cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stanovništvo Sjedinjenih Američkih Država
Većina Amerikanaca su bijelci. Od toga, 23% su porijeklom Nijemci, 16% Irci, 13% Englezi, 6% Italijani, 6% Holanđani, i 7% Slaveni (Uglavnom iz Poljske i Rusije).
Afrički Amerikanci čine oko 13% stanovništva Sjedinjenih Država. Hispanci čine 13,4% stanovništva i dolaze iz raznih zemalja Centralne i Južne Amerike. Većina su Meksikanci koji čine većinu u nekim saveznim državama na jugozapadu zemlje. Azijski Amerikanci čine 4,2% stanovništva a američki starosjedioci tek 1.5%.
2001. godine većina Amerikanaca (52%) su protestanti, 24,5% katolici, 13,2% ne pripada određenoj vjeri, i 1.3% su jevreji. muslimani i budisti čine manje od 1% ukupnog stanovništva. mini|desno|200px|Vjerska zastupljenost u SAD
Obradović
Obradović predstavlja tipično srpsko prezime. Potiče sa juga Hercegovine, tačnije iz Popova Polja, iz sela Sedlari. Predstavlja prezime koje broji najviše članova u selu, koji su sada raseljeni pretežno u Trebinju i drugim krajevima. Smatra se da su u ove krajeve došli njihovi preci iz Nikšićke župe iz Crne Gore oko 1750. godine.
Žerjav
Žerjav je naseljeno mjesto u sastavu općine Črna na Koroškem, regija Koruška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Ravne na Koroškem.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Žerjav je imao 389 stanovnika.
489. p. n. e.
mini|Miltijadov šljem, Arheološki muzej u Olimpiji
Godina '''489. p. n. e.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U Rimskom Carstvu bila je poznata kao Godina konzulstva Jula i Rufa (ili, rjeđe, godina 265. Ab urbe condita). Oznaka 489. p. n. e. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Biljeg Srebrnika
Biljeg Srebrnika je časopis za kulturnu historiju. Izdavač časopisa je Javna ustanova za kulturu i inforimisanje Srebrenik.
Biljeg Srebrnika započeo je sa izlaženjem 2003. Časopis je 'svojevrsna čitanka o Srebreniku, ljudima i događajima', a obuhvata sve sfere kulturnih dešavanja na području Srebrenika, sjeveroistočne Bosne i Bosne i Hercegovine. Težište je na specifičnim domaćim temama koje se obrađuju kroz nekoliko ustaljenih rubrika kao što su: Aktualnosti, baština, književnost i dr. Prisutni su i radovi koji demonstriraju likovnu umjetnost, pozorište i druge kulturno-umjetničke aspekte, ali i informativne i kritičke prikaze tih raznovrsnih dešavanja. Časopis izlazi povremeno, a u pregledu časopisa u Bosni i Hercegovini značajno popunjava sagledavanje kulturnih dešavanja sa prostora sjeveroistočne Bosne.
Destilacija
Destilacija je fizikalni proces razdvajanja tečnih supstanci na osnovu razlike u tački ključanja. Najranija primjena destilacije je povezana sa proizvodnjom alkoholnih pića i esencijalnih ulja iz prirodnih preparata. Riječ destilacija potiče od latinske riječi destillare, što znači kapati i odnosi se na kapanje kondenzata.
mini|Laboratorijska aparatura za frakcionu destilaciju:1.plamenik; 2.balon okruglog dna; 3.kolona za frakcionisanje;4.termometar; 5.voda (izlaz); 6.hladilo; 7.voda(ulaz); 8.kondenzat
Frakciona destilacija
Prilikom zagrijavanja smjese tečnosti A i B, nastaće gasovita faza koja je u ravnoteži sa tečnom fazom. Gasovita faza biće više obogaćena isparljivijom komponentom, a tečna faza manje isparljivom. Na ovaj način ne dolazi do potpunog razdvajanja. Da bi se razdvajanje poboljšalo, potrebno je obogaćenu gasovitu fazu kondenzovati, a zatim taj kondenzat ponovo destilovati. Svakim ponavljanjem se dobija gasovita faza koja je više obogaćena isparljivijom komponentom. Ovakav postupak se naziva frakciona destilacija. Kolona za frakcionisanje je duga vertikalna cijev, koja sadrži niz ploča poredanih jedna iznad druge, koje se nazivaju tavanima.
Prečišćavanje supstanci destilacijom
Supstance koje se ne razlažu pri zagrijavanju prečišćavaju se destilacijom pod normalnim pritiskom. Supstanca se zagrijava i prevodi u gasovito stanje, a nastala para prolazi kroz hladilo i kondenzira se u tečnost. Ako je supstanca podložna degradaciji pri višim temperaturama, prečišćava se destilacijom pod sniženim pritiskom (vakuum destilacija). To se postiže snižavanjem pritiska pomoću vakuum-pumpe, pa supstanca ključa na nižoj temperaturi. Supstance koje se ne miješaju s vodom mogu se prečišćavati destilacijom s vodenom parom, čime se omogućava da supstanca isparava na nižoj temperaturi.
Mauritanija
Carte de la Mauritanie|mini|desno|250px Mauritanija, službeno Islamska Republika Mauritanija, je država Magriba i nalazi se u zapadnom dijelu Sjeverne Afrike. Na zapadu izlazi na Atlantski okean, na sjeveru graniči sa Zapadnom Saharom, na sjeveroistoku sa Alžirom, na istoku i jugoistoku sa državom Mali i jugozapadu sa Senegalom. Prostire se na površini od 1.032.700 km2 i po tome je jedanaesta država Afrike a u njoj živi oko 3,5 miliona stanovnika. Reljef je uglavnom pustinjski sa najvišim vrhom od 915 m nadmorske visine. Klima je pretežno suha (pustinjska) sa temperaturama između 20 i 320C. Mauri čine oko 80% stanovništva države. Službeni jezik je arapski jezik a dosta je zastupljen i francuski jezik. Privredno je prilično zaostala država bez značajnije industrije izuzev rudarstva.
Etimologija
Mauritanija je ime dobila po drevnom berberskom kraljevstvu koje je procvjetalo početkom trećeg vijeka p. n. e., a kasnije je postalo rimska provincija Mauretanija, koja je procvjetala u 7. vijeku nove ere. Međutim, dvije se teritorije ne preklapaju: Historijska Mauretanija bila je znatno sjevernije od moderne Mauritanije: Prostirala se duž cijele zapadne polovine mediteranske obale Afrike.
Termin "Mauretanija", pak, potječe od grčkog i rimskog egzonima za berberske narode u regiji: narod Mauri. Riječ "Mauri" također je korijen naziva za Mavre.
