cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magnetno polje
Magnetna polja nastaju kretanjem električnih naboja i unutrašnjim magnetnim momentima elementarnih čestica, koji su povezani sa osnovnim kvantnim svojstvom, njihovim spinom. Magnetna i električna polja su međusobno povezana i oba su komponente elektromagnetne sile, jedne od četiri fundamentalne sile u prirodi.
Magnetna polja se koriste u modernoj tehnologiji, posebno u elektrotehnici i elektromehanici. Rotirajuća magnetna polja koriste se u električnim motorima i generatorima. Interakcija magnetnih polja u električnim uređajima kao što su transformatori konceptualizirana i razmatrana je kroz magnetne krugove. Magnetne sile daju informacije o nosaču naboja u materijalu uz pomoć Hallovog efekta. Zemlja stvara vlastito magnetno polje, koje štiti njen ozonski omotač od sunčevog vjetra i veoma je važno za navigaciju uz pomoć kompasa.
Definicija
[[Datoteka:VFPt magnets BHM.svg|thumb|Usporedba
B
,
i
M
unutar i izvan cilindričnog šipkastog magneta.]]
Sila na električni naboj zavisi od njegove lokacije, brzine i smjera; dva vektorska polja se koriste za definiranje ove sile. Prvo je električno polje, koje opisuje sile koje djeluju na stacionarni naboj i daje komponentu sile koja je neovisna od kretanja. Suprotno tome, magnetno polje opisuje komponentu sile koja je proporcionalna brzini i smjeru kretanja naelektrisanih čestica. Polje je definisano zakonom Lorentzove sile i u svakom trenutku je okomito na kretanje naboja i na silu koja djeluje na njega.
Postoje dva različita, ali usko povezana vektorska polja koja se ponekad oba nazivaju "magnetnim poljima", a pišu se kao
H
. Iako su najbolja imena za oba ova polja i tačna interpretacija šta ona predstavljaju predmet dugotrajne rasprave, postoji široka saglasnost o tome kako njihova temeljna fizika funkcioniše. Historijski gledano, izraz "magnetno polje" bio je rezervisan za
, ali mnogi noviji udžbenici koriste izraz "magnetno polje" za opisivanje
zajedno sa ili umjesto
. Postoje mnoga alternativna imena za oba polja.
B-polje
Vektor magnetnog polja
B
Ovdje
F
predstavlja silu na česticu,
q
je električni naboj čestice,
v
je brzina čestice i × označava vektorski proizvod. Prvi dio ove jednačine dolazi iz teorije elektrostatike i kaže da na česticu sa nabojem
u električnom polju
E
djeluje električna sila:
Drugi dio se odnosi na magnetnu silu:
Koristeći definiciju vektorskog proizvoda, magnetna sila može također biti napisana kao skalarna jednačina:
gdje su Fmag.
, v i B skalarne veličine njihovih vektora, a θ je ugao između brzine čestice i magnetnog polja. Vektor
definisan je kao vektorsko polje potrebno kako bi zakon Lorentzove sile mogao tačno opisati kretanje naelektrisane čestice. Drugim riječima,
polje se također može definisati momentom sile na magnetni dipol
U SI jedinicama,
se mjeri u teslama (simbol: T). U Gaussovim-cgs jedinicama,
se mjeri u gaussima (simbol: G). (1 T = 10000 G ) Jedna nanotesla jednaka je 1 gami (simbol: γ).
H-polje
Magnetno
H
polje je definisano kao:
Gdje \mu_0 predstavlja permeabilnost vakuuma i
M
je vektor magnetizacije. U vakuumu su
B
NGC 4696D
NGC 4696D (također poznat kao ESO 322-88, MCG -7-26-49 i PGC 43249) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 122 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Najveći prečnik je 1,90 (67 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (14 hiljade sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Magnetno polje
H-polje
i
proporcionalni jedno drugom s multiplikativnom konstantom koja ovisi o fizikalnim jedinicama. Unutar materijala polja se razlikuju.
-polje se mjeri u amperima po metru (A/m) u SI jedinicama,, te u erstedima (Oe) u cgs jedinicama.
Mjerenje
Instrument koji se koristi za mjerenje lokalnog magnetnog polja poznat je kao magnetometar. Značajne vrste magnetometara uključuju korištenje indukcionih magnetometara (ili fluksometara) koji mjere samo promjenjiva magnetna polja, magnetometeri s rotirajućom zavojnicom, magnetometri s Hallovim efektom, NMR magnetometri, SQUID magnetometri i fluxgate magnetometri. Magnetna polja udaljenih astronomskih objekata mjere se pomoću njihovih uticaja na lokalne naelektrisane čestice. Na primjer, elektroni koji se vrte spiralno oko linije polja proizvode sinhrotronsko zračenje koje se može uočiti u radiotalasima. Najbolju preciznost za mjerenje magnetnog polja postigao je satelit Gravity Probe B (Gravitacijska sonda B) sa 5 aT (5 T).
Vizualizacija
thumb|right|Smjer [[linije polja|linija magnetnog polja predstavljen željeznim opiljcima posutim na papir ispod kojeg se nalazi šipkasti magnet.]] thumb|upright=0.5|right|Igle [[kompasa okrenute su u smjeru lokalnog magnetnog polja, prema južnom polu magneta i u suprotnom smjeru od njegovog sjevernog pola.]] Polje se može vizualizirati skupom linija magnetnog polja koje prate smjer polja u svakoj tački. Linije se mogu konstruisati mjerenjem intenziteta i smjera magnetnog polja na velikom broju tačaka (ili na svakoj tački u prostoru). Zatim se svaka lokacija označava sa strelicom (koja se naziva vektor) koja je okrenuta u smjeru lokalnog magnetnog polja, a njena veličina je proporcionalna jačini magnetnog polja na toj lokaciji. Povezivanjem ovih strelica formira se skup linija magnetnog polja. Smjer magnetnog polja u bilo kojoj tački paralelan je smjeru obližnjih linija polja, a lokalna gustoća linija polja proporcionalna je njegovoj jačini. Linije magnetnog polja su poput linija toka u protoku fluida, jer predstavljaju kontinuiranu distribuciju, te bi drugačija rezolucija prikazala manje ili više linija.
Prednost korištenja linija magnetnog polja za prikaz je to što se mnogi zakoni magnetizma (i elektromagnetizma) mogu u potpunosti i koncizno sažeti koristeći jednostavne koncepte kao što je "broj" linija polja kroz određenu površinu. Ovi se koncepti mogu brzo "prevesti" u svoje matematičke oblike. Na primjer, broj linija polja kroz datu površinu je površinski integral magnetnog polja.
