cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yin Qiao
Svjetski kup
Prvi nastup u Svjetskom kupu, bio joj je 27. 4. 2004. u sezoni 2003/04. u američkom Lake Placidu u utrci na 7,5 km kada je osvojila 41-o mjesto. Najbolji rezultati u pojedinačnim disciplinama bilo joj je osmo mjestu u utrci na 12,5 km: na slovenskoj Pokljukiu 20. 2. 2005, kada je s pet promašaja i zaostatkom od 1:22.9 min bila sporija od pobjednice Francuskinje Sandrine Bailly. S kineskom štafetom, dva puta je zauzela treće mjesto: 17. 12. 2006. u austrijskom Hochfilzenu s Kong Yingchao, Dong Xue i Liu Xianying s zaostatkom 30.5 s u odnosu na francusku štafetu u sastavu Florence Baverel, Delphine Peretto, Sylvie Becaert i Sandrine Bailly; kao i 3. 1. 2007. u njemačkom Oberhofu s zaostatkom 20.4 s i jednim promašajem u odnosu na francusku štafetu istog sastava, te s istim sastavom kineske štafete.
Azijske igre
Na biatlonskim takmičenjima Azijskih igara u jednom nastupu na AI 2007. osvojila je jednu zlatnu medalju u štafeti.
Trnavska džamija
Trnavska džamija je džamija u Trnovi kod Sanskog Mosta. Sagrađena je prije 1895. godine, a džemat danas čini oko 220 domaćinstava.
Historija
U Trnovi su bili prema popisu iz 1895. godine džamija i mekteb. Do 1991. godine je džemat brojio oko 290 domaćinstava. Početkom rata u BiH, 20. oktobra 1992. godine džamija je porušena od Vojske Republike Srpske, a već u augustu 1999. godine, započela njena ponovna izgradnja, koja je 26. jula 2009. godine završena. Istaknuti vakifi džemata su: Šupuk Taib, Mujadžić Dedo i Mujadžic Husein. Vlasništvo ovog džemata su džamija, u čijem sastavu su i mekteb i gasulhana, te imamski stan, četiri parcele koje se koriste kao mezarja i oko 12 dunuma obradivog zemljišta. U džematu se nalazi i Alijino turbe. Imamsku dužnost obavljali su imami: Hasan ef. Bašić, Muhamed ef. Ćeman, Osman ef. Halilović, Ishak ef. Alukić, Muhamed ef. Alihodžić, Mustafa ef. Brka, Šerif ef. Mustafić, Zuhdija ef. Karaga, Atif ef. Vučkić i Ramiz ef. Mujkic. Trenutni imam je Elmedin ef. Mujkić.
Sergej Bondarčuk
Sergej Fjodorovič Bondarčuk,   ; 25. septembra 1920 – 20. oktobar 1994.) bio je sovjetski i ruski glumac, filmski režiser i scenarist koji je bio jedna od vodećih ličnosti ruske kinematografije 1950-ih, 1960-ih i 1970-ih. Poznat je po svojim historijskim dramama, uključujući međunarodno hvaljenu adaptaciju Rata i mira Lava Tolstoja i epskog filma iz Napoleonovog rata Waterloo.
Bondarchukov rad donio mu je brojna međunarodna priznanja. Njegova epska produkcija Tolstojevog Rata i mira donijela je Bondarčuku, koji je i režirao i glumio glavnu ulogu Pierrea Bezukhova, nagradu Zlatni globus za najbolji strani film (1968) i Oscara za najbolji strani film 1968. godine. Od njega su stvorili i heroja socijalističkog rada i narodnog umjetnika SSSR-a.
Epska produkcija Rat i mir, je u originalnom izdanju imala više od sedam sati prikaza, i trebalo je šest godina da je završi. Godinu nakon ove pobjede, 1969., glumio je Martina s Yul Brynnerom i Orsonom Wellesom u jugoslovenskom epskom filmu Bitka na Neretvi u režiji Veljka Bulajića.
Sergej Bondarčuk umro je 20. oktobra 1994. godine u 75. godini u Moskvi od infarkta miokarda. Prije smrti, jeromonah Tihon (Ševkunov) ga je ispovjedio i pričestio. Pokopan je na groblju Novodeviči u Moskvi. U junu 2007. njegova bivša supruga Inna Makarova otkrila je bronzanu statuu Bondarčuka u rodnom Jejsku.
Konjšica
Slovenija:
Naseljeno mjesto, administrativnom (općinskom) linijom podijeljeno na dva dijela:
Konjšica–del (Litija)
mini|280px|Konjšica, seoska kuća u zaselku Kraje Konjšica–del je naseljeno mjesto u sastavu općine Litija, regija Zasavska, Slovenija. Dio je naselja Konjšica, koje je administrativnim granicama podijeljeno na dva naselja: Konjšica–del (općina Litija) i Konjšica–del (općina Zagorje ob Savi).
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Litija.
Nestabilni pojas
Nestabilni pojas je uski pojas u Hertzsprung-Russellovom dijagramu (HRD) gdje se nalaze pulsirajuće promjenljive zvijezde (pulsari). Počinje od naddivova (divovske zvijezde) preko glavnog niza do bijelih patuljaka. Budući da zvijezde različitih masa, hemijskih sastava i starosti prolaz ovaj pojas tu se nalaze razni tipovi promjenljivih. Radi se primjera radi o Cefeidima ili RR Lyrae promjenljivim. Kod pulsara se stalno mijenja temperatura i spektralna klasa pronalaze se na različitim mjestima u HRD-u. Ovisno i sjajnosti kreću se dijagramom lijevo-desno. Prilikom toga presijecaju pojas nestabilnosti. Inače sve zvijezde čija temperatura na površini iznosi oko 6000 K su pulsari.
Gastroenteritis
mini|Gastroenteritis virusi: A = rotavirus, B = adenovirus, C = norovirus i D = astrovirus Gastroenteritis (upala crijeva i želuca, ponekad stomačna gripa, želučana gripa) jeste općeniti pojam upalne bolesti probavnog sistema. Stomačna gripa se najčešće javlja sa simptomima proljeva i povraćanja, ali sa "pravom" gripom (influencom) nema ništa zajedničko. Gastroenteritis može imati vrlo različite uzroke. Za njegov tretman najčešće su dovoljne mjere kojima se otklanjaju ovi simptomi.
Epidemiologija
Gastroenteritis odnosno upalna stanja stomaka razne etiologije su najčešći uzrok mučnine i proljeva kod djece i odraslih. Još 1980tih u svijetu je zabilježeno oko 4,6 miliona smrtnih slučajeva zbog bolesti crijeva, što je vodeći uzrok smrti kod djece. Od 1979. počelo se sa promocijom takozvane oralne terapije rehidratacijom kao standardiziranom terapijom, čime se postiglo smanjenje ovog broja na oko 1,5 miliona u 2000. godini.
