cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glukoneogeneza
Glukoneogeneza je proces stvaranja glukoze iz nekarbohidratnih prekursora. Glukoneogeneza se odvija u svim životinjama, biljkama, gljivama i mikroorganizmima. Reakcije su skoro iste u svim bićima. Prekursori za stvaranje glukoze su laktat, piruvat, glicerol kao i neke aminokiseline. Kod sisara, glukoneogeneza se odvija uglavnom u jetri a u manjoj mjeri u bubrežnoj srži i u epitelnim ćelijama tankog crijeva.
Glukoneogeneza nije prosti obrat procesa glikolize. Prosti obrat nije moguć zbog ireverzibilnih reakcija koje se odvijaju tokom glikolize, i te reakcije su katalizirane: heksokinazom, fosfofruktokinazom-1 i piruvat kinazom. Reakcije su istovjetne glikolizi osim kod irreverzibilnih procesa, gdje nastupaju zaobilazne reakcije i to:
Sumarna jednačina reakcijskog niza glukoneogeneze je:
U fiziološkim uslovima vrijednost ΔG° je -15 kJ/mol.
mini|Kratki pregled glukoneogeneze
Vitlaci
Vitlaci su naseljeno mjesto u općini Žepče, Bosna i Hercegovina.
Trnovac (Velika)
Trnovac je naseljeno mjesto u sastavu općine Velika, Požeško-slavonska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Požega.
Stanovništvo
Napomena: ''Od 1900. iskazuje se kao dio naselja pod imenom Trnovac. U 1910. i 1921. ne iskazuje se, a 1931. iskazuje se pod imenom Trnovac Požeški, bez stanovnika. Od 1948. do 1981. iskazuje se kao naselje pod imenom Trnovac Požeški.''
Popis 1910.
Trnovac se kao samostalno naselje iskazuje od 1948. godine, te nema podataka sa popisa stanovništva 1910. godine.
Malinci (čvor)
Hrvatska:
Belsko
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Postojna.
Nazar
mini|Izloženi nazari u uličnoj prodavnici mini|Nazar bondžugu na turskom avionu Nazar naziv je za hamajliju u obliku oka, čiji je cilj da nosioca štiti od zla oka.
Uz potkovice, bijeli luk, vučji zub, životinjski rog, olovo i kamenje, kristalno plavo oko je jedno od zaštitnih simbola u tengrizmu, staroj religiji turskijskih naroda.
Nazar je čest prizor u Turskoj, Siriji, Libanu, Egiptu, Armeniji, Iranu, Afganistanu, Grčkoj, Iraku, Kipru i Azerbejdžanu, gdje se stavlja u kuće, kancelarije, automobile ili se uklapa u nakit i ukrase. Tipični nazar se pravi od ručno pravljenog stakla. Boji se u tamnoplavu, bijelu, svijetloplavu i crnu boju, uz to praveći koncentrične krugove ili suzolike elipsoidne oblike. Ponekad tamnoplavu boju mijenja zlatna.
Ovaj simbol se također koristi na drugim mjestima, kao što su repovi aviona turske privatne avio-kompanije Flyer. Također je simbol Cryenginea, pokretača igre proizvođača Crytek, koji su osnovala tri brata turskog porijekla. Ekvivalent nazara kod semitskih naroda je hamsa, dok je kod kršćana u pitanju krstić.
Znojna žlijezda
Znojne žlijezde, poznate i kao sudoriferne žlijezde ili sudoriparne žlijezde (sudor = znoj), su male cjevaste strukture u koži koje proizvode znoj. Znojne žlijezde su vrsta egzokrine žlijezde, žlijezde koje proizvode i izlučuju supstance na epitelnu površinu pomoću svojih kanala. Dvije su glavne vrste znojnih žlijezda koje se razlikuju po svojoj strukturi, funkciji, sekretornom proizvodu, mehanizmu izlučivanja, anatomskoj raspodjeli i raspodjeli među vrstama:
Ceruminozne žlijezde (koje proizvode ušni vosak = cerumen), mliječne žlijezde (koje proizvode mlijeko) i cilijarne žlijezde na očnim kapcima su modificirane apokrine znojne žlijezde.
Struktura
Općenito se znojne žlijezde sastoje od sekretorne jedinice koja se sastoji od baze umotane u glomerul i od kanala koji odvodi znoj. "Sekretorna zavojnica" ili baza postavljena je duboko u donju dermu i hipodermu, a cijela žlijezda okružena je masnim tkivom. .  U oba tipa znojnih žlijezda, sekretorne zavojnice okružene su kontraktilnim mioepitelnim ćelijama koje funkcioniraju kako bi olakšale izlučivanje sekretornog proizvoda. Sekretorne aktivnosti njihovih ćelija i kontrakcije mioepitelnih ćelija kontroliraju i autonomni nervni sistem i hormoni u cirkulaciji. Distalni ili apikalni dio kanala koji se otvara na površinu kože poznat je kao "akrosiringij".
Distribucija
Broj aktivnih znojnih žlijezda uveliko varira među različitim osobama, iako usporedbe između različitih područja (npr. pazuh – prepona) pokazuju iste promjene smjera (određena područja uvijek imaju aktivnije znojne žlijezde, dok druga uvijek imaju manje). Prema procjeni Henryija Graya, dlan ima oko 370 znojnih žlijezda po cm2; stražnja strana ruke ima ih 200 po cm2; čelo ima 175 na cm2; dojka, trbuh i podlaktica imaju 155 po cm2; a leđa i noge imaju 60–80 po cm2.
U jastučićima prstiju, pore znojnih žlijezda donekle su nepravilno raspoređene na epidermnim grebenima. Između grebenova nema pora, iako se znoj teče u njih. Gusta epiderma dlanova i tabana dovodi do spiralnog namotavanja znojnih žlijezda.
Životinje
Sisari koji nisu primati imaju ekrine znojne žlijezde samo na dlanovima i tabanima. Apokrine žlijezde pokrivaju ostatak tijela, iako nisu toliko učinkovite kao ljudi u regulaciji temperature (s izuzetkom konja). Polumajmuni imaju odnos 1:20 folikula sa apokrinim žlijezdama naspram folikula bez. Ekrine žlijezde na većini svog tijela između dlačica imaju (dok ih ljudi imaju između dlaka na tjemenu).
Ukupna raspodjela znojnih žlijezda varira među primatima: rezus i patas majmun ih imaju na prsima; vjeveričasti majmun ih ima samo na dlanovima i tabanima, a makak sa patrljkastim repom, japanski majmun i babun imaju ih po cijelom tijelu.