Razni fenomeni "prikazuju" linije magnetnog polja kao da su linije polja fizikalni fenomen. Na primjer, željezni opiljci postavljeni u magnetno polje formiraju linije koje odgovaraju "linijama polja". "Linije" magnetnog polja također se vizualno prikazuju u polarnoj svjetlosti, u kojoj dipolne interakcije čestica plazme stvaraju vidljive tragove svjetlosti koji su okrenuti u lokalnom smjeru Zemljinog magnetnog polja.
Magnetno polje permanentnih magneta
Permamentni magneti su objekti koji proizvode svoja vlastita trajna magnetna polja. Napravljeni su od feromagnetnih materijala, kao što su željezo i nikl, koji su magnetizovani, a imaju i sjeverni i južni pol.
Magnetno polje permanentnih magneta može biti prilično komplikovano, posebno u blizini magneta. Magnetno polje malog ravnog magneta proporcionalno je snazi magneta (koja se naziva magnetni dipolni moment
m
). Jednačine su netrivijalne i također zavise od udaljenosti od magneta i orijentacije magneta. Za jednostavne magnete,
pokazuje u smjeru linije povučene od južnog prema sjevernom polu magneta. Okretanje šipke magneta je ekvivalentno rotiranju njegovog
za 180 stepeni.
Magnetno polje većih magneta može se dobiti modeliranjem kao skup velikog broja malih magneta zvanih dipoli, od kojih svaki ima svoj vlastiti
. Magnetno polje koje stvara magnet je ukupno magnetno polje ovih dipola; bilo koja ukupna sila na magnet je rezultat sabiranja sila na pojedinačnim dipolima.
Postojala su dva pojednostavljena modela za prirodu ovih dipola. Ova dva modela proizvode dva različita magnetna polja,
H
i
B
. Međutim, izvan materijala, ova dva polja su identična (u odnosu na multiplikativne konstante) tako da se u mnogim slučajevima ta razlika može zanemariti. Ovo se posebno odnosi na magnetna polja, kao što su ona uzrokovana električnim strujama, koja nisu stvorena magnetnim materijalima.
Realistični model magnetizma je složeniji od bilo kojeg od ovih modela; nijedan model ne objašnjava u potpunosti zašto su materijali magnetni. Model monopola nema eksperimentalnu pozadinu. Amperov model objašnjava neke, ali ne sve magnetne momente materijala. Kao što Amperov model predviđa, kretanje elektrona unutar atoma povezano je s elektronovim orbitalnim magnetnim dipolnim momentom, a ovi orbitalni momenti doprinose magnetizmu koji se vidi na makroskopskom nivou. Međutim, kretanje elektrona nije klasično, a magnetni moment spina elektrona (koji nije objašnjen ni jednim modelom) također daje značajan doprinos ukupnom momentu magneta.
NGC 3190
NGC 3190 (također poznat kao Arp 316, IRAS 10153+2204, MCG 4-24-26, PGC 30083 i UGC 5559) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 58 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 4,40 (75 hiljada sg) a najmanji 1,5 uglovnih minuta (25 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 12. marta 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
29. februar
29. februar / veljača (29. 2) jest 60. dan prestupne godine po gregorijanskom kalendaru. Do kraja godine ima još 306 dana.
Malezija
Malezija je ustavna monarhija u Jugoistočnoj Aziji. Sastoji se od trinaest država i tri federalne teritorije. Prostire se na površini od 330.803 km2 a sastoji se od dvije površine otprilike iste veličine Malajsko poluostvrvo i ostrvskog dijela Istočne Malezije, odvojenih Južnokineskim morem. Prema procjeni iz 2018. u Maleziji je živjelo 31.882.000 stanovnika. Država je Južnim kineskim morem razdvojena u dva regiona, približno iste veličine: Malajsko poluostrvo i malezijski Borneo, poznat i kao Istočna Malezija. Poluostrvski dio Malezije graniči kopnenom i pomorskom granicom s Tajlandom i pomorskom granicom s Singapurom, Vijetnamom i Indonezijom dok Istočna Malezija dijeli kopnenu i pomorsku granicu s Brunejom i Indonezijom kao i pomorsku granicu s Filipinima i Vijetnamom. Glavni grad je Kuala Lumpur, dok je Putrajaya sjedište federalne vlade. Sa preko 30 miliona stanovnika, Malezija je 44. najnaseljenija država svijeta. Teritorije na Malajskom poluostrvu su prvi put ujedinjene u Malajsku uniju 1946. godine. Dvije godine kasnije je restrukturirana kao Federacija Malaya a nezavisnost ostvaruje 31. augusta 1957. godine. Malaya se ujedinjuje sa Sjevernim Borneom, Sarawakom, i Singapurom 16. septembra 1963. godine, a nova država se naziva Malezija. Manje od dvije godine kasnije, 1965. godine, Singapur je izbačen iz federacije. Najjužniji dio kontinentalnog dijela Evroazije, Tanjung Piai, se nalazi u Maleziji, u tropskom području. Malezija je jedna od 17 zemalja sa najraznolikijim biodiverzitetom na svijetu, sa velikim brojem endemskih vrsta.
Od proglašenja svoje nezavisnosti, Malezija drži neke od ekonomskih rekorda Azije, sa rastom stope BDP-a od 6,5% godišnje zadnjih skoro 50 godina. Malezijska ekonomija je danas novoindustrijalizovana ekonomija, rangirana kao treća u Jugoistočnoj Aziji i kao 29. na svijetu. Jedna je od članica osnivača ASEAN-a, EAS-a, Organizacije islamske konferencije kao i članica APEC-a, Commonwealth nacija i Pokreta nesvrstanih.
