cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drago Mažar
Biografija
Pohađao je gimnaziju i zanatsku školu. Već 1937, postao je rukovodilac skojevske grupe. Bio je aktivan u muzičkoj sekciji „Pelagić“ i u raznovrsnim akcijama Kluba akademičara Banjaluke, te sportskog društva „Borac“. Isticao se i učešćem u demonstracijama, protestnim zborovima i štrajkovima. Tada je kuća Mažarovih bila sastajalište radničkih aktivista, skojevaca i komunista.
Aortni luk
Razvoj
Luk aorte je veza između uzlazne i silazne aorte, a njegov središnji dio, tokom ranog razvoja,  formira lijevi 4. aortni luk.
U fetusnom periodu, ductus arteriosus spaja se s donjim dijelom luka. To omogućava krvi iz desne komore da uglavnom zaobilazi plućne sudove kako se razvijaju.
Drago Mažar
Biografija
Da bi neutralisala komuniste, u godinama pred Drugi svjetski rat u Evropi, vlada Kraljevine Jugoslavije foirmirala je tzv. radne vojne logore. U jedan od njih, koji se nalazio kod Ivanjice u Srbiji, bio je deportovan i Drago Mažar. Posle puča u martu 1941, ovaj logor bio je raspušten, a Drago se javio u vojsku. Kapitulacija Jugoslavije ga je zatekla u Sarajevu. Bio je zarobljen, ali je istog dana uspio da pobjegne. S ilegalcima Sarajeva uključio se u pripremu za oružanu borbu. Predstavljajući se nemačkoj komandi kao šef orkestra u hotelu „Evropa“, uspio je da dobije propusnicu za slobodno kretanje noću, pa je iz njemačkog skladišta iznosio vojnička odijela i drugu ratnu opremu.
Aortni luk
Razvoj
Završni presjek luka aorte poznat je kao aortna prevlaka. Tako naziva jer je to suženje aorte koje je posljedica smanjenog protoka krvi u fetusnom životu. Kako se lijeva srčana komora povećava tokom života, suženje se na kraju širi i postaje normalne veličine. Ako se to ne dogodi, to može rezultirati kontrakijama aorte. Tokom fetusnog života, ductus arteriosus povezuje se sa završnim dijelom luka i ligamentum arteriosum kada ductus arteriosus nazaduje.
Varijacija
Postoje tri uobičajene varijacije u načinu grananja arterija od aortnog luka. U oko 75% slučajeva grananje je "normalno", kao što je gore opisano. Kod nekih osoba lijeva zajednička karotidna arterija potiče od brahiocefalne arterije, a ne od luka aorte. U drugima, brahiocefalna arterija i lijeva zajednička karotidna arterija imaju isto porijeklo. Ova varijanta se nalazi u približno 20% populacije. U trećoj varijanti, brahiocefalna arterija dijeli se na tri arterije: lijevu zajedničku karotidnu arteriju, desnu zajedničku karotidnu arteriju i desnu potključnu arteriju; ova varijanta se nalazi u oko 7% slučajeva.
Drago Mažar
Biografija
Krajem aprila 1941, se vratio u Banju Luku. Prikupljajući oružje kao rukovodilac diverzantske grupe u gradu, jednom je prilikom obukao uniformu domobranskog narednika i tako ušao u Kastel, odakle je iznio municiju i puške.
Krajem juna 1941. izlazi iz Banje Luke i učestvuje u borbama oko Jajca, Mrkonjić Grada, Krupe na Vrbasu, Skender-Vakufa,Čelinca i u Crnoj Rijeci. Izabran je za komandira čete, komandanta bataljona u Četvrtom krajiškom partizanskom odredu. odnosno komandanta partizanskog štaba Prve čete za Bosansku krajinu. Drago je uspostavio saradnju s domobranskim satnikom Majerom, zapovjednikom domobranske jedinice, uz čiju je pomoć 5. februara 1942. godine izveo jednu od najsmjelijih akcija u Bosanskoj krajini. Zajedno sa 22 odabrana partizanska borca, preobučena u domobranske uniforme, došao je usred dana pred žandarmerijsku kasarnu u Vrbanji. Poslije borbe koja je trajala samo nekoliko trenutaka, kasarna je zapaljena, poginulo je i ranjeno više žandara i domobrana, a 40 ih je zarobljeno. Početkom maja 1942. godine, postavljen je za komandanta mesta Ljubija. Učestvovao je i u prvim borbama za vrijeme neprijateljske ofanzive na Kozaru.
Aortni luk
Dodatne slike
thumb|260x260px|Mišji model aortnog luka i aortne grane kod [[pacova vrste Rattus rattus|left]]
Drago Mažar
Biografija
Septembra 1942. preuzeo je funkciju obaveštajnog oficira u Operativnom štabu za Bosansku krajinu. Od ljeta 1943, kao obaveštajni oficir Prvog bosanskog korpusa NOVJ, izveo je na čelu grupe obaveštajaca niz akcija u istočnoj Bosni. Kao major, Mažar je, 1944. u svojstvu šefa obaveštajnog odsjeka rukovodio kursom obaveštajaca.
Po završetku rata, Drago Mažar je radio u Upravi državne bezbednosti do 1952. godine, a po demobilizaciji, u činu pukovnika, obavljao je niz društveno-političkih funkcija na republičkom i saveznom nivou.
Bio je aktivan i u razvoju kulture, kao pisac i kao dugogodišnji upravnik Narodnog pozorišta Bosanske krajine.
Umro je 10. novembra 1991. godine u Banjaluci, gdje je i sahranjen.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i mnogih drugih jugoslovenskih odlikovanja. Narodnim herojem proglašen je 27. novembra 1953. godine.
Slamna vas
Slamna vas je naseljeno mjesto u sastavu općine Metlika, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Metlika.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Slamna vas je imala 117 stanovnika.
Gora Košnička
Gora Košnička je naseljeno mjesto u sastavu općine Desinić, Krapinsko-zagorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Pregrada.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Gora Košnička je imala 100 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Gora Košnička je imalo 153 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Napoléonovo otvaranje
Napoléonovo otvaranje je nepravilno šahovsko otvaranje koje počinje potezima: Kao i u sličnom Parhamovom napadu (2. Dh5), bijeli se nada da će uspjeti dati školski mat (2. Df3 Sc6 3. Lc4 Lc5?? 4. Dxf7#), ali crni može lahko izbjeći zamku.
Historija
Nazvano je po francuskkom generalu i caru Napoléonu Bonaparteu, koji je imao duboku ljubav prema šahu iako je za njega rečeno da je bio tek osrednji igrač. Ime je ušlo u upotrebu nakon pojave nekih publikacija sredinom 19. vijeka u kojima se navodi da je Napoléon igrao ovo otvaranje 1809. u porazu protiv "Turčina", šahovskog automata, kojim je tada upravljao Johann Allgaier. Ime može biti i omalovažavajuća referenca na Napoléonovu suprugu Josephine i njena skandalozna nevjerstva, pa otud Napoléonova nemoć da zadrži svoju kraljicu "kod kuće".
