cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rana bizantijska umjetnost
Nakit
thumb|300px|desno|Prsten iz ranog hrišćanskog perioda Rani hrišćanski, a kasnije i bizantijski nakit temeljio se na nekoliko različitih kulturnih prethodnika. Kombinirani su rimski, grčki i orijentalni stilovi izrade nakita. To se posebno očitovalo u razlikovanju umjetničkih područja stvaranja. Najpoznatije radionice bile su smještene u velikim gradovima carstva poput Rima, Antiohije, Aleksandrije, Efesa ili novoformiranog Konstantinopolja. Stilovi su bili posebno dizajnirani da služe potrebama propagande, istovremeno izražavajući status i status vlasnika, zbog čega ih nisu svi mogli priuštiti. Neke vrste nakita bili su carski poklon njihovim vlasnicima povodom raznih događaja. Klasične drevne teme (bogovi i junaci, simboli, biljni motivi i geometrijski obrasci) preživjele su i savjesno su bile ponavljane u ranom hrišćanskom periodu. U nakitu se ovaj klasični trend očituje posebno u dekoraciji, gdje je prikazivanje ljudskih figura bilo isključeno, ali je sačuvana upotrebe cvjetnih i geometrijskih motiva koji nalikuju helenističkim motivima. Oblik i ukras nekih narukvica koje su sačuvane služe kao primjeri ove hrišćansko-orijentalne tendencije. Sa nekoliko karakterističnih elemenata kao što su Heraklov čvor, uvijene zmijolike narukvice i narukvice sa glavama životinja. Nakit je tehnikom umetanja ukrašavan dragim kamenjem. U 3. i 4. vijeku počela se koristiti tehnika izrade nakita poznata pod imenom niella.
Korišteni su i razni privjesci - među njima naprimjer, enkolpie (ovdje su posebno značajne crkvene enkolpie pectorale) kao i razne kopče, okovi za pojase, naušnice i prstenje. Također su izrađivane nove vrste zlatnih narukvica za ruke. Najjeftiniji i najčešće korišten materijal bila je pozlaćena bronza, a česti su i predmeti od zlata i drugih metala. Umjetnici su također pokušali iskoristiti takve nove tehnike pri izradi pokretnih dijelova nakita.
Valkarin
Valkarin (ital. Valcarin) je naseljeno mjesto u sastavu grada Poreča, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Poreč.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Valkarin je imao 44 stanovnika.
Napomena: ''U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Mušalež. Od 1880. do 1910. označavano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Valkarin je imalo 23 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Liverpool FC – sezona 2017/2018.
2017-18 sezona fudbalskog kluba Liverpool FC je ukupno 126. sezona ovog kluba u fudbalskoj Premier ligi Engleske, a 55. zaredom u najboljem nogometnom prvenstvu Engleske. Kraj prethodne sezone, obilježio je dobar plasman Liverpoola FC u engleskoj Premier ligi, koji je završio sezonu na 4. mjestu, koje vodi u kvalifikacije tj. play-off rundu za ulazak u grupnu fazu UEFA Lige prvaka. Ipak u domaćim kupovima, ekipa Liverpoola nije ostvarila značajan rezultat. S obzirom da je na finansijskom planu klub ostvario značajne rezultate, poslovanje u plusu, veća zarada od ulaznica (povećan kapacitet stadiona s 45.000 na 54.000 mjesta), marketinga i TV prava te potpisivanje sponzorstava s velikim kompanijama te posebno zbog učešća u najjačem klupskom takmičenju u svijetu - UEFA Ligi prvaka, navijači i vlasnici kluba od fudbalera očekuju dosta bolje rezultate u svim takmičenjima, a naročito u Premier ligi.
Najbolji strijelci
** Daniel Sturridge u zimskom prijelaznom roku, kao posuđen igrač, pridružio se West Browmich Albionu FC.
Grupna faza
Međusobne utakmice grupe E
Knock-out faza
1/8 finala
John Franklin Enders
John Franklin Enders (10. februara 1897 – 8. septembra 1985) bio je američki biomedicinski naučnik i nobelovac. Enders je nazvan "Ocem modernih cjepiva".
Enders je rođen u zapadnom Hartfordu u saveznoj državi Connecticut. Njegov otac John Ostrom Enders bio je izvršni direktor Hartford National Bank i ostavio mu je bogatstvo od 19 miliona dolara nakon njegove smrti. Pohađao je školu Noah Webster u Hartfordu i školu svetog Pavla u Concordu u državi New Hampshire. Nakon kratkog pohađanja Univerziteta Yale, pridružio se zračnom korpusu Vojske Sjedinjenih Država 1918. godine kao instruktor leta i poručnik.
Liverpool FC – sezona 2017/2018.
Knock-out faza
1/4 finala
John Franklin Enders
Po povratku iz Prvog svjetskog rata diplomirao je na Yaleu, gdje je bio član Scroll and Key-a, kao i Delta Kappa Epsilon. Bavio se nekretninama 1922. godine i pokušao nekoliko karijera prije nego što je odabrao biomedicinsko područje s naglaskom na zarazne bolesti, stekavši doktorat. na Harvardu 1930. Kasnije se pridružio fakultetu u Dječjoj bolnici u Bostonu.
Liverpool FC – sezona 2017/2018.
Knock-out faza
Polufinale
Finale
John Franklin Enders
Enders je umro 1985. godine u Waterfordu, Connecticut, u dobi od 88 godina, imajući počasnu doktorsku titulu sa 13 univerziteta. Njegova supruga umrla je 2000. godine.
Biomedicinska karijera
U međuvremenu, Jonas Salk je primijenio Enders-Weller-Robbinsovu tehniku za proizvodnju velikih količina poliovirusa, a zatim je 1952. razvio cjepivo protiv dječje paralize. Nakon terenskog ispitivanja polio-vakcine iz 1954. godine, čiji je uspjeh Salk objavio na radiju, Salk je postao javni heroj, ali nije uspio pripisati priznanje mnogim drugim istraživačima na koje se njegov napor nastavljao, a američki ga je naučni establišment donekle izbjegao.
Enders i Peebles su 1954. godine izolirali virus ospica od 11-godišnjeg dječaka Davida Edmonstona. Razočaran razvojem polio cjepiva i uključenosti u nekim slučajevima dječje paralize i smrti - što je Enders pripisao Salkovoj tehnici - Enders je započeo razvoj cjepiva protiv ospica. U oktobru 1960. godine, Endersov tim započeo je ispitivanja na 1.500 mentalno zaostale djece u New Yorku i na 4.000 djece u Nigeriji.
