cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peroksisom
Uloga u metabolizmu
Peroksisomi sadrže enzime za oksidaciju (peroksidaze), putem kisika (direktna oksidacija), masnih kiselina i aminokiselina. Pri ovim oksidacijama kso nusproizvod, stvara se   vodik-peroksid. To je otrovan spoj, pa se taj njegov štetan efekat sprečava djelovanjem enzima  katalaze, koja ga razlaže na vodu i kisik.
Prve reakcije u formiranju plasmalogena u životinjskim ćelijama  polaze  u peroksisomima. Plasmalogen je najrasprostranjeniji fosfolipid u mijelinu. Nedostatak plasmalogena uzrokuje duboke abnormalnosti u mijelinaciji od  nervnih ćelija, što je jedan od razloga zašto mnogi peroksizomalni poremećajI  utiču na nervni system. Peroksisomi također imaju ulogu u proizvodnji žučne kiseline, važne za apsorpciju masti  i [vitamina koji su  rastvorljivi u mastima, kao što su vitamin A i vitamin K. Poremćaju na koži su karakteristike genetičkih poremećaja koji utiču na peroksizne funkcije.
Peroksisomi sadrže oksidacijske enzime, kao što su  katalaza, D-amino kisela  oksidaza  i  urimska kisela  oksidaza. Ovaj posljednji je prisutan I kod ljudi, objašnjavajući bolest poznatu kao giht, uzrokovana akumulacijom mokraćne kiseline. Određeni enzimi u peroksisomima, pomoću molekulskog kisika, uklanjaju  atome vodika iz specifičnih organskih supstrata (označeni kao R), u oksidacijskoj reakciji, proizvodeći vodikov peroksid (H2O2, koji je toksičan): Katalaza, drugi peroksispmski enzim, koristi ovaj  H2O2  za oksidaciju drugih supstrata, uključujući  fenole, mravlju kiselinu acid, formaldehid I alkohol, prema peroksidacijskoj reakciji: Ova reakcija je značajna za ćelije bubrega, gdje  peroksisomi  obavljaju detoksikaciju  od raznih  supstanci  iz krvi. Na ovaj način se oko 25%  etanolskog  alkohola iz pića oksidira u  acetaldehid.
NGC 3295
NGC 3295 se može odnositi na jedan od sljedećih NGC/IC objekata:
Peroksisom
Uloga u metabolizmu
Pored toga, pri ekscesnom akumuliranju H2O2 u ćeliji,  katalaza ga pretvara u  H2O,  u reakciji: U viših biljaka, peroksizomi sadrže i kompleksne  baterijjske  antioksidativne  enzyme,  kao što je superoksid dismutaza, komponenta askorbat-glutation ciklusa i NADP-dehidrogenaze pentoza-fosfatnog puta. Dokazano je da peroksisomi stvaraju superoksid. Kada se bore protiv gljivične penetracije,  peroksisomi  biljnih ćelija su polarizirani. Infekcija uzrokuje molekule glukozinolata da dobiju  antigljuvičnu  ulogu  i bivaju odstranjene  izvan ćelije, akcijom peroksisomnih  proteina (PEN2 i PEN3).
Kladnik (Kumrovec)
Kladnik je naseljeno mjesto u sastavu općine Kumrovec, Krapinsko-zagorska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Klanjec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Kladnik je imao 155 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Kladnik je imalo 175 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Brügger & Thomet MP9
Brügger & Thomet MP9 je automatski pištolj razvijen na temelju Steyr TMP-a te ga proizvodi švicarska firma Brügger & Thomet. Razlikuje se od austrijskog originala po kundaku koji se sklapa na desnu stranu te integriranim picatinny šinama i novoj sigurnosnoj blokadi okidača. Poluautomatska verzija nosi naziv TP9 te je slična Steyr SPP.
Opis
MP9 automat, s preklopljenim kundakom ima dužinu od 30.5 cm. Istina, na svijetu postoje i 2 kraća automata (MAC 10/11 i Škorpion vz.61) ali su ili zastarjelog kalibra (7.65 ACP) ili rade na principu slobodnog zatvarača što je konceptualno prevaziđen sistem zbog izrazito loše preciznosti.
Sam MP9 je dizajniran bez izloženih pokretnih dijelova čime postaje idealan za primjenu u specijalnim policijskim jedinicama, službenim vozilima, VIP ili Close-Protection timovima, patrolama granične policije, posadama oklopnih vozila i letjelica, komandnom osoblju te neuniformisanim službenim licima angažovanim na nadzoru ili prismotri.
Okviri za municiju MP9 automata su izrađeni od ekstremno otporne transparentne plastike, i to u kapacitetima od 15, 20, 25 i 30 metaka. Po izboru korisnika, dostupni su i okviri sa većim ili manjim kapacitetom, te okviri u bojama po izboru.
MP9, u maniru modernih automata, funkcioniše na principu kratkog, odgođenog trzaja uz „obrtno bravljenje“ cijevi. Razlog za ovakav dizajn leži u velikom smanjenju tzv. recoil impulse tj. povratnog trzaja čime se postiže veća stabilnost, a samim time i velika, za automat, upravo nevjerovatna preciznost.
MP9 je opremljen standardno dobrim „Ghost ring“ nišanima koji se mogu jednostavno podešavati. Uz to, pošto je MP9 prvenstveno namijenjen specijalnim jedinicama, automat posjeduje integralnu MIL STD 1913 – Picatinny šinu za taktičke dodatke na gornjem dijelu navlake zatvarača.
U saradnji sa renomiranim švedskim proizvođačem „Red Dot“ nišana, kompanijom „AIMPOINT AB“, razvijen je novi Aimpoint-ov model, Micro T-1, izuzetno malih dimenzija sa 12-stepenim podešavanjem jačine „Red Dot“ (crvene nišanske tačke). Ovako opremljen MP9 omogućava istinsko „point & shoot“ gađanje uz vrhunsku preciznost što je posebno bitno pripadnicima specijalnih policijskih jedinica.
Cijev automata je posebno prilagođena za vrhunski prigušivač zvuka, koji također proizvodi B&T - QD SD. Ilustrativno je reći da ekspedicione trupe SAD u Iraku trenutno imaju preko 70.000 zahtjeva za prijevremeni otpust vojnika usljed gubitka sluha! Ovaj podatak dodatno ističe nužnost svakodnevne upotrebe prigušivača zvuka.
Spisak nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine u Sokocu
Spisak nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine u Sokocu je popis nacionalnih spomenika koji se nalaze na području općine Sokolac. Na listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine za općinu Sokolac se nalaze sljedeći spomenici:
NGC 3314
NGC 3314 se može odnositi na jedan od sljedećih NGC/IC objekata:
Borje
Bosna i Hercegovina:
Crna Gora:
Hrvatska:
Slovenija:
Škofja Riža
Škofja Riža je naseljeno mjesto u sastavu općine Trbovlje, regija Zasavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Trbovlje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Škofja Riža je imala 126 stanovnika.
