sve svoje dijelove s GE-om 2003, i samim time formirala NBC Universal. Većinski udio te kompanije preuzeo je Comcast 2011, a preostali udio, koji je bio u vlasništvu General Electrica, preuzeo je dvije godine kasnije. Zucker je nakon ovog preuzeća napustio NBCUniversal, a na njegovo mjesto postavljen je Steve Burke, bivši izvršni potpredsjednik Comcasta.
NBC u potpunosti posjeduje 13 televizijskih stanica, a u partnerstvu je sa skoro 200 stanica širom Sjedinjenih Američkih Država i njenih teritorija, od kojih su neke dostupne i u Kanadi preko kablovskih/satelitskih kompanija i antene u područjima blizu granice sa SAD-om. NBC također održava ugovore o licenciranju svog brenda za međunarodne kanale u Južnoj Koreji i Njemačkoj.
NGC 28
NGC 28 (također poznat kao PGC 730) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 443 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Feniks. Najveći prečnik je 0,80 (103 hiljade sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (77 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 28. oktobra 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Stari seljački kalendar
180px|mini|desno|Stari seljački kalendar iz 1847. godine 180px|mini|desno|Kalendar iz 1847. godine i mjesec juli 180px|mini|desno|Novi seljački kalendar iz 1947. godine 180px|mini|desno|Stari seljački kalendar iz 2007. godine
Stari seljački kalendar (, kolokvijalno Mandlkalender prema malim ilustracijama svetih likova - u štajerskom dijalektu: Mandl za čovječuljka) od 1949. godine naziv je tradicionalnog seljačkog kalendara koji se od početka 18. vijeka štampa u Grazu. Od (vjerojatno) 1892. do 1948. zvao se Novi seljački kalendar, prije toga jednostavno seljački kalendar. Budući da je izvorno bio namijenjen jednostavnom, nepismenom seljačkom stanovništvu, bogato je ilustriran, a osim svetaca dana, prikazuje i simbole za očekivano vrijeme, koje se predviđalo iz promatranja vremena u prošlosti i iz seljačkih pravila, kao i za radove u poljoprivredi, kao što su sjetva, košnja, žetva, berba ili kolinje te dužina dana, izlazak i zalazak sunca. Ovaj se kalendar nije mijenjao u veličini (8,3 × 10,3 cm, 32 stranice), obliku i dizajnu oko 300 godina, što ga čini najstarijim kontinuirano objavljenim godišnjim kalendarom na svijetu.
Historija
Ovaj se kalendar razvio se iz starih kalendarskih oblika kao što su štapni kalendari i drveni kalendari. Preteče se mogu naći u Admontskom zemljoradničkom kalendaru (oko 1500.) i Augsburškom kalendaru. U Augsburgu je 23. septembra 1689. porodica Labhart dobila carski privilegij za raspodjelu kalendara u carskim nasljednim zemljama. Pojavom tiskanja knjiga poljoprivredni kalendari postali su sve popularniji. Godine 1706. gradački knjigovezac i izdavač Franz Jakob Ludwig zatražio je od cara Josipa I carski privilegij za distribuciju takvog kalendara u Štajerskoj, što mu je i odobreno 15. decembra 1706. godine. Najstariji sačuvani seljački kalender datira iz 1757. Godine 1785. Andreas Leykam se prvi put spominje kao tiskar. Kompletne serije čuvaju se u Štajerskom pokrajinskom arhivu od 1784. godine. Godine 1988. kalendar je provjeren od strane izdavačke kuće Leykam-Alpina i napravljena su određena poboljšanja i prilagodbe. No, i dalje se pojavljuje u tradicionalnom dizajnu, veličini, broju stranica i u pismu fraktur. Izraz "Novi seljački kalendar" odnosi se na gregorijansku reformu kalendara i identificira ovaj seljački kalendar, kao sukladan gregorijanskoj reformi. Od 1949. ovaj naziv je promijenjen u "Stari seljački kalendar", budući da su se u međuvremenu koristili samo gregorijanski kalendari na području distribucije seljačkog kalendara i sada se tradicionalni dizajn trebao isticati sa pridjevom "stari".
