cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ivančani
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Vrbovec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ivančani su imali 195 stanovnika.
Arheološko nalazište Bakinci (Laktaši)
Arheološko nalazište Bakinci (Laktaši) stručno je ubicirano 80-ih godina 20. vijeka od strane arheologa Zavičajnog muzeja Bosanska Gradiška. Ta istraživanja publikovana su u Arheološkom leksikonu Bosne i Hercegovine, 1988. godine, pod imenom “Gradina-Bakinci”. Tu se navodi da je rekognosciranjem Gradine pronađeno rimsko utvrđenje većih dimenzija, koje s istočne strane ima očuvane zidove u širini od 1,5 metra. Oko Gradine je pronađena i veća količina rimske cigle i tesanog kamena. Na sjednici komisije za očuvanje nacionalnih spomenika održanoj 17. decembra 2019. godine, Arheološko nalazište proglašeno je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Amir Pašić, Goran Milojević (predsjedavajući), Radoje Vidović. Pokretno nasliјeđe koje čine arheološki nalazi sa lokaliteta u Gornjim Bakincima smješteni u JU Zavičajni muzej Gradiška.
Arheološki nalazi
Gradina u selu Bakinci nalazi se na sjeveru Bosne i Hercegovine, na obroncima planine Kozare u sjeverozapadnom dijelu općine Laktaši. Arheološka istraživanja su obavljena u periodu 2012-2013. Na kompleksu veličine preko 100.000 m2 otkriveni su: Kasnoantički-ranobizantijski grad (naselje), ranokršćanske bazilike i nekropola.
Utvrđenje u Bakincima je građevinski kompleks impozantnih dimenzija, koji se sastoji od gornjeg, srednjeg i donjeg grada. Opasan je odbrambenim zidom sa sjeverne, južne, istočne, a djelimično i zapadne strane gradine u dužini većoj od 440 metara. Zid je debljine od 1,20 do 1,60 metara. Sa zapadne strane jednim djelom nema odbrambenog zida zbog prirodno velikog nagiba terena. Bedem je na svim vidljivim mjestima zidan na isti način, lomljenim i pritesanim kamenom, koji je slagan u nepravilne redove i vezan žućkasto-mrkim malterom. Ispunu činio je sitniji lomljeni kamen, slagan bez nekog posebnog reda i zaliven malterom.
Ranokršćanske bazilike
Treća bazilika duga je 40, a široka 13 metara. Po dimenzijama to je najveća bazilika pronađena na prostorima BiH.
Tumačenje nalaza
Nalazi pripadaju vremenu od IV do VII stoljeća. Prva bazilika bila je izgrađena krajem IV stoljeća. Barvarska plemena, nadirući sa istoka, porušila su prvoizgrađenu baziliku. Ovi krajevi su već u 4. stoljeću bili izloženi teškim napadima barbarskih plemena koja su prodirala preko Save i Dunava. Sačuvao se opis pustošenja iz IV. stoljeća koji je zahvatio i Bosnu, a potječe od sv. Jeronima:
Arheolozi vjeruju da su na Gradini u Bakincima pronašli ranovizantijski grad (riječ je o bizantijskom gradu-tvrđavi Baltis) za koji postoji mogućnost da je vremenom prerastao u episkopsko sjedište, najvjerovatnije nakon 535. godine, u Justinijanovoj obnovi utvrđenja u Panoniji i Dalmaciji. Grad je ponovo stradao u ljeto 597. godine. Tada je avarski vojskovođa Bajan prešao rijeku Savu i uništio oko 40 utvrđrnja i stražarnica, među njima i ovaj grad.
Najbliža analogija za pronađena urezana imena nalazi se na spisku episkopa Salonitanskih sabora, održanih u Saloni 4. maja 533. godine. Ime CO(N)STAN(T)IUS pominje se kao episkop Siscije (Sisak), dok se ime ANDREAS dovodi u vezu s episkopom Jadere (Zadar) ili Bistuenske episkopije. S obzirom na to da se između imena CO(N) STAN(T)IUS i ANDREAS nalazi latinska riječ sor (sor, sortis – služba), može se pretpostaviti da su ova dva episkopa vršila službu u toj bazilici, odnosno episkopiji. Na tim saborima Andrija (Andreas), episkop Bestoenske crkve, moli da se u njegovoj episkopiji postavi novi episkop, jer mu je episkopija prevelika. Mitropolit Honorije nije udovoljio njegovim zahtjevima.
NGC 5869
NGC 5869 (također poznat kao MCG 0-39-6, PGC 54119 i UGC 9742) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 96 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 2,30 (64 hiljade sg) a najmanji 1,6 uglovnih minuta (45 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 24. februara 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Vera Šnajder
Vera Šnajder (2. februar 1904 – 14. februar 1976) bila je prva naučnica matematičarka u Bosni i Hercegovini.
Vera Šnajder pripada porodici značajnih djelatnika u historiji Bosne i Hercegovine. Ona je dala značajan doprinos razvoju matematike kao moderne fundamentalne discipline i Odsjeka za matematiku Prirodnomatematičkog fakulteta Univerziteta u Sarajevu.
Bila je profesor Ženske gimnazije u Sarajevu. Zatim kao stipendista Francuske vlade i odlazi u Pariz na usavršavanje (1929/1930. na Institutu "Henri Poincaré" u Parizu). Honorarni je saradnik u Laboratoriju za hidrodinamiku na Sorboni, do kraja 1932. Tokom studijskog boravka u Parizu Vera Šnajder je objavila, u Comptes Rendus des Sciences de l'Académie des Sciences, svoj prvi naučni rad koji je ujedno bio i prvi naučni rad u oblasti matematike kojeg je objavio autor rođen u Bosni i Hercegovini. Nuđen joj je angažman za rad za potrebe Ministarstva vazduhoplovstva Francuske, ali nije pristala.
Od kraja 1932. opet je profesor Ženske gimnazije u Sarajevu. Njen suprug dr Marcel Šnajder, jedan od prvih doktora filozofije u Bosni i Hercegovini, inače, profesor filozofije i matematike bio je Jevrej i stradao je od nacista odmah na početku Drugog svjetskog rata.
Od juna 1945, postavljena je za direktora 2. ženske gimnazije, a u martu 1946. postaje jedan od prvih profesora Više pedagoške škole u Sarajevu, 1947. postavljena je za savjetnika u Ministarstvu prosvjete. U junu 1948. godine vraća se na Višu pedagošku školu. Vera Šnajder učestvuje u osnivanju Filozofskog fakulteta u Sarajevu 1950, naročito u stvaranju Katedre za matematiku gdje djeluje u zvanju vanrednog profesora do 1960. kada Katedra prerasta u Odsjek za matematiku i prelazi na novosonovani Prirodnomatematički fakultet Univerziteta u Sarajevu. Vera Šnajder predaje Diferencijalnu geometriju i Racionalnu mehaniku, Linearnu algebru i Uvod u algebru.