Historija
250px|mini|desno|Nouakchott je glavni i najveći grad Mauritanije i jedan od najvećih gradova [[Sahara|Sahare]]
Od 3. do 7. vijeka na područje Mauritanije sa sjevera su se doselili Berberi. Zauzeli su prostore koje su do tada naseljavali Bafuri a koji su se sa tih prostora povukli zbog sve sušnije klime što je nepovoljno uticalo na poljoprivredu i prinose. U ovoj se regiji u 11. vijeku rodio islamski vjersko-politički pokret Almoravida koji je u sljedećih stotinu godina uspostavio državu u zapadnom Magribu i većem dijelu Iberijsko poluostrvo. Tokom prve polovine drugog vijeka nakon prodora Arapa, područje Mauritanije uglavnom je islamizirano, a arapsko-berberska kultura postala je dominantna.
Evropska kolonizacija regije, u početku u obalnom dijelu zemlje, započela je u 15. vijeku. Uskoro su se Francuzi izborili za poziciju glavne kolonijalne sile u cijeloj zapadnoj Africi, ali je njihov prodor u unutrašnjost zemlje i pokoravanje arapskih plemena završeno tek na prijelazu iz 19. u 20. vijek, kada je Mauritanija uključena u sastav Francuske Zapadne Afrike.
Poslije 2. svjetskog rata u Mauritaniji jača političko organizovanje domaćeg stanovništva. Osnivaju se prve stranke. Godine 1958. zemlja dobija široku autonomiju u okviru Francuske zajednice, a 1960. potpunu nezavisnost. Vladavina prvog predsjednika Moktara Ould Daddaha okončana je vojnim udarom 1979. i to nakon neuspješnog pokušaja Mauritanije da zauzme južnu trećinu bivše španske kolonije Zapadne Sahare. U periodu od 1979. do 1984. na vlasti su se smjenila trojica predsjednika, a od 1984. do 2005. zemljom je vladao pukovnik Maaouya Ould Sid'Ahmed Taya. Dana 3. augusta 2005. dok je Ould Taya prisustvovao dženazi saudijskog kralja Fahda grupa oficira na čelu sa šefom policije, pukovnikom Elyem Ould Mohamedom Vallijem izvršila je državni udar i preuzela vlast.
Geografija
250px|mini|desno|Planine u regiji Adrar. Scene pustinje su karakteristične za krajolik Mauritanije
Nalazi se u sjeverozapadnoj Africi, između 14. i 26. stepena sjeverne geografske širine i 5. i 17. stepena istočne geografske dužine. Sa površinom od 1.032.700 km2 od čega 90% otpada na pustinju, Mauritanija je 29. po veličini država na svijetu, otprilike veličine kao Egipat.
Općenito, reljef Mauritanije je ravničarski, sa ogromnim sušnim ravnicama i ponekim grebenima i niskim uzvisinama sa najvišim vrhom Kediet ej Jillom sa 915 metara nadmorske visine.
Oko tri četvrtine površine Mauritanija se nalazi pod pustinjom ili polupustinjom. Kao rezultat teške suše, pustinja se širi od sredine 1960tih godina.
Administrativna podjela
Kontrola je čvrsto koncentrisana u izvršnom organu centralne vlade, ali je tokom niza nacionalnih i općinskih izbora od 1992. godine izvršena ograničena decentralizacija vlasti. Prvi nivoi administrativnih jedinica su podijeljeni na 44 odjela (moughataa).
U sljedećoj tabeli je dat spisak regija sa glavnim gradovima.
Privreda
mini|desno|Izvoz iz Mauritanije - grafički prikaz 28 različitih izvozih kategorija Iako je relativno bogata prirodnim resursima, Mauritanija još uvijek ima jednu od najnižih stopa BDP-a u Africi. Većina stanovništva i dalje je zavisna o poljoprivredi i stočarstvu, iako je većina nomada i mnogo poljoprivrednika bilo prisiljeno da se dosele u gradove usljed suša koje su se ponavljale 1970-ih i 1980-ih. Bogata je velikim rezervama željezne rude čiji izvoz čini gotovo 50% od ukupnog izvoza države. Trenutni rast cijene metala doprinosi da rudarske kompanije u potrazi za zlatom i bakrom otvaraju rudnike u unutrašnjosti Mauritanije.
Privatizacija je i dalje jedno od ključnih privrednih pitanja. Mauritanija nastoji da ispuni ciljeve koji se tiču godišnjeg rasta BDP-a od 4%.
Nafta je otkrivena u Mauritaniji 2001. godine u Chinguetti. Iako je ovo nalazište potencijalno značajno za ekonomiju zemlje, ukupni uticaj na privredu je teško predvidjeti. Moguće su dodatne rezerve nafte u unutrašnjosti zemlje, u Taoudeni bazenu, iako bi surovo okruženje u znatnoj mjeri poskupilo njenu eksploataciju.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2013. godine u Mauritaniji je živjelo 3.537.368 stanovnika.
Etničke grupe
Od etničkih grupa 70% stanovništva čine Mauri, podijeljeni prema rasnom kriteriju na dominantne bijele (potomke Arapa i Berbera) i crne (koji su historijski bili robovi i slobodnjaci, a u kolonijalnom su razdoblju zbog boljeg obrazovanja sačinjavali veći dio birokratske klase). Mauri govore hasanijom, dijalektom arapskog s velikim brojem berberskih riječi.
Ostatak od 30% stanovništva čine pripadnici naroda koji žive i u ostalim državama zapadne Afrike, a u Mauritaniji su koncentrisani na jugu zemlje i to: Tukulor, Fulani, Soninke i Wolof, koji svi govore vlastitim jezicima.
Jezik
Jezik koji je dominantan među stanovništvom Mauritaniji je Hasanija, jezik kojim govori većinsko stanovništvo Mauri. Osim ovog jezika zastupljeni su još i jezici: Pulaar, Soninke, Imraguen jezik, Wolof, Serer a koristi se i francuski (koji se u velikoj mjeri koristi u medijima i među obrazovanim klasama, takozvani afrički francuski). Moderna verzija arapskog jezika je također službeni jezik ove afričke države.
Zenaga, berberski jezik, se nekada govorio u skoro cijeloj Mauritaniji, ali je sada gotovo u potpunosti zamijenjen hasanijom. Samo još oko 200 do 300 govornika ovog jezika se može naći u Mauritaniji.
Obrazovanje
Mauritanija ima samo jedan univerzitet i to Univerzitet u Nouakchottu i neke druge ustanove visokog obrazovanja, ali većina visokoobrazovanih stanovnika ove zemlje su studij završili u inostranstvu. 10,1% od vladine potrošnje u periodu između 2000. i 2007. godine otpada na troškeve u obrazovanju.
Nura Bazdulj-Hubijar
Nura Bazdulj-Hubijar (Foča, 20. august 1951), bosanskohercegovačka književnica.
Biografija
U književnosti se pojavila zbirkom pjesama za djecu "Ja, slavni Ja" 1988. godine. Nakon toga napisala je roman za mlade "Ruža", objavljen 1990. godine, koji je sada uvršten u lektiru.