Historija
Prema dokazima, ljudske naseobine u Maleziji datiraju iz perioda od oko prije 40.000 godina. Prvim stanovnicima Malajskog poluostrva se smatraju Negritosi. Trgovci i doseljenici iz Indije i Kine stigli su na ovo područje već u prvom vijeku, uspostavljajući trgovačke luke i osnivajući primorske gradove već u drugom i trećem vijeku. Sanskritski natpisi se pojavljuju već u četvrtom ili petom vijeku. Malaja je do 400. potpala pod indijski utjecaj, a veći dio teritorije je u periodu između 7. i 13. vijeka bio pod vlašću moćnog carstva sa Sumatre, Srivijaye. Također određenu kontrolu nad Malajom imali su hinduska država sa Jave, Majaphit i tadašnji Sijam. Godine 1402. otvorena je luka Melaka i uveden je islam. thumb|lijevo|Proglašavanje formiranja nezavisne Federacije Malezije od strane Kuan Yew Leea (na vrhu) za Singapur, Tun Fuad Stephensa (u sredini) za Sjeverni Borneo i Stephen Kalong Ningkana (na dnu) za Sarawak. Međutim, Singapur je izbačen iz Federacije nakon manje od dvije godine, zbog rasnih pitanja. 1511. Maleziju su osvojili Portugalci, nakon čega nastupa era snažnog holandskog utjecaja nakon što su Maleziju zauzeli Holanđani 1641. godine. Taj uticaj je oslabio Britanskim osvajanjem Penanga 1786. i iznajmljivanje ostrva Singapura 1819. Nakon holandskog povlačenja 1824. Penan, Melaka i Singapur ujedinjeni su u Tjesnačka naselja (eng. Strait settlements ), a njima je, iz Indije vladala Velika Britanija. Nakon povezivanja u Države Malajske Federacije 1896. godine, njihova je privreda napredovala uvođenjem gume i zapadnjačke tehnologije. Za vrijeme Drugog svjetskog rata japanske snage su u decembru 1941. napale sjevernu Malaju brzo napredovale prema Singapuru. Budući da su se britanske, australijske i indijske snage počele povlačiti, za pružanje otpora osnovana je mala gerilska vojska MPAJA koja je obavljala sabatožne operacije iza japanskih linija. Malajska komunistička partija bila je utjecajni dio MPAJA i stoga je nakratko nakon japanskog poraza, neuspješno probala preuzet vlast prije povratka Britanaca. 1948. stovrena je Malajska Federacija. No uskoro je izbila tzv. Malajska kriza. Ogorčena malajskom prevlašču u federaciji, kineska komunistička gerila izvršila je niz napada na vlasnike plantaža i ostale zemljoposjednike, što je od 1950. preraslo u potpuni gerilski rat. Gerilski rat se službeno završio 1960. Sinagpur je 1965. bio prisiljen otcijepiti se od Federacije zbog straha da će pretežito kineska populacija uzdrmati političku prevlast.
Geografija
thumb|lijevo|Vrhovi od krečnjaka na planini Api, dio [[Nacionalni park Gunung Mulu|Nacionalnog parka Gunung Mulu]] Sa površinom od 329.847 km2 Malezija je 67. najveća zemlja na svijetu. Ima kopnenu granicu sa Tajlandom, Indonezijom i Brunejima. Sa Singapurom je povezana uskim nasipom i mostom. Osim toga ima pomorsku granicu sa Vijetnamom i Filipinima.
Kopnena granica je u velikom dijelu definirana geološkim karakteristikama kao što su rijeke Perlis i Golok te kanal Pagalayan, dok su neki dijelovi pomorske granice predmet trenutnog sporenja. Brunej formira gotovo enklavu unutar Malezije tj. države Sarawak koju skoro dijeli na dva dijela. Tanjung Piai, koji se nalazi u južnoj državi Johor, je najjužniji dio kontinentalne Azije. Malajski prolaz, koji leži između Sumatre i Malajskog poluostrva, jedan je od najvažnijih prometnih pravaca u svjetskoj trgovini na koji otpada oko 40 posto svjetske trgovine. Jedina je zemlja sa teritorijom i na azijskom kopnu i Malajskom arhipelagu. Dva dijela teritorije Malezije su odvojeni jedan od drugog Južnokineskim morem i uglavnom su sličnog pejzaža. Malajsko poluostrvo, koje čini oko 40% površine Malezije, se proteže oko 740 km u pravcu sjever-jug, a njegova maksimalne širina je oko 322 km. Podijeljeno je na istočni i zapadni dio planinama Titiwangsa čiji najviši vrh doseže visinu od 2.183 metara. Ove planine su bogate šumom i uglavnom se sastoje od granitnih i drugih magmatskih stijena. Priobalne ravnice dostižu maksimalnu širinu od oko 50 km a iako je obala poluostrva dužine oko 1.931 km luke se nalaze samo na njenim zapadnim obalama. Malezija je jedina suverena država austronezianskog govornog područja sa teritorijom na azijskom kopnu.
Vlada i politika
thumb|desno|Perdana Putra, poslovni kompleks premijera Malezije Malezija je federalna, ustavna, izborna monarhija. Sistem vlasti je usko modeliran po uzoru na Westminsterski sistem, što je nasljedstvo britanske kolonijalne vladavine. Državni vladar se obično naziva kraljem a ovu funkciju trenutno obavlja Yang di-Pertuan Agongom. Kralj se bira na mandat od pet godina između devet nasljednih vladara malezijskih država dok vladari ostale 4 države, koji imaju titulu guvernera, ne učestvuju u izboru. Uloga kralja je uglavnom ceremonijalna od promjene ustava iz 1994. godine a sastoji se od izbora ministara i članova gornjeg doma.
Zakonodavna vlast je podijeljena između federalnih i državnih zakonodavnih tijela. Dvodomni savezni parlament sastoji se od donjeg doma, (Predstavničkog doma) i gornjeg doma tj. Senata. Svih 222 člana Predstavničkog doma se bira na maksimalni mandat od pet godina. Svih 70 senatora su izabrani na mandat od tri godine pri čemu njih 26 su izabrani od strane 13 državnih skupština a preostalih 44 imenuje kralj na preporuku premijera. Parlament slijedi višestranački sistem i vlada se bira kroz većinski izborni sistem. Od svoje nezavisnosti Malezijom upravlja višestranačka koalicija poznata kao Nacionalni front (Barisan Nasional).
Administrativna podjela
Malezija se administrativno dijeli na trinaest država (Negeri) i tri federalne teritorije (Wilayah Persekutuan). Jedanaest država i dvije federalne teritorije se nalaze na Malajskom poluostrvu dok se preostale dvije države nalaze na ostrvu Borneo a preostala federalna teritorija sastoji se od ostrva koja se nalaze u blizini Bornea.
Svaka država je dalje podijeljena na distrikte koji se zatim dijele na mukime. Distrikti država Sabah i Sarawak su grupisani u divizije.
Privreda
Malezija je novoindustrijalizovana država sa relativno otvorenom državnoorijentiranom tržišnom ekonomijom. Država igra značajnu ulogu u vođenju ekonomske aktivnosti kroz makroekonomske planove. Malezija drži jedan od najboljih ekonomskih rekorda u Aziji, s rastom BDP u prosjeku od 6,5 posto godišnje u periodu od 1957. do 2005. godine.
Malezijska ekonomija je u 2014-2015. godini bila jedna od najkonkurentnijih u Aziji, rangirana je kao 6. u Aziji i 20. u svijetu, konkurentnija od zemalja poput Australije, Francuske i Južne Koreje.
1970-ih godina, ekonomija se pretežno zasnivala na rudarstvu i poljoprivredi. Od 1980-ih jača industrijski sektor uz visok nivo investicija što dovodi do razvoja zemlje. Malezija je izvoznik prirodnih resursa i poljoprivrednih proizvoda kao i nafte. Nekada je bila najveći proizvođač kalaja, gume i palminog ulja na svijetu.