Borje (Kalnik)
Borje je naseljeno mjesto u sastavu općine Kalnik, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Borje je imalo 137 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Borje je imalo 157 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Tomislav Kraljačić
Tomislav Kraljačić, historičar (1936 –1993).
Studij historije završio je na Odsjeku za istoriju Filozofskog fakulteta u Sarajevu 1959. Postdiplomski studij završio je na Filozofskom fakultetu u Beogradu, odbranivši magistarski rad pod nazivom: Radikalna stranka u Bosni i Hercegovini od 1919. do 1926. 1971. Doktorsku disertaciju pod nazivom: Kalajev režim u Bosni i Hercegovini (1882-1903) odbranio je na Filozofskom fakutetu u Sarajevu 1982.
Na Odsjeku za historiju Filozofskog fakulteta u Sarajevu radio je od 1972. Prošao je sva univerzitetska zvanja od asistenta preko docenta (1982), vanrednog (1984) i redovnog profesora 1989. na predmetu Opća historija novog vijeka sa savremenom historijom. Bio je predsjednik Odsjeka za historiju, potpredsjednik Savjeta fakulteta i prodekan na OOUR-a za filozofiju. Bio je član redakcije Godišnjaka Društva istoričara BiH i Glasnika arhiva i Društva arhivskih radnika Jugoslavije, te član redakcije Istorije naroda Jugoslavije 19. stoljeća. Boravio je na Univerzitetu u Manhajmu 1981/1982, a tokom 1984. specijalizirao je modernu historiju Njemačke u Institutu za evropsku historiju u Majncu. Naučni interes Tomislava Kraljačića bila je historija Bosne i Hercegovine pod austrougarskom vlašću (1878-1918) te u periodu između dva svjetska rata. Najvažnije njegovo djelo je knjiga Kalajev režim u Bosni i Hercegovini (1882-1903), (Veselin Masleša, Biblioteka Kulturno nasljeđe, Sarajevo, 1987, str. 567). Napustio je Filozofski fakultet u Sarajevu i prešao u Beograd 1992.
Borski upravni okrug
Borski upravni okrug se nalazi u sjeveroistočnoj Srbiji i prostire se na 3507 km2. Obuhvata jedan grad i tri općine sa ukupno 124.992 stanovnika (2011). Sjedište se nalazi u Boru, po kojem je okrug dobio ime. Na sjeveru i sjeveroistoku graniči sa Rumunijom, na jugoistoku sa Bugarskom, na jugu sa Zaječarskim okrugom te na zapadu sa Braničevskim okrugom.
Privreda
Najjače privredne grane u Borskom okrugu su energetika (HE Đerdap I i II) te rudarstvo (RTB Bor), imajući u vidu veliku količinu zlata i bakra u okolinu Bora i Majdanpeka.
Demografija
Prema popisu iz 2011. godine, Borski okrug ima 124.992 stanovnika, dok gustoća naseljenosti iznosi 35,64 stanovnika/km2. Prosječna starost iznosi 44,71 godina. Najmlađa populacija živi u Boru (42,27 godina), dok najstarije stanovništvo ima Kladovo (46,76 godina).
NGC 3316
NGC 3316 se može odnositi na jedan od sljedećih NGC/IC objekata:
Biljevina
Biljevina je naseljeno mjesto u sastavu grada Delnica, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Delnice.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Biljevina je imala 4 stanovnika.
Napomena: ''U 1857. iskazano pod imenom Belevina.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Biljevina je imalo 5 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Prapretno pri Hrastniku–del (Trbovlje)
Prapretno pri Hrastniku–del je bivše naseljeno mjesto u sastavu općine Trbovlje, regija Zasavska, Slovenija. Dio je naselja Prapretno pri Hrastniku, koje je administrativnim granicama podijeljeno na dva naselja: Prapretno pri Hrastniku–del (općina Hrastnik) i Prapretno pri Hrastniku–del (općina Trbovlje).
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Trbovlje. 2013. godine, naselje je ukinuto i sa izdvojenim dijelom iz naselja Trbovlje spojeno u novo samostalno naseljeno mjesto Retje nad Trbovljami.
Stanovništvo
Napomena: ''U 2013. ukinuto i sa dijelom izdvojenim iz naselja Trbovlje spojen u novo samostalno naselje Retje nad Trbovljami.''
Đuraševići
Đuraševići (ćir. Ђурашевићи) su naseljeno mjesto u sastavu općine Tivat, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazili su se u sastavu stare općine Tivat.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Đuraševići su imali 471 stanovnika.
Napomena: Ranije povećano za naselje Brda koje je ukinuto.
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
Kamen spoticanja
mini|Kamen spoticanja posvećen Else Liebermann von Wahlendorf u Berlinu Stolpersteine (bos: Kamenovi spoticanja) je projekat njemačkog umjetnika Guntera Demniga. Cilj ovih spomen obilježja, je podsjetiti na sudbine stradalih osoba, u nacionalsocijalističkim progonima, kako poginulih tako i preživjelih žrtava u njemačkim koncentracionim logorima, zatvorima, centrima za eutanaziju, klinikama za sterilizaciju, kao i drugih protivnika nacionalsocijalizma i pripadnika pokreta otpora. Ovi betonski kamenovi spoticanja su gotovo kockaste forme, veličine 96 × 96 i visine od 100 milimetara, na čijoj je gornjoj strani pričvršćena mesingana ploča sa imenom i osnovnim podacima žrtve, kao i razlogom zašto je žrtva zlostavljana ili ubijena. Kamen se obično ugrađuje ispred u pločnik ispred zgrade, u kojoj je osoba živjela. Iako je veći dio ovih spomenika posvećenim Židovima, oni su postavljeni i Romima, pripadnicima Sinti naroda, homoseksualcima, Jehovinim svjedocima, crncima, protestantima i katolicima, koji su odbili mobilizaciju u njemačku vojsku, komunistima i vojnim dezerterima. Do danas je u Njemačkoj, i u osamnaest država Evrope (Austrija, Belgija, Češka, Hrvatska, Italija, Luksemburg, Mađarska, Holandija, Slovenija, Norveška, Poljska, Rumunija, Rusija, Švicarska, Slovačka, Španija, Švicarska i Ukrajina) ugrađeno oko 50.000 kamenova spoticanja.
