cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7556A
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Yaoundé
Yaoundé je glavni grad države Kamerun. Leži na brežuljkastom ravnjaku (730 m) između rijeka Nyong i Sanga. Kulturno je, trgovačko i privredno središte zemlje s prehrambenom industrijom i preradom duhana.
Osnovan je 1888. godine kao stanica za trgovinu slonovom kosti. Tokom Prvog svjetskog rata bio je pod okupacijom belgijskih snaga, a nakon sloma Njemačke, pripao je Francuskoj. Godine 1920. postao je glavni grad Francuskog Kameruna te je i danas glavni grad Republike Kamerun.
S glavnom kamerunskom lukom Doualom na obali Gvinejskog zaljeva Yaoundé je povezan željezničkom prugom dugom 307 kilometara. Grad ima međunarodni aerodrom Yaoundé Nsimalen. Tu je i univerzitet iz 1962. godine.
Godine 2005., Yaoundé je brojao 1.817.524 stanovnika, čime je bio drugi grad po brojnosti u državi.
Stjepan Gomboš
Stjepan Gomboš (Sombor, 10. mart 1895. - Zagreb, 29. april 1975. godine) je bio hrvatski arhitekt.
Wolfgang Amadeus Mozart
Wolfgang Amadeus Mozart (27. januar 1756 – 5. decembar 1791), puno ime Joannes Chrysostomus Wolfgangus Theophilus Mozart, bio je austrijski kompozitor.
Mozartova muzička vještina bila je vidljiva čak i kad je bio samo par godina star. Otac mu je bio Leopold Mozart, veoma značajan u životu svoga sina. Bio je veoma obrazovan i također jedan od vodećih evropskih nastavnika muzike, čija utjecajna knjiga "Pisani članak o osnovama sviranja violine" (Versuch einer grundlichen Violinschule) bila je objavljena 1756. iste godine kad je Mozart rođen. Otac ga je naučio da svira klavir.
Život Mozarta je trijumf genija nad ranim sazrijevanjem. Brzo je učio, a svoje prve kompozicije piše već u petoj godini života. Stari Goethe koji je kao mlad čovjek čuo sedmogodišnjeg dječaka kako drži koncert u Frankfurtu, smatrao ga je nedostižnim u muzici, rame uz rame sa Rafaelom i Shakespeareom u njihovim područjima umjetničkog djelovanja.
Godine putovanja (1762-73)
Leopold Mozart nije dugo oklijevao da iskoristi nadarenost svoje djece u obostranu korist. Oni će mu biti podrška u njegovoj starosti. Kratkotrajna trosedmična turneja u Münchenu u januaru 1762. godine dok Mozartu nije bilo ni šest godina, bila je samo uvod u naredne mnogo veće pohode. Ovaj očigledni uspjeh ubrzo je doveo do dužeg boravka u Beču do kraja te iste godine, sa obaveznim muzičkim nastupima na imperijalnom dvoru uz velikodušne novčane naknade. Za manje od mjesec dana boravka u Beču Leopold Mozart je ostavio 120 zlatnih dukata u svoju salcburšku banku, što je bilo više nego nečija dvogodišnja zarada. 150px|lijevo|mini|Wolfgang Amadeus Mozart sa svojim ocem Leopoldom i sestrom Marijom Annom Pa ipak, ovi izleti bili su zasjenjeni velikom koncertnom turnejom koja je zadržala četiri člana porodice Mozart u inostranstvu više od tri godine, od juna 1763. do novembra 1766. godine. Veliki dio te turneje je prošao u produženim boravcima u važnim muzičkim središtima: pet mjeseci u Parizu, 15 mjeseci u Londonu, a onda u povratku još tri mjeseca u Parizu, sa čestim zastajanjima duž puta, uglavnom u njemačkim državama i Nizozemskoj. Slava brat-sestra dueta proširila se zapadnom Evropom, a dobili su ogromne mogućnosti u pokazivanju njihovog šarma i njihovog prerano razvijenog muzičkog majstorstva.
U svakom od gradova, porodica Mozart mogla je sa sigurnošću očekivati poziv od lokalnog vladara, vlastele i bogate aristokratije. Obično su nakon jednog nastupa slijedili pozivi za druge nastupe. U Londonu su reklame za Mozartove koncerte, koje je u najvećoj mjeri pisao Leopold Mozart, odnosile se na vlastelu i plemstvo. Svugdje gdje su išli porodica Mozart se isključivo oslanjala na ovu vrstu publike. Njihovi uzastopni uspjesi i nedostatak želje za povratkom u Salzburg, činilo je da su stalno odlagali povratak kući. Često su bili obasuti aplauzima i blagonaklonošću velikih, gledano iz ugla nagrađivanja i zarada koje su uživali. Nakon svega ovoga, Salzburg je izgledao kao tmurna perspektiva kako novčano, tako društveno i emocionalno. To je bilo mjesto gdje je Leopold Mozart bio samo sluga, slabo plaćen i malo cijenjen.
Kad se porodica vratila u Salzburg, Mozartu je bilo deset godina i već je bio iskusan izvođač i kompozitor. Na svojim putovanjima susreo je mnoge poznate muzičare i upoznao se sa djelima mnogih drugih velikih kompozitora. Među njima su: G.F.Händel, Joseph Haydn i Johann Christian Bach koji je imao veoma veliki utjecaj na Mozarta tokom njihovih susreta u Londonu 1764. i 1765. godine. Porodica ponovo odlazi u Beč kasne 1767. i ostaje tamo do decembra 1768. thumb|270px|.Karta prikazuje glavna mjesta koja je posjetila porodica Mozart na svom prvom putovanju po Italiji od decembra 1769. do marta 1771 godine. Crna linija pokazuje put naprijed u [[Napulj. Zelena linija označava faze pri povratku.]] Nakon godinu dana provedenih u Salzburgu Leopold i Wolfgang odlaze u Italiju ostavljajući Wolfgangovu majku i sestru kući. Ovo putovanje je trajalo od decembra 1769. do marta 1771. godine, i poput ranijih putovanja imalo je za svrhu pokazivanje mladićevih sposobnosti kao izvođača i sve zrelijeg kompozitora.