Prerađivačka industrija ima veliki utjecaj na ekonomiju zemlje, iako se ekonomske strukture Malezije sve više udaljava od ovog vida industrije.
Stanovništvo
[[File:Distribution of Malaysia Families Languages.png|thumb|right|Distribucija jezika koji se koriste u Maleziji označeni bojama:
(click image to enlarge) {{legend|#FF006E|Malajski}} {{legend|#FF984F|Bornejski}} {{legend|#007F0E|Asli}} {{legend|#00FF90|Kopnenodajački}} {{legend|#4CFF00|Samasko–Bajawski}} {{legend|#B200FF|Filipinski}} {{legend|#FFD800|Kreolski}} {{legend|#A0A0A0|Područja u kojima se govori više jezika}}]] Prema popisu stanovništva iz 2010. godine u Malezije je živjelo 28.334.135 stanovnika što je čini 42. najmnogoljudnijom državom na svijetu. Stanovništva Malezije se sastoji od mnogih etničkih grupa. Prema ustavnoj definiciji, Malajci su muslimani koji prakticiraju malajski običaje i kulturu. Oni igraju dominantnu političku ulogu u malajskome društvu.
Religija
Malezijski ustav garantuje slobodu vjeroispovijesti dok je islam državna religija. Prema popisu stanovništva i domaćinstava iz 2010. godine, visok je stepen korelacije između etničke i vjerske pripadnosti stanovništva. Oko 61,3% stanovništa su muslimani, 19,8% budisti, 9,2% kršćani, 6,3% hindusi, 1,3% praktikuje konfučijanizam, taoizam i druge tradicionalne kineske religije, 0,7% stanovništva ne praktikuje niti jednu religiju a preostalih 1,4% praktikuje drugu religiju ili nisu odgovorili na pitanje. Od muslimana najviše ih je sunita.
Jezik
Službeni jezik Malezije je malezijski jezik, standardizirani oblik malajskog jezika. Vladina politika za naziv službenog jezika koristi terminologiju Bahasa Malaysia (doslovno "Malezijski jezik"), dok se u zakonodavstvu i dalje kao službeni naziv jezika koristi termin Bahasa Melayu (doslovno "malajski jezik").
U prošlosti je engleski jezik de facto bio administrativni jezik dok malajski postaje dominantan nakon 1969. godine.
1. mart
1. mart / ožujak (1. 3) jest 60. dan godine po gregorijanskom kalendaru (61. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 305 dana.
IC 1466
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 7608
NGC 7608 (također poznat kao MCG 1-59-44, PGC 71055 i UGC 12500) je galaksija koja je udaljena oko 161 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Najveći prečnik je 1,50 (70 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (19 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 25. novembra 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nacionalni park Prokletije
Nacionalni park Prokletije nalazi se na istoimenoj planini, na jugoistoku Crne Gore, na granici sa Albanijom. Naziv Prokletije upućuje na netaknutu divljinu, nepristupačne vrhove, zastrašujuće litice i misteriozna jezera, prije nego na prizvuk kakve kletve.
Geografija
Smještene na krajnjem jugu Dinarida, razuđenim vijencem vrhova (preko 2.500 m), ukrštenim grebenima, brojnim procjepima i cirkovma, strmim padinama i dubokim dolinama koje ih presjecaju, navele su austrijskog geologa Ami Boué da ih sredinom XIX vijeka proglasi "Alpima na jugu Evrope" s mnoštvom stjenovitih vrhova mističnih imena: Rosni vrh, Dobra i Zla Kolata, Trojan, Gvozdeni, Šilo, Očnjak, Volušnica, Popadija, Talijanka, Karaula.
Prokletije su jedan od najvećih planinskih vijenaca na Balkanu, sa preko 50 vrhova viših od 2000 metara i čak 20 vrhova iznad 2500 metara. Najveći vrh je na albanskoj strani Maja Jezerce (2694 m), dok je u Crnoj Gori to Zla Kolata (2534 m), ujedno i najviša tačka Crne Gore. Do ovog otkrića, smatralo se da je najviši vrh u Crnoj Gori na Durmitoru, Bobotov Kuk na 2523 m. Reljef Prokletija je razuđen, sa brojnim visovima, klisurama, strmim padinama, riječnim dolinama alpskog tipa i drugim prirodnim fenomenima.
Medju jezerima svojom ljepotom izdvaju se Hridsko, Visitorsko, Ropojansko, Tatarijsko, Bjelajsko, jezerce na Vezirovoj Bradi, jezerce na Treskavcu, te Koljindarsko jezero. Hridsko jezero, površine od oko 35.000 m2na 1970 m je jedno od najvišljih, a po mnogima i najljepše jezero u Crnoj Gori. Svojom ljepotom izdvaja se i Visitorsko jezero na 1820 metara, s travnatim plovećim ostrvom – sprudom po sredini, koji je u prošlosti čobanima služio kao prirodno sklonište za stoku od planinskih zvijeri.
Flora i Fauna
Specifičnost ovog Nacionalnog parka čini i preko 1.700 vrsta biljaka, što predstavlja polovinu flore Crne Gore, ili nešto oko petinu ukupne balkanske flore. Prokletije su bogate šumama, među kojima dominiraju lišćari i četinari. Skoro polovina šumskog bogatstva ima prašumski karakter.
U biogeografskom pogledu Prokletije pripadaju alpskom-planinskom regionu, što je imalo uticaja i na životinjski svijet koji karakteriše velika raznovrsnost. Na ovom području žive: zec, vuk, mrki medvjed, ris, divlja svinja, divokoza, srna, te 161 zabilježenih vrsta ptica.
Nacionalni park
Nacionalni park Prokletije jedan je od najmlađih u dinarskom predjelu. Službeno je imenovan nacionalnim parkom 2009. godine. Na sjeveru je ograničen Gusinjsko-plavskom dolinom, na jugu visokim grebenima planine i albanskom granicom, na zapadu je rijeka Grnčar a na istoku planina Bogićevica. Površina parka iznosi 1660 ha i nalazi se na teritoriji opština Plav i Gusinje. Najmladji nacionalni park najmanje je „dirnut” ljudskom rukom. U tome se i sastoji njegova ljepota. Svojom surovošću i nepristupačnošću mami ljude avanturističkog duha.
Evropsko prvenstvo u atletici 2016 – 100 m (muškarci)
Takmičenja na 100 metara za muškarce na Evropskom prvenstvu u atletici 2016. održana su 6. i 7. jula na Olimpijskom stadionu u Amsterdamu. Takmičenje je bilo podijeljeno u tri faze: kvalifikacije, polufinale i finale. Najboljih devet takmičara imalo je osigurano direktno učešće u polufinalu. Churandy Martina iz Holandije s najbržim vremenom u finalu 10.07 sek. osvojio je zlatnu medalju. Jak Ali Harvey iz Turske osvojio je srebro, dok je Jimmy Vicaut iz Francuske osvojio bronzanu medalju.
