cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gornja Briga
Stanovništvo
Napomena: ''U 1953. povećano za naselje Prežulja koje je ukinuto.''
Na putu (film)
Radnja
Luna (Zrinka Cvitešić) je stjuardesa i živi u sretnoj vezi, punoj ljubavi, s Amarom (Leon Lučev) koji radi kao kontrolor leta na sarajevskom aerodromu. Oboje su izašli iz rata kao siročad, ali pokušavaju ostaviti bolnu prošlost iza sebe. Željeli bi imati dijete, ali ga ne mogu začeti zbog Amarovog zdravstvenog problema. Pored toga, Amar ima problem i sa pićem. Na poslu ga zatiču kako pije – te zbog toga dobija suspenziju – što ga vodi u spiralu depresije i očaja. Luna, zajedno sa njihovim zajedničkim prijateljima, Šejlom (Nina Violić) i Dejom (Sebastian Cavazza), pokušava pomoći Amaru, ali on uporno odbacuje terapiju.
Amar jednog dana, sasvim slučajno, sreće Bahriju (Ermin Bravo), starog prijatelja s ratišta koji je u međuvremenu postao pravi vjernik. Mada se u početku opire Bahrijinim duhovnim savjetima, Amar doživljava duboku promjenu nakon posjete džamiji i slušanja vjerskog obreda. Iako su Luna i njihovi prijatelji u početku skeptični prema Amarovoj promjeni, ipak im je drago jer je prestao piti. Luna ga još uvijek veoma voli ali je puna sumnji i rezervi prema njegovom novom načinu života, pa i odustaje od tretmana umjetne oplodnje jer osjeća sve veću sumnju u njihov zajednički porodični život. Međutim, na njeno ogromno čuđenje, saznaje da je već trudna.
Pet prijatelja u službi avijacije
Pet prijatelja u službi avijacije (engl. Five Go to Billycock Hill) je šesnaesti u nizu romana iz dječijeg serijala Pet prijatelja, britanske spisateljice Enid Blyton. Objavljen je 1957. godine.
Slavnu petorku čine Julian, Dick, George, Anne i pas Timmy. Petorka provodi proljetne praznike logorujući na brdu Mali klobuk. Sve je spokojno i mirno. Ali, za posjeta obližnjoj farmi leptira upoznaju dva bezazlena lovca na leptire i Willa Janesa, sina stare gospođe koja vodi domaćinstvo. U blizini se nalazi tajni aerodrom na kojemu se izvode pokusi s novim tehničkim dostignućima na polju zrakoplovstva. Uz pomoć Willa, kradljivci otimaju dva aviona s planovima na kojima su nacrtani izumi. Pilote tih aviona skrivaju u obližnjoj spilji Mali klobuk.
Bedenec
Bedenec je naseljeno mjesto u sastavu grada Ivanca, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ivanec.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine naseljeno mjesto Bedenec je imalo 874 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Dolac Crikvenički
Dolac Crikvenički je bivše naseljeno mjesto u sastavu grada Crikvenice, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska
Cerklje na Gorenjskem
mini|280px|Cerklje na Gorenjskem, spomenik na mjestu rodne kuće [[Davorin Jenko|Davorina Jenka]] Cerklje na Gorenjskem su naseljeno mjesto i općina u Sloveniji, u Gorenjskoj regiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Kranj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Cerklje na Gorenjskem je imala 7.105 stanovnika, od čega u samim Cerkljama na Gorenjskem 1.608.
Općina Cerklje na Gorenjskem
Napomena: Nastala iz stare općine Kranj.
Cerklje na Gorenjskem (naseljeno mjesto)
Napomena: ''Do 1952. iskazivano pod imenom Cerklje. U 2011. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Cerklje na Gorenjskem i Dvorje.''
Interkalirani disk
Interkalirani diskovi su mikroskopske identifikacijske karakteristike srčanog mišića. Srčani mišić sastoji se od pojedinačnih ćelija mišićnih ćelija (kardiomiociti), povezanih interkaliranim diskovima da djeluju kao jedan funkcionalni organ ili sincicij. Suprotno tome, skeletni mišići sastoje se od višedjelnih mišićnih vlakana i nemaju interkalirane diskove. Interkalirani diskovi podržavaju sinhronizirano stezanje srčanog tkiva. Javljaju se na Z liniji sarkomera i mogu se lahko vizualizirati promatranjem uzdužnog presjeka tkiva.
Struktura
Interkalirani disk čine tri ipa međućelijskih veza – fascia adherens, dezmosomi i junction spoj.
Molekulske, biološke i sveobuhvatne studije pokazale su da se interkalirani diskovi većim dijelom sastoje od miješanog tipa adherensnih veza, zvanih kompozitni spojevi ili areae compositae. Oni predstavljaju spoj tipičnih dezmosomskih i fascija adhezivnih proteina (za razliku od različitih epitela). Stoga se adherenzijski spojevi kardiomiocita razlikuju od adherensnih spojeva epitela i dezmosoma.
Puknuća
Ruptirani interkalirani diskovi, kada se vide na histopatološkom preparatu, imaju dva glavna uzroka: Dodatni znaci koji ukazuju na snažnu kontrakciju miokarda su:
Vladisovo
Vladisovo je naseljeno mjesto u sastavu općine Staro Petrovo Selo, Brodsko-posavska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Nova Gradiška.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Vladisovo je imalo 14 stanovnika.
Napomena: ''Iskazuje se od 1900. Do 1931. iskazivano kao dio naselja, a od 1948. kao naselje.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Vladisovo je imalo 52 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Hum Stubički
Hum Stubički je naseljeno mjesto u sastavu općine Gornja Stubica, Krapinsko-zagorska županija, Republika Hrvatska.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Hum Stubički je imao 580 stanovnika.
Napomena: ''Do 1931. iskazivano pod imenom Hum.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Hum Stubički je imalo 637 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Ocinje
mini|280px|Ocinje, spomenik na tromeđi [[Slovenija|Slovenije te austrijskih saveznih zemalja Štajerske - naselje Waltra i Burgenlanda - naselje Kalch]] Ocinje je naseljeno mjesto u sastavu općine Rogašovci, regija Pomurska, Slovenija.
Brown protiv Odbora za obrazovanje
desno|mini|Segregacija u obrazovanju u SAD-u prije Browna. Legenda: Obavezna Nije zakonom regulirana Dozvoljena/djelimična Zabranjena Brown protiv Odbora za obrazovanje Topeke poznati je slučaj pred Vrhovnim sudom Sjedinjenih Američkih Država u kojem je sud proglasio neustavnim zakone pojedinih saveznih država koji su korišteni za uspostavljanje odvojenih javnih škola za crnce i bijelce. Odlukom je poništena ranija presuda u predmetu Plessy protiv Fergusona iz 1896, kojom je dopuštena segregacija u javnim ustanovama pod pokroviteljstvom države. Ova odluka Warrenovog suda, donesena jednoglasno (9–0) 17. maja 1954, ustanovila je da su "razdvojene obrazovne ustanove u suštini nejednake". Presudom je utvrđeno da je de iure rasna segregacija u suprotnosti s Klauzulom o jednakoj zaštiti 14. amandmana na Ustav Sjedinjenih Američkih Država. Označava veliku pobjedu pokreta za građanska prava te je otvorila put integraciji rasa i uzeta je za model raznim budućim strateškim parnicama. Međutim, sud u odluci nije propisao metodu koju je trebalo koristiti za zaustavljanje rasne segregacije u školama. Kasnija presuda u predmetu Brown II jedino je naredila saveznim državama da izvrše desegregaciju "sa svom namjernom brzinom".