NGC 7582
NGC 7582 (također poznat kao ESO 291-16, IRAS 23156-4238, MCG -7-47-29 i PGC 71001) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 72 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ždral. Najveći prečnik je 5,00 (105 hiljada sg) a najmanji 2,3 uglovnih minuta (48 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio James Dunlop 7. jula 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Statut o autonomiji Katalonije (1979)
mini|desno|200px|Grb [[Generalitet Katalonije|Generaliteta Katalonije]] Statut o autonomiji Katalonije (također Statut iz Saua –, nazvan po mjestu gdje je donesen ) jest ustavni zakon koji definira regiju Kataloniju kao autonomnu zajednicu unutar Španije. Proglašen je 18. septembra 1979. Predstavlja jedan od 17 takvih statuta koji su doneseni, u različitim oblicima i sadržajima, za razne autonomne zajednice Španije od uvođenja demokratije 1970-ih.
Katalonija je prvi put dobila Statut o autonomiji 1932. za vrijeme Druge španske republike. Njega je ukinuo general Francisco Franco nakon Španskog građanskog rata, uglavnom zbog toga što je stanovništvo Katalonije bilo neprijateljski raspoloženo prema nacionalističkim snagama. Zbog toga su za vrijeme njegove vladavine katalonska kultura, jezik i samouprava bili brutalno ugušeni.
Brassica
Brassica je rod cvjetnica iz porodice Brassicaceae, poznata kao kupusnjače (vrzine). Uključuje 39 vrsta, od kojih se mnoge koriste u ljudskoj prehrani. Ime rodu dolazi po riječi brassein (= kuhati), pri čemu se misli na vrstu Brassica oleracea, iz koje su nastali brojni varijeteti kao što su glavati kupus, karfiol, kelj pupčar, kelj, raštika, keleraba, lisnati kelj, brokula, kao i njemu srodne vrsta, među kojima je i repa. Od ekonomski značajnih vrsta tu je i uljana repica (Brassica napus).
Rod Brassica vodi porijeklo iz Zapadne Evrope i umjerene regije Azije; mnoge autohtone vrste su korovi u Sjevernoj i Južnoj Americi i Australiji.
Gana na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017.
Ganu na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017. u Londonu od 4. do 13. augusta 2017. predstavljalo je sedam sportista u pet disciplina.
John Constable
John Constable (11. juni 1776 - 3. mart 1837) bio je jedan od najznačajnijih engleskih slikara iz perioda romantizma. Poznat je po pejzažima iz Dedham doline.
Iako su njegove slike danas među najvrijednijim u britanskoj umjetnosti, on nikada nije bio finansijski uspješan i nije postao član popularne britanske umjetnosti sve dok nije izabran na Kraljevskoj akademiji u dobi od 52. godine. On je prodao više slika u Francuskoj nego u svojoj rodnoj Engleskoj.
Život i djelo
Glavni izvor njegove inspiracije bila je priroda i odbacuje akademski način slikanja. Imao je veliki utjecaj na francuske pejzažiste (barbizonska škola) i slikare prirode romantizma. Po shvatanju i metodi rada Constable nagovještava dolazak impresionizma.
Ljubav i druge nečiste sile
Ljubav i druge nečiste sile je opera u dva čina mađarskog kompozitora Peter Eötvösa. Libreto za operu napisao je Kornél Hamvai. Opera je premijerno izvedena 10. augusta 2008. na Glyndebourne festivalu. Libreto se zasniva na romanu kolumbijskog književnika Gabriela Garcíe Márqueza, O ljubavi i drugim nečistim silama. Opera je rezultat saradnje Glyndebournea i BBC-a.
