cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
RNK-polimeraza I
Struktura i funkcija
Pol I je enzim od 590 kDa, | koji se sastoji od 14 (polipeptidnih), podjedinica, a njegova kristalna struktura u kvascu  Saccharomyces cerevisiae  riješena jeu rezoluciji 2.8Å, 2013. Dvanaest njenih podjedinica imaju identične ili srodne pandane u RNK-polimerazi II (Pol II) i RNK-polimerazi III (Pol III). Druge dvije podjedinice povezane su s faktorima inicijacije Pol II i imaju strukturne homologe u Pol III.
ranskripcija rDNK ograničena je na nukleolus, gdje je prisutno oko 400 kopija gena rDNK od 42,9 kb, raspoređenih kao tandemska ponavljanja u regijama organitazatora jedarceta. Svaka kopija sadrži sekvencu od ~13,3 kb koja kodira 18S, 5,8S i 28S molekule RNK, isprepletene s dvije molekule unutrašnjih transkribiranih odstojnika (razmicača), ITS1 i ITS2, i uzvodno uz bok 5' vanjski transkribirani odstojnik i 3' vanjski transkribirani odstojnik nizvodno 3 '. Ove komponente se transkribiraju zajedno, kako bi formirale 45S pre-rRNK. The 45S pre-rRNA is then post-transcriptionally cleaved by C/D box and H/ACA box snoRNAs, removing the two spacers and resulting in the three rRNAs by a complex series of steps. 5S ribosomska RNK je transkribovana pomoću Pol III. Zbog jednostavnosti transkripcije Pol I, to je polimeraza koja najbrže djeluje i doprinosi do 60% nivoa ćelijske transkripcije u ćelijama koje eksponencijalno rastu.
U Saccharomyces cerevisiae, 5S rDNK ima neobičnu osobinu da leži unutar ponavljanja rDNK. Okružuju ga neprepisani razmaknici NTS1 i NTS2, a unatrag ga transkribira Pol III, odvojeno od ostatka rDNK.
Regulacija transkripcije rRNK
Brzina rasta ćelija izravno ovisi o brzini sinteze proteina, koja je sama po sebi zamršeno povezana sa sintezom ribosoma i transkripcijom rRNK. Prema tome, unutarćelijski signali moraju koordinirati sintezu rRNK s onom drugih komponenata translacije proteina. Poznato je da se Myc veže za ljudsku ribosomsku DNK, kako bi stimulirao transkripciju rRNK pomoću RNK-polimeraze I. Identificirana su dva specifična mehanizma koji osiguravaju pravilnu kontrolu sinteze rRNA i pol I posredovane transkripcije.
S obzirom na veliki broj gena rDNK (nekoliko stotina) dostupnih za transkripciju, prvi mehanizam uključuje prilagođavanje broja gena koji se prepisuju u određeno vrijeme. U ćelijama sisara, broj aktivnih gena rDNK varira između tipova ćelija i nivoa diferencijacije. Općenito, kako ćelija postaje sve više diferencirana, zahtijeva manji rast i stoga će imati smanjenje sinteze rRNK i smanjenje transkripcije gena rDNK. Kad se stimulira sinteza rRNK, SL1 (faktor selektivnosti 1) će se vezati za promotore rDNK gena, koji su prethodno bili utišani, i regrutirati kompleks prije inicijacije za koji će se vezati Pol I i započeti transkripcija rRNK.
Do promjena u transkripciji rRNK može doći i promjenom brzine transkripcije. Iako je tačan mehanizam pomoću kojeg Pol I povećava svoju brzinu transkripcije još uvijek nepoznat, dokazi su pokazali da se sinteza rRNK može povećati ili smanjiti bez promjene u broju aktivno transkribovane rDNK.
Transkripcijski ciklus
U procesu transkripcije (bilo kojom polimerazom) postoje tri glavne faze:
Inicijacija
Pol I ne zahtijeva nikakav TATA okvir u promotoru, a umjesto toga oslanja se na uzvodni kontrolni element (UCE) koji se nalazi između –200 i –107, i jedarni element koji se nalazi između –45 i +20.