Historija
mini|hochkant|[[Gunter Demnig, maj 2012.]] mini|Valjak sa kojim je Demnig označavao tragove po Kölnu 1990. „...Eine Spur durch’s Vergessen“ mini|Prvi kamen spoticanja ispred [[Gradska vijećnica u Kölnu|Gradske vijećnice u Kölnu sa naredbom o deportaciji izdanom od Himmlera (postavljen 16. decembra 1992.)]] U vrijeme obilježavanja 50-godišnjice deportacije 1000 Roma i Sintija iz Kölna, Demnig se odlučio umjetničkim projektom naznačiti činjenicu, da je ova deportacija, bila "generalna proba" za predstojeće deportacije Židova u Njemačkoj. Označavanjem deportacionih putova i gradskih ustanova, valjkom sa bojom po ulicama Kölna, došao je na ideju da postavljanjem simbola obilježi ovaj događaj, čime je postavljanje kamenih ploča sa meisnganim pločama dobilo svoje obilježje. Ovaj događaj zbio se 16. decembra 1990. godine, na 50-godišnjicu naređenja Heinricha Himmlera o deportaciji Cigana (tzv. Auschwitz odrebom . Na tim kamenovima je u prvom redu ugravirani prvi dio ove odredbe. Između ostalog Demnig se zalagao za diskusiju o pravu ostanka Roma, izbjeglih iz Jugoslavije.
Širenjem projekta, obilježavanje žrtvava prošireno je i na druge progonjene grupe, najprije kao teoretski koncept, koji je za cilj imao postavljanje 6 miliona kamenova u Evropi. Svećenik crkvene općine Kölna, predložio je Demnigu, za početak postavljanje pojedinačnih kamenova, kao simbolični pristup projektu. Projekt je nastavljen izložbom u Antonierkirche u Kölnu 1994. godine, gdje je izloženo 250 kamenova. 4. januara 1995. Demnig je postavio prve kamenove spoticanja, mada bez odobrenja u Kölnu. U maju 1996. u projektu su surađivali i umjetnici sa izložbom Künstler forschen nach Auschwitz u NGBK u Berlin-Kreuzberg, postavljanjem 51 kamena u ulici Berliner Oranienstraße, takođe bez zvaničnog odobrenja
Prvi kamenovi spoticanja, sa zvaničnim odobrenjem, postavljeni su 19. jula 1997. godine na inicijativu Andreasa Maislingera osnivača Austrijske spomen-službe u austrijskoj općini Sankt Georgen bei Salzburg. Gradonačelnik općine Sankt Georgen bei Salzburg Friedrich Amerhauser bio je prvi lokalni političar, koji je odobrio postavljanje dvaju kamenova braći Nobis, Johannu i Matthiasu koji su 1940. godine streljani, kao Jehovini svjedoci, zbog odbijanja služenja roka u njemačkoj vojsci za vrijeme Drugog svjetskog rata.
Ideja
Između ostalog, Demnig kritizira središnji koncept obilježavanja progona žrtava u velikim spomen-područijma, koja su po njegovom mišljenu nedovoljna za širu javnost. Na tim se spomen-područjma jedanput godišnje postavlja vijenac, ali svi nezainterosavani mogu izbjeći tu svečanost. Njegov je cilj imena žrtava vratiti na mjesta gdje su živjeli. Mada samo ime kamen spoticanja, inicira na spoticanje, Demnig citira jednog učenika, izjavom: "Ne, ne saplićemo se samo i ne padamo, saplićemo se glavom i sa srcem".
Podrške i financiranje
Podatke o prvim kamenovima, Demnig je dobio od organizacije Gemeinnützigen Verein für die Verständigung von Roma & Sinti (Rom e. V.), koja je podatke sakupila na osnovu mnogobrojnih istraživanja, raznih inicijativa, provedenih često od grupa učenika. Važnu pomoć su pridonijeli lokalni arhivi, historijski adresari i banke podataka memorijalnog centra Yad Vashem u Jeruzalemu. Financiranje projekta je privatnim dobrovoljnim prilozima, a 2012. godine postavljanje jednog kamena koštalo je 120 €. Od strane Marion Dönhoff Förderpreis für internationale Verständigung und Versöhnung, projekat je 2012. godine potpomognut sa 20.000 €. Članica žirija Anne Will pri tom je izjavila: "...da već postojanje 37.000 kamenova, je veliki uspjeh i velika zasluga projekta. Ovim će se projektom Nijemci na jedan drugi način, spoticanjem, potaknuti na buđenje sjećanja na žrtve nacionalsocijalizma. Demnig je 2012. godine dobio Nagradu Erich Kästner u visini od 10.000 €, koju je on poklonio za izradu kamenova spoticanja, te za Novo židovsko groblje u Dresdenu. Laudator Avi Primor je dodjelu nagrade označio riječima:
Izrada kamenova
mini|Kamen spoticanja prije postavljanja mini|Postavljanje kamena spoticanja
Kamenovi spoticanja izrađuju se isključivo ručno, jer po zamisli Demniga, mašinska industrijska izrada posjeća na sistematsko ubijanje ljudi u koncentacionim logorima. U početku je izrađivao kamenove sam, ali proširivanjem projekta, ovlastio je kipara Michael Friedrichs-Friedländera, koji za svaki kamen dobija 50 eura. Od 2006. kamenovi se izrađuju u njegovoj radionici u Berlin-Buchu. Dobijanjem novih podataka, Demnig odrđuje tekst, koji po pravilu počinje sa "Ovdje je živio...", nakon čega slijedi ime žrtve, godina rođenja, često godina deportacije i mjesto smrti. U nekim slučajevima, kao npr. u Greifswaldu, tekst počinje sa "Ovje je živio...! u Frankfurtu na Odri, "Ovdje je djelovao...", "Ovdje je podučavao...". U zavisnosti od slučaja, tekstovi počinju i sa "Ovdje je ubijen..." ili "Ovdje je radio..." Tekstovi su ugravirani u spaecijalno za te svrhe izrađene, mesingane pločice od gore prema dolje i u smjer desno na lijevo, a ploče su pozadi lijevo i desno savijene. Gotovi kamenovi se postavljaju u izrezane otvore na pločnicima i zalijevaju betonom.
NGC 3349
NGC 3349 se može odnositi na jedan od sljedećih NGC/IC objekata:
M14
Dizajn i razvoj
thumb|lijevo|Američki vojnik sa M14 puškom u Vjetnamu. Puška M14 je bazirana na jednoj od najsavremenijih pušaka ’40-ih godina, M1 Garand, koja, iako moderna za to vrijeme, nije bila odlična. Prve modifikacije ogledale su se u mogućnosti korišćenja rafalne paljbe i zamjene okvira od 8 metaka sa novim od 20 metaka. Najinteresantnije rješenje ponudio je John Garand pod nazivom T20, i ovaj prototip je uzet kao baza za ispitivanje pušaka od 1945. do početka ’50-ih. Springfieldov dizajner Earle Harvey je međutim projektovao novo totalno različito oružje, T25, koje bi koristilo novu municiju 30 Light Rifle iz koje je kasnije nastala municija 7.62x51mm NATO i komercijalna .308 Winchester. Posle bezbroj prototipa, pojavljuje se verzija T44, što je u stvari bio prototip puške T20 u kalibru 7,62mm i sa mehanizmom preuzetim sa prototipa T25. Kasniji prototipovi T44 koristili su novoproizvedene M-1 ili T20, i sistem funkcionisanja im je prilagođen za novi kraći metak u 7,62mm umjesto za veći .30-06.