Domaće životinje imaju apokrine žlijezde u osnovi svakog folikula dlake, ali ekrine žlijezde samo u jastučićima stopala i njušci. Njihove apokrine žlijezde, poput onih kod ljudi, proizvode masni mliječni sekret bez mirisa, koji se ne razvija da bi se ispario i ohladio, već se premazuje i zalijepi za dlaku, tako da na njoj mogu rasti bakterije koje uzrokuju miris. njihovi nožni jastučići, poput onih na dlanovima i tabanima ljudi, nisu evoluirali ni da bi se ohladili, već su povećali trenje i poboljšali prijanjanje.
Psi i mačke imaju apokrine žlijezde koje su specijalizirane i za strukturu i za rad, a nalaze se na kapcima (Molove žlijezde), ušima (ceruminozna žlijezda, analna vrećica, vulvin prepucij i cirkumanusno područje.
Ekrine
Ekrine žlijezde znojnice su svugdje osim na usnama, ušnom kanalu, prepuciju, glans penis, labia minora i klitorisu. Deset su puta manje od apokrinih znojnih žlijezda, a ne protežu se toliko duboko u dermu i izlučuju se izravno na površinu kože. Udio ekrinih žlijezda opada s godinama.
Prozirni sekret koji proizvode ekrine znojne žlijezde naziva se znoj ili osjetljivo znojenje. Znoj je uglavnom voda, ali sadrži i neke elektrolite, jer potiče iz krvne plazme. Prisustvo natrij-hlorida znoju daje slankas okus.
Ukupna količina proizvedenog znoja ovisi o broju aktivnih žlijezda i veličini površinskog otvora. Stepen sekretorne aktivnosti reguliše se neuronskim i hormonskim mehanizmima (muškarci se znoje više od žena). Kada sve ekrine znojne žlijezde rade maksimalnim kapacitetom, stopa znojenja za čovjeka može premašiti tri litra na sat , i mogu nastati opasni gubici tečnosti i elektrolita.
Ekrine žlijezde imaju tri primarne funkcije:
Apokrine
Apokrine znojnice nalaze se u pazuhu, areoli (oko bradavica), perineumu (između anusa i genitalija), u uhu i na očnim kapcima. Izlučujući dio je veći od udjela ekrinih žlijezda (što ih ukupno čini većim). Umjesto da se otvore direktno na površinu kože, apokrine žlijezde izlučuju znoj u kanal  dlakinog folikula.
Prije puberteta, apokrine znojne žlijezde su neaktivne; hormonske promjene u pubertetu uzrokuju da se žlijezde povećaju i počnu funkcionirati. Supstanca koja se luči gušća je od ekrinog znoja i osigurava hranjive sastojke za bakterije na koži: razgradnja znoja putem bakterija je ono što stvara jedak miris. Apokrine znojnice su najaktivnije tokom stresa i seksualnog uzbuđenja.
Kod sisara (uključujući ljude) apokrinski znoj sadrži feromonolike spojeve koji privuče druge organizme unutar svoje vrste. Istraživanje ljudskog znoja otkrilo je razlike između muškaraca i žena u apokrinim sekrecijama i bakterijama.
Apoekrine
Neke ljudske znojne žlijezde ne mogu se klasificirati ni kao apokrine ni kao ekkrine, a koje imaju obilježja oba tipa; takve žlijezde se nazivaju "apoecrine". Veće su od ekrinih žlijezda, ali manje od apokrinih. They are larger than eccrine glands, but smaller than apocrine glands. Njihov sekretorni dio ima uski dio sličan sekretornim zavojnicama u ekrinim žlijezdama, kao i širok dio koji podsjeća na apokrine žlijezde.
Apocrine, koji se nalazi u pazuhu i perianalnoj regiji, imaju kanale koji se otvaraju na površinu kože. Pretpostavlja se da su se razvile u pubertetu iz ekrinih žlijezda, a mogu obuhvatati do 50% svih pazušnih žlijezda. Apoekrine žlijezde luče više znoja nego i ekrine i apokrine žlijezde, imajući tako veliku ulogu u pazušnom znojenju. Apoekrine žlijezde su osjetljive na holinergičku aktivnost, iako se mogu aktivirati i adrenergičnom stimulacijom. Like eccrine glands, they continuously secrete a thin, watery sweat.
Ostale
Specijalizirane znojne žlijezde, uključujući ceruminsku žlijezdu, mliječne žlijezde, cilijarne žlijezde očnih kapaka i znojne žlijezde nosni vestibulum, modificirane su apokrine žlijezde. Ceruminozne žlijezde su u blizini ušnih kanala i proizvode cerumen (ušni vosak) koji se miješa s uljem koje se luči iz lojnih žlijezda. Mliječne žlijezde koriste apokrinu sekreciju za proizvodnju mlijeka.
Znoj
Znojne žlijezda se koriste za regulaciju temperature i uklanjanje otpada izlučivanjem vode, natrijeve soli i dušični otpad (kao što je urea) na površinu kože. Glavni elektroliti znoja su natrij i hlorid, iako je količina dovoljno mala da se na površini kože luči hipotonični. Ekcrinski znoj je bistar, bez mirisa i sastoji se od 98–99% vode; sadrži i NaCl, masne kiseline, mliječnu, limunsku, askorbinsku, i mokraćnu kiselinu, kao i ureju. Njegov pH kreće se od 4 do 6,8. S druge strane, apokrini znoj ima pH od 6 do 7,5; sadrži vodu, proteine, ugljikohidratni otpadni materijal, lipide i steroide. Znoj je mastan, oblačan, viskozan i izvorno bez mirisa; miris dobija razgradnjom putem bakterija. Budući da se i apokrine i lojne žlijezde otvaraju u folikul dlake, apokrini znoj se miješa sa sebumom.
Mehanizam
I apokrine i ekrine znojne žlezde koriste lučenje merokrina, pri čemu vezikula u žlijezdi oslobađa znoj putem egzocitoze, ostavljajući čitavu ćeliju netaknutom. Prvobitno se smatralo da apokrine znojne žlijezde koriste apokrinu sekreciju zbog histoloških artefakata koji nalikuju "mjehurićima" na površini ćelije; međutim, nedavne elektronsker mikrografije pokazuju da ćelije koriste merokrinsku sekreciju. I u apokrinim i u ekrinim znojnim žlijezdama, znoj se izvorno proizvodi u zavojnici žlijezde, gdje je izotoničan sa krvnom plazmom. Kada je stopa znojenja mala, kanal žlijezde se konzervira i resorbuje; visoke brzine znojenja, s druge strane, dovode do manje resorpcije soli i omogućavaju da više vode isparava na koži (putem osmoze) da se poveća hlađenje isparavanjem.
Izlučivanje znoja nastaje kada se mioepitelne ćelije koje okružuju sekretorne žlijezde stegnu. Ekcrinski znoj povećava brzinu rasta bakterija i isparljivog mirisa spojeva apokrinog znoja, jačajući oporost mirisa.
