cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ESCP Business School
Historija
Školu ESCP Evropa je 1. decembra 1819. godine osnovala grupa ekonomskih stručnjaka i poslovnih ljudi, uključujući ekonomistu Jean-Baptiste Say i trgovca Vital Roux. ESCP Evropa je bila prva poslovna škola u svijetu i to je razlog što se ova dva čovjeka mogu smatrati izumiteljima poslovne škole. Škola se temelji na modelu poznate Politehničke škole (École Polytechnique), ali je u svojim počecima bila mnogo skromnija, uglavnom zbog toga što nije bila finansijski podržana od strane države. ESCP Evropa je međunarodna škola od samog početka: klasa 1824. godine, sa ukupno 118 učenika, imala je oko 30 % stranaca, uključujući Špance, Brazilce, Holanđane, Nijemce, Portugalce i Amerikance. Učenje stranih jezika je bio ključni dio njenog prvog nastavnog plana i programa, koji je uključivao kurseve francuskog, engleskog, njemačkog i španskog. Udruženje alumnija je osnovano 1873. godine. ESCP Evropa je 1921. godine proslavila 100 godina postojanja u velikoj sali na Sorboni. Ova godišnjica je ranije bila odgođena zbog poslijeratne krize. Kampus ESCP Evrope u Velikoj Britaniji (ranije u Oxfordu, sada u Londonu) je otvoren 1974. godine, dok je kampus u Njemačkoj (ranije u Düsseldorfu, sada u Berlinu) otvoren 1975. godine. 1988. godine je osnovan kampus u Madridu u Španiji, a zatim je 2004. godine slijedio i kampus u Torinu u Italiji. Kampus u Düsseldorfu se preselio u Berlin 1984. godine. U 2005. godini ESCP Evropa je prešla iz Oxforda u London. Zgrada kampusa u Londonu je nekada bila New College Univerziteta u Londonu i Teološki fakultet Ujedinjene reformirane crkve. U 2011. godini ESCP Evropa je postala jedan od osnivačkih partnera Hesam-a, grupe poznatih institucija za istraživanje i visoko obrazovanje u oblasti društvenih i humanističkih nauka, sa strukturnim centrom na Univerzitetu Sorbona.
Master menadžmenta
Master menadžmenta je program za studente bez prethodnog iskustva koji upisuje strogo izabrane studente. Ovaj program služi kao primjer za dva vijeka staru, nekada francusku a sada evropsku poslovnu školu. Na ovom dvogodišnjem programu za opći menadžment studira preko 800 studenata. Program okuplja studente iz ukupno 70 zemalja. Studenti mogu studirati u Parizu, Londonu, Berlinu, Madridu i Torinu, ili na nekoj od oko 100 partnerskih institucija. U sklopu programa općeg menadžmenta, oni imaju mogućnost da izaberu preko 20 specijalizacija i više od 150 izbornih predmeta. Oni mogu da ispune uslove za dobijanje tri različite diplome.
MEB – Master in European Business
MEB (Master in European Business / master za evropsko poslovanje) su jednogodišnje poslijediplomske studije za redovne studente općeg menadžmenta, zasnovane na planu i programu mastera poslovne administracije i sa komparativnim pristupom. Studije su namijenjene svršenim studentima koji imaju diplome sa odličnom ocjenom na diplomskom ispitu koje se ne odnose na poslovanje (npr. pravo, inženjerstvo, prirodne nauke, humanističke nauke, medicina). Preporučuje se poslijediplomsko profesionalno iskustvo od oko dvije do tri godine. Studije su međunarodnog karaktera koje okupljaju studente iz 40 različitih zemalja u pet kampusa, gdje studenti jedne države ne predstavljaju više od 15% cjelokupne klase.
Pustinja
250px|mini|Pješčane dine u pustinji Rub al-Kali, Arapsko poluostrvo 250px|mini|Pustinja [[Atacama]]
Pustinja je područje koje zbog velike oskudice vlage nema razvijenog vegetacionog pokrivača. Iako su pustinje poznate po slaboj prisutnosti života, one zapravo pružaju utočište mnogim živim bićima koja obično ostaju sakrivena (posebno tokom dnevnog svjetla) kako bi sačuvala vlagu. Približno jednu trećinu Zemljinog kopna čine pustinje.
Pustinjski krajolici imaju neke zajedničke karakteristike. Pustinjsko tlo često je sastavljeno većinom od pijeska, pa mogu biti prisutne i pješčane dine. Izgledi stjenovitog terena su tipični i odražavaju minimalan razvoj tla te razasutost vegetacije. Najniži dijelovi zemlje mogu biti ravnice pokrivene solju. Eolski (djelovanjem vjetra) procesi su glavni faktori u oblikovanju pustinjskih pejzaža.
Pustinje ponekad sadrže vrijedna ležišta minerala koja su se oblikovala u aridnoj okolini ili su bila izložena eroziji. S obzirom da su pustinje suha područja, one su idealna mjesta za očuvanje fosila i ljudskih rukotvorina.
U Köppenovoj klasifikaciji klime pustinjska klima označena je kao BW.
Većina se klasifikacija pustinja temelji na kombinaciji broja kišovitih dana, ukupne količine godišnjih padavina, temperature, vlažnosti ili ostalih faktora. Peveril Meigs je 1953. godine podijelio pustinjska područja na Zemlji u tri kategorije prema količini primljenih oborina. U tom sada široko prihvaćenom sistemu ekstremno aridne zemlje imaju najmanje 12 uzastopnih mjeseci bez padavina, aridne zemlje imaju manje od 250 milimetara godišnje, a semiaridne zemlje imaju srednju godišnju količinu padavina između 250 i 500 milimetara. Aridne i ekstremno aridne zemlje čine pustinje, dok se semiaridni travnjaci općenito odnose na stepe.
Ipak sama aridnost ne može omogućiti pouzdan opis šta je to pustinja. Naprimjer Phoenix u Arizoni primi manje od 250 milimetara padavina godišnje te se odmah vidi da je smješten u pustinji. Gorje Brooks na Aljasci također primi manje od 250 milimetara padavina godišnje, ali se ipak ne prepoznaje kao pustinjsko područje.
Razlika leži u nečemu nazvanom "potencijalna evapotranspiracija." Evapotranspiracija je složen proces sastavljen od gubitka vode kroz atmosfersko isparavanje i isparivog gubitka vode kroz životne procese biljaka. Potencijalna evapotranspiracija je dakle količina vode koja bi mogla ispariti u bilo kojem području. Tucson u Arizoni prima oko 300 milimetara kiše godišnje, a ipak bi godišnje moglo ispariti oko 2500 milimetara vode. Drugim riječima, oko 8 puta više vode moglo bi ispariti iz područja nego što je stvarno padne. Stope evapotranspiracije u područjima poput Aljaske su mnogo niže, pa dok ta područja primaju minimalnu količinu padavina, ona bi trebala biti označena kao posebnost u jednostavnoj definiciji pustinje: mjesto gdje isparavanje prelazi količinu padavina.
