cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Građanski rat u Tadžikistanu
Predsjednik Rahmonov, lider Ujedinjene tadžikistanska opozicije Sayid Abdulloh Nuri i specijalni predstavnik Generalnog sekretara Ujedinjenih Nacija Gerd Merrem su potpisali Sporazum o uspostavi mira ("General Agreement on the Establishment of Peace and National Accord in Tajikistan") i Moskovski protokol ("Moscow Protocol") 27. juna 1997. godine u Rusiji u Moskvi, kojim je rat okončan.
Skokovi u vodu na Olimpijskim igrama 2016 – daska 3 m (žene)
Takmičenje u disciplini daska 3 m za žene na Olimpijskim igrama 2016. održano je od 12. do 14. augusta.
Format takmičenja
Takmičenje je održano u tri faze:
Raspored takmičenja
Sva vremena su po Brazilijskom vremenu (UTC−3).
IC 1966
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Lučenje
Lučenje, uobičajeno i sekrecija, je kretanje materijala od jedne tačke do druge, kao što je izlučena hemijska supstanca iz ćelija ili žlijezda. Nasuprot tome, izlučivanje je uklanjanje određenih supstanci ili otpadnih proizvoda iz ćelija ili organizma. Klasični mehanizam ćelijske sekrecije je preko sekretornih portala na plazmamembrani zvanih porosomi. Porosomi su trajne čašaste lipoproteinske strukture ugrađene u ćelijsku membranu, gdje se sekrecijske vezikule prolazno vežu i spajaju kako bi oslobodili unutarvezikulski sadržaj iz ćelije.
Lučenje kod bakterijskih vrsta znači transport ili translokaciju efektorskih molekula, narimjer: proteina, enzima ili toksina (kao što je toksin kolere u patogenim bakterijama npr. Vibrio cholerae) iz unutrašnjosti (citoplazma ili citosol) bakterijske ćelije do njene spoljašnjosti. Sekrecija je vrlo važan mehanizam u funkcionisanju i radu bakterija u njihovom prirodnom okruženju za adaptaciju i preživljavanje.
Mehanizam
Eukariotske ćelije, uključujući ljudske ćelije, imaju visoko evoluiran proces sekrecije. Proteini ze lučenje ciljano se sintetiziraju pomoću ribosoma spojenih na grubom endoplazmatskom retikulumu (ER). Kako se sintetiziraju, ovi proteini se translociraju u ER lumen, gdje se glikoziliraju i gdje molekulski šaperoni pomažu savijanje proteina. Pogrešno savijeni proteini se obično identifikuju ovdje i retrotranslociraju degradacijom povezanom sa ER u citosolu, gdje ih razgrađuju proteasomi. Vezikule koje sadrže pravilno presavijene proteine zatim ulaze u Golgijev aparat.
Na kraju dolazi do fuzija vezikula sa ćelijskom membranom u porosomima, procesom zvanim egzocitoza, izbacujući njegov sadržaj iz okoline ćelije.
Stroga biohemijska kontrola održava se nad ovom sekvencom, upotrebom gradijenta pH: pH citosola je 7,4, pH ER je 7,0, a cis-Golgi ima pH 6,5. Sekrecijske vezikule imaju pH u rasponu između 5,0 i 6,0; neke sekrecijske vezikule evoluiraju u lizosome, koji imaju pH 4,8.
Neklasična sekrecija
Postoje mnogi proteini poput FGF1 (aFGF), FGF2 (bFGF), interleukin-1 (IL1) itd. koji nemaju signalnu sekvencu. Oni ne koriste klasični ER-Golgijev put. Luče različitim neklasičnim putevima.
Opisana su najmanje četiri neklasična (nekonvencijska) puta sekrecije proteina. Uključuju:
Osim toga, proteini se mogu osloboditi iz ćelija mehaničkim ili fiziološkim ranjavanjem i putem neletalne, prolazne onkotske pore u plazmamembrani izazvane pranjem ćelija medijem bez seruma ili puferima.
U ljudskim tkivima
Mnogi tipovi ljudskih ćelija imaju sposobnost da budu sekretorne ćelije. Imaju dobro razvijen endoplazmatski retikulum i Golgijev aparat za ispunjavanje ove funkcije. Tkiva koja proizvode sekret uključuju gastrointestinalni trakt koji luči probavne enzime i želučanu kiselinu, pluća koja luče surfaktant i lojnih žlijezda koje luče sebum za podmazivanje kože i kose. Meibomske žlijezde u očnim kapcima luče meibum za podmazivanje i zaštitu očiju.
Tipovi sekrecujskih sistema (T1SS ili TOSS)
Sekrecija tipa I je sistem lučenja ovisan o šaperonu koji koristi klastere gena Hly i Tol. Proces počinje kada HlyA prepozna vodeću sekvencu na proteinu koji se luči i veže HlyB na membrani. Ova sekvenca signala je izuzetno specifična za ABC transporter. HlyAB kompleks stimulira HlyD koji počinje da se odmotava i stiže do vanjske membrane gdje TolC prepoznaje terminalnu molekulu ili signal na HlyD. HlyD regrutuje TolC u unutrašnju membranu, a HlyA se izlučuje izvan vanjske membrane preko dugog tunelskog proteinskog kanala.
Sistem sekrecije tipa I prenosi različite molekule, od iona, lijekova, do proteina različitih veličina (20 – 900 kDa). Sekretirane molekule variraju u veličini od malog  peptidnog kolicina V u Escherichia coli, (10 kDa) do Pseudomonas fluorescens ćelijskog adhezionog proteina LapA od 520 kDa. Najbolje okarakterisani su RTX toksin i lipaze. Sekrecija tipa I također je uključena u izvoz neproteinskih supstrata poput cikličnih β-glukana i polisaharida.
Sistem sekrecije tipa II (T2SS)
Proteini koji se luče kroz sistem tipa II ili glavnu terminalnu granu općeg sekretornog puta, zavise od Sec ili Tat sistema za početni transport u periplazmu. Tamo prolaze kroz vanjsku membranu preko multimernog (12-14 podjedinica) kompleksa proteina sekretina koji formiraju pore. Pored proteina sekretina, 10–15 drugih proteina unutrašnje i vanjske membrane čine kompletan aparat za izlučivanje, od kojih mnogi imaju još nepoznatu funkciju. Gram-negativni pilusi tip IV koriste modificiranu verziju sistema tipa II za svoju biogenezu, a u nekim slučajevima određeni proteini dijele se između kompleksa pilusa i sistema tipa II unutar jedne bakterijske vrste.
Sistem sekrecije tipa III (T3SS ili TTSS)
Homologan je baznom tijelu u bakterijskim flagelama. To je poput molekulske šprice kroz koju prolazi bakterija (npr. određene vrste Salmonella, Shigella, Yersinia, Vibrio ) koja može ubrizgati proteine u eukariotske ćelije. Niska koncentracija Ca2+ u citosolu otvara ulaz koji reguliše T3SS. Jedan takav mehanizam za otkrivanje niske koncentracije kalcija ilustrovan je antigenom lcrV (Low Calcium Response) u Yersinia pestis, koji se koristi za otkrivanje niske koncentracije kalcija i izaziva vezivanje T3SS. Hrp sistem u biljnim patogenima ubrizgava harpine i proteine efektora patogena kroz slične mehanizme u biljke. Ovaj sistem sekrecije je prvi put otkriven u Yersinia pestis i pokazao je da se toksini mogu ubrizgati direktno iz bakterijske citoplazme u citoplazmu ćelija domaćina, a ne da se jednostavno izluče u vanćelijski medij.