Obično samo određeni broj znojnih žlijezda aktivno proizvodi znoj. Kada podražaji zahtijevaju više znojenja, aktivira se više znojnih žlijezda, od kojih svaka proizvodi više znoja.
Toplotno
I ekrine i apokrine znojne žlijezde učestvuju u termoregulacijskom znojenju, kojim direktno upravlja hipotalamus. Toplinsko znojenje stimulira se kombinacijom unutrašnje tjelesne temperature i srednje temperature kože. U ekrinim znojnim žlijezdama stimulacija se događa aktiviranjem acetilholina, koji se veže za muskarinske receptore žlijezda.
Emocijsko
Emocijsko znojenje stimulirano je stresom, anksioznošću, strahom i boli; neovisno je od temperature okoline. Acetilholin djeluje na ekrine žlijezde, a adrenalin djeluje i na ekrine i na apokrine žlijezde da bi proizveo znoj. Ovakvo znojenje može se javiti bilo gdje, iako najočitije je na dlanovima, tabanima i pazušnim regijama. Smatra se da se znojenje na dlanovima i tabanima razvilo kao reakcija bježanja kod sisara: povećava trenje i sprečava klizanje prilikom trčanja ili penjanja u stresnim situacijama.
Okusno
Okusno znojenje odnosi se na toplotno znojenje izazvano gutanjem hrane. Povećanje metabolizma uzrokovano gutanjem povećava tjelesnu temperaturu, što dovodi do toplotnog znojenja. Vruća i začinjena hrana takođe dovodi do blagog znojenja lica, vlasišta i vrata: kapsaicin (spoj koji čini začinjenu hranu „lutom“), veže se za receptore u ustima koji otkrivaju toplinu. Povećana stimulacija takvih receptora inducira termoregulacijski odgovor.
Antiperspirantno
Za razliku od dezodoransa, koji jednostavno smanjuje pazušni miris bez utjecaja na tjelesne funkcije, antiperspirant smanjuje i ekrino i apokrino znojenje. Antiperspiranti, koji su klasificirani kao lijekovi, uzrokuju taloženje proteina i mehanički blokiraju ekrine (a ponekad i apokrine) znojne kanale. Soli metala koje se nalaze u antiperspirantima mijenjaju keratinske fibrile u kanalima; kanali se zatim zatvaraju i čine "upaljeni čep". Glavni aktivni sastojci modernih antiperspiranata su aluminij-hlorid, aluminij-hlorohidrat, aluminij-cirkonij hlorohidrat i puferirani aluminij-sulfat.
Na apokrinim žlijezdama antiperspiranti također sadrže antibakterijska sredstva kao što su trihlorokarbanilid, heksametilen-tetramin i cink-ricinoleat. Soli su rastvorene u etanolu i pomiješane sa esencijalnim uljima sa visokim sadržajem eugenola i timola (kao što su ulja timijana i karanfilića). Antiperspiranti mogu također sadržavati i levomethamphetamine.
Patologija
Najčešće bolesti znojnih žlijezda su:
Tumori
Sweat gland tumors include:
Adenolipomi su lipomi povezani sa ekrinnim znojnim žlijezdama.
Kao znaci ostalih bolesti
Mnoge bolesti uzrokuju disfunkciju znojnih žlijezda:
Mota
Mota je naseljeno mjesto u sastavu općine Ljutomer, regija Pomurska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Ljutomer.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Mota je imala 351 stanovnika.
Napomena: ''U 1985. smanjeno za dio naselja koji je priključen naselju Cven.''
Udež
Udež je naseljeno mjesto u općini Pale, Bosna i Hercegovina.
Kreševo u srednjem vijeku
Kreševo (Kreševo, Chresevo) je srednjovjekovna utvrda, rudarsko naselje, trg i carina u župi Lepenici u kraljevoj zemlji i povremena kraljevska rezidencija.
Kreševska tvrđava, sastavljena od gornjeg i donjeg grada, bila je na lokalitetu zvanom Bedem Kreševo (tvrđava) koji je dominirao nad okolnim područjem. Septembra 1444. u slavnom kraljevskom dvoru u Kreševu (slavni dvor Kralevstva mi u Kreševo) kralj Stjepan Tomaš je potvrdio privilegije Dubrovčanima.
Upravnu organizaciju u Kreševu predstavlja gradski knez, a to je 1445. knez Radoje Kristić zvani Kozoje. Tu se nalazio franjevački samostan podignut u prvoj polovini 15. stoljeća. Njemu dio imovine ostavljaju dubrovački trgovci u svojim testamentima (1449, 1461). Samostan je više puta stradao i bivao obnavljan tokom novog vijeka. Srednjovjekovna crkva bila je s osnovom u vidu jednobrodne lađe sa izduženim pravougaonim svetištem.
Pod osmanskom vlašću Kreševo je sjedište nahije (1469), koja je pripadala kadiluku Bobovac. Popis iz 1468/69. pominje u Kreševu 299 domaćinstava i 25 neoženjenih. Carina u Kreševu je pomenuta februara 1485. U 16-17. stoljeću tu je sjedište naiba, zastupnika sarajevskog kadije, emina (povjerenika za rudarske poslove) i serdara (šefa kreševskih janičara). Tu se nalazio i zatvor. U austrougarsko doba Kreševo je politička ispostava u fojničkom srezu. Godine 1879. ima 261 kuću i 1.319 stanovnika, a 1910. ima 316 kuća i 1.043 stanovnika (većina: 860 katolika, 175 muslimana). Početkom 20. st. u Kreševu zamire metalurška djelatnost. U Kreševu je svoje posljedenje dane proveo fra Grga Martić gdje je i umro (1905).
Svjetsko prvenstvo u plivanju 2015 – 50 m slobodno (muškarci)
Takmičenja u disciplini 50 m slobodno za muškarce na Svjetskom prvenstvu u plivanju 2015. održana su 7. i 8. augusta 2015.
Rekordi
Aktualni rekordi u ovoj disciplini prije početka takmičenja prikazani su u tabeli.
Grupe
Napomena: Sva vremena su po istočnoevropskom vremenu (UTC + 3).
Kvalifikacije su počele 7. augusta u 09:30.
Noršinci (čvor)
Slovenija:
Svjetsko prvenstvo u plivanju 2015 – 50 m slobodno (muškarci)
Finale
Finale je održano 8. augusta u 17:39.
Želeće
Želeće je naseljeno mjesto u općini Žepče, Bosna i Hercegovina.
Antigen-prezentirajuća ćelija
Antigen-prezentirajuća ćelija (APC') ili  pomoćna ćelija, uobičakeno helper ćelija je  ćelija koja prezentira antigen vezan za proteine glavnog kompleksa histokompatibilnosti (MHC) na njenoj površini; ovaj proces je poznat kao prezentacija antigena. T-ćelije mogu prepoznati ove komplekse pomoću svojih receptora T-ćelija (TCR). APC procesuira antigene i predstavljaju/prezentiraju ih T-ćelijama.