Sindrom duplikacije 1q21.1
Sindrom duplikacije 1q21.1 ili rekurentna mikroduplikacija 1q21.1 je rijetka astrukturna hromosomska mutacija hromosoma 1. U uobičajenoj situaciji ljudska ćelija ima jedan par identičnih hromosoma na poziciji 1. Kod sindroma duplikacije 1q21.1, jedan hromosom iz para je prekompletan, jer se dio sekvence hromosoma duplira dva puta ili više. U oznaci 1q21.1, '1' označava hromosom 1, 'q' predstavlja njegov dugi krak i '21.1' označava dio dugog kraka u kojem se nalazi duplikacija.
Evropsko prvenstvo u atletici 2016 – 100 m (muškarci)
Raspored
Sva vremena prikazana su po lokalnom vremenu (UTC +2).
Sindrom duplikacije 1q21.1
Pored sindroma duplikacije ovog segmenta hromosoma 1, postoji i sidrom njegove delecije: sindrom delecije 1q21.1. Iako postoje dvije ili tri kopije sličnog dijela DNK na određenom mjestu sa sindromom duplikacije, postoji dio DNK koji nedostaje sa sindromom delecije na istom mjestu. Literatura se odnosi i na delecije i na umnožavanje kao što je varijacija broja kopija 1q21.1 (CNV).
Evropsko prvenstvo u atletici 2016 – 100 m (muškarci)
Zemlje učesnice
Učestvovalo je 37 takmičara iz 19 država.
Sindrom duplikacije 1q21.1
CNV dovodi do vrlo varijabilnog fenotipa i manifestacije kod pogođenih su prilično varijabilne. Neki ljudi koji imaju ovaj sindrom mogu normalno funkcionirati, dok drugi imaju simptome zaostajanja u razvoju i raznih fizičkih anomalija.
Angina pectoris
Angina pectoris (fon. angina pektoris) je srčano oboljenje koje se karakteriše bolom u prsima zbog prolazne ishemije miokarda (nedostatak kiseonika i krvi). Uzročnik može biti i ateroskleroza.
Sindrom duplikacije 1q21.1
Simptomi i znaci
Do sada prepoznati simptomi uključuju:
Evropsko prvenstvo u atletici 2016 – 100 m (muškarci)
Kvalifikacije
Kvalifikacijska utrka održana je 6. jula 2016. u 12:40 (CEST).
Angina pectoris
Vrste
Postoje dvije vrste angine pektoris:
Sindrom duplikacije 1q21.1
Simptomi i znaci
Nije jasno da li je lista simptoma potpuna. O sindromu je poznato vrlo malo informacija.
Evropsko prvenstvo u atletici 2016 – 100 m (muškarci)
Kvalifikacije
Prva tri takmičara u svakoj grupi (Q) i sljedeća četiri najbrža (q) plasirali su se u polufinale. Prema propozicijama takmičenja najboljih 9 takmičara nije učestvovalo u kvalifikacijama.
Angina pectoris
Vrste
Stabilna angina pektoris se karakteriše bolom u prsima. Bol koja se javlja može da traje od 1 do 20 minuta. Obično se javlja prilikom pojačanog fizičkog napora. Bol je karakteristična po tome što prestaje prilikom uzimanja nitroglicerina.
Sindrom duplikacije 1q21.1
Uzrok
Uz mitozu, mejoza je jedan od procesa podjele ćelija kod ljudi. U mejozi, homologni parovi hromosoma se razdvajaju i kopija svakog para odlazi u jednu ćeliju ćerku. Na taj način će se broj hromosoma u svakoj ćeliji prepoloviti, a svi dijelovi na hromosomu (geni) ostaju nakon randomiziranja. Koja će informacija matične ćelije završiti u ćeliji kćeri odlučuje se čisto slučajno. Osim ovog slučajnog procesa, postoji i drugi slučajni proces. U ovom drugom nasumičnom procesu DNK će biti isprepletena na način da se dijelovi izostavljaju (delecija), dodaju (duplikacija), premještaju s jednog mjesta na drugo (translokacija) i invertiraju (inverzija). Ovo je uobičajen proces, koji dovodi do oko 0,4% varijacije u DNK. Objašnjava zašto čak i identični blizanci nisu genetički 100% identični.
Evropsko prvenstvo u atletici 2016 – 100 m (muškarci)
Kvalifikacije
Vjetar: Grupa 1: +0.5 m/s, Grupa 2: +0.8 m/s, Grupa 3: +1.9 m/s, Grupa 4: +0.6 m/s.
Angina pectoris
Vrste
Nestabilna angina pektoris se karakteriše bolom koji je dosta intezivniji od stabilne angine pektoris, traje duže i nije povezan sa naporom. Zove se još i predinfarktno stanje, a nastaje iznenada. Bol koja se javlja ne prestaje uzimanjem nitroglicerina.
Sindrom duplikacije 1q21.1
Uzrok
Drugi slučajni proces može dovesti do genetičkih grešaka. U procesu delecije i duplikacije, hromosomi koji se spajaju u novoj ćeliji mogu biti kraći ili duži. Rezultat ove spontane promjene u strukturi DNK je varijacija broja kopija. Zbog varijacije broja kopija, u novoj ćeliji hromosomi različitih veličina mogu se kombinovati. Ako se to dogodi oko začeća, postaje prva ljudska ćelija (zigot) sa genetičkom varijacijom. Ovo može biti pozitivno ili negativno.
Evropsko prvenstvo u atletici 2016 – 100 m (muškarci)
Polufinale
Polufinalna utrka održana je 7. jula 2016. u 18:00 (CEST).
Angina pectoris
Dijagnoza
Dijagnoza se postavlja na osnovu anamneze, elektrokardiograma, ergometrijskog testa i koronarografije.
Sindrom delecije 5q
Sindrom delecije 5q je stečeni, hematološki poremećaj karakteriziran gubitkom dijela dugog kraka (q), pruga 5q33.1) ljudskog hromosoma 5 u mijelocitnim ćelijama koštane srži. Ova hromosomska abnormalnost najčešće je povezana sa mijelodisplazijskim sindromom.
Ne treba ga miješati sa "djelimičnom trisomijom 5q", iako su oba stanja uočena u istoj porodici.
Prezentacija
Sindrom 5q– karakterizira makrocitna anemija, često umjerena trombocitoza, eritroblastopenija, megakariocitopenija hiperplazija sa jedarmom hipolobacijom i izolovana intersticijska delecija hromosoma 5. Ovaj sindrom nalazi se uglavnom kod žena u poodmaklim godinama.