Patuljci (Gospodar prstenova)
mini|desno|200px|Patuljci: Peter Jacksonovo djelo The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring. Patuljci su imaginarna rasa iz Gospodara Prstenova. Valar Aule im je stvorio tijela i oblikovao Sedam Očeva Patuljaka, ali njima je istinski život podarila Iluvatarova moć. Sedam Očeva Patuljaka su se probudili u Prvom Dobu Zvijezda, nedugo poslije buđenja Vilenjaka. Bili su žilavi, hrabri, neustrašivi i otporni, a uz to i vješti rudari i zanatlije.
Ljubav i druge nečiste sile
Uloge
Na festivalu u Glyndebourneu izvedba je trajala 3 sata 50 minuta.
Patuljci (Gospodar prstenova)
Imali su sopstveni jezik i ljubomorno su ga čuvali. Trgovali su sa Noldorima, ali između dvije rase nije bilo većeg prijateljstva. Patuljci su se također borili protiv Melkorovih podanika: Orka, Vukodlaka i drugih. Patuljci Belegosta su se hrabro pokazali u Bici Nebrojenih Suza, jer su samo oni mogli da izdrže plameni dah zlih Zmajeva. Međutim, Patuljci Nogroda su željeli Silmarile i zbog toga su opljačkali kraljevstvo kralja Tingola, Lutijeninog oca, kada su saznali da je od Melkora oteo jedan Silmaril. Laikvendi su presreli te Patuljke i pobili ih. Nakon Rata Bijesnih, kada se Belerijand raspao i pao u more, nestala su i kraljevstva Nogrod i Belegost. Preživjeli Patuljci su otišli u Moriju. U Drugom dobu sunca osnovano je kraljevstvo Vilin kovača i Patuljci su trgovali sa njima.
Kada su Noldori iskovali Prstenove Moći, Patuljci su dobili njih sedam, ali nisu učestvovali u Posljednjoj Alijansi, već su zatvorili kapije Morije za strance. U Trećem Dobu Sunca, Patuljci Morije kopali su duboko i pohlepno i tako probudili jednog Balroga. Demon je otjerao Patuljke iz Morije. Patuljci su na sjeveru osnovali kraljevstvo Erebor. Jedan dio Patuljaka je osnovao naseobinu Gvozdenih Brda. Par godina kasnije, Patuljci su osnovali kraljevstvo Sivih planina, koje su postale čuvene po Patuljačkom zlatu. Međutim, ovo je privuklo pohlepne Hladne zmajeve koji su zauzeli to kraljevstvo. Još jedan zmaj,Smaug Zlatni je obuzet pohlepom došao u Erebor i otjerao Patuljke odatle. Patuljci su postali skitački narod bez doma. U ovom periodu kralja Daina ubili su Orci. Tako se poveo rat Patuljaka i Orka. Svi Patuljci su pretraživali sjever i ubijali Orke.
Torin Hrastoštit i Gandalf su smislili plan kako da ubiju Smauga i na kraju su uspjeli uz pomoć Hobita Bilba Baginsa. Za vrijeme Rata za Prsten Patuljci su se hrabro borili protiv Sauronovih slugu. Poslije Rata za Prsten, Patuljak Gimli je osnovao kraljevstvo u pećinama Helmovog Ponora.
Melodija
Melodija (grčki μελῳδία,melōidía, bos. pjevanje, pjesma) je niz tonova različite visine i trajanja u kombinaciji sa ritmom koji doživljavamo kao cjelinu. Melodije se često sastoje od muzičkih fraza ili motiva i obično se ponavljaju u cijeloj kompoziciji u različitim oblicima. Također se može opisati i kao melodijsko kretanje tonova ili intervala između tonova (pretežno zajedno ili odvojeno), njihovog opsega, melodijskog zapleta i raspleta, kontinuiteta i koherentnosti, kadence i oblika. Razlikuju se po svom karakteru, pa tako imamo postupne, skokovite melodije, većeg ili manjeg opsega. Tačnije objašnjenje ovog pojma, koje se odnosi na određena muzička razdoblja uobičajena kao i kod popularne muzike, melodija može biti u suprotnosti sa pratnjom ili u skladu sa harmonijom koju pruža. Melodija je obično u središtu pažnje slušaoca, sa ostalim muzičkim dijelovima koji pružaju pratnju.