Bila je dekan Filozofskog fakulteta u Sarajevu u dva navrata 1951/1953. i 1958/1959. Izborom za dekana 1951. Vera Šnajder ušla je u historiju kao prva žena dekan jednog od prvih bosansko-hercegovačkih fakulteta i prva žena dekan jednog od jugoslovenskog fakulteta.
Bila je član brojnih institucija i komisija: član Univezitetskog savjeta, član Savjeta za prosvjetu BiH, predsjednik Komisije Savjeta Narodne Biblioteka, član Komisije za davanje zvanja naučnih saradnika, tj. zvanja prosvjetnih savjetnika, predsjednik Komisije za polaganje profesorskih ispita. Bila je i dugogodišnjih predsjednik Društva Jugoslavija – Francuska i dr.
Naročitu aktivnost ispoljila je kao predsjednik Društva matematičara, fizičara i astronoma BiH, a bila je i glavni organizator IV Kongresa matematičara, fizičara i astronoma Jugoslavije, održanog u Sarajevu 1965. U njenu čast pokrenuta je i Nagrada "Vera Šnajder" dodjeljuje se svake godine u obliku putne pomoći izvanrednom studentu prirodnih/tehničkih nauka u Bosni i Hercegovini (dodiplomski, magistarski ili doktorski studij).
Njena kćerka Milica Šnajder, do 1992. profesorica (jedno vrijeme i dekan) Muzičke akademije u Sarajevu, živi u Ljubljani. Njeni unuci su Andrej i Dragan Huterer. Stariji unuk Dragan Huterer, doktor fizike, naučnik je u oblasti kosmologije, a živi i radi u Americi.
NGC 2988
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 2847
IC 2847 je spiralna galaksija koja je udaljena oko 361 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 0,20 (21 hiljada sg) a najmanji 0,1 uglovnih minuta (11 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 27. marta 1906. godine.
Regulatorna agencija za komunikacije Bosne i Hercegovine
Historija
Regulatorna agencija za komunikacije osnovana je 2. marta 2001. godine. Nastala je spajanjem nadležnosti dotadašnje Nezavisne komisije za medije i Regulatorne agencije za telekomunikacije. Državna je agencija čiji je mandat definiran Zakonom o komunikacijama Bosne i Hercegovine.
Organizaciona struktura
Radom ove Agencije rukovode sljedeći organi:
Trenutni generalni direktor Agencije je Predrag Kovač (od 2016). Generalni direktor rukovodi Agencijom i, u skladu sa Zakonom, odgovoran je za regulatorne funkcije, administrativne poslove i kadrovska pitanja, te uspostavljanje pravila o internim procedurama. Generalnog direktora bira Vijeće Agencije, a potvrđuje Vijeće ministara BiH. Mandat generalnog direktora traje 4 godine, a može se jednom obnoviti. Prema članu 40. Zakona o komunikacijama BiH, generalni direktor ne može biti zvaničnik sa zakonodavnim ili izvršnim ovlaštenjima na bilo kojem nivou vlasti, ili član organa političke stranke. Generalni direktor podnosi izvještaje Vijeću Agencije.
Vijeće Agencije ima sedam članova koje imenuje Parlamentarna skupština Bosne i Hercegovine, na period od 4 godine, sa mogućnošću samo još jednog ponovnog imenovanja.
Osnovne organizacione jedinice Agencije su Kabinet generalnog direktora, sektori i odjeljenja.
Sektori
Sektori, kao osnovne organizacione jedinice, osnivaju se unutar područja rada Agencije, kako slijedi:
Područje za telekomunikacije:
Područje za radiokomunikacije:
Područje za pravne, finansijske i opšte poslove:
Područje za strategiju i planiranje:
Samostalni sektori:
Bristovi
Bristovi su naseljeno mjesto u općini Bugojno, Bosna i Hercegovina.
NGC 4410A
NGC 4410A (također poznat kao MCG 2-32-47, PGC 40694 i UGC 7535) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 333 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 0,50 (49 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (39 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Đulhanumina kuća
Đulhanumina kuća je izgrađena 1835. godine i predstavlja jednu od najznačajnijih građevina osmansko – stambene arhitekture u Bosni i Hercegovini. Nalazi se na desnoj obali Bregave, nasuprot kompleksu Begovina u Stocu. Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku komisija je donijela na sjednici održanoj 4. do 8. marta 2003. godine, u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović (predsjedavajući), Ljiljana Ševo i Tina Wik. Nacionalni spomenik sastoji se od: selamluka (musafirhane-konaka, ahara, pomoćnih sanitarnih prostorija, sofe, avlije), avlije sa čatrnjom prema haremluku i haremluka (stambene zgrade, pomoćnih prostorija - mutvaka i avlije). Kao konak bla je u upotrebi do austrougarske aneksije 1878. godine, a povremeno do 1919. godine. Graditeljska cjelina Đulhanumine kuće zapaljena je i srušena sredinom jula 1993. godine.
Opis
Graditeljske cjeline Đulhanumine kuće predstavlja vrlo razvijeni selamluk kuće sa musafirhanom, aharom i momačkom odajom, srednjom avlijom koja povezuje selamluk sa haremlukom, i dijelom selamluka sa jednim gospodarskim objektom, čatrnjom i avlijom koja mu pripada. Cijeli dio selamluka imao je polujavni karakter. Musafirhana, ili u lokalnoj nomenklaturi poznata kao konak, ima vrlo snažno značenje u strukturi kompleksa, pa nije neuobičajeno da se cjelina naziva po tom objektu – Đulhanumin konak
Kuća je troetažna građevina, što nije čest primjerak u stambenoj arhitekturi osmanskog perioda. Zidana je od lomljenog kamena, zidovi su debeli oko 60 cm, vezivo - krečni malter. Vanjske dimenzije su oko 15,0 x 12,0 m. Pripada centralnom tipu stambene kuće sa središnjom pozicijom hajata. Karakteriše ga simetričan tlocrt: soba-hajat-soba i simetričan iskaz na fasadi. Organizacija prizemlja se ponavlja i na spratovima.