Gotovo svi tipovi ćelija mogu na neki način prezentirati antigene. Nalaze se u različitim tipovima tkiva. Profesionalne ćelije koje prezentiraju antigen, uključujući makrofage, B– i dendritske ćelije, prezentiraju strane antigene u pomoćne T-ćelije, dok su virusom zaražene ćelije (ili ćelije raka) mogu predstaviti antigene koji potiču iz ćelije do citotoksičnih T-ćelija. Osim porodice MHC proteina, prezentacija antigena oslanja se na druge specijalizirane signalne molekule na površinama APC-a i T-ćelija.
Ćelije koje prezetireju antigen vitalne su za efikasan adaptivni imunski odgovor, jer funkcioniranje i citotoksičnih i helper T-ćelija ovisi o APC. Prezentacija antigena omogućava specifičnost adaptivne imunosti i može doprinijeti imunskim odgovorima na unutarćelijske i vanćelijske patogene. Također je uključen u odbranu od tumora. Neke terapije kancera uključuju stvaranje vještačke APC-ove, kako bi se prilagodio imunski sistem usmjeren na maligne ćelije.
Tipovi i funkcije
Antigen-prezentirajuće ćelije dijele se u dvije kategorije: profesionalne i neprofesionalne. One koje eksprimiraju izražavaju molekule MHC klase II zajedno sa kostimulativnim molekulama i receptor prepoznavanja uzoraka često se nazivaju profesionalne antigen-prezentirajuće ćelije. Neprofesionalni APC -i izražavaju molekule MHC klase I.
Prije nego što se mogu podijeliti i obaviti svoju funkciju, T-ćelije moraju se aktivirati. To se postiže interakcijom s profesionalnim APC-om koji prezentira antigen prepoznat po receptorima T-ćelija. APC uključen u aktiviranje T-ćelija obično je dendritska ćelija. T-ćelije ne mogu prepoznati (i stoga ne mogu reagirati) "slobodne" ili topive antigene. Mogu prepoznati i reagirati samo na antigen koji su ćelije e obradile i predstavile putem molekula nosača poput molekula MHC. T-ćelije pomoćnice/helperi mogu prepoznati egzogeni antigen predstavljen na MHC klasi II; citotoksične T-ćelije mogu prepoznati endogeni antigen predstavljen u MHC klasi I. Većina ćelija u tijelu može prezentirati antigen u CD8+ citotoksičnim T-ćelijama, preko MHC klase I; međutim, izraz "antigen-prezentirajuća ćelija" često se koristi posebno za opisivanje profesionalnih APC-ova. Takve ćelije prezentiraju molekule MHC klase I i MHC klase II i mogu stimulirati CD4+ pomoćne T-ćelije, kao i citotoksične T-ćelije.
APC -ovi također mogu prezentirati strane i vlastite lipide T-ćelijama i NK ćelijama upotrebom CD1 porodice proteina, koji su strukturno slični porodici MHC klase I.
Riblja krljušt
Riblja krljušt je mala kruta ploča koja raste iz kože riba. Koža većine riba s vilicama prekrivena je ovim zaštitnim ljuskama, koje također mogu pružiti efikasnu kamuflažu korištenjem refleksije i boja, kao i moguće hidrodinamičke prednosti. Termin krljušt potiče od starofrancuskog escale, što znači mahuna ili ljuska. Krljušti se enormno razlikuju po veličini, obliku, strukturi i opsegu, u rasponu od jakih i čvrstih oklopnih ploča kod riba kao što su škampaste ribe i tropske morske ribe sa krljuštima od koštanih ploča koje okružuju tijelo, iz kojih strše bodlje, do mikroskopskih ili ih nema kod riba kao što su jegulja i morske ribe. Morfologija krljušti može se koristiti za identifikaciju vrste ribe od koje potiče. Krljušti su nastale unutar Ostracoderma bez vilica, predaka svih današnjih riba s čeljustima. Većina koštanih riba prekrivena je cikloidnim ljuskama lososa i šarana, ili ktenoidnim ljuskama smuđa, ili ganoidnim ljuskama jesetra i garovi. Hrskavicees (ajkules izrake) su prekrivene plakoidnim ljuskama. Neke vrste su umjesto toga prekrivene scutes, a druge nemaju vanjski omotač na dijelu ili cijeloj koži. Riblje krljušti su dio ribljeg pokrovnog sistema, a proizvode se od mezodermskog sloja dermisa, što ih razlikuje od gmizavačkih ljuski. Isti geni uključeni u razvoj zuba i dlake kod sisara su također uključeni u razvoj krljušti. Plakoidne krljušti hrskavičavih riba nazivaju se i dermski zubići i strukturno su homologne sa zubima kičmenjaci|kičmenjaka]]. Većina riba je također prekrivena slojem sluzi ili materijom sličnom sluzi koja može zaštititi od patogena kao što su bakterije, gljive i virusi, i smanjiti površinski otpor kada riba pliva.
Telodontne krljušti
Koštane krljušti thelodonta, najzastupljenijeg oblika fosilnih riba, dobro su poznate. Formirale su se i raspadale tokom života organizama, i brzo su se razdvajale nakon njihove smrti. Kost, tkivo koje je i otporno na mehanička oštećenja i relativno sklono fosilizaciji, često čuva unutrašnje detalje, što omogućava detaljno proučavanje histologije i rasta krljušti. Sastoje sed od nerastuće "krune" sastavljene od dentina, sa ponekad ukrašenom gornjom površinom cakline i aspidinskom bazom. Njihova rastuća osnova je napravljena od kosti bez ćelija, koja je ponekad razvila strukture sidrišta kako bi je učvrstila u boku ribe. Osim toga, čini se da postoji pet tipova rasta kosti, koji mogu predstavljati pet prirodnih grupa unutar telodonta – ili spektar koji se kreće između krajnjih članova meta- (ili orto-) dentinskog i mezodentinskog tkiva. Čini se da svaki od pet oblika liči na krljušti izvedenijih grupa riba, što sugerira da su telodontske grupe možda bile grupe stabala narednih skupina riba. Međutim, korištenje samo morfologije krljušti za razlikovanje vrsta ima neke zamke. Unutar svakog organizma, oblik krljušti uveliko varira ovisno o površini tijela, sa intermedijarnim oblicima koji se pojavljuju između različitih područja - i da stvar bude gora, morfologija krljušti možda čak nije ni konstantna unutar jednog područja. Da stvari dodatno zbune, morfologije im nisu jedinstvene za taksone i mogu se ne razlikovati na istom području dvije različite vrste. Morfologija i histologija telodonta predstavljaju glavni alat za kvantificiranje njihove raznolikosti i razlikovanje vrsta, iako je korištenje takvih konvergentnih osobina sklono greškama. Ipak, predložen je okvir koji se sastoji od tri grupe, na osnovu morfologije i histologije krljušti. Poređenja s modernim vrstama morskih pasa pokazala su da su krljušti telodonta bile funkcionalno slične onima modernih hrskavičnih riba, a također su omogućile opsežnu usporedbu između ekoloških niša.
