cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filatelija u Luksemburgu
mini|Marka Luksemburga iz 1970. godine Prva poštanska marka Luksemburga izašla je 15. septembra 1852. godine. Serija od dvije marke prikazuje Wilhelma III, velikog vojvodu od Luksemburga i kralja Holandije. Nominalne vrijednosti su 10 centi i 1 srebrnog groša. Štampana je u Leizu u Francuskoj. Prva marka izdata je u četiri nijanse crne boje. Druga marka je crveno-smeđe boje u šest raznih nijansi. Luksemburg je od 1. jula 1875. godine članica Svjetskog poštanskog saveza.Nakon što je Luksemburg bio okupiran od strane njemačkih snaga tokom Drugog svjetskog rata, njemačke marke su se koristile za upotrebu u Luksemburgu 1940. i 1941. Godine 1942. Luksemburg je pripojen u Njemačkoj i koristi njemačke marke sve do oslobođenja 1944. godine.Luksemburg je nastavio izdavanja poštanske marke u studenom 1944.Telegraph marke su prvi put izdane u Luksemburgu 1873. godine.
Sirusho
Sirusho, pravo ime Siranush Harutyunyan, je armenska pop pjevačica.
IC 1660
IC 1660 (također poznat kao ESO 51-SC24) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Tukan. Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 27. novembra 1900. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Poluhordati
Poluhordati ili hemihordati su koljeno u carstvu životinja, mala grupa morskih organizama. Uključuju oko 100 vrsta, koje se odlikuju specifičnom tjelesnom organizacijom i načinom života. Tijelo im je izduženo, crvoliko i na njemu se razlikuju tri dijela: rilica, ogrlica i trup. Po svojoj opštoj građi se razlikuju od svih ostalih hordata, ali su, zbog postojanja nedovoljno razvijene horde, ukuljučeni u skupinu hordata. Mnogi zoolozi ih smatraju zajedničkim precima hordata i bodljokožaca, jer imaju osobine i jednih i drugih. Prednji dio tijela – rilica, najčešće liči na žir, pa su po tome i dobili ime žiroglavci. Usta se nalaze na prednjem dijelu ogrlice, i od njih polazi probavni trakt koji se završava analnim otvorom na kraju trupa. U prednjem dijelu crijeva se nalaze prorezi preko kojih se obavlja disanje. Od prednjeg dijela ždrijela, prema naprijed, se pruža naročiti organ tzv. notohord, organ homolog hordi. Spoljašnji dio tijela je obložen jednoslojnim trepljastim epitelom ispod kojeg se nalazi sloj kružnih i uzdužnih mišića. Nervni sistem ovih životinja ima jednostavnu građu. Sastavljen je od leđne i trbušne vrpce, koje su povezane poprečnim nervnim vlaknima. Sistem cirkulacije tjelesnih tečnosti kod poluhordata ima specifičnu građu. Sastoji se od dva velika i više manjih sudova, te srčanog mjehura koji se nalazi iznad rilice. Ekskrecioni organi su metanefridije. Polovi kod ovih životinja su razdvojeni. Oplodnja je spoljašnja, a razviće je indirektno, i njihova larva ispoljava veliku sličnost sa larvama bodljokožaca. Hemihordati su rasprostranjeni širom svijeta. Nastanjuju razna staništa. Dijele se na dvije klase: žiroliki crvi i pterobranchia. Najpoznatiji su obični, veliki i mali žiroglavac, te neke vrste sesilnih oblika.
Otto Lang
Otto Lang rođen je 21. januara 1908 u Zenici. Preminuo je 30. januara 2006 u Seattlu (Washington, USA). Bio je veoma aktivan skijaš i filmski producent.
Otto Lang je utemljitelj niza američkih skijaških škola, a u film ulazi 1941., kao producent. Imao je četiri nominacije za Oskara, a jedan je od prvih TV producenata u istoriji Amerike. Između ostalih režirao je antologijske filmove, dokumentarac "Potraga za rajem", TV serije "Lov na moru", "Čovjek u svemiru", "Čelični konj", te igrane filmove "Call Northside" (1948.) i "Tora, tora, tora! (1970.) Istovremeno je volio skijanje i film. Mediji su ga nazvali "ikonom američkog skijanja, a iz njegove ski-škole poteklo je nekoliko zlatnih olimpijaca. Iako je četiri puta nominovan za Oskara, "zlatni kipić" mu je umakao. Prema biografiji, Oto, sin austrijskog privrednika i Zeničanke, Hrvatice, školovanje nakon 1. svjetskog rata je okončao u Salcburgu, Austriji, očevom rodnom gradu, da bi 1930. preselio u SAD. Zvali su ga "Čovjek renesansa" i smatrali ga "posljednjim izdankom evropske škole skijanja u Americi". Umro je u Sijetlu, gdje je proveo zadnje godine života, napisavši dvije knjige. Iza njega su ostali supruga i dva sina. Američka skijašica Debi Armstrong (Debbie Armstrong) je 1984. osvojila zlato na Olimpijadi u Sarajevu, u državi u kojoj je rođen osnivač ski-škole u kojoj je ponikla. Svi američki mediji prenose da su Lang i Armstrongova dijelili ljubav prema Bosni i prema skijanju. Iako nije imao priliku vratititi se u zemlju rođenja, Lang je često Bosnu spominjao u svojim intervjuima.
Analitička hemija
mini|Analitička vaga je osnovni uređaj za gravimetrijsku analizu Analitička hemija je hemijska nauka koja proučava kvalitativni i kvantitativni sastav materijala. Kvalitativna analiza podrazumijeva određivanje identiteta hemijskih vrsta u uzorku. Kvantitativna analiza određuje relativne količine tih vrsta i izražava ih u numeričkom obliku. Analitička hemija ima primjenu u industriji, medicini, poljoprivredi, metalurgiji, a također i brojnim drugim oblastima (hemija, biohemija, biologija, geologija, fizika, itd.).
Analitički metodi obuhvataju klasične i instrumentalne procedure. Klasični (također poznati i kao metodi mokre hemije) se koriste u separaciji kao što su precipitacija, ekstrakcija i destilacija i za kvalitativnu analizu po boji, mirisu i tački topljenja. Klasična kvantitativna analiza se obavlja mjerenjem težine ili zapremine. Instrumentalni metodi koriste mjerne instrumente određivanjem fizičkih kvantiteta analizirane materije, a obuhvataju postupke kao što su: apsorpcija svjetlosti, fluorescencija i provodnost. Separacija materijala se obavlja i primjenom i hromatografije, elektroforeze ili metoda frakcionacije polja protoka. Analitička hemija također je usredsređena na poboljšanja eksperimentalnog dizajna, hemometrije i izradu novih mjernih alata da bi se pružile bolje hemijske informacije. Analitička hemija ima značajnu primjenu u forenzici, bioanalizi, kliničkoj analizi, analizi životnog okruženja i analizi materijala.