Mehki hep
Mehki hep (lat. Mylochromis mollis) je vrsta  endemskih riba iz porodice  Cihlidae iz  jezera Malawi. Ova vrsta može doseći dužinu od 16 cm. Ova vrsta se također može naći u trgovini akvarijskih riba.
Male Dole pri Stehanji vasi
Male Dole pri Stehanji vasi (njem. Kleindurlach) su naseljeno mjesto u sastavu općine Trebnje, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Trebnje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Male Dole pri Stehanji vasi su imale 46 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Male Dole.''
Filogenija
Filogenija (grč. φῦλον – fýlon = koljeno, rod, + γéνeσiς – jénnissi = rođenje, nastajanje) jest biološka nauka o filogenezi, tj. historija evolucije svake vrste ili bilo koje više sistematske kategorije, posebno u odnosu na linije porijekla i međusobne relacije većih evolucijskih kategorija organizama. Filogeneza je, dakle, proces postanka određene biosistematske kategorije organizama, a filogenija je nauka koja taj proces proučava.
U osnovi, filogenija počiva na univerzalno prihvaćenim postulatima u naučnoj zajednici o zajedničkom porijeklu svih živih bića. Izvorno je zasnovana na spoznaji da su različite vrste biljaka i životinja potekle od zajedničkih predaka. Dokazi za takve odnose, međutim, gotovo su uvijek nepotpuni. Za veliku većinu vrsta nije sasvim pouzdano poznato kada su egzistirale, koliko su trajale, kako i kada su izumrle, a relativno malo njihovih ostataka sačuvano je u fosilnom zapisu. Većina specifične filogenije stoga počiva na hipotezama, koje baziraju na indirektnim dokazima. Uvođenjem molekulske genetike (naročito na bazi DNK analize), tj. filogenetičkih metoda učvršćena je opća saglasnost da je drvo života rezultat zajedničkog porijekla organskog svijeta, što je i vidljivo u principu i općim crtama.
Ambasada Bosne i Hercegovine u Ankari
Ambasada Bosne i Hercegovine u Ankari je diplomatsko predstavništvo Bosne i Hercegovine u Turskoj. Ambasada se nalazi u ulici Turan Emeksiz Sokak, No.3, Park Siteler 9/B, u gradskoj četvrti Gaziosmanpasa, turskog glavnog grada Ankare.
Bosanskohercegovačka ambasada u Ankari, pored građana Bosne i Hercegovine koji se nalaze u Turskoj, nerezidentno pokriva i Azerbejdžan i Gruziju. Osim ambasade, u Republici Turskoj djeluje i Generalni konzulat Bosne i Hercegovine u Istanbulu.
Članovi misije
Trenutni ambasador Bosne i Hercegovine u Turskoj je Damir Džanko.
Ostali članovi misije su:
Autarijati i Kelti
Autarijati i Kelti dolaze u dodir u IV vijeku p.n.e, nakon naseljavanja Kelta u Donju Panoniju, oko rijeke Sava i njenog ušća u Dunav. Tu su Kelti su potčinili Sinde, Sigine, Graukene i Agatirse, te panonske (sjevernoilirske) narode, posebno one u istočnoj Slavoniji i Srijemu.
Položaj Autarijata, okrenut prema Savi i Dunavu, bio je primamljiv za Kelte doseljene na obale Dunava i Save. Autarijati su predstavljali prvu ozbiljniju autohtonu prepreku u budućem keltskom pohodu na Balkan. Pravci nadiranja Kelta vodili su uz rijeke Moravu i Drinu. Semberija i Mačva imale su ulogu polaznih područja za keltsko prodiranje na autarijatsko područje.
Od sredine V. st. pne. (faza V a) do  oko  335. god. p. n. e. Autarijati završavaju svoju teritorijalnu ekspanziju i svoj daljnji  društveno-politički, ekonomski i kulturni razvoj. Takvo stanje se najbolje manifestira u uvezenoj robi, koja postupno  preuzima  primat  da bi na kraju postala i dominantna. Gubljenje sopstvene produkcije tako označava ključni prelom koji vodi ka konačnom urušavanju određene zajednice.
Keltska najezda na Autarijate nije bila brza i učinkovita. Autarijati su ipak posjedovali dovoljno unutarnje snage da se suprotstave Keltima i pružaju višegodišnji otpor.
Poraz od Aleksandra Makedonskog
Početak samog  kraja Autarijatske  narodnosne  zajednice  je  dolazak  336/5. god. p. n. e. na makedonski  prijestol  Aleksandra III. Prije planiranog prelaska u Aziju želio je pacificirati sjeverne  oblasti  pa je porazio Tračane, Tribale, i Gete. U povratku, saznao je da se i Autarijati spremaju da napadnu makedonsku vojsku. Njegov sasaveznik Langar, kralj naroda Agrijanana, provalio je u autarijatsku zemlju, opustošio je i opljačkao.
Autarijatska zemlja je 335. god. p. n. e. samo opustošena, ali ne i pripojena Makedoniji. Oni se nigdje ne spominju kao jedan od pokorenih naroda i Autarijati su i poslije Langarovog napada zadržali nezavisnost. Ne spominju se među vojskom koju je Aleksandar predvodio u pohodu na istok, kao što su to bili obavezni učiniti drugi zavisni balkanski anrodi, Odrizi, Tribali, Iliri uz granicu, Agrijani, Grci i drugi. U svojim govorima makedonskim vojnicima na Hifazisu i Opisu Autarijati se  i ne nalaze među narodima koje Aleksandar navodi da je pokorio.
Poraz od Kelta
Razlog poraza Autarijata i prestanka daljnjeg razvitka Glasinačke kulture je dolazak Kelta, novog i agresivnog latenskog etnokulturnog elementa.
Osnovna prednost Kelta u odnosu na autohtone zajednice ležala je u njihovom konjaništvu i ubojitim širokim i dugačkim dvosjeklim mačevima (koji su dostizali i 1 m dužine) sa zaobljenim vrhom. To je Keltima uvijek omogućavalo da imaju bolju početnu stratešku prednost u svakom sukobu sa Ilirima, koji su bili pretežno pješaci naoružani za borbu izbliza kratkim mačevima ili bodežima.
Kelti su počeli napadati autarijatsku teritoriju krajem trećeg i početkom druge decenije IV. st. p. n. e. (oko 320. godine). Nivo razaranja, pustošenja, nasilja i svireposti koje su izazvali keltski napadi tokom narednih deset godina bio je nezamisliv za Autarijate. Kelti su općenito poznati kao surovi osvajači koji su kod svih onih naroda koji su na sebi osjetili njihove napade izazivali strah velikih razmjera.