Brzo klizanje na dugim stazama
Brzo klizanje na dugim stazama je olimpijski sport u kojem takmičari nastoje u što kraćem vremenu preći određenu udaljenost. Ono je i rekreativni sport. Uživa veliku popularnost u Holandiji, a šampioni su kroz historiju dolazili i iz Austrije, Češke, Finske, Italije, Japana, Južne Koreje, Kanade, Kine, Norveške, Njemačke, Poljske, Rusije, SAD-a i Švedske. Brzoklizači dostižu maksimalnu brzinu od oko 60 km/h.
Razvoj ISU-a
mini|desno|[[Jaap Eden, prvi službeni svjetski prvak]] Organizirane utrke na klizaljkama razvile su se u 19. stoljeću. Norveški klubovi bili su domaćini raznih takmičenja od 1863, a utrke u Christianiji (današnjem Oslu) privlačile su i petocifren broj gledalaca. 1884. godine Norvežanin Axel Paulsen proglašen je amaterskim svjetskim prvakom nakon pobjeda na takmičenjima u SAD-u. Pet godina kasnije jedan sportski klub iz Amsterdama organizirao je brzoklizačko takmičenje koje je nazvao svjetskim prvenstvom, s učesnicima iz Rusije, SAD-a i Ujedinjenog Kraljevstva i, naravno, Holandije. Internationale Eislauf Vereinigung, danas poznat kao Međunarodni klizački savez (International Skating Union – ISU), osnovan je na sastanku predstavnika 15 država u Scheveningenu 1892. i to je bio prvi svjetski savez u nekom zimskom sportu. Nederlandse Schaatsrijderbond (Holandski klizački savez) osnovan je 10 godina ranije i organizirao je svjetska prvenstva 1890. i 1891. Takmičenja su održana na stazama različitih dužina – meč između Paulsena i Remkea van der Zeea iz 1885. održan je na stazi dužine 6/7 milje (1400 m) – ali ISU je 1892. standardizirao dužinu staze od 400 m, kao i dužine utrka za svjetska prvenstva: 500, 1500, 5000 i 10.000 m. Klizači su utrke počinjali u parovima, svaki u svojoj traci, koje su mijenjali u svakom krugu kako bi svaki klizač prešao istu udaljenost. Ovo je ono što je danas poznato kao brzo klizanje na dugim stazama. Takmičenja su bila isključivo za klizače amatere i to je sprovođeno kao pravilo. Peter Sinnerud diskvalificiran je zbog profesionalizma 1904. i izgubio titulu svjetskog prvaka.
Svjetski rekordi na dugim stazama prvi put su registrirani 1891. i rapidno su poboljšavani. Jaap Eden popravio je svjetski rekord na 5000 m za pola minute na Evropskom prvenstvu 1894. Ovaj rekord trajao je 17 godina, a trebalo je 50 godina da bude popravljen za još pola minute.
Elfstedentocht
mini|Snimak [[Elfstedentochta 1954. s komentarom na holandskom jeziku]] Elfstedentocht (hol. Turneja /kroz/ 11 gradova) organiziran je kao takmičenje 1909. i održava se u nepravilnim intervalima, kad god se led na ruti smatra dovoljno dobrim. Druge utrke na otvorenom razvile su se kasnije; Sjeverna Holandija bila je domaćin jedne 1917, ali prirodni uvjeti leda u Holandiji rijetko su bili pogodni za klizanje. Elfstedentocht je održan 15 puta u periodu od skoro 100 godina od 1909, a prije no što je vještački led postao dostupan 1962. nacionalna prvenstva održana su u 25 godina između 1887, kad je u Slikkerveeru organizirano prvo prvenstvo, i 1961. Otkako je vještački led postao uobičajen u Holandiji, holandski brzoklizači nalaze se u svjetskom vrhu u brzom klizanju na dugim stazama i maratonskom brzom klizanju.
Drugo rješenje da se maratonske utrke i dalje održavaju na prirodnom ledu preraslo je u Alternativni Elfstedentocht, čije se utrke održavaju u drugim državama, poput Austrije, Finske ili Kanade i svi najbolji maratonski brzoklizači, kao i hiljade rekreativaca, putuju iz Holandije na lokacije gdje se utrka održava. Prema Jaapu Bloembergenu, novinaru NRC Handelsblada, država "poprimi karnevalski izgled" tokom međunarodnih klizačkih prvenstava, uprkos činjenici da "ljudi van države nisu naročito zainteresirani".
Zimske olimpijske igre
Na Olimpijskom kongresu 1914. delegati su se složili da se brzo klizanje uvrsti na OI 1916. nakon što je umjetničko klizanje uvršteno na OI 1908. Međutim, Prvi svjetski rat prekinuo je sve planove za olimpijsko takmičenje i brzo klizanje ušlo je u olimpijski program tek 1924. kao dio Sedmice zimskih sportova u Chamonixu, kojoj je retroaktivno dodijeljen olimpijski status. Prvu zlatnu olimpijsku medalju osvojio je Charles Jewtraw iz Lake Placida iako je nekoliko Norvežana tvrdilo da je Oskar Olsen imao brže vrijeme. Problemi s mjerenjem vremena na 500 m bili su stalni problem sve do pojave elektroničkih satova u 1960-ima; tokom utrke na 500 m na ZOI 1936. sugerirano je da je pobjedničko vrijeme Ivara Ballangruda bilo skoro sekundu brže. Finska je osvojila ostale 4 zlatne medalje 1924, uz pobjede Clasa Thunberga na 1500 i 5000 m te u višeboju. To je bio prvi i jedini put da je u brzom klizanju dodijeljena zlatna olimpijska medalja u višeboju.
Norveški i finski brzoklizači osvojili su sve zlatne medalje na svjetskim prvenstvima u međuratnom periodu, dok su se na evropskim prvenstvima do pobjedničkog postolja uspjeli probiti Austrijanci i Latvijci. Međutim, utrke u Sjevernoj Americi često su se održavale s masovnim startom, slično maratonskim utrkama u Holandiji, ali olimpijske utrke morale su se klizati na četiri udaljenosti koje je odobrio ISU. Savez je odobrio i prijedlog da utrke na ZOI 1932. u Lake Placidu budu s masovnim startom i Amerikanci su osvojili sve 4 zlatne medalje. Kanada je osvojila 5 medalja (sve srebrne i bronzane) dok je aktualni svjetski prvak Thunberg ostao kod kuće u znak protesta protiv ovakvog formata utrka. Na SP-u održanom neposredno nakon ZOI-a, bez učešća američkih prvaka, norveški takmičari pobijedili su u sve 4 utrke i zauzeli prva 3 mjesta u poretku višeboja.
Čelni ljudi brzog klizanja u Norveškoj, Švedskoj, Finskoj i Japanu uložili su protest Američkom olimpijskom komitetu osudivši način takmičenja i izrazivši želju da se utrke s masovnim startom više nikad ne održe na Olimpijskim igrama. Ipak, ISU je 1967. prihvatio ogranak brzog klizanja na kratkim stazama, s masovnim startom, organizirao međunarodna takmičenja počevši od 1976. i doveo ga nazad na Olimpijske igre 1992.