Historija
thumb|Čuveni hemičari – analitičari: [[Antoine Lavoisier, Gustav Kirchhoff i Wilhelm Ostwald]] Analitička hemija je bila važna od ranih početaka praktične hemije. Nudila je metode za određivanje elemenata i hemikalija koje su prisutne u posmatranom uzorku. U tom periodu ostvareni su znatni analitički doprinosi hemiji. Oni uključuju razvoj sistematske analize elemenata zahvaljući otkrićima Justusa fvn Leibiga i sistematskoj organskoj analizi na osnovu specifičnih reakcija funkcijskih grupa.
Prva instrumentalna analiza je bila emisiona spektrometrija sa plamenom, koju su razvili Robert Bunsen i Gustav Robert Kirchhoff, koji je 1860. također otkrio rubidij (Rb) i cezij (Cs).
Većina značajnih unapređenja u metodama analitičke hemije su se dogodila nakon 1900. godine. Tokom tog perioda instrumentalna analiza je progresivno postajala dominantna u svojoj oblasti. Mnoge osnovne specifično spektroskopske i spektometrijske tehnike su otkrivene tokom ranog 20. vijeka i usavršavane su do kraja ovog vijeka.
Separacijske nauke su otkrivane sa sličnom hronologijom razvoja i također su u sve većoj mjeri instrumentalizirane u aparate visoke osjetljivosti. Tokom ranih 1970-ih mnoge od ovih tehnika su počele koristi kombinirano, da bi se ostvarila kompletna karakterizacija uzoraka. Počev od 1970-ih pa do danas analitička hemija je progresivno preuzimala sve više učešća u razmatranju bioloških pitanja (bioanalitička hemija), dok je ranije uglavnom bila usredsređena na neorganske ili male organske molekule. Sve učestalije se koriste laseri kao sonde, i početne modifikacije širokog spektra reakcija. Krajem 20. vijeka također počinje širenje primjene analitičke hemije, od rješavanja donekle akademskih hemijskih problema, do poboljšanja forenzičkih, ekoloških, industrijskih i medicinskih metoda, kao što je primjena u histologiji. Savremena analitička hemija je preokupirana instrumentalnom analizom. Mnogi analitičari najviše obraćaju pažnju na pojedinačne tipove i konstrukcije instrumenata. Akademska zajednica je angažirana na traganju za novim oblicima primjene uređaja i novim analitičkim metodama. Otkriće hemikalija krvi koje povećavaju rizik od kancera, primjer je otkrića u kojem analitički hemičari također učestvuju.
Oblasti
Analitička hemija obuhvata dvije osnovne grane, koje se označavaju kao:
Tehnike
Veliki je broj tehnika kojima se odvajaju, određuju ili mjere hemijski sastojci kao što su:
Klasični metodi
thumb|right|250px|Prisustvo [[Bakar|bakra u ovoj kvalitativnoj analizi se prepoznaje po plavo-zelenom plamenu.]] Iako je moderna analitička hemija pretežno zasnovana na sofisticiranim instrumentima, korijeni analitičke hemije i neki od principa korišćenih u modernim instrumentima proizilaze iz tradicionalnih tehnika, od kojih su mnoge još uvijek u upotrebi.
Kvalitativna analiza
Kvalitativna analiza određuje samo prisustvo ili odsustvo datog elementa i/ili spoja, ali ne daje podatke o masi ili koncentraciji. Po definiciji, kvalitativne analize ne mjere količinu, nego kakvoću.
Hemijski testovi
Postoje razrađeni brojni kvalitativni hemijski testovi, kao naprimjer kiselinski test za zlato i Kastle–Meyer test za prisustvo krvi i sl.
Plameni testovi
Neorganske kvalitativne analize se općenito odnose na sistematske postupke za potvrđivanja prisustva pojedinih (obično rastvorenih u vodi) iona ili elemenata, nakon serije reakcija koje uklanjaju opsege širih mogućnosti i time potvrđuju prisustvo pretpostavljenih iona. Ponekad su tu uključeni mali ioni sa ugljikom. Sa razvojem moderne instrumentacije, ti testovi se sve rjeđe koriste, iako mogu biti korisni za obrazovne svrhe i u terenskom radu ili drugim situacijama, kada sofisticirani instrumenti nisu dostupni ili svrsishodni.
Kvantitativna analiza
Kvantitativna analiza podrazumijeva mjerenje mase ili zapremine satavnica uzorka. Također, moguće je mjeriti neku veličinu koja je srazmjerna količini traženog sastojka u uzorku, npr. intenzitet svjetlosti, električna provodljivost, itd.
Gravimetrijska analiza
Gravimetrijska analiza obuhvata određivanje količine prisutnog materijala, po težini u uzorku prije i/ili nakon neke hemijske promjene. Obično se koristi u praktikumima dodiplomskog obrazovanja za određivanje količine vode u hidratu, zagrijavanjem uzorka, čime se uklanja voda pa razlika u težini odgovara gubitku vode.
Volumetrijska analiza
Titriranje uključuje dodavanje reaktanta u analizirani rastvor, dok se ne dostigne određena tačka ravnoteže. Često se može odrediti i količina materijala u analiziranom uzorku rastvora. Jedna od poznatijih je kiselinsko-bazna titracija, pri kojoj dolazi do promjene boje, kao indikatora. Postoje mnogi drugi oblici titriranja, kao npr. potenciometrijska. Te titracije mogu biti na bazi različitih tipova indikatora da bi se odredilo dostizanje određene tačke ekvivalencije.
Instrumentalni metodi
thumb|desno|400px|Prikaz analitičkog instrumenta sa stimulusom i mjerenje odgovora.
Spektroskopija
Spektroskopija posmatra interakciju molekula sa elektromagnetnom radijacijom. Obuhvata mnošto različitih aplikacija, kao što su Atomska apsorpcijska spektroskopija, atomska emisiona spektroskopija, Ultravioletno-vidljiva spektroskopija, Rentgenska fluorescentna spektroskopija, infracrvena spektroskopija, Ramanova spektroskopija, dualna polarizacijska interferometrija, nuklearno magnetno rezonantna spektroskopija, fotoemisiona spektroskopija, Mössbauer spektroskopija, itd.
