cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sveti Petronije (Michelangelo)
Opis
Sveti Petronije, biskup i zaštitnik Bologne, urađen je u mramoru koji je već ranije skicirao Niccolò dell'Arca. Figura s obje ruke pridržava prikaz vlastitog grada, u okviru čijih zidina su tornjevi Garisenda i Asineli.
Draperija, oživljena pokretnom draperijom i izbrazdana dubokim talasima koji izmjenjuju područja svjetlosti s mrljama sjene, otkriva utjecaj Jacopo della Quercia u kombinaciji s onom Ferrara slikarstva. Lik, uhvaćen u činu uzimanja koraka, pokazuje osjećaj dinamične napetosti i energije sa svojim sporim i veličanstvenim hodom. Ova suzdržana sila se ističe, u poređenju sa drugim statuama, balansirana i delikatna, koju je napravio Niccolò dell' Arca.
CCL14
Hemokinski (C-C motivni) ligand 14 (CCL14) jest mali citokin koji pripada porodici CC hemokini. Također je poznat kao HCC-1. Proizvodi se kao proteinski prekursor koji se prerađuje da bi se stvorio zreli aktivni protein, koji sadrži 74 aminokiseline i koji je po aminokiselinskom sastavu identičan sa CCL3 i CCL4. Ovaj hemokin se eksprimira u različitim tkivima, uključujući slezenu, koštanu srž, jetru, mišiće i crijeva. CCL14 aktivira monocite, ali ne inducira njihove hemotaksije. Ljudski CCL14 nalazi se na hromosomu 17 unutar skupa drugih hemokina koji pripadaju porodici CC.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je  93 aminokiseline, a molekulska težina   678 Da.
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
EPC2
Pojačavač polikomb homologa 2 (Drosophila)  jest protein koji je kod ljudi   kodiran genom EPC2 sa  hromosoma 2.
Amiokiselininska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 807 aminokiselina, a molekulska težina 91.095 Da.
Hemokinski receptor
Hemokinski receptori su citokinski receptori na površini pojedinih ćelija, koji komuniciraju sa tipom citokina koji se naziva hemokin. Kod sisara je poznato je 19 distinktno različitih hemokinskih receptora. Svaki od njih ima po sedam transmembransku (7TM) strukturu i spregnut je sa G-proteinom za prenos signala unutar ćelije, što ih čini članovima porodice G-protein spregnutih receptora.
Strukturna obilježja
Hemokinski receptori su G-protein spregnuti receptori koji sadrže sedam transmembranskih domena. Prvenstveno su nađeni na površini leukocita. Do sad je opisano 19 različitih hemokinskih receptora. Oni imaju zajedničke strukturne osobine. Sadrže oko 350 aminokiselina koje se dijele u kratki i kiseli N-terminalni kraj, sedam heliksnih transmembranskih domena sa po tri unutsarćelijske i vanćelijske  hidrofilne petlje, te unutarćelijskim C-krajem koji sadrži ostatke serina i treonina, kao mjesta za fosforilaciju tokom regulacije receptora. Prve dvije vanćelijske petlje hemokinskih receptora povezane su disulfidnim mostom između dva konzervirana ostatka cisteina. N-kraj hemokinskog receptora se veže za hemokine i važan je za ligandsku specifičnost. G-proteini se sprežu sa C-krajem, koji je važan za receptorski prenos signala nakon vezivanja liganda. Iako hemokinski receptori imaju znatan zajednički aminokiselinski identitet, oni tipično vežu ograničen broj liganda.
Dvorište (čvor)
Bosna i Hercegovina:
Hrvatska:
Makedonija:
Srbija:
Gornji Ranković
Gornji Ranković je naseljeno mjesto u općini Teslić, Bosna i Hercegovina.
Mrežničko Dvorište
Mrežničko Dvorište je naseljeno mjesto u sastavu grada Duge Rese, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Duga Resa.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Mrežničko Dvorište je imalo 67 stanovnika.
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Dvorišće, a od 1910. do 1991. pod imenom Mrežničko Dvorišće.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Mrežničko Dvorište je imalo 81 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Podgora (Dobrepolje)
mini|280px|Podgora, rimokatolička crkva "Sv. Miklavž" Podgora je naseljeno mjesto u sastavu općine Dobrepolje, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Podgora je imala 123 stanovnika.
Napomena: ''U 2012. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Kompolje i Podgora.''
Ergela međimurskog konja, Žabnik
Položaj ergele je na prostranom prirodnom nizijskom pašnjaku zvanom Žabnička gmajna, koji je u vlasništvu općine Sveti Martin na Muri, a smješten je između naselja Žabnik i Vrhovljan, te glavnog toka rijeke Mure. Pašnjak je djelimično okružen i prošaran šumskom vegetacijom, koja omogućava stvaranje hladovine za konje za vrijeme ljetnih vrućina, a u blizini se nalaze riječni rukavci. Sama ergela ima površinu 8 hektara. Na njoj je izgrađena drvena ždrebarnica s boksevima za konje. U sklopu cijelog kompleksa nalazi se i bunar za pojenje konja, te spremište hrane.
Ljubljanica (Martinska Ves)
Ljubljanica je naseljeno mjesto u sastavu općine Martinska Ves, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Sisak.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ljubljanica je imala 31 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ljubljanica je imalo 46 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Ženska odbojkaška reprezentacija Bosne i Hercegovine
Ženska odbojkaška reprezentacija Bosne i Hercegovine predstavlja nacionalni tim Bosne i Hercegovine u odbojci.
Na Evropskom prvenstvu debitovala je 2021. kada je takmičenje završila u grupnoj fazi.
Trenutni sastav
Sastav za EP 2021.
Svjetsko ekipno šahovsko prvenstvo
180px|mini|desno|[[Vasilij Ivančuk, ukrajinski velemajstor i najuspješniji šahista u pojedniačnoj konkurenciji na Svjetskom ekipnom šahovskom prvenstvu]] 180px|mini|desno|[[Valentina Gunina, ruska velemajstorica i najuspješnijija šahistkinja u pojedniačnoj konkurenciji na Svjetskom ekipnom šahovskom prvenstvu]] Svjetsko ekipno šahovsko prvenstvo je pored Šahovske olimpijade, najznačajnije međunarodno šahovsko takmičenje u organizaciji FIDE. Takmičenja se organiziraju od 1985. godine, a na prvom prvenstvu održanom u švicarskom Luzernu, nastupilo je deset ekipa u muškoj konkurenciji. Tek 2007. godine odigrano je prvo prvenstvo u ženskoj konkurenciji u ruskom Jekaterinburgu. Trenutni pobjednici (stanje 2017) je selekcija Kine u muškoj konkurenciji i Rusija u ženskoj konkurenciji.