Legende o porazu
Kada govori o keltsko-autarijatskom ratu Polijen jasno naglašava njegovu dugotrajnost i da bi došli do pobjede Kelti su na kraju morali da pribjegnu lukavstvu, po kojem su Kelti zatrovali i hranu i piće, i tako porazili Autarijate. Postojanje sedam antičkih izvještaja koji spominju najezdu «žaba» koja se dogodila negdje na periferiji grčko-makedonskog svijeta je više nego indikativno činjenica o izraženoj brojnosti izvora, iz različitih perioda, od različitih autora, i napisanih u različitim zemljama koji spominju fenomen kiše “žaba” je ipak dovoljan argument da se ne smije apriori odbaciti teza po kojoj je ova “kiša” žaba samo plod mašte, fikcija prahistorijskih stanovnika središnjeg i zapadnog Balkana. |
Poslije poraza
Pisani izvori potvrđuju da su se negdje oko 311/310. god. p. n. e. Autarijati nalazili u masovnoj seobi u nekoliko pravaca.
Autarijatske zajednice, koje su se kretale u sjeveroistočnom pravcu su se naselile na samom ušću Dunava u Crno More, u susjedstvu plemena Bastarna.
U grčkim izvorima (Justin i Orozije) o dijadohu Kasanderu i njegovim ratovima na Balkanu, spominju se Autarijati, oko  20 000  ljudi,  koji se nalaze u pokretu. Kasander sa njima sklapa savezništvo na  čijoj  su  osnovi  oni  naseljeni  na makedonskom  prostoru. Jedan dio su postali najamnici kod Lizimaha. Plašeći se  da  ne  dođe  do    pobune  očajnih  Autarijata,  zbog  toga  što  su  izgubili  sve  što  su  imali, bili su pobijeni, njih oko 5000. Ukupna populacija koja bi se nalazila uz ove Lizimahove najamnike mogla je iznositi ne manje od 20 000-25 000 ljudi. Druga grupa  autarijatskih  najamnika  u službi Lizimaha, njih oko dvije hiljade, zbog  Lizimahovih  dugovanja  prema  njima, neposredno pred bitku kod Ipsa na prostoru Male Azije, prebjegli su Antigonu,  stupivši  u  njegovu  službu.
Autarijati se pominju, zajedno sa Keltima,  u  napadu  na  Delfe. U napadu je bilo oko 150.000 ratnika, Kelta i potčinjenih ilirskih zajednica. Po tome se zaključuje da  se  nisu  svi  Autarijati  iselili  sa  svoje teritorije nego da je jedan dio ostao, podloživši se Keltima i time učestvovao u keltskim pohodima na Balkanu.
Kelti su se za stalno naselili na prostoru od ušća Drine u Savu do današjeg Beograda, kojeg su i osnovali. Taj prostor držalo je njihovo pleme Skordisci. Tako su stvoreni uslovi za njihove invazije po čitavom prostoru Balkana.
PKIB
Inhibitor beta cAMP-ovisne protein-kinaze jest protein koji je kod ljudi kodiran genom PKIB.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 78 aminokiselina, а molekulska težina  8.468 Da.
Funkcija
Protein kodiran ovim genom član je porodice proteina ovisnih o cikličnom adenozin-monofosfatu inhibitora protein-kinaze. Studije sličnog proteina na pacovima sugeriraju da ovaj protein može stupiti u interakciju s katalitskom podjedinicom cAMP-ovisne protein-kinaze i djelovati kao kompetitivni inhibitor. Prijavljena su najmanje tri alternativno prerađene varijante transkripta koje kodiraju isti protein.
Eurosong 1974.
Eurovision Song Contest 1974 je bila 19-ta Eurovizija. Održana je u ljetovalištu Brightonu na južnom dijelu Velike Britanije. BBC je bio domaćin nakon što je Luksemburg, koji je pobjedio 1972. i 1973.,odbio biti domaćin drugu godinu zaredom.
thumb|250px|right
Format
Dvonoćni predprogram, Auftakt für Brighton, je bio koorganiziran sa ARD-om u februaru i vodila ga je Karin Tietze-Ludwig. Dijele dva posebna priznanja kojima je to bio prvi pregled tipa programa koji se emituju u mnogim europskim zemljama, kao što je emitovan 6 dana prije samog takmičenja, postajući najranija pregled sedmica ikad.
Zemlje učesnice
Takmičilo se 17 država. Grčka je debitirala, dok je Francuska u posljednji tren odustala od učešća zbog smrti predsjednika Georgesa Pompidoua. Njihova predstavnica Dani već je došla u Brighton kada je Francuska odustala. Da nije odustala, nastupala bi pod rednim brojem 14.
Glasanje
Nasumičan ždrijeb je odlučivao po kojem će redu države glasati. Prije su države glasale po redu po kojem su izvodile pjesmu. Finska, Norveška, Švicarska i Italija su jedine države koje su glasale pod istim rednim brojem pod kojim su nastupale.
Lova (pjesma)
"Lova je pjesma pjevača Franco Balkana i četvrti je studijski singl sa albuma Superstar . Muziku i tekst potpisuje Franco Balkan i Almir Ajanović, dok aranžman pjesme potpisuju Adnan Pacoli i Almir Ajanović . Pjesma je snimljena 2020. u studiju Tempo Digital, dok je miks i mastering radio Almir Ajanović. Pjesma je objavljena 18. marta 2020, a izdavač je Tempo Digital.
Videospot
Spot za pjesmu "Lova" je objavljen 17. septembra 2020. godine i radio ga je Tempo Digital Video. Spot je sniman u Srbiji a režirao ga je Miloš Jovanović (Rebi) iz produkcijske kuće 3Points iz Beograda.
Jonathan Ive
Jonathan Paul “Jony” Ive jeste engleski industrijski i dizajner linije proizvoda. Vršio je dužnost glavnog konstruktora (eng. Chief Design Officer - CDO) u Apple Inc., a trenutno obavlja dužnost kancelara na Kraljevskom fakultetu umjetnosti (Royal College of Art) u Londonu. Pridružio se američkoj multinacionalnoj tehnološkoj kompaniji Apple Inc. u septembru 1992. godine, gdje je ostao do odlaska u novembru 2019. Nakon prvih godina rada u Apple Inc. i dizajniranja proizvoda unaprijeđen je na mjesto glavnog predsjednika industrijskog dizajna u kasnim 1990-im po povratku suosnivača Steve Jobsa. Godine 2015. postao je opeativni direktor. Radeći blisko sa Steve Jobsom tokom zajedničkog vremena u Apple Inc., Ive je imao važnu ulogu u dizajnima IMac-a, Power Mac G4 Cube-a, IPod-a, Macbook-a i dijelova korisničkog interfacea Appleovih operativnih sistema poput IOS. Također, zaslužan je za Appleove projekte na polju arhitekture poput novog sjedišta Apple Park i brojnih Apple trgovina.