Do sada je objavila niz romana, pjesama i drama. Njena djela prevođena su na njemački, holandski i norveški, a jedan od njenih romana 1996. snimljen je u tehnici za slijepe osobe. Drama "Braća" izvedena je premijerno u Zenici 1998. Uvrštena je u školske čitanke, Antologiju bošnjačkog putopisa 20. vijeka i u školsku lektiru. Tekstovi Nure Bazdulj-Hubijar uvršteni su u čitanke, a roman "Ruža" u lektiru. Saradnik je dječijih listova "Male novine", "Lastavica", "Vrelo Bosne" i "Palčić", te časopisa "Most ", "Odjek" i "Bosanska vila".
NGC 5264
NGC 5264 (također poznat kao ESO 445-12, MCG -5-32-66, PGC 48467 i UGCA 370) je nepravilna galaksija koja je udaljena oko 22 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 2,60 (17 hiljada sg) a najmanji 1,5 uglovnih minuta (9 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 30. marta 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Dojenje
mini|desno|Beba pri dojenju Dojenje je proces u kojem žena hrani novorođenče ili bebu mlijekom iz svojih grudi. Tek rođene bebe odmah u samom početku imaju refleks sisanja i gutanja.
Mehanizam nastanka mlijeka
Već prije same trudnoće započinje prprema organizma trudnice na proces dojenja. Kod većine trudnica na samom početku trudnoće dolazi do povećanja grudi, širenja mliječnih žlijezda što je najčešće praćeno bolnošću na dodir i osjećajem nelagode kod trudnica. Mammilae odnosno bradavice postaju tamnije, a areole se šire. U posljednjim mjesecima trudnoće u grudima majki se stvara takozvano predmlijeko. Izgled i količina mlijeka se mijenja u prvom mjesecu. Prvih nekoliko dana je gusto i žuto - bogato bjelančevinama. To mlijeko se naziva kolostrum. Poslije njega slijedi prijelazno mlijeko tokom dvije sedmice, a potom zrelo mlijeko krajem prvog mjeseca. U punoj laktaciji žena može "proizvesti" dnevno od oko 800 ml, pa do 1000 ml, najviše 1200 ml mlijeka.
Međutim, unatoč tome što su tokom trudnoće prisutni svi hormoni potrebni za laktaciju, a mliječne žlijezde potpuno razvijene, u trudnoći ne dolazi do laktacije. Razlog za to su visoke koncentracije hormona estrogena i progesterona, koji sprječavaju učinak prolaktina na žljezdano tkivo dojke. Prolaktin je polipeptidni hormon kojeg luči hipofiza i koji učestvuje u nizu biohemijskih događanja u trudnoći,a također je najvažniji hormon za biosintezu mlijeka. On omogućava sintezu primarnog proteina - kazeina, neophodnog za produkciju mlijeka. Maksimalna vrijednost prolaktina u organizmu je u trudnoći,a iznosi oko 6000 ng/ml. Izlaskom placente dolazi do naglog sniženja koncentracije estrogena i progesterona te počinje neometano laktogeno djelovanje prolaktina. Laktacija počinje dva do tri dana nakon poroda. Ako žena ne doji, traje najmanje sedam dana, a nivo prolaktina u tom slučaju pada na normalu za oko dvije do tri sedmice. Prolaktin na kraju trudnoće ima gotovo deset puta veću koncentaciju nego prije same trudnoće. Ipak, pored prolaktina, za laktaciju su neophodni i drugi hormoni, kao što su inzulin, progesteron, estrogeni kortizol. Humani placentarni laktogen također ima laktogeno djelovanje.
Podražaj za produkciju prolaktina je dojenje. Dojenjem se nervni podražaji prenose u hipotalamus, gdje se smanjuje produkcija dopamina, koji ima ulogu kočenja lučenja prolaktina. Koncentracija prolaktina postaje normalna tri do četiri mjeseca po porodu, ali se dojenjem održava laktacija jer dojenje stimulira lučenje i oksitocina, hormona koji potiče kontrakciju glatkih mišića u dojkama te tako pomaže istiskivanju mlijeka pri dojenju. Zahvaljujući ovim mehanizmima, količina novostvorenog mlijeka u dojkama je ekvivalentan podojenom mlijeku. Ako se dojka ne prazni, sekrecija mlijeka počinje opadati već nakon 48 sati.
Ishrana dojilje
Prema preporukama američkog National Research Councila dojilja treba dodatnih 500 kcal za stvaranje mlijeka. Također treba u prosjeku 50% više kalcijuma, željeza i folne kiseline, a 10 do 25% više proteina, magnezijuma, joda, cinka, selena, vitamina C i vitamina E, B-1 i B-2 u odnosu na potrebe žena koje nisu trudne. Također, u vrijeme dojenja povećana je potreba za tečnošću.
Važnost dojenja
Svjetska zdravstvena organizacija (WHO),American Academy of Pediatrics (AAP) i mnoge druge zdravstene organizacije preporučuju dojenje. Majčino mlijeko je prirodna prehrana svakog novorođenčeta i dojenčeta. Dojenjem se djetetu osigurava ne samo hrana nego i toplina, zaštita. Prirodna prehrana utiče na zdravlje djeteta,jer predstavlja optimalnu hranu koja je nabolje probavljiva i utiče na sazrijevanje djetetovog probavnog trakta, štiti novorođenče od infekcije, spriječava razvoj alergijskih bolesti, dijete preko mlijeka dobija antitijela majke čime se jača otpornost, Dojenjem se između majke i djeteta uspostavlja čvrsta emotivna veza.
NGC 2293
NGC 2293 (također poznat kao ESO 490-49, MCG -4-16-23 i PGC 19619) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 94 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki pas. Najveći prečnik je 4,00 (109 hiljada sg) a najmanji 3,2 uglovnih minuta (87 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 20. januara 1835. godine.
Dojenje
Isključivo dojenje
Isključivo dojenje tokom prvih šest mjeseci djetotovog života preporuka je Svjetske Zdravstvene Organizacije ali i drugih organizacija koje se bave pitanjima zdravlja najmlađih. Termin isključivo dojenje znači prehranu djeteta isključivo majčinim mlijekom tokom prvih šest mjeseci života djeteta, bez ikakve druge dodatne hrane ili tekućine, sa izuzetkom vitaminskih kapi ili lijekova. Istraživanja pokazuju da dojena djeca manje obolijevaju od gastroenterokolitisa, ekcema, pretilosti, hipokalcijemije i hipermatrijemije. Također, prema podacima UNICEF-a "isključivo dojenje” u prvih šest mjeseci života može smanjiti smrtnost do pete godine na 13 posto u zemljama u razvoju, te može smanjiti broj smrti uzrokovanih akutnom respiratornom infekcijom i dijarejom, što su inače dva glavna uzroka smrti novorođenčadi, kao i ostalih infektivnih bolesti.
