cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
T-55
T-55
Od 1959. proizvodi se i T-55K zapovjedna verzija tenka koji je opremljen R-112 radiom, AB-1-P/30 generatorom na benzin i TPN-1-22-11 noćnim vizorom. Zbog sve ove opreme smanjen je borbeni komplet na 37 granata i uklonjena su dva mitraljeza. Na početku 1960-ih, T-55K je bio probno opremljen sa "Uran" TV kamerama i opremom za nadgledanje bojnog polja. Tenk je imao video kameru, a slika se slala BTR-50PU komandnom vozilu. Slika se mogla prenosit na udaljenosti od 10 do 30 km, ovisno o terenu i položaju vozila. 1961. godine, T-55 tenk je korišten za testiranje "Almaz" TV sistemom koji je trebao zamijeniti obični, odmah nakon nuklearnog udara. Jedna kamera bila je postavljena na tijelo tenka (za vozača) i dvije kamere postavljene na kupolu, jedna je služla za ciljanje, a druga za slanje slike na dva zaslona za zapovjednika. Tenk je imao uklonjene prednje tankove benzina i mitraljeze. Zapovjednik je sjedio na mjestu vozača, dok je vozač sjedio do njega. Ovakav sistem nadgledanja bojišta omogućio je domet po danu od 1,5 do 2 km, no zbog loše kvalitete opreme, eksperiment je donio loše rezultate. Na početku 1960-ih, OKB-29 dizajn biro u Omsku radio je na razvoju i ugradnji GTD-3T plinske turbine koja je razvijala 700 KS (522 kW). Jedan T-55 opremljen sa tom turbinom prošao je testov, ali testovi su smatrani kao nedovoljni i nije pokrenuta veća proizvodnja. Zajedno sa normalnim tenkovima, proizvedena je i verzija sa bacačem plamena (dizajnirani TO-55 (Ob'yekt 482)) koja se proizvodila do 1962. godine. Opremljena je sa 460 litara zapaljive tečnosti umijesto prednjih tankova benzina. Bacač plamena je zamijenio suspregnuti mitraljez. Tokom 1950-ih, T-55 u usporedbi sa zapadnim NATO tenkovima (američki M48 Patton i britanski Centurion) bio je manji i lakši tenk, ali je imao bolji omjer pokretljivosti, oklopne zaštite i vatrene moći.
T-55A
1961. godine, počeo je razvoj modernijeg i boljeg NBC sistema zaštite od radijacije. Cilj je bio zaštititi posadu tenka od djelovanja gama zraka i time u slučaju nuklearnog rata povećati mogućnost preživljavanja tenka i posade na bojištu. Napravljen je POV (plasticized lead antiradiation lining). To je plastificirana unutrašnjost tenka koja ne propušta zračenje. Zbog te nadogradnje, otvor za vozača je trebao biti proširen, a s njim su vidljivo prošireni i otvori na kupoli. Tenk je također bio opremljen sa PAZ/FVU hemijskim sistemom filtracije zraka. Suspregnuti 7,62 mm SGMT mitraljez zamijenjen je sa 7,62 mm PKT mitraljezom. Tijelo tenka je produženo sa 6,04 m na 6,2 m. Mitraljez na tijelu tenka je maknut, čime je napravljeno mjesta za još 6 granata za glavni top. Ove izmjene povećale su težinu tenka na 38 tone. Na osnovi T-55A tenka napravljena je zapovjedna verzija T-55AK.
SSSR
Proizvodnja T-54-1 tenka bila je spora i samo 3 primjerka su izgrađena 1946. i 22 1947. godine. 285 T-54-1 tenkova prizvedeno je 1948. u Staljin Ural Tenk Fabrici No. 183 (Uralvagonzavod), koja se nalazi u Nižnji Tagil. U to vrijeme proizvodnja T-44 u potpunosti je zamijenjena sa novim T-54 u fabrici Uralvagonzavod (UVZ) u Nižnji Tagilu, i Kharkov Dizel Fabrici No. 75 (KhPZ). Proizvodnja je ubrzo prekinuta zbog loše kvalitete tenka i njegove proizvodnje. T-54-2 ušao je u serijsku proizvodnju 1949., a puna proizvodnja krenula je 1950. i do kraja godine prizvedena su 423. Godine 1951. proizvedeno je više od 800 T-54-2 tenkova. T-54-2 je ostao u proizvodnji do 1952. godine. T-54A se proizvodio između 1955. i 1957. T-54B je bio u proizvodnji od 1957. do aprila 1959. T-55 se prizvodio u Uralvagonzavod tokom 1958. i 1962. godine. T-55K zapovjedna verzija proizvodila se od 1959. TO-55 (Ob'yekt 482) tenk s bacačem plamena se proizvodio do 1962. godine. Sveukupno 35.000 T-54-1, T-54-2, T-54 (T-54-3), T-54A, T-54B, T-54AK1, T-54AK2, T-54BK1 i T-54BK2 je proizvedeno između 1946. i 1958. i 27.500 T-55, T-55A, T-55K1, T-55K2, T-55K3, T-55AK1, T-55AK2 i T-55AK3 je proizvedeno između 1955. i 1981. godine.
Poljska
mini|desno|Poljski T-55 Poljska je proizvela 3000 T-54, T-54A, T-54AD i T-54AM između 1956. i 1964. i 5000 T-55 (između 1958. i 1964.), T-55L, T-55AD-1 i T-55AD-2 (između 1964. i 1979.).
Čehoslovačka
Čehoslovačka je proizvela 2700 T-54A, T-54AM, T-54AK, T-54AMK između 1957. i 1966. i 8300 T-55 i T-55A između 1958. i 1983. (T-55A je vjerovatno proizvođen od 1964.) (većina je izvezena).
Ukupno je proizvedeno od 86.000 do 100.000 primjeraka tenka T-54 i T-55 i njihovih verzija.
Ratna upotreba tenka
T-54/55 je bio najbrojniji tenk u sovjetskoj vojsci sredinom 1970-ih. T-54 tenk koristio se u Mađarskoj revoluciji 1956. godine i nekoliko ih je uništeno uz pomoć molotovljevog koktela i mađarskih protutenkovskih topova. Revolucionari su dostavili jedan oteti T-54A tenk Britanskoj ambasadi u Budimpešti; nakon analize odlučeno je napraviti L7 tenkovski top koji bi mogao konkurisati onom sovjetskom. Većina T-62 i T-55 povućena je u rezerve; Ruska vojska koristi većinom T-80 i T-72, s manjim brojem T-90 tenkova.