Ocinje
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Murska Sobota.
Brown protiv Odbora za obrazovanje
Pozadina
U godinama koje su prethodile presudi u ovom slučaju, rasna segregacija bila je uobičajena pojava u Sjedinjenim Američkim Državama. Potvrdio ju je Vrhovni sud 1896. u predmetu Plessy protiv Fergusona, kojim je konstatirano da segregacija nije u suprotnosti s 14. amandmanom na Ustav SAD-a ("nijedna savezna država ... neće nikoga lišiti ... jednake zaštite zakona") ako su uvjeti u tim odvojenim ustanovama jednaki.
Ocinje
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ocinje je imalo 57 stanovnika.
Brown protiv Odbora za obrazovanje
Pozadina
Tužioci su tvrdili da ovakav sistem razdvajanja rasa ovjekovječava inferiorni smještaj, usluge i tretman Amerikanaca crne rase pod maskom pružanja odvojenog, ali jednakog tretmana crnaca i bijelaca. Nivo rasne segregacije u obrazovanju znatno je varirao u zavisnosti od toga u kojoj je saveznoj državi neko živio (17 ih je propisivalo rasnu segregaciju, a 16 zabranjivalo). Na odluku u predmetu Brown utjecala je UNESCO-ova deklaracija iz 1950, koju su potpisali razni utjecajni naučnici širom svijeta, pod naslovom "Pitanje rase". Deklaracijom je moralno osuđen rasizam i raniji pokušaji da ga se naučno opravda. Vrhovni sud citirao je još jedno djelo u odluci: proučavanje švedskog ekonomiste Gunnara Myrdala iz 1944. pod naslovom Američka dilema: Crnački problem i moderna demokratija. Myrdal je potpisnik UNESCO-ove deklaracije. Na odluku je također utjecalo istraživanje psihologa Kennetha B. Clarka i Mamie Phipps Clark. Clarkovi eksperimenti s lutkama poslužili su kao značajni argumenti Vrhovnom sudu o tome kako segregacija utječe na mentalno stanje školaraca crne rase.
Sjedinjene Američke Države i Sovjetski savez bili su na vrhuncu Hladnog rata u vrijeme ovog postupka. Američki službenici, pa tako i sudije Vrhovnog suda, bili su svjesni koliko segregacija i rasizam štete ugledu SAD-a širom svijeta. Kada je sudija William O. Douglas otputovao u Indiju 1950, prvo pitanje koje mu je postavljeno bilo je: "Zašto Amerika dopušta linčovanje crnaca?" Douglas je kasnije napisao da je na putovanjima naučio da je "snažan faktor u našem odnosu s Indijom način na koji Sjedinjene Države postupaju s rasnim manjinama". Glavni sudija Earl Warren, koga je za Vrhovni sud nominirao predsjednik Dwight D. Eisenhower, složio se s Douglasom kada je 1954. izjavio: "Naš američki sistem je na suđenju kako u zemlji tako i u inozemstvu, ... u kojoj mjeri odlučimo održati duh našeg ustava i njegove Povelje o pravima, dugoročno gledano će učiniti više da ga osigura i učini predmetom obožavanja nego broj vodikovih bombi koje nagomilamo."
Kotor (Crikvenica)
Kotor je bivše naseljeno mjesto u sastavu grada Crikvenice, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Crikvenica. Na popisu stanovništva 2001. godine, naselje je ukinuto i pripojeno naselju Crikvenica.
Stanovništvo
Napomena: ''U 2001. pripojeno naselju Crikvenica.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Kotor je imalo 11 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Liverpool FC – sezona 2014/2015.
Izgled opreme
Opremu (dresovi, šorcevi, čarape) fudbalskom klubu Liverpool FC dostavlja kompanija Warrior Sports. Za domaće dresove, odabrani su crveni dresovi sa elipsoidnim bijelim linijama ispod rukava i na šorcu, ravnim linijama na čarapama i rukavima te valovitim linijama oko vrata i ostalim detaljima: šivani stari logotip - ptica Liverbird i inicijali kluba L.F.C u zlatnoj boji te logotipom sponzora (Warrior i Standard Chartered) u bijeloj boji. Gostujuća oprema: žuti dresovi i šorcevi sa crvenim logotipom i inicijalima kluba, crvenim elipsoidnim linijama ispod rukava i na šorcu te valovitom crvenom linijom na prsima. Treća oprema: tamnosivi dres sa crnim i isprekidanim crvenim debljim linijama i crvenom kragnom te crnim šorcem i čarapama, na kojima su grb i inicijali klupa izvedeni zlatnom bojom, a sponzorska imena bijelom bojom.
UEFA Liga Prvaka (UEFA Champions League)
Grupna faza takmičenja UEFA Lige prvaka
Grupa B
Međusobne utakmice grupe B
Pet prijatelja na otoku s blagom
Pet prijatelja na otoku s blagom (engl. Five On a Treasure Island) je prvi u nizu romana iz dječijeg serijala Pet prijatelja, britanske spisateljice Enid Blyton. Objavljen je 1942. godine.
Liverpool FC – sezona 2014/2015.
UEFA Europa liga (UEFA Europa League)
Eliminacijska (knock-out) faza takmičenja UEFA Europa lige
Pet prijatelja na otoku s blagom
Roditelji odlučuju poslati dvojicu braće, Juliana i Dicka, te njihovu mlađu sestru Anne za vrijeme ljetnih praznika kod strica Quentina Kirrina i njegove žene Fanny. Kirrinovi imaju kćerku Georginu, koja se oblači i ponaša kao dječak i odaziva se isključivo na ime George.
Liverpool FC – sezona 2014/2015.
Troškovi i zarade
Izvor podataka: Transfermarkt
Pet prijatelja na otoku s blagom
Iako isprva nepristupačna, George se ubrzo sprijatelji sa svojim rođacima i odlučuje im otkriti nekoliko tajni. Prva je pas Timmy, kojeg krišom drži kod ribarevog sina jer joj roditelji ne dozvoljavaju da ima kućnog ljubimca. George ih takođe vodi na otok Kirrin, koji je u vlasništvu njene porodice. Stara legenda kaže da je na otoku skriveno blago, a kada oluja na površinu izbaci olupinu broda u kojoj petorka nađe čudnovatu kutiju sa mapom, oko otoka se počinju šunjati sumnjivi likovi. Stric Quentin ubrzo dobija ponudu da proda otok, što kod petorke budi sumnju da je na otoku zaista skriveno blago.