NGC 2293
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Redoks-reakcija
Redoks reakcija je hemijska reakcija kod koje dolazi do promjene oksidacijskog stanja reagujućih supstanci.
Oksidacija je gubitak (otpuštanje) elektrona, npr:
Na → Na+ + e-
Redukcija je primanje elektrona, npr:
U ovom slučaju, molekula hlora se redukovala (primila elektrone). Supstanca koja se redukovala je oksidacijsko sredstvo, zato što oduzima elektrone od druge supstance (omogućava oksidaciju druge supstance).
IC 2089
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
CAS registarski broj
CAS registarski broj ili kratko CAS broj je jedinstveni identifikacijski broj koji je uvela CAS (Chemical Abstract Service) za svaki hemijski element opisan u naučnoj literaturi. Trenutno ovaj broj uključuje sve supstance opisane od 1957. do danas, plus neke supstance iz ranih ili srednjih 1900-ih kao što su: organska i neorganska jedinjenja, minerale, izotope, legure i nestrukturne materijale (UVCB-e, supstance nepoznatog ili promjenljivog sastava, kompleksne reakcijske proizvode, ili supstance biološkog porijekla). Svaki CAS broj je jedinstven i označava samo jednu supstancu. Sam broj nema nikakvo hemijsko značenje u smislu označavanja hemijskih osobina označene supstance.
Chemical Abstracts Service (skraćenica CAS), kao dio Američkog hemijskog društva (American Chemical Society), dodjeljuje ove numeričke identifikatore svakom spoju koje je do sada objavljeno u naučnoj literaturi. Namjera je bila da se stvori jedinstvena baza podataka i da se pretraga olakša, budući da mnogi hemijski spojevi imaju po nekoliko imena. Skoro svaka hemijska baza podataka danas dozvoljava pretragu preko CAS broja. CAS također vodi i prodaje bazu podataka svih supstanci, poznatu kao CAS registar.
Krajem marta 2006. godine, u CAS registru se nalazilo 27.631.785 supstanci. Svakog dana se dodaje oko 15.000 novih supstanci.
Historija
CAS broj je uvela Chemical Abstract Service (Služba hemijskih koncepata), kao odjeljenje Američkog hemijskog društva. Sjedište joj je u gradu Columbusu, (SAD).
CAS registarski broj je uveden zbog poteškoća sa kojima se susreću hemičari u nomenklaturi, klasifikaciji i evidentiranju raznih hemijskih supstanci. Danas se u CAS bazi podataka nalazi oko 33 miliona organskih i neorganskih supstanci i oko 59 miliona sekvenci DNK. .
Označavanje
Svaki CAS broj je identifikacijska oznaka za određenu hemijsku supstancu u numeričkom formatu. Može biti duga do 10 cifri, sa crticama podijeljenim u tri dijela. Posljednja cifra u CAS broju predstavlja kontrolnu oznaku da bi se svaki registarski broj mogao validirati, te tako isključiti mogućnost zamjene. Naprimjer, CAS registarski broj kafeina je 58-08-2, gdje broj 2 predstavlja kontrolnu cifru, koja je dobijena pomoću matematičke funkcije mod 10.
Format
CAS registarski broj je razdvojen crticama u tri dijela: prvi sadrži do šest brojeva, drugi dva, a treći jednu cifru, koja služi kao kontrolna brojka (check digit), a jednaka je binarnom kontrolnom zbiru (checksum). Brojevi se dodjeljuju u rastućem poretku, a nemaju nikakvom bitnog značenja za pripadajuću supstancu.
Kontrolni zbir se računa množenjem posljednjeg broja sa 1, sljedeće cifre sa 2, naredne sa 3 itd.; sabiranjem dobijenih brojeva i određivanjem dobijenoj sumi modula 10. Kao primjer, može se uzeti CAS broj kokaina: 50-36-2. Provjerni zbir se računa na sljedeći način: (6×1 + 3×2 + 0×3 + 5×4) = 32; 32 mod 10 = 2.
Izomeri, enzimi i smjese
Različitim izomerima istih molekula se dodjeljuju različiti CAS brojevi: D-glukoza ima 50-99-7, L-glukoza ima 921-60-8, α-D-glukoza ima 26655-34-5 itd. Ponekad i cijela klasa jedinjenja dobije jedinstven CAS broj: kompletna grupa alkohol dehidrogenaza (koji spadaju u enzime) ima 9031-72-5. Kao primjer označavanja smjese može poslužiti CAS broj ulja od senfa: 8007-40-7.
Vlasništvo
CAS informacije zaštićene su autorskim pravima od strane ACS. Korisnici koji žele ugraditi CAS broj u registarske baze podataka bi trebalo da pogledaju CAS pravilnik. Korisnici ili organizacije mogu biti uključeni u ovaj registrar bez dozvole i bez plaćanja naknade do 10.000 brojeva CAS ili CASRN na web stranici ili drugim proizvodima za koje ne postoji zadužujući katalog. Svako sljedeće dodavanje u ovaj registar treba biti usklađeno ili se pojavljivati uz korištenje svakog CASRN: CAS registar broj je registrovani zaštitni znak Američkog hemijskog društva. Kao primjer označavanja smjese može poslužiti CAS broj ulja senfa: 8007-40-7.
Privreda Sjedinjenih Američkih Država
mini|200p|desno|Burza dionica [[New York (savezna država)|New Yorka]] Sjedinjene Američke Države su trenutno privredno najjača zemlja u svijetu. 2003. godine, ukupan bruto domaći proizvod je iznosio 10,98 milijardi američkih dolara (USD) što iznosi 37 800 USD po glavi satnovnika.
Privreda se odvija po kapitalističkom sistemu, ali postoje i socijalni programi, poput "Medikera" (Medicare) i "Medikejda" (Medicaid). Ovi programi međutim nisu efikasni u poređenju sa sličnim programima u drugim privredno razvijenim državama.
Valuta Sjedinjenih Američkih Država je Američki Dolar koji isto služi kao valuta u nekim drugim zemljama svijeta, poput Ekvadora. Berzne dionice Sjedinjenih Američkih Država su poznate kao pokazitelji stanja svjetske privrede.
Najveći trgovinski partner Sjedinjenih Država je Kanada. Ostali međunarodni partneri su Meksiko, Evropska Unija, Japan, Indija, i Južna Koreja. Trgovina sa Kinom je također vrlo značajna.
Sjedinjene Države su treća najpopularnija destinacija svjetskih turista, poslje Francuske i Španije.
Rouen
Geografija
Rijeka Seine zauzima 179 hektara komune Rouen, koja ima 306 hektara zelenih površina, 210 km je ukupna dužina cesta, od čega je 16 km rezervirano za bicikliste, i 8 km za pješake.