Sukobi na Bliskom istoku
Tokom 1967. Šestodnevnog rata, američki M48 Patton tenkovi, britanski Centurion tenkovi i poboljšani M4 Shermani su korišteni u izraelskoj vojsci protiv T-55 tenkova. Od Jomkipurskog rata, T-54A i T-55-ov top je počeo gubiti bitku sa 105 mm topom postavljenog na izraelske Centurion Mk V i M60A1 tenkove. Izrael je uzeo velik broj T-55 tenkova od Sirije i Egipta tokom 1967. godine i uveo je neke od njih u službu u svojoj vojsci. Oni su nadograđeni sa 105 mm NATO standardnim L7 topom koji je zamijenio sovjetski 100 mm D-10, i General Motors dizel motor je zamijenio originalni sovjetski. Većina ih je nakon službe prodana zemljama trećeg svijeta, a neki latinoameričkim državama, dok je ostatak potpuno promijenjen u teške oklopne transportere.
Vijetnamski rat
U Vijetnamskom ratu, vojska Južnog Vijetnama i Sjevernog Vijetnama sukobila se prvi puta u februaru 1971. Tokom bitke, 17 M41 lakih tenkova vojske Južnog Vijetnama uništili su 22 tenka vojske Sjevernog Vijetnama; 6 T-54 i 16 PT-76, bez svojih gubitaka. 30. aprila 1975., T-54 tenk Sjevernog Vijetnama prošao je kroz vrata Južno Vijetnamske predsjedničke palače, čime je završio rat u Vijetnamu.
Rat u SFRJ
T-55 bio je najrasprostranjeniji tenk u JNA; gdje ih je bilo 60% od svih tenkova JNA. T-55 i T-54 su nabavljani nakon ponovne uspostave odnosa sa SSSR-om, a zamijenili su američke M-5 Shermann i Patton tenkove. Zbog svoje velike brojnosti, upravo je T-55 bio najkorišteniji tenk u ratovima na prostoru SFRJ. Armija RBIH je prve tenkove T-55 počela upotrebljavati 1992. godine iz kasarne u Tuzli.
Upotreba tenka
thumb|Indijski T-54 thumb|T-55 tenk HVO-a thumb|Slovenski T-55
Nitroglicerin
Nitroglicerin, također poznat kao trinitroglicerin i gliceril-trinitrat je hemijski spoj. To je teška, bezbojna, uljna, eksplozivna tečnost koja se dobija nitriranjem glicerola. Osim toga poznat je i kao lijek koji djeluje na proširivanje krvnih sudova. Prema zakonima većine država svijeta, posjedovanje i upotreba nitroglicerina regulirana je strogim zakonima.
Naziv
Trenutni pojam nitroglicerin nije precizan prema IUPAC-ovoj nomenklaturi, jer prefiks nitro ukazuje da je NO2 grupa vezana za atom ugljika. Međutim, u glicerintrinitratu alkilni ostatak povezan je na svaki atom dušika preko jednog atoma kisika koji predstavlja svojevrsni most, zbog čega se zapravo radi o triesteru dušične kiseline.
Još preciznije od pojma glicerintrinitrat jeste pojam glicerintris(nitrat), pri čemu prefiks tris ukazuje, da se kod kiselinskog ostatka ne radi o kondenzatu sastavljenom od tri molekule HNO3, nego da je tri puta esterisan po svakoj molekuli. Oznaka glicerin je zapravo trivijalno ime trobrojnog alkohola propan-1,2,3-triola, a za koji je također tačan naziv propantrioltrinitrat kao ester dušične kiseline (također nazvan i nitroglicerin).
Historija
Italijanski hemičar i ljekar iz Torina Ascanio Sobrero prvi je napravio nitroglicerin 1847. godine. Godine 1867. Alfred Nobel je izumio dinamit, miješanjem nitroglicerina sa dijatomejskom zemljom. Nobel je također 1875. godine izumio još snažniji eksploziv, eksplozivnu želatinu tako što je nitroglicerin pomiješao sa celuloznim nitratom (trinitrocelulozom). Ta mješavina je nedugo zatim korištena za razbijanje tvrdih stijena pri bušenju tunela Gotthard u Švicarskoj. Iz eksplozivne želatine dobijen je i mnogo slabiji želatinski dinamit dodavanjem određenih aditiva. Dodavanjem amonij-nitrata u ove smjese, Nobel je postavio temelje za proizvodnju modernih eksploziva.
Engleski ljekar William Murrell počeo je 1879. propisivati sublingvalnu (podjezičnu) upotrebu rastvora nitroglicerina kao profilaksu i olakšavanje akutnih stanja napada angine pectoris. Apotekar Kurt Boskamp formulirao je 1924. prvu želatinsku kapsulu sa nitroglicerinom, nitroligual, koju je počela proizvoditi kompanija Pohl-Boskamp, a i danas je još uvijek na tržištu.
Dobijanje
Glicerin-trinitrat dobija se esteriranjem bezvodnog glicerina sa tri hidroksi grupe u smjesi dušične i sumporne kiseline:
400px
Postoje diskontinuirani i kontinuirani proces dobijanja nitroglicerina. Kod diskontinuiranog procesa, uvodi se određena količina smjese dušične i sumporne kiseline te se nakon jakog hlađenja dodaje manja količina glicerina. Zbog nastanka toplote, jakog zagrijavanja i autokatalitičkog raspadanja pri temperaturi iznad 30 °C ovaj proces i metoda za dobijanje nitroglicerina često nosi određene nepredvidive rizike. Ako pare nitroglicerina dospiju u dišne organe čovjeka, one mogu dovesti do gubitka svijesti zbog naglog sniženja krvnog pritiska, pa je kontrola temperature u ovom proizvodnom procesu gotovo nemoguća, pa to može dovesti i do nekontroliranog raspadanja.
Da bi se količina glicerin-trinitrata držala na što je moguće nižim nivoima u svakom pojedinačnom koraku, čime se povećava produktivnost, razvijeni su kontinuirani procesi proizvodnje. U najjednostavnijem slučaju, nitratna kiselina i glicerin se kontinuirano dodaju u sistem hlađenih cijevi te se tamo miješaju zbog uslova laminarnog strujanja. Moderne metode koriste injektorske pumpe, kod kojih se protičuća nitritna kiselina stvara negativni pritisak, pomoću kojeg usisava glicerin i kovitla u mlazu kiseline. Temperatura koja se razvija tokom ove reakcije iznosi oko 70° C.
Upotreba
Koristi se za proizvodnju eksploziva, naročito dinamita i kao plastifikator kod nekih čvrstih goriva. Također se koristi u medicini za tretman nekih srčanih oboljenja.
Elektrofiziologija
Elektrofiziologija (stgrč. ἥλεκτρον – ēlektron + φύσις –fizis = priroda, porijeklo + -λογία – logia = nauka, znanje) je grana fiziologije koja proučava električna svojstva bioloških ćelija i tkiva. Uključuje mjerenja promjena napona ili električne struje ili manipulacije na raznim skalama od pojedinačnih ionskih kanala proteina do cijelih organa kao što je srce. U neuronauci uključuje mjerenja električne aktivnosti neurona, a posebno aktivnosti akcijskih potencijala. Snimci velikih električnih signala iz nervnog sistema, kao što je elektroencefalografija, takođe se mogu nazvati elektrofiziološkim snimcima. Korisni su za elektrodijagnostiku i monitoring.