Uzroci
Zna se da nekoliko gena u deletiranoj regiji ima ulogu u patogenezi sindroma 5q–. Centralnu ulogu ima haploinsuficiencija  RPS14, učestvujući u anemijaama i preko  p53-ovisnoh i p53-neovisnog tumorskog supresora. Ostali geni u ovoj regiji uključuju miR-145 i miR-146, čija je delecija povezana sa megakariocitnom displazijom i trombocitozom uočenim kod sindroma 5q–; SPARC, koji ima antiproliferativne i antiangiogene efekte; i kandidati za supresore tumora EGR1, CTNNA1 i CDC25C.
Histologija
Ovaj sindrom zahvata ćelije koštane srži, uzrokujući rezistentne na tretman anemiju i mijelodisplastni sindrom koji mogu dovesti do akutne mijeloidne leukemije. Pregled koštane srži pokazuje karakteristične promjene u megakariocitima. Brojniji su nego inače, mali i jednojedarni. Može postojati prateća eritroidna hipoplazija u koštanoj srži.
Tretman
Lenalidomid ima aktivnost kod sindroma 5q– i kod američke FDA odobren je za anemiju zavisnu od transfuzije crvenih krvnih zrnaca (RBC) zbog niskog ili srednjeg-1 (int-1) ) rizika od mijelodisplazijskog sindroma (MDS) povezanog s delecijom hromosomskog kraka 5q sa ili bez dodatnih citogenetičkih abnormalnosti. Postoji nekoliko mogućih mehanizama koji povezuju haploinsuficijencijske molekulske lezije s osjetljivošću na lenalidomid.
Prognoza
Većina oboljelih ima stabilan klinički tok, ali su često zavisni od transfuzije eritrocita.
Evropsko prvenstvo u atletici 2016 – 100 m (muškarci)
Finale
mini|desno|250px|[[Churandy Martina, pobjednik finalne utrke]] Finalna utrka održana je 7. jula 2016. u 19:50 (CEST).
Angina pectoris
Liječenje
Kod stabilne angine pektoris uzimaju se lijekovi:
Kod nestabilne se uzimaju kalcijumantagonisti.
Sindrom duplikacije 1q21.1
Uzrok
Na osnovu mejotskog procesa, sindrom se može pojaviti na dva načina.
Zbog ove genetičke nenormalnosti, embrion može imati probleme u razvoju tokom prvih mjeseci trudnoće. Otprilike 20 do 40 dana nakon oplodnje „nešto pođe po zlu“ u izgradnji dijelova tijela i mozga, što dovodi do lančane reakcije.
Struktura 1q21.1
Struktura 1q21.1 je složena. Područje ima veličinu od približno šest megabaza (Mb) (od 141,5 Mb do 147,9 Mb). Unutar 1q21.1 postoje dvije oblasti u kojima se može pronaći duplikacija ili delecija: TAR-područje za sindrom TAR i distalno područje za druge anomalije. Sindrom duplikacije 1q21.1 obično se nalazi u distalnom području, ali je moguće preklapanje sa TAR-zonom. 1q21.1 ima višestruka ponavljanja iste strukture (područja sa istom bojom na slici imaju jednake strukture) Samo 25% strukture je jedinstveno. U sekvenci postoji nekoliko praznina. Za sada nema dostupnih informacija o DNK sekvenci u tim područjima. Praznine predstavljaju približno 700 kilobaza. U njima se jpš nisu identificirani novi geni.
Srodni geni
Geni povezani sa delecijom 1q21.1 u TAR području su HFE2, TXNIP, POLR3GL, LIX1L, RBM8A, PEX11B, ITGA10, ANKRD35, PIAS3, NUDT17, POLR3C, RNF115, CD160, PDZK1, i GPR89A Potvrđeni geni povezani sa delecijom 1q21.1 u distalnom području su HYDIN2, PRKAB2, FMO5, CHD1L, BCL9, ACP6, GJA5, GJA8 i GPR89B.
Dijagnoza
Ova hromosomska mutacija javlja se de novo u oko 75% slučajeva. U 25% slučajeva jedan od roditelja je nositelj sindroma, bez uticaja na fenotip. Ponekad odrasli imaju blage probleme sa sindromom. Da bi se utvrdilo da li neki od roditelja ima sindrom, oba roditelja moraju biti testirana. U nekoliko slučajeva sindrom je identifikovan kod djeteta, zbog autizma ili nekog drugog problema, a kasnije se ispostavilo da je pogođen i roditelj. Roditelji obično ne znaju za to sve dok citogenetički  i/ili DNK test ne utvrdi stvarno stanje hromosomske garniture.
U porodicama u kojima su oba roditelja negativna na sindrom, šanse za drugo dijete sa sindromom su izuzetno niske. Ako je sindrom pronađen u porodici, šanse za drugo dijete sa sindromom su 50%, ako je dominantno obilježje. Uticaj sindroma na dijete se ne može predvidjeti
NGC 6117
NGC 6117 (također poznat kao IRAS 16174+3712, MCG 6-36-22, NGC 6117A, PGC 57816 i UGC 10338) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 394 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Sjeverna kruna. Najveći prečnik je 1,20 (138 hiljada sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (138 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 5. jula 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Osmoza
Osmoza (prema grč. : guranje, tiskanje) je proces gibanja molekula otapala kroz polupropusnu membranu (membrana) koja odvaja dvije otopine različitih koncentracija. Polupropusna membrana propušta molekule otapala dok ne propušta čestice otopljenih tvari (iona i manjih molekula). Molekule otapala se zbog razlike u koncentracijama otopina gibaju s mjesta manje koncentracije prema mjestu veće koncentracije. Proces ima težnju odvijanja sve do izjednačenja koncentracija s obje strane membrane; manje koncentrirana otopina postaje koncentriranija, više koncentriranoj otopini se smanjuje koncentracija. Pojava se može najjednostavnije objasniti kinetičkom teorijom i činjenicom da na strani otopine s manjom koncentracijom otopljenih tvari ima više molekula otapala (vode) koje zato prelaze na stranu s manje molekula otapala.
Voda pri prelasku kroz membranu, zbog svojstva polarnosti, ne ovisi o potencijalu membrane, već o razlici u koncentracijama otopljenih tvari. Molekule vode teže gibanju iz otopine s nižom (hipotonična otopina) u otopinu s višom koncentracijom otopljene tvari (hipertonična otopina). Osmolaritet je relativna koncentracija otopljene tvari u sredini u kojoj se nađe ćelija.