Historija
Turnir je zamišljen kao najviši stupanj šahovskog takmičenja. Kvalifikovani šahovski savezi su pobjednici aktuelnog Evropskog prvenstva, Prvenstva Azije, pobjednik Panameričkog prvenstva, zatim je pravo nastupa imao ujedinjeni Afrički tim, koji je na kasnijim prvenstvima naslijedio pobjednik Afričkog prvenstva, te timovi koji su osvojili drugo do šesto mjesto na zadnjoj Šahovskoj olimpijadi. U slučaju da bi jedan tim imao dvostruko pravo nastupa, zamjenjivao bi ga šahovski savez, koji je bio slijedeći po plasmanu na Šahovskoj olimpijadi. Domaćin i organizator prvenstva imao je pravo nastupa. Prva četiri prvenstva održana su u švicarskom Luzernu, a broj saveza je od prvog prvenstva 1985. ograničen na 10. Na prvom turniru igralo se na šest ploča, a od drugog prvenstva 1987. broj ploča je smanjen na četiri. Turniri su u početku igrani svake četiri godine, sa jednim izuzetkom od pet godina, a od 8-og prvenstva 2011. igra se svake dvije godine. Turnir u ženskoj konkurenciji igra se od 2007. godine, kada je u ruskom Jekaterinburgu, nastupilo deset saveza, koji su igrali na četiri table. Ženska su prvenstva igrana u intervalu od dvije godine, te se modus turnira nije mijenjao.
Gornji Ružević
Gornji Ružević je naseljeno mjesto u općini Teslić, Bosna i Hercegovina.
Svjetsko ekipno šahovsko prvenstvo
Format takmičenja
Format takmičenja se u muškoj konkurenciji od prvog prvenstva nije promijenio. Turnir se igrao po Bergerovom sistemu, gdje svaki tim igra protiv svakog, a jedina promjena je bila broj tabli, koji je sa šest, nakon prvog turnira smanjen na četiri. Svaki je tim imao pravo na jednog rezervnog igrača. Pravilo je da na turniru učestvuje deset šahovskih saveza, ali je na dva prvenstva (SP 2001. i SP 2005.) zbog odustajanja nekoliko timova, nastupilo samo devet saveza, a na SP 2005. je kao deveti tim, nastupila ženska selekcija Kine, koja je na 35. šahovskoj olimpijadi na Bledu u Sloveniji 2002. godine osvojila zlatnu medalju. Na prvih šest prvenstava (od SP 1985.-SP 2005.) plasman se odlučivao po broju osvojenih bodova na ploči, a od SP 2010. bodovi su se računali tako da bi se za pobjedu tima dobijala dva boda, za nerješen rezultat jedan bod, a za poraz se ne bi dobijali bodovi. U slučaju istog broja timskim bodova, odlučivali bi osvojeni bodovi po pločama, a ako bi i taj broj bio jednak, odlučivao bi međusobni susret, a kao slijedeći parametar jedan od šahovskih kriterija.
Ženski su se turniri takođe igrali po Bergerovom sistemu, a svaki je tim imao pravo na jednu rezervnu igračicu. Bodovanje na ženskim prvenstvima je od prvog SP 2007. uvijek na timskom principu bodovanja.
Pobjednici
Na turnirima se dodjeljuju timske i pojedinačne medalje. Najuspješniji šahovski savez u muškoj konkurenciji je Rusija sa četiri zlatne, dvije srebrne i jednom bronzanom medaljom. U ženskoj konkurenciji, najbolji tim je selekcija Kine sa šest osvojenih medalja i to tri zlatne, dvije srebrne i jednom bronzanom medaljom. Šahista sa najviše osvojenih medalja u pojedinačnoj konkurenciji je sovjetski i ukrajinski velemajstor Vasilij Ivančuk, koji je nastupio na osam turnira i osvojio 3 zlatne, 2 srebrne i jednu bronzanu medalju. Na ženskim turnirima najuspješnija šahistkinja u pojedinačnoj konkurenciji, je Ruskinja Valentina Gunina sa 3 zlatne, 1 srebrnom i 3 bronzane medalje.
Muškarci
!#!!Grad domaćin!!Država!!Godina!!I!!II!!III!!Broj tabli!!Broj timova!!Broj igrača!!Broj partija ! 1. ! 2. ! 3. ! 4. ! 5. ! 6. ! 7. ! 8. ! 9. ! 10. ! 11.
Žene
!#!!Grad domaćin!!Država!!Godina!!I!!II!!III!!Broj tabli!!Broj timova!!Broj igrača!!Broj partija''' ! 1. ! 2. ! 3. ! 4. ! 5. ! 6.
IC 5088
IC 5088 (također poznat kao ESO 530-10 i PGC 66219) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 524 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Jarac. Najveći prečnik je 1,20 (183 hiljade sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (168 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Herbert Alonzo Howe 19. oktobra 1897. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IFOR
mini|desno|300px|Ruske snage u Bosni mini|desno|300px| Tenk [[Challenger 1 britanske armije (1st The Queen's Dragoon Guards) sa IFOR-ovim oznakama ulazi na brod]] mini|desno|300px|Ruske i američke trupe u združenoj patroli oko [[Zvornika, 29. februara 1996, u podršci Operation Joint Endeavor.]]
Snage za implementaciju, (skr. IFOR) bile su, NATOom predvođene, multinacionalne vojne snage za provedbu mira u Bosni i Hercegovini, sa mandatom od jedne godine. Bile su aktivne od 20. decembra 1995. do 20. decembra 1996, pod kodnim imenom Operacija Joint Endeavour.
Pregled
NATO je bio odgovoran za realizaciju Dejtonskog mirovnog sporazuma. Dejtonski mirovni sporazum je usvojen 22. novembra 1995. godine, uz učešće predsjednika BiH (Alije Izetbegovića), Hrvatske (Franje Tuđmana) i Srbije (Slobodana Miloševića), koji je ujedno i zastupao Republikue Srpsku. Stvarno potpisivanje se dogodilo u Parizu, 14. decembra 1995. Mirovni sporazum sadrži Opći okvirni sporazum i jedanaest aneksnih priloga sa kartama. Imao je tri glavna cilja: IFOR je zamijenio mirovne snage UN-a UNPROFOR-a, koje su prvobitno stigle 1992. godine, a prijenos ovlasti se raspravljalo u Rezoluciji Vijeća sigurnosti 1031. Gotovo 60.000 vojnika NATO-a, osim onih iz ne-NATO zemalja su bili raspoređeni u Bosni i Hercegovini. Operacija Decisive Endeavor (SACEUR OPLAN 40105), u nedelju 6. decembra 1995. godine, bila je pomoćna komponenta zajedničkog poduhvata.