Silazna grudna aorta
Silazna grudna aorta je dio aorte koji se nalazi u grudima. To je treći i zadnji dio grudne aorte i nastavak je aortnog luka. Nalazi se unutar srednje madijastinumske šupljine. Silazna grudnana aorta započinje na donjoj granici četvrtog grudng pršljena i završava ispred donje granice dvanaestog grudnog, na aortnom prorezu u dijafragmi gdje postaje trbušna aorta.
Na početku je smješten s lijeve strane kičmenog stuba, dok se spušta približava se srednjoj liniji i po završetku je  direktno ispred debelog crijeva.
Silazna grudna aorta ima zakrivljeni oblik, okrenuta naprijed i male grane. Ima prečnik od približno 1,16 cm.
Struktura
Silazna grudna aorta dio je aorte, koji ima različite dijelove, imenovane prema njihovoj strukturi ili položaju. Ona je nastavak silazne aorte i postaje trbušna aorta kada prođe kroz dijafragmu. Početni dio aorte, uzlazna aorta izlazi iz lijeve komore, od koje je odvojen aortnim zaliskom. Dvije srčane arterije nastaju iz korijena aorte, neposredno iznad vrhova aortnog zaliska. Aorta se zatim savija unazad preko desne plućne arterije. Iz aortnog luka izlaze tri krvna suda: brahiocefalna arterija, lijeva zajednička karotidna arterija i lijeva subklavikulska arterija. Ovi sudovi dovode krv u glavu, vrat, grudni koš i gornje ekstremitete.
Iza silazne toraksne aorte nalazi se kičmena i hemiazigosna vena. Desno su azigozne vene i grudnini kanal, a lijevo su lijeva pleura i pluća. Ispred silazne grudne aorte su korijen lijevog plućnog krila, perikard, jednjak i dijafragma.
Jednjak koji je prekriven nervnim snopom (pleksusom) nalazi sei desno od silazne grudne aorte. Niže, jednjak prolazi ispred aorte i na kraju se nalazi s lijeve strane.
Funkcija
Napomena: stražnje međurebarne arterije su grane koje izlaze cijelom dužinom stražnjeg dijela silazne grudne aorte.
Klinički značaj
thumb|left| Histopatološka slika disekcije aneurizme silazne grudne aorte kod pacijenta bez dokaza o Marfanovoj osobini. Oštećena aorta je hirurški uklonjena i zamijenjena vještčnim sudom. Boja: Victoria plava & HE
Acetil koenzim A
Acetil koenzim A ili acetyl-CoA je  koenzim  i jedna od najvažnijih molekula za metabolizam svih oblika života. Po hemijskom sastavu, to je tioester koji se formira kondenzacijom tiola sa acetatnom  kiselinom (acetatom).
Svi sekvencirani  genomi  kodiraju enzime kojima je koenzim A as a substrate, a oko  4% ćelijskih enzima (ili  tioestera, kao što je acetil-CoA)  kao  supstrat. Kod ljudi, za biosintezu CoA potrebni su cistein,  pantotenat i adenozin trifosfat (ATP). mini|420px|lijevo|Struktura koenzima A − ključne molekule u sintezi acetil CoA Empirijska formula koenzima A je:
Glavna funkcija acetil koenzima A u metabolizmu živih je prijenos ugljikovih atoma,  u obliku acetilne grupe kao supstrata za oksidaciju u Krebsovom ciklusu. Tioesterna veza je naime vrlo nestabilna, što uveliko olakšava prijenos acetilne grupe.
Sinteza
Acetil koenzim A se formira u hemijskoj reakciji, koja je poznata  kao oksidativna dekarboksilacija piruvata. Taj proces katalizira multienzimski kompleksa piruvat dehidrogenaza (PDC) koji se nalazi u matriksu mitohondrija.
Zbirna kemijska jednačina reakcije koju katalizira piruvat dehidrogenaza je:
Direktna sinteza
Dvije komponente acetil-CoA-acetil, dobija preko acetata  i koenzima-A grupe, koji  se mogu  povezati direktno, katalizom  enzima acetil-CoA sintetaza. Ovaj proces je uključen u metabolizam ugljičnih  šećera. Kao polazište za ciklus limunske kiseline, na acetil-Co-A sintetaze ruta je rjeđa od puta piruvat dehidrogenaze.
Metabolizam masnih kiselina
Acetil-CoA se  proizvodi razgradnjom ugljikohidrata (glikolizom) i masti (beta-oksidacijom). Zatim ulazi u ciklus limunske kiseline u mitohondrijama i kombiniranjem sa  oksalacetatom formira citrat. Ovo izaziva potpuno pretvaranje acetil grupe acetil-CoA u CO2 i vodu. Energija u ovom procesu se skladišti u obliku  visikoenergetskih  12 pirofosfatnih veza (1  GTP  i 11  ATP molekula),   po acetil grupi  ili molekula  acetatne kiseline  oksidira
Konverzija acetil-KoA u CO2 se odvija glikolizom ili β-oksidacijom masnih kiselina, osim pod određenim okolnostima u jetri. Oksaloacetati jetre se u potpunosti ili djelomično preusmjersvaju  u  gluconeogenetski  put za vrijeme posta, gladovanja, niskog  unosa ugljenih hidrata, produženih  napornih vježbi i  pri nekontroliranom  tipu 1 ''diabetes mellitus (šećerna bolest). Pod ovim okolnostima oksaloacetat se svodi na malate, koji se zatim uklanjaju iz mitohondrija, a  koji se,  u citoplazmi ćelija jetre, treba pretvoriti u glukozu, odakle se  ispušta u krv. U jetri, dakle, oksaloacetat je nedostupan za kondenzaciju sa acetil-CoA, u produkciji β-oksidacije masnih kiselina,  kada je glukoneogeneza snačajno stimulirana (i glikoliza inhibirana), niskim (ili odsutnim) koncentracijama insulina  i visokim glukagona  u krvi. Pod ovim okolnostima, dvije acetil-KoA molekule kondenziraju, formirajući acetoacetil-KoA, što onda dovodi do stvaranja acetoacetata i  beta-hidroksibutirata,  acetoacetata, beta-hidroksibutirata i  njihovog  spontanog  proizvoda acetona.
Donjecka oblast
Donjecka oblast je jedna od Oblasti u Ukrajini. Nalazi se u jugoistočnom dijelu Ukrajine i zauzima površinu od 26.517 km2. Sa oko 4,5 miliona stanovnika najnaseljenija je oblast u državi. Administrativni centar oblasti je Donjeck iako je privremeno ta funkcija prebačena u Kramatorsk zbog aktuelne krize u Ukrajini. Historijski gledano, regija je važan dio Donbasa. Do novembra 1961. oblast se zvala Staljinska oblast, dok je Donjeck bio Staljino, u čast bivšem sovjetskom državniku Josifu Staljinu. Kao dio procesa destalinizacije, grad je preimenovan prema rijeci Severski Donjec u sadašnji naziv.