Stanovništvo
Kretanje broja stanovnika od 1962.
Historija
mini|200px|Rouen noću Rouen je osnovan od strane galskog plemena. Oni su ga nazivali Ratumacos, a Rimljani  Rotomagus. Rimski Rotomagus je bio drugi grad rimske provincije Gallia Lugdunensis nakon samog Lugdunuma (današnjeg Lyona). Za vrijeme Dioklecijanove reorganizacije, Rouen je bio poglavarski grad podijeljene pokrajine Gallia Lugdunensis II i postigao je procvat u razvoju za vrijeme rimskog perioda, s amfiteatrom i termama. U petom vijeku postao je sjedište biskupije, iako su imena prijašnjih biskupa isključivo legendarna, a kasnije i glavni grad Merovinške Neustrije.
Nakon svog prvog upada u nižoj dolini Seine 841., Normani su opustošili Rouen; od 912. Rouen je bio glavni grad Normandijskog vojvodstva i rezidencija knezova sve dok Vilim I Engleski nije osnovao svoj dvorac u Caenu.
1150. Rouen primio povelju o svom osnivanju, time i dozvolu samouprave. Tokom dvanaestoga stoljeća u Rouenu je živjelo oko 6000 Židova, koji su činili oko 20% stanovništva, uz veliki broj Židova koji su se raspršili u još stotinjak zajednica u Normandiji. Dobro očuvani ostaci židovske vjerske škole, tzv. ješive, su bili otkriveni u 1970-ih. Zajednica je počela projekt kako bi ih vratila u prijašnje stanje te pokušala restaurirati zgradu.
1200. požar je uništio dio stare katedrale. 24. juna 1204. Filip II Francuski je došao u Rouen i konačno pripojio Normandiju Francuskom kraljevstvu. On je srušio normanski dvorac i sagradio svoj vlastiti, Château Bouvreuil, na mjestu galsko-rimskog amfiteatra. Razvijena je tekstilna industrija, koja se bazirala na vuni uvoženoj iz Engleske (za koju su se gradovi Flandrija i Brabant stalno natjecali) i koja je pronašla svoje tržište na Champagne sajmovima. Razvoj Rouena također ovisi i o riječnom saobraćaju na rijeci Seine. Vino i pšenica su se izvozili u Englesku, a kalaj i vuna su se dovozili, pri povratku, u Rouen. U četrnaestom vijeku gradu je prijetio sukob građana: 1291. gradonačelnik je bio ubijen, a plemićke rezidencije u gradu su opljačkane. Filip IV Francuski ponovo nametnuo red i potisnuo gradsku povelju i unosnu tržišnu situaciju zasnovanu na riječnom saobraćaju; ali on je bio poprlično za to da Rouenžani otkupe svoja stara prava i slobode, 1294. 1306. je odlučio protjerati židovsku zajednicu iz Rouena, koja je tad brojala pet ili šest hiljada Židova.
Tokom Stogodišnjeg rata, 19. januara 1419., Rouen je predan Henriku V Engleskom, kralju Engleske, koji je ponovo pripojio Normandiju teritoriju kojim je vladala dinastija Anžuvinaca, 30. maja 1431.
Ivana Orleanska je spaljena na lomači na Place du Vieux-Marche, u ovome gradu, gdje je većina stanovnika podržavala burgundskog kneza, neprijatelja njenog kralja. Kralj Francuske, Karlo VII Francuski ponovno je zauzeo grad 1449.
Grad je bio teško oštećen za vrijeme Drugog svjetskog rata na Dan D i njegova glasovita katedrala je bila gotovo uništena bombama od strane Savezničkih sila. Za vrijeme nacističke okupacije, Njemačka ratna mornarica je imala svoje sjedište u vlastelinskom dvorcu u kampusu École Supérieure de Commerce de Rouen.
Administracija
Rouen je glavni grad Gornje Normandije (Haute-Normandie région), kao i općina i departmanska prefektura Seine-Maritimea. mini|200px|Rouenske kuće Rouen i 36 prigradskih općina metropolitanskog područja tvore aglomeracijsku zajednicu  Rouen Haute-Normandie, sa oko 393 621 stanovnika u njoj prema popisu stanovništva iz 1999. Najveća predgrađa su Sotteville-lès-Rouen, Saint-Étienne-du-Rouvray, Le Grand-Quevilly, Le Petit-Quevilly, i Mont-Saint-Aignan, s brojem stanovnika preko 20 000.
Gradonačelnici Rouena:
Znamenitosti
Rouen je poznat po svojoj vlastitoj katedrali Notre Dame, sa Tour de Beurre (maslac kula). Katedrala je bila predmetom niza slika Claudea Moneta, od kojih su neke i izložene u Musée d'Orsay u Parizu. mini|200px|Rouenska katedrala
Gros Horloge je astronomski sat koji datira još iz 16. vijeka. Smješten je u ulici Gros Horloge. mini|200px|Gros Horloge Druge poznate strukture uključuju gotičku crkvu Saint-Maclou (15. v.); Tour Jeanne d'Arc, gdje je Ivana Orleanska dovedena 1431. gdje su joj prijetili mučenjem (usprkos popularnim uvjerenjima, ona nije bila ovdje pritvorena); crkva Saint Ouen (od 12. do 15. vijeka), Palais de Justice, koji je nekada bio i sjedište Parlamenta u Normandiji, i Muzej likovne umjetnosti i keramike koji sadrži izvanrednu zbirka porculana zbog koje je Rouen bio slavan od 16. do 18. vijeka. U samom središtu Place du Vieux Marché nalazi se moderna crkva Svete Ivane Orleanske. Ovo je velika, moderna građevina koja svojom veličinom i izgledom dominira trgom. Crkva je sagrađena na mjestu na kojem se nalazila lomača na kojoj je Djevica Orleanska spaljena. mini|200px|Ulica Rouen je također bio domaćin francuskih Grand Prix utrka, između 1952. i 1968.
Muzeji
Postoji mnogo muzeja u Rouenu:
Mostovi
Prvi mostovi potiču iz 9. vijeka. Obnovljeni su nekoliko puta, posebno nakon bombardiranja u Drugom svjetskom ratu.
Obrazovanje
U Rouenu se nalazi Université de Rouen ili Rouenski univerzitet, zatim vodeća poslovna škola u Francuskoj, NEOMA Business School, koja se nalazi u blizini grada Mont-Saint-Aignan, te INSA ROUEN i ESIGELEC.
Poznate osobe
mini|180px|Gustave Flaubert
Parkovi i vrtovi
mini|200px|Botanički vrt u Rouenu I još 17 drugih parkova i vrtova
Dinosauri
Dinosauri su bili kičmenjaci slični reptilima, koji su dominirali zemaljskim ekosistemom više od 160 miliona godina, od otprilike prije 230 miliona do prije 65 miliona godina.