Dejtonski sporazum je rezultat dugog niza događaja. Naime, neuspjeh EU-mirovnih planova, a tokom hrvatske Operacije Oluja u augustu 1995. i iza nje, bosanskih Srbi su počinili užasne zločine, posebno u genocidu u Srebrenici i zarobljavanju vojnika UNPROFOR-ovih mirovnih snaga, kao „živog štita protiv NATO-ove operavije Decisive Endeavor'' (SACEUR OPLAN 40105), koja je počela 6. decembra 1995, kao subkomponenta Joint Endeavor.
Admiral Leighton W. Smith (zapovjednik savezničkih snaga Južna Europa (CINCSOUTH) je djelovao kao Zajednički komandant snaga za operacije (također poznat kao zapovjednik IFOR-a (COMIFOR). On je komandovao operacijom iz štabova u Zagrebu, a kasnije, od marta 1996. godine iz rezidencije u Sarajevu. General-pukovnik Michael Walker, zapovjednik savezničkog Korpusa za brzu reakciju (ARRC) djelovao je kao zapovjednik za operacije kopnenih komponenti, komandujući iz HQ ARRC, koji je na početku bio u Kiseljaku, a od kraja januara 1996. u HQ ARRC, Ilidža. Ovo je bilo prvo raspoređivanje NATO-vih trupa van zemalja članica alijanse. Operacija kopnene komponente bio je poznat kao Operacija Firm Endeavour.
Na svom vrhuncu, IFOR ima uključene trupe iz 32 zemlje, a brojao je nekih 54.000 vojnika u zemlji (Bosna i Hercegovina) i oko 80.000 vojnika uključenih u ukupnom broju (uz podršku i rezervne trupe u Hrvatskoj, Mađarskoj, Njemačkoj, i Italiji, kao i na brodovima u Jadranskom moru). U početnim fazama akcija, glavnina početnog sastava IFOR-a sastojala od jedinica koje su bile dio UNPROFOR-a, ali je ostala na mjestu i jednostavno zamijenila oznake Ujedinjenih nacija sa IFOR oznakama.
Članice NATO-a koje su doprinijele snagama IFOR-a bile su: Belgija, Danska, Francuska, Italija, Kanada, Luksemburg, Holandija, Norveška, Njemačka, Portugal, Španija, Turska, Sjedinjene Američke Države i Velika Britanija.
Osim nacija NATO saveza, u IFOR-u su učestvovale i snage sljedećih zemalja: Australija, Austrija, Bangladeš, Češka, Egipat, Estonija, Finska, Latvija, Litvanija, Mađarska, Malezija, Novi Zeland, Pakistan, Poljska, Rumunija, Slovačka, Švedska, Ruska Federacija i Ukrajina.
Struktura i operativni sektori
Zadatke Kopnene komponente su izvršila tri multinacionalne divizije.
Dana 21. decembra 1996. godine zadatak IFOR-a je preuzeo SFOR. Nakon toga, 2004, umjesto njega je došao evropski EUFOR (Althea snage). Nakon početka podrške mirovnoj miossiji u bivšoj Jugoslaviji, NATO je počeo dodjeljivati medalje za određene usluga, pa su prvu nagradu NATO-a dobile IFOR-ove trupe.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Lovreć)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Općina Lovreć je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 105,25 km2 imala 1.699 stanovnika, što predstavlja 0,37% od ukupnog broja stanovnika Splitsko-dalmatinske županije, odnosno 0,04% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Lovreću je 16 stanovnika/km2.
Podgorica (Dobrepolje)
mini|280px|Podgorica, rimokatolička crkva "Rožnovenska Mati Božja" Podgorica je naseljeno mjesto u sastavu općine Dobrepolje, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Grosuplje.
SOS-kutija
SOS-kutija je regija u promotoru različitih gena za koje se LexA represor veže da potisne transkripciju proteina indukovanih SOS-om. Ovo se dešava u odsustvu oštećenja DNK. U prisustvu oštećenja DNK, vezivanje LexA je inaktivirano RecA aktivatorom. SOS kutije se razlikuju po DNK sekvencama i afinitetu vezivanja prema LexA od organizma do organizma. Nadalje, SOS kutije mogu biti prisutne na dvostruki način, što ukazuje da više od jedne SOS kutije može biti unutar istog promotora.
Primjeri
Za objašnjenje ne-GATC nukleotidnih slova, pogledajte Nomenklatura nukleinskih kiselina.
Svjetsko prvenstvo u atletici 2005 – bacanje kugle (žene)
Takmičenje u bacanju kugle za žene na Svjetskom prvenstvu u atletici 2005. održano je 12. i 13. augusta na Olimpijskom stadionu u Helsinkiju.
Rekordi
Aktualni rekordi u bacanju kugle prije početka takmičenja prikazani su u tabeli.
Tonkinski zaliv
mini|300px|Položaj zaliva Tonkin unutar [[Južno kinesko more|Južnokineskog mora]] Zaliv Tonkin (vijetnamski: Vịnh Bắc Bo, pojednostavljeni kineski: 北部 湾; tradicionalni kineski: 北部 灣) predstavlja sjeverni krak Južnokineskog mora a nalazi se između obala sjevernog dijela Vijetnama i južne Kine.
Svjetsko prvenstvo u atletici 2005 – bacanje kugle (žene)
Finale
Zlatnu medalju osvojila je Ostapčuk, ali kad su njeni uzorci za doping-test ponovo testirani 2013, pokazali su se pozitivnima.
Tonkinski zaliv
Zaliv je omeđen na zapadu sjevernom obalom Vijetnama, kineskom pokrajinom Guangxi na sjeveru, kineskim poluostvom Leizhou i ostrvom Hainan na istoku.
Svjetsko prvenstvo u atletici 2005 – bacanje kugle (žene)
Finale
Nakon revizije zlato je dodijeljeno Rjabinkinoj, a srebro Vili. Bronzu je dobila Kleinert – koja je prvobitno bila peta – budući da su svi rezultati četvrtoplasirane Kriveljove postignuti u periodu od 18. augusta 2004. do 17. augusta 2006. poništeni u odvojenom slučaju dopinga.