Stade de France
Stadion Francuska je nacionalni stadion u Parizu, Francuska. Nalazi se u predgrađu Saint-Denis. Koristi se za nogomet i ragbi. Kapacitet stadiona je 81.338 sjedećih mjesta.
Stadion je izgrađen 2. maja 1995. godine. Otvoren je 28. januara 1998. godine utakmicom između nogometnih reprezentacija Francuske i Španije. Utakmica se igrala pred 78.368 gledalaca. Francuska je pobijedila sa 1-0 golom Zinedina Zidanea. Na njemu je 24. maja 2000. godine odigrano finale Lige prvaka između Real Madrida i Valencije.
Stadion Francuska je bio domaćin svjetskog prvenstva 1998. godine, Kupa konfederacija 2003. godine, te svjetskog prvenstva u ragbiju 2007. godine. Na stadionu Francuska se odigralo sedam utakmica evropskog prvenstva 2016. godine.
Glutation
{{Infokutija hemijski spoj (2S)-2-Amino-5-[(2R)-1-(karboksimetilamino)-1-okso- 3-sulfanilpropan-2-il]amino]-5-oksopentanoinska kiselina | Molarna masa = 07,32 g/mol }} Glutation (GSH) je tripeptid sa neobičnom peptidnom vezom između amino grupe cisteina (koji je vezan normalnom peptidnom vezom za glicin) i karboksilne grupe glutamatnog bočnog lanca. To je antioksidans za sprečavanje oštećenja ćelijskih komponenti koje izazvaju reakcije aktiviranja vrsta kisika, kao što su slobodni radikali i peroksidi. Tiolne grupe glutationa su redukcijski agens‎‎i, koji se u životinjskim ćelijama javljaju u koncentraciji od približno 5 mM. Glutation reducira disulfidne veze unutar citoplazmatskih proteina do cisteina, delujući kao donor elektrona. U tom procesu, glutation se pretvara do njegove oksidirne forme glutation disulfida (GSSG), koji se također naziva i L(-)-glutation.
Oksidirani glutation se može reducirati pomoću enzima glutation reduktaze, koja kao donor elektrona koristi NADPH. Odnos reduciranog i oksidirnog unutarćelijskog glutationa se često koristi kao mjera ćelijske toksičnosti.
Biosinteza
Biosintetski put glutationa imaju neke bakterije, kao kod cijanobakterija i proteobakterija, ali ga nema u mnogim drugim bakterijama. Većina eukariota sintetizira glutation, uključujući i ljude, ali neke ne, kao što su mahunarke, Entamoeba i Giardia. Jedine archaea koji prave glutation su halobakterije. Glutation nije esencijsko hranjivo za ljude, jer se može biosintetizovati u tijelu iz aminokiselina L -cysteina,  L -glutaminske kiseline i glicina. Sulfhidril skupina (SH) cisteina služi kao donor protona i odgovorna je za biološke aktivnosti. Cistein je faktor ograničavajućie stope u biosintezi ćelijskog glutationa, jer je ova aminokiselina relativno rijetka u hrani.
Ćelije tvore glutation u dva koraka koji zavise od adenozin trifosfata:
Životinjska glutamat cistein ligaza (GCL) je heterodimerni enzim sastavljen od modulacijske podjedinice. Katalitska podjedinica je obavezna i dovoljna za svu GCL enzimsku aktivnost, dok neuromodulatorna podjedinice povećava efikasnost enzimske katalize. Miševi kojima nedostaju katalitske podjedinice (tj. nedostajuće sve de novo sinteze GSH) umre prije rođenja. Miševi bez modulacijskih podjedinica ne ispoljavaju nikakav očigledan fenotip, ali pokazuju značajan pad u TSH i povećanu osjetljivost na toksične unose.
Iako su sve ljudske ćelije sposobne za sintetiziranje glutationa, kao suštinska se pokazala njegova sinteza u jetri. Miševi sa genetički iduciranim gubitkom GCLC (odnosno, GSH sinteze) samo u jetri, ugibaju za mjesec dana nakon rođenja.
Grupa Ładoś
mini|Rezidencija poljskog ambasadora u [[Bernu, 2014. (tokom rata – sjedište poljske delegacije)]] Grupa Ładoś, Bernska grupa (poljski: grupa Ładosia  ili grupa berneńska ) termin je koji se odnosi na poljske diplomate i jevrejske aktiviste koji su zajedno tokom Drugog svjetskog rata u Švicarskoj stvorili sistem ilegalne proizvodnje južnoameričkih i srednjoameričkih pasoša u cilju spašavanja evropskih Jevreja od istrebljenja.
Glutation
Funkcija
Glutation postoji i u reduciranoj (GSH) i oksidiranom (GSSG) stanju. U reduciranom, cisteinska grupa je u mogućnosti da donira redukcijski ekvivalent (H++e–) na druge nestabilne molekule, kao što je vrsta reaktivnog kisika. U doniranja elektrona, sam glutation postaje reaktivan, ali lahko reagira s drugim reaktivnim glutationom da se formira glutation disulfid (GSSG). Takva reakcija nastaje vjerojatno zbog relativno visoke koncentraciju glutationa u ćelijama (do 5 mm u jetri). GSH može regenerirati preko GSSG enzima glutation reduktaza (GSR): NADPH reducira FAD prisutan u GSR da proizvede prolazni Fadh-anion. Ovaj anion zatim brzo cijepa disulfidnu vezu (Cys 58 - Cys 63) i dovodi do stvaranja Cys63 što je nukleofilni napad na najbliži sulfidnu jedinicu u GSSG molekuli (promovira His467). To stvara mješovitu disulfidnu vezu (GS-Cys58) i GS-anion. His467 GSR onda protonizira GS-anion da se formira prvi GSH. Zatim, Cys63 nukleofil napada sulfid iz Cys58, oslobađajući GS-anion, koji, zauzvrat, pokupi proton otapala pušten iz enzima, čime se stvara drugi GSH. Dakle, za svaki GSSG i NADPH, dobiju se dvije molekuke reduciranog GSH, što može djelovati kao antioksidans, ponovo skupljajući reaktivnu vrstu kisika u ćeliji.
GSH može regenerirati iz GSSG od enzima glutation reduktaze (GSR): NADPH reducira prisutni FAD u GSR da proizvede prolazni Fadh-anion. Ovaj anion zatim brzo cijepa disulfidnu vezu (Cys 58 - Cys 63) i dovodi do Cys63 koji nukleophilno napada najbližu sulfidnu jedinicu u GSSG molekuli (promovira His467), što stvara mješovitu disulfidnu vezu (GS-Cys58) i GS-anion. His467 GSR onda protonizira GS-anion da se formira prvi GSH. Zatim, Cys63 nukleophilno napada sulfid u Cys58, oslobađajući GS-anion, koji, zauzvrat, pokupi proton otapala otpušten iz enzima, čime se stvara druga molekula GSH. Dakle, za svaki GSSG i NADPH, dobiju se dvije reduciranane molekule GSH, što može djelovati kao antioksidans ponovo skupljajući reaktivnu vrstu kisika u ćeliji.