Ženska takmičenja
1930-ih godina ISU je počeo prihvatati učešće žena u brzoklizačkim takmičenjima. Iako su u Sjevernoj Americi ženske utrke bile održavane već neko vrijeme, a na ZOI 1932. kao demonstracijsko takmičenje, ISU nije organizirao službena takmičenja do 1936. Ipak, Zofia Nehringowa postavila je prvi službeni svjetski rekord 1929. Žensko brzo klizanje nije bilo popularno; u norveškoj knjizi Skøytesportens stjerner (Zvijezde brzog klizanja) iz 1971. nije spomenuta nijedna brzoklizačica na skoro 200 stranica knjige iako su se žene dotad takmičile već 30 godina. Otad je ženskim brzim klizanjem na dugim stazama dominirala Istočna Njemačka, a kasnije ujedinjena Njemačka, osvojivši 15 od 35 zlatnih olimpijskih medalja od 1984.
Profesionalizam
Nakon sezone 1972. evropski brzoklizači na dugim stazama osnovali su profesionalnu ligu, Međunarodnu brzoklizačku ligu, u kojoj su, između ostalih, učestvovali Ard Schenk, osvajač triju zlatnih olimpijskih medalja 1972, 5 Norvežana, još 4 Holanđanina, 3 Šveđanina i još nekoliko brzoklizača. Jonny Nilsson, svjetski prvak 1963. i osvajač zlatne olimpijske medalje, bio je pokretačka snaga lige, koja je ukinuta 1974. iz ekonomskih razloga, a ISU je također isključio staze koje su bili domaćini profesionalnih utrka iz budućih međunarodnih prvenstava. ISU je kasnije organizirao vlastiti Svjetski kup s novčanim nagradama, a potpuno profesionalni timovi razvili su se u Holandiji tokom 1990-ih, što je dovelo do dominacije Holanđana u muškim utrkama; jedini izazov bili su im japanski sprinteri na 500 m i američki klizači na inline koturaljkama koji su se prebacili na brzo klizanje na dugim stazama kako bi osvojili olimpijsko zlato.
Utrke
Sve utrke održavaju se u parovima, a za njih se koriste 2 trake. Takmičari na nadlaktici nose vrpcu čija boja označava traku u kojoj je takmičar startao: bijelu za unutrašnju i crvenu za vanjsku. Na drugom pravcu takmičari mijenjaju trake kako bi svaki prešao istu udaljenost. Kad oba takmičara izađu iz krivine u istom trenutku, onaj koji je trenutno u unutrašnjoj traci mora pustiti protivnika da prođe. Ovo obično ne uzrokuje nikakve probleme pošto se onaj koji je u unutrašnjoj traci općenito kreće dosta brže od onoga u vanjskoj.
Poznata međunarodna klizališta
Ova klizališta bila su domaćini međunarodnih takmičenja (Svjetski kup i seniorska prvenstva) između 2005. i 2010:
U dvorani
mini|Olimpijski oval u Calgaryju. Unutar ovala stala su dva klizališta za [[hokej na ledu|hokej]]
Od navedenih klizališta onā u Calgaryju i Kearnsu nalaze se na većoj nadmorskoj visini, što omogućuje postizanje bržih vremena nego na klizalištima na manjoj visini usljed manjeg otpora zraka.
Oprema
Postoje dva osnovna tipa klizaljki: tradicionalne i klap-klizaljke. Potonje je osmislila kompanija Viking sredinom 1990-ih. Smatrane su revolucionarnima budući da je oštrica pričvršćena za cipelu šarkom samo na prednjem dijelu, dok je stražnji dio pokretan, što klizačima dozvoljava prirodniji raspon kretanja. One omogućuju duži "zamah" istovremeno držeći maksimalni kontakt s ledom. Do ZOI 1998. skoro svi brzoklizači koristili su klap-klizaljke.
Na oba tipa klizaljki koriste se duge i prave oštrice, za razliku od dosta ostalih klizačkih sportova. Oštrice su debljine oko 1 mm, a raspon njihove dužine kreće se od 33 do 46 cm. Većina vrhinskih klizača koristi oštrice dužine između 38 i 43 cm, u zavisnosti od veličine tijela i ličnog izbora. Holandska kompanija Viking i dalje slovi kao najveći i najinovativniji proizvođač klap-klizaljki.
Mnogo pažnje posvećuje se otporu zraka. Pravila traže da kombinezoni prate prirodni oblik tijela, sprečavajući upotrebu tzv. kaciga oblika kapi (koje se koriste u biciklizmu ili inventivnijih kombinezona "Paja Patak". Ipak, mnogo se vremena i novca troši na razvoj vlakana i šavova koji će smanjiti otpor zraka. Neki brzoklizači koriste "aerodinamične pojaseve" (ne deblje od 3 mm) prikačene na kombinezone. Njihova svrha je da izazovu turbulencije zraka u određenim područjima oko tijela.
Brzoklizači mogu nositi i zaštitne naočale kako bi spriječili da zrak ili vjetar isuše oči.
Višeboj
Najstariji format takmičenja koji je i danas u upotrebi jeste višeboj, koji je standardiziran 1892 (vidi odjeljak Historija iznad). Brzoklizači se utrkuju na 4 udaljenosti (muškarci: 500, 1500, 5000 i 10.000 m) i plasman se određuje na osnovu vremena postignutih na svakoj od njih. Metoda bodovanja jednaka je za sve kombinacije. Sva vremena se računaju prema vremenu postignutom na 500 m; ako se 500 m pređe u 40 sekundi, to donosi 40 bodova dok 1500 m (3 x 500 m) pređenih u 2 minute (120 sekundi, tj. 3 x 40 sekundi) također donosi 40 bodova. Bodovi se računaju do tri decimale i ne zaokružuju se, nego se odbijaju najmanje značajne. Takmičar koji ima najmanje bodova osvaja 1. mjesto. Ova metoda zove se samalog. Prvak u višeboju često može da ne pobijedi ni na jednoj udaljenosti, poput Viktora Kosičkina na Svjetskom prvenstvu 1962, ili može pobijediti na 3 udaljenosti, ali izgubiti titulu u ukupnom poretku. Prvobitno su pobjede na 3 udaljenosti donosile i ukupnu pobjedu, ali pravila su promijenjena nakon što je Rolf Falk-Larssen pobijedio Tomasa Gustafsona na Svjetskom prvenstvu 1983. uprkos tome što je imao više bodova. ISU svake godine organizira Svjetsko brzoklizačko prvenstvo u višeboju.