Tonkinski zaliv
Incident u zalivu
2. augusta 1964. godine, američki predsjednik Lyndon B. Johnson je potvrdio da su vojne snage Sjevernog Vijetnama u dva navrata napale američke razarače koji su se nalazili u zalivu Tonkin. Ovaj događaj, danas poznat kao incident u zalivu Tonkin, doveo je do izglasavanja rezolucije o zalivu Tonkin 7. augusta 1964. godine, koja je na kraju dovela do otvorenog sukoba između Sjevernog Vijetnama i SAD-a. Poslije toga, rat je eskalirao u Vijetnamski rat u Južnom Vijetnamu koji je započeo slijetanjem američkih borbenih trupa u Da Nang 1965. godine.
Trg Republike (Beograd)
Trg Republike je centralni gradski trg u Beogradu, Srbija. Nalazi se u općini Stari Grad i obuhvata prostor između "Gradske kafane", kina "Jadran", Narodnog pozorišta i Doma Vojske Srbije. Ranije se zvao Pozorišni trg.
Historija
Sadašnji trg formiran je poslije rušenja Stambol-kapije (1866) i podizanja zgrade Narodnog pozorišta (1869). Stambol-kapija, koju su sagradili Austrijanci početkom 18. vijeka, nalazila se između (tada još neizgrađenih) spomenika knezu Mihailu i Narodnog pozorišta. To je bila najveća kapija u vrijeme dok je grad bio opasan šancem. Kroz nju je vodio put za Carigrad (Istanbul), po kome je i dobila ovaj naziv.
Poslije uspostavljanja srpske vlasti i rušenja Stambol-kapije, prostor današnjeg Trga Republike dugo je ostao neizgrađen. Kada je decembra 1882. podignut spomenik knezu Mihailu, počelo je postepeno urbano formiranje ovog trga. Na mjestu današnjeg Narodnog muzeja bila je podignuta dugačka prizemna zgrada u kojoj se, između ostalog, nalazila kafana „Dardaneli“. Zgrada je srušena da bi se na njenom mjestu 1903. podigla Uprava fondova (sadašnja zgrada Narodnog muzeja).
Na prostoru današnjeg Doma štampe, sve do Drugog svjetskog rata, stajale su stare prizemne i jednospratne zgrade sa trgovačkim radnjama. Većina ovih zgrada porušena je prilikom njemačkog bombardovanja 6. aprila 1941. godine. Poslije Drugog svjetskog rata uklonjene su tramvajske šine i premješten skver na kojem su kratko vrijeme poslije oslobođenja bili grobnica i spomenik borcima Crvene armije palim u borbi za oslobođenje Beograda 1944.
Podgorica pri Podtaboru
Podgorica pri Podtaboru je naseljeno mjesto u sastavu općine Grosuplje, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Podgorica pri Podtaboru je imala 46 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Podgorica.''
EPB41L5
Bend 4-liki protein 5 eritrocitne membrane jest protein koji je kod ljudi  kodiran genom EPB41L5 sa  hromosoma 2.
Melika Salihbeg Bosnawi
Melika Salihbeg Bosnawi (rođena Salihbegović, Sarajevo, 10. januara 1945, - Sarajevo, 18. augusta 2017.) je bosanskohercegovačka književnica i intelektualka. .
Biografija
Osnovnu školu i Prvu Klasičnu gimnaziju završava u rodnom gradu, a na Univerzitetu u Zagrebu studira na Fakultetu političkih nauka, jedno vrijeme paralelno prateći studij Filozofije i Komparativne književnosti (u kojem dodatnom formalnom studijskom angažmanu je prekida velika povreda - ozbiljan prijelom kičme, i dugotrajno liječenje). Post-diplomski studij iz Suvremene filozofije, koji upisuje na Filozofskom fakultetu u Sarajevu, nastavlja slobodnim istraživanjem, kao stipendista Francuske vlade, na fakultetima Université Paris-X, Nanterre i Collège de France, Quartier Latin, Paris. Jednogodišnju stipendiju posvećuje radu na magistarskoj tezi pod naslovom "Ontologija moderne umjetnosti", kao i upoznavanju sa fascinantnim djelom Gastona Bechelarda. .
Sarajevski proces
U martu 1983. biva uhapšena u montiranom sarajevskom procesu - grupi muslimanskih intelektualaca 1983. godine. Melika kao zatvorenik komunističkog političkog režima nije amnestirana a na uvjetnu slobodu je puštena nakon 73 dana štrajka glađu. Njena politička sudbina obilježava i sudbinu njenih članova porodice, hapšenjem njenog tada maloljetnog sina Amira Kneževića (sin iz braka sa nekadašnjim ministrom informacija RBiH, Ivanom Ivom Kneževićem), i njenog brata, Jakuba Salihbegovića, koji umire kao šehid u Ratu u Bosni i Hercegovini. Dva puta se našla na spisku i u publikacijama Amnesty International-a kao "prisoner of conscience" / "zatvorenik savjesti"; bila zaštićena, za vrijeme boravka u Londonu, od strane Medical Foundation for the Care of Victims of Torture; i uvrštena u tadašnje akcije međunarodne književničke organizacije PEN.
N-Acetilaspartilglutamatna kiselina
N-Acetilaspartilglutamat kiselinana (N-acetilaspartilglutamat ili NAAG) je peptidni neurotransmiter i treći najzastupljeniji neurotransmiter u nervnom sistemu sisara. NAAG se sastoji od N-acetilaspartinske (NAA) i glutaminske kiseline povezane peptidnom vezom.
NAAG su otkrili Curatola et al., 1965., kao peptid specifičan za nervni sistem, ali u početku zanemaren je kao neurotransmiter i nije detaljno proučavan. Međutim, on ispunjava kriterije za neurotransmitere, uključujući koncentriranje u neuronimau, upakovan u sinapsne vezikule, oslobođen na kalcij-zavisan način i hidroliziran enzimskom aktivnošću u sinapsnom prostoru.
NAAG aktivira specifični receptor, metabotropni receptor glutamata tipa 3. Sintetizira se enzimski iz svoja dva prekursora, a katabolizira ga NAAG-peptidaza u sinapsi. Inhibicija ovih enzima ima potencijalno važne terapijske efekte na životinjskim modelima nekoliko neuroloških stanja i poremećaja.
Pod međunarodnim nazivom INN spagluminska kiselina, NAAG se koristi kao antialergijski lijek u kapima za oči i preparatima za nos.