Grupa Ładoś
Sastav grupe
Članovi grupe:
Glutation
Funkcija
U zdravim ćelijama i tkivima, preko 90% ukupnog glutationa je u reduciranoj obliku (GSH), a ima manje od 10% formiranog disulfidnog (GSSG). Povećan omjer GSSG/GSH se smatra pokazateljem oksidacijskog stresa.
Grupa Ładoś
Sastav grupe
Grupa Ładoś bila je neformalna grupa koja nije imala strukturu, a veze između njenih članova imale su asimetrični karakter. Tokom direktne proizvodnje pasoša, glavni kontakti su bili između konzula Konstantyja Rokickog, koji je bio direktan tvorac većine pasoša, ali i uključen u njihovu kupnju na crnom tržištu, i Abrahama Silberscheina i Chaima Eissa, koji su krijumčarili pasoše, fotografije i lične podatke između Berna i okupirane Evrope i osigurali su značajan dio finansiranja operacija. Uloga Aleksandra Ładośa i Stefana Ryniewicza bila je osigurati podršku bernskih diplomatskih predstavnika i spriječiti švicarsku policiju da prekine operaciju. Obojica su povodom ovog slučaja intervenisali 1943. godine protestujući protiv švicarskog ministra vanjskih poslova Marcela Pilet – Golaza i šefa policije Heinricha Rothmunda. Sa druge strane, Juliusz Kühl, koji je u ratnom periodu bio 26-godišnji doktor ekonomije sa Univerziteta u Bernu, obezbjedio je sigurne kontakte između jevrejskih organizacija i diplomatske misije. U kasnijim godinama služio je i kao zamjenik šefa konzularnog odjela. Pretpostavlja se da se bavio i ilegalnim transportom obrazaca pasoša.
Glutation
Funkcija
Glutation ima mnogostruke funkcije:
Grupa Ładoś
Historijska pozadina
U Švicarskoj je diplomatska misija bila smještena u Elfenstrasse u diplomatskoj četvrti. Pored toga, od 1940. godine unajmljena je i zgrada u Thunstrasse u kojoj se nalazio konzularni odjel misije. Od aprila 1940. šef diplomatskog predstavništva bio je Aleksander Ładoś, predratni izaslanik u Latviji (od 1923. do 1926.) i generalni konzul u Minhenu (od 1927. do 1931.). Ładoś je napustio Poljsku 1939. godine po naredbi Władysława Sikorskog, a u periodu između 1939. – 1940. kratko je bio član njegove vlade. Kada je preuzeo diplomatsku dužnost u Bernu, tamo su već radila još trojica diplomata (članova Grupe Ładoś) – Ryniewicz od 1938. i Kühl i Rokicki od 1939. Rokicki i Ryniewicz već su se poznavali iz ranijeg rada u Rigi (1939. – 1936.) i pretpostavlja se da su bili bliski prijatelji. Kühla i Ładośa nisu upoznali sve do Berna. Tri sedmice prije početka rata, Abraham Silberschein koji je bio predstavnik Svjetskog jevrejskog kongresa, došao je u Ženevu iz Lavova. Chaim Eiss je živio u Švicarskoj od početka 20. vijeka i imao je svoju trgovinu u Zürichu. Oba predstavnika jevrejskih organizacija nisu se poznavali prije rata.
Geneza i model proizvodnje južnoameričkih pasoša
Prema Juliuszu Kühlu, ideja o stvaranju lažnih južnoameričkih pasoša nastala je u periodu između 1939. i 1940. i nije bila povezana sa kasnijim holokaustom. Trebalo je izraditi desetine paragvajskih dokumenata kako bi uticajni Jevreji sa teritorija pod sovjetskom okupacijom mogli napustiti zemlju preko Japana. Diplomatsko predstavništvo imenovalo je za počasnog konzula Paragvaja bernskog notara Rudolfa Hüglija, koji je bio spreman prodavati prazne pasoše. Nije poznato ko ih je popunio i kako su poslani u Sovjetski Savez, ali treba uzeti u obzir da je u periodu između 1939. i 1940. još uvijek postojao pojas neutralnih država između Berna i sovjetske granice tako da je formalno bilo moguće prijeći granicu. Na početku aktivnosti ovog tipa mogle su biti isključivo pojedinačne prirode, jer je slučaj bio izložen riziku da bude razotkriven. Kasnijih godina, međutim, povremeno se odvijala izrada sličnih dokumenata. Najpoznatiji primjer je način na koji je Eli Sterbuch dobio pasoš za svoju buduću suprugu Gutu Eisenzweig i njenu majku Ginu u novembru 1941. Porodica Sternbuch dobila ga je kontaktirajući Juliusza Kühla. Nije poznato ko je ovaj dokument kompletirao. Pred toga, istraživanja instituta Yad Vashem sugerišu da su stvoreni i drugi pasoši – posebno 1941. kada je za vrijeme njemačke invazije na Sovjetski Savez i nakon stvaranja jevrejskih geta bilo nekoliko pojedinačnih vlasnika pasoša. U nekim slučajevima takve osobe oslobođene su obaveze da žive u getima i nose traku oko ruke sa Davidovom zvijezdom. Mehanizam produkcije pasoša potpuno je vraćen 1942. godine, nakon  Wannsee – konferencije  kada je i zvanično započelo masovno ubijanje evropskih Jevreja. Od tog momenta, južnoamerički pasoši uglavnom su štitili od protjerivanja u koncentracione logore, a njihovi vlasnici poslani su u internacijske logore u Njemačkoj i okupiranu Francusku. U početku je realizacija operacije bila haotična što je dodatno budilo strah od raskrinkavanja iste. Pretpostavlja se da je upravo to bio razlog zbog kojeg je diplomatska misija 1942. godine u operaciju uključila Abrahama Silberscheina. U njegovom saslušanju pred policijom, Silberschein je izjavio: <blockquote class="templatequote">''Imao sam sastanak u zgradi poljskog diplomatskog predstavništva u Bernu sa I sekretarom Ryniewczom i gospodinom Rokickim, koji rukovodi konzularnim odjelom. Obojica su mi tada skrenuli pažnju na činjenicu da se određeni ljudi u Švicarskoj bave isporukom južnoameričkih pasoša Poljacima u zemljama pod njemačkom okupacijom.''