Sadašnje stanje
Sačuvani su samo vanjski zidovi do početka krovne konstrukcije. Ulazna kapija je pretrpjela oštećenja tako da je desno krilo bez nosivog okvira i izvaljeno iz svog ležišta, nedostaju središnji dijelovi mehanizma za otvaranje i zvekir. Nikakvi radovi na zaštiti, konzervaciji i sanaciji objekta nisu preduzimani nakon njegove destrukcije, što je izazvalo ubrzano propadanje čitave cjeline.
IC 1260
IC 1260 (također poznat kao Arp 311, MCG 10-25-40 i PGC 60324) je kompaktna galaksija koja je udaljena oko 360 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 0,30 (31 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (31 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 15. maja 1890. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Archibald Scott Couper
Archibald Scott Couper (31. mart 1831 – 11. mart, 1892.) bio je škotski hemičar koji je predložio ranu teoriju hemijske strukture i vezivanja. Razvio je koncepte četverovalentnih atoma ugljika koji se povezuju u velike molekule, te da se redoslijed vezivanja atoma u molekuli može odrediti iz hemijskih dokaza.
Couper je bio jedini preživjeli sin bogatog vlasnika tekstilne fabrike u blizini Glasgowa. Studirao je na univerzitetima u Glasgowu i Edinburgu, a povremeno u Njemačkoj 1851-54. Formalni studij hemije započeo je na berlinskom univerzitetu u jesen 1854., a zatim je 1856. ušao u privatnu laboratoriju Charlesa Adolphe Wurtza na Medicinskom fakultetu u Parizu (sada Univerzitet u Parizu V: René Descartes).
Couper je svoju "Novu hemijsku teoriju" objavio na francuskom u skraćenom obliku 14. juna 1858, zatim u detaljnim radovima istovremeno na francuskom i engleskom u avgustu 1858. godine. Couperova ideja da se atomi ugljika mogu međusobno povezati slijedeći valentne zakonitosti bila je neovisna o radu Augusta Kekuléa koji je predlagao isti koncept. (Kekulé je već predložio tetravalentnost ugljika 1857. godine. ) Međutim, zbog nesporazuma s Wurtzom, Kekuléov se članak prvi put pojavio u štampi, u maju 1858. , pa je Kekulé dobio prioritet za otkriće samopovezivanja atoma ugljika. Kad se Couper ljutito suočio s Wurtzom, Wurtz ga je izbacio iz laboratorije. desno|mini|200x200piksel| Molekularne strukture Archibalda Coupera [[Etanol|, za alkohol i oksalnu kiselinu, koristeći elementarne simbole za atome i linije za veze (1858)]] Couperovo se istraživanje razlikovalo od Kekuleovog na nekoliko načina. Bio je otvoren za ideju dvovalentnog ugljika, što Kekulé nije. On je u svom radu naveo mnogo više razriješenih formula nego što ih je imao Kekulé, a u dva slučaja je čak predložio (hetero)ciklične formule, koje su mogle utjecati na Kekulea u njegovoj kasnijoj sugestiji benzenskog prstena. Couper je usvojio atomsku težinu kisika 8 umjesto 16, pa u Couperovim formulama ima dvostruko više atoma kisika nego u Kekuleovim. Konačno, Couper je koristio isprekidane linije ili crtice između atoma u svojim formulama, približavajući izgled kasnijih stilova formula. U tom pogledu, njegov rad je vjerovatno imao uticaja na prve teoretičare strukture Aleksandra Butlerova i Aleksandra Crum Browna. mini|O novoj hemijskoj teoriji i istraživanjima o salicilnoj kiselini, 1953
Nova vas (Bloke)
Nova vas je naseljeno mjesto i sjedište općine Bloke, regija Primorsko-notranjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Cerknica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Nova vas je imala 299 stanovnika.
TECR
Trans-2,3-enoil-CoA reduktaza je enzim koji je kod ljudi kodiran genom TECR.
Ovaj gen kodira membranski protein sa više prolaza koji se nalazi u endoplazmatskom retikulumu i pripada porodici steroida 5-alfa reduktaza. Elongacija mikrosomskih dugih i vrlo dugih lanaca masnih kiselina sastoji se od četiri uzastopne reakcije. Ovaj protein katalizira završni korak, reducirajući trans-2,3-enoil-CoA do zasićenog acil-CoA. Pronađene su alternativno prerađene varijante transkripta za ovaj gen..
Aminokiselinska sekvenca
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Klinički značaj
Pokazalo se da mutacije ovog gena uzrokuju nesindromsku mentalnu retardaciju.
Circaeasteraceae
Circaeasteraceae je mala porodica cvjetnica  iz  reda  Ranunculaceae,razred Magnoliopsida, divizija Tracheophyta. Imenovana je po tipskom rodu ''Circaeaster.
Cijela porodica ima samo dvije vrste iz dva roda (Circaeaster Maxim. i Kingdonia Balf. f. & W.W. Sm. ). To su Circaeaster agrestis iz Kine, Tibeta, Indije, Nepala, Butana i Sikima, i Kingdonia uniflora iz Kine (južni Gansu, južni Shaanxi, zapadni Sichuan i sjeverozapadni Yunnan).
Porodicu je opisao John Hutchinson 1926.
Prema Katalogu života, dobijen je slijedeći kladogram pripadajućeg reda:
6. meridijan (istok)
6. istočni meridijan jest meridijan koji je šest stepeni istočno od nultog. Presijeca Arktički okean, Evropu, Afriku, Atlantski okean, Južni okean i Antarktik. Tvori ortodromu sa 174. zapadnim meridijanom.
Kao i kod svih meridijana, dužina mu je polovina obima Zemlje, tj. 20.003,932 km, a od nultog je udaljen 668 km.
Od pola do pola
Počevši od Sjevernog pola i idući pravo prema Južnom, ovaj meridijan prolazi kroz sljedeće lokacije ili vrlo blizu njih: ! scope="col" width="125" | Koordinate ! scope="col" | Država, teritorija ili more ! scope="col" | Napomene ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Arktički okean ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlantski okean ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Sjeverno more ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Sredozemno more ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlantski okean ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Južni okean ! scope="row" | Antarktik
Operacija Reinhardt
mini|desno|Komandant Operacije Reinhardt, [[Odilo Globočnik.]] Operacija Reinhardt (njem.:Aktion Reinhardt; Einsatz Reinhardt, ali i Aktion Reinhard) bilo je kodno ime nacističkog plana za istrebljenje poljskih Jevreja i Roma u Generalnom gubernatorstvu. Ovaj plan je označio najsmrtonosniju fazu holokausta, jer je tokom ove operacije ubijeno više od 2 miliona Jevreja i oko 50.000 Roma, u nacističkim logorima smrti: Bełżec, Sobibor, Treblinka i Kulmhof.