Naziv Dinosaurus potiče od grčke reči deinos što znači strašan i saurus što znači gušter, a dao ga je engleski zoolog, ser Richard Owen, 1841. Ljudski pogled na ova bića mijenjao se tokom vremena. Prvo su zamišljani kao veliki, letargični reptili i slikani su kao usamljene životinje koje lutaju po močvari, vukući za sobom svoje dugačke repove. Tek krajem šezdesetih godina ovog vjeka, sa otkrićem Deinonychus-a, bilo je jasno da to nije nikakav inferiorni, tromi gušter već visoko-specijalizovan predator, morfološki sličniji ptici nego gmizavcu. Tada mala grupa paleontologa na čelu sa John Ostromom iznosi viđenje dinosaurusa kao toplokrvnih, društvenih životinja, savršeno prilagođenih uslovima svoje sredine. Ostromovi istomišljenici bili su neprestano kritikovani od strane svojih kolega, mada se sve više činilo da su u pravu.
Evolucija dinosaurusa
Evolucija dinosaurusa počinje u trijasu, prije skoro 250 miliona godina, kada se od primitivnih tekodonta počinje razvijati dinosaurus i neke druge grupe arhosaurija. Najstariji poznati predstavnik dinosaurusa ili Dinosaurimorpha je Eoraptor lunensis - što znači jutarnji kradljivac, pronađen u Argentini 1991. Pronašao ga je Paul Sereno, paleontolog iz Chicaga. Njegova starost iznosi oko 235 miliona godina. Od tog vremena Dinosaurus počinje naglu ekspanziju i zauzima sve dijelove tadašnjeg kopna. Još na početku svog razvoja dijele se na dvije velike grupe:
Saurischia, dinosaurus sa karličnim pojasom kao kod reptila (pubis je uperen prema napred) i Ornitischia, sa karličnim pojasom kao kod ptica (pubis je okrenut unazad, paralelno sa ishionom).
NGC 593
NGC 593 (također poznat kao MCG -2-5-3 i PGC 5733) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 238 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,20 (83 hiljade sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (14 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 2. novembra 1882. godine.
Dinosauri
Evolucija dinosaurusa
Obadvije grupe daju niz ogranaka koji zauzimaju sva kopnena staništa i nedozvoljavaju sisarima da se dalje razvijaju. Sisari su se pojavili, približno, kad i prvi dinosauri i od tada nisu ni malo napredovali čitavih 170 miliona godina, sve dok dinosauri nisu izumrli. U periodu jure, a možda još i u trijasu, Saurischia daje ogranak iz koga nastaju prve ptice. Dalje usavršavanje dinosaurusa trajalo je i tokom perioda krede kada su bili na vrhuncu svog razvoja, a onda misteriozno nestali ostavljajući za sobom jedino ptice kao najprilagođeniju grupu celurosaurija. Nestanak dinosaurusa, drugih krupnih mezozojskih reptila i uopšte 65% tadašnjeg živog svjeta, dovodi se u vezu sa padom ogromnog asteroida koji je prije 65 miliona godina pao na poluostrvo Jukatan u Meksiku. Zbunjujuća je činjenica da su preživjeli neki organizmi vrlo bliski dinosaurima, kao sto su njihovi primitivniji srodnici - krokodili i njihovi evolucioni potomci - ptice.
2020. godine prvi su dokazi o raku kostiju otkriveni u fibuli Centrosaurus apertus.
NGC 593
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ovčiji brod
Naziv
Hercegovina je stočarski kraj i vjekovni je običaj bio da svakog proljeća stada ovaca iz nižeg predjela idu na planinu, gdje se zadržavaju do kasne jeseni i prvog snijega. Pošto je most bio jedini način da se pređe rijeka, pretpostavlja se da su mu ime dali čobani koji su stada u proljeće vodili na ispašu iz niske Hercegovine u visoku Hercegovinu - prema Treskavici, Zelengori i Morinama, a u jesen obrnuto. Naziv brod je od prijelaza na rijeci, brod.
Mještani su za prelaz preko Zalomke koristili i skakala. To je naziv za kamenje u koritu rijeke Zalomke, veličine 1 m, koje služi umjesto mosta za prijelaz ljudi pri nižem vodostaju rijeke. Ima ih ukupno 120 komada i za njih se vezuju brojne legende. Prijelaz preko tih kamenih blokova velika je opasnost, ali mještani kažu da se nikada nije dogodilo da se neko sa skakala okliznuo i pao u vodu.
Historija
Iako je most remek djelo tadašnjeg neimarstva, o izgradnji mosta nema tačnih historijskih podataka. Pretpostavlja se da su ga sagradile Osmanlije u 16. ili najkasnije 17. vijeku. Po jednoj verziji gradio ga je čuveni turski graditelj Mimar Hajrudin, istovremeno sa gradnjom starog mosta u Mostaru. Drugo narodno predanje kaže da ga je sagradila udovica bega Ljubovića koja je rano ostala bez muža nastradalog u dvoboju, da bi tako mogla dolaziti do svog ljubavnika koji je živio na drugoj obali. Dugi vremenski period to je bio jedini most na rijeci Zalomci i jedini put u pravcu Gacka. Turska vojska koja je iz Mostara išla u čuvenu bitku na Grahovo danima je prelazila preko ovog mosta, u pravcu Sopota i Zaloma, starim makadamskim putem.
Most je slabije poznat i široj javnosti i Republičkom zavodu za zaštitu spomenika kulture BiH. Kada je općina Nevesinje poslala zahtjev Republičkom zavodu za zaštitu spomenika kulture u vezi rekonstrukcije i zaštite mosta od propadanja, oni nisu znali ni da most postoji.
Opis
Most je u potpunosti izgrađen od kamena i odoljeva zubu vremena. Imao je i kamenu ogradu kao na Starom mostu u Mostaru ali je prilikom velike poplave 1954. godine ostao bez nje. Tada je Zalomka prelila most srušivši ogradu, a njeni ostaci i danas su vidljivi u koritu rijeke neposredno ispod mosta.
Izveden je kao mostovna konstrukcija sa tri otvora, zasvedena polukružnim lukovima. Most je znatnih dimenzije da bi propusni kapaciteti zadovoljili proljetne bujice. Most ima tri polukružna otvora, od kojih je prvi svod uz lijevu obalu nešto manji, sa rasponom od 7,0 metara, dok su srednji i desni jednaki i široki po 9,0 metara. Stubovi između otvora su široki po 2,4 metra, a ukupna dužina mosta sa priobalnim navozima iznosi 35,50 metara.
Korito rijeke je najdublje pod svodom uz desnu obalu gdje protječe minimalna ljetna voda kada ispod preostala dva svoda potpuno presuši. Visinska razlika od dna korita do najviše tačke intradosa svoda uz desnu obalu iznosi preko 8,50 metara. Ukupna širina mosta iznosi 3,20 metara. Ova mjera odgovara stazi na mostu, dubini svodova i razmaku čeonih zidova jer na mostu nema nikakve plastike, kao što su vijenci, prepusti čeonih zidova preko lukova i sl.
