cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adagum
Korito joj je 1964. pregrađeno u centralnom dijelu toka i tako je stvoreno vještačko Varnavinsko jezero čime je umnogome reguliran nivo vode u rijeci. Dio toka nizvodno od jezera uređen je i kanaliziran i poznat je i kao Varnavinski odvodni kanal. Karakterizira je mješoviti režim hranjenja s dominantnim nivalnim režimom, a najviši vodostaj je u proljeće nakon topljenja snijega u gornjem dijelu toka.
Bez obzira na tehnički reguliran tok česte su poplave u njenoj dolini, posebno nakon obilnijih padavina na sjevernim podgorinama Kavkaza. U noći 7. jula 2012. rijeka se naglo izlila iz korita i na području oko Krimska izazvala veliku materijalnu štetu, uz gubitak više od 160 ljudskih života.
Glif
mini| Različiti glifovi koji predstavljaju malo slovo "[[a"; oni su alogrami grafema „a“ ]] mini| Susjedna slova [[Long s|dugo s i i (koja bi odvojeno bila predstavljena sa dva različita grafema s i i ) predstavljena kao jedinstveni glif ( tipografska ligatura ) ]] U tipografiji glif je osnovni znak, unutar usaglašenog skupa znakova, namijenjen predstavljanju čitljivog slova u svrhu pisanja. Glifovi se smatraju jedinstvenim znakovima koji kolektivno nadopunjuju pravopis riječi ili doprinose određenom značenju onoga što je napisano, pri čemu to značenje ovisi o kulturnoj i društvenoj upotrebi. Ovaj znak može biti slovo, broj, interpunkcijski znak ili poseban znak.
Razlike
U većini jezika pisanih na nekoj vrsti latiničnog pisma, tačka na malom slovu i nije glif jer ne predstavlja nikakvu razliku, te će i na kojem je tačka slučajno izostavljena, vjerovatno biti ispravno prepoznato. Međutim, ova tačka u turskom je glif, jer taj jezik ima dvije različite verzije slova i, sa i bez tačke. Također, u japanskom slogovnom pismu jedan broj znakova sastoji se od više zasebnih oznaka, ali u pravilu ti odvojeni znakovi nisu glifovi jer sami po sebi nemaju značenje. U nekim slučajevima, dodatne oznake ispunjavaju ulogu dijakritika radi razlikovanja različitih znakova, te takve dodatne oznake tvore glifove. Općenito, dijakritik je glif čak i ako se preklaba ili dodiruje sa ostatkom slova poput cedile u francuskom, ogoneka u više jezika ili crtice na poljskom „Ł“.
Neki znakovi poput "æ" u islandskom i "ß" u njemačkom mogu se smatrati glifima, jer su prvobitno bili ligature, ali su s vremenom postali slova po sebi i tretiraju se kao odvojena slova. Međutim, ligatura poput "ſi", koja se u nekim fontovima tretira kao jedna cjelina, nije glif jer je ovo u osnovi alografska odlika i uključuje više grafema. U svakodnevnom pisanju rukom, dugačke riječi se često pišu "spojeno" jer olovka se ne podiže sa papira, a oblik svakog pisanog slova često će se razlikovati ovisno o prethodnom i narednom slovu, ali to od cijele riječi ne stvara jedan glif.
Dva ili više glifova sa istim značajem koji se koriste naizmjenično ili su odabrani ovisno o kontekstu, jedan drugome predstavljaju alografe.
Etimologija
Izraz "glyph" (u engleskom se koristi od 1727.) posuđen je od izraza "glyphe" (koristili su ga francuski antikvari od 1701.), a dolazi od grčke riječi γλυφή, glyphē, "rezbarija" i glagola γλύφειν, glýphein, "izdubiti se, urezati, isklesati" (slično kao u latinskom glubere „guliti“ i engleskom cleave "probiti, rascijepiti").
Riječ hijeroglif (grčki "sveto pismo") ima dužu historiju upotrebe (englesko-talijanski rječnik, John Florio 1598. godine), i odnosi se na složene i misteriozne znakove egipatskog pisma. Riječ glif širu pažnju stekla je gravurama i litografijama neodgonetnutih majanskih glifova autora Frederika Katervuda (Frederick Catherwoo)) iz ranih 1840-ih.
Grafonomija
U grafonomiji (naučna analiza procesa pisanja, proizvoda i drugih grafičkih veština), izraz glif upotrebljava se za nekarakteristični oblik, odnosno za podznak i za višeznačni uzorak. Većina tipografskih glifova potječe od znakova fonta. U fontu svaki znak obično odgovara jednom glifu, ali postoje iznimke poput fonta koji se koristi za jezik sa obimnom abecedom ili složenim sistemom pisanja, pri čemu se jedan znak može koristiti za nekoliko glifova ili nekoliko znakova u jednom glifu.
Arheologija
desno|mini| [[Maya script|Majanski glif za 10. dan tzolkin kalendara ]] U arheologiji, glif predstavlja izrezbareni ili upisani simbol, poput piktograma ili ideograma, ili dio sistema za pisanje poput slogovnog pisma ili logograma.
Glif je "poseban oblik, dizajn ili prikaz slova". To je određeni grafički prikaz osnova pisanog jezika u određenom fontu, koji bi mogao biti grafem ili dio grafema, a ponekad nekoliko grafema u kombinaciji (sastavljeni glif ). Ako postoji više alografa jedinice pisanja, a izbor između njih ovisi o kontekstu ili preferenciji autora, oni se tada moraju tretirati kao zasebni glifovi, jer mora biti dostupna mašinska priprema za razlikovanje između njih i štampanje onoga što je potrebno. Isto je i u računarstvu gdje se pojam "znak", kao i u tipografiji, odnosi se na grafem ili grafemsku jedinicu teksta, kao što je to slučaj u sistemima pisanja na prirodnom jeziku. U tipografiji i računarstvu raspon grafema je širi nego u pisanom jeziku i na druge načine: tipografski font često se mora nositi s nizom različitih jezika od kojih svaki doprinosi vlastitim grafemima, a može se zahtijevati i ispis ostalih simbola poput ornamenata, te prema tome raspon potrebnih glifova raste. Pojednostavljeno, u tipografiji i računarstvu glif je grafička jedinica.
Pusto Selo
Pusto Selo je naseljeno mjesto u općini Sokolac, Bosna i Hercegovina.
Tupoljev Tu-95
Tupoljev Tu-95 (NATO naziv Bear) je prvi sovjetski interkontinentalni strateški bombarder i posljednji avion koji je napravljen po naređenju Josifa Staljina. Osim glavnog zadatka – borbenog dežurstva i spremnosti za predvođenje napada na SAD preko Sjevernog pola – ovaj jedini serijski turboelisni bombarder bacao je termonuklearne bombe i rastjerivao američke nosače aviona.