Pozadina
Sljedeća faza u provođenju Konačnog rješenja bila je izgradnja logora, koji će biti korišteni samo za ubijanje ljudi, brzo i efikasno. U tu svrhu su izgrađeni logori Bełżec, Sobibor, Kulmhof i Treblinka. Jedino po čemu se ovi logori razlikuju od logora smrti Majdanek i Auschwitz, je to što su ovi prvi izgrađeni isključivo za ubijanje, dok su ovi drugi u početku korišteni za prisilni rad i zatvaranje prije nego što su postali logori smrti.
Organizacioni aparat koji je korišten u izgradnji i funkcionisanju logora smrti je razvijen ranije, tokom akcije T4, kada je ubijeno oko 70.000 hendikepiranih muškaraca, žena i djece u Njemačkoj. Glavni ljudi, koji su proveli akciju T4, imali su ključnu ulogu i u organizaciji Operacije Reinhardt.
Fabrike smrti
U oktobru 1941. godine, SS-Gruppenführer Odilo Globočnik, dobio je usmenu naredbu od Heinricha Himmlera da odmah započne sa izgradnjom prvog logora smrti Bełżec u Generalnom gubernatorstvu, na okupiranoj teritoriji Poljske. Naredne godine izgrađeni su i logori smrti Sobibor, Treblinka i Kulmhof.
Hotel Stari Grad
Hotel Stari Grad ili nekadašnji han Gazi Husrev-begovog vakufa, Hotel Gazi, nalazi se u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. Zajedno sa stambenim objektom Kadić proglašen je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Operacija Reinhardt
Fabrike smrti
Svi logori smrti imali su sličnu organizacionu strukturu u kojima su postojali: prostori za prijem žrtava, rampe, sobe za skidanje odjeće, odakle su žrtve ulazile u uski hodnik koji je vodio do gasnih komora i prostorija za kremiranje. Za razliku od logora Dachau i Auschwitz, nije postojala električna ograda jer je broj zatvorenika koji su se duže zadržavali bio relativno mali, odnosno postojao je jedan broj robova koji su primoravani da uklanjaju tijela i pomažu kada dođe novi transport. Međutim, i ovi robovi su povremeno ubijani i zamjenjivani drugim, kako bi bili uklonjeni svi potencijalni svjedoci masovnih ubistava.
Hotel Stari Grad
Lokacija
Historijski kompleks Hotela Stari Grad (nekadašnji hotel Gazi Husrev-begovog vakufa ) i stambeni objekat Kadić se nalazi na raskrsnici ulica Mula Mustafe Bašeskije i Prote Bakovića. Ulica Mula Mustafe Bašeskije, od Gazi Husrev-begove ulice do Baščaršije, tokom osmanskog perioda se zvala Gornja varoš ili Varoš. Tokom austrougarskog perioda ulica nosi naziv Čemaluša, od Koševskog potoka do Baščaršije. Između 1914. i 1919. godine ulica nosi naziv Potjorekova, po generalu Oskaru Potjoreku. Između 1919. i 1921. godine ulica se naziva Prijestolonasljednika Aleksandra. Od 1921. do 1941. godine ulica nosi naziv kralja Aleksandra I. U periodu od 1941. do 1945. godine ulica se naziva po doktoru Anti Paveliću. U kratkom periodu između 1945. i 1946. godine ulici je vraćen naziv ulica kralja Aleksandra I. Od 1946. godine pa do kraja zadnjeg rata u BiH, ulica se naziva Maršala Tita. Nakon zadnjeg rata u BiH, dio ulice zapadno od Vječne vatre zadržava taj naziv, a dio ulice istočno od Vječne vatre mijenja naziv u Mula Mustafe Bašeskije.
Operacija Reinhardt
Proces masovnih ubijanja
mini|500px|desno|Telegram od zamjenika komandanta Operacije Rajnhard, u kome je naveden broj ljudi koji su dovezeni u logore smrti Lublin, Bełżec, Sobibor, i Treblinka. *Vidjeti tabelu za prijevod Kako bi proces ubijanja bio što brži i lakši, za vrijeme akcije T4, žrtve su uvjeravane da se radi o standardnom medicinskom pregledu, tako da nisu ni sumnjali da će biti ubijeni. Žrtvama je često govoreno da idu na posebni tretman.
Hotel Stari Grad
Lokacija
Ulica Prote Bakovića nosi naziv po sarajevskom paroh i proti Stevanu Bakoviću, rođenog 1797. God. u Ožekovcima kod Bijeloga Polja u Sandžaku, i umro u Sarajevu 1893. godine. U Sarajevu je službovao još od 1817. godine i stanovao u ovoj ulici, i za to vrijeme postao jedna od najuglednijih ličnosti u gradu.
Operacija Reinhardt
Proces masovnih ubijanja
Na sličan način su i SS oficiri koristili razne taktike kako bi doveli žrtve do mjesta za ubijanje, a da pritom ne izazovu nepoželjnu paniku. Često su bili prisutni ljudi u bijelim mantilima i znakovi na kojima je pisalo da se radi o centrima za dezinfekciju. Kada žrtve uđu u prostoriju za uklanjanje odjeće, stražari bi od njih tražili da dobrovoljno skinu odjeću i da odlože sve vrijednosti koje imaju kod sebe, uz obrazloženje da će im poslije tretmana biti vraćene. Zatim su žrtve prisiljavane da uđu u gasne komore. Vrata komora bi se potom zatvarala i u prostorije je bio puštan gas (najčešće ugljen monoksid). Nakon 30 minuta vrata su se otvarala, a specijalni timovi ili zatvorenici su ulazili i odvozili tijela u masovne grobnice.
Hotel Stari Grad
Historija
Prvi han na ovoj lokaciji utemeljen je još početkom XVIII vijeka i bio je poznat pod imenom Kolluk han. Sve do 1778. godine han bio je u privatnom vlasništvu kada ga je posljednji vlasnik Šejh hadži Idriz prodao Gazi Husrev-begovom vakufu. Han je bio jednospratna zgrada. U prizemlju su se prema nalazili dućani, a na spratu su bile odaje za konačenje kapaciteta 20 mjesta i kafana sa kahvodžakom. U pozadini, bila je smještena štala za putničke konje. Hotel (djelo arhitekte Josipa Vancaša) izgrađen je u periodu 1909-1912. god, nakon požara 1908. godine u kojem izgorio je raniji vakufski objekat koji je imao funkciju prenoćišta. Bio je jedan od najluksuznijih hotela u Sarajevu sa komforom na evropskom nivou. Hotelu je dato ime po Gazi Husrev-begovoj viteškoj tituli – Gazi hotel.