Stoga postoje različiti oblici pustinja. Hladne pustinje mogu biti pokrivene snijegom; takva mjesta ne primaju mnogo oborina, a ono što padne ostaje smrznuto u snježnom pokrivaču; takve se pustinje obično odnose na područja prekrivena tundrom ako postoji kratko razdoblje s temperaturama iznad smrzavanja, ili na ledenu kapu ako temperatura ostaje ispod tačke smrzavanja tokom cijele godine ostavljajući tako zemlju gotovo potpuno beživotnu.
Većina nepolarnih pustinja su vruća područja zbog malih količina vode. Voda ima rashlađujući ili barem ublažavajući učinak u okolinama gdje je ima u izobilju. U nekim dijelovima svijeta pustinje su nastale efektom kišne sjene u kojoj zračne mase gube većinu svoje vlage dok se kreću preko planinskog lanca. Ostala su područja aridna zbog vrlo velikih udaljenosti od najbližih dostupnih izvora vlage (u nekim dijelovima u unutrašnjosti kontinenata na umjerenim širinama, posebice u Aziji).
Pustinje se također svrstavaju po svojem geografskom položaju i prevladavajućem vremenskom podneblju na pustinje pasatnih vjetrova, pustinje umjerenih širina, pustinje kišne sjene, obalne, monsunske i polarne pustinje. Nekadašnje pustinje koje se danas nalaze u nearidnim okolinama nazivaju se paleopustinje, dok se ekstraterestričke pustinje nalaze na drugim planetima.
Pula
Pula grad je u Hrvatskoj, u Istarskoj županiji.
Pustinja
Pustinje pasatnih vjetrova ili pustinje suptropskih širina nalaze se u dva pojasa s obje strane ekvatora. U tom području pušu pasati koji se zagriju dok se kreću od konjskih širina prema ekvatoru. Ti suhi vjetrovi raspršuju oblačni pokrivač dopuštajući sve većoj količini sunčevog svijetla da zagrije zemlju. Većina glavnih svjetskih pustinja leži upravo u područjima koje prelaze pasati. Najveća i najvruća (57 °C) pustinja na svijetu, Sahara u sjevernoj Africi, tipična je pustinja pasatnih vjetrova.
Pula
Geografski položaj
Pula leži na jugozapadnom području istarskog poluostrva u dobro zaštićenom zaljevu i najveći je grad u Istri.
Pustinja
Pustinje umjerenih širina nalaze se između 30° i 50° sjeverne i južne geografske širine u smjeru polova suptropskih područja višeg tlaka zraka. Te pustinje su u unutrašnjim razvođima daleko od okeana pa imaju širok raspon godišnjih temperatura. Sonorska pustinja na jugozapadu Sjeverne Amerike tipična je pustinja umjerenih širina. Još je jedan primjer Pustinja Tengger u Kini.
Pula
Geografski položaj
Poznata je, kao i ostatak regije, po svojoj blagoj klimi, mirnom moru i netaknutoj prirodi. Grad ima dugu tradiciju vinarstva, ribarstva, brodogradnje i turizma, a ujedno je i tranzitna luka. Pula je administrativni centar Istre još od rimskog doba. Danas u užem gradskom području živi oko 67.000 stanovnika, no područje koje mu dnevno gravitira, a spletom okolnosti nije i administrativno uključeno u sastav grada, iako, zapravo, čini njegov sastavni dio, broji više od 100.000 stanovnika. Svrstava ga to, nakon Zagreba, Splita, Rijeke i Osijeka na peto mjesto po broju stanovnika među hrvatskim gradovima.
Pustinja
Pustinje kišne sjene nastaju zbog visokih planinskih lanaca koji sprječavaju vlagom bogate oblake da dosegnu područja u zavjetrini ili zaštićenu stranu planinskog lanca. Dok se zrak diže uz planinu, voda se iz oblaka naglo obori pa zrak gubi svoj sadržaj vlage. Pustinja nastaje u zavjetrinskoj "sjeni" planinskog lanca. Primjeri takvih pustinja su Judejska pustinja u Izraelu i Palestini, Velika zavala na zapadu Sjedinjenih Američkih Država i dio doline Antelope u pustinji Mojave, poznatoj i pod imenom Visoka pustinja, na jugu Kalifornije.
Pula
Historija
mini|lijevo|300px|Karta Pule iz 1584 Najranija historija Pule počinje u 5. vijeku p. n. e. kada je zabilježena najranija stalna naseobina. Grad su osnovali ilirsko pleme Histra, najstarije stanovništvo koje je prebivalo u Istri. U 1. vijeku podignuta je značajna rimska naseobina (Colonia Pietas Iulia Pola). Nakon pada Zapadnog Rimskog Carstva, gradom su vladali Ostrogoti, Bizantinci, Franci i Mlečani. U 7. vijeku zabilježen je prvi dolazak Slavena na ova područja. Daljnja historija grada nastavila je odražavati njegovoj položaj i značenje, posebice onaj u regiji, u krojenju granica među evropskim silama. Italijanski pjesnik Dante Alighieri spominje Pulu u svojoj Božanskoj komediji: "Come a Pola, presso del Carnaro ch'Italia chiude e i suoi termini bagna" (... i ko što su (grobne rake) kod Pule, blizu žala, gdje Kvarner među Italije pere, ...; Pakao IX, 113-114). Iako je u Danteovo vrijeme političko ujedinjenje Italije bilo pusti san, ovaj citat je važan jer se u njemu po prvi put pojavilo pitanje istočne granice, a podržavao je i kasnije opravdanje italijanskih težnji na regiju. Pula i Istra su došle pod austrijsku vlast 1848, te su postale dijelom Austro-Ugarskog Carstva pripojene "Küstenlandu". Tokom tog razdoblja velika prirodna pulska luka postala je mjesto austrijske glavne pomorske baze i glavno središte brodogradnje. Ostrvo Lošinj južno od Pule postao je ljetna odmorišna rezidencija austrijske kraljevske porodice Habsburg. Nakon propasti Austro-Ugarske 1918, Pula je uz cijelu Istru postala dijelom Italije čija je vlast trajala do kraja Drugog svjetskog rata. Nekoliko godina nakon rata Pulom su upravljali Ujedinjeni narodi zajedno s američkim vojnim snagama. U to vrijeme Istra je bila podijeljena na okupacijske zone sve do ujedinjenja s ostatkom Hrvatske u granicama Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije. Gotovo svi građani italijanskog porijekla koji su činili 90% stanovništva napustili su grad kada je potpao pod Jugoslaviju. Posljedica tome bilo je mijenjanje službenog naziva u Pulu. Od propasti SFRJ, Pula i Istra postali su dijelovi moderne Hrvatske.
Pustinja
Obalne pustinje općenito su smještene na zapadnim krajevima kontinenata blizu Rakove i Jarčeve obratnice. One su pod utjecajem hladnih morskih struja koje se kreću paralelno uz obalu. Budući da pasati prevladavaju u sistemima lokalnih vjetrova, te su pustinje manje stabilne od ostalih pustinja. Zimske magle, koje nastaju zbog hladnih morskih struja, često prekriju obalne pustinje sprječavajući sunčevo zračenje. Obalne su pustinje relativno kompleksne jer su pod utjecajem terestričkih, okeanskih i atmosferskih sistema. Jedna od obalnih pustinja, Atacama u Južnoj Americi, najsuša je pustinja na Zemlji. U Atacami se rijetko može izmjeriti 1 milimetar ili više oborina jednom u svakih 5-20 godina. Ostale obalne pustinje čine Sechura u Južnoj Americi, pustinja Baja California u Sjevernoj Americi, Atlantska obalna pustinja i Namib u Africi.