Masakri u Višegradu
Zločini nad Bošnjacima Višegrada ili genocid u Višegradu zajednički je naziv za masovna ubistva bošnjačkog civilnog stanovništva u Višegradu i istoimenoj općini u Bosni i Hercegovini koja su počinile Policija i Vojska Republike Srpske u proljeće i ljeto 1992. tokom etničkog čišćenja istočne Bosne za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini.
Muretinci
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazili su se u sastavu stare općine Ptuj.
Donjecka oblast
Oblast je poznata po visokom stepenu urbanizacije Donjecka čime nastaje urbano područje Donjeck-Makiivka kao i područje Horlivka-Yenakieve. Često se ovaj dio Ukrajine povezuje s rudarskom industrijom.
Masakri u Višegradu
Prema dokumentima Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju (ICTY), na osnovu izvještaja o žrtvama, u zločinima koji su se desili u Višegradu i okolini ubijeno je oko 3.000 Bošnjaka, uključujući oko 600 žena i 119 djece. Prema ICTY-ju, Višegrad je bio podvrgnut "jednoj od najopsežnijih i najnemilosrdnijih kampanja etničkog čišćenja tokom rata u Bosni i Hercegovini". Prema podacima Centra za istraživanje i dokumentaciju, 1.661 Bošnjak je ubijen u Genocidu u Višegradu.
Muretinci
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Muretinci su imali 487 stanovnika.
Napomena: ''U 2015. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Muretinci i Stojnci (općina Markovci).''
Donjecka oblast
Geografija
Donjecka oblast se nalazi u jugoistočnoj Ukrajini. Zauzima površinu od 26.517 km2 što je 4,4% ukupne površine Ukrajine. Graniči s Dnjipropetrovskom i Zaporiškom oblasti na jugozapadu, Harkivskom oblast na sjeveru, Luganskom oblast na sjeveroistoku kao i s ruskom Rostovskom oblasti na istoku. Oblast na jugu izlazi na Azovsko more.
Oblast se prostire u pravcu sjever-jug dužinom od oko 270 km a u pravcu istok-zapada dužinom od 190 km.
Državni historijsko-arhitektonski rezervat se nalazi u blizini grada Svjatogorska sa Svjatogorskom lavrom koja je bila nominovana za Sedam čuda Ukrajine.
Svržaki
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Svržaki su imali 112 stanovnika.
Bursa (pokrajina)
Pokrajina Bursa (tur.: Bursa ili) je pokrajina u sjeverozapadnom dijelu Turske. Graniči sa slijedećim pokrajinama: Balikesir na zapadu, Kütahyom na jugu, Bilecik i Sakaryom na istoku, Kocaeliom na sjeveroistoku i Yalovom na sjeveru.
Prostire se na površini od 11.043 km2 a u njoj prema procjeni iz 2010. godine živi 3.187.000 stanovnika.
Ogromna većina ove pokrajine se nalazi unutar geografske regije Marmara izuzev okruga Büyükorhan, Harmancık, Keles i Orhaneli koji se nalaze unutar Egejske regije.
Masakri u Višegradu
Okrutnosti zločina počinjenih od strane bosanskih Srba u Višegradu i učinkovitosti s kojom je cjelokupno bošnjačko stanovništvo općine Višegrad ubijeno ili deportovano u 1992. godini, mnogo prije nego se desio genocid u Srebrenici, su opisani kao sažetak genocida nad bošnjačkim stanovništvom Istočne Bosne izvršenog po nalogu lidera bosanskih Srba Radovana Karadžića i njegov potčinjenog generala Ratka Mladića.
Zločini
Izuzev malog broja onih koji su pobjegli, svi vojno sposobni bošnjački muškarci i mladići iz Višegrada koji nisu uspjeli pobjeći su strijeljani ili na drugi način ubijeni. Prema popisu stanovništva iz 1991. godine, Višegrad je imao populaciju od gotovo 21.199 stanovnika od čega oko 50,17% Bošnjaka i 37,94% Srba.
Svaki dan bošnjački muškarci, žena i djeca su ubijeni na mostu Mehmed-paše Sokolovića a njihova tijela su bacana u rijeku Drinu. Osim toga, mnogi muškarci i žene bošnjačke nacionalnosti su uhapšeni i zatvoreni na raznim lokacijama u gradu. Srpski vojnici su vršili silovanja žena i provodili teror nad civilima. Svakodnevno je vršeno pljačkanje i uništavanje imovine a džamije u Višegradu su uništene. Srpske snage su upletene u široko rasprostranjeno i sistematsko pljačkanje i uništavanje bošnjačkih domova i sela. Obe džamije u gradu su srušene. Mnogi od Bošnjaka koji nisu bili zatečeni u kućama i odmah ubijeni, ubijani su na raznim mjestima u gradu, kao i barakama bivše kasarne JNA u Uzamnici, oko 5 kilometara izvan Višegrada dok su neki su bili zatočeni u hotelu Vilina Vlas ili drugim zatočeničkim objektima u okolnom području. Hotel Vilina Vlas je služio kao mjesto gdje su bošnjačke žene i djevojke, od kojih mnoge nisu bile starije od 14 godina, dovođene od strane policajaca i pripadnika paravojnih formacija Beli orlovi i Arkanovih i Šešeljevih ljudi i silovane.
6. aprila 1992. godine, jedinice prosrpske Jugoslavenske narodne armije su okupirale Višegrad nakon nekoliko dana borbe. Nakon zauzimanja grada, preuzeta je kontrola nad svim opštinskim uredima i formirana je Srpska opština Višegrad. 19. maja iste godine, JNA je zvanično povukla iz grada. Ubrzo nakon toga, lokalni Srbi uz pomoć policije i paravojnih snaga započeli su jednu od najozloglašenijih kampanja etničkog čišćenja čime su etnički očistili grad i općinu od bošnjačkog stanovništva.
Vladajuća Srpska demokratska stranka je proglasila Višegrad "srpskim" gradom. Svi nesrbi su izgubili posao te su započela ubistva. Srpske snage (ponekad se referiraju sa Belim orlovima i "Osvetnicima", povezani s Vojislavom Šešeljem, vođom srpske ultranacionalističke Srpske radikalne stranke) napale su i uništile nekoliko bošnjačkih sela. Veliki broj nenaoružanih civila Bošnjaka u Višegradu je ubijeno zbog njihove etničke pripadnosti. Stotine Bošnjaka je ubijeno u nasumičnoj pucnjavi.