Principi i mehanizmi
Glavne pripreme uključuju: Neuronska elektrofiziologija obuhvata proučavanje električnih svojstava bioloških ćelija i tkiva unutar nervnog sistema.
Pomoću neuronske elektrofiziologije mogu se odrediti načini dešavanja  neuronskih poremećaja, gledajući moždanu aktivnost pacijenta. Aktivnosti poput toga koji dijelovi mozga svijetle u bilo kojoj situaciji na koju se naiđe. Ako je elektroda dovoljno mala (mikrometarska) u prečniku, onda se može iubaciti vrh u jednu ćeliju. Takva konfiguracija omogućava direktno posmatranje i intracellular snimanje unutarašnjih električnih aktivnosti jedne ćelije. Međutim, ova invazivna postavka smanjuje životni vijek ćelije i uzrokuje curenje tvari kroz ćelijsku membranu. Unutarćelijska aktivnost može se također posmatrati korišćenjem posebno formirane (šuplje) staklene pipete koja sadrži elektrolit. U ovoj tehnici, vrh mikroskopske pipete se pritisne na ćelijsku membranu, za koju se čvrsto priljubljuje interakcijom između stakla i lipida ćelijske membrane. Elektrolit unutar pipete može se dovesti u kontinuitet tekućine s citoplazmatskom isporukom impulsa negativnog pritiska u pipetu kako bi se razbio mali dio membrane okružen rubom pipete ([snimanjem cijele ćelije).
Alternativno, ionski kontinuitet može se uspostaviti "perforacijom" flastera tako što će se dozvoliti da se egzogeni agens za formiranje pora unutar elektrolita ubaci u membranski flaster. Konačno, površina se može ostaviti netaknutom.
Elektrofiziolog može odlučiti da ne ubacuje vrh u jednu ćeliju. Umjesto toga, vrh elektrode može ostati u kontinuitetu sa vanćelijskim prostorom. Ako je vrh dovoljno mali, takva konfiguracija može omogućiti indirektno posmatranje i snimanje akcijskih potencijala iz jedne ćelije, što se naziva snimanje jedne jedinice. U zavisnosti od pripreme i preciznosti postavljanja, evanćelijska  konfiguracija može istovremeno da pokupi aktivnost nekoliko obližnjih ćelija, što se naziva snimanje u više jedinica.
Kako se veličina elektrode povećava, moć razlučivanja se smanjuje. Veće elektrode su osjetljive samo na neto aktivnost mnogih ćelija, zvanu potencijal lokalnog polja. Još veće elektrode, kao što su neizolovane igle i površinske elektrode koje koriste klinički i hirurški neurofiziolozi, osetljive su samo na određene tipove sinhrone aktivnosti unutar populacija ćelija koje broje milione.
Ostale klasične elektrofiziološke tehnike uključuju jednokanalno snimanje i amperometrija.
Elektrografski modaliteti prema dijelovima tijela
Elektrofiziološko snimanje općenito se ponekad naziva i elektrografijom (od electro- + elektrofotografiju), a specifični tipovi elektrofiziološkog snimanja obično se nazivaju specifičnim imenima, konstruiranim na osnovu obrasca elektro- + kombinirani oblik tijelsnog segmenta + -grafija (često nosi specifično značenje intrasrčanog elektrograma, koji je poput elektrokardiograma, ali s nekim invazivnim odvodima (unutar srca) prije nego samo neinvazivne elektrode (na koži). Elektrofiziološko snimanje za kliničke dijagnostičke svrhe uključeno je u kategoriju elektrodijagnostičko ispitivanje. Različiti "ExG" načini rada su sljedeći:
Klinička elektrofiziologija
Klinička elektrofiziologija je studija o tome kako se elektrofiziološki principi i tehnologije mogu primijeniti na ljudsko zdravlje. Naprimjer, klinička elektrofiziologija srca uključuje proučavanje električnih svojstava koja upravljaju srčanim ritmom i aktivnošću. Elektrofiziologija srca može se koristiti za promatranje i liječenje poremećaja kao što su aritmija (nepravilan rad srca). Naprimjer, može se u srce umetnuti kateter koji sadrži elektrodu, kako bi sesnimila električnu aktivnost srčanog mišića.
Drugi primjer kliničke elektrofiziologije je klinička neurofiziologija. U ovoj medicinskoj specijalnosti, mjera se električna svojstva mozga, kičmene moždine i živaca. Smatra se da su naučnici kao što su Duchenne de Boulogne (1806–1875) i Nathaniel A. Buchwald (1924–2006) uveliko unaprijedili oblast neurofiziologije, omogućivši njenu kliničku primjenu.
Smjernice za kliničko izvještavanje
Standardi minimalnih informacija (MI) ili smjernice za izvještavanje specificiraju minimalnu količinu meta podataka (informacija) i ostalih podataka potrebnih za postizanje određenog cilja ili ciljeva u kliničkoj studiji. Porodica dokumenata sa smjernicama za izvještavanje "Minimalne informacije o istraživanju neuronauke" (MINI) ima za cilj da pruži dosljedan skup smjernica za izvještavanje o elektrofiziološkom eksperimentu. U praksi, MINI modul sadrži kontrolnu listu informacija koje treba dati (naprimjer o korištenim protokolima) kada se skup podataka opisuje za objavljivanje.
NGC 4600
NGC 4600 (također poznat kao MCG 1-32-128, PGC 42447 i UGC 7832) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 39 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 1,20 (14 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (9 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 30. aprila 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
2D računarska grafika
mini|desno|Primjer 2D grafike. 2D računarska grafika ili 2D grafika je prikaz neke slike na računaru predstavljen u dvije dimenzije (kao što je tekst ili digitalna slika).
2D grafika grafika na računarima se koristi u topografiji, kartografiji, tehničkom crtanju, reklamiranju i tako dalje. 2D grafika se u računarima koji su bili bazirani na vektorskim grafičkim uređajima počela koristiti u 1950-tih godina
2D tehnike
2D grafika može povezivati geometrijske modele (vektorska grafika), digitalne slike (rasterska grafika), tekst (koji je definiran sadržajem, fontom, veličinom, bojom, pozicijom i orjentacijom), matematičke funkcije i formmule i tako dalje. Ove komponente se mogu mijenjati preko dvo-dimenzionalnih geometrijskih promjena kao što su pretvaranje, okretanje i razmjeranje.