U Bologni se susreće sa Giovannijem Battistom Martinijem i biva prihvaćen za člana poznate Accademia Filarmonica. U Rimu je čuo izvođenje djela pod nazivom "Miserere" koje je komponirao italijanski kompozitor Gregorio Allegri u Sikstinskoj kapeli, koju je zatim napisao u cjelosti po sjećanju, popravljajući kasnije samo sitne greške, praveći prvi ilegalni primjerak ove brižno čuvane svojine Vatikana. U Milanu je napisao operu "Mitridate Re Di Ponto" 1770. koja je bila izvedena sa uspjehom. Ovo je vodilo do daljnjih ponuda za komponiranje opera. Malo kasnije Leopold i Wolfgang se dva puta vraćaju u Milan (august-decembar 1771. i oktobar 1772. - mart 1773.) na komponovanje i prvo izvođenje opere "Ascanio in Alba" 1771. pa potom "Lucio Silla" 1772. Leopold se nadao da će ove posjete pomoći njegovom sinu da dobije posao kompozitora u Italiji, ali ove se nade nisu nikad ispunile. Pri kraju svog završnog boravka u Italiji napisao je i danas često izvođenu kantatu "Exsultate jubilate, K.165". Bio je poznavalac muzičkih djela poznatih ljudi iz svijeta muzike poput Benjamina Franklina, koji je i sam svirao violu da gamba, a također komponovao muziku i izumio staklenu harmoniku ("armonica"), za koju je Mozart napisao nekoliko kompozicija ("Adagio" i "Rondo K617").
Mozart na dvoru u Salzburgu (1773-77)
Nakon što je se konačno vratio sa ocem iz Italije 13. marta 1773. godine, Mozart se zapošljava kao dvorski muzičar kod vladara u Salzburgu princa-nadbiskupa Hyeronimusa Colloreda. Kompozitor je bio miljenik u Salzburgu gdje je imao veliki broj prijatelja i obožavalaca. Tu je imao priliku da radi u mnogim žanrovima među kojima su simfonije, sonate, kvarteti za gudačke instrumente, serenade i nekoliko manjih opera. Neki od ovih ranih radova se izvode i danas. Od aprila do decembra 1775. Mozart je razvio entuzijazam za komponiranje violinskih koncerta, proizvodeći niz od pet (jedini koji je ikada napisao), uz stalno poboljšanje muzičke istančanosti. Zadnja tri violinska koncerta (KV 216, KV 218, KV 219) sada su osnova njegovog muzičkog repertoara.
Godine 1776. usmjerio je svoje napore na komponiranje klavirskih koncerta, čiji vrhunac je bio "Koncert u Es-duru" KV 271 iz rane 1777. Kritika ga smatra prekretnicom u njegovom muzičkom radu. Unatoč ovim umjetničkim uspjesima, Mozart je bio sve nezadovoljniji boravkom u Salzburgu i udvostručio je svoje napore kako bi pronašao neko drugo mjesto. Jedan od razloga, kako se čini je njegova niska plata, 150 forinti godišnje, ali i to da je Mozart čeznuo za sastavljanjem opera, a u Salzburgu je imao samo rijetke prilike za to. Stanje se pogoršalo 1775. kada je dvorsko pozorište zatvoreno.
Dvije duge ekspedicije u potrazi za poslom (oba Leopold i Wolfgang su tražili) prekinuo je ovaj dugi boravak u Salzburgu: posjetili su Beč od 14. jula do 26 septembra 1773. i München od 6. decembra 1774. do marta 1775. Nijedna posjeta nije bila uspješna, iako je putovanje u München dovelo do uspješnog prvog izvođenja opere "La finta giardiniera".
Boravak u Parizu (1777-1778)
thumb|left|Porodica Mozart [[1780. godine. Portret na zidu je mozartova majka.]] U augustu 1777. Mozart daje ostavku u Salzburgu na mjesto dvorskog kompozitora i 23. septembra kreće u još jednu potragu za zaposlenjem, s posjetama Augsburgu, Mannheimu, Parizu i Münchenu. Budući da nadbiskup Colloredo ne bi dopustio Leopoldu da putuje, Mozartova majka Anna Maria ga je pratila na putovanjima.
Mozart se upoznao sa članovima poznatog orkestra u Mannheimu, najboljim u Evropi u to vrijeme. Tu su bili neki izgledi za zapošljavanje u Mannheimu, ali bez uspjeha, i Mozart odlazi u Pariz 14. marta 1778. godine, gdje nastavlja svoju potragu. Njegova sreća u Parizu jedva da je bila bolja. U jednom od njegovih pisama poslatih kući navodi mogućnost dobijanja posla kao orguljaš u Versaillesu, ali Mozart nije bio zainteresovan za to. Zapao je u dug i morao je rasprodati svoje dragocjenosti. Ova posjeta se dogodila u vrijeme kad se Mozartova majka razbolijeva i umire 3. jula 1778. godine.
Dok je Wolfgang bio u Parizu, Leopold je energično tražio mogućnosti za njegov povratak u Salzburg. Uz podršku lokalnog plemstva osigurao mu je bolji posao dvorskog orguljaša i koncert-maestra. Godišnja plata bila je 450 forinti, ali je Wolfgang nerado prihvatio. Nakon što je napustio Pariz 26. septembra 1778. boravio je u Mannheimu i Münchenu, još uvijek u nadi da će dobiti posao izvan Salzburga. U Münchenu je opet naišao na Aloysiju, tada vrlo uspješnu pjevačicu, a ona mu je jasno stavila do znanja da više nije zainteresovana za njega.
Mozart je napokon stigao kući 15. januara 1779. te započeo novi posao, ali njegovo nezadovoljstvo Salzburgom je bilo neumanjeno.
Mozart u Beču (1781-1791)
Svađa s nadbiskupom bila je teža za Mozarta, jer je i njegov otac stao protiv njega. Nadajući se gorljivo da će se bespogovorno vratiti Colloredu nazad u Salzburg, Leopold je razmijenio intenzivna pisma sa svojim neposlušnim sinom, pozivajući ga da se pomiri sa svojim poslodavcem. Međutim, Wolfgang je strastveno branio svoju namjeru nastaviti samostalnu karijeru u Beču. Rasprava je završila tako što je Mozart smijenjen, oslobađajući se od zahtjeva okrutnog poslodavca i pretjerano zabrinutog oca. Salomon smatra Mozartovu ostavku kao "revolucionarni korak", koji će uveliko izmijeniti tok njegovog života.
Godina 1782. bila je uspješna za Mozartovu muzičku karijeru. Nastupao je često kao pijanist, a naročito važno je bilo njegovo takmičenje s kompozitorom i klavirskim virtuozom Muzijem Clementijem pred carem 24. decembra 1781, a uskoro je bio priznat kao "najbolji klavijaturist u Beču". Njegova opera "Otmica iz Saraja" (Die Entführung aus dem Serail) bila je vrlo uspješna i održao je niz koncerata u kojima je izvodio svoja muzička djela kao kompozitor i solist.
