Historija_Dubrovnika
Zemljotres i nakon njega
Vlasi su pljačkali Konavle. Uz zatvorsku do kraja Republike postoji i smrtna kazna (u 18. vijeku smaknuto gotovo 100 osoba). Poznati Dubrovčani tog doba su Ruđer Bošković (matematičar, fizičar, astronom), Petar Kanavelić (pjesnik), Ignjat Đurđević (pjesnik), Džono Rastić intelektualac (5 puta knez), Đuro Hidža, Rajmund Kunić, Brnja Zamanja. Pozorište radi 1682.-1817. Francuz Marko Bruerović najpoznatiji je pjesnik i dramatičar. Dubrovnik je otporan na prosvjetiteljske ideje koje se šire iz Francuske. Dubrovačka republika je prva država koja je priznala nezavisnost Sjedinjenih Američkih Država proglašenu 1776., potrebni dobri odnosi zbog trgovine. Republici je prijetio demokratski i protivreligijski duh Francuske revolucije. U posljednjim godinama 18. vijeka Dubrovnik je ekonomski cvjetao, vladao je socijalni mir, patricijat vlada kao i uvijek. Mletačka republika prestaje postojati 1797., Habsburška monarhija postaje susjed i obećaje zaštitu Republici. Republika je Francuzu Komejrasu posudila 300.000 osmanlijskih groša jer je prijetio aneksijom grada u revolucionarnom duhu. 1806. Republika ima 277 brodova ukupne nosivosti 25.512 kara, izgubljeno 26 (krivi Rusi). Trgovački deficit iznosi 1.385.750 piastera, prihod od pomorskoj trgovini 3.615.500 piastera, prihod od bankovnih depozita 252.613 piastera (troškovi 226.818 piastera). Odupire se ucjenama Francuza, Austrijanci oteli 30% ulaganja Republike u Veneciji. Republici je hitno trebalo novca: prodan Lokrum, porez 2% na vrijednost dionica u brodovima, na prodaju zemlje 6%, porez na uvoznu robu 400%, 12 para za stablo masline, isto toliko za grlo stoke, 10 za proizvedenu bačvu vina, so po višoj cijeni. Dolazi do Konavoske bune te 29. marta 1800. regulisan je broj dana i uslovi rada na gospodarevoj zemlji u Konavlima. 1804. pravoslavni sveštenik smije u Dubrovnik, ruski grb iznad konzulove kapele dozvoljen, sveštenik smije da uđe u grad kako bi tijelo pokojnika otpratio do groba (ne smije pjevati liturgiju dok ne izađe iz grada i ne smije u bolnicu koja je smatrana katoličkom institucijom). 18. maja Dubrovnik Napoleonu šalje ulagivačku poruku sa čestitkama. Mora da se plati 300.000 franaka zajma kako Francuzi ne bi ušli u grad. 6. marta Rusi i Crnogorci preuzimaju vlast nad Kotorom. Dubrovnik je pregovarao s Rusima što se pokazalo kobnim (to na zub uzeli Francuzi). Francuzi ipak idu kopnenim putem, 27. maja Loriston prešao Rijeku dubrovačku i domarširao do Vrata od Pila. Pukovnik Testa je s 800 vojnika ušao u Dubrovnik i zauzeo ga. Napoleonov proglas na tri jezika (francuskom, italijanskom i ilirskom) - nakon povlačenja Rusa Francuzi će opet poštovati nezavisnost Republike. Crkve u gradu korištene su kao kasarne i boravišta vojnika, isusovački kolegij pretvoren je u vojnu bolnicu. Crnogorci i Rusi pustošili su Konavle; Crnogorci potpomognuti Rusima osvojili su Srđ i padinu iznad manastira sv. Jakova u Višnjici. 17. juna Rusi i Crnogorci teško su porazili Francuze na Brgatu. Dubrovačko oružje je zastarjelo (datiralo iz 17. vijeka), ljudi se slijevaju u grad (15.000 civila i 1.000 francuskih vojnika), dolazi do dvadesetodnevne okupacije. Crnogorci i istočnohrišćanski Vlasi i Hercegovci fanatični protiv katolika Dubrovčana i Francuza: „sveti rat”, „i do Zagreba ako treba”. Tokom opsade na Grad je palo između 1.800 i 3.000 topovskih kugli (60 poginulih). Spaljeno je između 40 i 60 ljetnikovaca, Molitor je uz pomoć Osmanlijskog carstva istjerao Ruse i Crnogorce. Rusi su iskrcali ljude sa svojih brodova, nastavili su paliti Dubrovačko primorje. Šteta od napada Rusa i Crnogoraca procjenjuje se na 8.827.525 dukata, 666 (10%) kuća uništeno (na Pilama 134, 1/2). U Župi je uništeno 188 kuća (četvrtina), u Konavlima 235 (četvrtina). U Vodovađi je uništeno 90% kuća, Obod je sravnjen sa zemljom, ubijeno 500-600 Konavljana. Marmont je stigao u grad 30. jula, produžio kroz Konavle i išao da zauzme Kotor (29. septembra-1. oktobra: kod Debelog brijega Francuzi porazili vojsku sastavljenu od Rusa, Crnogoraca i istočnohrišćanskih Hecegovaca). Francuski i ruski car sastaju se 25. juna te se Rusija odriče Kotora. S 18. na 19. novembra Dubrovnik je anektiran, izvješena je zastava Kraljevine Italije. 6. januara 1808. podignuta je trobojka Kraljevine Italije na Orlandovom stubu. Dana 31. januara 1808. oko 14 h pukovnik Delort proglasio je ukidanje Dubrovačke republike i time završava 450-godišnja nezavisnost grada.