Masena spektrometrija
Masena spektrometrija mjeri odnos naelektrisanja molekula, koristeći električna i magnetna polja. Postoji nekoliko ionizacijskih metoda: elektronski impakt, hemijska ionizacija, elektrosprej, brzo atomsko bombardiranje, matrično potpomognuta laserska desorpcijska ionizacija i druge. Masena spektrometrija se također kategorizira po pristupu masenih analizatora:
Elektrohemijska analiza
Elektroanalitičke metode služe za mjerenje električnog potencijala (u voltima) i/ili struje (u amperima) u elektrohemijskoj ćeliji koja sadrži analiziranu materiju. Ove metode se mogu svrstati po aspektima ćelije koje kontroliraju i koji se određuju. Postoje tri glavne kategorije:
Termalna analiza
Kalorimetrija i termogravimetrijska analiza mjeri interakciju materijala i toplote.
Separacija
thumb|desno|300 px|Separacija crnog mastila na ploči hromatografijom tankog sloja.
Separacijski procesi se primjenjuju za smanjenje kompleksnosti smjesa različitih materijala. U ovoj oblasti najčešći su
Hibridne tehnike
Kombiniranjem opisanih tehnika mogu se konstruisati i „hibridne“ tehnike. Hibridne separacijske tehnike uključuju kombinaciju dvije ili više tehnika za otkrivanje i razdvajanje hemijskih supstanci iz rastvora. Najčešće je druga tehnika neka forma hromatografije. Hibridne tehnike su u širokoj upotrebi u hemiji i biohemiji. Brojni su primejri upotrebe hibridnih tehnika, kao što su:
Mikroskopija
thumb|desno|250px|Dvije mišje ćelije preparirane za fluorescentnu mikroskopiju. Jedra su u profazi (skala linije je 5 µm)
Vizualizacija pojedinačnih molekula, ćelija, tkiva i nanomaterija su značajni i privlačni pristupi u hemijskoj analitici. Isto tako, hibridizacija sa drugim tradicionalnim analitičkim alatima proizvodi revolucionarne promjene u ovoj nauci. Mikroskopija se može svrstati u tri različita polja: Nedavno je ovo hemijsko polje ušlo u fazu ubrzanog napredovanja, nakon usavršavanja računarskih kamera i odgovarajućeg softvera.
Laboratorija na čipu
Laboratorije u čipu su uređaji koji objedinjuju (višestruke) laboratorijske funkcije na jednom elektronskom čipu, veličine od samo nekoliko milimetara do nekoliko kvadratnih centimetara, a koji imaju sposobnost anlize ekstremno malih zapreminama tečnosti, manjih od pikolitra.
Greške
Greška se može definisati kao brojčana razlika između uočene i stvarne vrijednosti. Greške između stvarne i uočene vrijednosti u hemijskim analizama se mogu povezati hemijskom jednačinom: gde je
Greška pri mjerenju je obrnuta preciznosti pri mjerenju, odnosno što je manja greška - to je veća preciznost mjerenja. Relativna veličina greške se izražava kao:
Standardna kriva
thumb|desno|350 px|Kalibracijske krive limita detekcije (LOD), limita kvantifikacije (LOQ), dinamičkog opsega i limita linearnosti (LOL) Opći metod za odeđivanje koncentracije obuhvata kreiranje kalibracijske krive. Time se omogućava određivanje količine hemikalije u uzorku, poređenjem rezultata nepoznatog uzorka sa serijom poznatih standarda. Ako je koncentracija elementa ili spoja suviše visoka za detekcijski raspon date tehnike, uzorak se može jednostavno razblažiti čistim rastvaračem. Kada je količina supstance u uzorku ispod opsega mjerenja instrumenta, koristi se metod adicije. Tada se dodaje poznata količina elementa ili spoja koji se proučava i određuje razlika između izmjerene i dodate koncentracije.
Unutrašnji standardi
U nekim slučajevima se dodaje unutrašnji standard poznate koncentracije direktno u analitički uzorak da bi se omogućila kvantifikacija. Količina prisutnog analita se zatim određuje relativna vrijednost, u odnosu na unutrašnji standard kao kalibrant. Idealni unutrašnji standard je izotopski obogaćeni sastojak, koji se koristi u metodu izotopnog razrjeđivanja.
Standardna adicija
U instrumentalnoj analizi, metoda standardne adicije se koristi za određivanje koncentracije supstance (sastojka) u nepoznatom uzorku, poređenjem više uzoraka poznate koncentracije, slično korištenju kalibracijske krive. Standardna adicija se može primijeniti u većini analitičkih tehnika, a koristi se umjesto kalibracijske krive za rješavanje problema matričnog efekta.
Signali i šumovi
Jedna od najvažnijih komponenti analitičke hemije je maksimizacija željenog signala, uz minimizaciju asociranog šuma. Analitička mjera vrijednosti je poznata kao odnos signala i šuma (S/N ili SNR). Šum nastaje kao posljedica djelovanja vanjskih faktora, kao i usljed osnovnih fizičkih procesa.
Termalni šum
Termalni šum nastaje kao posljedica kretanja nositelja naelektrisanja (obično elektrona) u električnom kolu generisanom njihovim vršnim kretanjem. Termalni šum je tzv. bijeli šum, što znači da mu je snaga spektralne gustine konstantna širom frekvencijskog spektra.
Vrijednost kvadriranog prosjeka termalnog šuma u otporniku odeeđena je relacijom:
gdje kB = Boltzmannova konstanta, T = temperatura, R  =  otpor, i \Delta f je širina frekvencijskog opsega:
Trepereći šum
Trepereći šum je elektronski šum sa 1/ƒ frekventnim spektrom; pri porastu f, šum se smanjuje, i obrnuto. Trepereći šum dolazi iz raznih izvora, kao što su nečistoće u provodnom kanalu, generiranja i rekombinacije šuma u tranzistoru, usljed osnovne struje, itd. Taj šum se izbjegava modulacijom signala na višoj frekvenciji, kao naprimjer upotrebom fiksnog pojačala.
Šum okoline
thumb|desno|300 px|Šum u [[Termogravimetrijska analiza|termogravimetrijskoj analizi. Niža razina šuma u sredini grafikona je posljedica manje ljudske aktivnosti i buke okoline, tokom noći]].
Šum okoline dolazi iz okoline analitičkog instrumenta. Izvori elektromagnetne buke su dalekovodi, radio i televizijske stanice, bežični uređaji, kompaktne fluoroscentne lampe i električni motori. Mnogi od tih izvora šuma imaju uzak opseg i stoga se mogu izbjeći. Toplotna i vibraciona izolacija mogu da budu neophodni za neke instrumente.
Redukcija šuma
Redukcija šuma se može ostvariti preko hardvera ili softvera. Primjeri hardverskog smanjenja šuma su upotreba oklopljenih kablova, analognog filtriranja i modulacije signala. Primjeri softverske redukcije šuma su digitalno filtriranje, zajednički prosjek i raspoložive metode korelacije.