Historija
Nakon otkrića 1965. godine, NAAG je iz više razloga bio zanemaren kao neurotransmiter. Prvo, neuropeptidi nisu smatrani neurotransmiterima mnogo godina kasnije. Drugo, činilo se da ne utiče direktno na membranski potencijal, pa je klasificirana kao metabolički posrednik. Važnost peptida u mozgu postala je jasnija otkrićem endogenih opioida. Iako je sposobnost NAAG-a da u interakciji s NMDA receptorima na način relevantan za fiziologiju kontroverzna, smatra se da je njegov primarni receptor mGluR3. Njegova interakcija s mGluR3 uzrokuje aktiviranje G-proteina koji smanjuju koncentraciju drugih glasnika cAMP i cGMP i u nervnim  ćelijama i u gliji. Ovo može dovesti do nekoliko promjena u ćelijskoj aktivnosti, uključujući regulaciju ekspresije gena, redukciju otpuštanja transmitera i inhibiciju dugotrajne potencijacije. Međutim, dovedena je u pitanje stimulacija mGluR3 putem NAAG-a, pronalazeći relevantnu kontaminaciju glutamatom u komercijalno dostupnoj NAAG.
Prema jednoj publikaciji, NAAG se može razlikovati od NAA in vivo MR spektroskopijom na tri tesle.
Biosinteza
Aktivnost NAAG-sintetaza posreduje biosintezu NAAG iz glutamata i NAA, ali malo se zna o mehanizmu ili regulaciji ovog enzima, a nije izolirana nikakva aktivnost NAAG-sintetaze u preparatima bez ćelija. Budući da se drugi neuropeptidi i gotovo svi peteidi kičmenjaka sintetiziraju posttranslacijskom obradom, aktivnost NAAG sintaze relativno je jedinstvena. Kao i kod NAA, sinteza NAAG je primarno ograničena na neurone, iako ćelije glije također sadrže i sintetiziraju ovaj peptid. Čini se da sinteza NAAG in vitro regulira dostupnost prekursora, NAA. Pored toga, pokazalo se da je tokom diferencijacije neuroblastomskih ćelija pokazano da će protein kinaza A (PKA) aktivator povećati količinu NAAG, dok će aktivator protein kinaza C (PKC) smanjiti njegovu koncentraciju. Ovo otkriće sugerira da PKA i PKC imaju suprotstavljene regulatorne efekte na enzim sintezaze NAAG.
Katabolizam
NAAG se katabolizira putem aktivnosti peptidaze NAAG. Klonirana su dva enzima s NAAG peptidaznom aktivnošću, glutamat karboksipeptidaza II i glutamat karbopeptiptidaza III. Ovi enzimi posreduju hidrolizu NAAG-a do NAA i glutamata. Njihova inhibicija može proizvesti terapijske koristi. Poznate su dvije glavne vrste inhibitora ovog enzima: spojevi koji se odnose na analoge NAAG-a na bazi 2- (fosfometil) pentandiojske kiseline (2-PMPA) i ureje, uključujući ZJ43, ZJ17 i ZJ11. U modelima pacova, ZJ43 i 2-PMPA smanjuju percepciju upalne i neuropatske boli kada se primjenjuju sistemski, intracerebralno ili lokalno, sugerirajući da NAAG modulira neurotrasmisiju u krugovima boli putem mGlu3 receptora. Inhibicija hidrolize NAAG povećava koncentraciju NAAG u sinapsnom prostoru analognom efektima SSRI-a na povećanje koncentracije serotonina. Ovaj povišeni NAAG daje veću aktivaciju presinapsnih mGluR3 receptora, koji smanjuju oslobađanje predajnika (glutamata) u signalnim putevima boli kičmene moždine i mozga. U slučaju traumatske ozljede mozga, ubrizgavanje NAAG inhibitora peptidaze i smanjuje neurone i smrt astrocita u [hipokampus]]u, najbližem mjestu ozljede. U mišjem modelu amiotrofne lateralne skleroze (ALS), hronična inhibicija aktivnosti NAAG peptidaze odgodila je pojavu simptoma ALS i usporila napredak smrti neurona. Za modeliranje shizofrenije životinjama je ubrizgan fenciklidin (PCP) i, nakon toga, pokazali su simptome poremećaja, kao što su socijalno povlačenje i motorne reakcije. Nakon ubrizgavanja ZJ43, takva ponašanja su smanjena, što sugerira da porast NAAG-a u sinapsi i njena naknadna aktivacija mGluR3 receptora ima potencijal koterapije za shizofreniju. U ovim slučajevima, inhibicija peAG-peptida NAAG smanjuje štetne efekte kod ovih poremećaja. Buduća istraživanja fokusiraju se na ulogu NAAG u percepciji boli, ozljede mozga i shizofrenije, istovremeno razvijajući inhibitore NAAG peptidaze sa još većom sposobnošću prelaska krvno-moždane barijere.
Spisak svjetskih prvaka u biatlonu
mini|desno|180px|[[Sven Fischer u DKB-Ski-Arena Oberhof 2003.]] mini|desno|180px|[[Vladimir Mihailovič Melanin|Vladimir Melanin, sovjetski biatlonac, trostruki svjetski prvak u pojedinačnoj utrci na poštanskoj marki Rusije]] mini|desno|180px|[[Aleksandar Ivanovič Tihonov|Aleksandar Tihonov, sovjetski biatlonac, trostruki svjetski prvak u pojedinačnoj utrci 2007. godine]] mini|desno|180px|[[Frank Ullrich, biatlonac Demokratske republike Njemačke, dvostruki svjetski prvak u pojedinačnoj utrci]] mini|desno|180px||[[Jakov Fak, slovenski i rvatski biatlonac, svjetski prvak u pojedinačnoj utrci]] Spisak svjetskih prvaka u biatlonu prikazuje sve pobjednike, drugoplasirane i trećeplasirane na Svjetskim prvenstvima u biatlonu, od prvog prvenstva u muškoj konkurenciji 1958, te prvog u ženskoj 1984. godine. Osim toga tabelarno su prikazani osvajači medalja po disciplinama, kao i lista sa svjetskiM prvacima u muškoj i ženskoj konkurenciji. Rezultati štafeta su takođe prikazani, kao i broj osvojenih medalja u ekipnoj konkurenciji po državama.
Takmičenja
mini|desno|180px|[[Uschi Disl bei den Olympischen Winterspielen 2006 in Turin]] U tabelama su prikazani svi rezultati svjetskih prvenstava, koje je organizirala Međunarodna biatonska organizacija kao i njena prethodnica Union Internationale de Pentathlon Moderne (UIPMB).
Štafeta
Na svjetskim prvenstvima od 1958-63. takmičenja u štafetnoj disciplini nisu se održavala, nego su se vremena iz pojedinačnih utrka sabirala, te su medalje dodjeljivane timu, koji bi imao najbolje vrijeme. Tek 1965. godine štafeta je zvanično uvedena kao disciplina u današnjem obliku, prvo kao 3 × 7,5 km, a na sljedećim prvenstvima kao 4 × 7,5 km. Po zvaničnoj statistici IBU-a ovi rezultati su neslužbeni.