Elongacija
Dok Pol I odlazi i oslobađa promotor, UBF i SL1 ostaju vezani za promotor, spremni za regrutiranje drugog Pol I. Zaista, svaki aktivni gen rDNA može se transkribirati više puta istovremeno, za razliku od gena koji se prepisuju sa Pol II, koji se povezuju samo sa jedan po jedan kompleks. Iako se elongacija (izduživanje) odvija neometano in vitro, još nije jasno da li se ovaj proces događa u ćeliji, s obzirom na prisutnost nukleosoma. Čini se da se Pol I transkribira kroz nukleosome, zaobilazeći ih ili ometajući, možda uz pomoć aktivnosti remodeliranja hromatina. Osim toga, UBF bi mogao djelovati i kao pozitivna povratna informacija, pojačavajući elongaciju Pol I putem anti-represorske funkcije. Dodatni faktor, TIF-IC, takođe može stimulisati ukupnu brzinu transkripcije i suzbiti pauziranje Pol I. Dok Pol I prolazi duž rDNK, formira se superspirala ispred i iza kompleksa. Topoizomeraza I ili II ih odmotava u redovnim intervalima, slično onome što se vidi u transkripciji posredovanoj Pol II.
Elongacija će se vjerojatno prekinuti na mjestima oštećenja DNK. Popravak vezan za transkripciju događa se slično genima koji se prepisuju Pol II i zahtijeva prisustvo nekoliko proteina za popravak DNK, poput TFIIH, CSB i XPG.
Terminacija
Kod viših eukariota Transkripcijski faktor terninacije, RNK-olimeraze I veže se i savija kraj terminacije na 3' kraju transkribovane regije. Ovo će prisiliti Pol I da pauzira. TTF-I, uz pomoć faktora za oslobađanje transkripta PTRF i regije bogate T-om, podstaknut će Pol I da prekine transkripciju i odvoji se od DNK i novog transkripta. Dokazi ukazuju na to da bi prekid mogao biti ograničen u slučajevima velike proizvodnje rRNK. TTF-I i PTRF će tada indirektno podstaknuti ponovnu inicijaciju transkripcije od strane Pol I na istom genu rDNK. Čini se da je u organizama poput pupajućeg kvasca proces mnogo složeniji i još uvijek nije u potpunosti razjašnjen.
Pristupna tačka rekombinacije
Pristupna tačka rekombinacije su DNK sekvence koje povećavaju lokalnu rekombinativnost. HOT1 sekvenca u kvascu jedna je od najbolje proučenih mitotskih rekombinacijska žarišta. HOT1 sekvenca uključuje transkripciju promotora RNK-polimeraze I. U soju mutanta kvasca defektnom za RNK-polimerazi I, aktivnost HOT1 u podsticanju rekombinacije je ukinuta. Čini se da razina transkripcijske aktivnosti RNK-polimeraze I, koja ovisi o promotoru u HOT1 sekvenci određuje razinu obližnje mitotske rekombinacije.
IC 3180
IC 3180 je nepostojeći astronomski objekat naveden u Novom općem katalogu koji je opisan da se nalazi u sazviježđu Veliki medvjed. Ovaj objekat je zapisao Lewis Swift 24. juna 1897. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
TECTA
Alfa-tektorin je protein koji je kod ljudi kodiran genom TECTA.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 2.155 aminokiselina, а molekulska težina  239.527 Da.
Funkcija
Tektorska membrana je apikalni vanćelijski matriks (aECM) unutrašnjeg uha, koji kontaktira stereocilijske snopove specijalizovane senzorne trepljaste ćelije. Zvuk inducira kretanje ovih ćelija u odnosu na membranu tektora, odbija od stereocilija i dovodi do fluktuacija u potencijalu membrane trepljaste ćelije, pretvarajući zvuk u električne signale. Alfa-tektorin je jedna od glavnih nekolagenskih komponenti tektorske membrane. Pokazalo se da su mutacije u TECTA genu odgovorne za autosomno dominantno nesindromsko oštećenje sluha i recesivni oblik senzorinervnu predjezičnu nesindromsku gluhoću.