Primjena
Glavnina analitičkog hemijskog istraživanja je u velikoj mjeri određena potencijalima metoda (senzitivnost, selektivnost, robusnost, linearni opseg, tačnost, preciznost i brzina) i utroškom (kupovina, rad, trening, vrijeme i prostor). Među glavnim granama savremene analitičke atomske spektrometrije, najraširenija i najopćija je masena spektrometrija. U direktne elementarne analize čvrstih uzoraka. Novi metodski lideri su masena spektroskopija laserom induciranog raspada, laserske ablacije i srodne tehnike sa transferom proizvoda laserske ablacije u induktivno spregnutu plazmu. Uspjesi u dizajnu diodnih lasera i optičkih parametarskih oscilatora podstiču dalji razvoj fluorescentne i ionizacione spektrometrije, a isto tako apsorpcijskih tehnika, kada se očekuje povećanje korištenja optičkih šupljina s ciljem produživanja efektivnog apsorpcionog puta. Upotreba metoda baziranih na plazmi, a laserima se povećava. Interes za absolutnu (nestandardnu) analizu je posebno uznapredovao u emisijskoj spektrometriji.
Veliki napori se ulažu u kompresiranje analitičkih tehnika do veličine čipa. Iako postoji mali broj primjera takvih sistema koji su konkurentni tradicionalnim analitičkim tehnikama, potencijalne prednosti obuhvataju veličinu/portabilnost, brzinu i trošak. Hemija na mikro skali smanjuje količine korištenih hemikalija.
Mnoga od unapređenja ovih metoda pospješuju analizu bioloških sistema. Primjeri brzo rastućih polja u ovoj oblasti su: Analitička hemija ima odlučujuću ulogu u razumijevanju osnovnih prirodnih nauka i u mnoštvu njihovih primjena, kao što su biomedicina, ekološko praćenje, kontrola kvaliteta industrijske proizvodnje, niz forenzičkih procedura, itd.
Nedavni razvoj kompjuterske automatizacije i nove informacijske tehnologije je proširio mogućnosti primjene analitičke hemije u brojnim novim pravcima bioloških nauka. Naprimjer, automatizirane mašine za DNK sekvenciranje su bile osnova za završetak projekata ljudskog genoma iz čega je nastalo polje genetsko polje genomika. Identifikacija proteina i sekvenciranje peptida masenom spektrometrijom je otvorilo novi pravac proteomike. Analitička hemija je bila nezamjenljiva u razvoju nanotehnologije. Instrumenati za karakterizaciju površina, elektronski mikroskopi, elektronski stereoskani i mikroskopi skenirajućih sondi su, uz hemijsku karakterizaciju, omogućili vizualizaciju atomske strukture.
NGC 6247
NGC 6247 (također poznat kao IRAS 16478+6303, PGC 59023 i UGC 10572) je pekulijarna galaksija koja je udaljena oko 206 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 1,00 (60 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (18 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 24. septembra 1862. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Pink (Srbija)
RTV Pink srbijanska je televizija koja je s emitiranjem počela 16. septembra 1994. kao dio grupacije Pink Media Group.
Juan Manuel Fangio
Juan Manuel Fangio je bio argentinski vozač i petostruki svjetski prvak u Formuli 1. Poznat po nadimcima El Chueco (u slobodnom prijevodu "krivonogi") ili El Maestro (majstor). Dominirao je tokom prvog desetljeća postojanja Formule 1 kada je i osvojio 5 titula prvaka i to 4 u nizu. Po broju osvojenih titula nadmašio ga je tek nakon 46 godina Michael Schumacher kada je u sezoni 2003. osvojio svoju šestu titule Svjetskog prvaka.
Kup Bosne i Hercegovine u rukometu
Rukometni Kup Bosne i Hercegovine je rukometno kup takmičenje koje od 2001. godine svake sezone organizuje Rukometni savez Bosne i Hercegovine. Takmičenja se održavaju u muškoj i ženskoj konkurenciji. Pobjednik takmičenja stiče pravo na nastup u Kupu pobjednika kupova u rukometu, a prvi nastup u muškoj konkurenciji je bio nastup RK Bosne u sezoni 1998/1999.
Juan Manuel Fangio
Član je Kuće slavnih Formule 1, i po mnogima jedan od najvećih vozača Formule 1 svih vremena sa najvećim postotkom pobjeda u ovom takmičenu od 46.15%, tj. sa 24 pobjede od 52 utrke u kojima je učestvovao. Fangio je jedini argentinski vozač koji je osvojio Velika nagrada Argentine, te sa 4 pobjede vozač sa najviše pobjeda na VN Argentine.
Potpuni spisak rezultata u F1
(Utrke u boldu označuju najbolju startnu poziciju) (Utrke u italicu označavaju najbrži krug utrke) * Zajednički pogon.
Kup Bosne i Hercegovine u rukometu
Historija
Do 2001. godine su postojala tri odvojena saveza, koja su organizovala posebna takmičenja. Ranija takmičenja od 1998. odigravala su se razigravanjem pobjednika kupskih takmičenja saveza sa sjedištem u Sarajevu i Mostaru. U sezoni 2000. u razigravanju igra i pobjednik kupskog takmičenja iz Republike Srpske, dok slijedeće godine zbog nesporazuma među savezima, timovi iz Republike Srpske ne učestvuju u takmičenju. Od 2001. godine dolazi do organizovanja zajedničkog takmičenja.
Modus
Nakon četvrtine finala, četiri najbolje ekipe nastavljaju takmičenje u nekom od izabranih gradova, igrajući polufinale i finale. Najuspješniji klub u muškoj konkurenciji je Borac Banja Luka.
Katenin
Katenini su porodica proteina pronađenih u kompleksima sa kadherinskim ćelijskim adhezivnim molekulama životinjskih ćelija. Prva dva katenina koja su identifikovana postli su poznati kao α-katenin i β-katenin. α-katenin može se vezati za β-katenin, a može i vezati filamentni aktin (F-aktin). β-Katenin se direktno vezuje za citoplazmatski rep klasičnih kadherina. Identifikovani su dodatni katenini kao što su γ-katenin i δ-katenin. Naziv "katenin" je prvobitno odabran (latinski catena znači lanac) jer se sumnjalo da bi katenini mogli povezati kadherine sa citoskeletom.
Tipovi
Svi osim α-katenina sadrže armadilo ponavljanja. Pokazuju visok stepen dinamike proteina, sami ili u kompleksu.
Funkcija
Nekoliko tipova katenina radi s N-kadherinima kako bi igmali važnu ulogu u učenju i pamćenju.