Ubistva na mostu
Prema svjedočenju preživjelih i izvještajima UNHCR-u od strane bosanske vlade, sa mosta Mehmed-paše Sokolovića su u rijeku Drinu bacana tijela mnogih bošnjačkih muškaraca, žena i djece koji su ubijeni oko grada i na poznatom mostu Mehmed-paše Sokolovića. Iz dana u dan, dovoženi su kamioni sa bošnjačkim civilima i od strane srpskih paravojnih snaga odvođeni do mosta i obale, istovarani i nakon udaraca ili pucnjeva bacani u Drinu.
Dana 10. juna 1992. godine, Milan Lukić je došao u fabriku Varda i priveo sedam muškaraca Bošnjaka a potom ih odveo do obale rijeke Drine, ispred tvornice, gdje ih je postrojio. Potom ih je strijeljao naočigled brojnih posmatrača, uključujući i suprugu i kćerku jedne od žrtava, Ibrišima Memišević. Svih sedam muškaraca je ubijeno.
Spaljivanje živih u Pionirskoj i na Bikavcu
14. juna 1992. godine grupa od 70 civila Bošnjaka, uglavnom iz sela Koritnik, zatvoreni su u jednoj kući u Pionirskoj ulici. Neke od žena su izvedene i silovane prije nego što su ih vratili u kuću. U kuću je ubačena bomba koja je ubila neke od zatvorenih. Potom je kuća zapaljena, a stanari su ostavljeni da izgore u kući. 59 ljudi je poginulo a samo nekolicina ih je preživjela. Svi od preživjelih koji su još uvijek živi došli su pred Sudsko vijeće ICTY-a da svjedoče na suđenju Lukićima.
Na Bikavcu 27. juna 1992. godine oko 70 bošnjačkih civila su pod prisilom zatvoreni u jednu sobu jedne kuće u naselju Bikavac, u blizini Višegrada. Nakon što su opljačkali zarobljene, kuća je zapaljena i svi su živi spaljeni. Pretresno vijeće je zaključilo da je ubijeno najmanje 60 bošnjačkih civila. Zehra Turjačanin svjedočila je u vezi s ovim incidentom:
Masakr u Pakleniku
14. juna 1992. desetina Bošnjaka izdvojeni su iz organiziranog konvoja civila koji je napuštao Višegrad i sljedeći dan sistematski su ih pobili pripadnici višegradske brigade, u zločinu poznatom kao masakr u Pakleniku. Oko 50 bošnjačkih civila je ubijeno, a njihova tijela su bačena u jamu zvanu Propast. Jedini preživjeli, Ferid Spahić, bio je ključni svjedok u suđenju Mitru Vasiljeviću i Nenadu Tanaskoviću.
Otkopavanja ostataka tijela žrtava iz jezera Perućac
U julu i augustu 2010. godine, nakon što je ispuštena voda iz akumulacije hidroelektrane Bajina Bašta, u jezeru Perućac su pronađeni ostaci tijela mnogih civila stradalih u zločinima u i oko Višegrada ratne 1992. godine. Amor Mašović vjeruje da je bilo više od 2.000 tijela u jezeru, što ga čini najvećom masovnom grobnicom na Balkanu. Do 23. septembra 2010. godine izvađeno je 373 tijela, od kojih vjerovatno najveći broj žrtava zločina u Višegradu, prije nego je otpočelo ponovno punjenje akumulacije 26. septembra. Mnogi volonteri su se pridružili službenim timovima u potrazi za tijelima, ali su srpske vlasti, kritikovane od strane Mašovića za ometanje rada, bile uporni da se brana zatvori i dovede u funkciju prije nego su radovi na otkopavanju svih tijela žrtava bili završeni.
Eliticid
Eliticid se definiše kao sistematsko ubijanje političkog i ekonomskog rukovodstvo neke zajednice, tako da se dotična zajednica ne može regenerisati. Nakon što je JNA okupirala Višegrad, srpski Krizni štab (kojeg je vodila SDS) je pruzeo kontrolu nad općinom. Vodeći bošnjački intelektualci, politički lideri i aktivisti, članovi Islamske vjerske zajednice i policajci su protjerani sa posla, hapšeni, zatvarani, pozivani na "informativne razgovore", ili držani u kućnom pritvoru. Zvaničnici srpske policije su srpskim paravojnim grupama dali liste Bošnjaka koji su imali vatreno oružje. Paravojne formacije su potom odlazile do svakog pojedinačno i tražili oružje. Bošnjački intelektualci su sistematski ubijani.
Suđenja
1996. godine, Milan Lukić, Sredoje Lukić i Mitar Vasiljević su optuženi od strane Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju u Hagu za progon kao zločin protiv čovječnosti i "istrebljenje značajnog broja civila, uključujući žene, djecu i starije osobe." U svoju presudi Tribunal je zaključio da su Lukić i njegovi vojnici možda ubili hiljade ljudi u periodu između 1992. i 1993. godine.
Dragutin Dragićević izdržava 20-godišnju zatvorsku kaznu, Đorđe Šević je osuđen na 15 godina, dok su druga dvojica osuđeni na kazne do 20 godina u odsustvu, Milan Lukić, koji je u međuvremenu uhapšen i izručen Haškom tribunalu i Oliver Krsmanović, koji je još uvijek bjegunac. Haški tribunal je osudio Mitra Vasiljevića na 15 godina zatvora zbog zločina protiv čovječnosti. Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju i Sud Bosne i Hercegovine je obradio slijedeće slučajeve ratnog zločina u Višegradu:
Bursa (pokrajina)
Glavni grad pokrajine je Bursa.
Nadole
mini|280px|Nadole, stara seoska kuća Nadole su naseljeno mjesto u sastavu općine Žetale, regija Podravska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Ptuj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Nadole su imale 140 stanovnika.
Napomena: ''U 1952. povećano za naselja Jesenice i Marina vas koja su ukinuta. U 1974. smanjeno za dio naselja koji je sa dijelom izdvojenim iz naselja Čermožiše spojen u novo samostalno naselje Kupčinji Vrh (općina Majšperk).''
Bursa (pokrajina)
Distrikti
Pokrajina se sastoji od 17 distrikta: • 3
Helicobacter pylori
Infekcija bakterijom H. pylori obično nema simptoma, ali ponekad uzrokuje gastritis (upalu želuca) ili čireve na početku tankog crijeva. Infekcija je također povezana s razvojem određenih karcinoma koji se javljaju u manje od 20% slučajeva. Nekoliko ispitivanja je sugerisalo da H. pylori uzrokuje široki spektar ostalih bolesti (npr. idiopatska trombocitopenična purpura, anemija nedostatka željeza, ateroskleroza, Alzheimerova bolest, multipla skleroza, bolest koronarnih arterija, parodontoza, Parkinsonova bolest, Guillain-Barréov sindrom, rozacea, psorijaza, hronična urtikarija, opadanje kose na pojedinim mjestima, nekoliko autoimunih bolesti kože, Henoch–Schönleinova purpura, nizak nivo vitamina B12 u krvi, autoimuna neutropenija, antifosfolipidni sindrom, diskrazija plazminih ćelija, reaktivni artritis, centralna serozna retinopatija, glaukom otvorenog ugla, blefaritis, dijabetes melitus, metabolički sindrom, različiti tipovi alergija, ne-alkoholna bolest masne jetre, ne-alkoholni steatohepatitis, hepatička fibroza te karcinom jetre ). Smatra se da bakterijska infekcija ima zaštitne efekte nosioca zaraze protiv infekcija od ostalih patogena, astme, gojaznosti, celijakije, upalne bolesti crijeva, rinitisa, atopijskog dermatitisa, gastroezofagealne refluksne bolesti, i raka jednjaka. Ipak, ova istraživanja štetnih i zaštitnih efekata su se često zasnivala na korelaciji umjesto na direktnoj vezi i često su bila u suprotnosti s drugim istraživanjima koja pokazuju suprotan ili nikakav učinak na navedenu bolest, tako da je dosta ovih tvrdnji ostalo kontroverzno.