17. septembra 1961. The New York Times objavio je da je vakcina protiv ospica efikasna. Odbijajući kredit samo za sebe, Enders je naglasio zajedničku prirodu napora. 1963. godine Pfizer je uveo deaktivirano cjepivo protiv ospica, a Merck &amp; Co je uveo oslabljeno cjepivo protiv ospica.
Počast
desno|mini| Poprsje Johna Endersa u Polio Hall of Fame
Translokaza
Translokaza je opći pojam za protein koji pomaže u premještanju druge molekule, obično preko ćelijske membrane.
Definicija
Ovi enzimi kataliziraju kretanje iona ili molekula kroz membrane ili njihovo razdvajanje unutar membrana. Reakcija je označena kao prelazak sa "strane 1" na "stranu 2", jer oznake "u" i "van", koje su ranije korištene, mogu biti dvosmislene. Translokaze najčešće reguliraju sistemi sekrecije u Gram pozitivnih bakterija.
To je također povijesni izraz za protein koji se sada naziva elongacijski faktor G, zbog njegove funkcije u pomicanju tRNK i iRNK kroz ribosom.
Historija
Klasifikaciju enzima i listu nomenklatura prva je odobrila Međunarodna unija za biohemiju 1961. godine. Na osnovu vrste katalizirane hemijske reakcije priznato je šest enzimskih klasa, uključujući oksidoreduktaze (EC 1), transferaze (EC 2), hidrolaze (EC 3), lijaze (EC 4), izomeraze (EC 5) i ligaze (EC 6). Međutim, postalo je očito da nijedan od njih ne može opisati važnu skupinu enzima koji kataliziraju kretanje iona ili molekula kroz membrane ili njihovo razdvajanje unutar membrana. Nekoliko njih uključuje hidrolizu ATP-a, prethodno klasificirano kao ATPaze (EC 3.6.3. – ), iako hidrolitska reakcija nije njihova primarna funkcija. U avgustu 2018., Međunarodna unija za biohemiju i molekularnu biologiju klasifikovala je ove enzime kao novu klasu enzima (EC) translokaze (EC 7).
Enzimski mehanizam
Međutim, i drugi enzimi koji spadaju u ovu kategoriju ne slijede istu reakcijsku shemu. Ovo je slučaj sa askorbat-ferireduktazom:"askorbatstrana 1 + Fe(III)strana 2 = monodehidroaskorbatstrana 1 + Fe(II)strana 2" U kojem enzim samo transportuje elektron u katalizaciji oksidoreduktazne reakcije između molekula i anorganskog kationa, smještenog na različitim stranama membrane.
Funkcije i biološki značaj
Osnovna funkcija, kao što je već spomenuto, je "kataliziranje kretanja iona ili molekula kroz membrane ili njihovo razdvajanje unutar membrana". Ovaj oblik membranskog transporta klasifikovan je pod Aktivni membranski transport, energetski potreban proces pumpanja molekula i iona, preko membrana na osnovu gradijenta koncentracije.
Biološka važnost translokaze oslanja se prvenstveno na njihovu kritičnu funkciju, kojom omogućuju kretanje kroz ćelijsku membranu u mnogim ćelijskim procesima koji su značajni, kao što su:
Za metabolizam mitohondrija, rast, diobu i razdvajanje na kćerke ćelije, potrebne su stotine proteina kodiranih iz jedra, a svi se ti proteini moraju uvesti u ovu organelu. Translokaza vanjske (TOM) i translokaza unutrašnje membrane (TIM) posreduju u uvozu proteina u mitohondrije. Translokaza vanjske membrane (TOM) sortira proteine putem nekoliko mehanizama, bilo direktno na vanjsku membranu, u intermembranski prostor ili putem translokaze unutrašnje membrane (TIM). Tada, općenito, TIM23 mašina posreduje translokaciju proteina u matricu, a TIM22 posreduje inserciju u unutrašnju membranu.
Klasifikacija
Potklase enzima označavaju vrste komponenata koje se prenose, a pot-potklase označavaju reakcijske procese koji pružaju pokretačku snagu translokacije.
EC 7.1 Kataliziranje translokacije hidrona
Ova potklasa sadrži translokaze koje kataliziraju translokaciju hidrona. Na osnovu reakcije za koju su povezani, EC 7.1 se mogu dalje klasificirati na:
Važna translokada sadržana u ovoj grupi je ATP-sintaza, također poznata kao EC 7.1.2.2.
EC 7.2 Kataliziranje translokacije neorganskih kationa i njihovih helata
Ova potklasa sadrži translokaze koje prenose neorganske katione (metalne katione). Based on the reaction they're linked to, EC 7.2 can be further classified into:
Važna translokacija sadržana u ovoj grupi je Na+/K+ pumpa, poznata i kao EC 7.2.2.13.
EC 7.3 Kataliziranje translokacije neorganskih aniona
Ova potklasa sadrži translokaze koje prenose anione anorganskih kationa. Potklase se temelje na reakcijskim procesima koji pružaju pokretačku silu za translokaciju. Sada je zastupljen samo jedna potklasa: EC 7.3.2 Translokacija anorganskih aniona povezana sa hidrolizom nukleozid trifosfata.
" ATP + H2O + fosfat [fosfat - vezani protein][strana 1] =  ADP + fosfat + fosfate+ [strana 2] + [fofat - vezani protein][strana 1] "
" ATP + H2O + fosfonat [fosfonat-vezani protein][strana 1] = ADP + fosfat + fosfonat [strana 2] + [fosfonat-vezani protein][strana 1] "
"ATP + H2O + sulfat [sulfat-vezani protein] [strana 1] = ADP + fosphat + sulfat [strana 2] + [sulfat -vezani protein][strana 1] "
"ATP + H2O + nitrat [nitrat-vezani protein][strana 1]   =  ADP + fosfate+ + nitrat [strana 2] + [nitrat-vezani protein][strana 1]"
" ATP + H2O + molibdat [molibdat-vezani protein][strana 1] =  ADP + fosfat + molibdat [strana 2] + [molibdat-vezani protein][strana 1] "
" ATP + H2O + volfram [volframom vezani protein][strana 1] = ADP + fosfat + volfram [strana 2] + [volframom vezani protein][strana 1] "
EC 7.4 Kataliziranje translokacije aminokiselina i peptida
Potklase se temelje na reakcijskim procesima koji pružaju pokretačku silu za translokaciju. Sada postoji samo jedna potklasa: EC 7.4.2 Translokacija aminokiselina i peptida povezanih sa hidrolizom nukleozidnog trifosfata.