Opis i razvoj
U samim počecima izrade Tu-95, razmatrane su varijante po kojima bi se bombarder opremio i turboelisnim i mlaznim motorima, ili sa šest mlaznih. Na prvom prototipu, „proizvodu 95/1” bilo je ugrađeno osam turboelisnih motora, koje su okretale elise s četiri peraje promjenjivog koraka od 5,6 metara i imale rekordni koeficijent djelovanja u svim režimima rada. Konstrukcija ovih elisa i velika snaga motora učinili Tu-95 jednim od najbučnijih zrakoplova na svijetu. Njega detektiraju čak i hidroakustički sistemi podmornica. Istovremeno, Tu-95 je najbrži elisni avion na svijetu i jedini serijski turboelisni bombarder. Slavu nebeske dugovječnosti dijeli s američkim B-52: oba zrakoplova poletjela su 1952. a lete i danas.
Ukupno je u cjelokupnoj historiji Tu-95 bilo napravljeno više od 20 modifikacija. Osim toga, na temelju njega je Ogledno-konstruktorski biro „Tupoljev” odmah napravio nekoliko drugih zrakoplova. Tako je 1957. svoj prvi let izvršio Tu-116 – avion za međunarodne posjete vodstva SSSR-a. On je u cjelini bio napravljen od Tu-95; razlika se sastojala u teretnom odsjeku, gdje je smještena hermetička kabina s dvije prostorije za 20 ljudi, kuhinjom i službenim prostorijama. Nešto kasnije počela je i serijska proizvodnja putničkog Tu-114 – to je dugolinijski zrakoplov za koji je kao osnova poslužio opet Tu-95. Kako su letovi bili dugi, u avionu su bili predviđeni kupei s mjestima za spavanje i kuhinja, a u sastav posade obavezno je ulazio kuhar.
Za vrijeme testiranja Tu-95 je dostavljao nuklearnu i termonuklearnu municiju na poligone, a na bojevom dežurstvu avion u teretnom odsjeku imao je „bubanj” – lansiranje sa šest krstarećih raketa H-55. Osim teretnog odsjeka, Tu-95 može nositi deset raketa ispod krila. Za testiranje sistema AN602 snage 60 megatona, koji je dobio nadimak Car-bomba, bio je napravljen jedan jedini primjerak zrakoplova Tu-95V. Bomba s padobranskim sistemom bila je teška preko 27 tona i nije mogla stati u teretni odjel, zbog čega je na avion ugrađen jak držač, skinute su ručke s otvora za bombe, a korpus je pokriven bijelom fluorescentnom bojom.
Glavni posao za Tu-95 u sovjetsko vrijeme bilo je borbeno dežurstvo i spremnost da se po potrebi nanese udar po strateškim objektima mogućeg protivnika. Pretpostavljalo se da će udar nanositi najkraćim putem, preko Sjevernog pola. U tom cilju su na plutajućim ledenim poljima bili napravljeni aerodromi za podršku. Dvije Tu-95 letjelice su se 1958. godine uspješno spustile na takvu platformu, a poteškoće su se pojavile tek pri kočenju na ledu. No kada se počelo s dopunjavanjem goriva u zraku, nije bilo više potrebe za plutajućim aerodromima.Između ostalog, u zadatke bombardera na dežurstvu spadalo je i zastrašivanje američkih nosača aviona.
Verzije
thumb|Američki [[F-14 presreće Tu-95.]] right|500px
PBDC1
CXorf26 (otvoreni okvir čitanja 26 hromosoma X), znan i kao MGC874,je konzervirani ljudski gen, nađen na plus lancu kratkog kraka X hromozoma. Tačna funkcija gena slabo je znana, ali domen biosinteze polisaharida koji obuhvata veći dio proteinskog proizvoda (poznat kao UPF0368), kao i homolog kvasca, YPL225, daju uvid u njegovu moguću funkciju.
Predložena funkcija
Dalje eksperimentiranje potencijalne uloge CXorf26 može dati bolji uvid u njegovu tačnu funkciju u ovim ključnim ćelijskim procesima. Eksperimenti poput inhibitora RNK polimeraze II i naknadne ekspresije gena CXorf26 mogli bi prosvijetliti potencijalnu funkciju, kao i potpuno izbacivanje YPL225W u kvascu, koristeći metode poput RNKi.
Gen
CXorf26 nalazi se na plus lancu kratkog kraka X hromosoma, posebno na genskom lokusu Xq13.3, koji obuhvata genomsku hromozomsku regiju iz baza 75,393.420 – 75,397.740. Primarna sekvenca transkripta iRNK ima 1214 baznih parova, a njegov proteinski proizvod UPF0368 sastoji se od 233 aminokiseline i ima predviđenu masu od 26,057 Da. Lokus u kojem se nalazi CXorf26, Xq13.3, ima poznate asocijacije sa X-vezanom mentalnom retardacijom.
Treći gen koji se nalazi uzvodno od CXorf26 je ATRX, koji kodira domen ATPaze/helikaze, a kada mutira, uzrokuje sindrom X-vezane mentalne retardacije, zajedno sa sindromom alfa talasemije; poznato je da oba izazivaju promjene u obrascima metilacije DNK. Nadalje, treći gen nizvodno od CXorf26, ZDHHC15, koji kada mutira, izaziva X-vezanu mentalnu retardaciju tip 91. Jedan vrijedan gen koji se nalazi u blizini je Xist, ima ulogu u procesu inaktivacije hromosoma X. Inaktivacija se odnosi na CXorf26 i o njoj se govori u nastavku u relevantnom dijelu istraživanja.
Expresija
Podaci o ekspresiji CXorf26 pokazuju da se posvuda eksprimira u ljudskim tkivima i EST u gotovo svim situacijama. GEO profil s desne strane pokazuje nivoe ekspresije za CXorf26 u uobičajenim ljudskim tkivima kako bi se konstantno kretao oko opsega 75. percentila, što sugerira da može imati funkciju domaćina zbog naizgled sveprisutnog ispoljavanja. Ako konzervirani domen zaista ima ulogu u biosintezi polisaharida neke vrste, ova visoka ekspresija gena osjetljiva je na tu funkciju.
Profili ekspresije gena u repozitoriju Gene Expression Omnibus (GEO) koji se nalazi na web lokaciji NCBI pokazali su da nije bilo mnogo tretmana koji su rezultirali promjenom ekspresije CXorf26 u ispitivanim tkivima. Međutim, jedan eksperiment uporedio je ekspresiju CXorf26 u ćelijama plućnog adenokarcinoma CL1-5, bilo prekomerno ili premalo eksprimirajuće klaudin-1. Rezultati su pokazali da ekspresija CXorf26 jako opada kada je CLDN1 prekomjerno izražen. CLDN1 je glavna komponenta u formiranju kompleksa uskog spoja između ćelija, koji podstiču adheziju ćelija-ćelija preko ćelijske membrane. Mnogo čvršće međućelijske veze formirani od CLDN1 vjerovatno bi rezultirali smanjenom ekspresijom CXorf26, jer bi se ćelijska membrana koristila za uske spojeve umjesto normalne funkcije povezane s heparan-sulfatom.