Elementi
Bitni elementi bilo koje melodije su: trajanje, ton i kvalitet (boja glasa, tekstura i glasnoća). "Tako odvojene pojedinačne note koje sadrže trajanje, izmjene i kvalitet su u kombinaciji postajući muzička cjelina što je ono što slušalac obično prepoznaje. Svaka melodija ima svoj početak, sredinu i kraj s uzlaznim, silaznim i ​​horizontalnim kretanjima koje postaju melodijske linije. Melodijske linije kreču se malim koracima koji mogu biti veličine poput mikrotonova, a također mogu praviti skokove koji mogu biti veći od oktave. Najpjevljivije melodije su one kod kojih su koraci i skokovi u udobnom pjevačkom opsegu i vrijeme vrijednosti nota koristi ritam, koji odgovara tematskim ili emocionalnim osobinama pjesme. Note u melodijama se mogu pjevati ili svirati na veoma lagan ili "legato" način, ili se mogu svirati ili pjevati sa prekidima ili na "staccato" način. Konačno, melodija se može organizovati u nekoliko jediničnih obrazaca ili "fraza" koje završavaju melodijski obrazac u "kadenci" ili na kraju fraze.
Osobine melodije kroz historiju
mini|desno|200p|Primjer melodijskih linija iz "Violinske sonate" (BWV 1001) [[Johann Sebastian Bach|Johanna Sebastiana Bacha.]]
Kroz historiju muzike melodija je mijenjala svoj karakter, pa je naprimjer, za barokno razdoblje njena osnovna osobina bila motoričnost, u klasici simetrija, a u romantizmu raspjevanost i veliki opseg. Melodije u muzici kod većine evropskih zemalja napisanih prije 20. vijeka sadrže ponavljajuće "događaje, često periodične, na svim strukturalnim nivoima" i "ponavljanje trajanja i obrasce trajanja" koji su također važni u muzici 20. vijeka.
Dok u 20. vijeku ton objedinjuje "one aspekte zvuka koji su podijeljeni po visini ili dubini," u ranijoj muzici korišteni su gotovo isključivo tonovi koji su imali "stalne i lahko uočljive obrasce frekvencije." Kompozitori su za "upotrebu imali veći izbor raznih vrsta tonova nego što je to bio običaj u bilo kojem drugom historijskom razdoblju u zapadnoj muzici." Dok se još uvijek koriste materijali iz dijatonske skale, hromatske ljestvice i 12-tonske skale postaju u "širokoj upotrebi."
Melodije u 20. vijeku se sve više oslanjaju "na kvalitativne dimenzije", a s tim dimenzijama one "preuzimaju uloge koje u muzici prije 20. vijeka su gotovo isključivo bile namijenjene za tonove i ritam." Ovo znači da melodije postaju "element linijskog reda", a ne vrhunac "preovladavajućeg tona i ritmičkih oblika. Najbolji primjeri za ovo su tehnike muzičkog komponovanja "Klangfarbenmelodie" (bos. zvuk-boja-melodija) i "Musique concrète" (bos. konkretna muzika).
Epski film
mini| Italijanski film [[Cabiria (1914), jedan od najranijih poznatih epskih filmova]] Epski filmovi su stil snimanja filmova velikih razmjera, širokih obima i spektakla. Upotreba termina se vremenom mijenjala, ponekad označavajući filmski žanr, a ponekad jednostavno sinonim za visokobudžetno filmsko stvaralaštvo. Kao i epovi u klasičnom književnom smislu, često je fokusiran na herojski lik. Ambiciozna priroda epa pomaže da se izdvoji od drugih vrsta filmova kao što su muzički komad ili avanturistički film.