Sprinterska prvenstva
To su dvodnevna takmičenja na kojima klizači u oba dana kližu i na 500 i na 1000 m. Samalog-sistem primjenjuje se i ovdje kako bi se odredio pobjednik. Kako bi se uklonile bilo kakve sistematske predrasude u vezi s unutrašnjom i vanjskom trakom, takmičari mijenjaju trake u kojima startaju. Države s aktivnim brzoklizačima organiziraju godišnja državna sprinterska prvenstva, a ISU organizira Svjetsko brzoklizačko prvenstvo u sprintu za muškarce i žene od 1970. Iako se svake godine održava Evropsko brzoklizačko prvenstvo u višeboju, takvih prvenstava za sprintere nema.
Pojedinačne udaljenosti
Osnovnija forma brzog klizanja jeste klizanje na samo jednoj udaljenosti. Ovaj se format primjenjuje na svjetskim prvenstvima na pojedinačnim udaljenostima, koja se održavaju od 1996, i u Svjetskom kupu. Uobičajene udaljenosti jesu 500, 1000, 1500, 3000 (samo žene), 5000 i 10.000 m (samo muškarci), ali ponekad se kliza i na drugim udaljenostima, poput 100 m ili 1 milje. Ženama se povremeno, ali rijetko, pruža mogućnost da klizaju na 10.000 m, ali izvan najvećih takmičenja.
Na 500 m takmičari obično otklizaju 2 "vožnje" tako da svi klizači startaju u jednoj utrci u unutrašnjoj, a u drugoj u vanjskoj traci. Ova praksa počela je od prvog Svjetskog prvenstva na pojedinačnim udaljenostima 1996. i ZOI 1998. u Naganu; na svim ranijim Igrama 500 m klizalo se samo jednom. Razlog što se ova utrka kliza dvaput jeste taj što postoji mala, ali statistički značajna prosječna prednost kod startanja u unutrašnjoj traci; savladavanje posljednje krivine pri velikoj brzini obično je teže u unutrašnjoj nego u vanjskoj traci.
Osim međunarodnih prvenstava, ISU od sezone 1985/86. organizira i Svjetski kup. Takmičari se rangiraju prema kumulativnom rezultatu tokom sezone, za svaku udaljenost posebno, na specijalno određenim takmičenjima Svjetskog kupa. Preciznije, u svakoj sezoni postoje takmičenja na 500, 1000, 1500 i kombinirano 5000 i 10.000 m za muškarce, odnosno 500, 1000, 1500 i kombinirano 3000 i 5000 m za žene.
Počevši od sezone 2011/12, ISU je odlučio proglasiti jednog "velikog osvajača Svjetskog kupa" za muškarce i žene na osnovu ukupnog zbira svih rezultata tokom sezone Svjetskog kupa.
Ekipna potjera
mini|[[Wouter olde Heuvel, Erben Wennemars i Sven Kramer treniraju za timsku potjeru u Thialfu.]] Ovo je jedina ekipna disciplina na najvišim nivoima brzoklizačkih takmičenja. U njoj se takmiče ekipe s 3 klizača. Utrka je slična ekipnoj potjeri u velodromskom biciklizmu. Utrkuju se po 2 ekipe, koje startaju s linije na sredini pravca na stazi, ali svaka na suprotnom dijelu staze. Koristi se samo unutrašnja traka, a udaljenost iznosi 8 krugova za muškarce, odnosno 6 za žene.
Postoji nekoliko formata ekipne potjere. Olimpijski format je neobičan po tome što je kup-format, s nekoliko runda na ispadanje između timova. U Svjetskom kupu i na svjetskim prvenstvima kliza se 1 utrka, a ekipe se rangiraju prema ostvarenom vremenu. U olimpijskom formatu ekipa koja pretekne drugu ekipu automatski je pobijedila i preostala udaljenost se ne kliza. Međutim, u praksi je udaljenost toliko kratka da se ovo rijetko dešava osim ako ne dođe do pada nekog klizača.
Ekipna potjera je nova disciplina na većim međunarodnim takmičenjima. Na međunarodnom nivou uvedena je na svjetskim juniorskim prvenstvima oko 2000. godine, a u Svjetski kup 2003, ali nije smatrana službenom ISU-ovom disciplinom do 2004. Na kraju je od 2006. uvrštena i na Olimpijske igre.
Maraton
mini|Maratonsko brzo klizanje u Holandiji 2007. Takmičari klizaju u velikoj grupi na dugim udaljenostima. Kad se takmičenje odvija na ovalnoj stazi, udaljenost se obično kreće oko 40 km, slično tradicionalnom atletskom maratonu. Kad se kliza na otvorenom na prirodnom ledu, udaljenost može biti i do 200 km. Primjer za ovo je ranije spomenuta utrka Elfstedentocht.
Za hladnijih zima u Holandiji se održava nacionalno prvenstvo na prirodnom ledu ako led dostigne minimalnu debljinu od 12 cm. U januaru 2009. ovo prvenstvo održano je prvi put u 13 godina u vlažnom području Oostvaardersplassen kod Lelystada u pokrajini Flevoland, na zemljištu koje je vraćeno od mora u 1960-im. Žene su se takmičile na 60, a muškarci na 100 km.
Primjer poznatog maratona van Holandije jeste Međunarodni brzoklizački maraton Big Rideau u Portlandu (Ontario).
Kana (biljka)
Kana (lat. Canna) je gomoljasta ukrasna biljka, cvjetnica porijeklom iz Srednje Amerike. Listovi su jajasto-kopljasti, dugi, zelenopurpurne boje. Cvjetovi krupni, skupljeni na vrhu stabljike u dugačkoj cvasti, bez mirisa, crveni, narandžasti, ružičasti. Treba je razlikovati od istoimene biljke kane (Lawsonia inermis) koja se, između ostalog, koristi za crtanje po tijelu i pravljenje boje za kosu.
Uzgoj
Kana se razmnožava u proljeće, dijeljenjem gomolja, i to tako da svaki dio gomolja ima po jedan pupoljak "okce", jer svaki taj dio sa pupoljkom daje novu biljku.
Po prestanku proljetnih mrazeva (april-maj), gomolji se sade u dobru plodnu zemlju, kojoj je dodat pijesak. Sade se na dubiti od 20 cm i rastojanju od oko 40 cm.
TANGO6
Homolog 6 proteina za transport i organizaciju Golgijevog aparata, znan i kao ptotein 7 sa transmembranskim i upredenim domenom, je protein koji je kod ljudi kodiran genom TANGO6.
Kana (biljka)
Uzgoj
Kada biljka s jeseni precvjeta, stablo skratiti na 25 cm iznad zemlje i poslije nekoliko dana izvaditi gomolje, ostaviti ih da se nekoliko dana osuše i potom ih smjestiti na suho mjesto, s tim što ih odozgo treba pokriti pijeskom. Čuvati ih do naredne sadnje u prostorijama sa temperaturom 10 do 20 °C. U bašti se sade na sunčanim mjestima. Koristi se za centralne dijelove cvijetnih lijeha i za ivičnjake.
Filogenija
Prema Katalogu života, Cannaceae imaju slijedeći kladogram.