Lokalni izbori u Bosni i Hercegovini 2016 (Livno)
Općinski izbori za izbor načelnika i za 31 člana Općinskog vijeća općine Livno održani su 2. oktobra 2016. godine. Izbori su održani na 39 biračkih mjesta, a pravo glasa imalo je 26.909 glasača. Glasati se moglo izlaskom na biračko mjesto, preko mobilnih timova i poštom.
Načelnik
Na izborima za načelnika izašlo je ukupno 10.704 glasača (39,77% od ukupnog broja), a od toga je 9.987 (93,3%) glasova bilo važećih, te 717 (6,7%) nevažećih. Sa ukupno 5.199 glasova (52,06%) za načelnika izabran je Luka Čelan, član Hrvatske demokratske zajednice (HDZ).
Švicarska ekspedicija na Mount Everest i Lhotse 1956.
Švicarska ekspedicija na Mount Everest i Lhotse organizovana 1956. godine, bila je druga uspješna ekspedicija na Mount Everest. Bili su to drugi (Ernst Schmied i Jürg Marmet) i treći (Dölf Reist i Hansruedi von Gunten usponi uopšte. Ostvarila je nekoliko značajnih rezultata:
Vođa ekspedicije bio je Albert Eggler. Tim se sastojao od 10 penjača, jednog stručnjaka za led i jednog geografa.
Pripreme
Brodom iz Đenove putovali su do Bombaja u Indiji a zatim vozom do Jainagara na rijeci Ganges, svega nekoliko metara nadmorske visine. Odatle su pješačili 4 nedjelje do Baznog logora sa Nepalske strane. U manastiru Thiangboche Fritz Luchsinger se bio razbolio ali se oporavio visokom dozom antibiotika. Imali su 10 tona materijala koji je prenijelo 350 nosača. Od Baznog logora 30 Šerpa je prenosilo materijal prema visinskim logorima.
Za aklimatizaciju su obavili nekoliko uspona na vrhove 5.000-6.000 metara. Većina tih vrhova bili su tada prvi put ispenjani. Obrušavanje dijelova lednika bila je stalna opasnost. Koristili su i eksploziv da bi eliminisali opasnost od leda.
Sa sobom su stalno nosili dvoje merdevina i nekoliko drvenih greda koji su im pomagali prelazak preko pukotina. Na najtežim mjestima koristili su se stalno postavljenim užadima. Kao vodiči, ispred je uvijek išlo nekoliko Šerpa koji u to vrijeme još uvijek nisu imali neko veliko iskustvo kao vodiči. Švicarci su se uvijek kretali u navezi (međusobno povezani užadima).
Postavili su ukupno 7 kampova. Istureni Kamp III bio je u Dolini tišine, Kamp V na sjevernoj strani Lhotsea, kamp VI na Južnom prevoju i kamp VII na 8.4000 metara, na grebenu Everesta.
Usponi
Ernst Reiss i Fritz Luchsinger ispenjali su se na Lhotse 18. maja 1956, po jednom izuzetno vjetrovitom danu, penjući se iz jednog privremenog logora (šatora) na Ženeva kuku sa sjeverne strane Lhotsea.
Jedan dan kasnije na vrhu su bili i Dolf Reist i Hansruedi von Gunten (treći svjetski uspon). Za uspon im je trebalo 4 sata od Kampa 7. Na vrhu su proveli dva sata, jer je vrijeme bilo izuzetno lijepo. Utrošili su dva sata za silazak bez kisika (koji im je nestao još na vrhu) do Južnog prevoja.
Ekspedicija je trajala oko dva mjeseca i svaki dan je bio ispunjen penjanjima i silascima. Za povratak im je trebalo dvije sedmice do Katmandua. Čitavo vrijeme nisu imali ni jedan incident.