4. augusta 1782. godine, oženio se s Constanze Weber protiv želja svoga oca. On i Constanze imali su šestero djece, ali samo dvoje nisu umrli u djetinstvu. Oboje, Karl Thomas (1784-1858.) i Franz Xaver Wolfgang, nisu se ženili niti imali djecu. Godine 1784. postaje slobodni zidar i nagovara svoga oca da se također pridruži tom tajnom društvu prije njegove smrti 1787. godine. Njegova posljednja opera, "Čarobna frula" (Die Zauberflöte), sadrži mnoge slobodno-zidarske teme i alegorije. Život mu je bio pun novčanih teškoća i raznih bolesti. Često nije bio plaćen za svoj rad, a i malo novaca koje je dobio brzo je potrošio na ekstravagantan način života. Mozart je proveo 1786. godinu u Beču, u jednom stanu koji se može i danas posjetiti u ulici Domgasse 5 iza katedrale Svetog Stjepana. Tu je komponovao operu "Figarova ženidba" (Le Nozze di Figaro).
Muzičko stvaralaštvo
thumb|right|200px|Detalj notnog zapisa za Requiem [[Köchelov Katalog|KV 626]] Kad je Leopold Mozart počeo da uvodi Mozartovu sestru Nannerl u tajanstveni svijet čembala, ona je pokazivala veliku nadarenost za taj muzički instrument. Njen trogodišnji brat se osjetio nadahnutim da sam pokuša naučiti svirati ovaj muzički instrument. Otac je napisao zbirku laganih pjesama za čembalo koje bi pomogle njegovoj kćerki da ga brzo nauči svirati. Mali Mozart je uskoro sam napisao svoju muzičku zbirku koja će kasnije imati historijsku važnost kao izvor njegovog ranog muzičkog razvoja.
Malo je petogodišnjaka ili šestododišnjaka u njegovo vrijeme moglo napraviti lijepe varijacije na muzičku temu ili izvući povezane melodije iz čembala svirajući njegovu klavijaturu tako brzo da i ne vidiš prste. Za razliku od ostalih "wunderkinda" iz sredine 18. vijeka, Mozart je poboljšao svoja muzička otkrića i svoje nastupe u zadivljujuće lijepe, ne pokazujući ni najmanji znak blijeđenja u običnu prosječnost. Bio je muzički čudotvorac koji nikad nije trebao da ispravlja notne zapise tokom njegovih brzih nadahnuća.
"Wolfgangerl" kako je njegov otac precizno i sa zaprepašćenjem zapisao: Nije mu promaklo da je takva natprirodna vještina vrijedna ovjekovjećenja.
Roženberk
Roženberk je naseljeno mjesto u sastavu općine Šentrupert, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Ibragimov (krater)
Prečnik kratera iznosi 86 km, a geografska širina i dužina su 25.7°J 59.7°Z.
Roženberk
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Sevnica.
Wolfgang Amadeus Mozart
Muzičko stvaralaštvo
Prije svoje osme godine napisao je sonate za violinu, čembalo i ostale instrumente, a tokom naredne 1765. godine napisao je prvu simfoniju. U ovim početničkim godinama proveo je brojne sate slušajući radove drugih kompozitora koji su bili tada u modi, a kao sve novajlije marljivo ih kopirajući. Njegova navika da obrazuje sam sebe bila je i navika skoro svakog velikog umjetnika: boreći se u stremljenju ka svojoj originalnosti proučavajući i oponašajući svoje prethodnike. Imao je sreče da još kao dječak putuje u velike evropske kulturne centre, gdje je imao priliku da čuje, a ponekad i susretne kompozitore koje je smatrao svojim učiteljima.
Roženberk
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Roženberk je imao 22 stanovnika.
Wolfgang Amadeus Mozart
Muzičko stvaralaštvo
Mozartova publika smatrala je njegovu virtuoznost neodoljivom, naročito zbog toga što uopšte nije bio cirkuski zabavljač, nego što je u potpunosti prikazao sebe kao poznavaoca muzičkih osnova. Već u jedanaestoj godini komponuje svoju prvu operu "La Finta Semplice", koja će biti samo najava većih stvari koje dolaze. Do svoje šesnaeste godine on više nije trebao da prikazuje sebe kao malog čudotvorca. On je već sazrio u sonati i simfoniji, prvoj vrsti muzike koju je komponovao, a sad je pokazivao svoju nadarenost na područjima opere, oratorija i klavirskih koncerta.
Mozart je ponekad preusmjeravao pažnju između opere i instrumentalne muzike. On je proizveo opere u svakoj od prevladavajućih stilova: Opera buffa, kao što su "Figarov pir", "Don Giovanni", a "Cosi fan tutte", opera seria, kao što su "Idomeneo", a Singspiel, od kojih je "Čarobna frula" najpoznatiji primjer ovog kompozitora. U svojim kasnijim operama uveo je suptilne promjene u instrumentaciji, orkestraciji i boji tona, u emocionalnoj dubini i označavanju dramatskih promjena. Ovdje je njegov napredak u operi i instrumentalnom komponovanju u prožimanju kroz njegovu sve istančaniju upotrebu orkestra u simfonijama i koncertima. Ovo sve je utjecalo na njegove operne orkestracije razvijajući njegovu suptilnost u korištenju orkestra za dobijanje psihološkog učinka u operama, koja će biti uočljiva u njegovim kasnijim ne-operskim djelima. U posljednjih pet ili šest godina svog života Mozart je unatoč novčanim nevoljama, nedostatku redovnog zaposlenja i pogoršanog zdravlja uspio da komponuja bez prekida i to u najboljoj formi. Dao je mnogo u tim posljednjim godinama, više nego ikad: kvinteti za gudačke instrumente, "Jupiter simfonija", neke od kasnih klavirskih koncerta, "Don Giovanni" koji najjasnije živi u cjelokupnom muzičkom sjećanju. Nikad prije u historiji zapadne muzike, a ni nakon toga, nije kompozitor napisao toliko mnogo remek djela za tako kratko vrijeme i u toliko raznih žanrova. Čak ni Beethoven i Schubert nisu dostigli Mozarta u njegovoj raznovrsnosti.
Muzički stil
thumb|left|250px|Mocartov fortepiano. Kompozitorova rodna kuća-muzej u Salzburgu. Mozartova muzika, kao i Haydnova, predstavljaju prototip primjere klasičnog stila. U to vrijeme kad je počeo komponirati, evropskom muzikom je dominirao galantni stil: reakcija koja se razvila protiv velike zamršenosti barokne muzike. Ali postepeno, zahvaljujući samom Mozartu, kontrapunktne složenosti iz kasnog baroka pojavljuju se još jednom, obuzdane i disciplinovane novim oblicima, i prilagođene novim estetskim zahtjevima društvene sredine.
Mozart je bio svestran kompozitor, a napisao je muziku u svakom važnijem žanru, među kojima su simfonije, opere, solo koncerti, kamerna muzika, kao i gudački kvarteti, gudački kvinteti i klavirske sonate. Ti oblici nisu bili novi, ali je Mozart unaprijedio njihove tehničke sofisticiranosti i njihove osjećajne dosege. On je gotovo vlastoručno razvio i popularisao klasični klavirski koncert. Napisao je mnogo duhovne muzike, među kojima su i velike mise, ali i mnogi plesovi, divertimenta, serenade, i drugi oblici lahke zabavne muzike.