Ekipno
mini|desno|180px|[[Magdalena Neuner – jüngste Dreifachweltmeisterin]]
Sprint
Trke se održavaju prvenstvima od Svjetskog prvenstva 1984. godine.
Štafeta
Trke se održavaju prvenstvima od Svjetskog prvenstva 1984. godine.
Ukupno
mini|desno|180px|[[Liv Grete Poirée]]
Napomene
<references group="lower-alpha"/>
Lepenica (župa)
Župa Lepenica nalazila se na teritorija današnjih gradova Fojnice, Kreševa i Kiseljaka, Bosna i Hercegovina. Nije sasvim jasno da li je u Lepeničku župu spadao doslovno čitav sliv rijeke Lepenice, odnosno rijeke Fojnice. Bila je u direktnom posjedu bosanskih banova, kasnije u direktnom posjedu dinastije Kotromanića. Krajem XIV stoljeća stare župe su se raspale na manje distrikte sa centrima u utvrđenim gradovima. Tako je nastala i mala župa Kreševo.
Rudarstvo i trgovina
U istorijskim izvorima prvo se javljaju vijesti u vezi sa eksploatacijom rudnika za vrijeme vladavine kralja Tvrtka I, i to u drugoj polovini XIV stoljeća, Fojnica 1365, a nešto kasnije i Kreševo 1381. godine. Vjerovatno su to bili novootvoreni rudnici, poput Deževica, koje administrativno pripadaju opštini Kreševo. U literaturi se prvi put spominju u dokumentu iz 1403. godine kao jedno od sjedišta bosanskog kralja (Curia regis Bossine). U dubrovačkim izvorima Deževice se često označavaju s riječju “locus“, čime su se uglavnom označavala podgrađa i otvoreni trgovi. Godine 1408. u Deževicama se spominje sud i carina, a 1412. godine i knez (komes) kao starješina trga Deževice („Conte de mercado de Desaviza“). Znatnije grupisanje Dubrovčana, u Kreševu koje je poslije Visokog i Fojnice, bilo treća dubrovačka kolonija po brojnosti, zapaža se od 1434. godine. U samim Deževicama Dubrovčani su osnovali svoju koloniju i u njoj su se osjećali kao kod svoje kuće (che stavamo como in caxa nostra). U literaturi se spominje i postojanje franjevačkog samostana ili rezidencije u Deževicama. U drugoj polovini XV stoljeća glavnim trgovima postaju Kreševo i Fojnica, a Ostružnica, Milodraž, Dusina i Deževice gube taj status.
Na osnovu toponomastičkog materijala i pisanih izvora može se ustanoviti da je Sasa bilo u Srebrenici, Fojnici i Ostružnici,
Bombaški napad u Ankari 2016.
'''Bombaški napad u Ankari 2016. godine''' dogodio se 13. marta 2016. godine, prije podne na pijaci grada Kızılay u Ankari. Izvještaji govore o jednoj bombi koja je eksplodirala, uzrokujući smrt čak 37 osoba, dok je oko 127 ljudi povrijeđeno.
Reakcije
Međunarodno javno mnijenje, Turska vlada, opozicione stranke, osudile su napad na turske oružane snage.
Mahovo
Mahovo je naseljeno mjesto u sastavu općine Martinska Ves, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Sisak.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Mahovo je imalo 269 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Mahovo je imalo 415 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Gornji Teslić
Gornji Teslić je naseljeno mjesto u općini Teslić, Bosna i Hercegovina.
Novo Brdo Mrežničko
Novo Brdo Mrežničko je naseljeno mjesto u sastavu grada Duge Rese, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Duga Resa.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Novo Brdo Mrežničko je imalo 119 stanovnika.
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Novo Brdo.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Novo Brdo Mrežničko je imalo 138 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Opuzen)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Grad Opuzen je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 24,03 km2 imao 3.254 stanovnika, što predstavlja 2,65% od ukupnog broja stanovnika Dubrovačko-neretvanske županije, odnosno 0,08% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Opuzenu je 135 stanovnika/km2.
Romano–Wardov sindrom
Romano–Wardov sindrom najčešći je oblik urođenih sindroma dugog zupca QT (LQTS), genetičkog stanja srca koje utiče na električna svojstva ćelija srčanog mišića. Pogođeni su izloženi riziku od abnormalnih srčanih ritmova koji mogu dovesti do nesvjestica, napadaja ili iznenadne smrti. Romano–Wardov sindrom može se klinički razlikovati od ostalih oblika naslijeđenog LQTS-a, jer utječe samo na električna svojstva srca, dok njegovi drugi oblici mogu uticati i na druge dijelove tijela.
Romano–Wardov sindrom uzrokovan je abnormalnim varijantama u genima odgovornim za proizvodnju određenih protein,a koji se koriste za transport nabijenih čestica (ionski kanala u srcu. Ove abnormalnosti ometaju električne signale koje srčane ćelije koriste za koordinaciju kontrakcije, zbog čega srcu treba duže da se napuni između otkucaja. Stanje se obično dijagnosticira pomoću elektrokardiograma, ali drugi testovi koji se ponekad koriste uključuju Holterovo praćenje, testiranje vježbanjem i genetičko testiranje. Može se liječiti upotrebom lijekova kao što su beta-blokatori, implantabilni kardioverter-defibrilator ili operacija za ometanje simpatičkog nervnog sistema. Procjenjuje se da Romano–Wardov sindrom pogađa 1 na svakih 7.000 ljudi.
Znaci i simptomi
Romano–Wardov sindrom može se razlikovati od ostalih oblika sindroma dugog QT-a jer jedino Romano-Wardovim zahvata srce. Dok su drugi oblici sindroma dugog QT-a povezani sa gluhoćama (Jervell i Lange-Nielsenov sindrom), povremena slabost i poremećaji kostiju (LQT7, Andersen-Tawilovog sindroma) i poremećaj iz autističnog spektra (LQT8, Timothyjev sindrom), ove vansrčane manifestacije nisu vidljive u Romano-Wardovom sindromu.
Uzroci
Romano–Wardov sindrom opisni je izraz za skupinu podtipova sindroma dugog QT, posebno podtipova LQT1-6 i LQT9-16. Nekoliko podtipova Romano-Wardovog sindroma opisano je na osnovu genetičke varijante. Ovi se podtipovi razlikuju u kliničkoj prezentaciji i odgovoru na liječenje. Postoje čvrsti dokazi da su genetićke varijante povezane s tri najčešća podtipa (LQT1, LQT2 i LQT3) zaista uzročnici sindroma. Međutim, postoji neizvjesnost da li neki od ostalih rjeđih podtipova sami po sebi zaista uzrokuju bolesti ili umjesto toga čine pojedince osjetljivijima na produženje QT-a, kao odgovora na druge faktore poput produženje QT-a uzrokovano lijekovima ili niskog nivoa kalija u krvi (hipokalemija).