Neposredno slikanje
Dobar način da napravite složenu sliku je da počnete sa crnom rasterskom kartom popunjenom nekom jednoobraznom pozadinskom bojom i onda slikati, crtati ili lijepiti jednostavne mrlje raznih boja u nekom određenom redu.
Neki programi mogu samostalno postaviti boje piksela, ali većina se oslanja na 2D grafičku biblioteku i/ili grafičku karticu, koje uključuju sljedeće operacije:
Dodatni modeli boja
Tekst, oblici i linije se prikazuju sa bojama koje je odredio klijent. Boje piskela se također mogu uzeti sa tekstura. Slikanje piksela sa nekom bojom obično zamjenjuje prošlu boju, dok imamo i slikanje sa prozirnim i napola prozirnim bojama. Također imamo neke neobične metode kao što je preokratanje (invert) boja koje se koristi za naglašavanje nečega u grafičkim interfejsima kao i za ostale izbrisive ili izmjenljive elemente.
Slojevi
2D grafika ne omogućuje korištenje 3D tehnika kao što su osvjetljenje, sjene, odsjaj i tako dalje. Slojeviti (layer) modeli se ponekad zovu i 2 1/2-D grafika. Slojevi ukratko omogućavaju bolje upravljanje sa elementima neke slike. Tako je moguće promijeniti jedan dio slike (odnosno sloj) a da to ne utiče na drugi dio. Naprimjer ako želite zamrljati jedan dio slike a ne želite oštetiti drugi dio slike, tada se prvi dio odvoji u jedan sloj a drugi dio u drugi sloj tako da više nisu jedna cjelina. Poslije mijenjanja oni se mogu sklopiti opet u jednu cjelinu.
2D grafički hardver
Skoro sve današnje grafičke kartice koriste rastersku tehniku koja dijeli ekran u pravougaonu mrežu piksela. To je tako najviše zahvaljujući jeftinoći rasterski-baziranog hardvera nasuprot vektorskog grafičkog hardvera koji je itekako skuplji, ali i komplikovaniji.
2D grafički softver
Skoro svi grafički interfejsi uključujući one u Mac OS, Microsoft Windows ili iz X Window System su temeljeni na 2D grafičkom konceptu. Takav softver daje vizuelno okruženje za upravljanje računarom te ubično ukljućuje neko vrstu "window" upravitelja za pomoganje korisnika.
2D grafika je bitna za upravljanje periferijama kao što su printer ili ploter, također prije su sve računarske igre bile u 2D tehnici, te i sada postoje neke kao što je šah, solitaire i tako dalje.
2D grafički programi za crtanje slika, dijagrama ili ilustracija se služe sa dvo-dimenzionalnim grafičkim jednostavnim oblicima. Takvi programi omogućuju pamćenje nekih postavki kao što su slojevi, njihov raspored i tako dalje. MacDraw koji je bio predstavljen 1984. uz Macintosh računara je bio primjer takvog programa sličnog današnjim kao što je Adobe illustrator ili CorelDraw ili besplatni xfig. Također postoje programi specijalizovani za određene crteže kao što su električki, elektornički i VLSI dijagrami, topografske karte, računarski fontovi i tako dalje.
Također postoje rasterski programi koji su više specijalizovani za manipulaciju nad digitalnim slikama, prvi primjer je bio MacPaint koji je dolazio uz MacDraw, današnji primjeri su Photoshop, PaintShop Pro ili open source program GIMP. Imamo i specijalizovane programe za medicinu, digitalnu fotografiju i tako dalje.
K'naan
K'naan (izgovor: /ˈkeɪnɑːn/), pravim imenom Keinan Abdi Warsame (somalijski: Keynaan Cabdi Warsame, arapski: كنعان عبدي ورسمه), Mogadišu, 1. februar 1978.somalsko-kanadski pjevač, pjesnik, tekstopisac i instrumentalist.
NGC 6022
NGC 6022 (također poznat kao MCG 3-41-9 i PGC 56495) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 489 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmija. Najveći prečnik je 0,70 (100 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (71 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 19. maja 1881. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ambulacraria
Ambulacraria ili Coelomopora  je natkoljeno koljene beskičmenjaka, koje obuhvata Echinodermata i Hemichordata. Filologenetičke analize da su bodljokošci i hemichordati izdvojeni prije oko  533 miliona godin. Ambulacraria su dio deuterostomia, velikog kladusa, koji uključuje i  Chordata, Vetulicolia i Saccorhytus.
Dvije današnje grane sa reprezentativnim organizmima su: (Ovi se zajedno ponekad nazivaju niže deuterostomia.
Prethodno se smatralo da je u ovoj grani i grupa Xenoturbellida (dvije vrste glista), ali se sada smatra da je u osnovi smješteni među metazoa.
Fosilni taksoni koji mogu biti na ovoj matičnoj lozi:
Ontogenija
Kao i kod mnogih životinja, jajna ćelija bilo kojeg izumrlog ambulakralnog organizma, deljenjem ćelija nastaje blastula ("ćelijska kugla"), koja se razvija u triploblast ("troslojni") zvani gastrula. Zatim se gastrula razvija u oblik larve dipleurula, što je specifično za ambulakrarije.
Ona se razvija u razne vrste larvi u različitim taksonima ambulakrarija. Pretpostavlja se da je odrasli oblik posljednjeg zajedničkog pretka ambulakrarija bio anatomski sličan larvama dipleurule, zbog čega se  ovaj hipotetski predak ponekad takođe zvana dipleurula.
Nymphadora Tonks
Nymphadora Tonks je sporedni lik serijala knjiga i filmova Harry Potter književnice J.K. Rowling. Članica je Reda feniksa koja voli da ju se zove prezimenom. U drugom ratu protiv Voldemorta je bila lakše ozlijeđena i išla je u Sveti Mungo. Od harrypotterovske djece najdraže su joj Hermiona i Ginny. Ona je metamorfomagus i auror-vrlo mladi. Poslije Siriusove smrti jako je potištena zato što je bila s njim u rodu. Zbog tuge oblik njenog animagusa se mijenja. Ona je zaljubljena u LUPINA. Veoma je nespretna. U zadnjem dijelu Harry Potter sage Tonks umire zajedno s Lupinom, a od njih jedino ostaje njihov sin Teddy.
Fénixův řád Figuren der Harry-Potter-Romane Order of the Phoenix (fiction) Feeniksin kilta Lieux dans l’univers de Harry Potter הארי פוטר - דמויות משנה Medlemmer av Føniksordenen Zümrüdüanka Yoldaşlığı
NGC 3105
NGC 3105 (također poznat kao ESO 167-SC14) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Jedro. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 10. aprila 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Reljef (geografija)
mini|desno|200px|Reljef dijela Novog Zelanda Refelj označava i predstavlja više pojmova a to su:
2. Naziv za reljefnu kartu ili reljefni model, umanjeni trodimenzionalni prikaz dijela Zemljine površine od gipsa ili plastike. Reljefna karta sadrži neravnine, koje se na dvodimenzionalnoj karti dočaravaju s pomoću izohipsa, sjena i boje. Izrađuje se u svim mjerilima poput plana i karte. Visine (brda, planine) na reljefnoj karti ne odgovaraju mjerilu, jer se zbog zornosti uvećavaju. Povećavanje visina, tzv. potenciranje, manje je ako je reljefna karta krupnijega mjerila.