IC 1387
IC 1387 (također poznat kao MCG 0-54-26 i PGC 66851) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 257 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodolija. Najveći prečnik je 0,40 (30 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (22 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 6. novembra 1891. godine.
Rafting Tarom
Turistički rafting rijekom Tarom počeo je 1964. godine sa proširenjem programa turističkog splavarenja, što se do tada povremeno radilo, samo na rijeci Drini, drvenim splavovima. link=https://bs.wikipedia.org/wiki/Datoteka:Rafting_Tara.jpg|desno|mini|250x250piksel|Rafting Tara
Pustinja
Srpaste su dine uobičajene u obalnim pustinjama kao što je Namib s prevladavajućim kopnenim vjetrovima.
IC 1387
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Rafting Tarom
Kanjonom rijeke Tare vršeno je samo transportovanje balvana sve do 1970. godine iz nepristupačnih dijelova kanjona. Danas je rafting na Tari spoj avanture i odmora. S obzirom na atraktivnost, rafting na Tari je kategoriziran od III-IV stepena (prema međunarodnoj ljestvici kategorizacije rijeka), što Taru svrstava u sam vrh najatraktivnijih rijeka na svijetu, zajedno s Coloradom i Zambezijem.
Tara je plovna dužinom od 95 km. Njen najuzbudljiviji dio je u posljednjih 20 km, od mjesta zvanog Brštanovica, do spoja s Pivom gdje se od ove dvije rijeke formira Drina. To je i prirodna granica između Bosne i Hercegovine i Crne Gore. U ovom dijelu nalazi se preko 20 lijepih, uzbudljivih i najvećih bukova. U donjim dijelovima Tare izdvajaju se tzv. Manita Vrela, koja se sa visine od oko 20m obrušavaju na Taru i vodopad Šipčanica.
Pula
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Pula.
Pustinja
"Monsun," potiče od arapske riječi za "godišnje doba", a označava sistem vjetrova s izraženom periodičkom promjenom smjera. Monsuni nastaju kao posljedica temperaturne razlike između kontinenata i okeana. Jugoistočni pasati u Indijskom okeanu, primjerice, stvaraju teške ljetne kiše u Indiji dok se kreću prema obali. Dok monsun prelazi Indiju, gubi vlagu na istočnim obroncima gorja Aravalli. Pustinja Thar (Velika indijska pustinja) i pustinja Cholistan u Pakistanu dijelovi su monsunske pustinje koja se nalazi zapadno od tog lanca.
Rafting Tarom
Trajanje raftinga ovisi o visini vode, vremenskim uvjetima i broju posade u čamcu. Tokom godine rijeka Tara ima varijacije u nivou i visini vodostaja. U maju, kada je vodostaj najviši, spuštanje traje oko 45 minuta, a u augustu i septembru 3-4 sata. Rafting se obavlja gumenim čamcima, specijalno rađenim za "divlje" vode, kapaciteta od 8 do 10 osoba. Turisti koji dolaze na rafting dobijaju opremu za rafting: neoprensko odijelo, čizme, pojas za spašavanje, kacige i veslo, a u slučaju kiše dobijaju kabanice. Važnu ulogu u raftingu igra skiper, osoba koja upravlja čamcem, koja je i vodič raftinga. Skiperi su prošli obuku i certificirani su od Međunarodne federacije za rafting (IRF).
Pustinja
Planinske pustinje su aridna mjesta na velikim visinama. Najistaknutiji primjer nalazi se sjeverno od Himalaja, u dijelovima kunlunskih planina i Tibetske visoravni. Mnoga mjesta u tom području nalaze se na visinama koje prelaze 3.000 metara pa im termalni režim može biti hemiborealan ili čak borealan. Takva mjesta svoju ogromnu aridnost (prosječna godišnja količina padavina često je manja od 40 mm) duguju velikoj udaljenosti od najbližih dostupnih izvora vlage. mini|215px|Snimka Sahare, najveće pustinje na svijetu
Rafting Tarom
Prije samog starta, skiper održava kratki kurs o raftingu. Tokom raftinga turisti mogu nositi foto-aparate i kamere koji se čuvaju u posebnim hermetički zatvorenim kesama ili spremnicima. Na najatraktivnijim mjestima pauze se uzimaju za fotografije i osvježenja.
Pula
Grad Pula
Napomena: ''Nastao iz stare općine Pula. U 1857. i 1869. sadrži dio podataka općine Ližnjan, u 1857., 1869. i 1921. dio podataka općine Fažana, a do 1991. i dio podataka općine Medulin.''
Pustinja
Polarne pustinje su prostori s godišnjom količinom oborina manjom od 250 milimetara te srednjom temperaturom najtoplijeg mjeseca manjom od 10 °C. Polarne pustinje na Zemlji pokrivaju skoro 5 miliona kvadratnih kilometara i većinom su ravnice s kamenom ili šljunčanom podlogom. U tim pustinjama istaknuta obilježja nisu pješčane nego snježne dine koje se obično javljaju u područjima gdje su oborine lokalno obilnije. Temperaturne razlike u polarnim pustinjama često prelaze tačku ledišta vode. Te "smrzavajuće-otapajuće" alternacije oblikuju modelirane teksture na tlu veličine i do 5 metara u promjeru.
Rafting Tarom
Reference
<references group="Rafting Tara" responsive="" />
Pula
Pula (naseljeno mjesto)
Napomena: ''Od 1880. do 1910. iskazivano pod imenom Pulj. U 1857. i 1869. sadrži podatke za naselje Jadreški (općina Ližnjan) i za bivše naselje Štinjan koje je od 1857. do 1948. iskazivano kao naselje. U 1857., 1869. i 1921. dio podataka sadržan je u naselju Fažana (općina Fažana). U 2001. smanjeno izdvajanjem naselja Pješčana Uvala, Valbonaša, Vinkuran i Vintijan (sva u općini Medulin). Do 1991. sadrži podatke za naselja Pješčana Uvala i Valbonaša (oba u općini Medulin). U 1857., 1869., 1921., 1981. i 1991. sadrži podatke za naselja Vinkuran i Vintijan (oba u općini Medulin), a u 1910. sadrži podatke za naselje Vintijan.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Pula je imalo 62.378 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Pustinja
Definirajući pustinju samo nedostatkom oborina radije nego također zahtjevati i eolska obilježja, svrstava suštinski sva poznata ekstraterestrička tijela kao takva. Jedino poznato tijelo za koje se smatra da ima veliku mogućnost padavina je Titan, Saturnov mjesec. On nema tekuću vodu već je umjesto toga moguće da ima jezera tekućeg metana i ugljikovodika.