Primarna mehanička uloga katenina je da poveže kadherine sa aktinskim filamentima, kao što su adhezijski spojevi epitelnih ćelija. Većina studija koje istražuju djelovanje katenina fokusirale su se na α-katenin i β-katenin. Beta-katenin je posebno zanimljiv jer ima dvostruku ulogu u ćeliji. Prije svega, vezivanjem za unutarćelijskee citoplazmatske repne domene kadherinskog receptora, može djelovati kao integralna komponenta proteinskog kompleksa u adherensnim spojevima koji pomaže ćelijama u održavanju epitelnih slojeva. Djeluje tako što pričvršćuje aktinski citoskelet na spojeve i može pomoći u signaliziranju kontaktne inhibicije unutar ćelije. Naprimjer, kada je epitelni sloj gotov i adherenski spojevi ukazuju na to da je ćelija okružena, β-katenin može imati ulogu u signaliziranju ćeliji da prestane s proliferacijom, jer u tom području nema mjesta za više ćelija. Drugo, β-katenin učestvuje u Wnt-signalnom putu, kao nizvodni cilj. Dok je put vrlo detaljan i nije u potpunosti shvaćen, općenito, kada Wnt signal nije prisutan, GSK-3B (član puta) je u stanju da fosforilira β-katenin kao rezultat formiranja kompleksa koji uključuje β-katenin, AXIN1, AXIN2, APC (proizvod gena za supresor tumora), CSNK1A1 i GSK3B. Prateći fosforilacije, N-terminalni Ser i Thr ostataka β-katenina, BTRC promovira ubikvitinaciju, što uzrokuje njegovu degradaciju putem TrCP/SKP kompleksa. S druge strane, kada je Wnt signal prisutan, GSK-3B se istiskuje iz prethodno spomenutog kompleksa, uzrokujući da β-katenin ne bude fosforiliran, a samim tim ni ubikvitiniran. Kao rezultat toga, njegovi nivoi u ćeliji stabilizuju se, dok se nakuplja u citoplazmi. Na kraju, dio ovog akumuliranog β-katenina će se preseliti u jedro uz pomoć Rac1. Tada, β-katenin postaje koaktivator za TCF i LEF da aktiviraju Wnt gene zamjenom Grouchoa i HDAC represora transkripcije. Ovi genski proizvodi su važni u određivanju sudbine ćelija tokom normalnog razvoja i u održavanju homeostaze, ili mogu dovesti do dereguliranog rasta kod poremećaja kao što je rak, reagirajući na mutacije β-katenina, APC ili aksina, od kojih svaka može dovesti do ove deregulirane stabilizacije nivoa β-katenina u ćelijama.
Iako je manje pažnje usmjereno na α-katenin u studijama koje uključuju ćelijsku adheziju, on je ipak važan u ćelijskoj organizaciji, funkciji i rastu. α-katenin učestvuje u formiranju i stabilizaciji adherenskih spojeva vezivanjem za komplekse β-katenin-kadherin u ćeliji. Tačni mehanizmi pomoću kojih α-katenin deluje u čvrstim spojevima je još uvek nejasan; međutim, vjerovatno je da α-katenin djeluje zajedno s vinkulinom da se veže za aktin i pomaže u stabilizaciji spojeva.
Interakcija sa kadherinama
F9 ćelije embrionskog karcinoma slične su P19-ćelijama prikazanim na slici 1 i normalno imaju adheziju između ćelija posredovanu E-kadherinom sa β-kateninom vezanim za citoplazmatski domen E-kadherina. F9-ćelije su genetički modificirane da nemaju β-katenin, što je rezultiralo povećanom povezanosti plakoglobina sa E-kadherinom. U F9-ćelijama kojima nedostaju i β-katenin i plakoglobin, vrlo malo E-kadherina i α-katenina se nakupilo na površini ćelije. Miševi kojima nedostaje β-katenin imaju defektne embrije. Miševi dizajnirani da imaju vaskularne endotelne ćelije s nedostatkom β-katenina pokazali su poremećenu adheziju između vaskularnih endotelnih ćelija. Miševi kojima nedostaje plakoglobin imaju defekte ćelijske adhezije u mnogim tkivima, iako β-katenin zamjenjuje plakoglobin na mnogim međućelijskim spojevima. Keratinocytes engineered to not express alpha-catenin have disrupted cell adhesion and activated NF-κB. Ćelijska linija tumora sa defektnim δ-kateninom, niskim nivoom E-kadherina i slabom adhezijom ćelije na ćeliju mogla bi se vratiti u normalnu epitelnu morfologiju i povećane nivoe E-kadherina ekspresijom normalnih nivoa funkcionalnog δ-katenina.
NGC 7764A-2
NGC 7764A-2 (također poznat kao ESO 293-8, MCG -7-1-1 i PGC 72762) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 413 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Feniks. Najveći prečnik je 1,30 (156 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (84 hiljade sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 4836
NGC 4836 (također poznat kao IRAS 12549-1228, MCG -2-33-72 i PGC 44328) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 236 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 1,40 (96 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (76 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Ernst Wilhelm Leberecht Tempel 19. aprila 1882. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zoran Savić
Zoran Savić (rođen 18. novembra 1966. u Zenici) je bivši jugoslavenski košarkaš.
1990. i 1991. je igrao za splitsku Jugoplastiku i osvojio je prvenstvo Jugoslavije i Kup evropskih šampiona. 1991. je potpisao za Barcelonu i proveo je nekoliko sezona u Španiji.
Zatim je postao član solunskog PAOK-a, sa kojim je osvojio Kup Grčke 1993. i Kup Radivoja Koraća 1994.
Proveo je jednu sezonu u Real Madridu pre nego što je 1997. prešao u Kinder i osvojio prvenstvo Italije, kao i Evroligu. Proglašen je za najkorisnijeg igrača fajnaj-fora 1998. 1998. je prešao u istanbulski Efes Pilsen i osvojio Superkul Turske.
Savić se vratio u Barcelonu 2000, a 2001. je prešao u bolonjski Skiper. Profesionalnu karijeru je okončao 2002.
Bezlobanjci
Bezlobanjci lat. Cephalochordata) su primitivni organizmi, ali imaju sve odlike hordata. Slabo su pokretni organizmi. Glavni predstavnik ove grupe je amfioksus ili kopljača. To je mala životinja, bočno spljoštenog i sa oba kraja zašiljenog tijela (liči na koplje, pa je po tome i dobila naziv), dužine do 8 cm. Nema parnih ekstremiteta, nego samo jedan neparni kožni nabor. Proširenje na zadnjem dijelu tijela ima neku ulogu repnog peraja. Na prednjem dijelu tijela se nalazi prostrani predusni lijevak, oivičen brojnim pipcima.