3. Kiparsko ostvarenje kod kojega prikazani lik ili predmet ne stoji slobodno u prostoru nego je vezan uz ravnu površinu, uzdižući se s nje u jače ili slabije naglašenim ispupčenjima. Prema stupnju ispupčenja razlikuju se dvije glavne vrste reljefa: niski reljef, koji je plošan i neznatno se izdiže nad plohom, i visoki reljef, s jako naglašenom modelacijom figura. Između niskog i visokoga reljefa postoji veći broj prijelaznih oblika. Za reljefe većih dimenzija uglavnom se koristi kamen, mramor, bronca, terakota, a u sitnoj plastici i umjetničkom obrtu bjelokost, drago i poludrago kamenje, zlato, srebro, plastika i dr. Reljefi služe za dekoraciju i raščlanjivanje građevina, odnosno predmeta (korica knjiga, kutijica, pokućstva i dr.).
Broj pojava poredanih od tektonike ploča do erozije i depozicije, mogu stvarati i uticati na reljef. Biološki faktori mogu također uticati na reljef poput biljaka koje imaju ulogu u razvoju sastava dina i slanih močvara, te djelovanje korala i algi na oblikovanje koralnih grebena.
Erozivni reljef
Reljef koji nastaje erozijom i trošenjem obično se događa na obalama ili rijekama, te se mnogi pojavljuju iznad i ispod istih. Neki drugi reljefni erozivni oblici koji ne spadaju u gornje kategorije uključuju:
Srednji vijek
mini|desno|350px|Politička karta Evrope, oko 450. godine Srednji vijek je razdoblje u historiji Evrope koje je trajalo od 5. do 15. stoljeća. Počelo je padom Zapadnog rimskog carstva i okončalo se pojavom renesanse i velikih geografskh otkrića. Srednji vijek je srednje razdoblje u klasičnoj podjeli historije zapadnog svijeta, koji se dijeli na antički, srednji i novi vijek. Samo srednjovjekovno razdoblje može se podijeliti na rani, razvijeni i kasni srednji vijek.
Tokom razvijenog srednjeg vijeka, koje je počelo 1000. godine, stanovništvo Evrope se znatno povećalo usljed tehnoloških i poljoprivrednih inovacija koje su omogućile procvat trgovine, a promjena klime je omogućila povećanje prinosa usjeva. Kmetstvo, organizacija seljaka u selima koji su plemićima dugovali najam i naturalni rad, i feudalizam, politički sistem u kojem su vitezovi i niže plemstvo dugovali vojnu službu svojim gospodarima u zamjenu za pravo iznajmljivanja zemljišta i plemićkih imanja, su predstavljali dvije temeljne vrste organizacije u razvijenom srednjem vijeku. Krstaški ratovi, prvi put započeti 1096. godine, su označili prve pokušaje zapadnoevropskih kršćana da od muslimana vojnim putem povrate kontrolu nad Svetom zemljom. Kraljevi su postali poglavari centralizovanih nacionalnih država i utjecali su na smanjivanje kriminala i nasilja, ali i na sve veće udaljavanje od jedinstvenog hrišćanstva. Teologija Tome Akvinskog, slike Giotta di Bondonea, poezija Dantea Alighierija i Geoffreya Chaucera, putovanja Marka Pola i gotička arhitektura, poput katedrale u Chartresu, pripadaju izvanrednim dostignućima razvijenog srednjeg vijeka.
Kasni srednji vijek su obilježile poteškoće i nevolje, kao što su glad, kuga, i ratovi, što je značajno doprinijelo smanjenju broja stanovnika Evrope; između 1347. i 1350. godine, Crna smrt je odnijela živote jedne trećine Evropljana. Crkveni sukobi, hereza i zapadni raskol unutar Rimokatoličke crkve su se odvijali paralelno sa međudržavnim sukobima, građanskim ratovima i pobunama seljaka. Kulturni i tehnološki razvoj je transformisao evropsko društvo i označio kraj srednjeg i početak novog vijeka.
Rimsko carstvo
Rimsko carstvo je doseglo svoj najveći teritorijalni vrhunac tokom 2. stoljeća; u naredna dva stoljeća rimska kontrola nad dalekim pograničnim teritorijama je polako slabila. Ekonomski problemi i vanjski pritisci na granice carstva su zajedno prouzrokovali političku nestabilnost tokom koje su se carevi i uzurpatori velikom brzinom smjenjivali na prijestolju. Vojni troškovi su se tokom 3. stoljeća stalno povećavali, uglavnom zbog ratova sa Sasanidskim carstvom koje je sve više ugrožavalo istočne granice Rimskog carstva. Veličina vojske se udvostručila, a konjica i manje jedinice su zamijenile legiju kao glavnu taktičku jedinicu. Veći troškovi su doveli do povećanja poreza i smanjenja broja kurijalne ili zemljoradničke klase. Centralnoj administraciji je bilo potrebno sve više službenika koji su se starali o potrebama vojske, zbog čega su se građani sve više žalili da u carstvu ima više prikupljača poreza nego poreznih obveznika.
Car Dioklecijan (284. - 305.) je 286. godine podijelio carstvo na istočni i zapadni dio sa vlastitom upravom; stanovnici i vladari nisu smatrali carstvo podijeljenim jer su pravne i administrativne odluke donesene u jednom dijelu carstva smatrane važećim i u drugom dijelu. Taj sistem u kojem su postojala dva starija cara (augusta) i dva mlađa cezara je poznat kao tetrarhija. Nakon građanskog rata, car Konstantin I (306. - 337.) je na mjestu antičkog grada Bizantijuma izgradio novu prijestolnicu Konstantinopolj. Iako je došlo do osnaživanja carske birokratije, reformisanja poreskog sistema i jačanja vojske, to nije riješilo osnovne probleme poput prekomjernog oporezivanja, opadanja nataliteta i spoljnjih pritisaka na granice carstva. Mnogobrojni građanski ratovi tokom 4. stoljeća su odvlačili vojnike sa granica olakšavajući sve veće upade barbara. Tokom 4. stoljeća je rimsko društvo poprimilo novi oblik koji se razlikovao od ranijeg klasičnog razdoblja i u kojem se proces između bogatih i siromašnih sve više produbljivao. Druga promjena je bila pokrštavanje ili prelazak na kršćanstvo od 2. do 5. stoljeća.