" ATP + H2O + polarna aminokiselina [polani aminokiselinski vezani protein][strana 1] = ADP + fosfat + polarna aminokiseli[strana 2] + [polarni aminokiselinski vezani protein][strana 1] "
" ATP + H2O + nepolarna aminokiselina [nepolarni aminokiselinski vezani protein][strana 1] = ADP + fosfat + nepolarna aminokiselina [strana 2] + [nepolarni aminokiselinski vezani protein][side 1] "
"ATP + H2O + mitohondrijski protein [strana 1] =  ADP + fosfat + mitohondrijski protein [strana 2]"
" ATP + H2O + hloroplastni protein [strana 1] = ADP + fosfat + hloroplastni protein [strana 2] "
" ATP + H2O + protein [strana 1] =  ADP + fosfat + protein [strana 2]"
" ATP + H2O + oligopeptid [oligopeptidno vezani protein][strana 1] =  ADP + fosfat + oligopeptid [strana 2] + [oligopeptidno vezani protein][strana 1]"
" ATP + H2O + alfa faktor [strana 1] =  ADP + fosfat + alfa faktor [strana 2]"
" ATP + H2O + ćelijski protein [strana 1] = ADP + fosfat + ćelijski protein [strana 2] "
" ATP + H2O glutation [glutationom vezani protein][strana 1] = ADP + fosfat + glutation [strana 2] + [glutationski vezani protein][strana 1] "
(1) ATP + H2O + L-metionin [metioninom vezani protein][strana 1] =  ADP + fosfat + L-metionin [strana 2] + [metioninom vezani protein][strana 1]
(2) ATP + H2O + D-metionin [metioninom vezani protein][strana 1] =  ADP + fosfate + D-metionin [strana 2] + [metioninom vezani protein][strana 1]
(1) ATP + H2O + L-cistin [cistinom vezani protein][strana 1] =  ADP + fosfat + L-cistin [strana 2] + [cistinov vezani protein][strana 1]
(2) ATP + H2O + D-cistin [cistinom vezani protein][strana 1] =  ADP + fosfat + D-cistin [strana 2] + [cistinom vezani protein][strana 1]
Šušnjići
Šušnjići (ital. Susgnano) su naseljeno mjesto u sastavu grada Poreča, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Poreč.
Stanovništvo
Napomena: ''U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Baderna. Od 1880. do 1910. iskazivano pod imenom Sušnić. Od 1880. do 1910. i 1948. iskazivano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Šušnjići je imalo 19 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Solanin
Solanin je  glikoalkaloidni  otrov  koji se nalazi u vrstama roda Solanum, porodica  Solanaceae (pomoćnice),  kao što su  krompir (Solanum tuberosum),  paradajz (Solanum lycopersicum) i  patlidžan. Prirodno se javlja u svim dijelovima biljke, uključujući i listove, plod i gomolj.
Solanin ima pesticidna svojstva, a njime se bilke prirodno  brane od herbivora. Solanin je prvi puta izoliran 1820. iz bobica europske crne pomoćnice (Solanum nigrum),  po čemu je imenovan.
Simptomi
Trovanje solaninom prvenstveno se ispoljava u gastrointestinalnim i neurološkim  poremećajima. Simptomi uključuju mučninu, proljev, povraćanje, grčeve u stomaku, spaljivanje grla, srčanu aritmiju, noćne more, glavobolju i vrtoglavicu. U težim slučajevima, javljaju se halucinacije, gubitak osjeta, paraliza, groznica, žutica, proširene zjenica, hipotermija, pa čak  i smrt.
Unošenje solanina čak  u umjerenim količinama može izazvati smrt. Jedna studija sugerira da doze od 2 do 5 mg / kg tjelesne težine mogu uzrokovati toksične simptome, a doza od 3 do 6 mg/kg tjelesne težine može biti fatalna. Symptomi se obično pojavljuju 8 do 12 sati nakon unošenja,  ali i veoma brza, kao 30 minuta nakon konzumiranja visokosolaninske hrane.
Mehanizam djelovanja
Solanumski glikoalkaloidi mogu  inhibirati  holinesterazu, oštetiti  ćelijske membrane i  uzrokovati kongenitalne defekte. Jedno istraživanje pokazuje da je mehanizam toksičnog djelovanje  solanina povezan sa  hemijakom interakcijom  sa mitohondrijskom membranom. Eksperimenti pokazuju da solanin otvara kalijske kanale  mitohondrija i  smanjuje njihov membranskog potencijala. To, pak, dovodi do pojave Ca2+ koji prelazi  iz mitohondrija u citoplazmu,  što povećava koncentraciju Ca2+ u citoplazmi  i izaziva oštećenja ćelija i njihovu  apoptozu.
Veleniki
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Poreč.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Veleniki su imali 107 stanovnika.
Napomena: ''U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Žbandaj. Od 1880. do 1910. iskazivano pod imenom Vilanić. U 1880., 1890., 1910. i 1948. iskazano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Veleniki je imalo 88 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Theta Carinae
Theta Carinae (θ Carinae, θ Car) je zvjezdani sistem u sazviježđu Kobilica. Udaljen je 439 sg od Sunca. Sastoji se od dvije zvijezde. Nalazi se sjeveroistočno od asterizma Dijamantni krst kojeg čini zajedno sa β, υ i ω Car.
Zvjezdani sistem
Primarna θ Car A ima prividan sjaj od 2,76 mag. Ubraja u plave patuljke glavnog niza spektralne klasse B0Vp. Najpoznatija je zvijezda otvorenog jata IC 2602, koji se nekad i naziva Južne Plejade.
Kinematika
Kreće se brzinom 25,2˙km/s u odnosu na Sunce. Njena galaktocentrična udaljenost iznosi oko 19700-24200˙sg. Za približno 4,5 miliona godina približit će se našem Suncu na razdaljinu od 291˙sg. Tada će njen prividni sjaj iznositi 1,66 mag.
Zgrade
mini|280px|Zgrade, tvrđava Haj–Nehaj Zgrade (ćir. Зграде) su naseljeno mjesto u sastavu općine Bar, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazile su se u sastavu stare općine Bar.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Zgrade su imale 512 stanovnika.
SP140
Amiokiselininska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 867 aminokiselina, a molekulska težina 98.223 Da.