Alkoholna dehidrogenaza
Alkoholna dehidrogenaza (EC 1.1.1.1) ili alkohol dehidrogenaza, ADH, alkoholna dehidrogenaza (NAD), alifatična alkoholna dehidrogenaza, etanol dehidrogenaza, NAD-zavisna alkoholna dehidrogenaza, NAD-specifična aromatična alkoholna dehidrogenaza, NADH-alkoholna dehidrogenaza, NADH-aldehidna dehidrogenaza, primarna alkoholna dehidrogenaza, kvaščana alkoholna dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom alkohol:NAD+ oksidoreduktaza.     Katalizira  slijedeće hemijske reakcije:
Alkoholna dehirogenaza je cinkov metaloprotein. Djluje na primarne ili sekundarne alkohole ili hemi-acetale, koji imaju veoma široku specifičnost. Ovaj enzim slabije oksidira metanol, nego etanol. Kod životinja, a ne i kod kvasaca, ovaj također djeluje na ciklične sekundarne alkohole.
IC 5229
IC 5229 (također poznat kao ESO 147-1 i PGC 69217) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 568 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Tukan. Najveći prečnik je 0,70 (116 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (116 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 16. jula 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
JPH2
Junktofilin 2, znan i kao JPH2, jest protein koji je kod ljudi kodiran genom JPH2. Na ovom lokusu uočena je alternativna prerada i opisane su dvije varijante koje kodiraju različite izoforme.
Uloga u bolesti
Mutacije u JPH2 identificirane su u kohorti pacijenata s hipertrofijskom kardiomiopatijom kojima nedostaju uobičajene mutacije u proteinima sarkomera. Pokazalo se da je JPH2 reguliran u nekoliko životinjskih modela srčanog zatajenja. Model nokautiranog miša JPH2 smrtonosan je u 10,5. danu embrionskog razvoja, što je otprilike vrijeme kada bi srčana kontraktilnost trebala započeti. Ovi miševi pokazali su abnormalan promet srčanog kalcija, kardiomiopatiju i promijenjeno stvaranje kompleksa spojnih membrana.
Barnet FC
Barnet Football Club je profesionalni nogometni klub iz Londona, Engleska. Trenutno nastupa u National League, petom rangu engleskog nogometa.
Historija
Klub je osnovan 1888. godine. Od 1882. do 1885. godine bio je poznat kao Woodville FC, dok je u tri naredne godine nosio naziv New Barnet FC. Od 1912. do 1965. godine je igrao u Athenian League. Član Football League postaje 1991. godine. Tradicionalne boje su narandžasta i crna. Domaće utakmice igra na stadionu The Hive. Od 1907. do 2013. godine je igra na stadionu Underhill.
Wiggersov dijagram
Wiggersov dijagram je  standardni dijagram koji se upotrebljava u fiziologiji, a imenovan  je prema kardiološkom fiziologu Dr. Carlu J. Wiggersu. Za crtanje dijelova vremena koristi se X osa, dok  Y osi sadrži sve od slijedećeg, na jednoj mreži:
Pri ilustriranju  koordinirane varijacije tih vrijednosti, postaje lakša ilustracija odnosa između ovih vrijednosti u srčanom ciklusu.
Franco Nero
Francesco Clemente Giuseppe Sparanero (rođen 23. novembra 1941), profesionalno poznat kao Franco Nero, italijanski je glumac. Njegova je prodorna uloga bila naslovni lik u špageti western filmu Sergija Corbuccija Django (1966), ulozi koju je ponovio u filmu Django Strikes Again (1987) Nella Rossatija. 2012. godine Nero se pojavio u cameo verziji u filmu Django Unchained Quentina Tarantina .
Od tada je izveo preko 200 vodećih i sporednih uloga u širokom spektru filmova i televizijskih programa kako u Italiji tako i u inostranstvu, u žanrovima od poliziotteschi, preko akcije, do giallo filma, drame, ratne tematike i mjuzikla. Tu spadaju Biblija: na početku ... (1966), Camelot (1967), Dan sove (1968), Plaćenik (1968), Bitka na Neretvi (1969), Tristana (1970), Compañeros (1970) ), Peti kabel (1971), Ispovijesti policijskog kapetana (1971), Visoki zločin (1973), Ulični zakon (1974), Keoma (1976), Hitch-Hike (1977), Sila 10 iz Navarona (1978), Enter the Ninja (1981), Die Hard 2 (1990), Megiddo: The Omega Code 2 (2001), Letters to Juliet (2010) i John Wick: Poglavlje 2 (2017). Također je glumio naratora u filmovima: Rasputin (2010), kojeeg je režirao Louis Nero,  Cars 2 (narator lika ujaka Topolina), 2011) u režiji Johna Lassetera i ko-režiji Brada Lewisa.
Nero je poznat po vezama sa porodicom Redgrave, a imao je dugogodišnju vezu s Vanessom koja je započela tokom snimanja Camelota. Vjenčali su se 2006. godine.
Francesco Clemente Giuseppe Sparanero    rođen je u San Prospero Parmenseu ( Parma, Emilia-Romagna ), kao sin oficira u karabinjerima. Njegovi su roditelji porijeklom iz San Severa ( Foggia, Apulia ). Odrastao je u Bedoniji i u Milanu. Kratko je studirao na ekonomskom i trgovinskom fakultetu lokalnog univerziteta, prije nego što je otišao na studije u Piccolo Teatro di Milano. desno|mini|250x250piksel| Franco Nero kao glavni lik u Djangu (1966) Neronova prva filmska uloga bila je u malom dijelu filma Pelle viva (1962) a prvu glavnu ulogu imao je u filmu Django Sergija Corbuccija (1966), špageti vesternu i jednom od njegovih najpoznatijih filmova. 1966. od Djanga pojavio se u još osam filmova objavljenih te godine, uključujući Texas, Adios (1966) i Massacre Time. U filmu Bitka na Neretvi, igrao je kapetana Michele Riva.
Velika nagrada Singapura 2018.
Velika nagrada Singapura 2018. (službeno poznata kao "FORMULA 1 2018 SINGAPORE AIRLINES SINGAPORE GRAND PRIX") automobilska je trka Formule 1 koja se održala 16. septembra 2018. na stazi Marina Bay Street Circuit u Marina Bej, u Singapuru. Ovo je bila petnaesta trka u sezoni 2018. i ujedno i 11. trka za Veliku nagradu Singapura.
Lewis Hamilton osvojio je sedmi pol pozicija ove sezone i 79. u karijeri. Vozač Mercedesa Lewis Hamilton pobijedio sedmi pobjeda u sezoni i 69. u karijeri. Na drugom mjestu završio je Max Verstappen iz Red Bulla, a treće mjesto osvojio je vozač Ferrarija Sebastian Vettel.
Prvi trening
Vrijeme koje su postigli prvih pet vozača na prvom treningu.
Drugi trening
Vrijeme koje su postigli prvih pet vozača na drugom treningu.