Alternativni oblici prerade
thumb|280px|Alternativni oblik prerade ljudskog transkripta CXorf26. Alternativnom obliku prerade, prikazanom crvenom bojom, nedostaje egzon 5, ali je vjerovatno dodan na originalni egzon 6. Postoji samo jedan oblik alternativne prerade CXorf26. Ovaj spojni oblik ima znatno manje parova baza iRNK na 977, ali još uvijek ima proteinski proizvod od 232 aminokiseline. Izgleda da ovom alternativnom obrascu prerade nedostaje egzon 5 transkripta, ali može se dodati na egzon 6, stvarajući veći egzon u odnosu na konsenzusni transkript.
Kada je u pretraživanju dodano 3.000 baznih parova s obje strane, nije bilo drugih predviđenih egzona unutar genomske sekvence CXorf26-
Subćelijska distribucija
Vjerovatnoća da će protein CXorf26 biti lokaliziran u citoplazmi je 56,5% dok je 17,4% vjerovatno da će se lokalizirati u mitohondrije. Homolog kvasca CXorf26, YPL225W, označen je kao GFP i utvrđeno je da je njegovo mjesto u citoplazmi. Podržana je lokacija citoplazme umjesto transmembranske, jer nema hidrofobne signalne sekvence peptida i TMAP, koji nije predvidio potencijalne transmembranske segmente u CXorf26 ili bilo kojem od njegovih homologa u drugim vrstama.
Polisaharidni domen
thumb|280px| Sažetak karakteristika sekvence proteina Cxorf26, sa konzerviranim domenom biosinteze polisaharida označenim zelenom bojom Utvrđeno je da CXorf26 u svojoj sekvenci ima konzervirani domen, poznat kao DUF757. Konzervirani domen obuhvata većinu proteinske sekvence, od aminokiseline 39 do 159. Konzervirani domeni snažno su ispoljani u svim upoređenim homolozima, uključujući sisare, beskičmenjake, kao što su insekti, pa čak i spužve. Homolozi kvasaca, YPL225W, pokazuje 42,4% identiteta i 62% sličnosti u ovoj domeni. Očuvanje domene posebno je visoko su u područjima koja uključuju jedan od višestrukih alfa-heliksa ili beta-listova. Također postoje višestruko konzervirana mjesta fosforilacije,  u aminokiselinskoj sekvenci na tirozinu 72 i serinu 126.
Prema NCBI, ovaj domen je u PF04669 porodici proteina za koju se očekuje da ima ulogu u biosintezi ksilana u zidovima biljnih ćelija, ali njena tačna uloga u putu sinteze nije poznata. Kako životinjske ćelije ne sadrže ćelijske zidove, njegova tačna funkcija u drugim organizmima, poput ljudi, nije poznata.
Ksilan je napravljen od jedinica pentoznog šećera ksiloze, koji je poznat po tome što je prvi saharid u više biosintetskih puteva anionskih polisaharida kao što su heparan-sulfat i hondroitin-sulfat. Kao i ksilan, i heparan-sulfat nalazi se na ćelijskoj površini budući da je potreban i za površinu ćelije i za vanćelijski matriks, to može objasniti visoku ekspresiju CXorf26 u gotovo svim ljudskim tkivima. Biosinteza heparana odvijs se u lumenu endoplazmatskog retikuluma a iniciran je prijenosom ksiloze iz UDP-ksiloze, pomoću ksiloziltransferaze na specifične ostatke serina unutar proteinskog jezgra. PSORTII predviđa prisustvo motiva sličnog KKXX-u, GEKA, u blizini C-kraja CXorf26. Motivi slični KKXX-u predviđaju se u signalima endoplazmatskog retikuluma za zadržavanje membrane. Ovaj motiv konerviran je samo kod primata. Međutim, utvrđeno je da na kraju domena postoji još jedan motiv sličan KKXX-u, QDKE. K u ovom motivu je vrlo konzerviran kod većine beskičmenjaka. Međutim, kontradiktorni rezultati NetNGlyc-a predviđaju da nema mjesta N-glikozilacije, sugerirajući da CXorf26 ne prolazi posebno presavijanje u lumenu endoplazmatskog retikuluma. S obzirom na to da konzervirani domen ne može funkcionirati za stvaranje ksilana, jer u životinjskim ćelijama nema ćelijskih zidova, funkcija može biti povezana s tim putem.
Sekundarna struktura
Predviđanja u više programa, kod CXorf26 sugeriraju prisustvo sedam alfa-heliksa i dva beta-lista; većina sekundarnih struktura je u konzerviranom domenu. Eksperimentalni dokazi u domenu polisaharida, u homologu kvasca pokazuju četiri alfa-heliksa i dva beta-lista, baš kao što predviđeni SWISS model pokazuje za ljude. Položaj sekundarnih struktura je također je konzerviran.
Post-translacijske modifikacije
Pepsin (pH 1,3), Asp-N endopeptidaza, N-terminalni glutamat i proteinaza K imali su 50 ili više mjesta cijepanja unutar proteina, ali to nije imala nijedna od 10 kaspaza. To sugerira da, tokom apoptoze, CXorf26 vjerovatno neće biti odcijepljen ili degradiran. Ovo slijedi uz zapažanje da je CXorf26 izrazito eksprimiran u gotovo svim tkivima i eksperimentalnim uslovima.
Lizin 63 i 66 su potencijalna mjesta glikacije epsilon amino grupa lizina. Lizin 63 je konzerviran i u Macaca mulatta i u Bombus impatiens. Postoji 10 serinskih, tri treoninska i šest tirozinskih mjesta fosforilacije predviđenih unutar proteina CXorf26. Kada se porede predviđena mjesta fosforilacije, ona koja su prikazana u donjoj tabeli bila su ona koja su konzervirana u Macaca mulatta kao i Bombus impatiens. S127 je ostao u tabeli iako  Homo sapiens  i Macaca mulatta nisu imali značajne procjene iznad praga za tu poziciju. Evolucijskom promjenom, serina u bombusu promijenjen je u tirozin kod Homo sapiens i Macaca mulatta, koji je još uvijek sposoban za fosforilaciju. To sugerira da, iako je postojala mutacija, to vjerovatno ne bi rezultiralo velikom promjenom proteina i njegove funkcije
Zastupljenost po vrstama
CXorf26 je evolucijom snažno konzerviran, sa konzervacijom pronađenom u Batrachochytrium dendrobatidis. Poravnanje višestrukih sekvenci od 20 ortologa proteinskih sekvenci otkriva vrlo snažno konzervirane domene biosinteze polisaharida, ali očuvanje nakon toga u suštini nisu postojali kod beskičmenjaka. Za one kičmenjake koji su sadržavali sekvencu nakon konzervacije domena, utvrđeno je da je male složenosti i ispunjen ponavljajućim sekvencama motiva aminokiselina „GEK“, koji odgovara aminokiselinama glicin, glutaminska kiselina i lizin. Glutaminska kiselina i lizin su nabijeni, što doprinosi ukupnoj hidrofilnosti odjeljka nakon konzerviranja domena.