Zgrade
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
Tabaci (Zvornik)
U vrijeme izgradnje puta Zvornik - Sarajevo krajem 19. vijeka, veći dio naselja premješten je po nalogu vlasti na Divič, jer se veliki broj kuća nalazio na trasi puta. Zbog izumiranja zanata i nepogodne lokacije mjesta, Tabačani su se nastavili iseljavati, posebno tokom izgradnje hidroelektrane (od 1947. do 1955). Posljednji su u Tabacima ostali Smajlovići, Zehići, Tuhčići i Šibljakovići (Sahanići). Osim Šibljakovića, i preostalo stanovništvo se 1950. odselilo na Divič. Kasnije su se doselile po dvije porodice iz Kula Grada i Kamenice i jedna sa Vidakove njive, tako da su u Tabacima živjeli Šibljakovići, Subašići, Jusići, Selimovići i dr.
U Tabacima se nalazi Bijela voda, izvorište pitke vode. Rezervoar je podignut prije Drugog svjetskog rata, a od njega vodovod na koji su priključene javne česme u Donjem gradu i Hridu, a potom i u Zamlazu. U blizini Bijele vode nalazilo se jedno od najstarijih turbeta u ovom kraju. Nije imalo oblik građevinskog objekta, bio je to samo mezar sa velikim nišanima ograđen drvenom ogradom. Nestalo je početkom 1960-ih prilikom podizanja radionice i parkirališta za kamione. Legenda o podizanju turbeta i prvim hadžijama iz ovog kraja sačuvala se u narodu, posebno među Divičanima koji bi pri prolasku uglavnom zastali kraj turbeta da prouče Fatihu.
Ramen
Ramen (razvučeni rezanci) je japanska juha s rezancima. Sastoji se od kineskih pšeničnih rezanaca koji se poslužuju u mesnoj ili ribljoj juhi, često začinjeni soja umakom ili miso pastom, te preliveni narezanom svinjetinom, suhim morskim algama (nori), menma i mladim lukom. Gotovo svaka regija u Japanu ima vlastitu varijaciju ramena, kao što je tonkotsu ramen (juha od svinjskih kostiju) u Kyushu i miso ramen u Hokkaidu.
Tabaci (Zvornik)
U periodu između svjetskih ratova i neposredno nakon toga, u Tabacima i na Diviču živjele su porodice: Aliefendići, Alihodžići, Alimanovići, Atlići, Begovići, Bikići, Bojići, Čormehići, Ćerimovići, Delagići, Derviševići, Đajići, Đihići, Efendići, Fejzići, Hadžiefendići (Hadžiavdići), Halilovići, Jahijagići, Jamakovići, Kapidžići, Kavazbašići, Kavazovići, Kuljanovići (Kuljanini), Kuroševići (Rašidovići), Kuršumovići, Mahmutovići, Muratovići, Musići, Mustafići, Numanovići, Okanovići, Pašići, Pezerovići, Sahanići, Salihovići, Smajlovići, Softići, Suljagići, Topčići, Tuhčići, Uzunići, Vilići, Zahirovići, Zehići i dr.
Ramen
Vrste
Postoji niz različitih vrsta ramena u Japanu, s razlikama u geografskom području i dobavljačima, čak i s vrstama koje dijele isto ime. Ramen se može kategorizirati prema dva glavna sastojka: rezancima i temeljcu.
Rezanci
Većina rezanaca napravljena je od četiri osnovna sastojka: pšeničnog brašna, soli, vode i kansuija, vrste alkalne mineralne vode koja sadrži natrijev karbonat i obično kalijev karbonat, a ponekad i malu količinu fosforne kiseline. Iako su ramen i udon rezanci napravljeni od pšenice, oni su različite vrste rezanaca.
Juha
Ramen juha općenito se radi od sastojaka na bazi piletine ili svinjetine, u kombinaciji s raznim sastojcima kao što su kombu (morska trava), katsuobushi (prugaste pahuljice tune), niboshi (sušene srdele), goveđe kosti, svinjske kosti, shiitake gljive i luk. Neke moderne ramen juhe također mogu biti na bazi povrća. Tare umak se često dodaje u juhu kako bi se napravila juha.
Spisak gradova u Slovačkoj
Spisak gradova u Slovačkoj obuhvata naseljena mjesta (slovački: Mesto) koja su službeno proglašena gradovima i takvih je mjesta u Slovačkoj 140. Spisak sadrži 20 najvećih gradova u Slovačkoj.
Beksuja
mini|desno|Džamija Beksuja. Beksuja je zvornička mahala koja se nalazi preko rijeke Zlatice i ispod brda Vratolomac. Nastala je u 17. ili 18. vijeku. Prema legendi, mahala je ime dobila po begu Suji koji je navodno ovdje imao kuću i posjed. Vjerovatnije je da je ime dobila od turskih riječi beg i su (voda). U Beksuji je uglavnom živjelo bošnjačko stanovništvo. U periodu između dva svjetska rata i neposredno poslije toga, u Beksuji je bilo samo pet kršćanskih kuća. U doba Kraljevine Jugoslavije kroz Beksuju je prolazila Ulica Koste Todorovića, a u doba socijalističke Jugoslavije Drinska, Sprečanska, Jadarska, Pionirska, Ribarska i Ulica 19. birčanske brigade.
Sve do 1973. u Beksuji se nalazila zvornička stočna pijaca, kao i prvo nogometno igralište. Zgrada državne osnovne škole podignuta je 1888. Osnovna škola je u njoj radila do 1955, a zgrada je srušena 1967. Na njenoj lokaciji iste godine podignut je novi školski objekat u kojem od 1978. radi Srednjoškolski centar. Ispod Vratolomca je u osmanlijsko doba podignuta kula sa prizemljem i dva sprata. Spratovi su nestali do kraja Drugog svjetskog rata, a prizemlje se održalo do 1950-ih. Džamija Beksuja izgrađena je 1776. od lomljivog kamena, a munara od drveta. Vanjske dimenzije bile su 10,5x6,5 metara. Zajedno sa turbetom koje se nalazilo kraj nje, porušena je u aprilu 1992. nakon pada grada u ruke srpskih paravojski i JNA. Prostor na kome se nalazila džamija korišten je za parking, a postavljeni su i kontejneri za smeće. Beksuja je poslije rata obnovljena i jedna je od tri aktivne džamije u gradu. Neki od imama džamije bili su: Mumin ef. Čaklovica, Muradif ef. Karaosmanović, Safet ef. Softić i Mustafa ef. Muharemović.