Bećari
Bećari su naseljeno mjesto u općini Sokolac, Bosna i Hercegovina.
Carstvo (biologija)
Carstvo (lat. regnum, mn. regna) – u biologiji – je drugostepeni među najvišim taksonomskim rangovima, odmah ispod domena. Carstvo se dijeli na niže kategorije zvane koljena. Udžbenici u SAD upotrebljavaju sistem od šest carstava:
Definicija i povezani termini
Kada je Carl von Linné u biologiju uveo rangirajući sistem nomenklature, 1735., najvišem rangu je dat naziv "carstvo", ispod kojeg su slijedila još četiri glavna ili vodeća ranga: razred, red, rod i vrsta. Kasnije su uvedena još dva glavna ranga, carstvo je podijeljeno na koljena ili divizije, razrede, redove, porodice, rodove i vrste.
U 1960-im je, iznad carsstva, uveden rang domen ili imperija, tako da carstvo više nije najviši taksonomski rang.
Dodavanjem prefiksa kao ya potcarstvo ili infracarstvo, izdvajaju se dva ranga koji su odmah ispod carstva. Supercarstvo može se odnositi na ekvivalent domena ili imperije ili kao nezavisan rang između carstva i domena ili subdomena. U nekim sistemima klasifikacije, dodatni rang je grana (latinski: ramus), koji je umetnut između potcarstva i infracarstva, kao što su Protostomia i Deuterostomia (u klasifikaciji po Cavalier-Smithu ).
Moderni pogled
thumb|400px|lang=bs|[[Filogenetsko stablo života, koje pojašnjava razvoj modernih vrsta iz izumrlih praživotinja. Tri domena su odvojeni različitim bojama (plavo: bakterije; zeleno: Archaea; crveno: eukarioti).]]
Tri domena života
Od oko sredine 1970-ih pa nadalje, bio je sve veći naglasak na poređenju genetičkih osobenosti na molekulskom nivou. U početnoj fazi, kao primarni pokazatelj u klasifikaciji uključeni su geni ribosomske ribonukleinske kiseline. Genetička sličnost je proučavana posmatranjem raznih vanjskih nasljednih svojstava (markera) i ponašanja. Taksonomski rangovi, uključujući i carstva, definirani su kao grupe organizama sa zajedničkim pretkom, bez obzira da li su monofiletski (svi potomci zajedničkog pretka) ili parafiletski (samo neki potomci potiču od zajedničkog pretka).
U 1990., za najviši rang predloženo je ime "domen". Ovaj termin predstavlja sinonim za kategoriju dominion (lat. dominium = vlast), koju je uveo Moore, 1974. godine. Za razliku od Moorea, Whoese et al. (1990) ne navode latinski naziv za ovu kategoriju, što je dodatni argument koji precizira autorstvo uvođenja pojma dominion. Woese je podijelio prokariote (ranije svrstane u carstvo Monera) u dvije grupe, pod nazivom Eubacteria i Archaebacteria, ističući da između ove dvije grupe nema toliko genetičkih razlikа, kao ni između bilo koje od njih unutar svih eukariota.
Prema genetičkim podacima, iako eukariotske grupe (iako biljke, gljive i životinje mogu izgledati međusobno drugačije), oni su uže povezani međusobno nego što su sa eubakterijama ili arhejama. Također je utvrđeno da su eukarioti uže povezani sa arhejama nego sa eubakterijama. Iako je difrenciranje eubakterije - arheje upitna (što se potvrđeno u kasnijim istraživanjima), kasnije nije bilo konsenzusa o broju carstava u klasifikaciji koju je predložio Woese.