Pula
Gradski kvartovi
Arena, Busoler, Centar, Dolinka, Fižela, Gregovica, Ilirija (ind.zona), Kaštanjer, Kaštel, Monte Ghiro (groblje), Monte Magno, Monte Zaro, Monte Šerpo, Monvidal, Padulj, Pješčana Uvala, Punta, Stoja, Sisplac (Streljana), Šijana, Šikići, Šišansko naselje, Škatari, Štinjan, Šurida, Tivoli, Valdebek, Valelunga, Valkane, Valsaline, Valmade, Valvidal, Veli Vrh, Vergarola, Veruda, Veruda Porat, Verudela, Vidikovac, Zelenika.
Pustinja
Pijesak pokriva samo oko 20 posto Zemljinih pustinja. Većina pijeska nalazi se u pješčanim pokrivačima i pješčanim morima—ogromna područja valovitih dina koje nalikuju na morske valove "smrznute" u trenutku vremena.
Pula
Znamenitosti
mini|desno|250px|Pulska arena Grad je najpoznatiji po svojim sačuvanim antičkim rimskim građevinama od kojih je najpoznatiji amfiteatar iz prvog vijeka, šesti po veličini u svijetu, a popularno zvan Arena. Jedan je od najbolje sačuvanih amfiteatara iz antike te se još danas koristi tokom ljetnih filmskih festivala i raznih kulturnih priredbi. Druge dvije značajne i dobro očuvane građevine jesu trijumfalni luk, Slavoluk Sergijevaca. Poznat je i Augustov hram iz 1. vijeka, koji je izgrađen po naredbi rimskog cara Augusta. Još se uvijek može šetati kroz staru gradsku četvrt s uskim ulicama išaranim sa srednjovjekovnim i renesansnim zgradama, a popločene antičkim rimskim pločama.
Pustinja
Skoro 100 posto pustinjskih površina su ravnice gdje je eolska deflacija—odnošenje vjetrom fino zrnatog materijala—izložila slobodan šljunak koji se sastoji od malih oblutaka s povremenim krupnijim šljunkom.
Pula
Kultura
Kao rezultat svoje bogate političke historije, Pula je grad s kulturnom mješavinom ljudi i jezika s Mediterana i srednje Evrope, iz antike i savremenosti. Pulska arhitektura odražava te historijske slojeve. Stanovnici obično govore strane jezike, posebno italijanski, a često i njemački i engleski. 1904 i 1905 irski pisac James Joyce živio je, radio i pisao u Puli. U isto vrijeme na Brijunskim ostrvima je radio liječnik i mikrobiolog Robert Koch.
Pustinja
Preostale površine aridnih zemalja sastavljene su od izloženih izbijanja kamene podloge, pustinjskih tla i fluvijalnih taloženja koje uključuju aluvijalne fenove, slanjače, pustinjska jezera i oaze. Izbijanja kamene podloge obično se javljaju kao malene planine okružene ekstenzivnim erozijskim ravnima.
Pula
Promet
mini|desno|250px|Željeznička stanica u Puli Pula ima međunarodni aerodrom koji ponovo postaje jako prometno središte. Prije 1990 godine pulski je aerodrom imao više od 700.000 putnika godišnje. Obližnji međunarodni aerodromi su Trst, Rijeka, Ljubljana i Zagreb.
Željeznički promet je danas u Puli slabo razvijen, izuzev kantonalnog željezničkog prijevoza kojim se u Pulu i obrnuto iz velikog dijela Istre svakodnevno vozi priličan broj putnika (Pula-Lupoglav). Razlog tome je činjenica da Pula nije neposredno povezana s ostatkom hrvatskog sistema željeznica, već se u druge dijelove Hrvatske mora putovati preko Slovenije. Planirana gradnja željezničkog tunela kroz Učku trebala bi doskočiti i tom problemu. Istočnim krakom Istarskog ipsilona spojena je na mrežu hrvatskih autocesta, a zapadnim krakom iste poluautoceste izravno je spojena sa slovenskim autocestama, dakle, čitavim sistemom autocesta EU. U toku je širenje Istarskog ipsilona u puni profil autoceste.
Pustinja
Oaze su životom bogati prostori u kojima se voda doprema izvorima, bunarima ili navodnjavanjem. Mnoge su oaze umjetne. One su često jedina mjesta u pustinjama koja podržavaju usjeve i stalno nastanjivanje.
Pula
Poznati stanovnici
Sergio Blažić - pjevač
Pustinja
Tla oblikovana u aridnim područjima pretežito su mineralna (klasificirana kao aridisoli) s malim organskim sadržajem poput soli. Uzastopna akumulacija vode u nekim tlima uzrokuje stvaranje različitih slanih slojeva. Kalcij karbonat koji se taloži otapanjem može povezati pijesak i šljunak u tvrde slojeve nazvane "kalcret" koji oblikuju slojeve debele i do 50 metara.
Kališe je sloj crvenkasto-smeđe do bijele boje koji se nalazi u mnogim pustinjskim područjima. Kališe se obično pojavljuje u obliku gruda ili kao prevlaka na mineralnim zrnima oblikovanim složenom interakcijom vode i ugljik dioksida kojeg oslobađaje korijenje biljaka ili raspadajući organski materijal.
Većina pustinjskih biljaka su kserofiti, tj. podnose sušu i slanost. Neke biljke pohranjuju vodu u svojim listovima, korijenju i stabljikama. Druge pustinjske biljke imaju dugo cjevasto korijenje koje prodire kroz vodenu plohu, učvršćuje tlo i kontrolira eroziju. Stabljike i listovi nekih biljaka smanjuju brzinu pješčanih vjetrova te štite tlo od erozije.
Za pustinje je tipično da imaju biljni pokrivač koji je razasut i veoma različit. Sonorska pustinja na američkom jugozapadu ima najsloženiju pustinjsku vegetaciju na Zemlji. Veliki saguaro kaktusi pružaju utočište za pustinjske ptice te imaju ulogu pustinjskih "stabala". Saguaro raste polahko ali može doživjeti 200 godina. Kada su stari 9 godina, visoki su oko 15 centimetara. Nakon 75 godina kaktusi razvijaju svoje prve grane. Kada su potpuno narasli, saguaro kaktusi dosežu visinu od 15 metara i težinu od 10 tona. Veliki broj saguaro kaktusa nalazi se u Sonorskoj pustinji te pojačavaju opći dojam pustinja kao kaktusom bogatih zemalja.
Iako se za kaktuse često misli da su karakteristične pustinjske biljke, postoje i druge vrste biljaka koje su se dobro prilagodile aridnoj okolini. U te se biljke ubrajaju porodica graška i suncokreta. Hladne pustinje kao dominantnu vegetaciju imaju trave i grmlje.
Kiša u pustinjama pada povremeno, a pustinjske su oluje često silovite. U Sahari je izmjereno da je jednom palo 44 milimetara kiše u vremenu od 3 sata. Velike saharske oluje mogu donijeti 1 milimetar po minuti. Obično se suhi riječni tokovi, nazvani arroyo ili vadi, mogu brzo napuniti nakon obilnih kiša, pa nastale bujice čine ta korita opasnima.