Mozart je uvijek imao dar za prihvatanje i prilagođavanje vrijednih karakteristika tuđe muzike. Njegova putovanja svakako su pomogla u stvaranju jedinstvenog kompozicijskog jezika. U Londonu, kao dijete, on se sastao sa Johannom Christianom Bachom i čuo njegovu muziku. U Parizu, Mannheimu i Beču susreo se s mnogim drugim kompozicijskim utjecajima, kao i avangardnim sposobnostima Mannheimskog orkestra. U Italiji je naišao na italijansku uvertiru i operu buffa, koje su duboko uticale na razvoj njegove vlastite muzičke prakse.
U Londonu i Italiji galantni stil bio je u usponu: jednostavna, lagahna muzika uz obaveznu upotrebu kadence, stavljanje naglaska na tonik, dominant i subdominantne akorde do isključenja drugih harmonija, simetrične fraze, i jasno izraženim podjelama muzičkih stavaka. Neke od Mozartovih ranih simfonija su italijanske uvertire, s tri stavka koji se nastavljaju jedan na drugi, od kojih su mnogi u istom ključu, sa sporim srednjim stavkom u relativnom molu. Druga oponašaju djela Johanna Christiana Bacha, a druga pokazuju jednostavne zaobljene binarne oblike koji se pojavljuju i kod drugih bečkih kompozitora.
Utjecaj na druge kompozitore
Važniji je utjecaj koji je Mozart imao na kompozitore kasnijih generacija. Nakon njegove smrti došlo je do porasta njegovog ugleda, a proučavanje njegove muzike je bio standardni dio obuke klasičnih muzičara.
Brojni kompozitori su odali počast Mozartu pišući zbirke varijacija na njegove teme. Beethoven je napisao četiri takve zbirke (op.66, op.28, op.40, op.46), dok druge objedinjuju varijacije za klavir i orkestar Frederica Chopina, te arija "La ci darem la mano" iz opere "Don Giovanni" (1827) i Max Regerove varijacije i fuga na temu od Mozarta iz 1914., na temelju varijacije teme iz klavirske sonate KV 331. Ruski kompozitor Petar Iljič Čajkovski napisao je svoju orkestralnu svitu broj 4. u G-duru, "Mozartiana" 1887., u čast Mozarta.
Ludwig van Beethoven, koji je bio mlađi četrnaest godina od Mozarta, cijenjen i pod velikim utjecajem njegovog djela, s kojim je bio upoznat još kao tinejdžer. Za njega se smatra da je svirao u dvorskom orkestru u Bonnu, prilikom izvođenja Mozartove opere. Zbog toga je putovao u Beč 1787. nadajući se da će učiti kod starijeg kompozitora.
Mozartove simfonije, klavirski concerti grossi, klavirske i violinske sonate, kamerna muzika, divertimenta, opere, koncertne arije i mise dostigli su takav nivo da je samo nekoliko kompozitora moglo se samo nadati da to dostignu.
Toro Rosso STR9
Toro Rosso STR9 jest bolid Formule 1 koji su dizajnirali James Key i Luca Furbatto. Koristila ga je ekipa Toro Rosso u sezoni 2014. Vozili su ga Jean-Éric Vergne i prvak serije GP3 2013. Daniil Kvjat, koji je zamijenio Daniela Ricciarda nakon njegovog prelaska u Red Bull Racing.
STR9 je dizajniran za korištenje novog 1,6-litarskog V6 turbomotora Renault Sport, Energy F1-2014.
Kapitel
mini|desno|300p|Kapiteli klasičnih arhitektonskih redova Kapitel (, glava) u arhitekturi je najviši dio stuba koji čini njegovu krunu, a posreduje između stuba i opterećenja koje se na njega spušta, proširujući površinu potporne površine stuba. Stub koji se širi sa svake strane dok se diže u visinu, na taj način daje potporu abakusu, te ga spaja sa obično kvadratnim abakusom i kružnom osovinom stuba. Veći dio kapitela može biti ispupčen (kao u slučaju dorskih stubova), udubljen sa spiralnim uvojcima (jonski stubovi) ili ornamentalno ukrašen (korintski stubovi). U klasičnoj arhitekturi, kapitel se veoma često koristi za ukrašavanje zbog svog vidljivog mjesta koje zauzima u svim monumentalnim građevinama sa kolonadama. On također predstavlja najbolji indikator po kojem se razlikuju ovi redovi kao i prilikom određivanja datuma neke građevine.
2. Bundesliga
2. Bundesliga je profesionalna njemačka nogometna liga, i predstavlja drugi najviši rang u njemačkom nogometu.
NGC 6068
NGC 6068 (također poznat kao IRAS 15575+7908, MCG 13-11-19, PGC 56388 i UGC 10126) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 183 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Mali medvjed. Najveći prečnik je 1,00 (53 hiljade sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (37 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 6. decembra 1801. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Poriječani
Poriječani su naseljeno mjesto u gradu Visokom, Bosna i Hercegovina.
El-Kindi
Al Kindi (Abū-Yūsuf Ya’qūb ibn Ishāq al-Kindī umro oko 873. n. e.), također poznat i kao Jakub ibn Isak, najraniji je značajni filozof arapske skolastike. Al Kindi je i prije Al Farabija počeo uvođenje aristotelovog i neoplatonskog učenja u islamski svijet. On je smatrao da je dopustivo da vjera prevlada nad razumom. Opće je mišljenje da je bio zasjenjen drugim filozofima kao što su Al Farabi i Ibn Sina (Avicena).
Deutschlandsberg (okrug)
Okrug Deutschlandsberg je je politički i upravni austrijski okrug u u jugozapadnom dijelu pokrajine Štajerske i granični je okrug sa Slovenijom. Okrug se sastoji od 15 općina sa ukupnom površinom km² i sa  stanovnika.
Do 2015.
300px|desno|mini|Općine u okrugu Deutschlandsberg do općinske reforme 2015 Do općinske reforme u Štajerskoj okrug se sastojao od ukupno 40 općina. Od toga je jedan grad i devet tržišnih općina. Broj stanovnika u pojedinoj općini nalazi se u zagradi. {|
Od 2015.
400px|mini|Općine u okrugu Deutschlandsberg Reformom općina u Štajerskoj, koja je sprovedena 1. januara 2015. godine okrug Deutschlandsberg se sastoji od 15 općina, od kojih je 1 grad, 10 tržišnih općina i 4 općine. Općine u okrugu su: Deutschlandsberg, Eibiswald, Frauental an der Laßnitz, Groß Sankt Florian, Lannach, Pölfing-Brunn, Preding, Sankt Josef, Sankt Martin im Sulmtal, Sankt Peter im Sulmtal, Sankt Stefan ob Stainz, Schwanberg, Stainz, Wettmannstätten i Wies.