Epski historijski filmovi obično bi uzimali istorijski ili mitski događaj i dodavali ekstravagantno okruženje i raskošne kostime, praćene opsežnom muzičkom partiturom sa ansamblom, što bi ih svrstalo među najskuplje filmove za produkciju. Najčešći subjekti epskih filmova su kraljevske porodice i važne ličnosti iz različitih perioda svjetske historije.
Treći krstaški rat
Osamdesetih godina dvanaestog vijeka na historijskoj sceni se pojavio genijalni kurdski vođa Saladin. On je 1187. ponovo ujedinio Egipat i muslimanski Bliski Istok. U boju kod Tiberasa potukao je krstaše, oslobodio Jerusalem i osvojio sav ostatak kraljevstva. Nato su kršćani, da spase preostale države i ponovo osvoje Jeruzalem, organizirali i Treći krstaški rat.
Njemačko-rimski car Fridrih I Barbarossa uspio je proći kroz čitavu Evropu i Malu Aziju, ali se na kraju utopio na kupanju. Druga dva monarha, engleski Ričard I Lavljeg Srca i francuski Filip II, su sretno stigli na cilj i otpočeli neprijateljstva. Nakon dvije godine opsjedanja, 1191. zauzet je veliki obalni grad Akon, nakon čega su krstaši nastavili prema Jerusalemu. Ričardova vojska se sukobila sa Saladinovim snagama i porazila ih. Naređuje da se 3000 zarobljenika - od kojih su mnogi bili žene i djeca - izvede iz grada i zakolje. Neki su raskomadani, ne bi li pronašli progutane dragulje. Biskupi su davali blagoslove. "Nevjernički životi nemaju vrijednosti". Hroničar Ambroise, ushićeno piše: "Pobijeni su svi odreda. Neka je za to blagoslovljen Stvoritelj!"
Turci su bili odbačeni i prisiljeni na defanzivu, ali krstaši, razdirani nesuglasicama, nisu znali iskoristiti pobjedu. Mirovni ugovor iz 1192. priznao je Francima vlast nad obalom i dao kršćanskim hodočasnicima pravo posjeta Jerusalemu. Ipak je on i dalje ostao u turskim rukama. Krstaški ratovi nanijeli su mnogim krajevima velike patnje, a namjeravani cilj nisu postigli. Značajnije posljedice su imali za privredni, politički, kulturni i vjerski razvoj evropskih zemalja. Evropljani su se nedvojbeno upoznali s islamskom kulturom i naukom, svidjela su im se egzotična jela, svilene tkanine, sagovi i druga fina roba. Jedna od posljedica ovih ratova je porast antagonizma između katolika i pravoslavaca, te dakako između kršćana i muslimana.
Ventralna kila
Ventralna kila ili inciziona kila se sreće na mjestima slabosti nedovoljno zarasle hirurške rane. Zbog činjenice da se najčešće javlja u području bijele linije (linea alba) prilikom reza u središnjoj liniji naziva se ventralna kila (hernia ventralis). Ovo je jedna od kila (hernia) koju je najteže tretirati
Etiologija
Nastaju na mjestu operativnih rezova. Uzroci su loše zašivena rana, infekcija rane koja dovodi do popuštanja tkiva i naprezanja koja dovode do povećanog intraabdominalnog pritiska. Obično nastaju nakon fizičkog naprezanja, intenzivnijeg kašljanja ili kihanja, ili kod otežane defekacije ako pacijent ima tvrdu stolicu.
Najčešći uzroci za pojavu ventralne kile su:
Klinička slika
Manifestira se kao izbočenje trbušnog zida na mjestu reza ili u njegovoj blizini. Praktično se javljaju nakon svih operacija kod kojih imamo zarastanje zida trbuha čak i nakon malih incizija kao što su one kod laparoskopskih operacija. Mada se najčešće javljaju u središnjoj liniji mogu se javiti na bilo kojem mjestu na kojem je učinjen operativni rez. U nekim slučajevima ventralne kile mogu biti ogromne tako da se u njima nalazi dobar dio crijeva te u tim situacijama pokušaj rekonstrukcije trbušnog zida može dovesti do kompresije crijeva i povećanog intraabdominalnog pritiska te posljedične ishemije crijeva i podizanja dijafragme i otežanog disanja zbog smanjenog prostora u kojem se nalaze pluća.