Operacija Reinhardt
Proces masovnih ubijanja
U ranoj fazi ove operacije, tijela ubijenih su sahranjivana u masovnim grobnicama. Međutim, kasnije su te grobnice otkopavane i tijela spaljivana kako bi se uklonili svi tragovi. U telegramu koji je Hermann Höfle, zamjenik komandanta Operacije Reinhardt, Odila Globočnika poslao Adolfu Eichmannu u Berlin, jasno se vidi da je 1.274.166 ljudi bilo otpremljeno u logore smrti do kraja 1942. godine.
Hotel Stari Grad
Historija
Hotel je nacionaliziran 1946. godine, dobiva naziv hotel „Stari Grad“. Do rata u Bosni i Hercegovini koristila su ga ugostiteljsko-hotelska preduzeća u društvenom vlasništvu.
Godine 2003. hotel je vraćen na upravljanje izvornom vlasniku, Gazi Husref-begovom vakufu, i porodici Kadić, koji saniraju nastala oštećenja, restauriraju fasade i mijenja namjenu objekta.
Opis
Kompleks predstavlja stambeno-poslovnu višespratnicu sa podrumom, prizemljem, dva sprata i tavanom. Funkcionalno i vlasnički podijeljen je u veće istočno krilo, koje predstavlja poslovni dio u vlasništvu Gazi Husrev-begovog vakufa, i manje zapadno krilo u vlasništu porodice Kadić.
U arhitektonskom smislu, Vancaš je napravio veći otklon od secesijskog principa organizacije pročelja i to najviše u slobodi zidnih planova i oblicima doksata. Centralni doksat, nepravilno konveksan, veličine dva kata, s tim što je gornji sav u drvetu i staklu, poput divanhane kod bosanske kuće. Ugaoni doksat je u tlocrtu petorugaonik.
Nikejsko Carstvo
Nikejsko Carstvo ili Carstvo Nikeje je konvencijski historiografski naziv za najvećeg od tri bizantijskih Grka Osnovači su pripadnici aristokratije Bizantijskog Carstva, koji su pobjegli nakon što su Konstantinopolj okupirale vojne snage zapadne Evrope i Mletačke Republike tokom Četvrtog krstaškog rata, događaj poznat kao pljačkanje Konstantinopolja. Kao i druge bizantijske krnje države nastale nakon raspada carstva 1204. godine (kao što su Carstvo Trapezunda i Carstvo Soluna), bilo je nastavak istočne polovine Rimskog Carstva, koje je preživjelo skoro do samog kraja srednjovjekovnog perioda. Četvrtu državu, poznatu u historiografiji kao Latinsko Carstvo, uspostavili su krstaši i Republika Venecija nakon zauzimanja Konstantinopolja i okoline. Tvrdilo se da je zakoniti nastavak Rimskog Carstva, iako nije imalo značajnu vezu s njim.
Osnovali su je porodica Laskaris, a trajalo je od 1204. do 1261. godine, kada su Nikejci obnovili Bizantijsko Carstvo u Carigradu.
Osnivanje
U 1204, Bizantijski car Alexios V Ducas Murtzouphlos pobiegao je iz Konstantinopolja nakon što su Križari iz četvrtog krstaškog rata napali grad. Ubrzo nakon toga, Teodor I Laskaris, zet cara Alexiosa III Angelosa, proglašen je za cara, ali je i on, shvativši da je situacija u Konstantinoplolju beznadežna, pobjegao u grad Nikeju u Bitiniji.
Latinsko carstvo, koje su uspostavili krstaši u Konstantinopolju, imalo je slabu kontrolu nad bivšom vizantijskom teritorijom, a grčke države nasljednice Bizantijskog carstva nastale su u Epiru, Trapezudu i Nikeji. Trapezund se otcijepio kao nezavisna država nekoliko sedmica prije pada Konstantinopolja. Nikeja je, međutim, bila najbliža Latinskom carstvu i bila je u najboljoj poziciji da pokuša da ponovo uspostavi Bizantsko carstvo.
Teodor Laskaris nije bio odmah uspešan, pošto ga je Henri Flandrski porazio kod Poimanenona i Pruse (sada Bursa) 1204. Ali Teodor je uspio da zauzme veći dio sjeverozapadne Anadolije nakon bugarskog poraza od latinskog cara Baldvina I u Bici kod Adrijanopolja, jer je Henri pozvan u Evropu da se brani od invazije od cara Kalojana od Bugarske. Teodor je također porazio vojsku iz Trapezunda, kao i druge manje rivale, ostavljajući ga na čelu najmoćnije od država nasljednica.
Brojna primirja i savezi su sklopljeni i raskinuti u narednih nekoliko godina, kao što je bizantijski nasljednik naveo, Latinsko Carstvo, Bugarsko Carstvo i Seldžuci Ikonije (čija teritorija takođe graničio sa Nikejom) su se međusobno borili. Godine 1211, u Antiohiji na Meandru, Teodor je pobijedio veliku invaziju Seldžuka, koji su podržavali ponudu Aleksija III Anđela da se vrati na vlast. Gubici pretrpljeni kod Antiohije, međutim, doveli su do poraza od strane Latinskog Carstva u Rhyndacus Riveru i gubitka većine Mizije i obale Mramornog mora u narednom Nimfejskom sporazumu. Nikejci su nadoknađeni za ovaj teritorijalni gubitak kada je 1212. godine smrt Davida Komnena omogućila njihovu aneksiju njegove zemlje u Paflagoniji. Godine 1205. preuzeo je tradicionalne titule vizantijskih careva. Tri godine kasnije, sazvao je Crkveni sabor da bi izabrao novog pravoslavnog Carigradskog Patrijarha. Novi patrijarh krunisao je Teodora za cara i uspostavio svoje sedište u Teodorovoj prestonici, Nikeji. Godine 1219. oženio se kćerkom latinske carice Jolande od Flandrije, ali je umro 1221. i naslijedio ga je njegov zet Jovan III Ducas Vatatzes.
Ekspanzija
Laskaridi su u početku osporili pristupanje Vatacesa, a „sebastokratores“ Isak i Aleksije, braća Teodora I, tražili su pomoć od Latinskog carstva. Vatatzes je, međutim, prevladao nad njihovim udruženim snagama u Bitki kod Poimanenona, osiguravši svoj tron i povrativši gotovo sve azijske teritorije koje je u tom procesu držalo Latinsko Carstvo.