NGC 823
NGC 823 (također poznat kao ESO 478-2, IC 1782, IRAS 02050-2540, MCG -4-6-5 i PGC 8093) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 204 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Hemijska peć. Najveći prečnik je 1,70 (101 hiljada sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (77 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 14. oktobra 1830. godine.
Nacionalni park Gesäuse
Gesäuse je nacionalni park u austrijskoj saveznoj pokrajini Štajerskoj, osnovan 2002. Proteže se uz rijeku Enns u sjevernom dijelu Štajerske. Administrativno pripada općinama Admont s naseljima Johnsbach i Weng, Landl s naseljem Hieflau i St. Gallen.
Geografija
Trenutna površina nacionalnog parka iznosi približno 120 km2 (12.118 ha). Smješten je zapadno od zavoja Ennsa u Gornjoj Štajerskoj. Gotovo 99% današnje površine parka u vlasništvu je Štajerskih šuma, dok je manji dio vodenih površina opće dobro, te privatni posjedi. Karakteristika nacionalnog parka jesu strmi obronci masiva Gesäuse, s prepoznatljivm stijenama, kao i klisurasto korito Ennsa između ulaza u Gesäuse i Hieflaua. Nadmorska visina kreće se između 490 m i 2.369 m (Hochtor).
Podjela
Nacionalni park podijeljen je na dvije zone: prirodnu i zonu održavanja. Prirodna zona obuhvata otprilike 75% površine, te će nakon provođenja planiranih mjera ostati netaknuta. U zoni održavanja dozvoljeno je ograničeno korištenje prirodnih resursa, npr., u vidu ekstenzivne planinske poljoprivrede i stočarstva, te sadrži i infrastrukturne objekte. U cilju približavanja slobodi djelovanja, 2018. godine, nakon obimnih priprema, 85% površine proglašeno je zaštitnom šumom (Schutzwald) biotopa (po §32a austrijskog Zakona o šumi iz 1975). U ovom se slučaju zemljovlasnici oslobađaju obaveze preduzimanja protivmjera u borbi protiv potkornjaka. Iako se šumskohigijenske mjere više ne provode u ovoj označenoj zoni, na preostalim područjima one se strogo primjenjuju kako bi se susjedna šumska gazdinstva i infrastruktura zaštitili od velike štete.
Prirodno okruženje
Voda, šuma, pašnjak i stijene karakteristični su životni prostori u ovom nacionalnom parku. Zbog izuzetnog značaja, "ugrađeni" su i u logo nacionalnog parka u vidu plave, zelene i sive linije. Rijeka Enns provlači se kroz ulaz u Gesäuse jednim vidom klisure. Napajaju je potoci Johnsbach i Hartelsgraben, te mnogobrojne povremene pritoke. Otprilike polovina nacionalnog parka prekrivena je šumom. U dolinama su močvarno šumsko rastinje i šume javora i jasena. Na nekim mjestima raste crnjuša u borovim šumama, kao ostaci iz ledenog doba. Šume s jelama, smrčama i bukvama čine prostorno najveći dio, ali s naznakom da su mnoge šume u prošlosti šumarskim radom zasađene jelovim nasadima. Na većim nadmorskim visinama prisutan je ariš. Posebnost ovog kraja jesu šume sa švicarskim borovima (limbe), koje se prostiru u istočnom dijelu parka. U nekim rubnim dijelovima šume prisutan je i planinski bor. Zbog strmog terena, mnoge biljne vrste uslijed odrona i lavina, rastu i u nižim predjelima, tako da je tipične planinske biljke moguće naći u dolinama parka.
Zaštićene vrste
Po Direktivi Evropske unije 92/43/EU, zaštićene životinjske vrste u ovom nacionalnom parku jesu leptiri: apolon, pjegavi mravnik, danja medonjica, šumski okaš i močvarni šarenac, zatim alpska strizibuba, žutotrbi mukač, peš, paklare, širokouhi ljiljak, mali potkovnjak i vidra. Od biljaka su zaštićene gospina papučica, zeleni bičak i Buxbaumia viridis Osim toga, od 90 vrsta ptica 17 ih podliježe Direktivi o zaštiti ptica, kao ugrožene ptičije vrste u Austriji.
Endemi
Na službenom sajtu nacionalnog parka navedeno je 15 endemičnih vrsta biljaka, između ostalih, štajerski karanfil (Dianthus plumarius), alpski mak (Papaver alpinum) i vrsta zvončića Campanula pulla, dok je ukupno 89 endemičnih životinjskih vrsta prisutno u parku, kao zglavkari kosci i štajerski trčak.
IC 1384
IC 1384 (također poznat kao MCG 0-54-17 i PGC 66796) je nepravilna galaksija koja je udaljena oko 259 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodolija. Najveći prečnik je 0,70 (53 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (38 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 6. novembra 1891. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Makarska
280px|mini|Makarska, rimokatolička crkva "Sv. Marko" Makarska je grad u Hrvatskoj, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Makarska.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, grad Makarska je imao 13.301 stanovnika, od čega u samoj Makarskoj 12.809.
Grad Makarska
Napomena: Nastao iz stare općine Makarska.
Makarska (naseljeno mjesto)
Napomena: ''U 1991. povećano pripajanjem naselja Kotišina i Makar. Do 1981. sadrži podatke za ta bivša naselja.''
Sejšeli
Sejšeli su ostrvska država u zapadnom Indijskom okeanu, udaljena oko 1.600 km od obale Afrike, sjeveroistočno od Madagaskara. Okružuju ih sljedeće ostrvske države i teritoriji: Mauricijus i Reunion na jugu, Komori na jugozapadu i Maldivi na sjeveroistoku.
Etimologija
Sejšeli su dobili ime 1756. godine u čast francuskog ministra financija Jean Moreau de Séchelles. Trenutno spelovanje imena (na engleskom Seychelles) izmijenili su Englezi 1794. kada su ostrva oduzeli Francuskoj (na francuskom Seychellois).
Historija
Arapski trgovci su bili prvi koji su ugledali tada nenaseljene Sejšele, a prvi Evropljani koji su stupili na ova ostrva su bili Portugalci 1505. godine. Francuzi su preuzeli kontrolu nad ostrva 1756. godine i nazvali ih Sejšeli po tadašnjem francuskom ministru financija Jean Moreau de Sechellesu. Britanci su preuzeli kontrolu nad ostrvima 1814. godine. Od 1976. godine Sejšeli su nezavisna država i članica Commonwealtha i Frankofonije.
Vlada
Državni parlament Sejšela Assemblée Nationale se sastoji od 34 zastupnika od kojih se 25 bira direktno na izborima, a ostalih devet po postotku kojeg je dobila određena stranka. Sejšeli su član COI-a.