Treći trening
Vrijeme koje su postigli prvih pet vozača na trećem treningu.
Acetaldehid
Acetaldehid – sistemsko ime etanal – je organski spoj sa formulom CH3 CHO. U nekim izvorima je obilježan kao MeCHO (Me = metil). To je jedan od važnijih, široko rasprostranjenih,  prirodnih aldehida. Industrijski se proizvodi u velikim količinama. Acetaldehid se prirodno javlja u kahvi, hljebu i zrelom voću. Biljke ga proizvode u procesima normalnog metabolizma. Takođe proizvodi i putem oksidacije etilena i smatra se da je uzrok mahmurluka, nakon obilnije  konzumpcije alkohola. Prisutan je u vazduhu, vodi, tlu, kao i u piću i dimu.
Proizvodnja
U 2003., globalna produkcija acetaldehida je bila milion oko tona. Glavni tehnološki postupak počiva na reakciji oksidacija etilena:
Alternativno, može sa koristiti i hidracija acetilena, kataliziana solima žive, kada se formira etenol, koji se tautomerizira do acetaldehida. Ovaj industrijski put je ranije bio dominirajući. Kad su potrebne manje količine, acetaldehid se može dobiti putem dehidrogenacije ili parcijalne oksidacije u kombinaciji sa dehidrogenacijom.
Može formirati i hidrogenacijom ugljik-monoksida (CO), iako taj metod nije u industrijskoj primjeni.
Alijino turbe
Alijino turbe je turbe u Trnovi kod Sanskog Mosta. Nalazi se na 20-25 metara visokom brdašcu i nazvano je Šehidsko turbe.
Historija
Staro turbe je izgorjelo, pa su mještani napravili novo. Kod turbeta je izvor koji nikad ne presuši, a narod ga smatra svetinjom. Mladi petkom idu na vrelo kraj turbeta na teferič. Ako je suša duže vremena idu Muslimani iz Sane, Starog Majdana, Šehovaca i drugih sela u koloni po dvojica do turbeta i uče dove moleći da padne kiša.
Priča
mini|Bunar kod turbeta Predanje turbeta ispričano od Bešić Ismeta: "Otac je kosio cijeli dan na njivi preko rijeke Sane. Kada je trebalo da mu žena donese ručak, vidjela je da je dobro okasnila, pa je poslala pastorka sa ručkom. Kada je sin došao, otac onako ljut što ručak kasni, zamahne kosom i otkine glavu sinu. Sin je uzeo glavu pod ruku i onako obezglavljen je prešao rijeku Sanu, popeo se uzbrdo do blizu tvrđave, i neko ga je ugledao i povikao da ide dijete bez glave. Na tom mjestu je pao i tu su mještani sagradili šehidsko turbe." On dalje kaže: "Interesantan je podatak da blizu turbeta postoji izvor i mještani su htjeli da iskopaju bunar i dovedu vodu u obližnje kuće. Kada su počeli da kopaju u dubinu, vode je nestajalo. Vjerovali su da je to bila sušna godina, pa se i dogodine isto ponovilo. Bili su uporni dok im jedan starac nije rekao da badava kopaju jer neće naći izvor. To vrelo je, vrelo šehita i služi samo njemu da se napije vode."
Spisak predsjednika Republike Srpske
mini|203x203piksel|Zastava [[Predsjednik Republike Srpske|Predsjednika Republike Srpske]] Spisak predsjednika Republike Srpske u periodu od 1992. do danas.
Napomene
<references group="lower-alpha" />
Bristol Rovers FC
Bristol Rovers Football Club je profesionalni nogometni klub iz Bristola, Engleska. Trenutno nastupa u League One, trećem rangu engleskog nogometa.
Historija
Klub je osnovan 1883. godine kao Black Arabs FC. Također je mijenjao ime u Eastville Rovers i Bristol Eastville Rovers. 1899. godine usvaja sadašnji naziv. Najveći rival kluba je Bristol City. Tradicionalne boje kluba su plava i bijela. Od 1996. godine domaće utakmice igra na stadionu Memorial. Prethodno je domaće utakmice igra na nekoliko stadiona (Durdham Down, Ridegway, Eastville, Twerton Park).
Kostanjevica
Kostanjevica je naseljeno mjesto u sastavu općine Šentrupert, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kostanjevica je imala 37 stanovnika.
Hiosciamin
Hiosciamin (poznat i kao daturin ili duboizin) je prirodni tropan-alkaloid i biljni toksin. To je sekundarni metabolit koji se nalazi u određenim biljkama iz porodice Solanaceae, uključujući Hyoscyamus niger,  Mandragora officinarum, anđeoske trube roda Brugmansia , tatulu (Datura stramonium), paradajz (Solanum lycopersicum), čarobno drvo  (Latua pubiflora) i smrtonosnu buniku  (Atropa belladonna). To je lijevorotirani izomer atropina (trećina od tri glavna atropina alkaloida) i stoga ponekad poznat i kao lijevo-atropin
Imena brendova za hiosciamin uključuju kompanije Symax, HyoMax, Anaspaz, Egazil, Buwecon, Cystospaz, Levsin, Levbid, Levsinex, Donnamar, NuLev, Spacol T/S, and Neoquess.
Upotreba
Hiosciamin koristi se za simptomatsko ublažavanje grčeva, uzrokovanih različitim poremećajima donjeg trbuha i bešike, uključujući čirna želucu, sindrom iritabilnog crieva, divertikulitis, pankreatitis, kolike i intersticijski cistitis. Također se koristi za ublažavanje nekih problema sa srcem, kontrolu nekih simptoma Parkinsonove bolesti, kao i za kontrolu abnormalnih respiratornih simptoma i "hipersluznog sekreta" kod pacijenata s plućnim bolestima.
Također je koristan u kontroli bolova za neuropatske bolove, hronične bolove i palijativnu njegu – "komfornu njegu" – za one koji imaju neizlječiv bol od otpornih na liječenje i neizlječivih bolesti. U kombinaciji sa opioidima povećava se stečena analgezija (ublažavanje bola). Smatra se da nekoliko mehanizama doprinosi ovom efektu. U tu svrhu se koriste i usko povezani lijekovi atropin i hioscin i drugi članovi grupe antiholinergičnih lijekova poput ciklobenzaprina, triheksifenidila i orfenadrina. Kada se hiosciamin koristi zajedno s opioidima ili drugim antiperistaltičkim agensima, mjere za sprečavanje zatvora su posebno važne, s obzirom na rizik od paralize ileusa.
Neželjeni efekti
Nuspojave uključuju suhoću usta i grla, povećani apetit koji dovodi do debljanja, bolova u očima, zamagljenog vida, nemira, vrtoglavice, aritmije, crvenila i nesvjestica. Predoziranje će uzrokovati glavobolju, mučninu, povraćanje i simptome u centralnom živčanom sistemu, uključujući dezorijentaciju, halucinacije, euforiju, seksualno uzbuđenje, kratkotrajni gubitak pamćenja i moguću komu u ekstremnim slučajevima. Euforični i seksualni efekti su jači od efekata atropina, ali slabiji od efekata skopolamina, kao i dicikloverina, orfenadrina, ciklobenzaprina, triheksifenidila i etanolaminskih antihistaminika poput feniltoloksamina.