Bježeći od Huna, Goti su 376. godine dobili dozvolu od cara Valensa (364. - 378.) da se nasele u rimskoj provinciji Trakiji na Balkanskom poluostrvu. To naseljavanje nije prošlo bez poteškoća, jer su Goti počeli da pljačkaju i pustoše rimske oblasti. Valens je, nastojeći da uguši nemire, poginuo u borbi s Gotima u bici kod Hadrijanopolja 9. augusta 378. godine. Pored pretnji koje su dolazile od takvih plemena sa sjevera, probleme su uzrokovale i unutrašnje podjele unutar hrišćanske crkve. Nakon što su Vizigoti 400. godine upali u Zapadno Rimsko carstvo i opljačkali grad Rim, germanska plemena Alani, Vandali i Svevi su preko Galije i Pirineja ušli u Hispaniju. To je dovelo do velike seobe naroda u kojoj su se Franci, Alemani i Burgundi smjestili u sjevernoj Galiji, a Angli, Sasi i Juti naselili u Britaniji. Nakon toga je započeo napad Huna u kojem je hunski kralj Atila (434. - 453.) predvodio invaziju na Balkansko poluostvo, Galiju i Italiju. Ove plemenske invazije su u potpunosti promijenile političku i demografsku prirodu teritorija Zapadnog Rimskog carstva.
Krajem 5. stoljeća zapadni dio carstva je bio podijeljen na manje političke jedinice kojima su vladala plemena koja su na te oblasti prodrla početkom stoljeća. Svrgavanje posljednjeg zapadnorimskog cara Romula Augusta 476. godine tradicionalno označava kraj Zapadnog Rimskog carstva. Istočno Rimsko carstvo, koje se nakon pada Zapadnog Rimskog carstva često naziva Bizantijskim carstvom, nije bilo sposobno da uspostavi svoju kontrolu nad izgubljenim teritorijama na zapadu. Iako su bizantijski carevi i dalje pretendovali na zapadne oblasti, ponovno osvajanje Apeninskog poluostrva i nekih mediteranskih oblasti tokom vladavine Justinijana I (527. - 565.) je predstavljao jedini privremeni izuzetak.
Nove države i narodi
Politička struktura zapadne Europe se drastično promijenila nakon pada Zapadnog Rimskog carstva. Iako se kretanje naroda u ovom periodu opisuje kao "invazija", to nije bila vojna ekspedicija nego migracija cijelih naroda i njihovo naseljavanje na teritoriju Zapadnog Rimskog carstva. Ovo naseljavanje je olakšano odbijanjem zapadnorimske elite u pružanju materijalne potpore vojsci i smanjenja poreza koji bi omogućili vojsci da suzbije migraciju. To je dovelo do toga da zapadnorimski carevi budu pod kontrolom vojnih zapovjednika (Stilihon, Flavije Aecije, Aspar, Ricimer i Gundobad) koji su bili nerimskog porijekla. Nakon pada Zapadnog Rimskog carstva, novi kraljevi su ulazili u brak sa pripadnicama rimske elite što je dovelo do miješanja rimske kulture sa običajima barbarskih plemena i osnivanja narodnih skupština u kojima su muški članovi plemena imali veću političku ulogu nego rimski građani. Nakon sjedinjavanja barbarske i rimske kulturne i materijalne tradicije, nove države su ukinule izdržavanje svoje vojske pomoću poreza dajući im zemljišne posjede ili feude. To je dovelo do ukidanja poreskog sistema pa su često izbijali ratovi unutar i između novih kraljevina. Nakon nestanka ropstva cijelo društvo je postajalo sve više ruralnije.
Između 5. i 8. stoljeća, novi narodi i moćni pojedinci su popunili političku prazninu koju je ostavila centralna rimska uprava. Ostrogoti pod vlašću Teodorika su naselili Apeninsko poluostvo i uspostavili kraljevstvo koja je asimiliralo gotsku i rimsku kulturu. Nakon što su krajem 5. stoljeća Huni uništili Burgundsku kraljevinu u Galiji, Burgundi su stvorili novu moćnu kraljevinu na teritoriji između današnje Ženeve i Liona. Germansko pleme Franci i njen vladar Hilderik I su osnovali novu kraljevinu u sjeveroistočnoj Galiji, a Briti - porijeklom iz Britanije - su se naselili na teritoriju današnje Bretanje. Svoja su kraljevstva osnovali i Vizigoti i Svevi u Hispaniji, te Vandali u sjevernoj Africi. U 6. stoljeću su se Langobardi nastanili u sjevernoj Italiji gdje su Ostrogotsko kraljevstvo zamijenili grupom grofovija koje su povremeno birale zajedničkog vladara.
Velika seoba naroda je dovela u Europu nove narode i plemena; Franci su naselili Galiju, a Slaveni srednju Europu i Balkansko poluostrvo. Naseljavanje naroda su pratile i promjene u jeziku. Latinski jezik Zapadnog Rimskog carstva su postepeno zamijenili narodni jezici koji su evoluirali iz latinskog, ali se od njega razlikuju i nazivaju se romanskim jezicima. Iako su se ove lingvističke promjene dešavale u Zapadnoj Europi, u Bizantijskom carstvu se i dalje govorio grčki jezik, dok su Slaveni sa sobom donijeli slavenske jezike.
Bizantijsko carstvo
Dok su se na zapadu Europe stvarala nova carstva, Istočno Rimsko carstvo je doživljavalo ekonomski oporavak. U istočnom dijelu carstva barbarske navale nisu bile tako česte, pa je mir sa neprijateljskim Sasanidskim carstvom trajao tokom većeg dijela 5. stoljeća. Nakon uspostavljanja čvršćih odnosa između Bizantijskog carstva i hrišćanske crkve, crkvene doktrine su stekle veliku važnost u političkom životu kakvu nisu imale u zapadnoj Europi. U pravnoj sferi na istoku je izvršena kodifikacija rimskog prava i usvajanje Teodozijevog i Justinijanovog zakonika. Nakon izgradnje crkve Aja Sofije i zauzimanja sjeverne Afrike i Apeninskog poluostrva od strane bizantijskog vojskovođe Belizara, dalja bizantijska osvajanja su zaustavljena zbog izbijanja kuge 542. godine što je dovelo do odbrambenih mjera koja su trajala do Justinijanove smrti. Međutim, historičari su kritikovali Justinijanova osvajanja tvrdeći da su ona rastegla carstvo omogućivši muslimanska osvajanja.
Postepeni dolazak Slavena na Balkansko poluostrvo je stvorio dodatne teškoće Justinijanovim nasljednicima. Nakon bizantijskog poraza u bici kod Hadrijanopolja 551. godine i gubitka Ilirije i Trakije, došlo je do nadiranja Avara na obalu Dunava i prisiljavanja Bizantijskog carstva na plaćanje danka. Do novog rata sa Sasanidskim carstvo je došlo kada je bizantijski car Mauricije (582. - 602.) intervenisao u unutrašnjoj borbi za perzijsko prijestolje. Nakon gubitka Egipta, Sirije i Male Azije, bizantijski car Heraklije (610. - 641.) je povratio sve izgubljene teritorije i sklopio mir sa Sasanidskim carstvom.