U periodu između svjetskih ratova i neposredno nakon toga, u Beksuji i Rijeci živjele su porodice: Alibašići, Alibegovići, Alijagići, Alirezovići, Arifovići, Avdići, Avdičauševići, Avdispahići, Bazardžanovići, Bičakčići, Borogovci, Bukovice, Čaklovice, Čorbegovići, Ćatići, Dedovići, Dervišbegovići, Derviševići, Duškunovići, Edrenići, Fazlići, Fidahići, Gujići, Hadžigrahići, Hadžinurbegovići, Hadžiomerovići, Hadžiosmanovići, Hambiralovići, Hodžići, Husejnagići, Ibrahimovići, Idrizovići (Šehavdići), Ilići, Imširovići, Jahići, Jelkići, Jenčiragići, Jusići, Kadići, Karaosmanovići, Kasumi, Kitovnice, Klempići, Kamenice, Korkuti, Krdžalići, Krtičići, Lehovci, Limići, Lomigorići, Mahmutovići, Mederi, Mehinagići, Mehmedovići, Mekići, Mujezinovići, Mulabdići, Mustafići, Nožinovići, Numagići, Odbašići, Pedići, Peklići, Popovići, Potokovići, Puškarevići, Sabirovići, Sahanići, Serpuhovitini, Smajići, Softići, Stefanovići, Šahinpašići, Šakančići, Šehići, Uzejrovići, Zejnilagići i dr.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Lećevica)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Općina Lećevica je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 87,66 km2 imala 583 stanovnika, što predstavlja 0,13% od ukupnog broja stanovnika Splitsko-dalmatinske županije, odnosno 0,01% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Lećevici je 7 stanovnika/km2.
Branešci (Pakrac)
Branešci su naseljeno mjesto u sastavu grada Pakraca, Požeško-slavonska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Pakrac.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Branešci su imali 48 stanovnika.
Napomena: ''Do 1880. iskazivano pod imenom Branežac.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Branešci je imalo 305 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Institut za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju u Sarajevu
Institut za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju, poznat i po skraćenici INGEB, javna je bosanskohercegovačka naučna ustanova, članica Univerziteta u Sarajevu (UNSA). Afilijacijski je centar Međunarodnog centra za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju (International Center for Genetic Engineering and Biotechnology – ICGEB), koji je osnovan kao specijalni projekat UN organizacije za industrijski razvoj (UNIDO – United Nations Industrial Development Organization) Osnovan je pod nazivom: „Centar za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju“ 1988. godine uz podršku Vlade SR BiH, ANUBiH i velikih bosanskohercegovačkih privrednih sistema. Aktom osnivanja, povjerena mu je funkcija kreatora i nosioca sveukupnog naučnog i stručnog rada u razvoju genetičkog inženjerstva i na njemu bazirane biotehnologije u BiH. Odgovarajućim zakonskim aktom, Skupština RBiH je 1993, početkom rata u BiH, preuzela pravo osnivača ove institucije, a kasnije, 1999, pravo osnivača INGEB-a (kao “javne ustanove koja će djelovati u okviru Univerziteta u Sarajevu”) preuzeo je Kanton Sarajevo.
Historija
Otvaranjem procesa denacionalizacije i privatizacije ispostavilo se da je Katolički Školski Centar izvorni vlasnik zgrade u kojoj je smješten Institut, što je nametnulo problem njegovog izmještanja sa početne lokacije. U julu 2007. Institut se privremeno smjestio u iznajmljeni prostor, da bi se konačni, namjenski smještaj ostvario januara 2012. u Kampusu Univerziteta u Sarajevu, a zahvaljujući podršci Rektorata UNSA i nadležnog ministarstva Kantona Sarajevo. Ovim činom su riješeni dugogodišnji problemi prostornog smještaja i statusa Instituta, čime su stvorene realne osnove za uspješno ostvarivanje dugoročnih projekcija razvoja i povjerenih osnivačkih funkcija u pripadajućim naučnim oblastima.
Djelatnost
Djelatnost Instituta obuhvata sveukupni naučni i stručni rad u ostvarivanju funkcije nosioca razvoja genetičkog inženjerstva i na njemu bazirane biotehnologije u BiH, a naročito:
Upravna struktura
Pored direktora, upravljačko-stručnu strukturu INGEB-a su činili Naučno vijeće, Upravni odbor i Nadzorni odbor. Uspostavljanjem integrisanog Univerziteta u Sarajevu, odgovarajuće nadležnosti su prenesene na kompetentne organe UNSA, uz autonomno djelovanje Vijeća Instituta.
INGEB-ove nagrade i priznanja
Institut za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju Univerziteta u Sarajevu, od 2018. godine dodjeljuje stilizirani alfa heliks (Ingebov heliks 1988.), kao najveću povremenu nagradu za doprinos razvoju i afirmaciji ove ustanove.
Pored toga, Ingeb dodjeljuje i nagrade pod nazivom:
IC 5123
IC 5123 (također poznat kao ESO 48-6, IRAS 21402-7239 i PGC 67283) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 438 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Indijanac. Najveći prečnik je 1,50 (191 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (64 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 28. septembra 1900. godine.
Prekursorna iRNK
Prekursorna iRNK (pre-iRNK) je nezrela jednolančana informacijska RNK (iRNK). Pre-iRNK se sintetizira prema DNK predlošku smislenog polulanca u jedru, u procesu transkripcije. Pre-iRNK čini većinu heterogene jedarne RNK (hnRNA). Termin hnRNA se često koristi kao sinonim za pre-iRNA, iako, u užem smislu, hnRNK može uključivati jedarni RNK transkript koji ne završi kao citoplazmatska iRNK.
Pre-iRNK u potpunosti postaje zrelom iRNK, tek nakon postranskripcijske modifikacije, kada se naziva "zrela RNK", "zrele iRNK" ili jednostavno "iRNK".
Obrada
center|thumbnail|600px|right|Ilustracija egzona i introna u pre-[[iRNK i formiranje zrele iRNK putem prerade (splicing). UTR su nekodirajući dijelovi egzona na krajevima iRNK molekule.]] Eukariotska pre-iRNK postoji samo kratko prije nego što se u potpunosti preradi u iRNA. Pre-iRNK uključuje dvije različite vrste segmenata, egzone i introne. Egzoni su segmenti koji se zadržavaju u finalnoj (zreloj) iRNK, dok se introni uklanjaju u procesu koji se zove prerada RNK, a obavlja se putem splajsosoma (osim prerade sopstvenih introna).