Koža se sastoji od jednoslojnog epiderma i vrlo tankog krzna. Ispod nje se nalazi dobro razvijeni muskulatorni sloj, koji se sastoji od uzdužnih mišića. Osovinski skelet čini horda koja se pruža duž cijelog tijela. Iznad nje je nervna cijev, u čijem je središtu nervni kanal (neurocel). Prednji kraj ove cijevi je neznatno proširen i predstavlja prapočetak mozga. Crijevni kanal kopljače počinje kratkim ektodermalnim predvorjem, na čijem se dnu nalaze usta, oivičena pipcima. Prednji dio crijeva je proširen i formira prostranu škržnu korpu sa velikim brojem škržnih proreza. S trbušne strane se nalazi žljebasta tvorevina gdje se skupljaju hranjive tvari i sprovode u crijevo. Ostali dio crijevnog kanala ima oblik prave cijevi koja se završava analnim otvorom. Na desnoj strani tijela se nalazi jetra. Cirkulacijski sistem se sastoji od po jedne leđne arterije i trbušne vene, koje su međusobno povezane bočnom sudovima. Srce ne postoji, ali se javljaju proširenja koja vrše ulogu srca. Tjelesna tečnost je bezbojna i sadrži samo limfocite i lekukocite. Ekskrecioni organi su im metanefridije.
Spolovi kod ovih životinja su razdvojeni. Oplodnja je spoljašnja, a embrionalno razviće ima gotovo sve oblike razvića viših hordata.
Bezlobanjci su široko rasprostranjeni u svim morima i žive zariveni u pijesak. Do sada je opisano 19 vrsta iz jedne familije i dva roda.
Jansenova metafizna hondrodisplazija
Jansenova metafizna hondrodisplazija (JMC) jest bolest koja je posljedica ligand-nezavisne aktivacije tipa 1 (PTH1R) receptora paratiroidnog hormona, zbog jedne od tri prijavljene mutacije (aktivirajuća mutacija). JMC je izuzetno rijedak, a od 2007. godine ima manje od 20 prijavljenih slučajeva širom svijeta. Poznate su samo dvije porodice, iz Dubaija i Teksasa, u kojima se bolest prenosila sa majke na kćer (Teksas) i sa majke na njena dva sina (Dubai).
Ispoljavanje
Fizičke nepravilnosti koje se često povezuju s Jansenovim sindromom uključuju: istaknute ili izbočene oči, visoko zakrivljeno nepce, mikronatiju ili abnormalnu malenost vilica – posebno donje (mandibula) vilice i hoana, stenoza, široki lobanjski šavovi i nepravilne formacije dugih kostiju koje mogu ličiti na rahitis. Nefrokalcinoza (akumulacija kalcija u bubrežnom intersticiju) se takođe često javlja.
Uzrok
Jansenova metafizna hondrodisplazija uzrokovana je mutacijom gena PTH1R. Većina slučajeva je uzrokovana spontanom mutacijom. Nasljeđe je autosomno dominantno.
Dijagnoza
Znaci za dijagnozs javljaju se obično u djetinjstvu ili ranom djetinjstvu i zasniva se na fizičkim karakteristikama i simptomima. X-zrake mogu otkriti abnormalni razvoj lukovičastih krajeva metafiza kostiju ekstremiteta. Testovi koji otkrivaju hiperkalciuriju i hiperkalcemiju također su korisni u dijagnozi.
Liječenje
Još uvijek ne postoji poznato liječenje, iako su neki istraživači pokušali smanjiti hiperkalcemiju različitim oblicima bisfosfonata.
Eponim
Ime je dobio po Murku Jansenu (1867–1935), holandskom ortopedskom hirurgu.
Milutin Milanković
Milutin Milanković (Dalj kraj Osijeka, 28. maj 1879 – Beograd, 12. decembar 1958) bio je srpski geofizičar, klimatolog, astronom, osnivač Katedre za nebesku mehaniku na Univerzitetu u Beogradu i svjetski uvažavan naučnik, poznat po teoriji ledenih doba, koja povezuje varijante Zemljine orbite i dugorodne klimatske promjene. Ova teorija je poznata pod imenom Milankovićevi ciklusi.
Početak
Milanković je rođen 28. maja 1879. godine u Dalju, blizu Osijeka (tada Austro-Ugarska, danas Hrvatska). Pohađao je Bečki tehnološki institut, gdje je diplomirao građevinu 1902. i stekao doktorat iz tehničkih nauka 1904., čime je postao prvi srpski doktor tehničkih nauka. Kasnije je radio u tada čuvenoj firmi Adolfa Barona Pitela Betonbau-Unternehmung u Beču. Gradio je brane, mostove, vijadukte, akvadukte i druge građevine od armiranog betona u tadašnjoj Austro-Ugarskoj. Milanković je nastavio baviti se građevinom u Beču do jeseni 1909., kada mu je ponuđena Katedra primijenjene matematike na Univerzitetu u Beogradu, (racionalna mehanika, mehanika nebeskih tijela, teorijska fizika). Godina 1909. označava prekretnicu u njegovom životu. Mada se nastavio baviti istraživanjem raznih problema u vezi sa primjenom armiranog betona, odlučio je da se skoncentrira na fundamentalna istraživanja.
Život
Tek što se Milanković doselio u Beograd uslijedili su burni događaji: Balkanski ratovi, a zatim i Prvi svjetski rat. Kada je 1914. izbio rat (tek što se oženio), Austro-Ugarska vojska je internirala Milankovića u Nesider, a kasnije u Budimpeštu, gdje mu je bilo dozvoljeno raditi u biblioteci Mađarske akademije nauka. Već 1912., njegova interesovanja su se usmjerila ka proučavanju solarne klime i planetarnim temperaturama. Dok je bio interniran u Budimpešti, Milutin Milanković je posvetio svoje vrijeme radu na ovom polju, i do kraja rata je završio monografiju o ovom problemu, koja je objavljena 1920. u izdanju Jugoslavenske akademije nauka i umjetnosti u Parizu, pod naslovom Théorie mathématique des phénomènes thermiques produits par la radiation solaire (Matematička teorija termičkih fenomena uzrokovanih sunčevim zračenjima). Rezultati ovog rada su mu donijeli značajnu reputaciju u naučnom svijetu, mahom zbog njegove krive insolacije na Zemljinoj površini. Ova solarna kriva nije potpuno prihvaćena sve do 1924., kada je veliki meteorolog i klimatolog Wladimir Köppen sa svojim zetom, Alfredom Wegenerom, predstavio krivu u svom radu pod naslovom Climates of the geological past. Poslije ovih prvih priznanja, Milanković je 1927. pozvan surađivati u dvije važne publikacije: prva je bila priručnik iz klimatologije (Handbuch der Klimatologie), a druga je bila priručnik iz geofizike (Guttenberg's Handbuch der Geophysik). Za nju je napisao uvod Mathematische Klimalehre und astronomische Theorie der Klimaschwankungen (Matematička nauka klimata i astronomska teorija varijacija klimata), objavljen 1930. na njemačkom, a 1939. preveden na ruski. Ovdje je teorija planetarnih klimata dalje razvijena sa posebnim podacima o Zemlji.