Sistem sekrecije tipa IV (T4SS ili TFSS)
Homologan je sa konjugacijskim mehanizmima bakterija, konjugacijskih pilusa. Sposoban je za transport DNK i proteina. Otkriven je u Agrobacterium tumefaciens, koji koristi ovaj sistem za uvođenje T-DNK dijela Ti-plazmida u biljku domaćina, što zauzvrat uzrokuje da se zahvaćeno područje razvije u krunsku žuč (tumor). Helicobacter pylori koristi sistem sekrecije tipa IV za isporuku CagA u epitelne ćelije želuca, što je povezano sa karcinogenezom želuca. Bordetella pertussis, uzročnik velikog kašlja, izlučuje pertussis toksin dijelom kroz sistem tipa IV. Legionella pneumophila, uzročnik legioneloze (legionarska bolest) koristi sistem sekrecije tipa IVB, poznat kao icm/tačka (intra cellular m'ultiplikacija / defekta u sistemu organelskih t'rafficking genes), za translociranje brojnih proteinskih efektora u svog eukariotskog domaćina. Prototipski sistem sekrecije tipa IVA je VirB kompleks Agrobacterium tumefaciens.
Proteinski članovi ove porodice su komponente sistema sekrecije tipa IV. Oni posreduju unutarćelijski prenos makromolekula preko mehanizma koji je od predaka povezan sa mehanizmima bakterijske konjugacije.
Funkcija
Ukratko, sistem sekrecije tipa IV (T4SS) je opći mehanizam kojim bakterijske ćelije luče ili preuzimaju makromolekule. Njihov precizan mehanizam ostaje nepoznat. T4SS je kodiran na Gram-negativne konjugativne elemente u bakterija. T4SS su kompleksi koji pokrivaju ćelijsku membranu ili drugim riječima 11–13 jedarnih proteina koji formiraju kanal kroz koji DNK i proteini mogu da putuju od citoplazme ćelije donora do citoplazme ćelije primatelja. Pored toga, T4SS također luči proteine faktora virulencije direktno u ćelije domaćina, kao i preuzima DNK iz medija tokom prirodne transformacije, što pokazuje svestranost ovog aparata za makromolekulsku sekreciju.
Struktura
Kao što je prikazano na gornjoj slici, TraC se posebno sastoji od snopa s tri spirale i labavog globulastog dodatka.
Interakcije
T4SS ima dva efektorska proteina: prvo, ATS-1, što je skraćenica za supstrat 1 translocirana anaplazma, i drugo AnkA, što je skraćenica za protein A koji sadrži domen ponavljanja ankirina. Dodatno, T4SS spojni proteini su VirD4, koji se vezuju za VirE2.
Sistem sekrecije tipa V (T5SS)
Naziva se i autotransporterski sistem, sekrecija tipa V uključuje korištenje Sec sistema za prolazak kroz unutrašnju membranu. Proteini koji koriste ovaj put imaju sposobnost da formiraju beta-cijev sa svojim C-terminalom koji se ubacuje u vanjsku membranu, omogućavajući ostatku peptida (domen putnika) da stigne do vanjske strane ćelije. Često se autotransporteri cijepaju, ostavljajući domen beta cijevi u vanjskoj membrani i oslobađajući domen putnika. Neki istraživači vjeruju da su ostaci autotransportera doveli do nastanka porina koji formiraju slične strukture beta-barela. Uobičajeni primjer autotransportera koji koristi ovaj sistem lučenja je trimerni autotransporterski adhezin.
Sistem sekrecije tipa VI (T6SS)
Sistem sekrecije tipa VI prvobitno je identifikovala grupa Johna Mekalanosa, 2006., na Harvard Medical School (Boston, SAD) u dva bakterijska patogena, Vibrio cholerae i Pseudomonas aeruginosa. Identifikovani su kada su mutacije u genima Hcp i VrgG u Vibrio cholerae dovele do smanjene virulencije i patogenosti. Od tada, sistemi lučenja tipa VI pronađeni su u četvrtini svih proteobakterijskih genoma, uključujući životinjske, biljne, ljudske patogene, kao i bakterije u tlu, okolišu ili moru. Dok se većina ranih studija sekrecije tipa VI fokusirala na njegovu ulogu u patogenezi viših organizama, novije studije sugerirale su širu fiziološku ulogu u odbrani od jednostavnih eukariotskih predatora i njenu ulogu u međubakterijskim interakcijama. Klasteri gena sistema sekrecije tipa VI sadrže od 15 do više od 20 gena, od kojih su dva, Hcp i VgrG, pokazali da su skoro univerzalno lučeni supstrati sistema. Strukturna analiza ovih i drugih proteina u ovom sistemu zapanjujuće liči na repni šiljak T4-faga, a smatra se da aktivnost sistema funkcionalno podseća na infekciju fagom.
Oslobađanje vanjske vezikulske membrane
Pored upotrebe višeproteinskih kompleksa navedenih gore, Gram-negativne bakterije imsaju još jedan način oslobađanja materijala: stvaranje bakterijskih vezikula vanjske membrane. Dijelovi vanjske membrane se odvajaju, formirajući nano-sferne strukture napravljene od lipidnog dvosloja bogatog lipopolisaharidima koji pokrivaju periplazmatske materijale i koriste se za promet membranskih vezikula za manipulaciju okolinom ili invaziju na interfejs domaćin-patogen. Utvrđeno je da vezikule brojnih bakterijskih vrsta sadrže faktore virulencije, a neke imaju imunomodulacijsko djelovanje, a neke mogu direktno prianjati i opijati ćelije domaćina. Oslobađanje vezikula je pokazano kao opći odgovor na stresne uvjete, čini se da je proces punjenja proteinskog tereta selektivan.
Sekrecija kod Gram-pozitivnih bakterija
Kod nekih vrsta rodova Staphylococcus i Streptococcus, pomoćni sekrecijski sistem upravlja eksportom visoko repetitivnih adhezijskih glikoproteina.
NGC 3551
NGC 3551 (također poznat kao MCG 4-26-35, PGC 33836 i UGC 6203) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 441 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 1,80 (231 hiljada sg) a najmanji 1,7 uglovnih minuta (218 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 24. augusta 1883. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zellwegerov sindrom
Zellwegerov sindrom je rijedak kongenitalni poremećaj karakteriziran smanjenjem ili odsutnošću funkcionalnih peroksisoma u ćelijama pogođenih osoba. To je jedan iz porodice poremećaja koji se nazivaju poremećaji Zellwegerovog spektra, kategoriziranih u leukodistrofije. Zellwegerov sindrom je dobio ime po Hansu Zellwegeru (1909–1990), švicarsko-američkom pedijatru, profesoru pedijatrije i genetike na Univerzitetu u Iowi, koji je istraživao ovaj poremećaj.