Godine 1224. Latinsko Kraljevstvo Soluna je zauzeo Epirski despot Teodor Komnenos Duka, koji se krunisao za cara u rivalstvu Vatacesu i uspostavio Carstvo Soluna. Pokazalo se da je kratko trajao, jer je došao pod bugarsku kontrolu nakon Bitke kod Klokotnice 1230. godine. S obzirom da Trapezund nije imao nikakvu stvarnu moć, Nikeja je bila jedina preostala vizantijska država, a Jovan III je proširio svoju teritoriju preko Egejskog mora. Godine 1235. ušao je u savez sa Ivanom Asenom II od Bugarske, omogućavajući mu da proširi svoj uticaj na Solun i Epir.
Teodor II Laskaris, sin Jovana III, suočio se sa invazijama Bugara u Trakiju, ali je uspješno branio teritoriju. Sukob između Nikeje i Epira izbio je 1257. Epir se udružio sa Manfredom od Sicilije kada je Teodor II umro 1258. Naslijedio ga je Jovan IV Laskaris, ali kako je još bio dijete bio je pod regentstvom generala Mihaila Paleologa. Mihael se proglasio ko-carem (kao Mihael VIII) 1259. godine, i ubrzo je pobijedio kombinovanu invaziju Manfreda, epirskog despota, i latinskog Princa Aheje u Bici kod Pelagonije.
Ponovno zauzimanje Konstantinopolja
Godine 1260. Mihajlo je započeo napad na Carigrad sam, što njegovi prethodnici nisu mogli učiniti. Udružio se sa Đenovom, a njegov general Alexios Strategopoulos proveo je mjesece posmatrajući Konstantinopolj kako bi planirao svoj napad. U julu 1261. godine, dok se većina latinske vojske borila na drugim mjestima, Aleksije je uspio da ubijedi stražare da otvore kapije grada. Jednom unutra, spalio jemletački kvart (pošto je Venecija bila neprijatelj Đenove i bila je u velikoj mjeri odgovorna za zauzimanje grada 1204.).
Mihael je priznat za cara nekoliko sedmica kasnije, obnavljajući Vizantijsko carstvo. Aheja je ubrzo ponovo zauzeta, ali Trapezund i Epir su ostali nezavisne bizantijske grčke države. Obnovljeno carstvo se također suočilo s novom prijetnjom od Osmanlija, kada su ustali da zamijene Seldžuke.
Posljedice
Nakon 1261. godine, Konstantinopolj je ponovo postao glavni grad Bizantijakog Carstva. Teritoriji bivšeg Nikejskog carstva oduzeto je njeno bogatstvo koje je korišćeno za obnovu Konstantinopolja i finansiranje brojnih ratova u Evropi protiv Latinnske države i Epira. Vojnici su prebačeni iz Male Azije u Evropu, ostavljajući staru granicu relativno nebranjenom. Napadi turskih gazija ostali su nekontrolisani, a granica je sve više pregažena.
Uzurpacija legitimnog vladara Laskarida Jovana IV Laskarisa od strane Mihaila VIII Paleologa 1261. godine otuđila je veliki deo stanovništva od obnovljenog Bizantijskog carstva u Konstantinopolju. Jovan IV je ostavljen u Nikeji, a kasnije je oslijepljen po Mihailovom naređenju na svoj jedanaesti rođendan, 25. decembra 1261. To ga je učinilo nepodobnim za prijestolje, pa je prognan i zatvoren u tvrđavu u Bitiniji. Ova akcija je dovela do ekskomunikacije Mihaila VIII Paleologa od strane patrijarha Arsenija Autorejana, i kasnije pobune koju je predvodio Pseudo-Jovan IV u blizini Nikeje.
Vojska
Nikejsko carstvo se sastojalo od najnaseljenije grčke regije Bizantije, sa izuzetkom Trakije koja je bila pod latinsko/bugarskom kontrolom. Kao takvo, Carstvo je bilo u stanju da podigne razumno brojnu vojnu snagu od oko 20.000 vojnika na svom vrhuncu – broj koji je zabilježen kao učešće u brojnim ratovima protiv krstaških država.
Nikejani su nastavili neke aspekte Komnenske vojske, ali bez resursa dostupnih komninskim carevima, Nicejski Bizantinci nisu mogli da se uporede sa brojem, niti kvalitetom, vojske koju je car Manuel a pojavili su se njegovi prethodnici. Zapadna Mala Azija imala je izlaz na more, što ju je činilo bogatijom od većine rascjepkanih država u okolini i vremenom je postala najmoćnija država u regionu, makar samo na kratko.
Ideologija i helenizam
Dvor Nikejske države je naširoko koristio izraz "Heleni" umjesto ranijih "Rimljani" da opiše svoje stanovništvo koje govori grčki. Contemporaries preferred the use of "Hellas" or the adjective "Hellenikon" for the Empire of Nicaea. Kao takav, car Teodor Laskaris ponekad je zamijenio pojmove Romaioi (Rimljani) i Graikoi Helenima. Car Teodor II opisuje svoje carstvo kao "novu Heladu". Patrijarh Germanos II je u službenoj prepisci sa zapadnim svijetom koristio izraz: "Graikoi" da opiše lokalno stanovništvo i "Carstvo Grka" (starogrčki|Βασιλεία των Γραικών) kao naziv države. U to vrijeme postojala je usklađena inicijativa za samoidentifikovanje etničkih Grka.
Ideologiju Nikeje iz 13. stoljeća karakterisalo je vjerovanje u kontinuirani značaj Konstantinopolja i nada da će se ponovo osvojiti grad, oslanjajući se manje na tvrdnje o političkom univerzalizmu ili helenskom nacionalizmu nego na starozavjetne ideje jevrejske providnosti. Car se u ovom periodu često poredi sa Mojsijem ili Zorobabel, ili čak kao "Vatreni stup" koji vodi Božji narod u Obećanu zemlju, npr. u govoru koji je održao Theodore I Laskaris, napisao Niketas Choniates.