Carstva eukariota
thumb|300px|Flogenetičko i simbiogenetsko stablo živih organizama, koje pokazuje porijeklo eukariota i prokariota thumb|350px|Jedna od hipoteza eukariotskih međuodnosa, modificirana prema Simpsonu i Rogeru (2004). U 2004. godini, u svom preglednom članku, Simpson i Roger napominju da su tadašnje Protista "torba koja obuhvata sve eukariote koji nisu životinje, biljke ili gljive". Smatrali su da u klasifikaciji treba prihvatiti samo monofiletske grupe kao formalne rangove i da je ovaj pristup ranije bio nepraktičan (jer zahtijeva "doslovno desetine eukariotskih carstava) i da je tada postalo moguće podijelite eukariote u "samo nekoliko glavnih grupa koje su vjerovatno sve monofiletske".
Na osnovu toga, dijagram (iz njihovog članka) pokazuje prava 'carstrva' (njihovi navodnici) eukariota. Odgovarajuću klasifikaciju sa takvim pristupom kreirala je Komisije koja je "radila u suradnji sa stručnjacima iz mnogih društava", a za potrebe Međunarodnog društva protistologa, 2005. godine. Eukariote su također podijelili u šest "supergrupa“. U objavljenoj klasifikaciji namjerno nisu koristili formalne taksonomske rangove, uključujući i "carstvo".
U ovom sistemu su višećelijske životinje (Metazoa), koje potiču od istog pretka, kao i jednćelijske Choanoflagellata i gljive iz grupe Opisthokonta. Za biljke se smatra da su distanciranije u odnosu na životinje i gljive.
Međutim, iste godine (2005.), kada je publicirana klasifikacija Međunarodnog sruštva perotistologa (International Society of Protistologists), izražene su sumnje u monofiletsko porijeklo nekih od tih supergrupa, osobito Chromalveolata, a i pregled iz 2006. godine istaknuo je nedostatak dokaza za nekoliko navodnih šest supergrupa.
Od 2010., postoji široka saglasnost da Rhizaria pripadaju u istu grupu sa Stramenopiles i Alveolata, odnosno kladus nazvan SAR supergrupa, tako da Rhizaria nije jedna od glavnih eukariotskih grupa. Međutim, u veyi s tim, kasnije nije bilo konsenzusa.
Rogozin et al. su 2009. napomenuli da je "duboka filogenija eukariota izuzetno težak i kontroverzan problem“. Nakon 2010., čini se da postoji konsenzus da model od šest supergrupa iz 2005. ne odražava pravu filogeniju eukariota i stoga bi trebalo da se preklasificiraju, iako ne postoji dogovor o modelu koji bi se trebao primijeniti.
Bertruda
80px|thumb| Prikaz Bertrude Bertruda (fra. Bertrude; o. 582 – 618/619) bila je franačka plemkinja; grofica vladarica Vermandoisa te kraljica Franaka. Bila je jedna od supruga kralja Klotara II Mlađeg, kojem je rodila sina i kćerku. Sin je umro kao dijete, dok je kći preživjela te se zvala Berta.
Nije jasno ko su bili Bertrudini roditelji. Ona je najvjerovatnije bila kći grofa Wagona II, ali postoji teorija prema kojoj je bila kći nekog Richomera i njegove žene, svete Gertrude od Hamagea.
Bertruda, opisana kao popularna kraljica, voljela je iskreno svog supruga, prema hronici Chronique du Pseudo-Frédégaire. Umrla je u 35. godini suprugove vladavine.
Čuklinac
Čuklinac je naseljeno mjesto u općini Kozarska Dubica, Bosna i Hercegovina.
Historija
Naselje Čuklinac je nastalo izdvajanjem iz naselja Draksenić 1971. godine.
TMEM47
Transmembranski protein 47 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom TMEM47.
Funkcija
Ovaj gen kodira člana porodice PMP22 / EMP / klaudin proteina. Kodirani protein je lokaliziran u endoplazmatskom retikulumu (ER) i plazmamembrani. U pasa, transkripti ovog gena na visokom nivou nalaze se u mozgu.