Ubrzo zatim prototip T44 učestvuje na konkursu US Army, a protivnici su mu bili novi T47 (modifikovani T25) i model FN FAL (T48), i 1957. pobjeđuje na tom konkursu što je dovelo do početka masovne proizvodnje 1958. godine i usvajanja u naoružanje 1959. godine. Međutim kašnjenja u isporuci su dovela do toga da se ovom puškom kompletno naoruža samo 101st Airborne Division i to do kraja 1961. godine.
Puška je korištena kratko tokom Vijetnamskog rata gdje se nije pokazala kao idealno rješenje. Njena dužina i težina otežavali su kretanje u džungli, dok su se drveni dijelovi često deformisali zbog vlažne klime. Jaka municija 7,62x51 mm sa druge strane proizvodila je veliku energiju (3,350J), ali ju je bilo teško kontrolisati pri automatskoj paljbi.
Proizvodnja puške je ubrzo zaustavljena, iako je namjera bila da ona zamjeni čak četiri tipa oružja: M1 Garand, M1 Carbine, M3 "Grease Gun" i M1918 Browning Automatic Rifle (BAR). Tu se prije svega mislilo na unifikaciji kalibra radi što lakše logističke podrške trupama na terenu, ali puška M-14 nije donijela željene rezultate.
Puška je bila glavno oružje u Vijetnamskom ratu sve do uvođenja u službu nove moderne jurišne puške M16 (1966-1969). 1968. godine US Army proglašava M16 kao "Standard A" pušku, a M14 kao "Limited Standard" pušku. Ipak M14 je poslužila kasnije kao osnova za razvoj snajperske puške M21 koja je bila standardno oružje snajperista sve do 1988. godine kada se uvodi nova snajperska puška M24 SWS.
NGC 3405
NGC 3405 se može odnositi na jedan od sljedećih NGC/IC objekata:
M14
Korisnici
thumb|Američki vojnik sa M14 puškom u Afganistanu.
Vrhe–del
Slovenija:
Naseljeno mjesto, administrativnom (općinskom) linijom podijeljeno na dva dijela:
Ravno Polje
Ravno Polje je naseljeno mjesto u općini Ugljevik, Bosna i Hercegovina.
Ferdinand Hauptmann
Ferdinand Hauptmann (1919–1987) bio je historičar.
Radio je kao arhivski izaslanik Ministarstva prosvjete NR Hrvatske u Istri i Rijeci, a 1946. premješten je u Državni arhiv u Zagrebu. Od 1953. je Odsjeku za historiju Filozofskog fakulteta u Sarajevu. U zvanje docenta izabran je 1953, a 1964. u zvanje redovnog profesora na predmetu Opća historija novog vijeka. Na Univerzitet u Grazu prešao 1970.
Bavio se historijom Podunavlja i Balkana u 18. i 19. stoljeću, te historijom Bosne i Hercegovine do kraja Prvog svjetskog rata. Objavio dvije knjige i veći broj naučnih radova (Godišnjak Društva istoričara Bosne i Hercegovine, Glasnik Arhiva i Društva arhivskih radnika BiH, Südost Forschungen i dr.).
Ibrahim Karabegović
Ibrahim Karabegović, bosanskohercegovački i jugoslavenski historičar (1931-2011).
Biografija
Ibrahim Karabegović završio je studij historije na Filozofskom fakultetu u Sarajevu 1956. Postdiplomski studij završio je na Filozofskom fakultetu u Beogradu odbranivši magistarski rad pod nazivom: ''Rascjep u radničkom pokretu u BiH 1919-1920. godine'' (1966). Doktorsku disertaciju pod nazivom: Reformizam u radničkom pokretu u Bosni i Hercegovini između dva svjetska rata (1919-1941), odbranio je na Filozofskom fakultetu u Sarajevu 1976. Dugo godina radio je u Institutu za istoriju u Sarajevu gdje je prošao sva naučna zvanja. Bio je direktor Instituta za istoriju, te urednik časopisa Prilozi Instituta za istoriju. Na Odsjeku za historiju Filozofskog fakulteta u Sarajevu radio je u periodu 1994-2004. u zvanju redovnog profesora na predmetu Istorija Jugoslavije. Bio je šef Odsjeka za historiju.
Ibrahim Karabegović se uglavnom bavio socijalnom historijom i historijom reformističkog radničkog pokreta u Bosni i Hercegovini u 19. i 20. stoljeću. Objavio oko 100 naučnih i stručnih radova (Prilozi Instituta za istoriju, Glasnik arhiva i Društva arhivskih radnika BiH, Godišnjak Društva istoričara Bosne i Hercegovine, Pregled i dr.).
Nagrade
Bio je organizator naučnih skupova historičara. Za naučni i društveni rad primio je nagradu "Veselin Masleša" i 27-julsku nagradu.
NGC 3406
NGC 3406 se može odnositi na jedan od sljedećih NGC/IC objekata:
IC 3744
IC 3744 (također poznat kao PGC 2090098) je eliptična galaksija i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 27. januara 1904. godine.
Maleševci (Bosansko Grahovo)
Maleševci su naseljeno mjesto u općini Bosansko Grahovo, Bosna i Hercegovina.
Sarije
Sarije su naseljeno mjesto u općini Ugljevik, Bosna i Hercegovina.
Mastocit
Mastociti ili mast-ćelije  (grč. μαστός - mastόs = dojka + κύτος - kytos = šupljina) – poznati i kao  labrociti – je bijela krvna ćelija. Preciznije, to je vrsta granulocita, izvedena iz mijeloidnih matičnih ćelija koje su dio imunog sistema i neuroimunog sistama, te sadrže mnoge granule bogate histaminima i heparinom. Imenovane su po dojci zbog asocijacije sa ćelijama hranilicama.
Iako su najpoznatiji po svojoj ulozi u alergijama i anafilaksijema, mastociti imaju važnu zaštitnu ulogu, kao i u angiogenezi, jer su blisko uključeni u zarastanje rana, imunsku toleranciju, odbranu protiv patogena i vrše ulogu krvno-moždane barijere.
Porijeklo i podjela
thumb|Ilustracija prikazuje aktivaciju mastocita i anafilaksu. thumb|Mastocit (mast-ćelija) Mastocite je prvi put opisao Paul Ehrlich, 1878., u svojoj doktorskoj disertaciji na temelju njihove jedinstvene osobine bojenja i velikih granula. Ove granule su ga dovele do pogrešnog vjerovanja da su postojale sa svrhom hranjenja okolnok tkiva, pa je ih je nazvao Mastzellen (ćelije prehrane masnoćom kod životinja). One se danas smatraju dijelom imunog sistema.