Farmakologija
Hiosciamin je antimuskarinski; tj. antagonist muskarinskog receptora acetilholina. Blokira djelovanje acetilholina na parasimpatičkim mjestima u znojnim žlijezdama, pljuvačnim žlijezdama, želučanim sekrecijama, srčanom mišiću, sinoatrijskom čvoru, glatkim mišićima u gastrointestinalnim traktu i centralnom nervnom sistemu. Povećava minutni ritam i otkucaje srca, smanjuje krvni pritisak i isušuje sekret. Može biti antagonist serotonin.a U uporednim dozama, hiosciamin ima 98 % antiholinergičku snagu atropina. Drugi glavni binikin derivat hioscin (poznat u Sjedinjenim Državama kao [[skopolamin) ima 92 %antimuskarinske snage atropina.
Biosinteza u biljkama
Hiosciamin se može ekstrahovati iz biljaka porodice Solanaceae, posebno Datura stramonium . Kako je izravni prekursor u biljne biosinteze hioscina, se proizvodi istim metaboličkim putem.
Biosinteza hioscina/skopolamina započinje sa dekarboksilacijom L- ornitina do putrescina,  pomoću ornitin dekarboksilaze The biosynthesis of hyoscine begins with the decarboxylation of L-ornithine to (EC 4.1.1.17). Putrescin je meiliran do N-metilputrescin putem putrescin N-metiltransferaze (EC 2.1.1.53).
Putrescin-oksidaza (EC 1.4.3.10) koja posebno prepoznaje metilirani putrescin, katalizira deaminaciju ovog spoja u 4-metilaminobutanal koji zatim prolazi kroz spontano stvaranje prstena do N-metilpirolijskog kationa. U sljedećem koraku, pirolijev kation se kondenzuje sa acetacetatnom kiselinom dajući higrin. Nije se mogla dokazati niti jedna enzimska aktivnost koja katalizira ovu reakciju. Higrin se dalje preuređuje u tropinon.
Nakon toga, tropinon-reduktaza I (EC 1.1.1.206) pretvara tropinon u tropin koji se kondenzuje sa fenilalanin-izvedenim fenilaktatom u litorin. A citohrom P450 klasificiran kao Cyp80F1 oksidira i preuređuje litorin u hiosciamin-aldehid.
Osnova aboridžinske medicine
Lijek od grmlja koji su razvili Aboridžinski narodi istočnih država Australije iz mehkog drveta pluta ili  Duboisia myoporoides, koristili su Saveznici u Drugom svjetskom ratu, kako bi zaustavili vojnike da obole od morska+e bolesti, kada su preplovili Engleski kanal tokom Invazije Normandije. Kasnije je utvrđeno da bi se ista supstanca mogla koristiti u proizvodnji skopolamina i hiosciamina, koji se koriste u opracijama oka, a u Queenslandu je izgrađena industrija od više miliona dolara na osnovu ove supstance.
Predopterećenje
thumb|Srce tokom ventrikulske dijastole Predopterećenje – u kardiološkoj fiziologiji –  je kraj diastolnog  volumena  koji  se proteže na desnu ili lijevu komoru  srca do njegovih najvećih dimenzija pod promjenjivim fiziološkim potrebama. Drugim riječima, to je početno istezanje kardiomiocita prije kontrakcije; stoga se odnosi na dužinu sarkomere krajem dijastole. Parametri kao što su krajnji komorski dijastolni volumen ili pritisak koriste se za mjerenje predopterećenja jer se idealna dužina srčane sarkomere ne može mjeriti. Pasivno punjenje srca (komorâ), a zatim njihova kontrakcija  omogućuju ehokardiografijsko volumetrijsko mjerenje.
Prethodno učitavanje teoreijki je najtačnije opisati kao početno istezanje jednog kardiomiocita prije kontrakcije. To se ne može mjeriti in vivo i zbog toga se, kao procjena, koriste ostala mjerenja. Procjena može biti netačna, naprimjer, u hronično dilatacijskoj komori, nove sarkomere  možda formirane u srčanom mišiću omogućuju opuštanje komora kojr  se pojavljuju kao povećane. Pojam krajnji dijastolični volumen je bolje prilagođen za kliniku, iako nije baš jednako stroga definicija za predopterećenje. Kao surogat predopterećenja, upotrebljava se fibrilacijski pritisak.
Proračun
Kvantitativno, predopterećenje se može procijeniti kao:
gdje je
Faktori predopterećenja
Predopterećenje se odnosi na ventrikularni  krajnji dijastolni volumen; veći volumen na kraju dijastole podrazumijeva veće predopterećenje. Međutim, taj odnos nije jednostavan zbog ograničenja pojma predopterećenje na jednom miocitu. Predopterećenje se i dalje može  približno odrediti jeftinim ehokardiografskim mjerenjem krajnjeg dijastolnog volumena ili KDV. Predopterećenje se povećava  vježbanjem (malo), povećavajući volumen krvi (prekomjerna transfuzija, policitemija) i neuroendokrina uzbuđenja (simpatički tonus).
Vanjski linkovi
<!— Jednostavno, opterećenje ili volumen se vrši na krajnju ventrikularneudijastolu; određuje snagu kontrakcije; Frank-Starlingov zakon (kao i kod regulacije zalistaka  i /ili pregradnih defekata -->
Kućibreg
Kućibreg (ital. Cucciani) je naseljeno mjesto u sastavu grada Buja, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Buje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kućibreg je imao 19 stanovnika.
Devetaci (Kiseljak)
Devetaci je naseljeno mjesto u općini Kiseljak, Bosna i Hercegovina.
Kućibreg
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Kućibreg je imalo 21 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
IC 3585
IC 3585 (također poznat kao MCG 5-30-35, PGC 42067 i UGC 7783) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 336 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,10 (108 hiljada sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (88 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 23. marta 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Koške Poljane
Koške Poljane su naseljeno mjesto u sastavu općine Šmartno pri Litiji, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Litija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Koške Poljane su imale 12 stanovnika.
Lakona od Oʻahua
140px|mini|Oʻahu, Lakonino ostrvo Lakona, poznat i kao Lakona-a-Nawele („Lakona, sin Nawelea“), bio je kralj havajskog ostrva Oʻahua na drevnim Havajima. Njegov rođak sličnog imena bio je poglavica Laakona; obojica su bili potomci tahićanskog čarobnjaka Mawekea, koji je došao na Oʻahu.
Život
Kralj Lakona je rođen na Oʻahuu, možda oko 1340. godine. Njegov otac je bio kralj Nawele, a majka mu je bila Naweleova supruga Kalanimoeikawaikai. Lakonin dedo po ocu bio je princ Kahokupohakano, sin kralja Elepuʻukahonue.