Omanski zaliv
mini|desno|300px|Položaj Omanskog zaliva Omanski zaliv (arap.:خليج عُمان) poznat i kao Omansko more je ustvari morski prolaz a ne zaliv, koji spaja Perzijski zaliv s Hormuškim tjesnacom koji je dio Perzijskog zaliva. Nalazi se između Irana i Pakistana na sjeveru, Omana na jugu i UAE na zapadu.
Granice
Međunarodna hidrografska organizacija određuje granice Omanskog zaliva kao sljedeće :
Bizantijska umjetnost za vrijeme vladavine Justinijanove i Heraklijeve dinastije
Bizantijska umjetnost za vrijeme vladavine Justinijanove i Heraklijeve dinastije (6–7. vijek) bilo je drugo razdoblje u razvoju bizantijske likovne umjetnosti, u kojem se u potpunosti ispoljila individualnost bizantijskih, posebno hrišćanskih elemenata umjetnosti. Za razliku od prethodnog ranohrišćanskog perioda, u kojem je cijela hrišćanska umjetnost imala više ili manje slična obilježja, jedinstveni umjetnički stil formuliran je za vrijeme vladavine cara Justinijana I. Bilo je to i prvo zlatno doba bizantijske umjetnosti. Sakralno arhitektonsko stvaralaštvo je u potpunosti razvijeno i stvoreno je nekoliko bizantijskih djela od svjetskog značaja. S druge strane, dok su neka umjetnička područja u Bizantiji, poput arhitekture, iluminacije i mozaika, dostigla vrhunac, druga, poput skulpture, bila je u priličnom padu. Slično tome, drevna rimsko-grčka paganska umjetnost, koja se smatrala nemoralnom i idolatrijskom, pomaknuta je na marginu interesa.
Historijski okvir i razvoj umjetnosti
thumb|450px|desno|Dvojica careva ovjekovječena su kao oci osnivači Bizantije u mozaiku iz Haja Sofije iz 10. vijeka. U njemu [[Justinijan I (lijevo) predstavlja model Haja Sofije Bogorodici, zaštitnici grada, dok Konstantin Veliki (desno) nudi model Konstantinopolja koji je on dao da se izgradi]] Rimsko Carstvo je bilo jedno od najmoćnijih i najvećih carstava iz vremena antike. Zbog velike seobe naroda i unutrašnje krize, međutim, nisu uspjeli spriječiti njen postepeni pad. Car Teodozije I je carstvo definitivno podijelio na dvije teritorijalne cjeline, koje su se, iako pravno formirane kao jedno carstvo, nastavile razvijati na svoj način. Umjetnost na teritorijama u oba dijela bila je slično vođena. Kad je Zapadno Rimsko Carstvo prestalo postojati 476. godine, istočni dio Rimskog Carstva nije bio previše zabrinut zbog događaja, jer se smatrao Rimom, a izgubljene teritorije smatrane su samo privremeno izgubljenim. Pored toga, novi italijanski kralj Odoakar i njegov ostrogotski nasljednik, Teodorik Veliki bili su i dalje pod vlašću istočnorimskih careva u Konstantinopolju. Istočno Rimsko Carstvo nastavilo je tradicionalnu rimsku i hrišćansku tradiciju, ali je postepeno razvijalo regionalni grčki (helenistički) element u svojoj upravi i vladajućim klasama uz postepeno potiskivanje latinskog jezika i tradicionalnih rimskih običaja. Promjene kulturne i državne politike u istočnoj rimskoj državi dovele su do činjenice da su kasniji prosvjetiteljski naučnici u nastojanju da razlikuju različite faze razvoja Rimskog Carstva i njenu transformaciju u Istočno Rimsko Carstvo u Bizantijsko Carstvo. Mišljenja o tome kada se ovaj prijelaz desio podijeljena su, ali smatra se da se dogodio najkasnije za vrijeme vladavine Heraklija u 7. vijeku.