Političke podjele
Sejšeli su podjeljeni u 23 administracijska područja:
Geografija
mini|250p|Karta Sejšela Sejšeli se sastoje od 115 ostrva u Indijskom okeanu, od kojih su 33 naseljena. Ostrva koji čine srce arhipelaga (Mahé, Praslin, La Digue) su zapravo mikrokontinenti. Nisu ni koraljnog ni vulkanskog porijekla, nego se sastoje od granita. Ostala ostrva su većinom koraljnog porijekla. Glavni grad Victoria se nalazi na ostrvu Mahé na kojem živi 80% stanovništva Sejšela. Na istom ostrvu se nalazi i najviši vrh Sejšela, Morne Seychellois visok 905 metara.
Privreda
Od stjecanja nezavisnosti 1976. godine, BDP Sejšela se povećao gotovo sedam puta. Ovaj rast se ostvario najviše zahvaljujuću turizmu, koji zapošljava gotovo 30% stanovništva i čini 70% dohotka zemlje. Druga važna privredna grana je ribarstvo. Proteklih godina, vlada ohrabruje strane investitore da ulažu u izgrađivanje hotela i drugih usluga.
Također je na snazi i program smanjivanja ovisnosti o turizmu promicanjem ostalih grana privrede, kao što je poljoprivreda i ribarstvo.
Važno je spomenuti i to da su Sejšeli jedna od najzaduženijih zemalja na svijetu, čiji ukupni vanjski dug čini 122.8% BDP-a.
Stanovništvo
mini|250p|Ostrvo Mahé Budući da ne postoje domoroci na Sejšelima, lokalno stanovništvo se sastoji od useljenika. Većinom su to Francuzi, Afrikanci, Indijci i Kinezi. Francuski i engleski su službeni jezici u državi zajedno sa Sejšelskim kreolskim, koji je nastao iz francuskog jezika.
Većina stanovništva su kršćani, od kojih je najveći broj katoličke vjeroispovjesti.
Selce nad Blanco
Selce nad Blanco su naseljeno mjesto u sastavu općine Sevnica, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Sevnica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Selce nad Blanco su imale 54 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Selce.''
Okean
mini|Svjetski okean Okean (množ. okeani, iz grč. Ὠκεανός - u smislu personifikacije grčkog božanstva Okeana) označava najveće vodene površine na Zemlji. Kao sinonim u bosanskom i mnogim drugim jezicima koristi se i izraz svjetsko more.
Položaj
Ukupno 71% cjelokupne površine planete Zemlje je prekriveno morima (okeanima i njihovim sporednim morima). Oni su koncentrirani na vodenu hemisferu, čiji centar se nalazi u Tihom okeanu u blizini Novog Zelanda. Nasuprot nje, na kopnenoj hemisferi nalaze se Atlantski okean, Arktički okean i djelovi Južnog okeana kao i Indijskog okeana.
Podjela okeana
thumb|Svjetska karta okeana Pet okeana na Zemlji su:
Nekad se u općem govoru navode samo tri okeana: Atlantski, Indijski i Tihi okean. U ovom pogledu, Arktički okean se smatra dijelom Atlantika, dok se Južni okean, čija je granica određena 60. paralelom južne geografske širine, smatra kao dio sva tri okeana. Alternativnim označavanjem, dva najveća okeana na Zemlji su podijeljena u zavisnosti kojoj hemisferi pripadaju (južnoj ili sjevernoj), tako naprimjer postoje južni i sjeverni Pacifik te južni i sjeverni Atlantik, te se njima dodaju Indijski okean i dva polarna mora.
Historijski posmatrano, često se koristio izraz Sedam svjetskih mora, koji je pored Pacifika, Atlantika i Indijskog okeana obuhvatao i Karipsko more, Sredozemno more, Žuto more i Sjeverno more (kao i neka druga mora, koja se smatraju ivična mora okeana, poput Crnog mora i Baltičkog mora).
Postoji i druga alternativa koja je povezana sa magičnim brojem sedam, koji se u nekim religijama smatra posebnim. Time je Zemlja podijeljena na sedam kontinenata (Sjeverna i južna Amerika, Evropa, Afrika, Azija, Okeanija i Antarktika) te sedam svjetskih mora (okeana) (sjeverni i južni Atlantik, Sjeverno polarno i Južno polarno more, Indijski okean te sjeverni i južni Pacifik).
Oblik okeana
thumb|Nastanak nekog okeana thumb|Porast nivoa svjetskog mora u posljednjih 24.000 godina Pojedinačni okeani, koji se prostiru između kontinenata, razlikuju se, između ostalog, po zapremini, sadržaju soli, valovima i morskim strujama, vlastitim sistemima plime i oseke, kao i geološkim formacijama.
NAV1
Neuronski navigator 1 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom NAV1 sa hromosoma 1.
Okean
Oblik okeana
Dno okeana je gornja strana jednog dijela okeanske Zemljine kore. Njene stijene se objašnjavaju putem teorije tektonike ploča. Po njoj, novo okeansko dno nastaje u srednjeokeanskom grebenu i polahko se pomjera u stranu, dok ne dosegne zonu subdukcije te se u njoj podvlači nazad u unutrašnjost kore. Ovo znači da okeani mogu postati veći, manji, nastati novi i postojeći nestati. Tako naprimjer za Atlantski okean se smatra da je star oko 150 miliona godina. Prahistorijski okeani na Zemlji, za koje se pretpostavlja da su postojali su, između ostalih, Mirovija, Pantalas, Reikum i Tetis sa evropskim ivičnim morem Paratetis.
NAV1
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 1.877 aminokiselina, a molekulska težina 202.472 Da.
Okean
Oblik okeana
Obalna linija ne zavisi samo od oblika i položaja kontinenata, već i od zapremine morske vode. Tako na mjestima gdje su niže temperature ima znatno manje morske vode, jer su velike količine vode zarobljene na kontinentima u vidu ledenih ploča i glečera, a prilikom porasta temperature dolazi do njihovog topljenja i porasta nivoa okeana (transgresija). Drugi faktori promjene uključuju izdizanje ili spuštanje dna okeana usljed geoloških događaja.
NAV1
Funkcija
Ovaj gen pripada porodici neuronskih navigatora i eksprimiran je pretežno u nervnom sistemu. Kodirani protein sadrži upredene domene i konzervirasni domen AAA, karakterističan za ATPaze povezane sa različitim ćelijskim aktivnostima. Ovaj gen sličan je unc-53, genu Caenorhabditis elegans, koji je uključen u navigaciju aksona. Tačna funkcija ovog gena nije poznata.