Nakon Naweleove smrti, Lakona je zavladao ostrvom. Vladao je zajedno sa svojom rodicom Maelo od Kone.
Lakonina žena je bila Alaʻikauakoko (Kanakoko), konkubina kralja Kanipahua. Dijete Lakone i njegove supruge bio je očev nasljednik, kralj Kapaealakona.
Hyoscyamus niger
Hyoscyamus niger, općepoznat kao crna bunika ili smrdljivi noćurak, je otrovna biljka koja sew javlja u velikim količinama, u porodici Solanaceae. It is native to temperate Europe and Siberia, and naturalised in the British Isles. Istoj porodici pripada veći broj otrovnih vrsta koje sadrže alkaloide tropanske strukture (hiosciamin, atropin, apoatropin, beladonin i skopolamin).
Opis
Bunika raste kao korov na zapuštenim površinama, neobrađenim poljima, uz puteve i ograde, na tlu s obiljem nitrata. Naraste i do metar visine, s jednostavnom ili razgranatom stabljikom. Listovi su duboko nazubljeni. Cvjetovi su žućkasti s mrežastim ljubičastom venacijom na laticama. Plod je tobolac sa mnpštvom sjemenki. Površina cijele biljke je vunasta i ljepljiva, neugodnog mirisa.
Teorije
Sjeme crne bunike pronađeno je u groblju Vikinga u blizini Fyrkata u Danskoj, što je prvi put opisano 1977. Ovaj i drugi arheološki nalazi pokazuju da je Vikinzima bip poznat H. niger. Analiza simptoma izazvanih intoksikacijom ove biljke sugerira da su je možda koristili za izazivanje stanja bijesa koje su koristili u ratu.
Kultivacija i upotreba
Crna bunika potiče iz Evroazije, a sada se globalno distribuira kao biljka koja se uzgaja uglavnom u farmaceutske svrhe. Rijetka je u sjevernoj Evropi; nje uzgoj za medicinsku upotrebu raširen je i legalan u srednjoj i istočnoj Evropi i u Indiji. Prema Crvenom popisu Svjetske unije za zaštitu, ovo je ugrožena biljka.
Koristi se u tradicionalnom biljnom lijeku za bolesti kostiju, reumatizam, zubobolju, astmu, kašalj, nervne bolesti i bolove u stomaku. U nekim kulturama može se koristiti i kao analgetik, sedativ i narkotik. Izvještava se da ljepljivi zavoji s njenim ekstraktom iza uha sprječavaju nelagodu kod bolesnika na putovanjima. Ulje koristi se za ljekovitu masažu.
Crna bunika se u većini zapadnih zemalja može kupiti u apotekama samo na recept. Prodaja njenog ulja nije zakonski regulisana i dozvoljena je u trgovinama osim u apotekama u SAD-u.
Priprema, doziranje, toksičnost
Listovi i zelje bez korijena sjeckaju se i suše, a zatim koriste u medicinske svrhe ili u mješavinama tamjana i dimova, u pripremi piva i čaja te u začinjavanju vina. Za dobijanje ulja, njeno lišće se kuha u ulju. Sjemenk su sastojak u mješavini tamjana. U svim pripravcima treba pažljivo procijeniti dozu zbog visoke toksičnosti. Za neke terapijske primjene korištene su doze poput 0,5 g i 1,5-3 g. Smrtonosna doza nije poznata
Crna bunija je toksična za goveda, divlje životinje, ribe i ptice. Nisu sve životinje podložne; naprimjer, larve nekih vrsta Lepidoptera, uključujući kupusov moljac, jedu je. Svinje su imune na toksičnost njenu i izvještava se da uživaju u efektima biljke.
Psihoaktivni materijal
Hiosciamin, skopolamin i drugi tropan-alkaloidi pronađeni su u lišću i semenu biljke. Izvešteno je da je standardni sadržaj alkaloida 0,03% do 0,28%.
Efekti
Unošenje crne bunike kod ljudi prati istovremeno periferna inhibicija i centralna stimulacija. Uobičajeni efekti gutanja biljke uključuju halucinacije, proširene zjenice, nemir i ispražnjenu kožu. Manje česti efekti su tahikardija, konvulzije, povraćanje, hipertenzija, hiperpireksija i ataksija. Početni efekti obično traju tri do četiri sata, dok posljedice mogu trajati i do tri dana. Nuspojave konzumiranja su suhoća u ustima, zbunjenost, poremećaji kretanja i pamćenja te dalekovidost. Predoziranje rezultira delirijem, komom, respiratornom paralizom i smrću. Niske i prosječne doze imaju poticajne i afrodizijačke efekte.
Velike Rodne
Velike Rodne su naseljeno mjesto u sastavu općine Rogaška Slatina, regija Savinjska, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Velike Rodne su imale 164 stanovnika.
Kanji Dol
Kanji Dol je naseljeno mjesto u sastavu općine Idrija, regija Goriška, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kanji Dol je imao 12 stanovnika.
US Sassuolo Calcio
US Sassuolo Calcio Srl je profesionalni italijanski nogometni klub iz Sassuola. Takmiči se u Serie A, najvišem rangu italijanskog nogometa.
Historija
Klub je osnovan 1920. godine. Do 1968. godine je igrao u amaterskoj ligi Emilian. Te godine postaje član Serie D. 1974. godine spaja se sa nekoliko lokalnih klubova. 1984. godine ostvaruje promociju u Serie C2, najniži rang profesionalnog nogometa u Italiji. Međutim, ubrzo ispada u niži rang.
U narednim godina je igrao u nižim rangovima. 2006. godine nakon osvajanja Serie C2 prelazi u Serie C1. U sezoni 2007/08. osvaja Serie C1, te ostvaruje plasman u Serie B. Debitanstsku sezonu u ovom rangu zaršava na sedmom mjestu. Već naredne sezone igra baraž za plasman u Serie A, ali je sa 3-2 poražen od Torina. I u narednim sezonama je bio blizu plsmana u viši rang, da bi konačno u sezoni 2012/13. osvojio Serie B i ostvario plasman u Serie A.
Igrači
''Posljednja izmjena: 31. august 2018.''
(C)
Brdo džamija
Džamija Kadi Hasan-efendija, poznatija kao Brdo džamija, nalazi se u istoimenoj ulici, na Širokači u sarajevskoj općini Stari Grad. Džamija je izgrađena 1560. godine.
Ispred džamije je manje dvorište sa četiri para nišana. Tu je i grob Hadži-Hasana Oruča koji je ovu džamiju obnovio u 18. stoljeću, nakon požara 1697. godine. Grob Hadži-Hasana se nalazi kod minareta, ima dva nišana, sa natpisom u stihovima na turskom jeziku. U džamiji se čuvaju dva bakrena čiraka uvakufljena 1811. godine.