Bizantijski hrišćanski umjetnici radili su u ime slave božije, pa je stoga anonimnost imala prednost pred ličnom slavom. Anonimnost umjetnika dijelom je proizašla iz njihovog socijalnog statusa, jer se u srednjem vijeku umjetnik najčešće smatrao zanatlijom, a ne stvaraocem. U bizantijskoj literaturi autorstvo umjetničkih djela obično se pripisivalo kupcu, tako da iz bizantijskih tekstova saznajemo samo o donatorima, investitorima i zaštitnicima.
Tokom 7. vijeka, dolazi do opadanja visokog Justinijanovog razdoblja u Bizantijskom Carstvu. Borbe s Perzijancima, Avarima i Slovenima, ili kasnije Arapima, oslabile su Bizantiju u pogledu moći i ekonomije, ograničavajući ne samo budžet već i razvoj umjetnosti. Izgradnja novih građevina od velikog značaja prestala je još za vrijeme Justinijanove vladavine, a umjetnost se prenijela uglavnom na stvaranje mozaika koji su blistali svojom bojom i sjajem. Korišteni su kamen, staklo i emajlirani kamen. Najpoznatiji mozaik iz ovog perioda nalazi se u Hramu svetog Dimitrija Solunskog u Solunu. U tom periodu, o crkvenim ukrasima i namještaju također se počelo raspravljati i regulirati u crkvenim krugovima. Pogledi na religiju se mijenjaju i u nekim razmatranjima (dijelom i zbog arapskog utjecaja) počinje osuđivanje oblika savremene hrišćanske umjetnosti - posebno ikona.
Slikarstvo
U 5. vijeku se uglavnom razvijalo stvaranje ikona - panoa, koje su imale uglavnom naučno-teološki karakter. Historijski temeljile su se na tradiciji prikazivanja rimskih careva i orijentalnoj tradiciji prikazivanja mrtvih. Njihovo porijeklo može se pratiti od Palestine i Sirije. Za razliku od svog drevnog prethodnika, bizantijski umjetnik više nije prikazivao svoje predmete kao predmete koji prikazuju ljudsku (fizičku) ljepotu, već kroz alegoriju pronalazi njegovu duhovnu stranu i svojstva. Najpoznatije ikone iz ovog perioda sačuvane su u manastiru svete Katarine.
Što se tiče murala, iako su sama djela izgubljena, tekstovi tadašnjih autora daju brojne primjere. Mozaik je bio ukras koji je bio previše ekstravagantan i skup da bi ga se uvijek moglo koristiti, pa su umjetnici često morali posezati za freskom. Značajne freske (čitav ciklus iz Hristovog života) nalazile su se, prema retorici Choricijusa iz Gaze, u dvije crkve u Gazi. Sve teme vjerskih fresaka u Gazi uzete su iz Novog zavjeta. Freske su bile podijeljene u tri hronološke serije: dječije scene, čuda i Hristova muka. Brojne koptske freske sačuvane su u egipatskim manastirima sve do danas - posebno u Manastiru svetog Jeremije u Saqqari i na arheološkom nalazištu Bawita. Freske su dobro očuvane, sadrže jasne tonove i vjerovatno su zasnovane na sirijskoj školi izrade freski.
Ikonopis
U 5. vijeku pojavljuje se prvi spomen slike Djevice Marije naslikane za njenog života. Teodor Predavač (Teodor Lektor) u 6. vijeku izjavio je u svojoj crkvenoj historiji da je supruga cara Teodozija II Eudokija poslala carevoj sestri, augusti Pulheriji iz Jerusalema, sliku Bogorodice, čiji je autor također trebao biti apostol Luka. Prema italijanskom arheologu Margheriti Guarducci, ikona Djevice Marije pripisana je Luki, velikoj kružnoj ikoni koja je bila postavljena na veliku pravougaonu ikonu Majke s djetetom kada je stigla u Konstantinopolj. Ova kompozitna ikona je kasnije postala historijski poznata kao Hodegetrija. Ikonu je iz Konstantinopolja trebao odnijeti posljednji latinski car Balduin II Kurtenejski i trenutno je smještena iznad glavnog oltara benediktinske opatije u Montevergineu u Italiji. Međutim, ikona je u nekoliko narednih vijekova više puta prefarbana, pa je teško odrediti kako je izgledala izvorna slika Marijina lica.