Znakovi i simptomi
Zellwegerov sindrom je jedan od tri poremećaja biogeneze peroksisoma koji pripadaju Zellwegerovom spektru poremećaja biogeneze peroksisoma (PBD-ZSD). Druga dva poremećaja su neonatusna adrenoleukodistrofija (NALD) i dojenačka Refsumova bolest (IRD). Iako svi imaju sličnu molekulsku osnovu bolesti, Zellwegerov sindrom je najteži od ova tri poremećaja.
Zellwegerov sindrom je povezan sa poremećenom migracijom neurona, pozicioniranjem neurona i razvojom mozga. Osim toga, osobe sa Zellwegerovim sindromom mogu pokazati smanjenje mijelina centralnog nervnog sistema (CNS ; posebno cerebralumskog), koje se naziva hipomijelinacija. Mijelin je ključan za normalne funkcije CNS-a i u tom smislu služi za izolaciju nervnih vlakana u mozgu. Pacijenti također mogu pokazati postrazvojnu senzorneuronsku degeneraciju, koja dovodi do progresivnog gubitka sluha i vida.
Uzroci
Kao posljedica poremećene funkcije peroksizoma, tkiva i ćelije pogođenog mogu akumulirati veoma dugolančane masne kiseline (VLCFA) i razgranate masne kiseline (BCFA) koje se normalno razgrađuju u peroksizomima. Akumulacija ovih lipida može poremetiti normalnu funkciju više organskih sistema. Osim toga, ove osobe mogu pokazati manjak nivoa plazminogena, eter-fosfolipida, koji su posebno važni za funkciju mozga i pluća.
Dijagnoza
Pored genetičkih testova koji uključuju sekvenciranje PEX gena, biohemijski testovi su se pokazali visoko efikasnim za dijagnozu Zellwegerovog sindroma i drugih peroksisomnih poremećaja. Tipski, pacijenti sa Zellwegerovim sindromom pokazuju povišene razine vrlo dugolančanih masnih kiselina u krvnoj plazmi. Kultivirani prvenstveno fibroblasti kože dobijeni pacijenata pokazuju povišene nivoe masnih kielina vrlo dugog lanca, poremećenu beta-oksidaciju masnih kiselina vrlo dugog lanca, kao što su alfa-oksidirana fitanska kiselina i pristanska kiselina, alfa -oksidacija i biosinteza plazmalogena.
Liječenje
Malapsorpcija koja je posljedica nedostatka žučne kiseline dovela je do prijedlog elementarne formule, koja sadrži malo masti sa < 3% kalorija koje potiču od dugolančanih triglicerida (LCT). Međutim, nije se pokazalo da redukovane vrlo dugolančane masne kiseline (VLCFA) smanjuju nivoe VLCFA u krvi, vjerovatno zato što ljudi mogu endogeno proizvesti većinu VLCFA. Nivoi VLCFA u plazmi su smanjeni kada se VLCFA u ishrani smanji u kombinaciji sa suplementacijom Lorenzovog ulje (4:1 mješavina gliceril-trioleata i gliceril-trijerukata) kod pacijenata sa X-ALD. > Pošto je poremećena sinteza dokozaheksaenske kiseline (DHA). [59], preporučena je suplementacija DHA, ali placebom kontrolirana studija od tada nije pokazala nikakvu kliničku učinkovitost. Zbog poremećene sinteze žučne kiseline, preporučuju se suplementi vitamina A, D, E i K koji su rastvorljivi u mastima.
Prognoza
Još uvijek nije poznat lijek za Zellwegerov sindrom, niti je tok liječenja standardan. Treba se čuvati od infekcija, kako bi se spriječile komplikacije kao što su upala pluća i respiratorni distres. Ostalo liječenje je simptomasko i potporno. Pacijenti obično ne prežive duže od godinu dana.
Timur Lenk
Timur (perzijski: تیمور‎‎ Timūr, uzbečki: Temur; 8. april 1336 - 18. februar 1405) u historiji poznat kao Timurlenk, je bio tursko-mongolski osvajač i osnivač Timuridskog carstva u centralnoj Aziji. Rođen je u Barlas konfederaciji u Transoksijani i stekao je kontrolu nad zapadnim Čagatajskim kanatom 1370. godine. Odatle je vodio vojne pohode na zapadnu, južne i srednju Aziju, Kavkaz i južnu Rusiju i uspio je da postane najmoćniji vladar islamskog svijeta nakon što je porazio Memlučki sultanat. Nakon mnogobrojnih osvajanja stvorio je Timuridsko carstvo, ali je njegovo carstvo ubrzo fragmentisano nakon njegove smrti.
Timur se smatra posljednjim velikim nomadskim osvajačem evroazijske stepe, a svojim carstvom je postavio stepenicu za uspon struktuiranih i trajnih carstva kao što su Osmanlijsko, Safavidsko i Mogulsko carstvo. Timur je smatrao sebe obnoviteljem Džingis kanovog Mongolskog carstva. U svojoj formalnoj prepisci Timur je tokom svog života prikazivao sebe kao restauratora djela Džingis-kana i opravdavao je napade na Irance, Memluke i Osmanlije kao ponovno uspostavljanje legitimne mongolske kontrole nad teritorijama koje su uzurpatori legitimizirali osvajanjem. Timur se oslanjao na islamske simbole i arapski jezik nazivajući sebe "Mačem islama" i tokom njegovog života su gotovo sve stepske vođe prešle na islam.
Timur je također odlučno porazio hrišćanske vitezove hospitalce kod Smirne. Do kraja života, Timur je stekao potpunu kontrolu nad svim teritorijama Čagatajskog kanata, Ilkanata i Zlatne horde. Timurova vojska je bila multietnična i bojali su je se svi narodi u Evropi, Aziji i Africi. Stručnjaci procjenjuju da su njegove vojne kampanje izazvale smrt 17 miliona ljudi ili 5 % ukupne svjetske populacije. On je bio djed čuvenog Timuridskog sultana, astronoma i matematičara Ulug-bega koji je vladao centralnom Azijom od 1411. do 1449. godine i pra-pra-pradjed Babura, osnivača Mogulskog carstva. Timurlenk je poznat kao veliki pokrovitelj umjetnosti i arhitekture i često je bio u društvu muslimanskih intelektualaca Ibn-Halduna i Hafizi Abrua.
Rani život
Timur je rođen u Transoksijani blizu grada Kesha (današnjeg Shahrisabza, Uzbekistan) oko 80 kilometara južno od Samarkanda, u tadašnjem Čagatajskom kanatu. Po jeziku i kulturi bio je Turčin, ali mongolskog porijekla. Za njega kažu da je uzor nalazio u čuvenom Džingis-kanu. Kažu da je čak tvrdio da je u srodstvu sa Džingis-kanom preko zajedničkog pretka. Svoj ugled je uzdigao oženivši se dvjema princezama iz Džingis-kanove porodice. Njegovo ime Timurlenk znači Šepavi Timur. Nadimak Šepavi dali su mu ga njegovi neprijatelji Perzijanci jer je šepao. Njegov otac, Tergaj, je bio vođa plemena Barlas i praunuk Karahara Neviana i prvi mongolski plemenski vođa koji je prešao na islam.