Fiziologija
thumb|right|250px|Uloga mastocita u razvoju alergije. Mastociti imaju ključnu ulogu u upalnim procesima. Kada se aktivira, mast-ćelija može ili selektivno osloboditi (pojedinačna degranulacija) ili brzo otpustiti (anafilaksna degranulacija) "posrednika" ili spojeve koja izazivaju upale, iz memorije granula u lokalnu mikrosredinu.
Mastociti mogu biti potsticani da degranuliraju alergene putem unakrsnog vezanja sa receptorom imunoglobulinom E (IgE) (npr. FcεRI), fizičkih ozljeda receptora za prepoznavanje oblika za oštećenja koja su povezana sa molekulskim obrascima, mikrobnim patogenima preko receptora za prepoznavanje molekulskih svojstava vezanih za patogene (PAMP) i raznih spojeva, putem vezanja receptora koji su spregnuti sa G-proteinom (npr., morfin preko opioidnih receptora) ili ionskih kanala koji su kontrolirani ligandima.
Komplementni sistem mastocita ispoljava visok receptorski afinitet (FcεRI) za Fc region imunoglobulina IgE, najmanje učestalog člana antitijela. Ovaj receptor je od takvih koji imaju visoku težnju za nepovratnim vezanjem molekula IgE. Kao rezultat toga, mastociti su obloženi IgE-om, koji se proizvodi od plazma ćelija (ćelijska antitijela proizvode imunski sistem). Molekule IgE, kao i sva antitijela svojstvena su za jedan posebni antigen.
U alergijskim reakcijama, mastociti ostaju neaktivni sve dok se alergen ne veže za IgE već ostaje u ćelijama obloge. Ostali događaji u aktivaciji membrane mogu biti prvi mastociti za naknadnu degranulaciju ili djeluju u sinergiji sa prenošenjem FcεRI signala.
Jedinstveni skupovi posebnih stimulansa za medijatore mastocita ispuštaju se putem degranulacije nakon aktiviranja receptora ćelijske površine na mastocitima. Primjeri medijatora koji se oslobađaju u ekstracelularnu okolinu tokom degranulacije mastocita uključuju:
P2X receptori su neselektivni kalcijevi kanali koji su kontrolisani ligandima, a aktiviraju se venćelijskim ATP. Povećana lokalna koncentracija ATP će vjerovatno biti prisutne oko mastocita u upaljenim tkivima, zbog njihovog oslobađanja i povreda ćelije ili smrti i aktivacije trombocita. Osim toga, sami mastociti pohranjuju ATP u sekretorne granule, koji se oslobađa nakon aktivacije. Tu je potencijal za značajan priliv Ca2+ u mastocite putem P2X receptora. Članovi porodice P2X razlikuju se u koncentraciji ATP koja im je potrebna za aktivaciju i u stepenu u kojem se desenzibilizira sljedeće aktiviranje agonista [37, 38]. To otvara mogućnost da iznošenjem velikog broja različitih P2X receptora, mastociti mogu biti u stanju prilagoditi svoj odgovor na ATP na način koji zavisi od koncentracije.
thumb|right|250px|Struktura histamina Histamin širi postkapilarne venule, aktivira endotel i povećava propusnost krvnih sudova. To dovodi do lokalnog edema (otoka), toplina, crvenila i privlačenje drugih upalnih ćelija na mjesto ispuštanja. Također depolarizira nervne završetke (što dovodi do svrabeža ili boli). Kožni znaci oslobađanja histamina očituje se u reakciji koja peče i ostavlja masnice, koje liče na reakciju i crvenilo odmah nakon ujeda komarca, koja se javlja nekoliko sekundi nakon početka djelovanja alergena na mastocite.
Ostale fiziološke aktivnosti mastocita su mnogo manje shvaćene. Nekoliko linija dokaza ukazuju na to da mastociti mogu imati prilično važnu ulogu kod urođenog imuniteta: Oni su u stanju da izgrade širok spektar važnih citokina i drugih upalnih medijatora, kao što su TNF; izražavaju više "receptora za prepoznavanje obrazaca". Mislilo se da su uključeni u prepoznavanje široke klase patogena; miševi bez mastocita izgleda da su mnogo osjetljiviji na razne infekcije.
Granule mastocita nose razne bioaktivne hemijske spojeve. Pronađeno je da ove granule mogu biti prebačene u susjedne ćelije imunog sistema, neurone u procesu transgranulacije preko mastocitnih pseudopodija.
Struktura FcεR1
FcεR1 ima visoku sklonost za receptor IgE-a koji je izražen na površini mastocita. FcεR1 je tetramer od alfa (α) lanca, jednog beta (β) lanca i dva identična, disulfid-vezana gama (γ) lanca. Vezno mjesto za IgE stvara vanćelijski dio a lanca koji sadrži dva domena koji su slični gamaglobulinu Ig. Jedan transmembranski domen sadrži ostatke asparaginske kiseline, a jedan kratki citoplazmatski rep. Lanac β sadrži jednostruki imunoreceptor koji je zasnovan na tirozinskoj aktivaciji motiva imunoreceptor na bazi aktivacije tirozinskog motiva (ITAM), u citoplazmatskom području. Svaki γ-lanac, u citoplazmatskom području ima po jedan ITAM. Ova signalna kaskada receptora pokreće se kada su ITAM-i β i γ lanci fosforilizirani tkrozinom. Ovaj signal je odgovarajući za aktivaciju mastocita. Tip 2 T-ćelija pomoćnica, (Th2) i mnogi drugi tipovi ćelija gube β lanac, signalizirajući tako, misli se, samo γ lanac. To je zbog toga što α lanac koji sadrži endoplazmatski retikulum zadržava signal koji uzrokuje da α-lanci ostanu (u njemu) degradirani. Skup α-lanca sa kotransfekcijskim β i γ lanacima maskira zadržavanje endoplazmatskog retikuluma (ER) i omogućava da se α β γ kompleks prenone u Golgijev aparat na plazma membranu pacova. Kod ljudi, potrebno je da se samo γ kompleks suprotstavi zadržavanju α lanca u ER.
Alergenski proces
Alergenski posredovano unakrsno vezanje signala FcεR1, vrlo je slično signaliziranju koje je posljedica vezanja antigen za limfocite. Lyn-tirozin kinaza je udružena sa citoplazmatskim krajem FcεR1 β lanca. Antigen unakrsno povezuje molekule FcεR1 i Lyn-tirozin kinazu, u citoplazmi fosforilira u ITAM i b i g FcεR1 lanac. Nakon fosforilacije, Syk-tirozin kinaza dobija uključeni ITAM koji se nalaze u blizini Y lanca. To uzrokuje aktivaciju Syk-tirozin kinaze, što uzrokuje da se fosforilizira. Syk djeluje kao signalno pojačanje aktivnosti kinaze zbog činjenice da cilja više proteina i uzrokuje njihovo aktiviranje. Ovaj antigen koji je stimuliran foforilacijom izaziva aktivaciju proteina u signalnoj kaskadi koju posreduje FcεR1.