Pasoši Perua i El Salvadora
1943. Silberschein je kontaktirao konzula Perua u Ženevi Joséa Barreta kojem je, kako je sam tvrdio, predao 10 do 12 hiljada franaka za 28 pasoša. O tome je obaviješten generalni konzul Perua nakon čega je otpustio Barreta. Ovaj slučaj doveo je do sukoba mišljenja između Silberscheina i Ryniewicza koji ga je optužio da radi samostalno i daje cjelokupnom slučaju karakteristike zavjere. Bio je ovo razlog zbog kojeg je poljska delegacija zahtijevala sve podatke o pasošima. Ryniewicz je također poduzeo neuspješnu intervenciju kako bi spasio Barreta i zataškao slučaj, te je izazvao sličnu akciju poljske delegacije u Limi. 1943. godine Silberschein je kontaktirao jevrejskog zaposlenika Generalnog konzulata Salvadora u Ženevi – Georgesa Mendel – Mantella (rođen: György Mandl), koji mu je, kako se pretpostavlja, uz saglasnost njegovog glavnog konzula Artula Castellanosa, predavao popunjene pasoše i uvjerenja o državljanstvu. Smatra se da je poljska delegacija vjerovatno bila obaviještena o broju izdatih pasoša kao i o kontaktima sa Mandel – Mantellom, ali nema dokaza da je učetvovala u izradi dokumenata. Yad Vashem je 2010. proglasio Artura Castellanos-a Pravednikom među narodima svijeta.
Pasoši Hondurasa, Haitija i drugih zemalja
Prilikom dobijanja honduraških pasoša, Silberschein je direktno stupio u kontakt sa Antonem Bauerem, bivšim počasnim konzulom Hondurasa, koji je ukrao pečat i ilegalno izdavao dokumente u njegovoj kancelariji u Bernu. Primalac Silberscheinovih pisama bila je kćerka Bauera – Isabella. Međutim, postoji slučaj u kojem su evidentni tragovi pribavljanja pasoša preko Rokickog. 27. maja 1943. godine Silberschein ga je zamolio da organizuje niz pasoša za sljedeći dan, a iz istog dana datira najmanje dva honduraška pasoša.
Razulati aktivnosti grupe
Abraham Silberschein saopštio je u januaru 1944. godine da je efekat cijele operacije bilo oko 10 000 spašenih ljudi od masovne deportacije u njemačke smrtonosne logore. Prema njegovim riječima, ti su ljudi držani u internacijskim logorima u Tittmoningu, Liebenauu i Bölsenbergu u Njemačkoj te u logoru Vittel u Francuskoj.
Godine 2019. pod uredništvom Jakuba Kumocha objavljen je spisak imena i prezimena 3 262 Jevreja koji su dobili pasoše izdane od strane Grupe Ładoś. Na spisku se nalazi i ime države čije je dokumente ta osoba dobila. Analiza je provedena i u Bad Arolsenu, Yad Vashem-u, Arhivi novih zapisa u Varšavi. Prema istraživanju iz 24. oktobra 2019. godine procijenjuje se da između 5 i 7 hiljada imena vlasnika ovih pasoša još uvijek nisu poznata.
Grupa Ładoś u književnosti
Ovu temu su u literaturi najčešće opisivali pojedini članovi Grupe Ładoś. Dodatno na to je uticala i činjenica da je grupa bila tajna kao i nedostatak konkretnih i potpunih uspomena napisanih od strane njenih članova. Najbliži konkretnim opisima aktivnosti grupe bio je Aleksander Ładoś, koji je najavio da će slučaj lažnih pasoša detaljno opisati u trećem, nedovršenom memoaru. Rad na njemu prekinula je njegova smrt decembra 1963. godine. Diplomate iz grupe Ładoś – Ładoś, Rokicki, Kühl i Ryniewicz spomenuti su u zahvalnici Agudat Israel iz januara 1945. godine. Agnieszka Haska je 2015. godine objavila članak o spašavanju Jevreja od strane poljske delegacije u Bernu. Tek su augustu 2017. novinari Zbigniew Parafianowicz i Michał Potocki u detaljno opisali cijeli slučaj, prepoznajući doprinos svih članova grupe spašavanju vlasnika pasoša. Slučaj je bio tema pjesme  Pasoši  koju je u varšavskom getu napisao poljsko-jevrejski pjesnik Władysław Szlengel. Kompozitor Max Kowalski napisao je muziku za ovu pjesmu, a muzička grupa Sholem ju je snimila 2018. godine.
Komemoracija
28. decembra 2018. godine, uoči godišnjice smrti Aleksandra Ładośa, u Powązkom u Varšavi održana je služba kojoj su prisustvovali i poljski ministar vanjskih poslova Jacek Czaputowicz, državna podsekretarka Ministarstva kulture i nacionalne baštine Madalena Gawin, kao i porodice ministra Aleksandra Ładośa, konzula Rokickog i pukovnika Włodzimierza Cieszkowskog, pripadnika Poljske vojne jedinice internirane u zapadnoj Švicarskoj. Na groblju su bili prisutni rabin Orieł Zaretsky iz Varšavske vjerske zajednice, predstavnici socijalno-kulturološkog društva varšavskih Jevreja, kao i predstavnici Američkog jevrejskog komiteta. Od pozvanih ambasadora, prisustvovao je samo otpravnik poslova švicarske ambasade. Sve prisutne je posebno iznenadila činjenica da niko od izraelskih diplomata nije prisustvovao.
U junu 2019. članovima grupe Ładoś posthumno su dodijeljene medalje Virtus et Fraternitas.
Deklaracijom Sejma 2021. godina proglašena je Godinom grupe Ładośa u Poljskoj.
Kontroverza Instituta Yad Vashem
U aprilu 2019. godine institut Yad Vashem objavio je da je titulu pravednika među narodima dodijelio konzulu Konstantyju Rokickom, kojeg je smatrao za vođu Grupe Ładoś, ali je dodijelio i priznanja konzulima Aleksandru Ładośu i Stefanu Ryniewiczu. Bila je ovo odluka koja sadrži kardinalne činjenične pogreške (Ładoś i Ryniewicz bili su naređeni Rokickom, a ne njegovi podređeni i nijedan od njih nije bio konzul) i koja je dovela do protesta porodice Rokicki, čiji je predstavnik odbio da primi medalju dok god se ne razjasni slučaj preostale dvojice diplomata.
Odluka je također izazvala reakciju od strane 30 preživjelih Grupe Ładoś koji su poslali protestno pismo Yad Vashemu. Također, poljski ambasador u Švajcarskoj Jakub Kumoch, opisao je odluku Yad Vashema kao nesporazum, ističući da je Rokicki djelovao pod vodstvom Ładośa i Ryniewicza. Jedan od ljudi koji su oktirili ovu grupu, poljski počasni konzul u Zürichu Markus Blechner, također je protestovao protiv ove odluke.
Uridin
Uridin je glikozilirani pirimidin-analog koji sadrži uracil vezan za ribozni prsten (ili preciznije, ribofuranoza) preko β-N1-glikozidne veze.