Ćelijska osmoza
Osmoza u ćeliji nastupa zbog razlike u osmolaritetu citoplazme s unutrašnje, i otopine s vanjske strane membrane, što dovodi do smežuravanja i bubrenja ćelije. Češća pojava bubrenja i lize ćelije nastupa zbog veće koncentracije otopljenih iona i malih organskih molekula u ćeliji, zbog čega je ona hipertonična u odnosu na svoju okolinu, pa voda ulazi u ćeliju.
Ćelije se problemu visokog osmolariteta prilagođavaju, ovisno o carstvu kojem pojedini organizam pripada:
Irtiš
mini|300px|[[Porječje Irtiša.]] Irtiš (ruski: Ирты́ш, kazaški: Ертіс, kineski: É'ěrqísī hé / 额尔齐斯河) jeste rijeka u Sibiru i glavna pritoka rijeke Ob. Njeno ime znači Bijela rijeka. Ona je zapravo duža nego Ob do svog ušća. Glavna pritoka Irtiša je rijeka Tobol. Ob-Irtiš oblikuje veliki sliv u Aziji, koji obuhvata veći dio zapadnog Sibira i planina Altaj.
Geografija
Irtiš je druga najduža rijeka-pritoka u svijetu nakon Missourija. Njena dužina iznosi 4.248 km. Protiče kroz područje Kine (525 km), Kazahstana (1.835 km) i Rusije (2.010 km). Površina sliva joj je 1.643.470 km2. izvor Irtiša nalazi se na granici Mongolije i Kine, na istočnim padinama hrbata Mongolskog Altaja. Iz Kine pod imenom Crni Irtiš se spušta u Kazahstan u Zajsansku kotlinu, gdje se ulijeva u protočno Zajsansko jezero. Na ušću Crnog Irtiša nalazi se velika delta. U Zajsan utiče mnoštvo rijeka s Rudnog Altaja, hrbata Tarbagataj i Saur. Višestruko pojačan tim vodama Irtiš istječe iz Zajsanskog jezera na sjeverozapadu kroz Buhtarminsku hidroelektranu i nizvodno od nje smještenu Ust-Kamenogorsku hidroelektranu. Dalje nizvodno se nalazi Šulbinska hidroelektrana i grad Semej (Semipalatinsk). Malo iznad Pavlodara irtišku vodu prikuplja Irtiško-karagandski kanal, tekući prema zapadu. U području Hanti-Mansijska Irtiš se ulijeva u Ob.
Gradovi
Gradovi - Ketokay (Fuyong) Burčun, Serebrjansk, Oskemen (Ust-Kamenogorsk), Semej (Semipalatinsk) i Kurčatov (Kazahstan), Aksu (Kazahstan), Pavlodar, Omsk, Tara, Tobolsk, Hanti-Mansijsk. mini|centar|800px|Pogled s metromosta na rijeku Irtiš u Omsku.
Hidrologija
minijatura|desno|250px|Viseći most preko rijeke Irtiš u Semeju (Semipalatinsk). Izvor vode Irtiša je mješovit: u gornjem toku je od snijega, leda i manje kiše, a na donjem toku od snijega, kiše i podzemnih voda. Priroda vodnog režima također se znatno izmijenjuje. U gornjem toku visoke vode počinju u apriču, s maksimumom od aprilu do juna, opadanje traje do oktobra; oticanje rijeke je regulirano. U donjem toku visoke vode dosežu od kraja maja do septembra, s maksimumom u junu. Oko 50% godišnjeg oticanja prolazi u proljeće, u gornjem dijelu toka postotak oticanja u ljeto i jesen po 20%, 10% zimi, kod Tobolska, 27%, 19% i 7% respektivno. Prosječni istjek kod Ust-Kamenogorska je 628 m3/s, Semeja (Semipalatinska) oko 960 m3/s, Omska 917 m3/s, Tobolska 2.150 m3/s  , na ušću oko 3000 mm3/s , godišnji istjek od oko 95 km3. Razmjer kolebanja nivoa iznad Zajsanskog jezera je 4,4 m, kod Omska 7 m, Ust-Išima 12,7 m, dalje do ušća se smanjuje. Zamrzavanju na Irtišu prethodi period lomljenja leda od oko 20 dana u gornjem i 6–10 dana u donjem dijelu toka. Zamrzava se u gornjem toku krajem novembra, u donjem od početka novembra, otapa se u aprilu.
Prosječni istek mjesečno u Hanti-Mansijsku
Prosječni istek Irtiša mjesečno (u m3/sec.) mjereno na hidrometrijskoj stanici Hanti-Mansijsk Podaci izračunati preko 22 godine
Komercijalna upotreba
mini|desno|250px|Riječna luka na Irtišu u [[Hanti-Mansijsku.]] Vode Irtiša koristi se za opskrbu Irtiško-karagandskog kanala (unos vode iz Irtiša u kanal u prosjeku od 75 m3/s), za potrebe vodoopskrbe i navodnjavanja.
Redovna plovidba na 3.784 km od ispusta Ust-Kamenogorske hidroelektrane do ušća. Plovidba se odvija od aprila do novembra.
Putnički, teretni brodovi i tankeri plove najviše rijekom između aprila i oktobra, kada nije smrznuta. Omsk je dom sjedište preduzeća u državnom vlasništvu – Irtysh Shipping Company, te najveća riječna luka u zapadnom Sibiru.
Ispod Zajsanskog jezera na Irtišu je izgrađena Irtiška kaskada hidroelektrana uključujući Buhtarminsku, Ust-Kamenogorsku i Šulbinsku hidroelektranu, blizu kazahstansko-kineske granice. Brodska prevodnica koja omogućuje riječni promet da zaobiđe branu kod Ust-Kemenogorska najdublja je na svijetu, s padom od 42 metra.
Atrakcije
Uz Irtiš i u njegovoj okolini nalazi se veliki broj spomenika prirode, historijskih i arhitektonskih spomenika, uređene su zanimljive turističke rute.
Srpska autonomna oblast
Srpska autonomna oblast ili skraćeno SAO je naziv za srpske paradržavne tvorevine u Hrvatskoj i Socijalističkoj Republici Bosni i Hercegovini (SR BiH), u toku procesa raspadanja Jugoslavije. Iza osnivanja SAO-a stajala je Srpska demokratska stranka Hrvatske, odnosno Bosne i Hercegovine i režim u Beogradu. U Hrvatskoj je krajem 1990. godine osnovana SAO Krajina, da bi početkom 1991. bile osnovane još SAO Zapadna Slavonija i SAO Istočna Slavonija, Baranja i Zapadni Srijem. Sve SAO u Hrvatskoj su se ujedinile u Republiku Srpsku Krajinu. Na isti način su tokom septembra 1991. godine i u BiH oformljene srpske autonomne oblasti, i to SAO Bosanska krajina, SAO Semberija, SAO Romanija, SAO Sjeverna Bosna i SAO Hercegovina, koje su se 9. januara 1992. godine ujedinile u Republiku Srpsku Bosnu i Hercegovinu.