Kvaščev homolog YPL225W
Homolog CXorf26 u kvascu, YPL225W, ima ukupno podudaranje identiteta od 27%, ali identitet od 42,4% i 62% sličnosti s domenom biosinteze polisaharida. Poput predviđene ljudske sekundarne strukture, za YPL225W je eksperimentalno potvrđeno da unutar domena biosinteze također sadrži četiri alfa-heliksa i dva beta-lista. Poput CXorf26, funkcija YPL225W u kvascu nije poznata, ali na osnovu eksperimenata koprečišćavanja može stupiti u interakciju s ribosomima, jer su mnogi od njegovih 18 proteina u interakciji bili povezani s RNK i ribosomima. Također bilo je više proteina uključenih u RNK-polimerazu, koja je uključen u ćelijski proces transkripcije. Štaviše, višestruki proteini bili su uključeni u ubikvitinaciju. Neke od interakcija proteina kvasca s višim rezultatima interakcija bili su UBI4, RPB8, SRO9 i NAB2.
Interaktivni proteini
Proteini s potencijalnim interakcijama identificirani su pomoću alata datih u I2D bazi interlognih interakcija i programu STRING 9.0. Iako je predviđeno više proteina, oni prikazani u nastavku imali su najviše rezultate i pokazali najveću mogućnost povezivanja s potencijalnom funkcijom CXorf26.
SMAD2, PHB i CTNNB1 pronađeni su u eksperimentu koji istražuje mreže transkripcijskih faktora. Interakcija BABAM1 pronađena je u obje baze podataka korištenjem testa koimmunoprecipitacije protivtagova dok se POLR2H zasnivao na tandemskom testu prečišćavanja afiniteta koristeći homolog kvasca, YPL225W.
Račni Vrh
mini|280px|Račni Vrh, seoske kuće Račni Vrh je naseljeno mjesto u sastavu općine Domžale, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Domžale.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Račni Vrh je imao 91 stanovnika.
Napomena: ''Do 1946. iskazivano pod imenom Lačni Vrh.''
Tito i ja
Tito i ja je jugoslavenski film iz 1992. godine koji je režirao Goran Marković. Za ovaj film je Goran Marković dobio 1992. nagradu za najbolju režiju na filmskom festivalu u San Sebastijanu.
Sadržaj filma
Priča o desetogodišnjaku koji, kao i sva djeca u Jugoslaviji 1950-ih godina teško može da zamisli bilo koji dio svog života bez velikog vođe nacije - maršala Tita. U svojoj školi dečak pobjeđuje na konkursu za najbolji sastav o Titu. Nagrada mu je učešće na maršu „Titovim rodnim krajem“. Dječak je do pobede došao tako što je napisao pesmu u kojoj tvrdi da Tita više voli od oca i majke! To naravno njegove roditelje baca u pravo očajanje. A dječak pritom ne shvata šta u njegovoj ljubavi prema vođi ima tako čudnog i zabrinjavajućeg. Ovaj izlet će za dječaka predstavljati teško iskušenje. Nenaviknut na prirodu, pješačenje i samostalni život, uz to progonjen od strane vaspitača, staljiniste, on posustaje, pa se izgubi u planini i tada dolazi do preokreta u njegovom životu.
Meteorski pljuskovi
Meteorski pljuskovi su astronomski događaji koji se zapažaju više puta godišnje na našem nebu. Nastaju kada veliki broj meteorida u grupi (engl. meteor stream) prividno prolazi kroz određeni dio nebeske hemisfere. Ovisno o tome u kojem sazviježđu se otkriju dobijaju po njemu i ime. Mjera aktvnosti meteorida naziva se ZHR (engl. zenithal hourly rate). Ona daje broj meteora na sat koji ulaze u atmosferu.
Vizuelno
Zapažanje se vrši golim okom. Otkriće se bilježi na već pripremljenoj papirnoj traci (engl. counting method).
Fotografija
Golim okom moguće je vidjeti samo objekte sa prividnom magnitudom do +7. Fotografijom se mogu raspoznati i objekti do +8. Pored toga moguće je odrediti i osobine pojedinih meteorida:
Video kamera
Ova metoda je relativno nova, prvi put primjenjena 1986 godine kod japanskih astronoma amatera. Ona omogućava veće sakupljanje podataka a i tačnu projekciju putanje meteorida. Ipak metoda fotografije daje bolje rezultate kod objekata sa slabijom magnitudom.
Teleskop
S teleskopom je moguće i tamnije meteoride raspoznati, potrebna je dodatna opreme kao što su električni motori.
Zvijezda repatica
Meteoridi s prividnom magnitudom od -2 do -6 u praksi nazivaju se zvijezde repatice.
Dvorišće (Rakovec)
Dvorišće je naseljeno mjesto u sastavu općine Rakovec, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Vrbovec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Dvorišće je imalo 164 stanovnika.
Napomena: ''Od 1910. do 1981. iskazivano pod imenom Dvorišće Rakovečko.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Dvorišće je imalo 187 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Muslimani (narod)
Muslimani (narod), su južnoslavenski narod, konstitutivan u SFRJ od 1971. godine. Još prije Drugog svjetskog rata Komunistička partija Jugoslavije (KPJ) zauzela je stav da su bosanskohercegovački muslimani posebna etnička grupa bez nacionalnog obilježlja. Odlukom CK SK BiH u maju 1968. vjersko-narodnosna zajednica muslimana postala je zajednica Muslimana u nacionalnom smislu. To je potvrđeno ustavnim amandmanima i verificirano na popisu stanovništva 1971. godine. Muslimani su na tom popisu većinom prihvatili novi nacionalni identitet pa se 39,6 posto stanovništva SR BiH izjasnilo Muslimanima. Priznavanje Muslimana kao narod smanjilo je procentualni udio Jugoslavena, Hrvata i Srba,  jer su se do tada ubrajali u ostale narode. Istovremeno postali su relativno najbrojniji narod u Bosni i Hercegovini.
Historija
Kod popisa stanovništva iz 1948. i 1953. bilo je moguće izjašnjavanje kao "muslimani-neopredijeljeni" ili "Jugoslaveni-neopredijeljeni", a od 1961. kao "Muslimani u etničkom smislu". kasnije a od 1971,1981, pa do u aprila 1991. jednostavno kao Musliman. U okviru SFRJ, Muslimani su pretežno živjeli u SR Bosni i Hercegovini, u kojoj su bili najbrojniji narod (prema popisu iz 1991. bilo ih je oko 1.905.274 ili 43,65 posto). U vrijeme postojanja SFRJ Muslimani su govorili srpskohrvatskim jezikom, a prije priznanja njihove narodnosti 1971. godine su se po nacionalnosti izjašnjavali kao pripadnici nekih od drugih naroda SFRJ (Srbi, Hrvati itd.) Ili kao Jugoslaveni, a "muslimani" je bila samo odrednica vjerske pripadnosti. Od 1993, nakon Prvog bošnjačkog kongresa, Muslimani se nazivaju Bošnjacima. Prema novijim popisima stanovništva, jedan dio Muslimana je zadržao svoje staro nacionalno ime. Prema popisu stanovništva Srbije iz 2002., u Srbiji je bilo 136.087 Bošnjaka i 19.503 Muslimana (u AP Vojvodini bilo je 3.634 Muslimana i samo 417 Bošnjaka). Najnoviji popis iz 2011. pokazuje da se broj pripadnika oba naroda znatno povećao. Bošnjaka je tada bilo 145.278 (+7%) i Muslimana 22.301 (+14%), od toga 3.360 Muslimana (-8%) i 780 Bošnjaka (+87%) je živjelo u Vojvodini. Prema popisu stanovništva Crne Gore iz 2003. godine, u Crnoj Gori je bilo 48.184 Bošnjaka i 24.625 Muslimana. Prema popisu iz 2011. godine u Crnoj Gori je živjelo 53.605 Bošnjaka (+11%) i 20.537 Muslimana (-17%). Na popisu stanovništva u Makedoniji iz 1994. godine, bilo je 15.315 Muslimana i 7.244 Bošnjaka, dok 2002. je u republici živjelo 17.018 Bošnjaka (+235%) i 2.553 Muslimana (-83%).