Jedan je od pet standardnih nukleozida koji čine nukleinske kiseline, a drugi su adenozin, timidin, citidin i gvanozin. Kao i za [dušične baze, pet nukleozida obično se skraćuju na njihove jednoslovne kodove U, A, T, C i G. Međutim, timidin se češće piše kao 'dT' ('d' predstavlja 'dezoksi') jer sadrži 2'-dezoksiribofuranozni dio, umjesto ribofuranoznog prstena koji se nalazi u uridinu. To je zato što se timidin nalazi u dezoksiribonukleinskoj kiselini (DNK), a obično se ne nalazi u ribonukleinskoj kiselini (RNK). Nasuprot tome, uridin se nalazi u RNK, a ne u DNK. Preostala tri nukleozida mogu se pronaći i u RNK i u DNK. U RNK bi bile predstavljeni kao A, C i G, dok bi u DNK bile predstavljene kao dA, dC i dG.
Biosinteza
Uridin se u prirodi široko proizvodi kao uridin-monofosfat (uridilat) sintezom de novo, pomoću dekarboksilacije orotidilata, koju katalizira orotidilat dekarboksilaza. Orotidilat se proizvodi iz orotata, koji se u kombinaciji s 5-fosforibozil-1-pirofosfatom (PRPP) formira orotidilat pomoću pirimidin-fosforibosiltransferaza. PRPP nastaje iz riboza-5-fosfata, daljnjom fosforilacijom, služeći kao energetskiamolekula koja pokreće reakciju naprijed, dok se orotat stvara u nekoliko koraka iz karbamoil-fosfata i aspartata.
Prehrambeni izvori
Uridin se smatra neesencijalnim nutrijentom, jer ga ljudsko tijelo proizvodi prema potrebi i suplementacija se općenito ne preporučuje, iako je istraživana za posebne primjene.
Neke namirnice koje sadrže uridin u obliku RNK navedene su u nastavku. Iako se tvrdi da gotovo nijedan uridin u ovom obliku nije bioraspoloživ "od - kako je pokazalo Handschumacherova laboratorija u Medicinskoj školi Yale (Yale School of Medicine) 1981. Uništava se u jetri i gastrointestinalnom traktu, a nijedna hrana, kada se konzumira, nije pouzdano pokazala da podiže nivo uridina u krvi. Tome su u suprotnosti s Yamamoto et al., prema kojima je razina uridina u plazmi porasla 1,8 puta, 30 minuta nakon konzumiranja piva, ukazujući u najmanju ruku na oprečne podatke. S druge strane, etanol sam po sebi (koji je prisutan u pivu) povećava nivo uridina, što može objasniti povećanje nivoa uridina u studiji koju je sproveli Yamamoto et al. U dojenčadi koja konzumiraju majčino mlijeko ili komercijalne formule za dojenčad, uridin je prisutan kao njegov monofosfat, UMP, od  kojih su  oboje bioraspoloživi i mogu ući u cirkulaciju iz probavnog trakta.To su i
Istraživači s Harvarda izvještavaju da su omega-3 masne kiseline i uridin, dvije tvari u hrani, poput ribe, oraha, melase i šećerne repe, spriječile depresiju kod pacova jednako efikasno kao i lijekovi protiv depresije. "Davanje pacoivima kombinacije uridina i omega-3 masnih kiselina izazvalo je trenutne učinke koji se nisu razlikovali od onih uzrokovanih davanjem pacovima standardnih antidepresiva", rekao je vodeći autor studije William Carlezon, direktor McLean's Laboratorije za genetiku ponašanja.
Galaktozna glikoliza
Uridin ima ulogu u glikolizi galaktoznog puta. Ne postoji katabolički proces za metabolizam galaktoze. Stoga se ona pretvara u glukozu i metabolizira uobičajenim putem glukoze. Nakon što se dolazna galaktoza pretvori u galaktoza 1-fosfat (Gal-1-P), uključena je u reakciju sa UDP-glukoza[UDP-glukozom, molekulom glukoze vezanom za uridin-difosfat (UDP). Ovaj proces katalizira enzim galaktoza-1-fosfat uridil transferaza i prenosi UDP u molekulu galaktoze. Krajnji rezultat su UDP-galaktoza i glukoza-1-fosfat. Ovaj proces se nastavlja, kako bi se omogućila pravilna glikoliza galaktoze.
Ladvić
Ladvić je bivše naseljeno mjesto u sastavu grada Crikvenice, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Crikvenica. Na popisu stanovništva 2001. godine, naselje je ukinuto i pripojeno naselju Crikvenica.
Stanovništvo
Napomena: ''U 2001. pripojeno naselju Crikvenica.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ladvić je imalo 137 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 2020.
mini|260px| Kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u nogometu 2020. bilo je nogometno takmičenje koje se je odigralo od marta 2019. do novembra 2020. kako bi se odredili učesnici Evropskog prvenstva 2020, koje će se održati od 11. juna do 11. jula 2021. Ukupno 55 reprezentacija učestvovalo je u kvalifikacijama. Izvlačenje kvalifikacijskih grupa za Evropsko prvenstvo se je održalo 2. decembra 2018. u Dublinu. Pobjednici 10 grupa, kao i drugoplasirane ekipe kvalificirale su se na Evropsko prvenstvo. Takmičenje je povezano sa UEFA Ligom nacija 2018/2019. pružajući državama drugu šansu da se kvalificiraju na završno takmičenje. Prvi put nakon 1976. godine niti jedan tim nije imao direktno obezbijeđeno učešće na Evropskom prvenstvu. Debitantski nastup u kvalifikacijama zabilježilo je Kosovo.
Format takmičenja
Nije bilo automatski kvalifikovanih timova, i svih 55 UEFA reprezentacija, uključujući i 12 reprezentacija zemalja u kojima će se održati utakmice, morali su učestvovati u kvalifikacijama za 24 mjesta na finalnom turniru. Kako je izbor domaćina obavljen u septembru 2014, prije kvalifikacija za Evropsko prvenstvo 2020, moguće je bilo da se neke od zemalja domaćina ne kvalifikuju na finalni turnir.
Glavni kvalifikacijski proces započeo je kvalifikacionom grupnom fazom u martu 2019. godine, umjesto krajem 2018. godine neposredno nakon Svjetskog prvenstva 2018. godine, a završio se u novembru 2019. Kvalifikacije su igrane dvostrukim utakmicama u martu, junu, septembru, oktobru i novembru 2019. Kao i u kvalifikacijama 2016. godine, grupna faza je odlučila 20 od 24 ekipe koje su se plasirale na završni turnir. Nakon prijema Kosova u UEFA-u u maju 2016. godine, najavljeno je da će 55 timova biti izvučeno u 10 grupa nakon završetka ligaške faze UEFA Lige nacija 2018/19, a da će se zasjedanje ždrijeba će se temeljiti na ukupnom rezultatu na ljestvici Lige nacija 2018/19. Postojalo je pet grupa od pet timova i pet grupa od šest timova, s četiri učesnika finalnog takmičenja Lige nacija za koje je zajamčeno da će biti izvučeni u grupe od po pet timova (kako bi se mogli natjecati u finalnom dijelu Lige nacija u junu 2019). Dvije najbolje ekipe u svakoj od 10 grupa plasirale su se na završni turnir.