Vladavina
Timurlenk bio je vođa mongolskog plemena Barlas. Sklopio je savez sa susjednim emirom Huseinom i osvojio Maveranhrom i Samarkandol. Nakon ovog uspjeha Timur ubija saveznika emira Huseina (1370) i proglašava se emirom. Time je postao dominantna osoba koja je osvajanjima kroz 35 godina privukla veliki broj pristalica. Njegova vojska osvaja vrlo brzo Horezm, ruši Zlatnu hordu, zauzima Azerbejdžan, Armeniju, Gruziju, Irak (Bagdad je sravnjen sa zemljom), Siriju (opljačkan Damask), Malu Aziju. Opljačkali su Indiju (razrušen je Delhi 1398). Time je stvoreno ogromno carstvo koje je utjecalo na šire prostore. Prijestolnica je bila u Samarakandu, gdje su se slivala sva bogatstva iz osvajanja. Podizao je džamije, vjerska učilišta i svetišta. Timurlenk je imao namjeru i da osvoji Evropu ali mu se suprotstavila osmanska vojska predvođena sultanom Bajazidom I. u bitki kod Angore (1402). Timurlenk je zarobio Bajazida I, ali i odustao od prvobitnih namjera i okrenuo se prema Kini kao novoj osvajačkoj težnji.
Smrt je prekinula njegove planove. Sahranjen je u veličanstvenoj grobnici Guru Mir u Samarkandu. Njegovo tijelo je eshumirano 1941. i uočena je njegova tjelesna mana zbog koje je nazvan Lenk – Šepavi. Prostrano carstvo njegovi nasljednici su razdijelili među sobom. Najznačajniji od njih, njegov potomak Babur osnovao je Mogulsko carstvo u Indiji u 16. vijeku.
Timurlenk je bio istaknuti vojskovođa. Upamćen je po okrutnostima koja su nadmašila priče o okrutnostima njegovog uzora Džingis-kana. Uzima se da je Timurlenk u osvajanjima pogubio na stotine hiljada ljudi, a tvrdi se i da je uživao nanoseći patnju ljudima. Navodno je posebno zadovoljstvo za njega bilo podizanje kula od glava njegovih žrtava.
Došli su u Bagdad
Došli su u Bagdad (izdat 1951.) je špijunski roman Agathe Christie, inspiriran njenim putem s mužem Maxom Mallowanom. To je jedan od rijetkih špijunskih romana Agathe Christie.
Radnja
Veliki broj osoba. Velika količina dragulja. Ogromne količine novca su nestale. Jedan britanski agent došao je do podatka da je počela izgradnja tajnog oružja. Sve osobe koje su s tim u vezi bile su na sastanku u Bagdadu, a lozinka je bila: "Bijela kamila koja nosi tovar žita prolazi prugom."
Scott Speed
Scott Andrew Speed  (Manteca, Kalifornija, 24. januar 1983) je američki vozač.
Sergio Leone
Sergio Leone bio je italijanski filmski režiser.
Poznat je po svojim špageti-vesternima i prepoznatljivom stilu, koji podrazumijeva izmjenu ekstremno krupnih planova s ekstremno udaljenim scenama, kao što se može vidjeti u uvodnoj sceni filma Dobar, loš, zao iz 1966.
Biografija
Rođen je u Rimu, a roditelji su mu bili filmski pionir Vincenzo Leone (poznat kao Roberto Roberti) i glumica Edvige Valcarenghi. U 18. godini počeo je raditi u filmskoj industriji.
Pedesetih godina počeo je pisati scenarije za popularne italijanske historijske epske filmove iz tog razdoblja. Radio je i kao pomoćnik režisera u raznim visokobudžetnim spektaklima, kao što su Quo Vadis? (1951) i Ben-Hur (1959).
Kad je režiser Mario Bonnard obolio tokom snimanja italijanskog epskog filma Posljednji dani Pompeja, zamolili su Leonea da uskoči u režisersku stolicu i završi film. Njegov režiserski debi bio je film Kolos s Rodosa, a nakon tog filma imao je dovoljno opreme da snima niskobudžetne filmove koji su izgledali i podsjećali na holivudske spektakle.
1960-e
Početkom šezdesetih epski filmovi gubili su na vrijednosti, a Leone je imao sreće da bude jedan od osnivača žanra koji je osvojio pažnju publike: vesterna. Njegov film Za šaku dolara iz 1964. bio je prvi u nizu filmova poznatih kao špageti-vesterni. Film je postao poznat i po pojavi Clinta Eastwooda u glavnoj ulozi. Do tog vremena Eastwood je bio američki TV-glumac s nekoliko glavnih uloga.
Njegova dva sljedeća filma - Za dolar više (1965) i Dobar, loš, zao (1966) - kompletirala su ono što će postati poznato kao "dolarska trilogija", a svaki film bio je finansijski isplativiji i tehnički dotjeraniji od prethodnog. Muziku za sva tri filma napisao je produktivni kompozitor Ennio Morricone: Leone je imao vlastiti način snimanja, paralelno s Morriconeovom muzikom. Kritičari su često naglašavali da je Dobar, loš, zao najbolji film iz trilogije.
1970-e
Leone se nastavio baviti produkcijom, a ponekad bi pomagao režiserima na snimanju nekih scena. Jedan od ovakvih filmova bio je Moje ime je niko iz 1973, režisera Tonina Valeriija. Film je vestern-komedija koji parodira špageti-vesterne. U glavnim ulogama nastupili su Henry Fonda, kao stari revolveraš koji gleda kako "njegov" stari Zapad nestaje pred njegovim očima, i Terence Hill, kao mladi stranac koji pomaže Fondi da sa stilom pobjegne s umirućeg Zapada.
1980-e
Leone je odbio ponudu da režira Kuma, ali je proveo sljedećih 10 godina pripremajući novi epski projekt, ovaj put se fokusirajući na kvartet židovskih mafijaša iz New Yorka u dvadesetim i tridesetim godinama 20. stoljeća, koji su prijatelji od djetinjstva. Bilo jednom u Americi (1984) bio je projekt koji je Leone zamislio prije filma Bilo jednom na Divljem Zapadu, te je to bio razlog da odbije ponudu za režiranje Kuma.
Temeljen na romanu The Hoods Harryja Greya, film Bilo jednom u Americi bio je još jedna oda jednom drugom dijelu popularne američke mitologije, priča o pohlepi i nasilju i njihovom vezom sa značenjem pripadnosti nekoj etničkoj grupi i prijateljstva. U glavnim ulogama nastupili su Robert De Niro i James Woods. Kao i njegovi raniji filmovi, bio je predug i studio se nije usudio pustiti ga u produkciju prije kraćenja. Studio je drastično skratio film (samo za američko tržište), što je dovelo do toga da je film izgubio osjećaj kompleksne priče. Takva verzija filma doživjela je velike kritike.