Okean
Oblik okeana
Najdublja tačka u okeanu se nalazi u Marijanskoj brazdi (Marijanskom rovu) koja se nalazi u Tihom okeanu u blizini obale Sjevernih Marijanskih Ostrva. Njena najveća izmjerena dubina iznosi oko 10.911 m (uz približno odstupanje od 40 m, mada su neka nepotvrđena mjerenja pokazala da ta dubina iznosi i 11.034 m ) Britanski Challenger II je 1951. godine otkrio ovu brazdu i najdubljoj tački dao ime Challenger Deep. Godine 1960. batiskaf Trst je uspio doći do dna brazde sa posadom koju su činila dva čovjeka Jacques Piccard i Don Walsh.
Kretanje vodenih masa
Vodene mase nekog okeana nisu jedinstvene niti iste, nego se mijenjaju sa dubinom okeana. Postoje velika, stabilna kretanja vode poznata kao morske struje. Najvažnija je takozvana globalna tekuća traka ili vrpca, kombinacija morskih struja koja međusobno povezuje četiri od pet okeana i sa kojom površinske struje i dubinske struje zajedno čine globalno kretanje morske vode. Pri tome se ponekad mogu pojaviti veliki vodeni vrtlozi zvani eddies u dubinama preko 1000 metara. Također i srednjeokeanski grebeni mogu dovesti do stvaranje vrtloga. Uočeni su i ogromni vodeni vrtlozi promjera od 50 od 200 km, koji se mogu zadržati i do nekoliko sedmica, a koji donose hladnu ali hranjivim materijama bogatu vodu iz dubina na površinu okeana.
Na površini okeana i mora javljaju se valovi. Oni mogu biti neravnomjerna kretanja vode izazavana vjetrom, a koji se mjere i iskazuju posebnom skalom. Pojedini valovi ili grupe valova, takozvani valovi ubice su posebno opasni valovi koji nastaju povezivanjem više valova te tako mogu dostići i do 25 m visine. Cunami su valovi koji nastaju nakon jakih zemljotresa ili erupcija vulkana, a koji tek približavanjem plitkim priobalnim vodama rastu i mogu izazvati ogromna razaranja. Tokom jednog dana zbog plime i oseke dolazi do varijacija u visini nivoa mora ali su one redovne i ponavljajuće te mogu jednom dijelom uticati na geometrijski oblik obala. Vjetar uzrokuje transport vode u okeanu (Ekmanov transport). Uzimajući u obzir Coriolisove sile u gornjim slojevima vode (do dubine od oko 50 m) dolazi do takozvanih Ekmanovih strujanja.
Vode okeana
thumb|Salinitet tokom godine Procesom serpentiniziranja godišnje se na okeansko dno hemijski veže oko 60 kubnih kilometara okeanske vode. Tome se dodaje još i zasićenje sedimenata vodom na dnu okeana. U zonama subdukcije ova zarobljena voda se ponovno oslobađa.
Raspodjela kisika
Udio kisika u okeanskoj vodi neposredno blizu površine je određena prelaskom kisika iz zraka u vodu i biološke proizvodnje kisika iz ugljik dioksida (CO2) djelovanjem fitoplanktona. Stoga ponekad može doći do prezasićenja površinskih voda (zasićenost kisikom veća od 100%) u tropskim područjima, pa se kisik snažno otpušta nazad u atmosferu. Međutim, fitoplankton upotrebljava kisik za disanje kada nema Sunčeve svjetlosti. Porastom dubine i s njom povezanog smanjenja Sunčeve svjetlosti, opada i zasićenost kisika u morskoj vodi.
Pored osiromašenja kisikom zbog zooplanktona i jednom dijelom djelovanjem bakterioplanktona, jedan dio tog osiromašenja pridonosi povećano biološko iskorištavanja biomase čime se direktno smanjuje udio kisika u okeanu. U okeanu ne dolazi do nestanka kisika u dubokim vodama, pošto naprimjer u Labradorskom, Grenlandskom i Weddellovom moru nastaju površinske vode vrlo bogate kisikom, koje zatim tonu do dna okeana i dubinskim strujama putem globalne tekuće vrpce raspoređuju se po cijelom svijetu.
Raspodjela kisika u velikim okeanskim dubinama nije ravnomjerna. Postoje takozvane minimalne zone gdje se odvija naprimjer oksidacija amonijaka bez prisustva kisika kao i denitrificiranje (disanjem anaerobnih bakterija proizvodeći molekularni dušik koji se izdvaja iz vode i dospijeva u atmosferu). Ova područja se vrlo često nalaze u tropskom pojasu, tako naprimjer značajne minimalne zone kisika se nalaze u Arapskom moru u dubini od 200 do 1150 metara.
Ekosistem okeana
thumb|lijevo|Raspodjela biljaka u okeanima. (koncentracija [[hlorofila: plavo = niska, zeleno = srednja)]] Najveći značaj za ekosistem okeana je da se porastom dubine okeana smanjuje količina Sunčeve svjetlosti koja do njega dopire. U najplićim slojevima vode, gdje ima najviše svjetlosti, nazvanom eufotična zona, biljke koriste proces fotosinteze za proizvodnju hrane i energije. Na ovu zonu nastavlja se disfotična zona, gdje je količina svjetlosti svedena na minimum. U slojevima vode ispod ove zone, u takozvanoj afotičnoj zoni, svjetlost nikako ne dopire i vlada potpuni mrak.
Otvoreni okean
Otvoreni okean obuhvata oko 80% površine svjetskih mora, ali se u njemu proizvodi samo oko 1% ukupne biomase. U ovom oligotrofnom području uglavnom nedostatak dušika i fosfora u okeanskoj vodi ograničava rast morskih biljaka (fitoplanktona). Osim toga i nedostatak vrlo važnih metala, kao što je naprimjer željezo, također značajno djeluje da ograničavanje rasta fitoplanktona, pa se u tom području počelo eksperimentirati sa vještačkim dodavanjem željeza. Na površini svjetskih mora može se pronaći i neuston.
Veliki vodeni vrtlozi, pri kojima hladna morska voda bogata hranjivim materijama iz dubina dospijeva na površinu okeana, djelujući kratkotrajno kao upwelling dovodi do gotovo eksplozivnog rasta i razmnožavanja fitoplanktona u površinskom sloju vode. Sličan efekat mogu izazvati i tropske oluje i uragani. Značajna su i velika uzvišenja okeanskog dna, koja ponekad dosežu i do površine vode, kao što su pojedine podvodne planine i gujoti, kao i ogromni podvodni planinski lanci. Ova uzvišenja djelimično remeti kretanje okeanskih struja, tako da uz njih mogu podizati hladne vode iz velikih dubina okeana, donoseći na površinu hranjive materije, te se oko tih mogu formirati oaze morskog života.
Šelf
thumb|Livada morske trave Prelaz između kopna i dubokog okana čini kontinentalni šelf dubok do 200 metara, koji dalje u dubinu se strmo spušta čineći kontinentalni odsjek na koji se dalje nastavlja okeanska zaravan.