PRPSAP2
Protein 2 pridružen fosforibozil pirososfat-sintetazi je protein koji je kod ljudi kodirtan genom  PRPSAP2.
Funkcija
Enzim fosforibozil pirofosfat-sintetaza (PRS) katalizira stvaranje fosforibozil-pirofosfata, koji je supstrat za sintezu nukleotida purina i pirimidina, histidina, triptofana i NAD-a. PRS postoji kao kompleks sa po dvije katalitske i pridružene podjedinice. Ovaj gen kodira nekatalitski povezanu podjedinicu PRS-a.
Nacionalni park Letea
Nacionalni park Letea najstariji je prirodni rezervat u Rumuniji. Osnovan je 1938. kada je rumunski savjet ministara donio odluku broj 645 kojom je park proglašen prirodnim rezervatom. Nalazi se između Suline i Dunava u delti Dunava. Prostire se na površini od otprilike 2.825ha.
Ovaj nacionalni park bio je početni temelj rezervata biosfere delte Dunava, koji je proglašen svjetskom baštinom. Međunarodno je priznat kao MAB u okviru UNESCO-ovog programa Čovjek i biosfera 1992.
PRPSAP2
Funkcija
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Nacionalni park Letea
Ima suptropski aspekt, zbog prisustva tropskog Periploca graeca. Ovo je mediteranska biljka koja svoje najsjevernije utočište nalazi u delti Dunava. Uporedo s tim, na lijanama drveća utkane su vrste biljaka za penjanje, poput divlje loze, hmelja i bršljana.
PRPSAP2
Modelni organizmi
U proučavanju PNPO funkcije, korišteni su modelni organizmi. Uvjetna linija nokaut-miševa, zvana Pnpotm1a (KOMP) Wtsi, generirana je kao dio programa Međunarosnog konzorcija za miševe – visokopropusnog projekta mutageneze za generiranje i distribuciju životinjskih modela bolesti zainteresiranim naučnicima.
Nacionalni park Letea
Nacionalni park Letea sastoji se uglavnom od drveća poput bijele topole, crne topole, brijeste, hrasta lužnjaka, srebrne lipe i crne jove.
PRPSAP2
Modelni organizmi
Muške i ženske životinje prolazile su standardizirani fenotipski skrining, kako bi se utvrdili efekti delecije. Od 24 izvedena testa ina mutantnim miševima, uočene su dvije značajne abnormalnosti. Tokom gestacije, nije utvrđen homozigotni mutantni embrion, pa tako nijedan nije preživio do odvikavanja. Preostali testovi su izvedeni na mutiranim heterozigotnim odraslim miševima; nisu opažene nikakve dodatne značajne abnormalnosti kod ovih životinja.
Nacionalni park Letea
Sadrži sivu vjetrušku, bjelorepana, modrovranu, šargana i konja delte Dunava. Iz rezervata je identificirano otprilike 1.600 vrsta insekata.
Rafolče
mini|280px|Rafolče, rimokatolička crkva "Sv. Katarina" Rafolče su naseljeno mjesto u sastavu općine Lukovica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Domžale.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Rafolče su imale 289 stanovnika.
IC 4797
IC 4797 (također poznat kao ESO 183-29 i PGC 62589) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 123 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Teleskop. Najveći prečnik je 2,10 (75 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (39 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 13. augusta 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Variola vera (film)
Variola vera je jugoslavenski film snimljen 1982. godine, u režiji Gorana Markovića, koji je napisao i scenario uz pomoć Milana Nikolića. Goran Marković je za film Variola vera, nagrađen na Festivalu u Vrnjačkoj Banji za najbolji scenario.
Gregorac
Gregorac (lat. Gasterosteus aculeatus) je vrsta ribe iz razeda  Actinopterygii, red Gasterosteiformes, porodica Gasterosteidae, koja se javlja u većini unutrašnjih priobalnih voda. Mnogi primjerci su anadromni (žive u morskoj vodi, ali se razmnožavaju u slatkoj) i vrlo tolerantne na promjene saliniteta. Ima kompleksno ponašanje, kao što su obrasci odbrane teritorija, izgradnja gnijezda, briga o jajima. Posebno široko proučavane su njegove protivpredatorske adaptacije, interakcije domaćin-parazit, fiziologija čula, fiziologija razmnožavanja i  svojstva endokrinog sistema. Olakšavajuća okolnost za ova proučavanja jest činjenica da je ovu ribu moguće lahko pronaći u prirodi i da se jednostavno održavau akvariju.
Opis
Ova vrsta može povremeno dostići dužine od 8 cm, ali su u zrelosti češće dužine oko 3–4 cm. Tijelo je bočno stisnuto. Osnova repa je vitka. Repna peraja ima 12 zraka. Leđna peraja ima 10–14 zraka; ispred su tri bodlje koje daju ribi ime (iako neke jedinke mogu imati samo dvije ili četiri). Treća (ona najbliža leđnoj peraji) mnogo je kraća od druge dvije. Stražnji dio svake bodlje povezan je s tijelom tankom opnom. Analna peraja ima osam do 11 zraka, a prethodi joj kratka bodlja. Karlična peraja sastoje se samo od bodlje i jednog zraka. Sve bodlje mogu se zaključati u uspravnom položaju, pa grabežljivci izuzetno teško gutaju ovu ribu. Grudna peraja su velika, sa 10 zraka. Tijelo nema krljušti, ali je zaštićeno koštanom pločom na leđima, bokovima i trbuhu. Prisutna je samo jedna trbušna ploča, ali broj bočnih ploča uveliko varira u rasponu rasprostranjenosti i u različitim tipovima staništa. Normalno je veći u morskim populacijama (nekim slatkovodnim populacijama zapravo zapravo mogu nedostajati bočne ploče)
Leđna boja je različita, ali teži ka sivoj maslinastoj ili srebrnasto zelenoj, ponekad sa smeđim mrljama. Bokovi i trbuh su srebrnasti. U mužjaka, tokom sezone razmnožavanja oči postaju plave, a donji dio glave, grla i prednji trbuh postaju svijetlocrveni. Grlo i trbuh rasplodnih ženki mogu postati blago ružičasti. Međutim, nekoliko populacija ima sve crne rasplodne mužjake ili sve bijele. Većem dijelu ove populacije su potrebne dvije godine da postanu zrele jedinke i dožive samo jednu sezonu razmnožavanja prije nego što umru. Nekim primjercima su potrebne i tri godine da dostignu zrelost. Međutim, neke slatkovodne populacije mogu sazrijeti i za samo godinu dana. Gregorac je poznati posredni domaćin hermafroditskog parazita Schistocephalus solidus.