Originalna verzija, prikazana u ostatku svijeta, doživjela je velike pohvale od publike i kritičara.
Kad je integralna verzija filma objavljena na DVD-u u SAD-u, zaradila je mnoge pohvale, a kritičari su film proglasili remek-djelom.
Smrt
Prije smrti u 60. godini Leone je planirao novi epski film, ovaj put o opsadi Lenjingrada za vrijeme Drugog svjetskog rata. Leoneu je veliki porok bila hrana, zbog čega se doveo u stanje pretilosti. To je, bez sumnje, bio razlog smrti nakon što ga je pogodio srčani udar. Leone je imao nekih nesuglasica s Eastwoodom, njegovim najpoznatijim glumcem. Kad je režirao Bilo jednom u Americi, komentirao je kako je De Niro pravi glumac, za razliku od Eastwooda.
Međutim, izgladili su nesporazume prije njegove smrti. Eastwood je 1992. režirao film Nepomirljivi, antivestern, za kojeg je dobio Oscara za najboljeg režisera. Leone je bio jedan od onih kojima ga je posvetio.
Leoneovi najveći ljubitelji bili su njegove kolege režiseri. Neki od filmaša koji su izjavili da su ih inspirirali Leoneovi filmovi jesu Sam Peckinpah, Martin Scorsese, Steven Spielberg, John Milius, George Lucas, Quentin Tarantino, Robert Rodriguez, Gore Verbinski i Stanley Kubrick (za svoj film Barry Lyndon). Leoneovi filmovi, posebno njegovi rani vesterni sa sekvencama obračuna, amoralnim junacima i Morriconeovom muzikom postali su dio filmske historije i popularne kulture.
Glumci u Leoneovim trilogijama
Leone je imao "svoje" glumce i dosta njih pojavilo se u više njegovih filmova. Znak označava u kojem se filmu iz trilogija pojavio koji glumac.
Velika nagrada Portugala
Velika nagrada Portugala je auto utrka Formule 1.
Višestruki pobjednici (konstruktori)
Podebljani konstruktori su i dalje aktivini u takmičenju Formule 1
NGC 6496
NGC 6496 (također poznat kao ESO 279-SC13) je kuglasto zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Škorpion. Prvo otkriće je napravio James Dunlop 13. maja 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 5063
NGC 5063 (također poznat kao ESO 382-36, MCG -6-29-27 i PGC 46357) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 148 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Najveći prečnik je 2,30 (99 hiljada sg) a najmanji 1,8 uglovnih minuta (78 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 1. maja 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NML Cygni
NML Cygni ili V1489 Cygni je crvena supervelika zvijezda, nalazi se oko 5500 svjetlosnih godina od Zemlje u sazviježđu Cygnus. To je jedna od najvećih poznatih zvijezda, u radijusu jednakom 1650 puta većem od Sunca, a masom je oko 25-40 puta veća od Sunca.
Nju su otkrili Neugebauer, Martz i Leighton 1965. godine, a ime joj je i nastalo po imenima tih triju pronalazača. Prisustvo molekula: H2O, SiO, CO, HCN, CS, SO, SO2 i H2S je potvrđeno u kasnijim godinama.
Sendvič
Historija
Raniji oblici sendviča se pripisuju staroj jevrejskoj sagi "Hille the Elder", prema kojoj je upakirano meso janjetine i gorkih biljaka u hljebu.
U srednjem vijeku, tanke kriške hrapavog i obično ustajalog hljeba, su korištene kao tanjiri. Nakon jela, ostacima tog kruga su hranili pse i prosjake ili ostavili za večeru. Takav hljeb je bio preteča "otvorenim" sendvičima. Direktan prethodnik engleskom sendviču se pojavljuje u 17. vijeku u Holandiji. Prvi pisani trag engleske riječi "sandwich" pojavljuje se u dnevniku Edwarda Gibbona u opisu "komadi hladnog mesa". Riječ je nastala prema John Montagu, 4th Earl of Sandwich, engleskom aristokratu iz 18. vijeka, iako nema direktnu vezu sa hranom. Priča se da je Lord Sandwich volio jesti takav oblik hrane tokom kartanja jer je mogao istovremeno raditi obje stvari - kartati i jesti, a da ne uprlja karte tokom igre.
Upravo je tako sendvič i nastavio svoje širenje među muškim društvo tokom društvenih igara i zabava. Popularnost sendviča raste u Engleskoj i Španiji tokom 19. vijeka kada je ovaj oblik hrane prihvaćen u radničkoj klasi kao brz, prenosiv i jeftin obrok.
U to vrijeme sendvič se napokon pojavljuje i izvan Evrope. U SAD-u, sendvič je prvobitno prezentiran kao dio večere. Početkom 20. vijeka, kako je hljeb postajao spojnica američke dijete, sendvič postaje popularan koliko i brzi obrok na Mediteranu.
Upotreba
Sendviči se obično nose na posao, u školu ili na izlet za jelo kao dio "paketa" za ručak. Uobičajeno je da sadrže kombinaciju povrća, mesa, sira, i/ili nekog umaka. Široko su rasprostranjeni u restoranima i kafićima.
Silvio Berlusconi
Silvio Berlusconi (29. septembar 1936 – 12. juni 2023) bio je italijanski biznismen, političar i državnik, koji je u tri navrata obavljao funkciju premijera Italije.
Anne Brontë
mini|Grob Anne Brontë Anne Brontë (17. januar 1820 – 28. maj 1849) jest britanska književnica i pjesnikinja, najmlađa iz književničke porodice Brontë.
Silvio Berlusconi
Rođen je u porodici srednje klase, a nakon studija prava počeo se baviti građevinom. Postepeno je stvorio Fininvest, medijsku kuću koja će s vremenom obuhvatiti sve najvažnije privatne televizijske i radijske stanice te novine u Italiji. Zahvaljujući tome, a i vezama sa Socijalističkom partijom i njenim vođom Bettinom Craxijem, postao je jedan od najbogatijih i najutjecajnijih ljudi u Italiji. Postao je i vlasnik nogometnog kluba Milan, što mu je donijelo veliku popularnost širom Italije i Evrope.
Anne Brontë
Anne je rođena u selu Thronton, u pokrajini Yorkshire kao najmlađa i zadnja od 6 djece 17. januara 1820. Njena majka Maria Branwell Brontë preminula je od raka 1821., godinu dana poslije, nakon što se njena porodica preselila u Haworth. Dok je bila dijete njene dvije najstarije sestre Maria i Elizabeth preminule su od tuberkuloze i nakon toga mnogo je pisano o tome kako su ti tragični događaji utjecali na njen život i život njenih sestara Charlotte i Emily i kako su ti događaji utjecali na njihovo pisanje. Annine pjesme izdane su, zajedno sa onima njenih sestara 1846 pod pseudonimom "Acton Bell". Kratko nakon smrti njenog brata Branwella i sestre Emily na zimu 1848 i Anne je umrla u Scarboroughu 28. maja 1849. Pokopana je u Dvorištu Sv. Mary.