Za drugu knjigu, Milanković je napisao četiri dijela, razvijajući i formirajući svoje teorije: teoriju sekularnih pokreta Zemljinih polova i teoriju glacijalnih perioda (Milankovićevi ciklusi), koja je izrađena na ranijem radu Jamesa Crolla. Milanković je uspio unaprijediti Crollov rad dijelom zahvaljujući poboljšanim računalima Zemljine orbite, koje je 1904. objavio Ludwig Pilgim. Svjestan da je njegova teorija solarnog značenja uspješno kompletirana, i da su papiri koji se bave ovom teorijom razbacani u više radova, Milanković je odlučio sakupiti ih i objaviti pod jednim naslovom.
Kao dodatak naučnom radu, Milanković je uvijek pokazivao veliko interesiranje za historijski razvoj nauke. Napisao je knjigu o historiji astronomije, kao i dvije knjige za širu čitalačku publiku: prva - Kroz vasionu i vekove govorila je o razvoju astronomije, a druga, nazvana Kroz carstvo nauka, se bavila razvojem nauke.
Milutin Milanković je u svom bogatom stvaralačkom životu uradio i predložio, između ostalog, reformu gregorijanskog i julijanskog kalendara, koja je vodila izgradnji jedinstvenog, do sada najpreciznijeg kalendara (Milankovićev kalendar) i koja je prihvaćena na Svepravoslavnom kongresu u Carigradu 1923. godine. Milanković je detaljno pisao o ovom svom pokušaju u izvještaju Srpskoj kraljevskoj akademiji po povratku sa Kongresa, u svojim memoarima i u "Kanonu osunčavanja", napominjući da mu nije jasno zašto reforma, koja je jednoglasno usvojena 30. maja 1923. godine u Carigradu, i pored svih svojih prednosti, kasnije nije primijenjena.
Milanković je objavio i autobiografiju iz tri dijela: Uspomene, doživljaji i saznanja. Ova autobiografija nije prevedena na engleski jezik. Njegov sin, Vasko Milanković je napisao biografsko djelo: Moj otac, Milutin Milanković.
Godine 1920. Milanković je izabran za dopisnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti, a za redovnog člana 1924. Za dopisnog člana Jugoslavenske akademije nauka i umjetnosti izabran je 1925. godine, bio član Nemačke akademije Naturalista "Leopoldine" u Haleu, kao i član mnogih naučnih društava kako u zemlji, tako i u inostranstvu.
Po završetku Drugog svjetskog rata i komunističke revolucije Sud časti Beogradskog univerziteta je, procjenjujući podobnost Milutina Milankovića za novi poredak, donio sljedeću karakteristiku u kojoj se priznaje da se Milanković istakao kao odličan stručnjak i naučnik koji se bavi astronomijom i nebeskom mehanikom, ali je "vrlo star i o nekom njegovom ličnom razvoju nema ni govora". Doduše, i on je dobar pedagog, ali "predavanja jedva otanjava". "Po političkoj orijentaciji pripada poznatoj matematičkoj kliki... Marksizam-lenjinizam uopće ne poznaje niti pokazuje ikakav interes. Smatramo da je naš politički neprijatelj i da će kao takav umrijeti. Može se iskoristiti kao nastavnik i naučnik" (1. jula 1950.).
Milutin Milanković je najcitiraniji srpski naučnik (svih vremena) u svijetu.
Novije potvrde
Veličina "Milankovićevog efekta" zavisi od razlike između najvećeg i najmanjeg rastojanja Zemlje od Sunca. Godine 1999. pokazano je da varijanta izotopskog sastava kiseonika u sedimentima na dnu oceana zaista slijedi Milankovićeva predviđanja (Rial JA., Pacemaking the ice ages by frequency modulation of Earth's orbital eccentricity, Science, vol. 285, p. 564, 23 July 1999); u istoj svesci na stranama 503-504 objavljen je 'netehnički' komentar (Why the Ice Ages Don't Keep Time Richard A. Kerr).
Postoje i drugi noviji radovi koji ukazuju na ispravnost originalne Milankovićeve teorije: (Science, 11 June 2004, p. 1609).
Izdavaštvo
mini| Štampač koji radi na ranoj [[Štamparska mašina|Štamparskoj mašini iz 15. vijeka. (Gravura iz 1877. godine) ]] Izdavaštvo jest aktivnost objavljivanja informacija, literature, muzike, softvera i drugih sadržaja na raspolaganje javnosti na prodaju ili besplatno. Tradicionalno se taj izraz odnosi na distribuciju štampanog materijala, kao što su knjige, novine i časopisi. S pojavom digitalnih informacijskih sistema, područje primjene proširilo se i na elektroničko objavljivanje poput e-knjiga, akademskih časopisa, web stranica, blogova, objavljivanja video igara i slično.
Izdavač ili Izdavačka kuća se može odnositi na izdavačku firmu ili organizaciju, osobu koja vodi izdavačku firmu ili štampariju ili na osobu koja vodi časopis.
Historija
Izdavaštvo je postalo moguće izumom pisanja, a postalo je praktičnije nakon uvođenja štamparija. Prije mašina za štampanje, radove su ručno prepisivali pisari.
Kineski izumitelj Bi Sheng napravio je štamparsku mašinu sa pomičnim slovima od zemljanog posuđa oko 1045. godine, ali ne postoji preživjeli primjerak. Oko 1450. godine Johannes Gutenberg izumio je štamparsku mašinu sa pomičnim slovima, prvu takvu u Evropi. Ovaj je izum postepeno knjige učinio jeftinijim za širenje i lakše dostupnim.
Eventualno, štampanje je omogućilo i druge oblike objavljivanja osim knjiga. Historija modernog izdavanja novina započela je u Njemačkoj 1609. godine, a izdavanje časopisa uslijedilo je 1663. godine.
Dragan Primorac
Dragan Primorac (7. juni 1965) hrvatski je ljekar, genetičar i političar. Bivši je ministar nauke, obrazovanja i sporta Republike Hrvatske.
Školovanje i usavršavanje
Diplomirao na Medicinskom fakultetu Univerziteta u Zagrebu, Studij u Splitu 1991. godine. Doktorsku disertaciju pod nazivom „Osteogenesis imperfecta kao posljedica pogreške u obradi glasničke RNA“ odbranio 1997. na Medicinskom fakultetu Univerziteta u Zagrebu (rezultati doktorske dizertacije su izrađeni na University of Connecticut, Medical School). Specijalist je pedijatar i stalni sudski vještak. Kao „postdoctoral fellow“, a potom i kao „instructor“, radio više godina na University of Connecticut, Medical School, Farmington, SAD. Stručno se usavršavao pri Connecticut State Police Forensic Science Laboratory, Meriden, SAD, Armed Forces Institute of Pathology (AFIP), Rockville, SAD, Analytical Genetic Testing Center, Denver, SAD, University hospital St. Christopher's, Allegheny University, Philadelphia, SAD i Roche Molecular Systems, Alameda, SAD.