Zapadnoeuropsko društvo
Nakon pada Zapadnog Rimskog carstva, došlo je do izumiranja mnogih elitnih rimskih porodica pa su se preostali više posvetili crkvenim nego sekularnim poslovima. Vrijednosti koje su se vezivale za antičku književnost i obrazovanje su nestale, pa je pismenost postala više praktična vještina nego znak elitnog statusa. U 4. stoljeću je Jeronim Stridonski usnio san u kojem ga Bog prekorava zbog toga što više vremena provodi čitajući Cicerona nego Bibliju. Tokom 6. stoljeća, Grgur Florentije je usnio sličan san, ali on nije bio prekoren zbog čitanja Cicerona nego zbog učenja stenografije. Do kraja 6. stoljeća, glavno sredstvo podučavanja vjere u Crkvi je postala muzika i umjetnost. Intelektualni napori su bili usmjereni u pravcu podržavanja antičkog obrazovanja kao što su spisi Sidonija Apolinara, Kasiodora i Boetija.
Do promjena je došlo i među običnim svijetom jer se aristokratska kultura više fokusirala na velike gozbe u dvoranama, a ne na književnu djelatnost. Bogati su nosili raskošnu odjeću ukrašenu draguljima i zlatom. Plemići i kraljevi su izdržavali borce koji su stalno bili u njihovoj pratnji i predstavljali okosnicu vojnih snaga. Porodične veze unutar elita su bile važne pa su na cijeni bile vrline kao što su odanost, hrabrost i čast. Ove veze su u aristokratskom društvu često dovodile do svađa koje su se završavale isplatom neke vrste kompezacije. Žene su u aristokratskom životu uglavnom učestvovale kao supruge i majke, pri čemu je uloga vladareve majke bila posebno istaknuta u merovinškoj Galiji. U anglosaksonskom društvu nije bilo mnogo djece na prijestolju pa je uloga majke maloljetnog vladara bila manje izraženija nego uloga opatica. Samo su na Apeninskom poluostrvu žene uvijek bile pod zaštitom i kontrolom muških rođaka.
O životu na selu se zna manje nego o plemićkom društvu. Većina podataka kojima historičari danas raspolažu potiče od arheoloških nalaza, jer pisanih izvora o seoskom životu gotovo da i nema. Većina opisa života nižih društvenih slojeva potiče iz zakonskih odredbi i pisaca koji su pripadali višim staležima. Modeli zemljoposjedništva nisu svugdje bili isti; u nekim su oblastima prevlađivale sitne parcele, u drugima su uobičajeni bili veliki zemljišni posjedi. Te su razlike bile zaslužne za razvoj raznolikih seoskih zajednica kojima su dominirali aristokratski zemljoposjednici ili su imali određen stepen samostalnosti. Seoska naselja su se razlikovala po veličini, pa su neki seljaci živjeli u naseljima u kojima je živjelo 700 stanovnika, dok su drugi živjeli na izolovanim seoskim posjedima u kojima je živjelo nekoliko porodica. Tada nije bilo velikih zakonskih razlika između položaja slobodnog seljaka i plemića, pa se porodica slobodnog seljaka mogla nadati da će putem vojne službe dostignuti rang moćnog feudalca.
Gradski život i kultura rimskog perioda su pretrpjeli značajne promjene tokom ranog srednjeg vijeka. Iako je u italijanskim gradovima i dalje živjelo mnogo stanovnika, njihova se veličina ipak značajno smanjila. Stanovništvo Rima se, na primjer, do kraja 6. stoljeća smanjilo sa 100.000 stanovnika na 30.000 stanovnika. Rimski hramovi su pretvoreni u hrišćanske crkve, a gradske zidine preuređene i ojačane. U sjevernoj Evropi su se gradovi smanjivali jer su se gradske strukture i druge javne građevine rušile u potrazi za građevinskim materijalom. Osnivanje novih kraljevina je često dovodilo do porasta gradova koji su bili odabrani za nove prijestolnice. Iako su u mnogim rimskim gradovima postojale jevrejske zajednice, jevreji su nakon hrišćanizacije carstva prolazili kroz periode povremenih progona u kojima su se nastanjivali u novim oblastima.
GBAP
Pseudogenska kisela glukoidaza, znana i kao GBAP, jest ljudski  gen sa  hromosoma 1.
U jednoj studiji iz 2019, navodi se sui prethodne studije asocijacije na nivou genoma (GWAS) identifikovale da je nekoliko jednonukleotidnih polimorfizama (SNP) uključeno u rizik od raka želuca (GC). Međutim, višestruka statistička poređenja GWAS-a mogu odbaciti neke istinske biološke pozitivne vrijednosti sa p vrijednostima ispod praga.
Ova studija je označila genomske lokacije svih CpG ostrva u genomu koristeći Enciklopediju DNK elemenata (ENCODE). SNP-ovi u regijama su potom genotipizirani pomoću Ilumina 660W Quad čipa. Efekti izraženih varijacija na GC rizik su dalje potvrđeni u drugim nezavisnim kohortama. Dobijeni rezultati potvrdili su da je SNP rs2990245, koji se nalazi u promotoru pseudogena GBAP1, povezan sa GC rizikom koristeći GWAS podatke. Dodatna kohorta od 1.275 pacijenata sa GC i 1.424 kontrolne grupe potvrdila je da su osobe sa CC genotipom imale 62% smanjeni rizik od GC u poređenju sa onima koji su nosili TT genotip (p = 2,01E-04) u kodominantnom modelu. Značajna povezanost uočena je u modelima adicije, dominantosti i recesivnosti. Metaanaliza koja kombinuje rezultate GWAS i studija replikacije otkrila je da je rs2990245 značajno povezan sa smanjenim GC rizikom (p = 5,59E-12). Važno je da rs2990245 može regulisati ekspresiju GBAP1 utječući na status metilacije GBAP1 promotora. GBAP1 može djelovati kao konkurentska endogena RNK, tako što se kompetitivno vezuje za mikro-RNK-212-3p i zatim promovira ekspresiju GBA.
Zaključeno je da je rs2990245 jznačajno povezan sa smanjenim rizikom od GC. Pseudogen[] GBAP1 doprinosi razvoju i napredovanju GC-a sekvestrirajući miR-212-3p od vezivanja za GBA.
Kraljevsko društvo
Kraljevsko društvo Londona za unapređenje prirodnih znanja, poznato kao Kraljevsko društvo, osnovano je 1660. i za njega se smatra da je prvo "učeno društvo" koje postoji.