Silvio Berlusconi
Početkom 1990-ih kraj hladnog rata i otkriće niza korupcijskih skandala doveli su do sloma dotad vladajućih demokršćana i socijalista, pa se mislilo da ništa neće stajati na putu reformiranim komunistima, koji pola stoljeća nisu bili na vlasti, pa se nisu uprljali u očima italijanskih glasača. Berlusconi je odlučio tome dati alternativu u obliku vlastite stranke po imenu Forza Italia te je formirao desničarsku koaliciju, kojoj se pridružili reformirani neofašisti iz Nacionalne alijanse i padanijski separatisti iz Sjeverne lige. Ta koalicija dobila je izbore 1994. i Berlusconi je prvi put postao premijer.
Koalicija se raspala 1996, a na novim izborima na vlast su došli ljevičari na čelu s Romanom Prodijem. Pet godina kasnije Berlusconi je ponovo dobio izbore kao vođa desnice te postao predsjednik vlade, a njegov drugi premijerski mandat najduži je u historiji Republike Italije.
Berlusconi se izjašnjavao za neoliberalnu ekonomsku politiku, zalagao se za evropsko ujedinjenje, ali i bliske veze s administracijom Georgea W. Busha, koga je podržao u invaziji na Irak. Zbog toga, kao i zbog niza istraga o korupciji te izjava koje opravdavaju i veličaju fašizam, Berlusconi je jedna od najkontroverznijih ličnosti današnje Evrope. Preminuo je u rodnom Milanu 12. juna 2023.
Zabor
Zabor je naseljeno mjesto u općini Foča, Bosna i Hercegovina.
Vidovo polje
Vidovo polje se u srednjem vijeku javlja kao posebna administrativna cjelina nastala izdvajanjem iz kontura ranijih župa, najvjerovatnije iz župe Dubrave ili župe Dabar. Glavna utvrda na području Vidovog polja je Vidovski, a glavno njegovo naselje je Stolac. Vidovo polje je u 15. vijeku pripadalo vlasteli iz roda Kosače.
Krajem 14, tokom 15. i u 16. vijeku Vidovo polje se kontinuirano spominje u pisanim izvorima. Najstariji poznati pisani spomen Vidovog polja potječe iz početka maja 1393. godine. Vukac Bratojević iz Vidovog polja (Vocheç Bratoeuich de Vidouopoye) se obavezao na četvorogodišnju službu kod dubrovačkog vlastelina Junija Tripe Đorđića. Vlastelin Junije Đorđić se obavezao da će brinuti o svome sluzi prema ustaljenim običajima i na kraju službe dati mu zaradu u iznosu od 11 perpera dubrovačkih dinara. Time je Vukac Bratojević prvi poznati stanovnik stolačkog područja u pisanim izvorima srednjega vijeka. Slični ugovori o prelasku radne snage i odlasku na izučavanje zanata stanovnika sa područja Vidovog polja u Dubrovnik, ali i Italiju, ima tokom čitavog 15. vijeka. Početkom aprila 1417. godine Grubač Ostojić iz Vidovog polja (Grubaç Ostoych de Vidoua poglia) se obavezao na dvogodišnju službu kod Jakše Ratkovića. Grubač se obavezao da neće bježati od svoga poslodavca, već da će njegove stvari i dobra vjerno čuvati kao dobar sluga. Poslodavac Jakša se obavezao da će se u predviđenom vremenu brinuti za svoga slugu te da će mu na kraju službovanja isplatiti zaradu od pet perpera dubrovačkih dinara. Krajem istog mjeseca Vidovo polje je navedeno u latinskom izrazu kao Planum sancti Viti. Uz jemstvo Radiča Kutjekmića, Milić Bogetić Križanović iz Vidovog polja (de Plano Sancti Viti) obavezao se kao sluga na dvogodišnju službu kod zlatara Mihoča Miloševića. Milić se obavezao na vjerno služenje svoga poslodavca te da neće bježati od preuzete obaveze. Pored brige o sluzi na isteku dvogodišnje službe poslodavac će Miliću obezbjediti zaradu od osam perpera dubrovačkih dinara. Decembra 1429. Radašin Vukosalić iz Vidova polja (Radasinus Volcosaglich de Vidoua pogle), starosti oko 14 godina, obavezao se na dvogodišnju službu i učenje kožarskog zanata kod Radoja Petkovića u Dubrovniku. Maja 1436. Vukmir Gojaković iz Stoca u Vidovom poolju obavezao se na sedmogodišnju službu kod oružara Antolina Obradovića. Aprila 1437. spomenut je Radoslav Gojsalić iz Vidovog polja. On se obavezao na trogodišnje služenje kod Jakše Brajkovića. Jakša će se brinuti o Radoslavu i poslije isteka tri godine isplatiti mu iznos od 26 perpera dubrovačkih dinara. Decembra 1443. Radivoj Boljesalić i njegova supruga Stanica iz Vidovog polja daju svoju kćerku Stanu na službu kod Henrika iz Firence. Stana se obavezuje da će vjerno služiti svoga gospodara sve do vremena udaje. Henrik se obavezuje da će se brinuti o Stani za vrijeme njene službe (smještaj, ishrana, odjeća, obuća, zdravlje, humano ponašanje) sve do vremena Stanine udaje, a onda se obavezuje i da će je udati. To nije bio jedini slučaj. Marta 1457. Radoslava, kćerka Ivana iz Vidovog polja se obavezala na službu kod Leonarda Nikole iz Firence. Januara 1493. Stanula, kćerka Ljubislave i Vukmira Vlatkovića iz Vidovog polja obavezala se na petogodišnju službu kod Marina Dobrića u Dubrovniku. Aprila 1499. Dragić Milovatović iz Barana u Vidovom polju, uz jemstvo zemljaka Radoslav Braničića i Radinca Vitkovića obavezao se na sedmogodišnju službu i izučavanje zanata kod kovača Jurja Vukićievića.
Stočarstvo i trgovina su bili razvijeni na području Vidovog polja. Februara 1437. godine braća Kodoje i Miokan Krečić (Krejčić ?) iz Vidovog polja prodali za četiri perpera dubrovačkih dinara magarca Dubrovčaninu Nikoli de Lane. Stanovnici Vidovog polja se u kreditnoj trgovini javljaju krajem 15. i u 16. vijeku. Juna 1496. kao dužnici zabilježeni su Vranac Vladisalić i Radoslav Vraničić iz Vidovog polja. Oni se zadužuju kod Ivana Stjepanovog iz Kotora na iznos od 500 aspri. Maja 1501. Vlatko Vukotić, Vukić Jurjević i Herak Ivković iz Vidovog polja zadužuju se kod Natala Marina Dobrića na iznos od 10 dukata i 34 groša.