Okeanska područja šelfa su vrlo bogata hranjivim materijama i imaju vrlo veliki privredni značaj za države koje neposredno graniče i izlaze sa obalu okeana. Do danas u međunarodnom pravu je sačinen dogovor o isključivoj privrednoj zoni, koja se uglavnom zasniva na razlozima ribolova okolnih država i ponegdje predstavlja i znatne podvodne zalihe nafte i prirodnog gasa što je mnogim državama vitalni nacionalni interes. U Evropskoj uniji na snazi je zajednička ribolovna politika EU.
U područjima šelfa rastu brojne šume algi (kelpa) uglavnom na mirnom, stjenovitom dnu dubine od 15 do 40 metara. Naziv za te šume potiče od algi (kelp, lat. Laminaria i dr. rodovi) a spadaju u višećelijske smeđe alge i rastu na morskom dnu. Na mehkom tlu u plitkim priobalnim područjima okeana ili u područjima dokle dopiru plima i oseka (tidalna zona) rastu biljke iz porodice morskih trava, ponegdje sačinjavajući prostrane livade morske trave. Osim što su od velikog značaja za ekologiju okeana, one također imaju ulogu i u zaštiti obale.
Dawn (letjelica)
Dawn je NASA-ina sonda koja je lansirana 27. septembra 2007. godine sa ciljem istraživanje asteroida Ceresa i Veste. Dawn je prva misija koja je za cilj imala posjetu tim asteroidima, i ulazak u njihove orbite.
Okean
Duboko more
Duboka okeanska prostranstva su do danas najmanje istražena oblast okeana. Tek od sredine 20. vijeka naučnici su uspjeli načiniti fotografije i sakupiti uzorke iz tih dubina pomoću podmornica sa i bez ljudske posade, konstruiranih za srednje i velike dubine, kao i podvodnih robota (AUV - autonomnih podvodnih vozila) i ROV (daljinski upravljanih podvodnih vozila). Do tada su samo mrežama uspijevali iz velikih dubina izvući, manje-više zgniječene i unakažene primjerke živih bića iz dubine, kao što je to bio slučaj na ekspedicijama 1872-1876. (ekspedicija Challenger na dubini do 8000 m) i ekspedicija 1898-1899. na dubini od 4600 m (ekspedicija Valdivia).
Dawn (letjelica)
Dawn je zašao u orbitu oko Veste 16. jula, 2011, i istraživat će je do 26. augusta, 2012. Nakon toga, svemirska letjelica će se usmjeriti prema Ceresu, a njegovo dostizanje je planirano za februar 2015. Dawn je NASA-ina prva isključivo istraživačka misija koja koristi ionsku propulziju.
Misija
Cilj misije je utvrđivanje procesa i uslova koji su vladali u najmlađem periodu Sunčevog sistema, detaljnim istraživanjem dvije najveće proto-planete koje su ostale netaknute od vremena svog nastanka. Ceres i Vesta su dva tijela suprotnih karakteristika, što bi moglo biti posljedica toga što su nastali u različitim predjelima ranog Sunčevog sistema. Ceres je, nagađa se, mogao nastati u hladnom i vlažnom okruženju, što je u njemu moglo ostaviti ispodpovršinske vode, dok je Vesta, opet se smatra, nastala vrućim i suhim forimiranjem, što bi za posljedicu moglo imati diferenciranu unutrašnjost i površinsku vulkansku aktivnost.
Okean
Duboko more
Nasuprot dobro osvijetljenom gornjem području (eufotičkoj zoni) okeana, duboko more dobija vrlo malo (disfotička zona) ili nimalo (afotička zona) svjetlosti, te tamo nije moguća fotosinteza. Većina živih bića koja žive u dubokim morima nakon zalaska Sunca migriraju iz zone slabe vidljivosti prema gore bliže površini koja je osvijetljena danju da bi se hranili, te nakon izlaska Sunca ponovo se vraćaju u dubinu. Pri ovoj migraciji nailaze na lutajuće predatore. U takve migrirajuće dubinske životinje spadaju meduze, kril i neki manji račići iz potklase Copepoda (veslonošci). Za životinje koje tamo žive od životnog značaja je da se značajno ne razlikuju u boji tijela od slabog plavog svjetla koje dopire sa površine. Važne tehnike prikrivanja je providnost i emisija svjetlosti sa suprotne strane, pri čemu takve životinje sa donje strane (okrenute prema dnu) posjeduju svjetleće organe koji emitiraju svjetlost a koja u zavisnosti od jačine vanjske svjetlosti sjaji slabije ili jače. Ova bioluminescencija dobija još više na značaju u područjima gdje uopće nema Sunčeve svjetlosti. Tako ribama iz dubina, svjetleći organi služe da privuku plijen ili partnera za parenje.
Vanzemaljski okeani
Zemlja je jedina poznata planeta za koju se zna da ima velike vodene površine sa tečnom vodom na svojoj površini i jedina u Sunčevom sistemu. Za druga nebeska tijela vjeruje se da također imaju velike okeane.
Dawn (letjelica)
Misija
Planirana hronologija događaja u misiji Dawn
Porte Maillot (Metro Pariz)
Metro stanica Porte Maillot pariskog metroa linije je podzemna stanica koja se nalazi u šesnaestom pariskom arondismanu Passy ispod Avenue de la Grande Armée i u blizini Bois de Boulogne. Stanica je podzemno povezana sa stanicom  Neuilly–Porte Maillot
Dawn (letjelica)
Misija
Moguće je i produženje misije na još neke asteroide nakon Ceresa.
Okean
Planete
Gasni giganti, planete Jupiter i Saturn, ne posjeduju čvrstu površinu, nego da je njihova površina sačinjena od slojeva tečnog vodika. Međutim, tačna planetarna geologija tih planeta nije u potpunosti otkrivena. Postoje hipoteze da planete Uran i Neptun ispod svoje debele atmosfere kriju vrelu, jako sabijenu vodu pod superkritičnim uslovima temperature i pritiska. Iako njihov sastav nije u potpunost razjašnjen, studija koju su sačinili Wiktorowicz i dr. 2006. godine isključila je postojanje takvih vodenih okeana na Neptunu, mada neke studije ukazuju da je moguće postojanje nekih egzotičnih okeana od tečnih dijamanata. Hipoteze o postojanju okeana na Marsu su ukazivale da je gotovo trećina površine te planete nekad bila pokrivena vodom, mada danas voda na Marsu više nije okeanska. Međutim i dalje postoje mogućnosti da voda na Marsu i dalje postoji, a proučavaju se i razlozi njenog nestanka sa Marsa. Astronomi vjeruju da atmosfera na Veneri sadrži vodu u tečnom stanju a možda su postojali i okeani u davnoj prošlosti Venere. Ako su i postojali, kasnije svi su nestali zbog geoloških promjena na Veneri.