Neka istraživanja sugeriraju da H. pylori igra važnu ulogu u prirodnoj stomačnoj ekologiji, npr. uticajem tipa bakterija koje koloniziraju probavni sistem. Ostala istraživanja sugeriraju da ne-patogeni sojevi H. pylori mogu korisno normalizirati lučenje želučane kiseline i regulisati apetit.
2015. godine procijenjeno je da je više od pola svjetske populacije imalo H. pylori u svom gornjem probavnom traktu sa infekcijom (ili kolonizacijom) kao češćom pojavom u zemljama u razvoju. U zadnjim decenijama, ipak, u više zemalja svijeta smanjila se rasprostranjenost H. pylori u probavnom sistemu.
Znakovi i simptomi
Čak do 90% osoba sa H. pylori nikad ne osjeti simptome i komplikacije. Ipak, osobe zaražene sa H. pylori imaju 10% do 20% rizika da u periodu života razviju stomačne čireve. Akutna infekcija može se javiti kao akutni gastritis sa bolom u trbuhu ili mučninom. Kada se ovo stanje razvije u hronični gastritis, simptomi, ako su prisutni, često su jednaki onima od neulcerozne dispepsije: stomačni bolovi, mučnina, nadimanje, podrigivanje i ponekad povraćanje. Bol se obično javlja kada je želudac prazan, između obroka, kao i u ranim jutarnjim satima, mada se može javiti i u ostalim dijelovima dana. Manje česti simptomi čira uključuju mučninu, povraćanje te gubitak apetita.
Osobe sa hroničnom infekcijom H. pylori imaju povećan rizik od razvijanja karcinoma koji je direktno povezan s ovom infekcijom. Ovi karcinomi su želučani adenokarcinomi, rjeđe difuzni veliki B-stanični limfom želuca ili ekstranodalni limfomi B-ćelija rubne zone želuca, ili, još rjeđe, debelog crijeva,  rektuma, jednjaka, ili očnih adneksa (npr. orbita, konjuktiva, i/ili očnih kapaka).
Morfologija
Helicobacter pylori je Gram-negativna bakterija spiralnog oblika (klasificirana kao zakrivljeno-štapičasta, ali ne spirohetna), dužine oko 3 μm i prečnika oko 0,5 μm. H. pylori može biti otkrivena u tkivu metodom bojenja po Gramu, Giemsu, hematoksilin–eosinu, Warthin–Starry srebrnom bojenju, akridinskom narandžastom bojenju te pomoću fazno-kontrasne mikroskopije. Bakterija može formirati biofilmove i može se pretvoriti iz spiralnog u održiv, ali nekulturabilan kokoidan oblik.
Helicobacter pylori ima četiri do šest bičeva na istoj lokaciji; sve želučane i enterohepatološke vrste Helicobacter su jako pokretne zahvaljujući bičevima. Karakteristični omotani bičeviti filamenti Helicobacter sastoje se od dva kopolimerizirana flagelina, FlaA i FlaB.
Fiziologija
Helicobacter pylori je mikroaerofil – što znači da joj je potreban kisik, ali na nižoj koncentraciji nego u atmosferi. Bakterija sadrži hidrogenazu koja može proizvesti energiju oksidiranjem molekularnog vodika (H2) koju pravi crijevna bakterija te proizvodi oksidazu, katalazu i ureazu.
H. pylori posjeduje pet velikih porodica proteina vanjske membrane. Najveća porodica uključuje poznate i pretpostavljene adhezive. Ostale četiri porodice su porini, transporteri željeza, proteini povezani s bičevima, kao i proteini nepoznate funkcije. Kao kod ostalih tipova gram-negativnih bakterija, vanjska membrana H. pylori sastoji se od fosfolipida i lipopolisaharida (LPS). O antigen LPS-a može biti fukoziliran i može oponašati Lewisove antigene krvne grupe koji se nalaze na želučanom epitelu. Vanjska membrana također sadrži holesterolne glukozide, koji su prisutni u nekoliko drugih bakterija.
Genom
Helicobacter pylori se sastoji od sojeva velike raznolikosti, te je stotine genoma potpuno sekvencirano. Genom soja "26695" sastoji se od oko 1,7 miliona baznih parova, sa 1.576 gena. Pangenom, koji je kombinirani set od 30 sekvenciranih sojeva, enkodira 2.239 proteinskih porodica (ortološke grupe, OG). Među njima, 1.248 OG-ova je konzervirano u svih 30 sojeva, te predstavljaju univerzalno jezgro. Ostatak od 991 OG-ova korespondira akcesornom genomu u kojem je 277 OG-ova unikatno (npr. OG-ovi predstavljeni u samo jednom soju).
Transkriptom
2010. godine, Sharma et al. predstavili su sveobuhvatnu analizu transkripcije sa rezolucijom jednog nukleotida diferenciranjem RNA-seq što je potvrdilo poznatu kiselinsku indukciju majora virulencije lokusa, poput ureaze (ure) operona ili cag ostrva patogenosti. Još važnije, ova studija je identificirala ukupno 1.907 početnih stranica transkripcije, 337 primarnih operona, i 126 dodatnih suboperona, te 66 monocistrona. Do 2010. godine, samo je oko 55 početnih stranica transkripcije (TSS) bilo poznato u ovoj vrsti. Znatno, 27% primarnih TSS-ova su također antisensni TSS-ovi, što ukazuje – slično kao i kod E. coli – da se antisensna transkripcija javlja kroz cijeli H. pylori genom. Najmanje jedan antisensni TSS povezan je sa oko 46% svih otvorenih okvira čitanja, uključujući više održavajućih gena. Veći dio (oko 50%) 5′-nih UTR-ova je 20–40 nukleotida (nt) u dužini i podržava AAGGag motiv lociran oko 6 nt (srednje udaljenosti) uzvodno od startnih kodona kao konsenzusa Shine–Dalgarno sekvence kod H. pylori.