Nisu rijetke situacije da je područje Vidovog polja mjesto pljačkanja i razbojništva. Augusta 1413. Radojko krznar optužio je Nikšu Kuzmanića, Vlaha iz katuna Sodni i izvjesnog Tomaša Milatovića da su ga opljačkali u Vidovom polju (in Vidoui pogle). U drugoj polovini aprila 1427. registrirana je pljačka koja se desila u Vidovom polju (in Vidoe poglie). Radin Grabovčić, nosač, optužio je Vlaha Taraha Brančića i njegove neimenovane sinove zbog pljačke 6 koza i isto toliko kozlića (jaradi). Septembra 1450. godine za pljačku izvršenu u Vidovom polju optuženi su Stjepan Rajanović, Milat Vlatković i Milut Paravnić, ljudi hercega Stjepana Vukčića Kosače. Decembra 1450. za izvršenu pljačku u Vidovom polju optuženi su Milanko Vukšić, te braća Vukašin, Radibrat i Seperko Milutović. Juna 1469. kao mjesto pljačke i odvođenja dubrovačkih trgovaca spomenuto je naselje Predolje u Vidovom polju, smješteno istočno od Stoca, na putu između Stoca i Berkovića, bliže naselju Berkovići.
Gospođa McGinty je mrtva
Gospođa McGinty je mrtva ili Krv će reći (izdat 1952.) je roman Agathe Christie sa Poirotom i gospođicom Oliver u glavnim ulogama.
Radnja
Gospođa McGinty je ubijena. Navodni ubica je optužen i spreman za vješanje. Inspektor Spence traži Poirotovu pomoć. Misli da optuženi nije kriv. Poirot odlazi u to selo i započinje istragu, te na kraju otkiva ko je ubica i rješava slučaj.
Charlotte Brontë
Charlotte Brontë (21. april 1816 – 31. mart 1855) bila je britanska književnica, najstarija od 3 sestre Brontë koje su se bavile književnošću. Objavljivala je i pod pseudonimom Curre Bell. Pohađala je školu za svešteničku djecu. Charlotte je bila jako dobra prijetaljica sa književnicima kao što su Harriet Martineau, Elizabeth Gaskell, William Makepeace Thackeray i G. H. Lewes, a bila je veliki protivnik Jane Austen.
Najavljeno ubistvo
Najavljeno ubistvo (izdat 1950.) je kriminalistički roman Agathe Christie sa Miss Marple u glavnoj ulozi.
Radnja
Poziv u mjesnim novinama probudi zanimanje sela. Misleći da se radi o novoj vrsti zabave, svi se nađu u dogovoreno vrijeme. Domaćica Little Paddocksa Letilia Blacklock služi šeri, a uz nju je i njena prijateljica Dora Bunner, te uglađeni nećaci Patrick i Julia Simmons. Tačno u 19 sati svjetla se ugase, vrata salona se otvore i odjedanput se čuju tri hica upućena gospođici Blacklock. Na vratima se pojavi truplo. Više nije riječ o igri. Žrtva je Rudi Scherz, konobar iz mjesnog hotela kojeg rijetko ko poznaje. Inspektor Craddock radi na slučaju, a sasvim slučajno i gospođica Marple odsjela je u istom hotelu. Ispitani su svi prisutni. Jedino što im je zajedničko jest pretpostavka da se Rudi slučajno ubio. Međutim, Miss Marple misli da nisu dobro vidjeli što se dogodilo. Uskoro postaje jasno da je Rudi ipak ubijen, a njegov ubica jedan je od gostiju iz salona.
Istraga je u toku i mnogi su pod policijskom paskom. Tu je Myrna Harris, hotelska konobarica koja je koketirala sa Scherzom, brigadir Easterbrook čiji je revolver nestao, Hannah, domaćica u Little Paddocksu. Inspektor Craddock temeljito radi na slučaju i otkriva da gospođica Blacklock treba naslijediti bogatstvo te da su Patrick i Julia njeni nasljednici. Gospođica Marple sumnja da su njihovi identiteti upitni. Zapravo, što više upoznaje ljude, to je sigurnija da su upleteni u ubistvo. Obrat se dogodi kad gospođica Blacklock promijeni oporuku u korist njene siromađne podstanarke Phillipe govoreći da jedva poznaje nećake i da ih ionako smatra nevrijednima njenog nasljedstva. Nedugo nakon toga Dora Bunner pronađena je mrtva.
Dok gospođica Marple ispituje gospođicu Blacklock, inspektor Craddock pokušava naći dvoje ljudi iz njene prošlosti: Pipa i Emmu, koji bi trebali biti Patrickovi i Julijini vršnjaci i novi nasljednici. Međutim, njena prošlost i dalje je obavijena velom tajne. Ipak, Craddock otkriva tajnu oko Phillipe, ali još mu nije poznat napadač na gospođicu Blacklock, kao ni Dorin ubica. Kad mačka sruši vrč sa vodom i time izazove kratki spoj u svjetiljci, gospođica Marple dode do zaključka. Još neko pokušava riješiti slučaj. Riječ je o gospođici Hinchcliffe i Amy Murgatroyd koje su bile u salonu u vrijeme pucnjave i sad pokušavaju rekonstruisati događaj. Murgatroyd se iznenada sjeti ključnog dokaza, ali Hinchcliffe je zamoli da joj pomogne naći psa. Nedugo zatim Murgatroyd je nađena mrtva. Gospođica Marple je na tragu ubici kad odjednom nestane. Craddock se uplaši da je ona iduća žrtva. Naravno, riječ je o lukavom planu da se uhvati ubica.
NGC 2067
NGC 2067 je odrazna maglina i nalazi se u sazviježđu Orion. Prvo otkriće je napravio Ernst Wilhelm Leberecht Tempel 1876. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bolonjska deklaracija
mini|250px Bolonjska deklaracija je zajednička deklaracija evropskih ministara obrazovanja potpisana u Bologni 19. juna 1999. godine, a odnosi se na reformu sistema visokog obrazovanja u Evropi.
Harač
Harač je vrsta poreza korištena u Osmanlijskom Carstvu. Harač se ubirao na poljoprivredno zemljište. Prvobitno, nakon prvih muslimanskih osvajanja u 7. vijeku, pojam harača je obično označavao određeni iznos novca koji su stanovnici osvojenih područja plaćali, a koji su ranije skupljali činovnici ranijih carstava koje su muslimani osvojili. U to vrijeme harač je bio sinonim za džizju, a koja je kasnije prerasla u porez za neučešće u vojnim pohodima, koji su također plaćali nemuslimani. Zemljoposjednici muslimani, za razliku od drugih, plaćali su samo ušr (ašr - desetina), više iz vjerskih razloga, a što je bila daleko manja stopa od harača. Harač se dijelio po visini na tri klase: evsat (visoki), sala (srednji) i edna (niski). Sredinom 19. vijeka umjesto harača odnosno džizje uvedena je bedel-i-askerija (vojnica) koja je plaćana zbog neučestvovanja u vojnoj službi.
Volkswagen grupa
Volkswagen grupa, skraćeno VW AG, i njene podružnice, jeste njemačka multinacionalna automobilska proizvođačka kompanija sa sjedištem u Wolfsburgu, Donja Saksonija, Njemačka. Dizajnira, proizvodi i distribuira putnička komercijalna vozila, motocikle, motore i turbomašineriju i nudi povezane usluge uključujući finansiranje, leasing i upravljanje voznim parkom. U 2012. godini, proizvodila je drugi najveći broj motornih vozila od svih kompanija u svijetu, iza Toyote i ispred General Motorsa. Kompanija je ostala drugo najveće tržište u Evropi za preko dvije decenije. Od 2013, rangirana je devetom na Fortune Global 500 spisku najvećih svjetskih kompanija. U 2014. godini, dosegla je proizvodni izlaz od 10,14 miliona vozila.