Niveleta mosta diže se od obala prema sredini, a prelom nivelete je nad stubom koji je bliži desnoj obali pa su tako srednji i desni lučni otvor ne samo jednaki po rasponu luka već i po njegovoj visini.
Stubovi mosta ispadaju prema uzvodnoj strani u vidu uobičajenih trouglastih branika, čija je baza širina stuba 2,40 metara, a visina 1,80 metara. Osnova branika je približno istostraničan trougao. Sa nizvodne strane stubovi završavaju ovalnom formom čija je osnovica opet ravna širini stuba, a istak od ravnine čeonog zida 0,90 metara. Vertikalni dio stuba se diže od proširene temeljne baze koja djelimično viri iz nanosa u koritu kod stuba bližeg desnoj obali, do visine od oko 2,70 metara, da bi bez uobičajeno naglašenog vijenca prešao u neku vrstu piramidalnog završetka. Na nizvodnoj strani završetak ima oblik kupe koja se pri vrhu zaobljava.
U izgledu mosta vertikalni dijelovi stubova vidljivo se izdvajaju od ostale konstrukcije svojom bjelinom. Primjena otpornijeg bijelog krečnjaka za dijelove koji su veliki dio vremena u vodi povezuje ovaj objekat sa načinom primjene materijala kod mnogih naših poznatih mostova (Konjic, sarajevski mostovi itd). Svodovi mosta su zidani od dosta dobro obrađenog kamena sa radijalnim spojnicama u horizontalnim nizovima po dubini svoda. Imajući u vidu da graditelj nije težio plastici lukova, svodni kamen nije iste visine već se uklapa sa klesancima u čeonim zidovima. Tako je debljina svodova neprecizirana, a iznosi oko 35 cm. Na većem sačuvanom svodu, zaključni kamen čeonog luka posebno je plastično naglašen. Čeoni zidovi su rađeni od horizontalnih slojeva grublje obrađenog kamena. Visina čeonog zida iznad najviših tačaka na čeonom lukovima svodova iznosi 20–35 cm.
Ljubovo (Trebinje)
Ljubovo je naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Bosna i Hercegovina.
Kotar Kronoberg
Kotar Kronoberg (švedski: Kronobergs län, fon. Krunuberjs len) je kotar na jugu Švedske. Glavni grad kotara je Växjö.
Geografija
Kotar Kronoberg pokriva jugozapadni dio pokrajine Småland. Kotar graniči sa kotarima Blekinge i Skåne na jugu, Halland na zapadu, Kalmar na istoku i Jönköping na sjeveru.
Suržik
desno|mini|300x300piksel|Procenti upotrebe suržičkog jezika u regionima Ukrajine, prema podacima Međunarodnog instituta za sociologiju u Kijevu 2003. Suržik, u izvornom značenju "brašno ili ḫljeb napravljen od miješanog zrna", na primjer, pšenice i raži), mješoviti je jezik ili sociolekt koji koristi 15-20% ukrajinskog stanovništva. To je mješavina ukrajinskog jezika kao supstrata i ruskog jezika kao superstrata. Ruski vokabular je kombinovan sa ukrajinskom gramatikom i izgovorom.
Kotar Kronoberg
Historija
mini|270p|Ruine dvorca Kronoberg. Kotar je osnovan 1674. Ime je dobio po ruinama srednjovjekovnog dvorca Kronoberg kod Växjöa, na malom ostrvu u jezeru Helgasjön.
Suržik
Korištenje vokabulara bilo kojeg od ova dva jezika uvelike se razlikuje, ovisno o lokaciji, ili od osobe do osobe, ovisno o stepenu obrazovanja, ličnom iskustvu, ruralnom ili urbanom okruženju, porijeklu sagovornika itd. Procent ruskih riječi i fonetskih uticaja ima tendenciju da se postepeno povećava prema istoku i jugu i oko velikih gradova koji govore ruski. Uobičajeno se govori u većini ukrajinskih ruralnih područja, s izuzetkom najzapadnijih područja, gdje jezik ne sadrži elemente ruskog jezika, zatim u velikim urbanim područjima kao što su Donjeck, Harkov, Lugansk, i uglavnom na Krimu, gdje skoro cijela populacija koristi standardni ruski jezik.
Kotar Kronoberg
Stanovništvo
Kotar Kronoberg je jedan od četiri kotara s najmanjom stopom naseljenosti. U kotaru živi 179.500 stanovnika na površini od 8.458 km2, te gustoća naseljenosti iznosi 21 stanovnik na km2.
Suržik
Zajedničko porijeklo i relativno nedavno razdvajanje ruskog i ukrajinskog jezika otežava utvrđivanje stepena miješanja u narodnim govorima ove vrste. Suržik se često koristi u humorističke svrhe. Na primjer, kratki književni komadi koje je napisao Les Podervjanski.
Kotar Kronoberg
Privreda
Najrazvijeniji grad kotara Kronoberg je Växjö. Ostali dijelovi kotara su već slabije razvijeni, kao posljedica visoke stope nezaposlenosti i smanjenja broja stanovnika. Šumska industrija je oduvijek bila jedna od najvažnijih privrednih grana kotara, što i nije čudno, jer 72% površine kotara je pokriveno šumama, dok preostalih 28% čine jezera (25%) i naselja (3%). Međutim, početkom januara 2005. šumsku industriju je teško pogodio orkan Gudrun. Noći između 7. i 8. januara orkan je porušio i oštetio 160.000 hektara šume, što je otprilike 300.000 nogometnih stadiona.
Suržik
Trasjanka je sličan fenomen u Bjelorusiji.
Kotar Kronoberg
Saobraćaj
Kronoberg je važan tranzitni kotar, jer se u kotaru ukrštaju autoput E4 i magistralni putevi R23 i R25. Kroz kotar prolaze i dvije važne željezničke pruge: Malmö - Katrineholm i Göteborg - Kalmar/Karlskrona.
Sam Worthington
Samuel Henry John Worthington (rođen 2. augusta 1976.) je australijski glumac. Najpoznatiji je po ulogama kao Jake Sully u filmu Avatar iz 2009. godine, i kao Marcus Wright u filmu Terminator Salvation. Također je glumio Perzeja u remejku Clash of the Titans iz 2010. godine.
Rani život
Worthington je rođen u Godalmingu, Surrey, Engleska, dok se u Perth, Zapadna Australija preselio tokom djetinjstva. Odrastao je u Warnbrou, predgrađu Rockinghama. Njegov otac, Ronald, bio je zaposlenik u elektrani, dok je njegova majka, domaćica, odgajala njega i njegovu sestru. Studirao je John Curtin College of the Arts (John Curtin koledž umjetnosti), kojeg je napustio sa 17 godine, te je radio građavinske, kao i ostale nestručne poslove, da bi se na kraju preselio u Sydney. Imao je devetnaest godine i radio je kao zidar kada se prijavio na audiciju za Nacionalni institut dramskih umjestnosti (NIDA), gdje je bio primljen, uz dobijenu stupendiju.