Učestvovanje u radu društava, nagrade i priznanja
Član je Američke akademije za sudsku medicinu, Američkog društva za humanu genetiku, Hrvatskog društva za humanu genetiku i Hrvatskog udruženja Osteogenesis Imperfecta. Dobitnik je niza međunarodnih i domaćih priznanja, a među njima i Young Investigator Award (American Society for Bone and Mineral Research), Michael Geisman Fellowship Award (Osteogenesis Imperfecta Foundation), Nagrade grada Splita koju dijeli s prof.dr. Šimunom Anđelinovićem, Nagrade za životno djelo Instituta za forenzičke nauke, Univerziteta New Haven za doprinos razvoju forenzičkih nauka, Nagrada italijanske regije Veneto za posebna postignuća i promociju nauke u EU.
Naučni rad
Autor je više od stotinu naučnih radova i kongresnih priopćenja od kojih je 50-ak zastupljeno u CC-u i SCI-ju. Do sada je citiran oko 800 puta. Kao pozvani predavač učestvovao je na više od 30 naučnih i stručnih skupova. Autor je u više stručnih i nastavnih knjiga u RH, te u dvije knjige objavljene u SAD-u. Učestvovao je ili učestvuje u odiplomskoj nastavi na medicinskim fakultetima u Zagrebu i Splitu, te na naučnim i stručnim poslijediplomskim studijima medicinskih fakulteta u Zagrebu, Splitu, Osijeku i Veroni.
Jedan je od utemeljitelja analize DNK u sudskoj medicini u Republici Hrvatskoj. Suosnivač je Laboratorija za kliničku i sudsku genetiku KB Split, dugogodišnji član Vladinog ureda za poginule i nestale hrvatske branioce, a do početka mandata ministra bio je član Područnog tehnologijskog vijeća Ministarstva, nauke i tehnologije RH. Dvije godine je bio glavni koordinator međunarodnog projekta u koji je uključeno 6 evropskih država s ciljem primjene i analize novih DNA sistema u svrhu identifikacija. Osnivač je američko-evropskog kongresa iz kliničke i sudske genetike koji se održava svake 2 godine u Hrvatskoj, a zadnje je četiri godine u svojstvu suorganizatora u rad Kongresa uključena Mayo Clinic iz SAD-a. Od 2007. godine organizator Kongresa je ISABS (International Society for Applied Biological Sciences) čiji je suosnivač. Službeni časopis ISABS-a od 2007. godine je Croatian Medical Journal.
Autor je izvornih rezultata o genetičkom porijeklu Evropljana, a posebno je radio na genetičkom porijeklu Hrvata te naroda Bosne i Hercegovine. Autor je niza radova iz područja forenzičkih nauka, populacijske genetike, molekularne genetike skeletnih bolesti u djece itd. Radio je na Klinici za pedijatriju Kliničke bolnice Split te bio dugogodišnji voditelj laboratorija za kliničku i sudsku genetiku KB Split. Radio je i kao direktor Poliklinike „Sveti Duh II“, koja je u većinskom izraelskom vlasništvu. Mentor je pri izradi 5 doktorskih disertacija, 3 magistarska rada i 2 diplomska rada.
O rezultatima rada njegovog tima objavljeni su tekstovi u prestižnim naučnim časopisima poput JAMA, Science, Lancet i drugi te časopisima poput New York Times-a, USA Today, Chicago Tribune, Hartford Courant i dr.
Politička karijera
Od decembra 2003. godine do jula 2009. godine bio je član Vlade Republike Hrvatske i vršio dužnost ministra nauke, obrazovanja i sporta. Na parlamentarnim izborima 2007. godine bio je kandidat HDZ-a na listi za 11. izbornu jedinicu (lista za dijasporu), te je izborio zastupnički mandat s rezultatom od gotovo 82%. Mandat je stavio u mirovanje, a 12. januara 2008. ponovno je imenovan na dužnost ministra nauke, obrazovanja i sporta.
Antibiotik
To je najvažniji tip antibakterijskog sredstva za borbu protiv bakterijskih infekcija, a antibiotski lijekovi se široko koriste u liječenju i prevenciji takvih infekcija. Oni mogu ili ubiti ili inhibirati rast bakterija. Ograničeni broj antibiotika također posjeduje antiprotozoalnu aktivnost. Antibiotici nisu efikasni protiv virusa kao što su prehlada ili gripa; lijekovi koji inhibiraju rast virusa nazivaju se antivirusnim lijekovima, a ne antibioticima. Takođe nisu efikasni protiv gljivica; lijekovi koji inhibiraju rast gljivica nazivaju se antifungalnim lijekovima.
Ponekad se izraz antibiotik — doslovno „suprotstavljajući se životu“, od grčkih korijena ἀντι anti, „protiv“ i βίος bios, „život“ – široko koristi za označavanje bilo koje supstance koja se koristi protiv mikroba, ali u uobičajenoj medicinskoj upotrebi, antibiotici (kao što je penicilin) ​​su oni koji se proizvode prirodno (od strane jednog mikroorganizma koji se bori protiv drugog), dok su neantibiotski antibakteriji (kao što su sulfonamidi i antiseptici) potpuno sintetički. Međutim, obje klase imaju isti cilj ubijanja ili sprječavanja rasta mikroorganizama, a obje su uključene u antimikrobnu kemoterapiju. „Antibakterijski lijekovi“ uključuju antiseptičke lijekove, antibakterijske sapune i hemijska dezinfekciona sredstva, dok su antibiotici važna klasa antibakterijskih sredstava koja se koriste preciznije u medicini[6], a ponekad i u hrani za stoku.
Historija
Upotreba hemijskih agensa protiv patogena započela je s njemačkim liječnikom Paulom Ehrlichom. Ehrlich je nakon niza pokušaja utvrdio da je određenom hemijskom toksičnošću moguće ubiti patogen a pritom ne ubiti domaćina. On je 1904. otkrio da je upotrebom hemijskog spoja tripana moguće smanjiti vjerojatnst pojave ili razinu izraženosti afričke bolesti spavanja (tada nije bilo poznato da je uzročnik bolesti ce-ce muha). Otkrio je također da je korištenjem arsfenamina moguće liječiti pacijente oboljele od sifilisa. Godine 1910. spoj arsfenamina proizveden je za tržište pod imenom Salvarsan.