Iako u pustinjama padne malo kiše, one primaju vodu koju zemlja ne može upiti iz jednodnevnih ili kratkotrajnih korita koja se pune kišom i snijegom s obližnjih gora. Ti tokovi pune korita gustim blatnim muljem te obično prenose popriličnu količinu sedimenta na dan ili dva. Iako se većina pustinja nalazi u zavalama sa zatvorenim ili unutrašnjim otjecanjem, kroz nekoliko pustinja prolaze 'egzotične' rijeke koje odvode vlastitu vodu izvan pustinje. Takve rijeke prodiru kroz tla i isparavaju ogromne količine vode na svojem putovanju kroz pustinje, ali ipak njihovi obujmi zadržavaju svoj kontinuitet. Rijeke Nil, Colorado i Žuta rijeka jesu egzotične rijeke koje teku kroz pustinje da dostave svoje sedimente do mora.
Jezera nastaju ondje gdje ima dovoljno kiše ili otopljene vode u unutrašnjim slijevovima. Pustinjska su jezera općenito plitka, privremena i slana. Budući da su ta jezera plitka te imaju maleni nagib dna, žestina vjetra može uzrokovati da se jezerske vode kreću preko mnogo kvadratnih kilometara. Kada se jezera osuše iza njih ostaje slana kora ili hardpan. Ravna površina sastavljena od gline, blata ili pijeska obavijenog korom soli naziva se slanjača. U sjevernoameričkim pustinjama postoje više od stotinu slanjača. Mnoge su ostatci velikih jezera koja su postojala tokom zadnjeg ledenog doba prije oko 12.000 godina. Jezero Bonneville je tokom ledenog doba bilo veličine 52.000 kvadratnih kilometara i dubine 300 metara u Utahu, Nevadi i Idahou. Danas ostaci jezera Bonneville uključuju Veliko slano jezero u Utahu, jezero Utah i jezero Sevier. Budući da su slanjače aridni reljefni oblici iz vlažnije prošlosti, one sadrže korisne tragove u proučavanju klimatskih promjena.
Ravni tereni hardpana i slanjača čine ih savršenim stazama za utrke i prirodnim uzletištima za avione i svemirske brodove. Brzinski rekordi terenskih vozila postavljeni su na Bonneville Speedwayju, stazi za utrke smještenoj na hardpanu Velikog slanog jezera. Space shuttleovi prizemljuju na slanjači jezera Rogers u Edwards Air Force Base u Kaliforniji.
U aridnim zemljama kao posljedica utjecaja klime javljaju se geološki procesi koji su oblikovali, poboljšali ili sačuvali neka mineralna ležišta. Podzemna voda ispire mineralne rude i ponovno ih taloži u područjima blizu nivoa podzemne vode. Taj proces ispiranja koncentrira minerale u rudu koja se može iskopavati.
Isparavanje u aridnim zemljama povećava mineralnu akumulaciju u pustinjskim jezerima. Slanjače također mogu biti izvori mineralnih ležišta oblikovanih isparavanjem. Isparavanje vode u zatvorenim slijevovima taloži minerale poput gipsa, različitih soli (uključujući natrij nitrat i natrij hlorid) i borata. Minerali koji se oblikuju u isparavajućim ležištima zavise od sastava i temperature slanih voda u vrijeme taloženja.
Značajni se isparavajući izvori javljaju u pustinjama Velike zavale u SAD-u. Mineralna ležišta su se proslavila zahvaljujući "timovima s 20 mula" koji su nekad od Doline smrti do željeznice vukli vagone natovarene boraksom. Bor, nastao od boraksa i isparavanjem borata, bitan je sastojak u proizvodnji stakla, keramike, glazura, poljoprivrednih hemikalija, omekšivača vode te u farmaceutici u proizvodnji lijekova. Borati se iskopavaju iz isparavajućih ležišta kod jezera Searles u Kaliforniji te drugim pustinjskim mjestima. Ukupna vrijednost hemikalija proizvedenih iz jezera Searles znatno prelazi vrijednost od 1 milijarde US$.
Pustinja Atacama u Južnoj Americi jedinstvena je među svjetskim pustinjama po svojem velikom izobilju mineralnih soli. Od sredine 19. vijeka u Atacami se iskopava natrij nitrat koji služi za proizvodnju eksploziva i gnojiva. Tokom Prvog svjetskog rata iskopano je skoro 3 miliona tona natrij nitrata.
Vrijedni minerali smješteni u aridnim zemljama uključuju bakar u Sjedinjenim Državama, Čileu, Peruu i Iranu; željezo, olovo i cink u Australiji; hromit u Turskoj; zlato, srebro i ležišta uranija u Australiji i Sjedinjenim Američkim Državama. Nemetalni mineralni izvori i stijene kao što su berilij, tinjac, litij, glina, plavućac i troska također se javljaju u aridnim područjima. Natrij karbonat, sulfat, borat, nitrat, litij, brom, jod, kalcij i spojevi stroncija se nalaze u sedimentima i slanim vodama blizu površine koje su oblikovane isparavanjem unutrašnjih vodenih površina, često tokom nedavnih geoloških vremena.
Neka od najbogatijih područja naftom na Zemlji nalaze se u aridnim i semiaridnim područjima Afrike i Srednjeg istoka, iako su naftna polja izvorno oblikovana u morskoj plićini. Nedavna klimatska promjena smjestila je te rezerve u aridnu okolinu.
Ipak se pretpostavlja da su ostale naftne rezerve eolskog postanka pa se i danas nalaze u humidnim područjima. Rotliegendes, spremnik ugljikovodika u Sjevernom moru, povezan je s ekstenzivnim isparenim ležištima. Većina glavnih američkih izvora ugljikovodika možda dolaze iz eolskih pijesaka. Stari slojevi aluvijalnog fena također mogu biti spremnici ugljikovodika.
Pustinjski predjeli imaju neke zajedničke karakteristike. Tlo u pustinjama je najčešće sastavljeno od pijeska ili u manjem broju slučajeva od kamena. Pustinje najčešće karakteriše nedostatak vegetacije.
Počitelj
Počitelj je naseljeno mjesto u gradu Čapljini, Bosna i Hercegovina. Počitelj je historijsko naselje orijentalno-mediteranskog karaktera smješteno u dolini rijeke Neretve i jedna od najljepših kulturno-historijskih cjelina u Bosni i Hercegovini.
Porijeklo imena
Ime Počitelj ukazuje na arhaično porijeklo. Etimologija imena Počitelj nije riješena. Jedni smatraju da je ime Počitelj izvedeno od glagola počivati; drugi da je ime kastelana toga grada dalo gradu ime Počitelj; treći da su učeni ljudi 'poštovana gospoda' uslovili ime Počitelja; četvrti da se porijeklo imena Počitelja treba tražiti u hungarizmu 'čitelj', italijanski 'cittadela', kao izrazu za grad, utvrdu; peti da se radi o glagolu čitati, ... Po svemu, čini se da će pronalaženje rješenja za porijeklo imena Počitelja i dalje zaokupljati interes javnosti i struke.
Počitelj u srednjem vijeku
Počitelj predstavlja tvrđavu koja potječe iz srednjega vijeka. Nalazi se uz lijevu obalu rijeke Neretve kod Čapljine. Utvrda je štitila ulaz u dolinu donje Neretve na putu iz Drijeva prema Bišću. Prvi put se Počitelj navodi u povelji za vojvodu Stjepana Vukčića 1444. (Posichell, Vdobranah castello con lo contato). Kasnije je pomenut 1448 (castrum Beczitel) i 1454. (civitate Pozitell cum pertinentiis suis).