Dodatna prerada se odvija u izmjenama 5' i 3' krajevima eukariotskih pre-iRNA. To uključuje 5 'kapa 7-metilguanozin i poli-A rep. Osim toga, eukariotska pre-iRNK imaju introne spojene splajsososomima koji sastoji se od malih jedarnih ribonukleoproteina. Kada je prethodni lanac iRNK pravilno obrađen u sekvencu iRNK, izlazi iz jedra i na kraju prevodi u protein – procesom koji se odvija u kombinaciji sa ribosomom.
Beta Centauri
Zvjezdani sistem
Sastoji se od tri zvijezde. Primarna β Cen A je spektroskopijska dvostruka. Ima dvije, gotovo iste, zvijezde s orbitalnim periodom od 357 godina. Jedna od njih je promjenljiva podvrste β Cep. β Cen B ima orbitalni period od 250 godina kružeći oko primarne.
Kinematika
Kreće se brzinom 23,8˙km/s u odnosu na Sunce. Njena galaktocentrična udaljenost iznosi oko 21400-23900˙sg.
Bjelopolje
mini|300px|Bjelopolje, paraglajder Bjelopolje je naseljeno mjesto u sastavu općine Plitvička Jezera, Ličko-senjska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Titova Korenica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Bjelopolje je imalo 114 stanovnika.
Napomena: ''Od 1857. do 1880. sadrži podatke za naselja Klašnjica i Vedašić (općina Udbina) i Tuk Bjelopoljski, a u 1869. i 1880. za naselje Frkašić (općina Udbina).''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Bjelopolje je imalo 163 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
École polytechnique
Školu je 1794. osnovao matematičar Gaspard Monge.
John Hickenlooper
Rani život
Rođen je u porodici iz srednje klase u predgrađu Philadelphije. Otac mu je rano umro, pa ga je odgajala majka. Pohađao je Univerzitet Wesleyan gdje je diplomirao engleski jezik i književnost a magistarsku titulu je dobio 1980. godine iz područja geologije.
Karijera
Izabran je za gradonačelnika grada Denvera u julu 2003. godine. Prvi zadaci kao gradonačelnika bili su uravnoteženje gradskog budžeta i izmjena kadrovske organizacije gradske uprave. Na izborima za gradsku upravu 2007. godine ponovno je izabran za gradonačelnika sa 87% glasova. Magazin Time ga je 2005. godine imenovao kao jedan od pet najperspektivnijih gradonačelnika velikih američkih gradova.
Iako je imao namjere da uđe u Senat SAD 2008. godine, tadašnji guverner Colorada Bill Ritter ga nije predložio te je umjesto njega na senatorsko mjesto imenovao Micheal Benneta. Na izborima za guvernera Colorada održanim u novembru 2010. osvojio je 912.005 glasova odnosno preko 50% što je bilo dovoljno da bude izabran za novog guvernera. Položio je guvernersku zakletvu 11. januara 2011. godine kao 42. po redu guverner Colorada.
Čanak (čvor)
Hrvatska:
Luša
Slovenija:
Kokopo
Kokopo je grad u Papui Novoj Gvineji, koji se nalazi u Ostrvskoj regiji u pokrajini Istočna Nova Britanija na ostrvu Nova Britanija. Po broju stanovnika s 20.262 u 2000. godini je sedmi grad u Papui Novoj Gvineji i glavni je grad pokrajine Istočna Nova Britanija. Kokopo je grad urbanog nivoa uprave LLG.
Geografija
Kokopo se nalazi 30 km od bivšeg glavnog grada pokrajine Rabaul a prometno je povezan auto-putom Kokopo-Highway i 5 km od grada se nalazi aerodrom Rabaul, s kog su letovi mogući u gradove: Buka, Hoskins, Kavieng, Lihir Island i Port Moresby. Nakon vulkanske erupcije Tavurvura 2006, koji je Rabau zatrpao vulkanskim pepelom, veći se broj stanovnika preselio u Kokopo, čime je on postao glavni grad pokrajine, a takođe zbog geografsko zaštićenog položaja, sigurnosti i dobre infrastrukture. Grad je 1980. godine imao samo 2200 stanovnika, ali usljed preseljenja stanovništva, grad je porastao na sadašnji broj od oko 20.000. Kokopu pripadaju i obližnja naselja Vunamami i Vunapope, koji su usljed naseljevanja, zbog erupcije vulkana se spojili sa gradom.
Historija
Grad je osnovan pod imenom Herbertshöhe i to je ime nosio do 1919. godine. Ime je dobio po najstarijem sinu premijera Njemačkog Carstva Otta von Bismarcka. Za vrijeme kolonijalne vladavine Njemačke Nove Gvineje bio je glavni grad i sjedište guvernera. Samoansko-američka vlasnica plantaža Emma Kolbe imala je kuću u Kokopu, koja je tokom Drugog svjetskog rata potpuno uništena. Kreolski jezik Unserdeutsch nastao je 1900. godine u ovom dijelu Gvineje.
Sport
Profesionalni ragbi klub Papua New Guinea Hunters (PNG Hunters), koji učestvuje u ragbi takmičenjima na Papui Novoj Gvineji nalazi se u Kokopu. Osnovan je 2013. i učestvovao je u QRL i bio je pobjednik Intrust Super Cupa. Utakmice igraju na stadionu Kalabond Oval u Kokopu i boje tima su crbvena, crna i zlatna.
Spodnja Luša
Spodnja Luša je naseljeno mjesto u sastavu općine Škofja Loka, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Škofja Loka.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Spodnja Luša je imala 147 stanovnika.
Tijelo za preradu RNK
500px|mini|desno|Uloga splajsosoma u ciklusu prerade RNK
Tijela za preradu RNK, poznatija kao splajsosomi su velike i složene molekulske mašine koje se prvenstveno nalaze u ćelijskom jedru eukariota. Sastavljeni su od snRNK i proteinskih kompleksa. U njima se uklanjaju introni iz transkribirane pre-iRNA, neke vrste primarnog transkripta. Ovaj proces se obično se naziva prerada RNK.
Splajsosome imaju samo jednoćelijski eukarioti, a metazoa imaju druge, male splajsosome.
Sastav
Svaki splajsosom se sastoji od pet malih jedarnih RNK (snRNA) i niza povezanih faktora proteina. Kada su ove male molekule RNK u kombinaciji sa faktorima proteina, čine kompleks RNK-protein pod nazivom snRNP.
SnRNK koje čine glavni splajseosom se zovu U1, U2, U4, U5 i U6, a sudjeluju u nekoliko RNK-RNK i RNK-protein interakcija. RNK komponenta malog jedarnog ribonukleinskogproteina ili snRNP (izgovara se "snurp") je bogata u uridin (nukleozidni analog uracilskih nukleotida).