Iako je dobrovoljno društvo, ono je zapravo akademija nauka Velike Britanije (zbog toga dobija 30 miliona funti od britanske vlade), a istovremeno je i "učeno društvo" za nauku. Član je Naučnog vijeća (Science Council).
Kraljevsko društvo Edinburgha (osnovano 1783) posebno je škotsko tijelo. Kraljevska irska akademija (osnovana 1785) posebna je irska organizacija.
IC 1340
IC 1340 je ostatak supernove i nalazi se u sazviježđu Labud. Prvo otkriće je napravio Truman Henry Safford 13. septembra 1866. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 1561
NGC 1561 (također poznat kao MCG -3-12-6 i PGC 15005) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 414 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 1,10 (133 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (96 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Francis Preserved Leavenworth 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Spisak tema u Fourierovoj analizi
Ovaj članak je spisak tema o Fourierovoj analizi. Također pogledajte spisak trenasformacija vezanih za Fouriera, kao i spisak tema o harmonijskoj analizi.
Kombinatorika
mini|Primjer geometrijske kombinatorike Kombinatorika je grana diskretne matematike koja se bavi diskretnim strukturama koje su finitne ili koje se mogu brojati. Povezana je sa mnogim drugim granama matematike, poput algebre, teorije vjerovatnoće i geometrije kao i raznim područjima u računarstvu i statističkoj fizici. Aspekti kombinatorike uključuju prebrojavanje objekata koji zadovoljavaju određene kriterije (enumerativna kombinatorika), određivanje da li neki kriterij može biti ispunjen, konstruiranje i analiziranje objekata koji ispunjavaju neki kriterij, nalaženje najvećih najmanjih ili optimalnih objekata i nalaženje algebarskih struktura u koje ovi objekti mogu spadati (algebarska kombinatorika).
Anton Amade de Varkony
Antun Amade de Varkony, mađarski grof i veliki župan zagrebački, je 1797. godine osnovao prvo zagrebačko javno pozorište pod nazivom Amadeov teatar i vodio ga do zatvaranja 1834. godine. Amadeov teatar nalazio se u u nekadašnjoj Blatnoj i Kazališnoj, a danas Demetrovoj ulici, u zgradi u kojoj se nalazi Hrvatski prirodoslovni muzej, i u kojoj se od 2000. godine ljeti održava Klupska pozorišno-muzička scena Amadeo.
NGC 781
NGC 781 (također poznat kao MCG 2-6-10, PGC 7577 i UGC 1482) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 160 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ovan. Najveći prečnik je 1,50 (70 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (19 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 16. oktobra 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Tomislav Alaupović
Tomislav Alaupović rođen je 1968. u Tuzli, gdje je pohađao osnovnu i srednju školu. Godine 1990. učestvuje u radu Hrvatskog kulturnog društva "Napredak". Od 1991. živi u Republici Hrvatskoj i aktivni je član Hrvatske stranke prava gdje vrši dužnost koordinatora HSP-a za otok Hvar, te kao vijećnik u Skupštini Splitsko-dalmatinske županije.
Predsjednik je pozorišta "Petar Hektorović" iz Starog Grada na Hvaru od 1997. Tada u pozorište dovodi istaknutog hrvatskog dramskog pisca Miru Gavrana, a zatim i profesionalne redatelje Želimira Oreškovića i Tahira Mujčića iz Zagreba, te Michala Babiaka iz Bratislave, kao i savremene dramske pisce Bengta Ahlforsa iz Finske i Vinka Moderndorfera iz Slovenije.
Pozorište "Petar Hektorović" njeguje komediografski izraz i stručna javnost ga smatra jednim od najboljih amaterskih pozorišta u Hrvatskoj.
Ekdiza
Ekdiza (grč. ἐκδύω – ekduo} = skinuti, razgolititi ) je presvlačenje  kutikule u mnogih beskičmenjaka kladusa Ecdysozoa. Budući da kutikula ovih životinja obično tvori uglavnom neelastičan egzoskelet, ona se osipa tokom rasta i formira se novi, veći pokrov. Ostaci starog, praznog egzoskeleta nazivaju se eksuvije.
Nakon presvlačenja člankonožac se označava kao teneralni, nezreo; on je  "svjež", blijed I mehkog tijela. Unutar jednog ili dva sata, kutikula otvrdne i potamni nakon zamjene, procesa analognog proizvodnji kože. Tokom ove kratke faze, životinja se širi, jer rast je inače ograničen krutošću egzoskeleta. Rast udova i ostalih dijelova koji su normalno pokriveni tvrdim egzoskeletom postiže se prijenosom tjelesnih tekućina iz mehkih dijelova prije nego što nova koža očvrsne. Pauci s malim trbuhom možda su pothranjeni, ali je vjerovatnije da je nedavno doživio ekdiziju. Neki člankonošci, posebno krupni insekti sa trahejskim disanjem, proširuju novi egzoskelet gutanjem ili na drugi način uzimajući zrak. Sazrijevanje strukture i pigmentiranje novog egzoskeleta može potrajati danima ili nedjeljama kod dugovječnih insekata; ovo može otežati identifikaciju jedinki ako su nedavno imale ekdiziju. Ekdiza omogućava da se oštećeno tkivo i nedostajući udovi regeneriraju]  ili značajno ponovo oblikuju. Za potpunu regeneraciju može biti potreban niz presvlačenja, a patrljci  će sa svakim presvlačenjem  postati malo veći do normalne ili blizu normalne veličine.
Proces
U pripremi za ekdizu, artropode neko vrijeme postaju neaktivne, podvrgavajući se apolizi] ili odvajanju starog egzoskeleta od temeljnih ćelija [[epiderma|epiderme.  Za većinu organizama razdoblje mirovanja je faza pripreme tokom koje dolazi do izlučivanja tekućine iz žlijezda staničnog sloja epidermalnog sloja i labavljenja donjeg dijela kutikule. Nakon što se stara kutikula odvoji od epiderme, tekućina za varenje izlučuje se u prostor između njih. Međutim, ta tekućina ostaje neaktivna sve dok se ne formira gornji dio nove kutikule. Potom, puzanjem I drugim  pokretima, organizam se pomiče naprijed u starom  oklopu, koji se odvaja po leđima, omogućujući životinji da izađe. Često je ovo početno pucanje uzrokovan kombinacijom pokreta i povećanja  pritiska  tjelesne tečnosti, prisiljavajući tijelo na širenje  egzoskeleta, što dovodi do moguće pukotine koja dopušta određene organizme da se izruku poput pauka.
Dok se razlaže stara kutikula, izlučuje se novi sloj. Sve ekstremitetne strukture kutikule se razlažu, uključujući i unutrašnje dijelove egzoskeleta, što uključuje krajnje omotače probavnog trakta i traheja ako su prisutne.