2. mart
2. mart / ožujak (2. 3) jest 61. dan godine po gregorijanskom kalendaru (62. u prestupnoj godini). Do kraja godine imaju još 304 dana.
1195.
Godina 1195 (MCXCV ) bila je uobičajena godina koja počinje u nedjelju po julijanskom kalendaru.
Erich Maria Remarque
Erich Maria Remarque (22. juni, 1898. – 25. septembar, 1970.) je pseudonim njemačkog pisca čije je pravo ime Erich Paul Remark. Remarque je postao poznat po nizu djela kojima opisuje strahote rata čiji je sudionik bio i sam. Njegov najpoznatiji roman je Na zapadu ništa novo (objavljen u nastavcima 1928. a kao knjiga početkom 1929. godine), u kojem opisuje život njemačkih vojnika koji se tokom Prvog svjetskog rata bore na zapadnom frontu (francusko ratište). Na osnovu ovog filma snimljen je i oskarom nagrađeni film. Ovo djelo mu donosi neprijateljstvo nacista, koji zabranjuju i pale mnoga njegova djela.
Rani period života
Erich Paul Remark je rođen 22. juna 1898. godine u njemačkom gradu u Osnabrück-u, u radničkoj porodici, od oca Petera Franza Remarka i majke Anna Marie.
Period rata i poslijeratni poslovi
Tokom Prvog svjetskog rata, Remarque je regrutovan u njemačku vojsku u dobi od 18 godina. 12. juna 1917. godine, prebačen je na Zapadni front, u mjesto Hem-Lenglet (sjeverozapad današnje Francuske), u sastavu 2. čete, 2. gardijske divizije. 26. juna, dodijeljen je 15. rezervnom pješadijskom puku, stacioniranom između Torhouta i Houthulst. 31. jula, ranjen je šrapnelima u lijevu nogu, desnu ruku i vrat nakon čega je premješten u vojnu bolnicu u Njemačkoj gdje je proveo ostatak rata.
Nakon rata nastavio je usavršavanje nastavničkog poziva. Posao učitelja obavlja od 1. augusta 1919. u osnovnoj školi u Lohneu, u današnjem donjosaksonskom okrugu Bentheim. Od maja 1920. godine radio je i u Klein Berßenu a od avgusta 1920. godine i u Nahne. 20. novembra 1920. prestaje sa rodom u nastavi.
Remarque je radio na nekoliko različitih radnih mjesta, uključujući i poslove bibliotekara, poduzetnika, novinara i urednika. Njegov prvi plaćeni posao bio je za firmu Continental Rubber Company, njemačkog proizvođača guma, gdje je Remarque radio kao tehnički pisac.
1929. godine objavljuje svoje najpoznatije djelo Na zapadu ništa novo (Im Westen nichts Neues), pod imenom Erich Maria Remarque (mijenjajući srednje ime u čast svoje majke), roman koji daje prikaz okrutnosti rata iz ugla devetnaestogodišnjeg vojnika. Slijedi pisanje izvjesnog broja djela sličnih karakteristika, koje jednostavnim i emotivnim jezikom daju sliku ratnog i poratnog vremena u Njemačkoj. Kao komparacija suprotno viđenje se može naći u djelu Oluja čelika (In Stahlgewittern) od Ernsta Jüngera.
1933. godine Nacisti zabranjuju njegova djela i vrše zapljenu istih. Paralelno s tim kreću s propagandom kako je Remarque ustvari porijeklom francuski jevrej i da je njegovo pravo ime Kramer (što dobijemo u slučaju da izgovaramo prezime Remark unatrag). I u današnje vrijeme, u pojedinim biografijama ovog pisca stoji ova tvrdnja, sa već navedenim primjerom kao dokazom.
Od 1931 godine živi u Švicarskoj, a 1939 godine emigrira u Sjedinjene Američke Države, zajedno sa prvom ženom Ilsa Jeanne Zamboui (s kojom se vjenčao i razveo dva puta), i njih dvoje postaju naturalizovani građani ove zemlje. Godine 1958 oženio se holivudskom glumicom Paulette Goddard, i ostao oženjen njom sve do svoje smrti 1970 godine.
1948 godine se vraća u Švicarsku, gdje živi do smrti u 72 godini. Sahranjen je na groblju Ronco u Ticinu, Švicarska, a na tom groblju je također sahranjena i Paulette Goddard.
Policitemija
Policitemija (također poznata i kao policitanemija ili poliglobulija) je stanje bolesti u kojem su u perifernoj krvi povišeni hematokrit (volumenski postotak starost crvena krvna zrnca u krvi) i/ili koncentracije hemoglobina.
To može biti zbog povećanja broja crvenih krvnih zrnaca ("apsolutna policitemija") ili do smanjenja volumena plazme ("relativna policitemija"). Policitemija se ponekad naziva eritrocitoza, ali termini nisu sinonimi, jer policitemija opisuje svako povećanje crvene krvne mase (bilo zbog eritrocitoze ili ne), dok je eritrocitoza dokumentirana povećanje broja crvenih krvnih zrnaca.
Hitno liječenje policitemije (npr. kod hiperviskoznosti ili tromboze) je flebotomija (uklanjanje krvi iz cirkulacije). U zavisnosti od osnovnog uzroka, flebotomija se takođe može redovno koristiti za smanjenje hematokrita. Za dugotrajno liječenje policitemije koriste se ponekad mijelosupresivni lijekovi kao što je hidroksiurea.
Andreas Kaplan
Istraživanje
Kaplanovo istraživanje se bavi digitalnom transformacijom društva, posebno zbog napretka u veštačkoj inteligenciji i komunikaciji na društvenim mrežama. Stanfordska studija ubraja Kaplana u grupu najcitiranijih i najuticajnijih naučnika na svetu. Na Google akademiku, Kaplan je citiran preko 40000 puta.
Karijera
Kaplan je započeo karijeru u kompanijama Sciences Po Paris i ESSEC pre nego što se pridružio poslovnoj školi ESCP gde je imenovan za rektora. Kaplan je jedan od osnivača Evropskog centra za digitalnu konkurentnost i član izvršnog savetodavnog odbora Univerziteta Kozminski.
NGC 54
NGC 54 (također poznat kao MCG -1-1-60 i PGC 1011) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 245 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,30 (93 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (36 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Ernst Wilhelm Leberecht Tempel 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Alfa-globulin
Alfa globulini su grupa globulastih proteina u plazmi koji su vrlo pokretni u alkalnim ili električno nabijenim rastvorima. Inhibiraju određene krvne proteaze i pokazuju značajnu inhibcijsku aktivnost. Alfa globulini obično imaju molekulsku težinu od oko 93 kDa.