Dugo vremena pogrešno se smatralo da je u Počitelju bilo bosansko kraljevsko brodogradilište u 14. vijeku. Čuveni drugi novi grad kojeg je Tvrtko I. Kotromanić gradio 1383. u primorju zvao se Brštanik. On je pogrešno smještan kod Počitelja pa je i određena aktivnost oko Tvrtkovog brodogradilišta, a i prodaje soli, dovođena u vezu sa Počiteljem. Kasnije su historičari dokazali da je Brštanik bio dalje od Počitelja, pa je sve ostalo što se povezivalo za Počitelj ostalo bez ikakvoga osnova. Uprkos tome i danas se može pročitati u literaturi da je Počitelj zidao Tvrtko 1383, i da je tu bilo brodogradilište. Počitelj je imao značajnu ulogu u sukobima sa Osmanlijama.
Počitelj u novom vijeku
Ovaj hercegovački gradić na živopisnoj obali Neretve izgrađuje se intenzivno od druge polovine 16. vijeka kroz plodonosno ukrštanje dviju graditeljskih tradicija - orijentalne i mediteranske. Sve do naših dana bilo je sačuvano to graditeljsko kulturno blago - Šišman Ibrahim-pašina džamija, Počiteljska sahat-kula, medresa, hamam, han, kuća Gavrankapetanovića.
U januaru 2003. historijsko gradsko područje Počitelja proglašeno je nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine.
Heidelberg
Heidelberg je grad u njemačkoj pokrajini Baden-Württemberg. Prema podacima iz 2006, grad je imao preko 140.000 stanovnika, koji žive unutar područja grada od oko 109 km2. Peti je po broju stanovnika u Baden-Württembergu. Grad Heidelberg ima vlastiti administrativni distrikt, dok ruralna područja oko grada pripadaju zasebnom okrugu Rhein-Neckar (Rhein-Neckar Kreis), kojem je sjedište u samom gradu Heidelbergu.
Kroz Heidelberg protiče rijeka Neckar, na mjestu gdje ona napušta usku, strmu dolinu i ulazi u prostranu dolinu rijeke Rajne, u koju se ulijeva kod Mannheima, 20 km sjeverozapadno od Heidelberga. Heidelberg je dio gusto naseljenog područja poznatog i kao "rajnsko-nekarski trougao".
Historija
Dokazi o naseljenosti ovog područja sežu do davne prahistorije, što se vidi u otkriću poznatog "Heidelberškog čovjeka" 1907 godine u blizini Heidelberga, fosila ljudske donje vilice stare oko 600 hiljada godina, koja je pripadala ljudskim precima odnosno Homo erectusu, što je najraniji dokaz ljudskog postojanja u Evropi.
Ibn-Sina
Ibn Sina, (latinizirano ime Avicena, Abu Ali Husain ibn Abdullah Ibn-e Sina ili Abu Ali Al-Husain) (980-1037), (perzijski: ابوعلی سینا، پورسینا) (arapski: ابن سینا‎) (grčki: Aβιτζιανός, Avitzianós), vodeći je islamski filozof i neoplatonista. Studirao je teologiju, fiziku, matematiku, medicinu, filozofiju i logiku. Bio je astronom, hemičar, geolog, hafiz Kur'ana, islamski psiholog, islamski teolog, logičar, paleontolog, matematičar, učitelj u mektebu, fizičar, pjesnik i naučnik.
Heidelberg
Historija
U 5. vijeku p. n. e. u ovom području su Kelti izgradili zaštitnu utvrdu i hram za molitvu, na Heiligenbergu ili Brdu svetaca, koje i danas postoji. Dvjesto godina kasnije Kelti, iz neobjašnjenih razloga, napuštaju utvrdu. Godine 40, utvrdu osvajaju Rimljani te u nju smještaju 24. rimsku kohortu i 2. sirenašku kohortu (libijska pokrajina Sirena). Kasnije su Rimljani napravili i održavali castru (stalni kamp) i signalni toranj na obali rijeke Neckar, preko koje su napravili drveni most. Prva civilna naselja su se počela razvijati pod zaštitom kampa. Rimljani ovdje ostaju do 260 godine, kada utvrdu zauzimaju germanska plemena.
Ibn-Sina
Kao polimat, smatra se jednim od najvažnijih ljekara, astronoma, mislilaca i pisaca islamskog zlatnog doba. *
Od oko 450 radova za koje se zna da ih je napisao, sačuvano je njih oko 240, uključujući 150 djela iz oblasti filozofije i 40 iz medicine.
Heidelberg
Historija
Godine 1155, dvorac Heidelberg i okolna naselja su preuzeli vladari iz dinastije Hohenstaufen a Konrad Hohenstaufen postaje grof Pfalza od Rajne (Pfalzgraf bei Rhein). 1195 godine Pfalz prelazi u ruke dinastije Welf putem bračnih veza. Prvo spominjanje grada Heidelberga je otkriveno u dokumentima opatije Schönau, a datira oko 1196 godine, što se i danas smatra godinom osnivanja grada.
Ibn-Sina
Najpoznatija djela su mu: Knjiga o iscjeljivanju (Kitab Al-Shifaʾ), filozofska i naučna enciklopedija, i Kanon medicine, medicinska enciklopedija, koja je postala standardni medicinski izvor znanja na mnogim srednjovekovnim univerzitetima a koristila se do 1650. godine. Pored filozofije i medicine, ibn-Sinin naučni opus obuhvata i djela o astronomiji, alhemiji, geografiji i geologiji, psihologiji, islamskoj teologiji, logici, matematici, fizici i poeziji.
Heidelberg
Historija
lijevo|mini|250px|Pogled na grad.
Ibn-Sina
Rani period
Rođen je 980. godine u Afshanu, selu u blizini Buhare (današnji Uzbekistan), glavnog grada tadašnjeg samanidskog carstva, perzijske dinastije koja je vladala Srednjom Azijom i Velikim Horasanom. Prema njegovoj autobiografiji, cijeli Kur'an je naučio napamet do svoje 10. godine. Učio je indijsku matematiku od Mahmouda Massaha a studirao je i fikh kod hanefijsko sunitskog učenjaka Ismaila el-Zahida.
Heidelberg
Historija
Godine 1225 vojvoda Bavarski, Luj I osvaja Pfalz a time i dvorac, što je spomenuto u historijskim dokumentima. U dokumentima iz 1303 spomenuta su dva dvorca: jedan negdje više u brdima, a koji je uništen u eksploziji baruta 1537 godine; i drugi, niži, na čijem je mjestu današnja palača Heidelberg. 1356 godine grofovima Pfalza su odobrena dalekosežna prava putem Zlatne bule, a kao dodatak tome postali su izborni prinčevi.