Retorika ovog perioda je takođe veličala rat i ponovno osvajanje Konstantinopolja koristeći slike koje nisu izvučene iz Starog zavjeta. Naprimjer, u svom panegiriku Teodora I Laskarisa, Choniates opisuje bitku sa seldžučkim sultanom kao bitku između kršćanstva i islama, retorički upoređujući rane Teodora, koji je sam ubio neprijateljskog zapovijjednika, s ranama Krista na križu. Dimiter Angelov sugeriše da je zapadna ideologija krstaša možda uticala na razvoj ovog gledišta o ponovnom osvajanju, a tokom tog perioda spominje se da je patrijarh Mihailo IV Autoreianos nudio potpuno oproštenje grijehova nikejskim trupama koje su spremale da uđu u bitku, što je praksa gotovo identično zapadnjačkom plenarnom popuštanju. Međutim, davanje takvih oprosta bilo je kratkog vijeka, a čini se da su mnogi mogući križarski utjecaji nestali nakon 1211.
Bizantinci iz 13. stoljeća su također povlačili paralele između situacije u kojoj se carstvo nalazilo nakon 1204. godine i situacije u kojoj su bili klasični Grci. Ovi dokazi su pomogli da se ojača stav nekih naučnika, kao što je A. E. Vacalopoulos, koji vide ove reference, u kombinaciji s ponovnom procjenom klasične prošlosti Bizantije, kao genezu grčkog nacionalizma. Sa gubitkom Konstantinopolja, ovo poređenje je imalo ideju "Helena" okruženih varvarima; Honijat je izjednačio seldžučkog sultana kojeg je ubio Teodor I sa Kserksom, a patrijarh German II je podsjetio na pobjedu Jovana III Vatatzesa kao još jednu bitku Maraton ili Salamina. Na isti način, Teodor II Laskaris je uporedio pobjede svog oca sa pobjedama Aleksandra Velikog i nastavio da veliča borilačke vriednosti savremenih "Helena".
Osim toga, čini se da je tokom ovog perioda došlo do promjene u načinu na koji se riječ "Heleni" koristila u bizantijskom jeziku. Do tada, "Helena" je nosila negativnu konotaciju i bila je posebno povezana s ostacima paganizma. U ovom periodu, međutim, čini se da i termini "Graikoi" i "Heleni" ulaze u diplomatsku upotrebu carstva kao oblik vjerske i etničke samoidentifikacije, podstaknuti željom da se carstvo i njegovi građani razlikuju od Latina. Carigradski patrijarh Germanus II posebno ilustruje ovu novu viziju etničkog i vjerskog identiteta. Njegova pisma izjednačavaju dobro rođenje sa čistoćom njegovog helenističkog porijekla, pridajući više vrijednosti njegovom helenističkom lingvističkom i etničkom porijeklu nego bilo kakvoj povezanosti s Konstantinopoljom, i pokazujući njegov prezir prema Latinima koji su se ponosili posjedovanjem grada. Među naučnicima se vodi debata o tačnom vremenu promjene značenja riječi Hellena. Roderick Beaton, uzimajući u obzir dokaze o upotrebi termina "Heleni" u 12. stoljeću, vidi da se prevrednovanje termina dogodilo prije gubitka Konstantinopolja 1204. Pored toga, za razliku od Vakalopulosa, Beaton ne vidi rođenje grčkog nacionalizma, već embrion "etničke" svijesti, prvenstveno zasnovan na jeziku.
Michael Angold napominje da ideologija tog perioda pokazuje sposobnost Bizantijaca da reaguje i prilagođava se promjenjivim kulturnim i političkim okolnostima, uključujući egzil, te da je ideološki razvoj ovog perioda uglavnom prekinut i odbačen od strane obnovljenog carstva Palaiologoi, pošto se Mihael VIII vratio ideologiji ranijih perioda.
InSight
desno|mini|InSight, 2015. mini|InSight, prvi selfie mini|Lansiranje [[raketa|rakete Atlas V, koja je nosač InSighta i MarCO-a]] InSight je robotski lender, dizajniran da proučava unutrašnjost planete Mars. Misija je lansirana 5. maj a 2018. u 11:05 po UTC  i njeno slijetanje  na površinu Marsa u području Elysium Planitia dogodilo se 26. novembra 2018. oko 20:54 po srednjoevropskom vremenu, nakon proputovanja gotovo 484.773.000 kilometara. Lender, težine oko 360 kilogram a, je prilikom spuštanja usporio brzinom od 19.000 km/h pomoću aerodinamičnog kočenja (kombinacija padobran a i raketnog mlaza. InSight je na Marsu postavio seizmograf i ukopato mjerač toplote. Također će izvesti seriju naučnih radioeksperimenata da komplementira izučavanje unutrašnje strukture i rotacije Marsa. Prva fotografija površine planete poslana je nakon emitovanja probnog signala, da bi 27. novembra 2018 u 07:54 bila emitovana slika ruke robota. Ukupni troškovi misije, koja će trajati 2 godine, iznose oko 650 miliona eura. InSight je time jedan od 40% lendera koji su uspješno aterirani na Mars.
mini|500x500piksel|Zona slijetanja InSighta, zajedno s drugim [[NASA-inim letjelicama|alt=|lijevo]]
Salih Fočo
Salih Fočo, (1953), sociolog.
Studij sociologije završio je na Fakultetu političkih nauka u Sarajevu (1978. Na Filozofskom fakultetu u Sarajevu odbranio je magistarski rad pod nazivom: Mjesto i značaj Ericha Fromma u kritičkoj teoriji društva (1984), te doktorsku disertaciju pod nazivom: Socijalni konflikt (1989). Radio je u Unioninvestu, sarajevskoj općini Novi Grad i Savezu sindikata Bosne i Hercegovine. Godine 1992. izabran u zvanje docenta na Filozofskom fakultetu u Sarajevu, 1994. za vanrednog a 1998. za redovnog profesora na predmetima Teorijska sociologija i Historija socijalnih i političkih doktrina.
Bio je prorektor za nauku i pitanja zaposlenih Univerziteta u Sarajevu (2000-2004) i dekan Filozofskog fakultet u Sarajevu (2004-2007. Aktualni je dekan Filozofskog fakulteta (izabran 2013).
Objavio je preko tri stotine stručnih i naučnih priloga iz područja sociologije i teorije društva u dnevnim listovima i časopisima.
Nogometne utakmice Bosna i Hercegovina – Sjedinjene Američke Države
mini|desno|150px|[[Edin Džeko, strijelac dva gola u prijateljskoj utakmica BiH - SAD 3:4.]] Prvu zvaničnu utakmicu nogometne reprezentacije Sjedinjenih Američkih Država i Bosne i Hercegovine odigrale su 14. augusta 2013. godine u Sarajevu. Golom Edina Džeke u 8. minuti Bosna i Hercegovina je povela na utakmici da bi u 30. minuti Vedad Ibišević udvostručio prednost te postavio i konačan rezultat prvog poluvremena. Međutim, u drugom poluvremenu Sjedinjene Američke Države postižu četiri gola te ostvaruju visoku prednost na utakmici. Golove su postigli Eddie Johnson u 55. i Jozy Altidore u 59, 84. i 86. minuti utakmice. Utješni gol za Bosnu i Hercegovinu u posljednjim trenutcima utakmice postigao je Edin Džeko.