Degranulacija i spajanje
Važan proteinski adapter aktivira Syk-fosforilaciju, koja je korak za aktivaciju T-ćelija (LAT). One su važne jer se mogu mijenjati i fosforilacijom stvoriti nova obvezujuća vezna mjesta. Fosfolipaza C (PLCγ) postaje fosforilirana kada je jedanput vezana za LAT i zatim se upotrijebi za kataliziranje i razgradnju fosfatidilinozitol bisfosfata do nastanka inozitol trifosfata (IP3) i diaciglicerola (DAG). IP3 podiže razinu kalcija, a DAG aktivira protein-kinazu C (PKC). To nije jedini način na koji se pravi PKC. Tirozin-kinaza, Fyn, fosforilizira Grb-2-vezani veznoliki protein 2 (Gab2) koji se veže na fosfoinozitid 3-kinazu, koja aktivira PKC. PKC dovodi do aktivacije lahkog lanca miozina, fosforilacijom granula koje pokreću rastavljanje aktin-miozinskog kompleksa, kako bi granule došle u kontakt sa ćelijskom membranom. Mastocitne granule tada se mogu spojiti sa membranom. Taj proces složeno posreduje topivi N-etilmaleimid koji je osjetljiv na fuziju priloga receptorskog proteina SNARE. Različite SNARE proteini djeluju u obliku različitih kompleksa koji kataliziraju fuziju. Rab3 gvanozin-trifosfataza, Rab-vezana kinaza i fosfataza regulišu fuziju čelijske membrane i granula u preostalim mastocitima.
Parazitske infekcije
Mastociti se aktiviraju kao odgovor na infekciju patogenim parazitima, kao što su određeni helminti i protozoa, a pomoću signalizacije IgE.
Poremećaji aktivacije mastocita
Poremećaji aktivacije mastocita obuhvataju spektar imunskih poremećaja koji su povezani s patogenim infekcijama i uključuju slične simptome koji proizlaze kao posljedica lučenja ćelijskih intermedijera masti, ali se međusobno malo razlikuju u patofiziologije i pristupima liječenju, kao i razlikovanju simptoma.
Svrstavanje bolesti koje su vezane za aktivaciju mastocita
Povratna idiopatska anafilaksija ispoljava se alergijskim znacima i simptomima tipa košnica i kao angioedem koji se po dejstvu razlikuje, uklanjajući prepoznatljive alergijske etiologije, a smatra se mastocitozom i kanceroidnoim sindromom, a tretira se primjenom H1 i H2 antihistaminika, adrenalina i steroida.
Alergijske bolesti
Alergije su posredovani IgE signalizacijom koja pokreće degranulaciju mastocita. Mnogi oblici kožnih i sluzokožnih alergija posredovani su u velikoj mjeri putem mastocita, a imaju središnju ulogu u: astmama, ekcemima, šugi (iz različitih uzroka), alergijskom rinitisu i alergijskom konjuktivitisu.
Antihistaminski lijekovi djeluju blokirajući djelovanje histamina na živčane završetke. Lijekovi koji se zasnivaju na hromoglikatu (natrijev hromoglikat, nedohromil) blokiraju kalcijeve kanale neophodne za degranulaciju mastocita, stabiliziranje ćelija i sprječavanje oslobađanja histamina i srodnih posrednika. Leukotrijenski antagonisti (kao što su montelukast i zafirlukast) blokiraju djelovanje leukotrienskih medijatora, te se sve više koriste u liječenju alergijskih bolesti. Kalcij podstiče izlučivanje histamina iz mastocita, nakon prethodnog izlaganja natrij-fluoridu. Postupak izlučivanja može se podijeliti na korake aktivacije fluorida i indukcije kalcija. Uočeno je da je aktivacija fluorida popraćena povišenjem razinom cAMP-a u ćelijama. Postignuta visoka razina cAMP-a ustrajava tokom oslobađanja histamina. Nadalje, otkriveno je da se kateholamin neznačajno mijenja otpuštanjem histamina, koje je izazvano fluoridima. Također je potvrđeno da se u drugom, ali ne i prvom, koraku izlučivanje histamina izazvanog natrij-fluoridom, može inhibirati teofilinom.
Vazodilatacija i povećana propusnost kapilara su rezultat prisustva tipova receptora H1 i H2.
Stimulacija histamina aktivira adenilat-ciklazu oksintnih ćelija, koja je osjetljiva na histamin (H2), a tu je i nagli porast ćelijskog cAMP-a koji je uključen u aktiviranje H+ transpora i drugih povezanih promjena oksintskih ćelija.
Anafilaksa
U anafilaksi (teška sistemskua reakcija na alergene, kao što su orasi, ubodi pčela ili lijekovi), degranulacija mastocita dovodi do vazodilatacije i, ako je teška, javljaju se simptomi životno opasnog šoka.
Histamin je vazodi;atacijska supstanca koja se ispušta tokom stanja anafilakse.
Autoimunost
Mastociti mogu biti umiješani u patologiju koja je povezana sa autoimunim, upalnim bolestima zglobova. Pokazalo se da su mastociti uključeni u aktiviranje upalnih ćelija u zglobovima (npr. reumatoidni artritis) i koži (npr. bulozni pemfigoid), a ta aktivnost zavisi od antitijela i dopunskih komponenti.
Mastocitoza i klonski poremećaji
Mastocitoza je čest klonski poremećaj mastocita, koji uključuju prisustvo previše mastocita i CD34 + mastocitnih prekursora. Sa mastocitozom su povezane mutacije u genu c-Kit.
Neoplazmatski poremećaji
Mastocitomi ili tumori mastocita mogu lučiti prekomjerne količine degranulacijskih produkata. Često se javljaju kod pasa i mačaka. Ostali neoplazmatski poremećaji koji su vezani za mast-ćelije, uključuju sarkom i leukemiju mastocita.
Sindrom aktivacije mastocita
Sindrom aktivacije mastocita (MCAS) je idiopatski imunski poremećaj koji uključuje povratnu prekomjernu degranulaciju mastocita, a koji ima simptome koji liče na ostale poremećaje aktivacije mastocita. Sindrom je dijagnosticiran na temelju četiri skupa  kriterija koji uključuju   odgovor na tretman, simptome,  diferncijalnu dijagnozu i biomarkere degranulacije mastocita.
Nervni sistem
Za razliku od drugih krvotvornih ćelija, mastociti se prirodno javljaju u mozgu, gdje su u međusobnom dejstvu sa neuroimunskim sistemom. Mastociti (MC) potiču iz pokretača koštane srži i naknadno se razvijaju u različite osobine fenotipova lokalnih kod tkiva. Njihov opseg uloga je širok i uključuje sudjelovanje u alergijskim reakcijama, urođenom i stečenom imunitetu, upalama i autoimunosti.