Geni uključeni u virulenciju i patogenezu
Istraživanje H. pylori genoma je fokusirano na pokušaje razumijevanja patogeneze, mogućnosti ovog organizma da uzrokuje bolest. Oko 29% lokusa ima defekt kolonizacije pri mutaciji. Dva sekvencirana soja ima oko 40 kb dugo Cag ostrvo patogenosti (česta genska sekvenca za koju se vjeruje da je odgovorna za patogenezu) koji sadrže preko 40 gena. Ovo ostrvo patogenosti je obično bez sojeva H. pylori koji su izolirani od ljudi koji su nosioci H. pylori bez simptoma.
Adaptacija na želudac
thumbnail|Dijagram koji pokazuje kako H. pylori dostiže epitel želuca Da bi izbjegla kiselu sredinu unutrašnjosti želuca (lumen), H. pylori koristi svoje bičeve za zakopavanje u sluznicu želuca kako bi dosegla epitelne ćelije ispod, područje s manjom kiselosti. H. pylori može osjetiti pH vrijednost u sluznici i pomjerati se prema manje kiselom dijelu (hemotaksija). Ovo također održava bakteriju da ne bude gurnuta unutar lumena sa bakterijskom sluznom sredinom, koja se neprekidno pomjera od mjesta nastanka na epitelu do razlaganja na sučelju lumena. thumb|Dijagram enzima ureaze za H. pylori H. pylori se nalazi u sluznici, na unutarnjoj površini epitela, a ponekad unutar samih ćelija epitela. Prijanja na epitelne ćelije proizvodeći adhezive, koji se vežu na lipide i ugljikohidrate u epitelnoj ćelijskoj membrani. Jedan takav adheziv, BabA, veže se na Lewis b antigen koji se nalazi na površini ćelija želučanog epitela. Prijanjanje H. pylori preko BabA zavisi od kiselosti i može se potpuno reverzirati smanjenjem pH. Predloženo je da BabA reakcija na kiselinu omogućava prijanjanje dok istovremeno dopušta efektivan bijeg iz nepovoljne okoline na pH vrijednost koja je štetna za organizam. Drugi takav adheziv, SabA, veže se na povećane nivoe sialyl-Lewis x antigena koji je izražen na sluznici želuca.
Uz korištenje hemotaksija da bi izbjegla područja niskog pH, H. pylori također neutralizira kiselinu u svojoj okolini proizvodeći velike količine ureaze, koja razlaže ureu prisutnu u želucu na ugljik-dioksid i amonijak. Oni reaguju s jakim kiselinama u okolini da proizvedu neutralnu okolinu oko H. pylori. Nokautni mutanti ureaze nisu sposobni za kolonizaciju. Ustvari, izraz ureaze nije samo neophodan za uspostavljanje prvobitne kolonizacije nego i za održavanje hronične infekcije.
Adaptacija H. pylori na visoku kiselost želuca
H. pylori proizvodi velike količine ureaze za proizvodnju amonijaka kao jedne od njenih adaptacijskim metoda za savladavanje želučane kiselosti. H. pylori arginaza, bimetalni enzim binuklearne Mn2-metaloenzim arginaze, presudan za patogenezu bakterije u ljudskom želucu, član porodice ureohidrolaze, katalizira konverziju L-arginina u L-ornitin i uree, gdje se ornitin dalje pretvara u poliamine, koji su neophodni za različite kritične metaboličke procese.
To osigurava otpornost na kiseline i stoga je važno za kolonizaciju bakterije u epitelnim ćelijama želuca. Arginaza od H. pylori također igra ulogu u utajivanju patogena iz imunološkog sistema domaćina uglavnom različitim predloženim mehanizmima, arginaza se natječe sa sintetazom dušičnog oksida (NO) inducibilnom domaćinom za uobičajeni supstrat L-arginin i na taj način smanjuje sintezu NO, važne komponente urođenog imuniteta i efikasnog antimikrobnog agensa koji je u stanju da direktno ubije patogene koji napadaju.
Upala, gastritis i čir
Kolonizacija želuca od H. pylori može dovesti do hroničnog gastritisa, upale sluznice želuca, na mjestu infekcije. Helicobacter proteini bogati cisteinom (Hcp), posebno HcpA (hp0211), poznato je da pokreću imunološki odgovor, izazivajući upalu. H. pylori pokazalo se da povećava nivo COX2 u gastritisu pozitivnom na H. pylori. Hronični gastritis vjerovatno će biti osnova bolesti povezane sa H. pylori.
Čir na želucu i dvanaestopalačnom crijevu nastaje kada posljedice upale omoguće da želučana kiselina i probavni enzim pepsin nadvladaju mehanizme koji štite sluznicu želuca i dvanaesnika. Mjesto kolonizacije H. pylori, koje utječe na mjesto čira, ovisi o kiselosti želuca. Kod osoba koji proizvode velike količine kiseline, H. pylori kolonizira u blizini piloričnog antruma (izlaz prema duodenumu) kako bi se izbjeglo lučenje kiseline parijetalnih ćelija na fundusu (pored ulaza u želudac). Kod ljudi koji proizvode normalne ili smanjene količine kiseline, H. pylori također može kolonizirati ostatak želuca.
Upalni odgovor izazvan bakterijama koje se koloniziraju u blizini piloričnog antruma indukuje G ćelije u antrumu da luče hormon gastrin, koji putuje kroz krvotok do parijetalnih ćelija fundusa. Gastrin stimulira parijetalne ćelije da luče više kiseline u lumen želuca, a vremenom povećava i broj parijetalnih ćelija. Povećano opterećenje kiselinom oštećuje duodenum, što na kraju može rezultirati stvaranjem čira na dvanaesniku.
Kada H. pylori kolonizira druga područja želuca, upalni odgovor može rezultirati atrofijom sluznice želuca i na kraju čir na želucu. Ovo također može povećati rizik od raka želuca.
Ostrvo patogenosti "Cag"
Patogenost  H. pylori može se povećati genima cag ostrva patogenosti (PAI); oko 50–70% sojeva H. pylori u Zapadnim državama nosi to, ali ga gotovo nema u sojevima istočne Azije. Zapadnjaci zaraženi sojevima koji nose cag PAI imaju jači upalni odgovor u želucu i imaju veći rizik od razvoja peptičnih čireva ili karcinoma želuca nego oni zaraženi sojevima kojima nedostaje ostrvo. Nakon vezivanja  H. pylori  na epitelne ćelije želuca, tip IV sistema lučenja izražen preko cag PAI "ubrizgava" agens koji izaziva upalu, peptidoglikan, od svojih ćelijskih zidova u epitelne ćelije. Citoplazmični receptor za prepoznavanje uzorka (imuni senzor) Nod1 prepoznaje ubrizgani peptidoglikan, što onda stimuliše izražavanje citokina koji promoviraju upalu.