Nosioci
Nosioci za kvalifikacije određeni su na osnovu sveukupnih plasmana na takmičenju UEFA Lige nacija 2018/19.
Nogometna reprezentacija Australije
Nogometna reprezentacija Australije predstavlja Australiju na međunarodnim nogometnim takmičenjima i pod kontrolom je Nogometnog saveza Australije.
Historija
Reprezentacija Australije prvu utakmicu odigrala je 1922. protiv reprezentacije Novog Zelanda. Prvi put na svjetskom prvenstvu učestvovala je 1974. Najveći uspjeh postigli su u Njemačkoj 2006. godine. U osmini finala poraženi su od Italije rezultatom 0:1. Australija je učestvovala tri puta i na Kupu konfederacija. Najbolji rezultat je finale 1997. godine gdje su u finalu poraženi od Brazila. Najveći uspjeh Australije na OFC su šampionske titule koje su osvolji četiri puta: 1980, 1996, 2000 i 2004. Od 2006. godine Australija je stalna članica Azijske nogometne konfederacije te su na AFC-u učestvovali tri puta gdje na kojem su 2015. godine osvojili šampionsku titulu pobijedivši Južnu Koreju u finalu nakon produžetaka.
Trenutni sastav
Spisak Australije na SP 2014:
Statistika igrača
Zadnja izmjena 25. decembar 2013. {{legend|#CFECEC|Aktivni reprezentativci|border=#AAAAAA}}
Asun
Razdvojni proteinski homolog (Asun), znan i kao homologni regulator Mat89Bb ćelijskog ciklusa je  protein koji  je kod ljudi kodiran genom Asun.
Analizom genomskih sekvenci, Bourdon et al. (2002) mapirali su gen ASUN na hromosomu 12, sekvenca p12-p11. Utvrdili su da ASUN gen sadrži 17 egzona i da ima oko 32,8 kb. Koristeći kombinovanu uporednu genomsku hibridizaciju i ekspresijsku analizu sekvence EST, za identifikaciju gena u regiji hromosoma 12 pojačanog u seminomima i u ćelijskoj liniji karcinoma jajnika u poređenju sa normalnim tkivom, Bourdon et al. (2002) identificirali su ASUN, koji su označili kao GCT1. RT-PCR analiza otkrila je ekspresiju ASUN-a u svih 16 pregledanih normalnih ljudskih tkiva. Ekspresija ASUN-a bila je povišena u većini seminoma u usporedbi s normalnim sjemenicima. Pretražujući baze podataka, Anderson et al. (2009) identificirali su ASUN-ske ortologe u Drosophila i C. elegans. Kod vinskih mušica, činilo se da je ekspresija Asuna specifična za zametnu liniju.
Funkcija gena
Jodoin et al. (2012) otkrili su da je razgradnja ASUN-a u ćelijskim linijama ljudi smanjila perijedarnu lokalizaciju dineina, što je bitno za pravilno vezivanje centrosoma na jedarnu ovojnicu pri G2/M. Posljedično, dovela je do mitotskih defekata, uključujući odvajanje jedro-centrosom, abnormalna vretena i višejedrne ćelije. Također rezultirala je pogrešnom lokalizacijom dineinskog adaptera LIS1 (PAFAH1B1). Analiza koimunoprecipitacije pokazala je da je ASUN direktno stupio u interakciju s LIS1, ali ne i s dineinom, te posredovao perijedarno obogaćivanje LIS1 na G2/M.
Životinjski model
Anderson et al. (2009) otkrili su da je nokautiranje Asuna u Drosophila uzrokovalo defekt u spermatogenezi, sa zaustavljanjem spermatocita tokom profaze mejoze I i defektima u sprezi jedro-centrosom. Spermatociti koji su prebrodili zadržavanje pokazali su nedostatke u sastavu mejotskog vretena, segregaciji hromosoma i citokinezi. U Asun mutantnim spermatocitima i spermatidama, kompleksi dinein-dinaktin, koji posreduju u interakcijama jedro-centrosom/bazno tijelo, nisu se uspjeli lokalizirati na površini jedra.
Jodoin et al. (2012) otkrili su da je ekspresija Asun-a zametne linije miša spasila neplodnost i pogrešnu lokalizaciju dineina u mutantnim Asun drozofilama.
Gornje Ložine
Gornje Ložine su naseljeno mjesto u sastavu općine Kočevje, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Kočevje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Gornje Ložine su imale 140 stanovnika.
Eudikotiledone
thumb|320px|Eudikotiledone u suvremenoj filogenetskoj  klasifikaciji angiospermi Klasifikacija APG III (2009) ili filogenetske klasifikacije je treća verzija botaničke klasifikacije cvjetnica koju utvrđuje  međunarodna Angiosperm Phyilogeny Group. To je najvažnija botanička klasifikacija danas, koja počiva na promjenjenom  APG II sistemu klasifikacije ([[2003.) i dopunama filogenetske  klasifikacije  APG IV (2016.).]] thumb|right|300px|Polen vrsta roda [[Arabis ima tri režnja.]]
Eudikotiledone ili prave eudikotide su monofiletska grana cvjetnica  koje su ranije  označavane kao  trikolpate  ili  nemagnolidne dikotiledone. Ovaj botanički termin su prvi uveli evolucijski botaničar James A. Doyle i paleobotaničar  Carol L. HottonHotton, 1991., da bi naglasili kasniju evolucijsku  divergenciju trikolpatnih dikotiledona od ranijih, manje specijaliziranih, dikotiledona.
Bliski odnosi među cvjetnica sa trikolplatnim polenom su prvobitno viđeni  u morfološkim studijama  zajedničkih izvedenih svojstava. Ove biljke imaju izrazitu zajedničku osobinu u polenovim zrnima sa tri pločice ili žljeba, paralelnim sa  polarnom osi. Kasniji molekulskobiološki dokazi su potvrdili  genetičku  osnovu za evolucijske  odnosa među cvjetnicama sa trobridim polenom  i dva kotiledona. Termin znači "prave dikodiledone", jer obuhvataju većinu biljaka koje su uključene u  dvokotiledone i imaju fenotipska obilježja dikotiledona. Izraz "eudikotile(done)" je naknadno široko usvojen u botanici da se imenuje jedana od dva najveća grane sjemenjača  (čine preko 70% od vrsta ove grupe), a monokotiledone su druga granaj. Preostale cvjetnica se ponekad nazivaju bazne cvjetnice ili paleodikotiledone, ali ovi termini nisu široko ili dosljedno usvojeni, jer se ne odnose na monofiletsku grupu.
Drugo ime za eudicotiledone je trikolpate, naziv koji se odnosi na rebrastu  strukturu polena. Članovi grupe imaju trikolpatni polen, ili oblike koji su iz toga proizašli. Ovakav polen ima  tri ili više pora, koje se nalaze  u brazdi zvanoj kolpa. Nasuprot tome, većina drugih sjemenjača (koji je golosjemenjače, jednokotiledone i paleodikotiledone) proizvodi monobrazdni polen, sa jednom  porom  u različito orijentiranom utoru,  zvanom  sulkus. Neki botaničari preferiraju ime "trikolpates" da bi se izbjegla konfuzija sa dikotioledonama – nemonofiletskom grupom.