Kosmoide krljušti
Kosmoidne krljušti nalaze se samo na drevnim riba s perajima, uključujući neke od najranijih plučašica (podrazred Dipnoi), i u Crossopterygii, uključujući današnje Coelacantha u modificiranom obliku (vidi elazmoidne ljuske, dolje). Vjerovatno su izvedeni iz fuzije plakoidno-ganoidnih ljuskica. Unutrašnji dio krljušti napravljen je od guste lamelirane kosti zvane izopedin. Povrh toga leži sloj spužvaste ili vaskularne kosti opskrbljene krvnim sudovima, nakon čega slijedi složeni sloj nalik dentinu koji se zove kosmin, s površinskom vanjskom prevlakom od vitrodentina. Gornja površina je keratin. Kosmoidne ljuske povećavaju se u veličini rastom sloja lamelirane kosti.
Azijsko prvenstvo u rukometu 2014.
Azijsko prvenstvo u rukometu 2014 je održano u Madinat 'Isau i Manami, Bahrein, od 25. januara do 6. februara 2014. Prvenstvo je smatrano kao azijske kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u rukometu 2015. u Kataru.
RCC2
Protein RCC2 poznat i kao 60-kilodaltonski protein telofaznog diska (TD-60) ili RCC1-liki protein TD-60 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom RCC2 sa  hromosoma 1.
Zadlaz–Čadrg
Zadlaz–Čadrg je naseljeno mjesto u sastavu općine Tolmin, regija Goriška, Slovenija.
RCC2
Funkcija
RCC2 ima strukturnu sličnost sa RCC1 i pokazalo se da ima slabu aktivnost faktora izmjene guaninskih nukleotida (GEF) na malom GTPaznom Rac-u. Takođe se pokazalo da TD-60 stupa u interakciju sa hromosomskim prolazničkim kompleksom (CPC), i da aktivira katalitsku komponentu CPC-a, Aurora B, u prisustvu mikrotubula.
Belajski Malinci
Belajski Malinci su naseljeno mjesto u sastavu općine Barilović, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Latvijska mitologija
Latvijska mitologija je skup mitova koji se pojavljuju tokom različitih razdoblja latvijske historije, a koji su razrađivani od uzastopnih generacija. Neki mitovi su odbacivani i definisani drugim objašnjenjima. Ovi mitovi potiču iz narodnih tradicija latvijskog naroda i pretkršćanske baltičke mitologije.
Zadlaz–Čadrg
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Tolmin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zadlaz–Čadrg je imalo 33 stanovnika.
Latvijska mitologija
18. – rani 20. vijek
Većina tradicionalnih materijala prikupljena je sredinom 19. vijeka. Pretpostavlja se da su u 18. i 19. vijeku baltička plemena bila ujedinjena u jednu naciju i da su zbog toga imali ista božanstva. Rani autori pokušavali su rekonstruisati latvijski panteon služeći se podacima iz susjednih regija. Ovaj trend su kasnije usvojili i latvijski romantičari. Nakon ukidanja kmetstva, formirao se novi nacionalni identitet i autori su nastojali da dokažu da su baltičke kulturne tradicije stare kao i kod ostalih nacija. Nadali su se da bi veliki epovi mogli nastati iz djela sačuvanih u narodnim predanjima. Također se smatralo da se drevna religija, zaboravljena tokom 700 godina opresije, može obnoviti. Međutim, folklorni izvori pokazali su se nedovoljnim za taj zadatak. Neki su pokušali rekonstruisati panteone poput grčkih, što je dovelo do toga da su neka božanstva izmišljena. Primjer toga je epska pjesma Lāčplēsis (Ubica medvjeda) Andrejsa Pumpursa, u kojoj se nalazi panteon latvijskih i pruskih bogova, a neka božanstva je autor sam izmislio. Slično tome, djela Jurisa Alunānsa i pjesnika Miķelisa Krogzemisa sadrže panteone izmišljenih božanstava.
Istovremeno su se još uvijek praktikovali neki paganski obredi. Budući da je kršćanstvo viđeno kao strano, Latvijci su pokušavali ponovno stvoriti drevnu religiju. Najuspješniji od neopaganskih pokreta bio je Dievturi, uspostavljen krajem 1920-ih, koji tvrdi da su drevni Latvijci bili monoteisti i da su različita mitološka bića aspekti jednog Boga. Istraživanje ovog vremena karakteriše ne samo skepticizam već i pokušaje traženja stranih utjecaja.
1944. – 1970e
Nakon ponovne sovjetske okupacije Latvije 1944. godine, istraživanje mitologije i posebice religijskih koncepata je zabranjeno u ovoj zemlji. Shodno tome, pripadnici neopaganskih grupa bili su progonjeni jer se paganstvo smatralo šovinističkim. Uprkos tome, Latvijci su istraživanja nastavili u emigraciji, te su se usredotočili na mitologiju narodnih pjesama. Pjesme su već smatrane za najbolji izvor za istraživanje mitologije tokom međuratnog perioda. Razlog je bio taj što se smatralo da su drevni pojmovi u njima bolje očuvani nego u drugim izvorima, budući da je potreba za očuvanjem pjesničkom metra i melodije ograničile eventualne izmjene. Skladno tome, narodne pjesme su dugo bile jedini izvor za istraživanje. Ovaj pristup kritizirali su moderni istraživači zbog djelomičnog uvida u mitologiju. Oni su predložili da bi bajke, legende i narodna vjerovanja, kao i prakse magova, mogle dopuniti narodne pjesme jer svaki žanr sadrži različite teme.
Zadlaz
Slovenija:
Latvijska mitologija
1970-e – danas
Iako su se istraživanja u Latviji mogla ponovno pokrenuti tek 80-ih godina, 1970-ih se pojavio folklorni pokret s članovima koje možemo definisati neopaganima. Te su grupe bile panteistične, manje ujednačene, manje dogmatske, zainteresovane za zaštitu prirode i kulturne baštine, te otvorenije uticajima tradicija susjednih naroda.
Belajski Malinci
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Duga Resa.