LQT1
LQT1 je najčešći podtip Romano-Wardovog sindroma, odgovoran za 30 do 35% svih slučajeva. Odgovorni gen, KCNQ1, izoliran je u hromosomu 11, pozicija p15.5 i kodira alfa podjedinicu KvLQT1 kalijevog kanala. Ova podjedinica stupa u interakciju s drugim proteinima (posebno minK beta-podjedinicom) da bi stvorila kanal koji nosi odgođenu struju kalijumskog ispravljača IKs, odgovornu za fazu repolarizacije srčanog akcijskog potencijala.
Varijante u KCNQ1 uzrokuje LQT1 podtip Romano-Wardovog sindroma, kada se naslijedi jedna kopija varijante (heterozigotno, autosomno dominantno nasljeđivanje). Kada se naslijede dvije kopije varijante (homozigotno, autosomno recesivno nasljeđivanje), nađe se teži Jervellov i Lange-Nielsenov sindrom, povezan s izraženijim produženjem QT intervala, urođenom senzorinervnom gluhoćom i većim rizikom od aritmija.
LQT1 povezan je s visokim rizikom od nesvjestica, ali nižim rizikom od iznenadne smrti od LQT2.
LQT1 također može uticati na regulaciju glukoze. Nakon unosa glukoze, osobe s LQT1 proizvode više insulina nego što bi se očekivalo, nakon čega slijedi period insulinske rezistencije. Kada se otpor smanji, ponekad se uoče abnormalno niske razine glukoze u krvi (hipoglikemija).
LQT2
Podtip LQT2 drugi je najčešći oblik Romano-Wardovog sindroma, odgovoran za 25 do 30% svih slučajeva. Ovaj oblik sindroma uzrokovan je varijantama u genu KCNH2 na hromosomu 7. KCNH2 (poznat i kao hERG) kodira kalijev kanal koji nosi brzi unutrašnji ispravljač IKr. Ova struja doprinosi završnoj fazi repolarizacije potencijala srčanog djelovanja, a time i dužini QT intervala.
LQT3
Podtip LQT3 Romano-Wardovog sindroma uzrokovan je varijantama gena SCN5A koji se nalazi na hromosomskoj poziciji 3p21-24. SCN5A kodira alfa-podjedinicu srčanog natrijevog kanala, NaV1,5, odgovornu za natrijevu struju INa, koja depolarizira srčane ćelije na početak akcijskog potencijala. Srčani natrijevi kanali obično se brzo inaktiviraju, ali mutacije uključene u LQT3 usporavaju njihovu inaktivaciju što dovodi do male trajne 'kasne' natrijske struje. Ova kontinuirana unutrašnja struja produžava akcijski potencijal, a time i QT interval.
Veliki broj mutacija okarakteriziran je kao uzrok ili predisponirajući faktor LQT3. Kao regulator proteina SCN5A predložen je kalcij, a njegovi efekti na SCN5A'' mogu početi objašnjavati mehanizam kojim neke od ovih mutacija uzrokuju LQT3. Nadalje, mutacije u SCN5A mogu izazvati Brugadaov sindrom, bolest srčane provodljivosti i dilatacijjsku kardiomiopatiju. U rijetkim situacijama neke pogođene osobe mogu imati kombinacije ovih bolesti.
Ostali podtipovi
LQT5 je uzrokovan varijantama u genu KCNE1. Ovaj gen je odgovoran za beta-podjedinicu kalijevog kanala MinK koja je, zajedno s alfa-podjedinicom kodiranom KCNQ1, odgovorna za kalijevu struju IKs i varijante povezane smanjenjs ovr struje, s produženim QT intervalima. Iste varijante u KCNE1 mogu izazvati teži Jervellov i Lange-Nielsenov sindrom, kada se naslijede dvije kopije (homozigotno nasljeđivanje) i blaži LQT5 podtip Romano-Wardovog sindroma kada se naslijedi jedna kopija varijante (heterozigotno nasljeđivanje).
Podtip LQT6 uzrokovan je varijantama gena KCNE2. Ovaj gen je odgovoran za beta-podjedinicu kalijevog kanala MiRP1, koja generira kalijevu struju IKr, a  varijanta koja smanjuje ovu struju povezane su s produženjem QT intervala. Međutim, sljedeći dokazi poput relativno čestog pronalaska varijanti u genu kod onih bez sindroma dugog QT i općenita potreba da drugi stresor, poput hipokalemije, bude prisutan kako bi se otkrilo produženje QT-a, sugerira da je ovaj gen, umjesto toga, modifikator osjetljivosti na produženje QT-a. Neki, stoga, spore se da li su varijante gena dovoljne da same izazovu Romano-Wardov sindrom.
LQT9 je uzrokovan varijantama u membranskom strukturnom proteinu, kaveolinu -3. Kaveolini tvore specifične membranske domene zvane kaveole u kojima napon stvataju natrijevi kanali. Slično LQT3, ove varijante kaveolina povećavaju kasno održavanu natrijevu struju, što narušava ćelijsku repolarizaciju.
LQT10 je izuzetno rijedak podtip, uzrokovan varijantama u genu SCN4B. Proizvod ovog gena je pomoćna beta-podjedinica (NaV β4) koja formira srčane natrijeve kanale, čije varijante povećavaju kasno održavanu natrijevu struju. LQT13 je uzrokovan varijantama u  GIRK4 , proteina koji je uključen u parasimpatičku modulaciju srca. Klinički, pacijente karakterizira samo skromno produženje QT intervala, ali povećana sklonost atrijskim aritmijama. LQT14, LQT15 i LQT16 uzrokovane su varijantama u genima odgovornim za kalmodulin (CALM1, CALM2, i CALM3). Kalmodulin stupa u interakciju s nekoliko ionskih kanala i njegove uloge uključuju modulaciju L-tipa kalcijske struje, kao odgovor na koncentraciju kalcija i promet proteinima proizvedenim genom KCNQ1 i time utiču na kalijeve struje. Precizni mehanizmi pomoću kojih ove genetičke varijante produžavaju QT-interval i dalje su neizvjesni.