Ibn-Sina
Rani period
Prva saznanja iz oblasti filozofije stiče proučavajući filozofska djela kao što su: Uvod (Isagoge) od Porfirija Tirskog, Euklidovi elementi, Ptolomejev Almagest i dr. U mladosti je bio zbunjen Aristotelovom Metafizikom sve dok nije pročitao Al-Farabijev komentar o tom radu. Sljedećih godinu i po studirao je filozofiju u kojoj se susreo sa većim preprekama. U takvim trenucima zbunjenosti, običavao je ostaviti knjige, uzeti abdest i otići u džamiju obavljajući molitvu i pokušavajući riješiti nedoumice koje su ga tištile.
Sa 16 godina se okrenuo izučavanju medicine i to ne samo teorijskom učenju već je običavao prisustvovati liječenju bolesnih, otkrivajući nove metode liječenja. Kao mladić od 18 godina stekao je status kvalifikovanog ljekara otkrivši da Medicina nije tako teška nauka poput matematike i metafizike, tako da sam brzo postigao veliki napredak, postao sam odličan doktor i počeo sa liječenjem pacijenata, koristeći prave lijekove. Slava mladog ljekara se brzo proširila a Ibn-Sina je liječio mnoge pacijente bez traženja novčane nadoknade.
Heidelberg
Historija
mini|desno|250px|Opsada Heidelberga 1622 Godine 1620 izbornom princu Frederiku V od Pfalza (bio je oženjen sa Elizabetom Stjuart, najstarijom kćerkom engleskog kralja Jakova I) ponuđena je kruna Bohemije. Međutim, Bohemijom je vladao samo jednu zimu (po čemu je u historiji poznat pod nadimkom "Zimski kralj"), nakon čega mu krunu nasilno oduzimaju Habsburgovci. Ovo je predstavljalo i povod za izbijanje Tridesetogodišnjeg rata.
Nakon opsade koja je trajala dva mjeseca, 1622 vojske katoličke lige pod zapovjedništvom bavarskog grofa Tillya (Johan Serklas) zauzimaju Heidelberg, te pljačkaju čuvenu Biblioteku Palatina i sve knjige i dokumente poklanjaju papi Grguru XV. Bavarski, katolički vladari iz dinastije Wittelsbach preuzimaju vlast nad Pfalzom i titulom izbornog princa. Tek na kraju rata 1648, sin Frederika V, Luj Karlo I, uspjeva povratiti zemlju i titulu.
Ibn-Sina
Filozofija
On svoju filozofiju temelji na Aristotelovom učenju. Njegovo najpoznatije djelo je "Kanon medicine". On smatra da je zadatak filozofije da osvijetli i dokaže istine koje je Allah objavio. Također, smatra da um ne može dokazati sve istine.
Heidelberg
Historija
Da bi učvrstio svoju dinastičku moć, on udaje svoju kćerku Elizabetu Šarlotu za Filipa I, vojvodu od Orleansa, brata francuskog kralja Luja XIV. Nakon smrti izbornog princa Luja Karla II, sina Luja Karla I, francuski kralj Luj XIV zahjeva da preuzme krunu i nasljedstvo svoje snahe. Njegovi zahtjevi su odbijeni te otpočinje rat. Francuzi dva puta osvajaju Heidelberg 1688 i 1693 i potpuno ga pustoše.
Ibn-Sina
Medicina
Oko 100 rasprava je pripisano Ibn Sini. Neke od njih su samo nekoliko stranica dugačke, ali ima radova koji imaju i nekoliko tomova. Najpoznatije djelo, po kojem je i dobio svoju evropsku reputaciju, je Kanon medicine, djelo od 14 tomova. Ovo djelo je bilo standradni medicinski rad u Evropi i islamskom svijetu, sve do 18. vijeka.
Nasljedstvo Ibn Sina
George Sarton, autor knjige "The History of Science" (Historija nauke), opisao je Ibn Sīnāa kao "jednog od najvećih mislilaca i medicinskih naučnika u historiji" i nazvao ga "najpoznatijim naučnikom Islama, i jedan od najpoznatijih, od svih rasa, mjesta i vremena."
Heidelberg
Historija
Godine 1720 zbog religijskih sukoba sa građanima Heidelberga, izborni princ Karlo Filip III premješta svoju rezidenciju u obližnji Mannheim, koji ostaje prijestolnica dok izborni princ Karlo Teodor nije postao izborni princ Bavarske 1777 i osnovao svoju prijestolnicu u Minhenu. Ranije je on 1742 otpočeo rekonstrukciju hajdelberške palače, međutim nakon što je zdanje uništila oluja 1764, radovi nisu dovršeni.
Ibn-Sina
Nasljedstvo Ibn Sina
Ibn Sina je poznat kao: otac moderne medicine, osnivač avicenizma, i avecijanske logike, koncepta inercije i momenta sile, preteča psihoanalize, pionir aromaterapije i neuropsihijatrije, značajan doprinosilac geologiji.
Heidelberg
Historija
Heidelberg pada u posjed velikog vojvodstva Baden 1803 godine. Veliki vojvoda Karlo Frederik od Badena ponovo otvara univerzitet pod imenom Ruperto-Carola, nazvan po njegovim osnivačima. Mnogi ugledni naučnici koji su u njemu djelovali, doprinijeli su da univerzitet dobije reputaciju "kraljevske rezidencije znanja". Tokom 18. vijeka, grad je preuređen u baroknom stilu iz ranijeg starog gotičkog.
Ibn-Sina
Nasljedstvo Ibn Sina
Radovi: Kanon medicine, Knjiga liječenja
Heidelberg
Historija
U Heidelbergu je 1765 skopljena Sveta Alijansa između Austrije, Rusije i Pruske, koja je Napoleonu zadala odlučujući udarac. Ovdje je 5. marta 1848 održana njemačka nacionalna skupština. Tokom falačko-badenske pobune 1849, Heidelberg je bio sjedište revolucionarne vojske koju je pruska armija porazila, i zatim okupirala grad sve do 1850.
Industrijska revolucija 19. vijeka nije ostavila mnogo tragova na grad. Polahko se razvija turizam, a grad je povezan željeznicom 1840 godine.
Ibn-Sina
Nasljedstvo Ibn Sina
Ibn Sina je izvršio utjecaj na: Abu Rayhan Biruni-ja, Omar Hajjama, al-Gazali-ja, Fakhr al-Din al-Razi-ja, Abubacer-a, Averroes-a, Shahab al-Din Suhrawardi-ja, Nasīr al-Dīn al-Tūsī-ja, Ibn al-Nafis-a, skolastike, Albertus Magnus-a, Duns Scotus-a, Tomu Akvinskog, Jean Buridan-a, Giambattista Benedetti-ja, Galileo Galileja, William Harvey-a, René Descartes-a, Spinozu, John Locke-a, Maimonides-a.