Latvijska mitologija
1970-e – danas
Kasnije su se neki pokreti bavili istraživanjem duhovnosti u lokalnoj tradiciji i vjerskim i duhovnim praksama svijeta, poput istočnih religija. Primjerice, jedan od tih pokreta proglasio je šumu Pokaiņi za drevno sveto mjesto, te ova lokacija privlači hiljade posjetilaca svake godine. Jedina službeno priznata paganska religija je dievturi, u koju vjeruje oko 600 sljedbenika prema podacima iz 2001. S obzirom na sve manje uticaje pokreta, samo ime se ponekad koristi u širem smislu na bilo koju modernu praksu vezanu za folkor.
Belajski Malinci
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Belajski Malinci su imali 33 stanovnika.
Latvijska mitologija
Nebeska božanstva
Postoje razne rekonstrukcije latvijskog mitskog prostora, ali većina istraživača se slaže oko značenja određenih nebeskih svojstava. Samo nebo stari Latvijci zvali su Debeskalns (Nebeska planina). Nebo se naziva i Olu kalns (Planina od šljunka), Sudraba kalns (Srebrna planina) ili Ledus kalns (Ledena planina), sa pridjevima, koji se vjerovatno odnose na zvijezde ili snijeg. Takođe se pretpostavlja da je Dievs (Bog) takođe simbol neba, jer je etimologija njegovog imena povezana sa nebom. Dievs se smatra vrhovnim božanstvom. Drugo nebesko božanstvo je boginja sunca Saule, čije se ime doslovno prevodi sa sunce. Ona je obezbjeđivala plodnost zemlje i bila čuvar nesretnika, posebno siročadi i mladih pastira. Put je vodi preko planine neba do mora, što se ponekad tumači kao simbolički prikaz neba ili kosmičkog okeana. More i druge vodene površine, uključujući rijeke, posebno Daugavu, izgleda da označavaju granicu između svjetova živih i mrtvih. Na latvijskom je riječ za svijet izvedena od riječi sunce i svjetovi se nazivaju „ovo sunce“ i „to sunce“. Stoga se čini da je Saule takođe usko povezana sa konceptom smrti. Ona očigledno prenosi duše mrtvih preko mora u svijet mrtvih. Njeno svakodnevno kretanje tako se može povezati sa ciklusom ljudskog života sa njenim ponovnim rađanjem svakog dana.
Belajski Malinci
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Malinci.''
Latvijska mitologija
Nebeska božanstva
Na putu Sunca, u vodi ili pored nje, često na ostrvu ili stijeni usred mora, nalazi se Austras koks (drvo zore) za koje se smatra da predstavlja axis mundi, obično se opisuje kao drvo, ali može biti i niz drugih biljaka ili čak predmeta. Pretpostavlja se da bi njegov prirodni pandan mogao biti polarna zvijezda ili Mliječni put. Neki ga smatraju simbolom godine. Drvo je povezano sa nebeskim mitovima vjenčanja u kojima se Suncu udvaraju Dieva deli (Božiji sinovi), Auseklis (Venera) ili Perkons (grom).
Belajski Malinci
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Belajski Malinci je imalo 46 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Latvijska mitologija
Zagrobni život
Svijet mrtvih naziva se Aizsaule ili Vinsaule (Drugo sunce, Gdje sunce odlazi noću). Povezan je sa raznim majčinskim božanstvima: Zemes mate (Majka Zemlje), ponekad se naziva i „Nave“, što doslovno znači „smrt“; Kapu mate (Majka grobova) i Smilšu mate (Majka pijeska). Zemes mate se prikazuje kao odjevena u dugoj bijeloj haljini, a ponekad ima kosu ili srp.
Crkva brvnara u Jelićkoj
Crkva brvnara u Jelićkoj posvećena prazniku Prenosa mošti Svetog Oca Nikolaja je crkva brvnara podignuta na obodu prostrane ravnice zvane Timar, u naselju Jelićka, zvanom Lipik koje se nalazi između Banja Luke i Prijedora. Udaljena je otprilike 30 km od Banja Luke.
Riblja krljušt
Elazmoidne krljušti
Elazmoidne krljušti su tanke, imbricirane ljuske sastavljene od sloja guste, lamelirane kolagenske kosti zvane izopedin, iznad koje se nalazi sloj tuberkula obično sastavljen od kosti, kao u rodu Eusthenopteron. Sloj dentina koji je bio prisutan u ribama s prvim režnjevitimm perajima obično je smanjen, kao kod postojećeg Coelacantha, ili potpuno odsutan, kao kod postojećih dvodihalica i u devonskom rodu Eusthenopteron. Elazmoidne krljušti su se pojavile nekoliko puta tokom evolucije riba. Prisutni su u nekim ribama s režnjevim perajima, kao što su sve postojeće i neke izumrle plućašice, kao i Coelacanthi koje imaju modificiranu kosmoidnu ljusku kojoj nedostaje kosmin i tanje su nego prave kosmoidne krljušti. Prisutni su i kod nekih tetrapodomorfa poput Eusthenopteron, amiida i teleostea, čije cikloidne i ktenoidne krljušti predstavljaju najmanje mineralizirane elazmoidne krljušti. Elazmoidne krljušti zebrica koriste se u laboratoriji za proučavanje procesa mineralizacije kostiju i mogu se uzgajati (čuvati) izvan organizma.
Latvijska mitologija
Zagrobni život
Izvještaji jezuita s kraja 16. vijeka pišu da je tokom historije pogrebnu povorku vodila osoba koja je mahala sjekirom kako bi zaštitila pokojnika od Velija koji mu je prebrzo došao.
Brezje pod Nanosom
mini|280px|Brezje pod Nanosom, seoske kuće Brezje pod Nanosom su naseljeno mjesto u sastavu općine Postojna, regija Primorsko-notranjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Postojna.
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Brezje.''
Vrsno (Kobarid)
mini|280px|Vrsno, panorama Vrsno je naseljeno mjesto u sastavu općine Kobarid, regija Goriška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Tolmin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Vrsno je imalo 131 stanovnika.
Britanski Grand Prix 2017 (atletika)
Britanski Grand Prix 2017. bio je 20. izdanje godišnjeg atletskog mitinga u Birminghamu i 12. stanica Dijamantne lige 2017.
Noršinci pri Ljutomeru
mini|280px|Noršinci pri Ljutomeru, rimsko groblje na lokalitetu "Noršinski log" Noršinci pri Ljutomeru su naseljeno mjesto u sastavu općine Ljutomer, regija Pomurska, Slovenija.