Uzročni geni
Mehanizam
U Romano-Wardovim oblicima sindroma dugog QT, genetičke mutacije utiču na to kako se pozitivno nabijeni ioni, poput kalijevih, natrijevih i kalcijevih, transportuju iz i iz srčanih ćelija. Mnogi od ovih gena kodiraju proteine koji formiraju interakcije sa ionskim kanalima. U srčanom mišiću ovi ionski kanali imaju presudnu ulogu u održavanju normalnog ritma srca. Mutacije bilo kojeg od ovih gena mijenjaju strukturu ili funkciju kanala, što mijenja protok iona između ćelija, poremećaj u transportu iona mijenjajući način rada srca, što dovodi do abnormalnog srčanog ritma karakterističnog za sindrom.
Protein kodiran genom ANK2 osigurava da se drugi proteini, posebno jonski kanali, na odgovarajući način umetnu u ćelijsku membranu. Mutacija gena ANK2 vjerovatno mijenja protok iona između ćelija u srcu, što narušava normalan ritam srca i rezultira karakteristikama Romano-Wardovog sindroma.
Dijagnoza
Romano–Wardov sindrom uglavnom se dijagnosticira mjerenjem QT intervala korigiranog za otkucaje srca (QTc) na elektrokardiogramu sa 12 olovskim (EKG). Romano–Wardov sindrom povezan je s produženim QTc, iako se u nekim genetički dokazanim slučajevima Romano-Wardovog sindroma ovo produženje može sakriti, poznato kao sindrom skrivenog dugog QT. QTc je manji od 450 ms kod 95% normalnih muškaraca i manji od 460 ms kod 95% normalnih žena. Romano–Wardov sindrom se predlaže ako je QTc duži od ovih graničnih vrijednosti. Međutim, kako 5% normalnih ljudi također spada u ovu kategoriju, neki predlažu granične vrijednosti od 470, odnosno 480 ms za muškarce, odnosno žene, što odgovara 99. centila normalnih vrijednosti.
Glavni podtipovi Romano-Wardovog sindroma povezani su sa specifičnim EKG karakteristikama. LQT1 je obično povezan sa široko zasnovanim T-talasima, dok su T-talasi u LQT2 zarezani i niže amplitude, a u LQT3 T-TALASI često kasnE, kojima prethodi dugačak izoelektrični segment.
Pri utvrđivanju dijagnoze trebaju se uzeti u obzir i drugi faktori koji prelaze QT interval, od kojih su neki ugrađeni u bodovanje, kao što je Schwartzov rezultat. Ti faktori uključuju Historiju karakterističnih abnormalnih srčanih ritmova (Torsades de Pointes), neobjašnjiva zatamnjivanja (Sinkopa) i porodičnu historiju potvrđenog LQT sindroma. Druga istraživanja koja mogu predložiti dijagnozu LQT1 oblika Romano-Wardovog sindroma uključuju paradoksalno produženje QT intervala kao odgovor na vježbu (QTc > 470 ms sa 2–4 minute oporavka) ili tokom vještačke infuzije adrenalina (produženje apsolutnog QT intervala >30 ms tokom niskih doza adrenalina).
Liječenje
Beta-blokator- kao što je propranolol ili nadolol otupljuju efekte adrenalina na srce i time smanjuju rizik od aritmija. Meksiletin, flekainid i ranolazin smanjuju kasnu natrijevu struju i posebno su korisni u LQT3 obliku Romano-Wardovogv sindroma, i meksiletini mogu također biti od koristi u ostale podtipovw. Suplementi kalija mogu se koristiti u slučajevima kada se kalij gubi, naprimjer kada se javlja proliv ili povraćanje, ali takođe biti potrebni i lijekovi koji podstiču zadržavanje kalija poput spironolaktona ili amilorida. Može se preporučiti implantabilni defibrilator, mali uređaj koji nadgleda srčani ritam i može automatski isporučiti električni udar za ponovno pokretanje srca. Ovi uređaji preporučuju se onima s Romano-Wardovim sindromom koji su doživjeli srčani zastoj ili nesvjesticu dok su uzimali beta-blokatore. Kod onih koji imaju ponavljajuće aritmije unatoč medicinskoj terapiji, može se koristiti operativni postupak nazvan simpatička denervacija za prekidanje živaca koji stimuliraju srce.
Epidemiologija
Romano–Wardov sindrom najčešći je oblik nasljednog sindroma dugog QT-a, koji pogađa približno 1/ 7.000 ljudi širom svijeta.
Skulptura zrele renesanse
thumb|desno|Luca della Robbia, Bogorodica i dijete, 1450, Bode muzej, Berlin Skluptura u renesansi konačno počinje da pridaje više pažnje elegantnosti linija tijela, dodajući tim kipovima određenu dozu senzualnosti, kao što smo primijetili na prvim primjerima Donatellovog Davida. Iako su Donatellova djela ostavila svoj trag u historiji kao pristup brutalnom realizmu, njegovi savremenici nisu bili ljubitelji takvog prikaza, ili su ga poštivali u jednostavnijem pristupu. Kipari ovog perioda, koji se terminološki naziva Quattrocento pripadaju drugom i trećem naraštaju, dakle prelaz iz rane u zrelu renesansu. Kipare koje vrijedi spomenuti iz ovog perioda jesu: Luca della Robia, Mino da Fiesole, Bernardo Rossellino i Desiderio da Settignano. Ono što sve ove kipare povezuje u jednu cjelinu i šta ih čini povezanim jeste način njihovog rada. Naime, prikazi ovog perioda su dosta lirski i određeno idealizirane ljepote. Figure imaju mekše konture i pokrete koji su dosta fluidni i izostaje taj staccato pokreta, oštrih pokreta koji smo susretali u romanici i ranim periodima gotike. Bitna djela koja su rađena u ovom periodu jesu "Cantoria" Luca della Robbia – a samo ovo djelo je bitno jer se po prvi put pojavljuju putti ili djeca sa krilima, nasuprot uobičajenom prikazu anđela. Njegov još jedan rad je "Bogorodica sa djetetom" koja prikazuje vrlo intiman, divan prikaz biblijske scene. Njegova tehnika glazirane gline pridodaje nježnosti i ljepoti skulpture, sa prefinjenim linijama. Bitna za ovaj period je i pojava posmrtnih poprsja, koja je izrađivao Benedetto di Maiano, a izrada nadgrobnih spomenika postaje izrazito popularna u ovo vrijeme.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Kloštar Ivanić)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Općina Kloštar Ivanić je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 79,01 km2 imala 6.091 stanovnika, što predstavlja 1,92% od ukupnog broja stanovnika Zagrebačke županije, odnosno 0,14% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Kloštar Ivaniću je 77 stanovnika/km2.