Skupovi splajsososoma se javljaju ponovo na svakoj hnRNK (pre-iRNK). U hnRNK se nalazi specifična sekvenca elemenata koji se prepoznaju i iskorištavaju tokom splajsoseosomnih okupljanja. To uključuje 5 'kraj spoja, slekvencu ogranka, polipirimidinskog trakta, 3' kraj mjesta prerade RNK. Ovdje se katalizira uklanjanje introna i podvezivanje bočnih egzona.
Introni obično imaju sekvencu nukleotida G-U, na 5' kraju mjesta prerade, a A-G na njegovom 3' kraju. Mjesto prerade 3' može biti dodatna odrednica varijable dužine polipikrimidina, nazvane polipirimidinski trakt (PPT), koji služi dvostruku funkciju angažiranja faktora na 3' spoju mjesta i eventualno vezanje faktora na grani ciljne sekvence (BPS). BPS sadrži konzervirani adenozin potreban za prvi korak prerade RNK.
Blaževići
Blaževići su naseljeno mjesto u općini Grude, Bosna i Hercegovina.
Dragljane
Dragljane su naseljeno mjesto u sastavu grada Vrgorca, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Vrgorac.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Dragljane su imale 49 stanovnika.
Napomena: ''U 1857., 1880., 1921. i 1931. sadrži dio podataka za naselje Duge Njive, a u 1869. podatke za naselja Duge Njive i Vlaka.''
CS Dinamo Bukurešt (rukomet)
Klub je osnovan 1953. godine. Dio je sportskog udruženja Dinamo Bukurešt. Jedan je od najupsješnijih rumunskih rukometnih klubova. Prvak države je bio 14 puta, dok je nacionalni kup osvajao četiri puta. 1965. godine je bio pobjednik EHF Lige prvaka.
Varvari (Poreč)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Poreč.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Varvari je imalo 639 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Put svile
thumb|300px|Važni svjetski [[trgovački putovi u 1. vijeku (podebljane linije pokazuju tok puta svile)]] Put svile je naziv za mrežu karavanskih puteva čiji glavni cilj je bio povezivanje sredozemlja sa istočnom Azijom. Ovaj naziv je prvi koristio Ferdinand von Richthofen, Nijemac koji je živio u 19. vijeku, iako su još Bizantinci koristili sličan naziv.
Nastanak i historija
Još u najstarija vremena postojale su veze između Kine i Evrope. Zasnivale su se na razmjeni trgovačke robe, omogućavale diplomatske kontakte i doprinosile spoznajama o drugim kulturama. Te veze nisu bile kontinuirane, odvijale su se uglavnom preko posrednika i uvijek nanovo bile prekidane i na duže vrijeme kada su trgovina, saobraćaj i razmjena informacija bili ometani.
Odlučujuća politička pretpostavka za potpuno otvaranje istočnog kraja Puta svile bila je kineska ekspanzija prema zapadu. U vrijeme vladavine cara Han Vua (Vu Di) (141.-87. p. n. e.) (dinastija Han) carstvo se gotovo udvostručilo. Na opasnosti na granicama reagirao je osvajanjem neprijateljskih područja. Njegove vojske prodirale su daleko na sjever, jug i zapad, osvajajući brojne susjedne države. Pobjeda nad Čing-nuima donijela mu je konačnu kontrolu nad centralnom Azijom. Vuova vojska zauzela je Pamir i Fargonu, i time su mogli biti otvoreni putevi između Kine i Zapada. Trgovina Putem svile je procvala, a u glavni grad carstva Han dolaze luksuzna roba i putnici sa Zapada.
Dok je sad istočni dio puta bio relativno siguran, dugi sukobi između Rimljana i Parta prijetili su da zapadni dio Puta svile pretvore u bojno polje. August uspijeva diplomatskom spretnošću sklopiti na neko vrijeme mir s Partima, što čini i zapadni dio puta sigurnijim, pa trgovina sa dalekim Istokom ponovo oživljava.
Put svile doživljava novi procvat u vrijeme dinastije Tang (618.-907.) kada ona oduzima Perzijancima prevlast na Putu svile. Drugi car dinastije Tang, Tang Taizong, dovodi pod svoju kontrolu velike dijelove središnje Azije kao i Tamirsku zavalu. Bizantinci uspijevaju vratiti dijelove svojih ranijih posjeda u Aziji, i time sebi osiguravaju pristup Putu svile. Bizant ostaje glavno trgovište za robu s istoka. U razdoblju "pet dinastija" unutrašnja stabilnost dinastije Tang nije se mogla održati, pa susjedni narodi ponovo napadaju karavane.
Odlučujući doprinos direktnom povezivanju Azije i Evrope dali su Mongoli u 13. vijeku. Mongolska osvajanja omogućila su period redovnih i raznovrsnih kontakata. Čim bi u novoosvojenim područjima osigurali red i stabilnost, Mongoli su uspostavljali kontakte sa strancima. Usprkos svojoj ogromnoj želji za osvajanjem i vlašću, bili su gostoljubivi prema stranim putnicima, pa i u slučajima kad su putnici bili iz zemalja čiji vlastodršci nisu priznavali mongolsku vlast. U to vrijeme ponovo dolazi do intenzivnog porasta razmjene roba, ljudi i znanja.
Mongolsko carstvo nije bilo dugovječno. Već 1262. počinje raspadanje tog divovskog carstva, iako je istočni dio pod vladavinom Kublaj kana ostao stabilan duže vrijeme. Kineski nacionalizam je ponovo oživio. 1368. se u Kini prekida vladavina stranaca dolaskom na vlast dinastije Ming koja je zastupala agresivnu politiku prema mongolskim plemenima. Usprkos miru u vrijeme vladavine Mongola tim područjima, trgovina duž Puta svile nikada više nije dosegla obim kao u vrijeme Tang dinastije. Trajno opadanje značenja Puta svile počelo je još u vrijeme dinastije Song, a poticaj tom padu dao je porast kineske pomorske trgovine kao i velike carinske dadžbine koje su zahtijevali Arapi. Slijedom toga nastaju nova trgovinska središta u jugoistočnoj Aziji.