Sljedeću utakmicu Sjedinjene Američke Države i Bosna i Hercegovina odigrale su u Los Angelesu u StubHub Centeru 28. januara 2018. u 18:30 po lokalnom vremenu. Utakmica je bila prijateljska a debitantski nastup na klupi Bosne i Hercegovine zabilježio je novi selektor Bosne i Hercegovine Robert Prosinečki. Utakmica je završila bez postignutih golova. Najbolju priliku na utakmici imao je kapiten Bosne i Hercegovine Haris Medunjanin promašivši jedanaesterac u 53. minuti utakmice. Debitantski nastup za Bosnu i Hercegovinu zabilježilo je čak 12 nogometaša: Darko Todorović, Dino Beširović, Elvir Koljić, Elvis Ibišević, Elvis Sarić, Luka Menalo, Marijan Ćavar, Marko Mihojević, Mersudin Ahmetović, Nemanja Bilbija, Ognjen Todorović i Tomislav Tomić.
Krndija (Punitovci)
Krndija (njem. Kerndia) je naseljeno mjesto u sastavu općine Punitovci, Osječko-baranjska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Đakovo.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Krndija je imala 64 stanovnika.
Napomena: Iskazuje se kao naselje od 1890.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Krndija je imalo 112 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
NGC 5871
NGC 5871 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Djevica. Prvo otkriće je napravio Ernst Wilhelm Leberecht Tempel 1882. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 2989
NGC 2989 (također poznat kao ESO 566-9, IRAS 09430-1808, MCG -3-25-20 i PGC 27962) je galaksija koja je udaljena oko 190 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 1,70 (94 hiljade sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (50 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 12. februara 1836. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
26. paralela (sjever)
mini|U [[Afrika|Africi ova paralela čini dio granice između Zapadne Sahare i Mauritanije.]] 26. sjeverna paralela je paralela koja je 26 stepeni sjeverno od ekvatora. Presijeca Afriku, Aziju, Indijski i Tihi okean, Sjevernu Ameriku i Atlantski okean. Njena ukupna dužina iznosi 36.042 km, što je 89,9% dužine ekvatora, od kojeg je udaljena 2877 km, a od Sjevernog pola 7125 km.
Na ovoj geografskoj širini 1 stepen geografske dužine iznosi 100,118 km. Sunce je vidljivo 13 sati i 46 minuta tokom dugodnevnice, a 10 sati i 31 minutu tokom kratkodnevnice.
Oko svijeta
Počevši od nultog meridijana i idući u smjeru istoka, 26. sjeverna paralela prolazi kroz sljedeće lokacije ili vrlo blizu njih: ! scope="col" width="125" | Koordinate ! scope="col" | Država, teritorija ili more ! scope="col" | Napomene ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Crveno more ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Perzijski zaliv ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Perzijski zaliv ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Perzijski zaliv ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Indijski okean ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Istočnokinesko more ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Tihi okean ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Kalifornijski zaliv ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Kalifornijski zaliv ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Meksički zaliv ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlantski okean ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlantski okean ! scope="row" | Zapadna Sahara ! scope="row" | Granica između Zapadne Sahare i Mauritanije ! scope="row" | ! scope="row" |
Ograda (čvor)
Slovenija:
Baskin-Robbins
Baskin-Robbins je američka maloprodajna kompanija koja se bavi sladoledom i kolačima. Sa sjedištem u Kantonu, Massachusetts, 1945. godine osnovali su ga Burt Baskin i Irv Robbins u Glendaleu u Kaliforniji. Tvrdi da je najveći lanac sladolednih trgovina na svijetu, sa 7.500 lokacija, uključujući gotovo 2.500 trgovina u Sjedinjenim Državama i više od 5.000 u drugim zemljama od 28. decembra 2013. Baskin-Robbins prodaje sladoled u gotovo 50 zemalja. Kompanija je poznata po svom sloganu od 31 okusa s idejom da kupci mogu imati drugačiji ukus svakog dana u mjesecu. Ovaj slogan dolazi od reklamne kompanije Carson-Roberts 1953. godine. Baskin-Robbins vjeruje da bi ljudi trebali okusiti okus sve dok čuvenom malom ružičastom kašikom ne utvrde kakav okus žele kupiti. Kompanija je uvela više od 1.000 ukusa od 1945. godine.
Goriška (regija)
mini|desno|300 px|položaj Goriške regije na karti Slovenije
Goriška regija (slovenski: Goriška regija) je jedna od 12 statističkih regija u Sloveniji. Sjedište regije je grad Nova Gorica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, na površini od 2.325 km2 regija Goriška je imala 118.525 stanovnika.
Administrativna podjela
Regija obuhvata jednu gradsku općinu i 12 općina.
Ograda (Bloke)
Ograda je naseljeno mjesto u sastavu općine Bloke, regija Primorsko-notranjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Cerknica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ograda nije imala stanovnika.
STK11
Serin/threoninska kinaza 11 (STK11), znana I kao jetrena kinaza B1 (LKB1) ioli antigen bubrežnog carcinoma NY-REN-19 je proteinska kinaza koja je kod ljudi kodirana genom STK11.
Ekspresija
Tretman testosteronom i DHT mišjih 3T3-L1 ili ljudskih SGBS adipocita tokom 24 sata značajno je smanjilo ekspresiju iRNK LKB1 preko androgenih receptora i posljedično smanjilo aktivaciju AMP-aktivirane protein-kinaze (AMPK), putem fosforilacije. Suprotno tome, tretman 17β-estradiolom povećao je iRNK LKB1-a, efekt posredovan alfa receptorima.
Međutim, u ER-pozitivnoj ćelijskoj liniji karcinoma dojke MCF-7, estradiol je uzrokovao smanjenje doze transkripta LKB1 i ekspresije proteina, što je dovelo do značajnog smanjenja fosforilacije ciljanog AMKK LKB1. ERα veže se za promotor STK11, neovisno o ligandu i ta interakcija je smanjena u prisustvu estradiola. Štaviše, u prisustvu estradiola, aktivnost promotora STK11 značajno je smanjena.
Funkcija
Gen STK11/LKB1, koji kodira člana porodice serin/treonin kinaze, regulira polarmost ćelija i funkcionira kao supresor tumora.