U ljudskom mozgu, mogu se nalaziti u različitim područjima, kao što su peteljka hipofize, epifiza, područje postrijema i kompleksa mrežnjače, talamusa, hipotalamusa i medijalne eminencije. U moždanim ovojnicama, oni se nalaze unutar duralnog sloja u saradnji sa sudovima i terminalima meningnog nociceptora. Imaju različite uoge u odnosu na druge hematopoetske ćelije u mozgu. MC sadrže brojne granule i luče obilje predskladišnih posrednika, kao što su hormoni koji oslobađaju kortikotropin (CRH), neurotensin (NT), supstancu P (SP), triptazu, himazu, vazoaktivni crijevni peptid (VIP), vaskularni faktor rasta endotela (VEGF), TNF, prostžljezdani, leukotrijeni i sorte hemokina i citokina za koje se zna da remete integritet krvno-moždane barijere (BBB).
Ključna uloga MC je pri zapaljenjima i narušavanju BBB, što se ispoljava na područjima od značaja za istraživanje novih terapija. Porastom dokaza, također se pokazuje da MC direktno učestvuju u upalama živaca i putem stimulacije mikroglije, što doprinosi patogenezi u takvim okolnostima, kao što su glavobolja, autizam i sindrom hroničnog umora. U stvari, nedavni pregledi ukazuju da periferni upalni podražaji mogu uzrokovati aktiviranje mikroglije, a na taj način je moguće uključivanje MC izvan mozga. U ljudskom mozgu, mastociti se nalaze u velikom broju struktura koje posreduju visceralni senzorni sistem (npr. bol) ili neuroendokrine funkcije - uključujući i peteljku hipofize, epifizu, talamus i hipotalamus - ili koji se nalaze na krvno-moždanoj barijeri ili barijeri krvne tekućine, uključujući i područje posttrijema, pleksus mrežnjače i duralni sloj moždanih ovojnica u blizini meningealnih nociceptora (za svjetlosnu ritmiku). Mast-ćelije služe istoj općoj ulozi u organizmu i centralnom nervnom sistemu, kao što su obavljanje ili reguliranje alergijske reakcije, urođena i stečena imunost, autoimunost i upale.
Autizam
Istraživanje o imunološkom doprinosu autizmu ukazuje na to da poremećaj autističnog spektra (ASD) djeca mogu preboljavati sa "alergijolikim" problemima u nedostatku povišeneog serumskog IgE i hronične koprivnjače, što ukazuje na aktiviranje nealergijskih mastocita kao odgovor na životnu sredinu i stres okidača. Ova aktivacija mastocita može doprinijeti upali mozga i  pojavi razvojnih neuroloških  problema.
Histološko bojenje
Boja toluidin plavo jedana je od najčešćih boja za kisele mukopolisaharide i glikozaminglikane, komponenti mastocitnih granula. Površinski markeri mastocita koji su detaljno razmatrani u radovima Heneberga, tvrdeći da mastociti mogu biti slučajno uključeni u matične ćelije ili progenatore ćelijskih izolata, jer dio njih je pozitivan za CD34 antigen. Klasični mastocitni markeri uključuju visoku sklonost za IgE receptor, CD117 (c-Kit) i CD203c (za većinu mastocita). Ispoljavanje nekih molekula može se promijeniti u toku aktivacije mastocita.
Trebinjsko polje
Površina Trebinjskog polja je 18 km2. Dugo je 6,5, a široko između 1 i 3,8 kilometara. Nadmorska visina dna polja je između 268 i 275 metara. Kroz polje protiče rijeka Trebišnjica.
Na obodu polja nalazi se grad Trebinje na 275 metara nadmorske visine.
NGC 3517
NGC 3517 se može odnositi na jedan od sljedećih NGC/IC objekata:
Mutagen
Mutagen – u genetici – je svaki onaj fizički, hemijski i biološki agens koji mijenja genetiči materijal na bilo kojoj razini negove strukrure i organizacije. Mutageni faktori obično djeluju na razini molekula DNK organizma i na taj način povećavaju učestalost mutacija  iznad prirodnog nivoa. Kao što mnoge mutacije mogu izazvati kancer, i mutageni isto tako mogu biti kancerogeni. Nisu sve mutacije uzrokovane mutagenima: takozvane "spontane mutacije" nastaju zbog nasumične hidrolize, grešaka u replikaciji DNK  i njenom popravku i rekombinacijama.
Otkriće mutagena
Prvi identificirani mutageni su bili kancerogeni, supstance koje su pokazivale da su povezani sa rakom. Tumori su opisani više od 2.000 godina prije otkrića hromosoma i DNK;  500 godina p.n.e.,  grčki ljekar Hipokrat  tumore nalik raku nazvao je  karkinos  (iz čega je riječ "rak" izvedena  preko latinskog), što znači rakovi. . U 1567., švicarski ljekar  Paracelsus je predložio da neidentificirani supstance u miniranim rudama (identificirane  kao  plin radon  u modernim vremenima) izazvao je atrofijske bbolesti rudara. U Englskoj, 1761., John Hill je je prvi direktno povezao vezu između hemikalija i kancera, zabilježivši da šmrkanje duhana može prouročiti nosni kancer i upozorava na neumjereno korištenje šmrkanja. U 1775., Sir Percivall Pott je napisao rad o visokoj učestalost raka skrotuma u dimnjačara i smatrao dimnjačku čađ uzrokom tog raka. U 1915, Yamagawa i Ichikawa su pokazali da ponovljena primjena ugljenog katrana na ušima kunića producira maligni kancer. Kasnije, tokom 1930-ih, karcinogene komponente ugljenog katrana su identificirane kao policiclni aromatski hidrougljik (PAH), benzo(a)piren. Poliaromatski ugljikovodici su prisutni u čađi, koji su prije 150 godina označeni kao uzročnici raka.
Fritz Jahr
Paul Max Fritz Jahr, njemački filozof, učitelj i pastor, rođen je 18. januara 1895. u gradu Halleu na rijeci Saale u pokrajini Saksonija-Anhalt. Poput svog uzora Immanuela Kanta, Jahr rodno mjesto nije napustio sve do smrti 1. oktobra 1953.
Značajan je zbog toga što je već 1926. u članku „Wissenschaft vom Leben und Sittenlehre“ („Nauka o životu i ćudoređu“) prvi put upotrijebio riječ „bioetika“, u potpunosti uobličio njen koncept te formulirao, po uzoru na Kanta, bio-etički imperativ kao smjernicu za djelovanje. Time je osigurao svoje mjesto u historiji ideja kao otac bioetike.