Karijera
Nakon diplomiranja na NIDA-i 1998. godine, Worthington je nastupio u produkciji Hareovog komada The Judas Kiss za Company B u pozorištu Belvoir St.
Privatni život
Kada je imao oko tridestet godina, prodao je svu svoju imovinu i završio je sa oko 2000 dolara u svom džepu. Tada je od tog novca kupio automobil u kojem je živio određeno vrijeme. Nakon što je uspješno prošao audiciju i dobio ulogu u filmu Avatar, našao je i prikladno mjesto za život.
Međunarodni pokret Crveni krst i Crveni polumjesec
mini|250px|Simbol Crvenog krsta i Crvenog polumjeseca Međunarodni pokret Crveni krst i Crveni polumjesec je međunarodni humanitarni pokret sa oko 97 miliona volontera širom svijeta koji štite ljudski život i zdravlje, osiguravaju da se poštuje ljudsko biće i sprečavaju ljudsku patnju, a sve bez diskriminacije bazirane na nacionalnosti, rasi, spolu, vjerskim opredjeljenjima, klasi i političkim mišljenjima.
Pokret Crvenog krsta i Crvenog polumjeseca obuhvata sve organizacije povezane sa crvenim krstom:
Historija
Međunarodni komitet crvenog krsta (ICRC) je privatna humanitarna institucija utemeljena 1863. u Ženevi, Švicarska. Osnivači su Henry Dunant i Gustave Moynier. Njegov 25-člani komitet ima jedinstveni autoritet na temelju međunarodnog humanitarnog prava da štiti život i dostojanstvo žrtava međunarodnih i internih oružanih sukoba. ICRC je nagrađen Nobelovom nagradom za mir u tri slučaja (1917., 1944. i 1963).
Prvo društvo Crvenog krsta na Balkanu osnovano je 1875. godine u Crnoj Gori, kao dvadeset drugo po redu u svijetu.
490. p. n. e.
Godina '''490. p. n. e.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U Rimskom Carstvu bila je poznata kao Godina konzulstva Kamerina i Flava (ili, rjeđe, godina 264. Ab urbe condita). Oznaka 490. p. n. e. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Bitka kod Maratona
Górnik Zabrze
Górnik Zabrze je poljski nogometni klub iz Zabrza.
491. p. n. e.
Godina '''491. p. n. e.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U Rimskom Carstvu bila je poznata kao Godina konzulstva Augurina i Atratina (ili, rjeđe, godina 263. Ab urbe condita). Oznaka 491. p. n. e. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Darije I, ilustracija na grčkoj vazni.
Dragalić
Dragalić je naseljeno mjesto i općina u Hrvatskoj, u Brodsko-posavskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Nova Gradiška.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Dragalić je imala 1.361 stanovnika, od čega u samom Dragaliću 559.
Općina Dragalić
Napomena: Nastala iz stare općine Nova Gradiška.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Dragalić je imalo 655 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Sandžak (čvor)
osmanski turski: ‏سنجاق‎ Sancak, „zastava, barjak“
Samobor na Drini
Samobor, tvrđava na Drini srednjovjekovna je tvrđava na području općine Novo Goražde, Bosna i Hercegovina. Slično kao i za Samobor kod Gacka i za ovaj Samobor narodna predaja kaže da njegovo ime potječe od jednog (usamljenog) bora koji je stršio na litici.
Lokacija
Samobor je smješten na litici, na jednom od obronaka Borovske planine, nad kanjonom rijeke Janjine u blizini njenog ušća u rijeku Drinu.
Historija
Stari grad Samobor u župi Pribud bio je jedan od omiljenijih rezidencijalnih gradova vlastelinskog roda Kosače. Spominje se u dubrovačkim dokumentima 1423 i 1435. Samobor je bio i jedan od glavnih gradova hercega Stjepana Vukčića Kosače. Spominje se i u poveljama aragonsko-napuljskog kralja Alfonsa  1444. i 1454. godine, kojom potvrđuje Stjepanu Vukčiću Kosači poimenice njegove posjede.
Po uspostavljanju nahija, postaje središte nahije Pribud ili Samobor, koja se spomonje sve do 18. vijeka. U sudsko-administrativnom pogledu, ovaj vilajet je bio podijeljen na dva kadiluka: Drina i Blagaj. Nahija Samobor je pripala kadiluku Drina, koji je obuhvatao područje Gornjeg Podrinja, sa sjedištem u Foči. Između 1572. i 1582. izdvojilo se Čajniče iz nahije Samobor ili Pribud i fočanskog kadiluka. Osnovan je čajnički kadiluk u kome se spominju nahije Samobor, Pribud, Međurječje i Duboštica. Čajnički kadiluk se, 1667. godine izdvojio iz hercegovačkog i pripojen je bosanskom sandžaku. Početkom tog vijeka kadiluk Čajniče se opet nalazi u Hercegovačkom sandžaku.
Od zauzeća do 1832. godine, kada je utvrđenje napušteno, osmanlije su u njemu držali stalnu posadu na čelu sa dizdarom. U gradu su oko 1800.g. bila tri roda vojske: 20 mustahfiza (čuvari tvrđave, timarnici), 18 džebedžija (oružari) i nepoznat broj tobdžija.
Jedan očuvani top koji se čuva u Zemaljskom muzeju Bosne i Hercegovine u Sarajevu je sa tvrđave u Samoboru.
Opis
Stari grad Samobor zauzima površinu veću od jednog hektara pa spada u veće tvrđave u Bosni i Hercegovini. Na pojedinim tačkama grad je širok od 350 do 400 m. Reljef na kome je sagrađeno utvrđenje je kos i stjenovit, sa uskim prolazima i manjim platoima. Takvoj konfiguraciji terena je prilagođen vrlo razuđen oblik ovog utvrđenog grada. Južni, sjeverni i istočni dio utvrđenja bio je samo djelimično opasan jer su litice bile dovoljna i efikasna zaštita. Tvrđava se sastoji iz više utvrđenih cjelina sa kulama. U srednjem dijelu su ostaci, najprije crkve, a zatim džamije i cisterne. Na ovom dijelu utvrđenja od ulaza u centralni i gornji dio grada do iznad džamije uz put isklesane su u živoj stijeni 4 stolice. Zidovi utvrđenja i objekata unutar njega uglavnom su dosta ruševni. Najbolje je očuvana glavna kula, ali i na njenim zidovima ima napuklina. Od mnogih neidentifikovanih objekata unutar bedema viri poneki razrušeni zid. Stari grad Samobor je nacionalni spomenik.