Volkswagen grupa prodaje putnička vozila marki Audi, Bentley, Bugatti, Lamborghini, Porsche, SEAT, Škoda i Volkswagen; motocikle brenda Ducati; i komercijalna vozila marki MAN, Scania, Neoplan i Volkswagen Commercial Vehicles. Dijeli se na dvije primarne divizije, Autombilska divizija i Divizija finansijskih usluga, i ima približno 340 podružnih kompanija. VW također ima dva veća udružena poduhvata u Kini (FAW-Volkswagen i Shanghai Volkswagen). Kompanija ima djelovanje u približno 150 država i upravlja 100 proizvodnih kapaciteta u 27 zemalja.
Volkswagen je imao 19,9% nekontrolirajućih dionica u Suzukiju između 2009. i 2015. Međunarodni arbitražni sud naredio je Volkswagenu da proda dionice nazad Suzukiju. Suzuki je platio $3,8 milijardi da završi vraćanje udjela samo nekoliko sati prije Volkswagenovog kršenja emisije.
Volkswagen Aktiengesellschaft je javna kompanija i ima primarni popis na Frankfurtovoj berzi, gdje je sastavni dio od Euro Stoxx 50 indeksa berze, i sekundarni popis na Londonskoj berzi, Luksemburškoj berzi, Njujorškoj berzi i Švicarskoj berzi. Od septembra 2012, država Donja Saksonija drži 12,7% udjela u kompaniji, dobivajući 20% prava glasanja.
Broj zaposlenih
mini|Volkswagenove fabrike u svijetu
Kurt Cobain
Kurt Donald Cobain (20. februar 1967 – 5. april 1994) bio je američki muzičar, poznat kao frontmen rok-grupe Nirvana u kojoj je bio gitarista, glavni pjevač i tekstopisac. Cobain je proširio tematske konvencije glavne struje roka svojim pisanjem pjesama potaknutim tjeskobom i protivljenjem establišmentu. Proglašen je predstavnikom generacije X i smatra se jednim od najutjecajnijih muzičara u historiji alternativnog roka.
Cobain je osnovao Nirvanu 1987. sa Kristom Novoselićem i Aaronom Burckhardom i uspostavio je kao dio muzičke scene u Seattleu koja je kasnije postala poznata kao grunge. Nakon što su potpisali ugovor s velikom izdavačkom kućom DGC Records, Nirvana je postigla svjetski uspjeh sa hitovima poput "Smells Like Teen Spirit" sa svog drugog albuma Nevermind (1991). Iako je Cobain nakon iznenadnog uspjeha Nirvane proglašen glasom svoje generacije, osjećao se uvrijeđenim jer je smatrao da je javnost pogrešno shvatila njegovu poruku i umjetničku viziju. Osim "Smells Like Teen Spirit", Cobain je napisao mnoge druge pjesme za Nirvanu, uključujući "Come as You Are", "Lithium," "In Bloom," "Something in the Way", "Heart-Shaped Box, "All Apologies", "About a Girl", "Aneurysm" i "You Know You're Right".
U svojim posljednjim godinama, Cobain se borio s ovisnošću o heroinu i kroničnim zdravstvenim problemima poput depresije. Također se je borio sa pritiscima i problemima svoje slave i imao burnu vezu sa svojom suprugom, muzičarkom Courtney Love. U martu 1994. Cobain se predozirao kombinacijom šampanjca i rohipnola, nakon čega se je podvrgnuo programu detoksikacije. Dana 8. aprila 1994. Cobain je pronađen mrtav u svojoj kući u Seattleu u dobi od 27 godina. Policija je utvrdila da je umro 5. aprila nakon samoranjavanja vatrenim oružjem u glavu.
Cobain je posthumno uvršten u Rock and Roll Hall of Fame zajedno sa kolegama iz Nirvane Kristom Novoselićem i Daveom Grohlom 2014. Časopis Rolling Stone uvrstio je Cobaina među 100 najvećih tekstopisaca svih vremena, 100 najvećih gitarista svih vremena i 100 najvećih pjevača svih vremena. MTV ga je stavio na sedmo mjesto na "22 najveća glasa u muzici". Godine 2006. Hit Parader ga je uvrstio na 20. mjesto svoje liste "100 najvećih metal pjevača svih vremena".
Biografija
Kao dijete bio je hiperaktivan, pa su mu ljekari propisali lijekove koji bi ga držali budnim do kasnih sati te su mu davani i sedativi da mu pomognu zaspati. Mnogi vjeruju da je to razlog njegove kasnije ovisnosti o heroinu. Kad je imao sedam godina, roditelji su mu se razveli, pa je živio kod rođaka. Nakon nekog vremena roditelji su mu jasno dali do znanja da ne žele imati ništa s njim. Sve će se to kasnije odraziti u njegovim tekstovima i životu. Imao je i zdravstvenih problema koje niko nije mogao objasniti.
Nije volio ići u školu, tamo se osjećao izgubljeno i usamljeno. Više se družio s djevojkama nego s dječacima jer ga nisu zanimale njihove "mačo spike".
Prvu gitaru kupio je za svoj 14. rođendan i uživao je stvarajući svoju muziku. Nekoliko sedmica prije mature odustao je od školovanja i zaposlio se. Radio je nekoliko poslova koji su na kraju završavali neuspjehom.
Nirvana
Nirvana je nastala 1987. kada su se spojili Cobain i Krist Novoselić, koji je svirao bas-gitaru. Nakon što su izmijenili nekoliko bubnjara, konačni izbor pao je na Davea Grohla. Godine 1988. izdali su svoj prvi demo, a sljedeće godine snimili i prvi album, Bleach. Počela je i prva turneja po SAD-u. Godine 1991. izdali su album Nevermind, a najveći hit bila je pjesma "Smells Like Teen Spirit", koja je zauzela prvo mjesto na mnogim svjetskim top-listama. Cobain nikad nije volio komercijalnu stranu Nirvane, popularnost i ideju velike rok-zvijezde. Čak je molio publiku da ne kupuju njihove CD-ove i ne dolaze na njihove koncerte. Vjerovao je da su Nirvanini ljubitelji lažni i da jedino vole pjesmu "Smells Like Teen Spirit". U tom periodu naveliko je konzumirao heroin i morfin.
Emily Brontë
Emily Jane Brontë (Thorton, 30. juli 1818. - Haworth, 19. decembar 1848.), engleska književnica
Kurt Cobain
Nirvana
Dana 24. januara 1992. Cobain se oženio pjevačicom feminističke grupe Hole Courtney Love na Havajima. Šest mjeseci nakon vjenčanja dobili su kćerku Frances Bean. Ostali članovi Nirvane nadali su se da će se Cobain smiriti nakon što je postao suprug i otac.