Biografija
Otac Fritza Jahra bio je službenik osiguravajućeg društva Gustav Maximillian (1865. – 1930.), a majka mu je bila Auguste Marie Langrock (1862. – 1921.). Vjenčali su se 1892. godine i čini se da nisu imali druge djece. Iako su bili protestanti, Fritz je kršten po katoličkom obredu. U osnovnu školu Zaklade Francke upisao se 1901. godine, a u više razrede 1905. Međutim, tamo se nije posebno isticao – imao je 2 (od 5) iz marljivosti i ponašanja, a 2+ kao ukupan rezultat. Godine 1914. položio je maturu, a 1915. i dodatni ispit iz grčkog i latinskog jezika. Što se tiče studija, studirao je ukupno osam semestara, tokom 1914. primarno filozofiju, ali i muziku, historiju i nacionalnu privredu, a od 1915. do 1919. i teologiju koju je zavolio već u školi, nakon krizme 1909. Nastavu etike kao dio studija propustio je zbog oboljenja od upale pluća. Nažalost, zdravstveni problemi pratili su ga kroz veliku većinu života, pa je tako bio na dužem bolovanju 1921. zbog upale poplućnice i srčanih tegoba, 1925. zbog respiratornih problema i 1931. zbog napada straha i nesanice koji su započeli samo dva mjeseca nakon što je po prvi puta bio stalno zaposlen, kao pastor 1. novembra 1930.
Svoj učiteljski posao započeo je u maju 1917. i radio je u raznim školama. Godine 1920. položio je ispit za osnovnoškolskog učitelja iz religije i povijesti. Sljedeće godine, prešao je u gradsku školu Wittekind. Od 1923. do 1925., imenovan je učiteljem Uprave grada Hallea za javne škole, 2. maja 1925. već napustio to mjesto jer se nije slagao s tadašnjim Obrazovnim vijećem. Kasnije je 1926. kratko vremena vršio učiteljsku dužnost u osnovnoj školi Zaklade Francke, a zatim u Seydlitzovom liceju od kasne 1926. do 1928., kada je otišao jer je smatrao da mu privatno školstvo ne pruža dugoročno zadovoljstvo. Nakon par godina stanke, opet je počeo poučavati 1938. u školi Hutten kao zamjena za drugog učitelja. Tokom posljednjih godina Drugog svjetskog rata (1943. do 1945.), poučavao je sviranje violončela u muzičkoj školi Centra za narodno obrazovanje.
Poznato je da se zaredio još 19. marta 1921, a svoju dužnost u Crkvi započeo je 1925. Prve četiri godine bio je svećenik u crkvi Sv. Ivana u Dieskauu, zatim u Braunsdorfu od 1929. do 1930., i na kraju pastor u Kaneni od 1930. do 1933. Zdravstveno stanje otežavalo mu je dužnost budući da je morao uzimati bromide svaki put prije uspinjanja na propovjedaonicu. Međutim, Jahr je posao 1928. preko pisma upućenog generalnom superintendantu Saske crkvene pokrajine tražio na drugim mjestima: u Institutu za evangelički svjetonazor u Wittenbergu, u crkvenoj štampi, u školi za đakonice, u Institutu za gluhonijeme, u Odjelu za narodno obrazovanje i za mjesto pastora u Halleu i Spickendorfu. U istom pismu spominje i naslov svoje disertacije pri Univerzitetu u Jeni „O etičkim odnosima čovjeka prema životinjama i biljkama“. Koliko je poznato, niti jedna opcija nije mu se ostvarila. Par godina kasnije, 26. aprila 1932, Jahr se vjenčao za radnicu iz Bludaua Bertu Elisu Neuholz (1899. – 1947.) s kojom nije imao djece. Iste je godine, tokom teških vremena za Njemačku, od Crkvenih vlasti tražio odobrenje za rano penzionisanje uslijed „nervne iscrpljenosti“. Nedugo zatim, 1. marta 1933, on se i povlači iz službe.
Mjesec dana nakon kapitulacije Njemačke, u očajnom stanju, Jahr se pokušavao zaposliti ne birajući mjesto rada. U molbi za posao spomenuo je da je uprkos nesreći dobrog zdravlja te je posebno naglasio kako nikada nije pristupio Nacionalsocijalističkoj njemačkoj radničkoj partiji (NSDAP). U oktobru 1946. zajedno s drugim pastorima potpisuje peticiju koja poziva na glasanje za Socijalističku stranku jedinstva Njemačke koja je objavljena u listu Freiheit. Svoje je posljednje godine života proveo kao cijenjeni učitelj muzike. Preminuo je u 10 sati ujutro 1. oktobra 1953. u svom domu u Halleu zbog izljeva krvi u mozak uslijed visokog krvnog tlaka.
Bioetika i bioetički imperativ
thumb|right|150px|Naslovnica časopisa Kosmos iz januara 1927. godine u kojoj je Fritz Jahr objavio članak „Bio-etika: osvrt na etički odnos čovjeka prema životinjama i biljkama“ U Tübingenu juna 1997. godine na Šestom godišnjem skupu Njemačkog društva za historiju i teoriju biologije na temu „Etika bionauci: historija i teorija“, profesor berlinskog Humboldtovog Univerziteta Rolf Löther održao je predavanje o „Evoluciji biosfere i etici“. U dotičnom izlaganju govorio je o proširenju etike na život u cjelini, spominjući pri tome etiku prirode, etiku životinja, ekologijsku etiku, etiku okoliša i bio-etiku. Međutim, što se tiče Fritza Jahra, najvažnija rečenica Lötherova izlaganja je: „Uostalom, već prije 70 godina pojavio se u časopisu Kosmos 'Pregled etičkih odnosa čovjeka prema životinji i biljci' pod naslovom 'Bio-etika'“, s citatom spomenutog Jahrovog članka iz 1927. Löther je već tada prepoznao Jahra kao najranijeg zagovornika „bio-etike“. Njegovo izlaganje čula je upravnica Eve-Marie Engels Katedre za etiku u bionaukama Odsjeka za biologiju Fakulteta nauka Univerziteta Eberhard Karls u Tübingenu te je od Löthera zatražila i dobila punu referencu za spomenuti članak. Njenim trudom, vijest o otkriću Fritza Jahra počela se brzo širiti po cijelom svijetu.
Važnost dotičnog članka leži u tome što se vjerovalo kako je u njemu prvi put spomenuta „bio-etika“, njeno teorijsko utemeljenje i bioetički imperativ kao proširenje Kantovog kategoričkog imperativa : „Poštuj svako živo biće u načelu kao svrhu u sebi i po mogućnosti postupaj s njim kao takvim!“. Međutim, 15. decembra 2012. otkrilo se kako je Jahr sve to učinio malo ranije, 15. decembra 1926, u članku Znanost o životu i nauka o ćudoređu gdje je bioetiku koncipirao kao proširenje etičkih dužnosti prema svim živim bićima i gdje je formulirao spomenuti bioetički imperativ, navodeći pri argumentaciji Franju Asiškog, Friedricha Schleiermachera, Johanna Gottfrieda Herdera i druge intelektualce kako bi njihovim primjerom ojačao svoje ideje. Budući da je to najraniji spomen bioetike kao takve, Jahr se smatra njenim najranijim predstavnikom – ocem bioetike.