Hromafinska ćelija
Hromafinske ćelije poznate i pod nazivom feohromociti, su neuroendokrine ćelije, koje se uglavnom nalaze u srži nadbubrežnih žlijezda (smještenih iznad bubrega) kod sisara. One su približno bliske presinapsnoj simatičkoj gangliji simpatičkog nervnog sistema, sa kojim komuniciraju, a strukturno su slične postsinapsnim simpatičkim neuronima. Kako bi se aktivirale, splanhični živci simpatičkog nervnog sistema oslobađaju acetilholin, koji se onda veže za receptore nikotin-acetilholina na nadbubrežnoj srži. To uzrokuje oslobađanje kateholamina. Hromafinske ćelije otpuštaju kateholamine: ~ 80% epinefrina (adrenalin) i ~ 20% norepinefrina (noradrenalin) u sistemsku cirkulaciju za sistemske efekte u više organa (slično sekrecijskim neuronima hipotalamusa), a mogu slati i parakrine signale. Stoga se zovu neuroendokrine ćelije.
Eudikotiledone
U eukotiledone se svrstavaju brojne poznate biljke i mnoge koje su uobičajene u ishrani,  drvećće  i ukrasne biljke. Neki uobičajeni i poznati predstavnici su iz porodice  suncokreta (Asteraceae), kao što su obični  maslačak, u nezaboravak, kupus i drugi članovi porodice Brassicaceae, jabuka, ljutići, javori i makadamija. Većina lisnatog drveća sa srednjih nadmorskih visina također pripada eudikotilama, sa izuzecima kao što su drvenaste magnolije i tulipani  koje pripadaju magnolidima i  Ginkgo biloba ,  koja  nije angiosperma.
Hromafinska ćelija
U fetusnom razvoju sisara (kod ljudi, četvrte do pete sedmice), neuroblastne ćelije migriraju iz nervnog grebena gradeći simpatički lanac i preaortnu gangliju. Po drugi puta, ćelije migriraju na nadbubrežnu srž. Hromafinske ćelije su u blizini simpatičke ganglije, vagusa, paraganglija i karotidnih arterija. Najveća vannadbubrežna grupa hromafinskih ćelija kod sisara je Zuckerkandlov organ. U manjim koncentracijama, vannadbubrežne hromafinske ćelije također žive u zidu bešike, prostate, a iza jetre.
Eudikotiledone
Naziv 'eudikotiledone (množina) koristi se  u APG sistemu, 1998. godine, i APG II sistemu, 2003., za klasifikaciju angiosperme. Odnosi se na kladus, monofiletsku grupu, koja uključuje većinu (bivših)  dikotiledona.
Hromafinska ćelija
U nesisara, hromafinske ćelije se nalaze na različitim mjestima, uglavnom neorganizirane kao pojedinačni organi, a mogu biti i bez inervacije, oslanjajući se samo na eendokrine ili parakrine signale za sekreciju.
Eudikotiledone
Potpodjela
Eukotiledone se mogu podijeliti u dvije grupe:
Hromafinska ćelija
Funkcija
thumb|[[Epinefrin]] thumb|[[Norepinefrin]] Hromafinske ćelije srži nadbubrežne žlijezde su inervirane preko splanhnog živca i luče adrenalin (epinefrin), noradrenalin (norepinefrin), malo dopamina, i enkefalina koji sadrže peptide i nekoliko drugih hormona u krvotok. Izlučeni adrenalin i noradrenalin imaju važnu ulogu u odgovoru borba ili let. Enkefalini i enkefalini koji sadrže peptid su srodni, ali se razlikuju od endogenih peptida po imenu endorfini (koji se luče iz hipofize). Svi ovi peptidi vežu se za receptore opioida i proizvode analgetike i druge odgovore. Hormoni se izlučuju iz hromafinskih zrnaca (granula), a ovo je mjesto gdje enzim dopamin β-hidroksilaza katalizira konverziju dopamina u noradrenalin. Postoje različite ćelije u obliku N i E (Na i A ćelije u britanskoj nomenklaturi – noradrenalin i adrenalin). Prve proizvode norepinefrin, a druge koje proizlaze iz N ćelija, u interakciji sa glukokortikoidom i pretvaraju norepinefrin u epinefrin.
Eudikotiledone
Potpodjela
Bazne su neformalni naziv za parapfletsku grupu. Jezgarne eudikotiledone su monofiletske grupa. Jedna studija iz 2010. Sugerira da se jezarne eudikotiledone mogu podijeliti u dva ogranka: Gunnerales i "Pentapetalae", koja obuhvata sve preostale jezgarne  eudikotile.
Hromafinska ćelija
Nomenklatura
Riječ 'hromafin' je nastala spajanjem riječi hrom + afin. Tako su nazvani, jer se mogu uočiti prema bojilu sa solima hroma. Hromne soli oksidiraju i polimeriziraju kateholamin kada nastaje smeđe obojenje, a najsnažnije u ćelijama koje luče noradrenalin. Hromafinske ćelije se također nazivaju feohromociti. Enterohromafinske ćelije su tako nazvane zbog svojih histoloških sličnosti sa hromafinskim (one se također oboje kada su tretirane solima hroma), ali je njihova funkcija sasvim drugačija i nisu izvedenice nervnog grebena.
Eudikotiledone
Potpodjela
Pentapetalae se dijele u tri kladusa:
Hromafinska ćelija
Nomenklatura
Paraganglije su nakupine ili hromafinskih ili glomusnih ćelija, u blizini simpatičkih ganglija.
Eudikotiledone
Potpodjela
Unutar jezgarni eudikotiledona, najveća je grupa rosida (sa prefiksom eu− = prave, istinske)  i  asteride (jezgarni prefiks eu−'').
Hromafinska ćelija
Patologija
Neoplazme koje nastaju iz ovih ćelija su feohromocitom i (zvani hromafinski ili simpatički paragangliomi, za razliku od nehromafinskih ili parasimpatičkih paraganglioma od glomusnih ćelija). Ponekad se samo tumori nadbubrežnog porijekla nazivaju feohromocitomi, dok se ostali zovu ekstra-nadbubrežni paragangliomi.
Eudikotiledone
Potpodjela
Podjelu eudikotiledona prikazuje slijedeći kladogram:
U nastavku je detaljnija analiza koja u svakoj  grani prikazuje neke zaboravljen porodice i rodove (neraspoređeni rodovi nisu pomenuti):
Napomena: "+ ...." = opcija, kao odvojak prethodne porodice.
Otovci
mini|280px|Otovci, kapela Otovci su naseljeno mjesto u sastavu općine Puconci, regija Pomurska, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Otovci su imali 218 stanovnika.