Laparoskopska plastika trbušnog zida
Ovo je relativno nova metoda. Operacija se radi pomoću hirurških teleskopa i specijalnih instrumenata koji su napravljeni tako da prolaze kroz troakare koji su u stvari cijevi kroz koje prolaze instrumenti. Troakari se uvode u trbuh pomoću oštrog vodiča a nakon što se uspostavi pneumoperitoneum. Pneumoperitoneum se uspostavlja pomoću otvorene metode kod koje se napravi mali rez kroz koju se ubaci troakar ili pomoću Verresove igle kroz koju se ubacuje ugljen dioksid u trbuh. Mrežica se potom postavlja ili ispod peritoneuma ili direktno na peritoneum ako imamo mrežicu obloženu celulozom. Postoperativni bol je obično manji i oporavak je brži.
Komplikacije ventralne kile
Najvažnije komplikacije su nemogućnost redukcije (vraćanje kilnog sadržaja)i strangulacija (prekid krvne opskrbe nekog organa ili tkiva što za posljedicu može imati odumiranje tog tkiva ili organa sa infekcijom i sepsom)
Postoperativne komplikacije
Najčešće komplikacije su infekcije operativne rane, recidivi kile, tromboembolije, otežano disanje zbog podizanja dijafragme, sindrom trbušnog odjeljka i druge rjeđe komplikacije.
T-72
T-72 je naziv sovjetski glavni borbeni tenk koji se počeo proizvoditi 1971, a uveden je u vojnu upotrebu 1974 godine. Osim u Sovjetskom savezu proizvodio se po licenci u Poljskoj, Čehoslovačkoj, Jugoslaviji, Rumuniji, Indiji. Bio je napredniji tenk od tadašnjih tenkova kao što su američki M60 Patton, njemački Leopard 1, britanski Chieftain tenk.
Proizvodnja
Sedamdesetih godina prošlog vijeka T-72 se uvodi kao glavni borbeni tenk varšavskog pakta. Osim u varšavskom paktu tada se izvozio u Finsku, Indiju, Iran, Irak, Siriju, Jugoslaviju. Tenk se proizvodio po licenci u Poljskoj, Čehoslovačkoj za potrebe zemalja Varšavskog pakta. Ovi tenkovi su bili malo naprijedniji od tadašnjih tenkova sovjetske proizvodnje, ali sa tanjim oklopom. Poljski T-72G je imao znatno manji oklop u odnosi na standardni T-72 tenk Sovjetske armije (debljina oklopa na kupoli je bila 410 mm). Sovjetski T-72 tenkovi namijenjeni za izvoz van varšavskog pakta su bili znatno slabije opremljeni. Mnogi dijelovi sovjetske, poljske, čehoslovačke proizvodnje nisu se mogli proizvditi lokalno što je prestavljalo velik logistički problem.
Prije licencirane proizvodnje T-72 tenka u Jugoslaviji pod nazivom M84 Jugoslavija je kupila 92 komada T-72M tenka za vojna ispitivanja nakon čega se počeo serijski proizvoditi 1984 godine. Sovjetski savez od 1989 do 1990 godine je zbog embarga na uvoz oružja u Irak izvozio dijelove za iračku verziju T-72 tenka "Babilonski lav" koji se sastavljao u Iraku. Kasnije su se proizvodili modernije verzije ovog tenka: ruski T-90, poljski PT-91, kineski Tip 99. Bilo je nekoliko prototipa ovog tenka: rumunski TR-125, hrvatski M-95, srpski M-84AS.