Heidelberg
Nacistička vlast
Tokom nacističkog režima (1933-1945), Heidelberg je bio snažno uporište NSDAP, koja je bila i najjača stranka na izborima prije 1933. Zbog toga, svi nearijevski uposlenici Univerziteta su bili diskriminirani, a do početka rata 1939 Univerzitet je izgubio trećinu uposlenih iz rasnih i političkih razloga. Tokom takozvane Kristalne noći (Kristallnacht) 9. novembra 1938, stanovnici Heidelberga su spalili obje sinagoge koje su postojale u gradu. Slijedeći dan je započela sistematska deportacija Jevreja, a smatra se da je tada oko 150 Jevreja poslano u koncentracioni logor Dachau. Nepune dvije godine kasnije, 22. oktobra 1940 tokom akcije nazvane "Wagner-Bürckel" oko 6 hiljada Jevreja iz okoline, uključujući njih 280 iz grada Heidelberga deportovano je u koncentracioni logor Gurs u Francuskoj. Tokom 1934/35 nacisti su napravili ogromni amfiteatar na brdu Heiligenberg na sjevernom dijelu starog dijela grada, koji im je služio za održavanje prigodnih proslava, kulturnih događaja i slično, kojima se slavio nacionalsocijalizam.
Slančji Vrh
Slančji Vrh je naseljeno mjesto u sastavu općine Sevnica, regija Posavska, Slovenija.
Heidelberg
Stari grad
Stari grad, na njemačkom Altstadt, se nalazi na južnoj obali Neckara, je veoma dug i uzak a nad njim dominiraju ruševine hajdelberške palače, izdignute oko 80m iznad rijeke na strmom brdu obraslom šumom, zvanom Kraljevsko prijestolje (Königstuhl). Karlova vrata (Karlstor) su trijumfalna kapija u čast izbornom princu Karlu Teodoru, a nalaze se na samom istoku grada. Postavljena su između 1775 i 1781, a projektovao ih je Nicolas de Pigage. Jedna od malobrojnih građevina koja je preživjela rat za naslijedstvo je kuća viteza sv. Georga (Zum Ritter Sankt Georg). Nalazi se nasuprot crkve Svetog Duha, a izgrađena je u stilu kasne renesanse. Kuća je dobila ime po kipu na krovu.
Takozvani Marstall je bilo skladište oružja za odbranu hajdelberškog dvorca, u kojem su čuvane razne robe. Građevina iz 19. vijeka koja i danas stoji, je napravljena u neoklasičnom stilu. Od 1971 Marstall se koristi kao univerzitetski auditorijum.
Slančji Vrh
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Sevnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Slančji Vrh je imao 45 stanovnika.
Heidelberg
Stari grad
Staro most izgrađen je između 1786 i 1788 od kamena. Postoji i stari srednjovjekovni most sa ustavom na bočnoj strani starog grada, kao prvobitni dio gradskih zidina. Barokni krov na tornju je dodat kao dio izgradnje kamenog mosta 1788.
Dvorac Heidelberg
Stil u kojem je izgrađen dvorac je mješavina gotike i renesanse. Izborni princ Rupreht III (1398-1410) je podignuo prvu tipičnu građevinu u unutrašnjem dvorištu kao kraljevsku rezidenciju. Zgrada je bila podijeljena na prizemlje zidano od kamena i gornje spratove od drveta. Druga kraljevska zgrada se nalazila nasuprot Ruprehtove - kraljevska dvorana sa fontanom. Postoje predanja koja kažu da je izborni princ Filip (1476-1508) naredio da se pri gradnji dvorane ugrade stubovi koji su navodno bili iz srušene palače Karla Velikog.
mini|lijevo|250px|Historijska karta dvorca u Heidelbergu U 16. i 17. vijeku izborni prinčevi su dodali još dvije kraljevske građevine u dvorac i od njega načinili palaču. Dvije građevine koje dominiraju palačom na istočnoj i sjevernoj strani su izgrađene za vrijeme vladavine Ottheinricha (1556-1559) i Fridriha IV (1583-1610). Pod vlašću Fridriha V (1613-1619) izgrađena je glavna zgrada na zapadnoj strani palače koja se naziva "engleska zgrada".
Danas se kraljevska dvorana koristi za razne festivale, npr. gozbe, balove i pozorišne predstave. Tokom festivala u dvorcu Heidelberg u ljeto svake godine, dvorište dvorca je mjesto gdje se održavaju brojni muzički koncerti, opere i mjuzikli u izvedbi Orkestra grada Heidelberga.
Aleja filozofa
Na sjevernoj obali Neckara, nalaze se ostaci keltske utvrde i "Aleja filozofa". Ova aleja je dobila ime po činjenici da su filozofi i profesori koji su djelovali na Univerzitetu, često ovuda šetali i razgovarali. Iz nje se pruža predivan pogled na stari dio grada i dvorac.
Univerzitet u Heidelbergu
mini|desno|200px|Stara univerzitetska dvorana Heidelberg je dom jedne od najstarijih obrazovnih institucija u Evropi, "Ruprecht-Karl Univerziteta" osnovanog 1386, obično poznat i kao Univerzitet u Heidelbergu. U njemu su djelovali neki od najpoznatijih mislioca i naučnika svih vremena: Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Hans Georg Gadamer, Jürgen Habermas, Karl Otto Apel i Hannah Arendt. Jedan od njegovih studenata, Karl von Dreis je 1817 patentirao bicikl. Na ovom univerzitetu, hemičari Posselt i Reimann su otkrili da je nikotin glavni farmakološki aktivni sastojak duhana. I pored ovako značajnih dostignuća i visoke reputacije profesora, Univerzitet je bio prva obrazovna institucija koja je izbacila sve studente i profesore jevrejskog porijekla kada su nacisti došli na vlast.
Na Univerzitetu se danas nalaze mnogobrojne naučne institucije: Evropska molekularno-biološka laboratorija, Evropska molekularno-biološka organizacija, Njemački centar za istraživanje raka, Instituti Max Plancka za medicinska istraživanja, astronomiju, nuklearnu fiziku i komparativno javno i međunarodno pravo. Kroz Univerzitet su prošli brojni nobelovci: Robert Wilhelm Bunsen, Otto Meyerhof, Wolfgang Ketterle, Georg Wittig i Carl Bosch.
Golubinja
Golubinja je naseljeno mjesto u općini Žepče, Bosna i Hercegovina.
Heidelberg
Romantizam u Heidelbergu
mini|desno|200px|Romantični pogled na ruševine dvorca Heidelberg Heidelberg je bio središte epohe "romantizma" u Njemačkoj. Tamo je djelovao čuveni krug pjesnika poput von Eichendorffa, Josepha von Görresa, Arnima i Clemensa Brentana. Kao ostavština ovog perioda smatra se i "Aleja filozofa" (Philosophenweg), panoramsko šetalište u blizini Heiligenberga, iznad grada.
Epoha romantizma njemačke filozofije i književnosti je opisana kao pokret protiv klasičnih i realističnih teorija književnosti, kao suprotni pol racionalizmu iz doba prosvjetiteljstva. On uzdiže srednjovjekovno shvatanje i elemente njegove umjetnosti te promoviše srednjovjekovno pripovijedanje kao i narodnu umjetnost i epistemologiju (spoznaju) baziranu na prirodi, koja uključuje ljudske aktivnosti uslovljene prirodnim formama jezika, običaja i ponašanja.
Gradske oblasti
Planirana je izgradnja novog gradskog Bezirka pod imenom "Bahnstadt" (doslovno Grad vozova) na mjestu unutar zapadnog dijela grada i Wieblingena. Nova oblast bi imala oko 5-6 hiljada stanovnika a otvorilo bi se i novih 7.000 radnih mjesta.