Na pomorskim putovanjima nije bilo opasnosti dugih kopnenih putovanja i troškova za posrednike. Sa ekspanzijom evropskih pomorskih sila na početku novog doba Put svile konačno gubi značenje. Trgovinu Putem svile zamjenjuju brodovi, a kineski trgovci svojim džunkama dolaze do Indije i Arabije. Od vremena dinastije Song Evropljani su bili jako ograničeni u trgovanju s Kinom. U vrijeme pomorske ekspanzije jedan od glavnih ciljeva bio je ponovo otkriti morski put do bajkovitog Kitaja (Kina). Tek 1514. Portugalci stižu do Kine i brzo uspostavljaju živu trgovinu, koju kasnije preuzima Španija. Od sredine 16. vijeka Kina izvlači najveću dobit od evropskih kolonija u novom svijetu (Amerika). Oko 70% tamo dobijenih plemenitih metala prebacivalo se u Kinu, kako bi se u Kini kupila roba za Evropu. S vremenom, brodovi trgovinskih kompanija zamjenjuju Put svile kao vezu s istočnom Azijom za nabavku luksuzne robe i umjetničkih predmeta za plemstvo u Evropi.
U najnovije vrijeme Put svile ponovo dobija na značaju. Gradnja puteva, potaknuta otkrićem velikih nalazišta nafte u tim područjima, olakšala je pristup tim neprijatnim, divljim područjima koja se industrijaliziraju. Ponovo se otvaraju trgovinski putevi, a postaju značajni i za turizam. thumb|right|Evropski trgovac na Putu svile viđen očima kineskog umjetnika (Dinastija Tang, 7. vijek)
Međukontinentalna razmjena Putem svile
Putem svile nisu se kretale samo robe kao začini, svila, staklo i porculan. S trgovinom su putovale i religije i kulture. Tako je Putem svile u Kinu i Japan došao i budizam i tu postao prevladavajuća religija. I kršćanstvo je tim putem došlo do tadašnjeg glavnog grada, kako je dokumentirano na jednoj kamenoj ploči u današnjem Xi'anu. Duž puta svile su do Arapa, a od njih kasnije i u Evropu stigli znanje o papiru i barutu.
Trgovina
Za Zapad je svila bila najvažnija trgovačka roba koja je prolazila Putem svile. Cijeli put je upravo i dobio ime po tom proizvodu. Međutim, to ime iskrivljuje stvarnost trgovine, jer su osim svile tim trgovačkim Putem razmjenjivane i druge robe. Karavane koje su išle prema Kini nosile su, između ostalog, zlato, slonovaču, drago kamenje i staklo. Iz Kine prema Evropi prevoženi su prije svega krzno, keramika, žad, bronza, lak i željezo. Uz put, dio tih dobara zamjenjivan je, i mijenjao je više puta vlasnike prije nego što bi stigao na krajnje odredište. Pored svile, sve do novijeg vremena su vrlo važna roba za razmjenu s jugoistočnom Azijom bili začini. Koristilo ih se ne samo kao začine, nego i kao lijekove, anestetike, afrodizijake, parfeme ali i za pripremu "čarobnih napitaka".
Svila je ipak bila najvažniji kineski proizvod. Razvoj tkanja svile može se pratiti unatrag sve do 2. milenija p. n. e. Proizvodnja svile u količinama dostatnim i za izvoz razvila se tek završetkom "vremena posvađanih carstva" u 3. vijeku p. n. e. U to vrijeme je svila bila izuzetno rijedak materijal na Zapadu, kao purpur i staklo ubrajala se u luksuznu robu Rimskog carstva. Skromnu količinu ovog skupocjenog materijala mogli su sebi priuštiti tek najbogatiji. U vrijeme Augustovog mira, kad je i zapadni dio puta svile bio siguran, rimski gornji sloj izražavao je povećanu "glad" za svilom, začinima i draguljima, htjelo se oponašati bogati stil života Dalekog istoka.
Organizacija trgovine
Veliki problem je bila sigurnost trgovačkih putova. Od Kine do Egipta razbojnici su napadali karavane na najužim mjestima puta, otimajući im robu. Zbog toga je carstvo Han dodjeljivalo karavanama posebnu vojnu pratnju, a i produžili su kineski zid uz karavanski put.
Organizacija međukontinentalne trgovine bila je vrlo zahtjevna. Trebalo je na jednom mjestu okupiti brojne životinje, veliki broj goniča i tone trgovačke robe, a onda sve to pokrenuti. Uz to, trebalo je brinuti o očuvanju života ljudi i životinja na dugom putu uz teške klimatske i geografske uvjete. Trgovci obično nisu putovali cijelim putem da bi prodali robu. Trgovina se odvijala preko više posrednika. Dok su zapadni dio puta svile dugo kontrolirali Parti, a kasnije Sasanidi, u središnjim dijelovima Azije razmjenom su dominirala prije svega nomadska plemena. Kao prijevozno "sredstvo" veliki, vjerovatno i najveći, značaj imale su dvogrbe deve porijeklom iz središnje Azije. Njihova prednost pred jednogrbim je ta što su manje osjetljive na temperature a imaju i zimsko krzno. Tim osobinama su dobro prilagođene obilježjima kontinentalne klime koja vlada stepama i brdskim područjima s velikim visinskim razlikama. Zbog tih osobina dvogrbe deve se koriste od početka trgovinskih odnosa.
Razmjena kultura i tehničkih novosti
thumb|Zapadnoazijski i kineski budist, Bezelkik, 9. vijek Razmjena tehničkih dostignuća, kulturnih dobara i ideologija događala se manje smišljeno i sporije od razmjene roba. Daleka putovanja svih vrsta, bilo iz komercijalnih, političkih, diplomatskih ili misionarskih razloga, poticali su kulturnu razmjenu između različitih društava. Pjesme, priče, religiozne ideje, filozofski nazori kao i naučne spoznaje razmjenjivale su se između putnika. Značajne tehnike, kao proizvodnja papira i štampanje knjiga, hemijski procesi kao destilacija i efikasnija konjska oprema i jahaći stremen proširili su se Azijom.
Širenje vjera putem svile
Naročito dugotrajno dobro koje se širilo Putem svile bile su vjere. Tako je, naprimjer, sjevernim putem budizam stigao iz Indije u Kinu i Japan, uglavnom u vrijeme Sjeverne Vei dinastije u 4. i 5. vijeku. Širenje kršćanstva istočno od Male Azije, uz manje izuzetke, bilo je moguće tek s početkom sasanidskog carstva u 3. vijeku. Iako kršćanstvo nije nikada postalo prevladavajuća vjera u središnjoj i istočnoj Aziji, put svile korišten je za prodiranje do kineskih granica. U vrijeme Mongolskog carstva nestorijansko kršćanstvo, poteklo od grčkog teologa Nestorija, bilo je kulturno oružje s kojim se moralo računati (vidi: Asirska Crkva Istoka).