Morfološke varijacije
IUCN standardno razlikuju tri podvrste: Ove podvrste zapravo predstavljaju tri primjera iz velikog raspona morfoloških varijacija.
Veći dio odraslog života provodi jedući plankton i ribu u moru, a u sezoni razmnožavanja vraća se u slatku vodu. Odrasle ribe su uglavnom dužine između 6 i 10 cm. Ove ribe se mogu pronaći u slatkovodnim jezerima i potocima. Ove populacije su vjerovatno nastale kada su anadromske ribe počele da provode čitav svoj životni ciklus u slatkoj vodi i tako su evoluirale da žive tamo tokom cijele godine. Slatkovodne populacije su izrazito morfološki raznolike. Jedna stalna razlika između slatkovodne populacije i njihovih anadromnih predaka jeste količina tjelesnog oklopa, jer većina slatkovodnih riba ima samo između nula i dvanaest bočnih oklopnih ploča i kraćih dorzalnih i karličnih bodlji. Međutim, i velike morfološke razlike se javljaju između jezera. Jedna glavna varijacija je između populacija koje se nalaze u dubokim jezerima i onih u malim, plitkim jezerima. Ribe u dubokim jezerima se obično hrane planktonima u blizini površine i često imaju velike oči, sa kratkim, vitkim tijelima. Ribe iz plitkih jezera hrane se uglavnom na dnu i često su dugačke i grublje građe, sa relativno horizontalnim vilicama i malim očima. Postoje i primjeri jezera u kom se javljaju ova oba tipa, ali se ne razmnožavaju jedan sa drugim. Ovo je odličan primjer kako prilagođavanje različitim sredinama (u ovom slučaju hranjenje pri površini vode ili na dnu jezera) može stvoriti nove vrste. Ovaj proces se naziva ekološka specifikacija. Ove vrste se mogu pronaći u Britanskoj Kolumbiji. Sama jezera sadrže samo pastrmke i ovu vrstu ribe, a sva se nalaze na ostrvima. Prema IUCN-u, gregorac spada u najmanje ugrožene (neugrožene) vrste ribe.
Razmnožavanje
Krajem aprila, mužjaci i ženke se sele iz dubljih u pliće vode. Tamo svaki mužjak brani teritoriju na kojoj na dnu gradi udubljenje, gnijezdo za polaganje jaja. Započinje kopanjem male jame, a zatim ih pune biljnim materijalima (često nitastim algama) i pijeskom. Zatim stvara tunel plivajući sferno kroz njega. Izgradnja gnijezda obično traje pet do šest sati, iako se može odužiti i na nekoliko dana. Poslije toga, mužjaci se udvaraju ženkama cik-cak plesom. Ženki prilaze plivajući lijevo-desno na bliskoj udaljenosti, a zatim na isti način pliva do gnijezda. Ukoliko ga ženka slijedi, otplivaće kroz tunel i položiti 40 do 300 jaja. Mužjak je slijedi da oplodi jajašce, a zatim otjera ženku. Tokom razvoja jaja, mužjak progoniti ostale ribe sa kojim se ne može razmnožavati. Ipak, može se nastaviti udvarati drugim ženkama zrelim za razmnožavanje (u jednom gnijezdu se može odložiti više od jedne grupe jaja).
Teritorijalnost i tok udvaranja i obrazaca ponašanja oko parenja detaljno je opisao Niko Tinbergen u značajnoj ranoj etološkoj studiji. Prema Tinbergenu, crvena boja na vratu teritorijalnog mužjaka djeluje kao jednostavan stimulus, ispoljavajući agresiju prema drugim mužjacima i privlačeći ženke. Crvena boja na mužjacima može koristiti i ženkama kao način za procjenu kvaliteta mužjaka. Ova boja nastaje iz karotenoida koji se nalaze u ishrani ribe. Stepen obojenja je znak muškog kvaliteta (sposobnost pronalaženja hrane), pri čemu mužjaci višeg kvaliteta imaju intenzivniju obojenost. Također, mužjaci sa manjim brojem parazita imaju tendenciju da pokažu svjetliju crvenu boju. Mnoga istraživanja pokazala su da ženke više preivlače mužjaci sa jarko crvenom bojom. Međutim, ova boja nije univerzalna za čitavu vrstu, jer postoje i primjerci sa crnim grlom.
Mužjak obezbjeđuje razvoj jaja, hladeći ih. Poravna se sa ulazom tunela u gnijezdo i pliva u mjestu. Kretanje njegovih grudnih peraja stvara struju vode kroz gnijezdo, dovodeći svježu (dobro oksigeniranu) vodu do jaja. To čini ne samo tokom dana, već i noću. Nivoi ventilacije imaju tendenciju povećavanja sve dok se jaja ne izlegu, a to traje od sedam do osam dana na 18-20 oC. Nivoi raspršivanja se takođe povećavaju ukoliko nedostaje kisika. Pred kraj inkubacija jaja, mužjak često pravi rupe u gnijezdu, vjerovatno da bi poboljšao ventilaciju u vrijeme kada su jaja metabolički aktivna. Kada se mladi izlegu, pokušava ih zadržati na okupu nekoliko dana, usisavajući mlađ u usta i izbacujuči je nazad u gnijezdo. Nakon toga, mladi se raseljavaju, a mužjak također napušta gnijezdo ili ga popravlja i priprema za dalje razmnožavanje.
U Novoj Škotskoj javlja se forma koja odstupa od uobičajenog način razmnožavanja. Mužjak odmah po izlijeganju jaja rastjeruje mlade i nastavlja da traži ženke za dalje razmnožavanje. U ovoj populaciji izostaje roditeljska briga o potomstvu. Infekcije parazitom Schistocephalus solidus može smanjiti proizvodnju jaja ili čak i potpuni nedostatak.
Rasprostranjenje i stanište
Gregorac živi samo na Sjevernoj hemisferi, gdje obično nastanjuje priobalne ili slatke vode. Može da živi i u slatkoj i u slanoj vodire, a ferira sporo tekuću. Može se takođe pronaći u jarcima, barama, jezerima, potocima, mirnim rijekama i močvarama. Staništa su mu morski ekosistemi i slatkovodna područja, jezera i jezerski i riječni ekosistemi. Vrsta je i na nastanjuje i vode  skog bazena. U Sjevernom Americi rasprostrnjen je duž zapadne i istočne obale, a također se može pronaći i u Aziji (na primjer u Japanu i Koreji) i Evropi. U Evropi je prisutan u Belgiji Bjelorusiji Bosni i Hercegovini, Bugarskoj, Crnoj Gori, Češkoj, Danskoj, Estoniji, Finskoj, Francuskoj, Gruziji, Holandiji, Hrvatsko, Irskoj, Islandu, Italiji,  Letoniji, Litvaniji, Moldaviji, Norveškoj, Njemačkoj, Poljskoj, Rumuniji, Rusiji, Slovačkoj, Švedskoj,  Turskoj, Ujedinjenom Kraljevstvu, Ukrajini...