Crkva brvnara u Jelićkoj
Stara crkva
U Crkvenom muzeju u Sarajevu, na psaltiru stare srpske štampe, sačuvan je pomen o popu Ninku iz Timara iz 1699. godine. Godine 1742. pominju se timarski popovi Lazo i Damjan, a u jednom trebniku iz manastira Gomionice, ruskog izdanja iz vremena carice Katarine Druge, na prvim donjim okrajcima donjih listova ispisano je: ''„Ovo je knjiga - Trebnik - vlsništvo moje, popa Ilije Damenovića. Timar, 23. juli 1785.“''
Na koricama je kasnije zapisao gomionički kaluđer: „Napisa pop Gavro Stojnić, selo Timar“. U Jelićkoj, odnosno Timaru, dvije su porodice davale sveštenike i kaluđere ovoj crkvi i okolini: Popovići i Jelići po kojima je selo i dobilo ime. Kroz cijelo 19. stoljeće, brojni su zapisi koji spominju sveštenike u Jelićkoj (pop Nikola Jelić 1838. godine, gomionički monasi Meletije i Neofit 1816. godine, pop Mikajlo Popović 1764. i 1821. godine i mnogi drugi zapisi iz 18. i 19. stoljeća), što ukazuje na činjenicu da je u tom periodu crkveni život ovog kraja bio vrlo intenzivan. Na osnovu podataka iz crkvenih knjiga u Jelićkoj i u manastiru Gomionici, može se pretpostaviti da je ovaj kraj imao crkvicu stariju od sadašnje, koja je vjerovatno bila izgrađena od drveta, jer nema pomena ni zapisa ni o kakvoj zidanoj crkvi. Ona se po predanju nalazila na lijevoj obali Gomjenice na mjestu zvanom Kućiština. Crkva je ličila na običnu kuću, nešto sličnu crkvi u Malom Blaškom. Pripovijeda se kako je preseljena u Lipik, u gustu šumu, za jednu noć, a kako se je priča promijenila tokom godina, razglašeno je da je crkva sama promijenila svoje mjesto. Međutim, crkva je brzo oronula i srušila se.
Noršinci pri Ljutomeru
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazili su se u sastavu stare općine Ljutomer.
Crkva brvnara u Jelićkoj
Izgradnja
Prema narodnom predanju, crkva je pravljena tri godine. Graditelj je bio Jovo Čanak iz Prijedora. Po knezu Radiši, crkva je prozvana "Radiša" ili "Radišina crkva". O vremenu gradnje crkve svjedoči urezana godina iznad ulaznih vrata sa zapada: 1841.
Noršinci pri Ljutomeru
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Noršinci pri Ljutomeru su imali 225 stanovnika.
Napomena: ''Do 1955. iskazivano pod imenom Noršinci.''
Britanski Grand Prix 2017 (atletika)
Rezultati
Nisu prikazani rezultati disciplina koje nisu bodovane u Dijamantnoj ligi 2017.
IC 3729
IC 3729 (također poznat kao MCG 7-26-50 i PGC 42958) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 499 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lovački psi. Najveći prečnik je 0,30 (44 hiljade sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (29 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 21. marta 1903. godine.
Crkva brvnara u Jelićkoj
Obnavljanja
Zbog dotrajalosti drvenog krova stare crkve brvnare, 1978. godine urađen je novi pokrov. Detaljna sanacija enterijera izvršena je 2010. godine kad je, između ostalog, urađen novi ikonostas, ikone su restaurirane, te obnovljena je manja galerija za hor.
IC 3729
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Crkva brvnara u Jelićkoj
Obnavljanja
Pored stare crkve brvnare, u periodu od 1965. do 1991. godine, izgrađena je nova crkva posvećena istom svetitelju. Crkva brvnara u Jelićkoj je u maju 2005. godine proglašena nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine.
Riblja krljušt
Ganoidne krljušti
Ganoidne krljušti nalaze se u jesetri, vesola, garova, pramčanih perajarki, i sl. Izvedene su iz kosmoidnih krljušti i često imaju nazubljene ivice. Prekriveni su slojem tvrde cakline dentina na mjestu kosmina i slojem neorganske koštane soli zvane ganoin, umjesto vitrodentina. Ganoin je karakteristična komponenta ganoidnih krljušti. To je staklasto, često višeslojno mineralizirano tkivo koje prekriva krljušti, kao i kranijalne kosti i zrakastih ribljih peraja u nekim neteleostnim ribama s perajima, kao što su neke sjevernoameričke ribice Coelacanthi. Sastoje se od štapićastih apatitnih kristalita. Ganoin je drevno obilježje zrakastih peraja, a nalazi se naprimjer na krljuštims predaka aktinopterigijske Cheirolepis. Iako se često smatra sinapomorfnimom karakter zrakoperskih riba, ganoin ili tkiva slična ganoinu također se nalaze na izumrlim Acanthodii. Pretpostavlja se da je ganoin homologan sa zubnom caklinom kod kičmenjaka ili se čak smatra tipom cakline. Većina ganoidnih krljušti su romboidne (u obliku dijamanta) i povezane su spojevima klinova i utičnica. Obično su debele i spajaju se više kao ubodna pila, a ne preklapaju se kao druge krljušti. Na ovaj način, ganoidne krljušti su gotovo neprobojne i odlična su zaštita od grabežljivaca.
Crkva brvnara u Jelićkoj
Opis manastira
Crkva je jednobrodna, sa oltarskim prostorom na istočnoj strani i zvonikom pred zapadnom fasadom. Oltarski prostor čini prostrana, spolja i unutra prostrana apsida, odvojena od naosa visokom oltarskom pregradom. U zapadnom dijelu naosa smješten je hor na koji se ulazi strmim stepenicama. Osvjetljenje crkve postignuto je sa šest prozora, od kojih su tri u oltarskom dijelu, a tri u južnom zidu naosa. Mali, prvobitni prozorski otvori zatvoreni su po otvaranju novih i mogu se uočiti na zidovima hrama.
Riblja krljušt
Ganoidne krljušti
Starosjedioci Sjedinjenih Država i Karibljani koristili su čvrste ganoidne krljušti aligatorolikog gara za vrhove strela, prsne oklope i kao zaštitu za pokrivanje plugova. U današnje vrijeme od ovih vaga se pravi nakit.
Leptoidne krljušti
Leptoidne (koštane krljušti) nalaze se na košljoribama višeg reda, teleosteama (što je izvedeniji kladus riba s perajima). Spoljašnji dio ovih krljušti je raširen sa koštanim grebenima, dok je unutrašnji dio isprepleten vlaknastim vezivnim tkivom. Leptoidne krljušti su tanje i prozirnije od drugih tipova i nemaju očvrsnute slojeve nalik na gleđ ili dentin. Za razliku od ganoidnih krljušti, dodatne ljuske se dodaju u koncentričnim slojevima, kako riba raste. Leptoidne krljušti se preklapaju u konfiguraciji od glave do repa, poput crijepa, što ih čini fleksibilnijim od kosmoidnih i ganoidnih. Ovaj raspored omogućava glatkiji protok vode preko tijela i smanjuje povlačenje. Krljušti nekih vrsta pokazuju trake neujednačenog sezonskog rasta koje se nazivaju anuli (singular anulus). Ove trake se mogu koristiti za određivanje starosti ribe. Leptoidne krljušti dolaze u dva oblika: cikloidne (glatke) i ktenoidne (češljaste).