Galaktoza
Galaktoza (grč. γάλακτ– galakt–, = mlijeko) – ponekad skraćeno Gal – je monosaharidni  šećer koji je manje sladak nego  glukoza i fruktoza. To je C-4 epimer  glukoze. Galatan je  polimer šećera  galaktoze  koji se nalazi u hemicelulozi. Galaktan se hidrolizom može pretvoriti u galaktozu.
Struktura i izomerizam
Galaktoza se javlja u oba oblika: Oblik otvorenog lanca na kraju lanca ima karbonil. U otvorenom lanca D - i L - izomera se ne može odvojiti, ali se ciklični oblici mogu kristalizirati i izolirati.
Četiri izomera su ciklična, pri čemu su dva sa piranoznim (6-članim) prstenom, a dva sa  furanoznim (5-članim) prstenom. Galatofuranoza je javlja kod bakterija, gljiva i protozoa. U cikličnom obliku postoje dva anomera, pod nazivom alfa i beta, jer prelazak iz forme otvorenog lanca u ciklični oblik uključuje stvaranje novog stereocentra na mjestu otvorenog lanca karbonila. U beta obliku, alkoholna grupa je u ekvatorskoj  poziciji, dok je u alfa obliku ta grupa  u aksijalnom položaju. thumb|left|upright=1.5|Ciklična forma galaktoze
Odnosi sa laktozom
Galaktoza je monosaharid. Kada se kombinira sa glukozom (monosaharid), putem  kondenzacijske reakcije, nastaje  disaharid laktoza. Hidroliza laktoze u   glukozu i  galaktozu je katalizirana   enzimima laktaza i β-galaktozidaza. Kod Escherichia coli, rugi je u produkciji lac operona.
U prirodi, laktoza se primarno nalazi u mlijeku i mliječnim proizvodima. Suglasno tome, različiti proizvodi s mliječno-izvedenim  sastojcima, npr. hljeb i žitarice, mogu također sadržavati laktozu. Metabolizam galaktoze, koji pretvara galaktozu u  glukozu,  odvija se djelovanjem tri glavna enzima u mehanizmu poznatom kao Leloirov put. Ovi enzimi, prema redoslijedu djelovanje su: galaktokinaza (GALK), galaktozo-1-fosfat uridiltransferaza (GALT) i UDP-galaktozo-4’-epimeraza (GALE).
U ljudskom tijelu, glukoza se mijenja u galaktozu, preko heksoneogeneze, kako bi se omogućilo da mliječne žlijezde  luče laktozu. Međutim, većina laktoze u majčinom mlijeku je sintetizirana  od galaktoze preuzete iz krvi, a samo 35 ± 6% je nastalo od galaktoze  putem  sinteze de novo. U nastanku galaktoze u mliječnim žlijezdama također sudjeluje i glicerol.
Metabolizam
Primarnometabolitsko gorivo kod čovjeka je glukoza. Ona je mnogo stabilnija i manje podložna formaciji nespecifičnih glikokonjugata, molekula sa najmanje jednim šećerom koji je vezan za protein ili lipid. Mnogi špekuliraju da je to iz tog razloga da je put za brzu konverziju iz galaktoze do glukoze kod mnogih vrsta visoko konzerviran. Glavni put metabolizma galaktoze je Leloir put; kod ljudi i drugih vrsta, međutim, treba napomenuti da ima  nekoliko alternativnih puteve, kao što je De Ley Doudoroff put. Leloirov put se sastoji od druge faza dvodijelnog procesa koji pretvara β- D -galaktoze u UDP-glukozu. U početnoj fazi se β-- D -galaktoze pretvara u α D -galaktozu pomoću enzima mutarotaza (Galm). Leloir put tada vrši konverziju α-- D -galaktoze u UDP-glukozu, pomoću tri glavna enzima. Galaktokinaza (GALK) fosforilat α-- D -galaktoza galaktaza-1-fosfat ili Gal-1-P. Galaktoza-1-fosfat uridiltransferaza (GALT) zatim prenosi UMP grupu iz UDP-glukoze u ''Gal-1-P da formiraju UDP-galaktozu. Konačno, UDP-galaktoza 4'-epimeraza (GALE) interkonvertira UDP-galaktozu i UDP-glukozu, čime se taj put završava. Međutim, oni koji pate od galaktozemije ne mogu pravilno razlagati galaktozu što je posljedica naslijeđene  mutacije u jednom od enzima u Leloirovog puta. Ove osobe ne mogu metabolizirati galaktoza pravilno, tako da je za njih štetna potrošnja čak i male količine galaktoze.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Vuka)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Općina Vuka je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 35 km2 imala 1.200 stanovnika, što predstavlja 0,39% od ukupnog broja stanovnika Osječko-baranjske županije, odnosno 0,03 % od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Vuki je 34 stanovnika/km2.
Petra Behle
Petra Behle, rođena 5. januara 1969. u Offenbachu na Maini, tada Zapadna Njemačka, kao Petra Schaaf je nekadašnja njemačka biatlonka, koja je isprva nastupala za biatlonski savez Zapadne Njemačke, a nakon ujedinjenja, za Njemački biatlonski savez. Olimpijska pobjednica je postala u štafetnoj utrci, te je devetostruka svjetska prvakinja. Po broju osvojenih medalja na Svjetskim prvenstvima je na trećem mestu iza Magdalene Neuner i Jelene Golovine.
Olimpijske igre
Petra Behle je tri puta nastupila na Zimskim olimpijskim igrama: ZOI 1992, ZOI 1994 i ZOI 1998. Na prvom nastupu osvojila je srebrnu medalju u štafeti sa Uschi Disl i Antje Harvey sa zaostatkom od 23 sekunde za francuskom štafetom. U pojedinačnim disciplinama bolji rezultat joj je bio šesto mjesto u utrci sprinta na 7,5 km. U drugom nastupu dvije godine kasnije, ponovo je osvojila srebrnu medalju u štafeti sa Uschi Disl, Simone Greiner-Petter-Memm i Antje Harvey zaostavši gotovo četiri minute iza ruske štafete. Plasman u sprintu je poboljšala zauzevši peto mjesto sa 25 sekundi zaostatka i sa dva promašaja kao i pobjednica Myriam Bédard. Tek na trećem nastupu u štafeti 1998. sa Uschi Disl, Martinom Zellner i Katrin Apel osvojila je jedinu zlatnu medalju, sa dva promašaja više nego ruska štafeta u sastavu Olga Melnik, Galina Kukljeva, Albina Ahatova i Olga Romasko, ali sa 12 sekundi prednosti.
Svjetski kup
Prvi nastup Petre Behle u Svjetskom kupu bio je u sezoni 1987/88, kada je u italijanskom Antholzu zauzela šesto mjesto u utrci sprinta na 5 km. U ukupnom plasmanu je zauzelo četvrto mjesto, sa dva druga i jednim trećim mjestom, te ukupno osam plasmana među prvih deset. Sljedeće sezone u bugarskom Borovecu pobijedila je u štafeti sa Martinom Stede i Dorinom Pieper, što joj je bio i najbolji rezultat. I u narednim je sezonama (SK 1989/90 i SK 1990/91) pobjeđivala u ekipnim i štafetnim utrkama, a prvu zvaničnu pojedinačnu pobjedu ostvarila je 24. februara 1991. u utrci na 15 km, u Lahtiju u sklopu Svjetskog prvenstva u biatlonu, čiji su se rezultati brojali za plasman u Svjetskom kupu, pobjedivši ubjedljivo bez promašaja sa gotovo dvije minute zaostatka Grete Ingeborg Nykkelmo i Ivu Škodrevu. Te je sezone završila na šestom mjestu sa 150 osvojenih bodova. Ukupno je pobijedila osam puta i to dva puta u utrkama na 15 km i šest puta u utrkama sprinta na 7,5 km. Najviše pobjeda ostvarila je u sezoni SK 1996/97. pobijedivši u tri utrke. Dva puta je bila treća u ukupnom plasmanu: SK 1991/92 sa 173 boda iza Anfise Rescove i Anne Briand; te u SK 1995/96. sa 191 bodom iza Emmanuelle Claret i Uschi Disl.
Svjetska prvenstva
Behle je nastupila na dvanaest Svjetskih prvenstava od SP 1987. do SP 1998. Na prvom nastupu na SP 1987. u finskom Lahtiju, najbolji joj je plasman bilo 19-o mjesto u utrci sprinta. Na sljedećem prvenstvu u Chamonixu u utrci sprinta na 5 km osvojila je prvu zlatnu medalju, bez promašaja i sa 14 sekundi prednosti u odnosu na drugoplasiranu Evu Korpelu i 23 s na trećeplasiranu Anne Elvebakk. Osvojila je ukupno devet zlatnih medalja, od čega tri u štafeti: na SP 1995. sa Uschi Disl, Antje Harvey i Simone Greiner-Petter-Memm i na SP 1996. i SP 1997. sa Uschi Disl, Katrin Apel i Simone Greiner-Petter-Memm. U timskim utrkama pobijedila je SP 1992. sa Petrom Bauer, Uschi Disl i Ingom Kesper; te na SP 1996. sa Uschi Disl, Simone Greiner-Petter-Memm i Katrin Apel. U pojedinačnim utrkama, osvojila je još zlatne medalje u pojedinačnoj utrci na 15 km na SP 1989. pobjedivši Anne Elvebakk i Svjetlanu Pečorsku, SP 1991. i na SP 1993.
Privatni život
Petra Behle se 1994. udala za njemačkog skijača-trkača Jochena Behle, od kog se razvela 1999. godine, a od 30. januara 2009. je udata za partnera sa kojim živi od 2003. godine. Trenutno živi u Biebertalu. Počasna je pokroviteljica biciklističke utrke Tour der Hoffnung, od kojih se zarađenih sredstava potpomažu od raka oboljela djeca. Za regionalne zasluge proglašena je počasnom ambasadoricom regije Mittelhessen. Za sportske zasluge nagrađena je 6. maja 2002 godine najvišom njemačkom sportskom nagradom Srebrni lovorov list.
Međunarodna pomorska organizacija
mini|desno|300px|Sjedište IMO-a u [[Londonu]] Međunarodna pomorska organizacija (IMO - International Maritime Organization), ranije (do 1982. godine) poznata kao Međuvladina pomorska konsultativna organizacija (IMCO), osnovana je 1948. godine u Ženevi, a počela je sa radom desetak godina kasnije, održavajući prvi sastanak 1959. godine.
IMO je specijalizirana agencija Ujedinjenih naroda, sa sjedištem u Londonu i sa trenutno 171 zemljom članicom i 3 pridružene članice. Primarni cilj IMO-a je razvijanje i održavanje sveobuhvatnog regulatornog okvira za pomorsku plovidbu a njene nadležnosti danas obuhvataju sigurnost, zaštitu životne sredine, pravna pitanja, tehničku saradnju, pomorsku sigurnost i efikasnost pomorske isporuke. Organizacijom upravlja Skupština članova dok finansijskim poslovima rukovodi Savjet članova izabranih od strane Skupštine. Rad se odvija kroz pet komiteta, čiji rad je potpomognut od strane tehničkih pododbora. Posmatrački status je zagarantovan kvalifikovanim nevladinim organizacijama.
Članice
thumb|right|334px|Članice Međunarodne pomorske organizacije: {{legend|#00AA00|članice }} {{legend|#00FF00|pridružene čanice}} Da bi postala članica IMO, buduća država članica ratificira multilateralni sporazum poznat kao Konvencija o međunarodnoj pomorskoj organizaciji. U 2014. godini, organizacija je brojala 171 državu članicu od kojih njih 170 su članice UN-a i Cookova Ostrva. Prva država koja je ratificirala Konvenciju je Velika Britanija 1949. godine. Najmlađa članica je Zambija, koja je postala članica IMO-a 2014. godine.
Pridružene članice su: Farska ostrva, Hong Kong i Makao.
Države članice UN-a koje nisu i članice IMO-a su uglavnom države bez izlaza na more, uključujući: Afganistan, Andora, Armenija, Bjelorusija, Butan, Bocvana, Burkina Faso, Burundi, Čad, Južni Sudan, Kirgistan, Laos, Lesoto, Lihtenštajn, Mali, Nauru, Niger, Ruanda, Savezne Države Mikronezije, Srednjoafrička Republika, Esvatini, Tadžikistan i Uzbekistan.
Struktura
Organizacija se sastoji od Skupštine, Vijeća i pet glavnih komiteta odnosno odbora: Komitet za pomorsku sigurnost, Komitet za zaštitu morskog okoliša, Pravni odbor, Odbor za tehničku saradnju i Odbor za olakšice kao i jednog broja pododbora koji podržavaju rad glavnih tehničkih odbora.
Makole (čvor)
Slovenija:
Banica Ancila
Banica Ancila (Anka) je bila banica Bosne od 1204. do 1232. kao supruga bana Stjepana.
Život u Usori
Nakon protjerivanja iz Bosne Ancila i Stjepan su se sklonili kod njihovog sina, usorskog kneza Sebislava. U Usori je Ancilin muž umro 1236. godine nakon čega je postala udovica. Banica Ancila je u Usori najvjerovatnije i umrla.
Potomstvo
Ancila i Stjepan su imali jednog poznatog sina: Sigurno je da je u tom braku bilo još djece.
Šahbegovići
Šahbegovići su naseljeno mjesto u općini Sokolac, Bosna i Hercegovina.