Cikloidne krljušti
Cikloidne (kružne) krljušti imaju glatku teksturu i ujednačene su, sa glatkim vanjskim rubom ili obrubom. Najčešći su kod riba s mehkim perajama, kao što su losos i šaran.
100 (broj)
Broj sto (100) je prvi i najmanji trocifreni broj. Broj sto je broj koji slijedi poslije najvećeg dvocifrenog broja 99 (devedeset i devet).
Riblja krljušt
Ktenoidne krljušti
Ktenoidne (nazubljene) krlušti su poput cikloidnih, osim što imaju male zupce ili spinule zvane kteni duž svojih vanjskih ili stražnjih rubova. Zbog ovih zuba krljušti imaju grubu teksturu. Obično se nalaze na ribama sa bodljikavom perajama, kao što su ribe smuđevi. Ove krljušti gotovo da ne sadrže kost, jer se sastoje od površinskog sloja koji sadrži hidroksiapatit i kalcij-karbonat i dubljeg sloja koji se sastoji uglavnom od kolagena. Caklina ostalih tipova ljuski je reducirana na površinske izbočine i ktenije.
100 (broj)
Broj sto se rimskim brojevima piše kao C.
Latvijska mitologija
Zagrobni život
Pokojnik bi bio sahranjen sa predmetima koji bi mu "obezbjeđivali egzistenciju u zagrobnom životu", najčešće sa hljebom i pivom. U jesen bi gosti bili pozvani na gozbu. Na početku gozbe, starješina bi pozvao Velija prozivajući imena svih mrtvih koji su nekada živjeli u kući. Potom bi održao govor grdeći ih da nisu dovoljno dobro zaštitili kuću, zamolio ih da idu sljedeće godine i onda ih pozvao da jedu. Po završetku obroka, Veli bi bio progonjen i kuća bi bila pažljivo očišćena. Hrana se takođe mogla odnijeti na groblje, u štali ili žitnici. U tom slučaju, sljedećeg jutra bi se provjerilo da li je to Veli dodirnuo, kako bi se utvrdilo da li je dobroćudan prema živima. U tom slučaju bi se zapalila svijeća kako bi mrtvi mogli da vide hranu. U nekim predjelima bi takođe ostavili kante sa mlijekom i vodom, zajedno sa čistim peškirom, kako bi Veli mogao oprati ruke. Za one koji nisu počastili Velija rečeno je da imaju lošu žetvu. U modernoj Latviji sačuvan je oblik štovanja predaka u proslavi Dana sjećanja na mrtve krajem novembra. Tokom ovog dana ljudi dolaze da očiste grobove preminulih iz svojih porodica.
Riblja krljušt
Ktenoidne krljušti
Ktenoidne krljušti, slične drugim epidermnim strukturama, potiču od plakoidnih i karakteristična ćelijska diferencijacija ih čini isključivim iz drugih struktura koje nastaju iz integumenta. Razvoj počinje blizu repnog perajq, duž bočne linije ribe. Proces razvoja počinje akumulacijom fibroblasta između epidermisa i dermisa. Kolagenske fibrile počinju da se organizuju u dermni sloj, što dovodi do inicijacije mineralizacije. Prvo raste obim krljušti, a zatim debljina kada se slojevi koji se preklapaju zajedno mineraliziraju. Ktenoidne ljuske se dalje mogu podijeliti u tri tipa: Većina riba sa zračnim perajama ima ktenoidne krljušti. Neke vrste raža imaju ktenoidne krljušti na strani očiju i cikloidne na slijepoj strani, dok druge vrste imaju ktenoidne krljušti kod mužjaka i cikloidne kod ženki.
Refleksija
Mnoge košljoribe prekrivene su krljuštima koje se jako reflektiraju, koje funkcioniraju kao mala ogledala i daju izgled posrebrenog stakla. Refleksija srebrenjem je široko rasprostranjena ili dominantna kod riba otvorenog mora, posebno onih koje žive u gornjih 100 metara. Efekt transparentnosti može se postići posrebrenjem kako bi se tijelo životinje učinilo visoko reflektirajućim. Na srednjim dubinama na moru svjetlost dolazi odozgo, tako da vertikalno orijentirano ogledalo čini životinje poput riba nevidljivima sa strane. Morska sjekira je izuzetno spljoštena bočno (s jedne na drugu stranu), ostavljajući tijelo debljine samo milimetara, a tijelo je toliko srebreno da podsjeća na aluminijsku foliju. Ogledala se sastoje od mikroskopskih struktura sličnih onima koje se koriste za strukturno obojenje: hrpe od 5 do 10 kristala guanina razmaknute su oko ¼ talasne dužine da bi konstruktivno interferirale i postigle skoro 100 % refleksije. U dubokim vodama u kojima živi sjekira, samo plavo svjetlo s talasnom dužinom od 500 nanometara prodire i mora se reflektirati, tako da ogledala na udaljenosti od 125 nanometara pružaju dobru kamuflažu. Većina riba u gornjem dijelu oceana kamuflirana je posrebrenjem. Kod riba kao što je haringa, koja živi u plićoj vodi, ogledala moraju odražavati mješavinu talasnih dužina, a riba shodno tome ima kristalne hrpe s rasponom različitih razmaka. Daljnja komplikacija za ribe sa zaobljenim tijelima u poprečnom presjeku je to što ogledala ne bi bila efikasna ako bi se postavila ravno na kožu, ne bi reflektirala horizontalno. Ukupni efekt ogledala postiže se sa mnogo malih reflektora, svi su orijentisani okomito. Riblje krljušti sa ovim svojstvima koriste se u nekim kozmetičkim proizvodima, jer mogu dati svjetlucavi efekt šminki i ruževima.
Latvijska mitologija
Zlodusi
Vjerovanje da su svi vračevi i vještice zli nastalo je tek nakon kršćanizacije. Prije se vjerovalo da, kao i svi, i vračevi mogu biti i dobri i zli. Poslije kršćanizacije vjerovalo se da su vračevi sluge zla zvani Burvji (čarobnjaci) i Ragane (vještice). To su lahko mogli biti narodni ljekari.
Laumas i spiganas, termini za koje se pretpostavlja da se prvobitno odnose na različite pojmove, takođe su korišćeni za označavanje vještica u nekim oblastima. Uz pomoć Jodsa mogli su se pretvoriti u razna bića ili imati zle duhove da im služe. Tako bi se na različite načine moglo smatrati da su demoni duhovi čarobnjaka koji lete okolo.