Iluminacija
thumb|250px|lijevo|Rabbula evanđelje, Uzašašće Hristovo thumb|250px|desno| [[Bečki dioskuridi , rukopis naučnog rada  De Materia Medica Pedanije Dioskoridea, crtež divlje kupine.]] Tokom 6. vijeka vrste knjiga koje su bile ukrašavane i ilustrovane slikama su gotovo isključivo biblijske - posebno evanđelja, ali iz nekog razloga i Knjiga postanka. Knjige su pisali visokokvalifikovani kaligrafi na posebno obrađenoj životinjskoj koži poznatoj kao pergament (grčki: pergamene). Najskuplja i razmetljivija obrada koju je knjiga mogla dobiti bila je da bude napisana srebrnim ili zlatnim slovima na pergamentu, koji je bio obojen bojom "purpura" koja se obično koristila za tekstil i koja je u ovom periodu bila rezervirana za carsku upotrebu. Na taj način stvoreni su novi rukopisi i kopije starijih djela, tzv. "ljubičasti rukopisi" (napisani na ljubičastom pergamentu). Značajna djela su: Rabula evanđelje i Rossano evanđelje, Bečka knjiga stvaranja, naučni radovi - bečka i napolitanska dioskura i pariski fragment Sinope. U 6. vijeku objavljena je Aleksandrijska svjetska hronika sačuvana samo u obliku fragmenta - Goleniščev papirus.
Rossano evanđelje (poznato i po svom latinskom nazivu Codex Rossannensis) je rukopis urađen na ljubičastom pergamentu, a čuva se u katedrali u južnom italijanskom gradu Rossano. Potječe iz 6. vijeka i sadrži niz novozavjetnih slika. To su najčešće figuralni prikazi ekspresionističkog karaktera, sa ukupno 188 listova. Tekst je napisan srebrnom bojom na ljubičastom pergamentu i sadrži nekoliko ilustracija na cijeloj stranici, koje dijele stranice na dva dijela. Njene slike su sakupljene zajedno kao ilustracije na početku knjige. Najkarakterističnije su scene iz Hristovog života (pogledati galeriju) koje zauzimaju gornji dio stranice, a posmatrane su iz donjeg dijela stranice od gestikuliranjućih figura koje drže svitke na kojima su napisani tekstovi. Promatrači su prepoznati kao starozavjetni autori, a tekstovi koje drže citati su iz njihovih djela koja se mogu uzeti za proricanje gore zabilježenog događaja iz Novog zavjeta. Zajedno sa Codex Sinopensis, to je najstarije sačuvano grčko ilustrirano evanđelje (Septuagint). Sadrži tekstove iz Matejevog i Markovog evanđelja. Rossano minijature oslikane su izvanrednom profinjenošću i ekonomičnošću. Poput ilustracija u Bečkoj knjizi stvaranja, oni opisuju narativnu akciju u nekoliko uvjerljivih gesta. Helenistički naturalizam preživljava u mehkom, istaknutom odjevnom predmetu, dramskoj akciji i detaljima postavljanja. Naprimjer, Hristovo suđenje prikazano je kao autentični sudski postupak. Ipak, u rukopisu je evidentno slabljenje klasične uvjerljivosti i snage. Na stranici sa prikazom svetog Marka, personifikacija i vrtni zid izgledaju spljošteno i pokazuju tendenciju ka apstraktnom uzorku. Rossanovo evanđelje je već bilo blago katedrale kad ga je napuljski novinar Cesare Malpica prvi put primijetio 1845. godine.
Bečka knjiga stvaranja je usko povezani, a možda istog porijekla i iz istog vremenskog peioda kao Rossanovo evanđelje. To je najstariji dobro sačuvani iluminirani rukopis za kojeg se zna da sadrži biblijske scene. U njemu se koristi kontinuitet friza u svitku. U kontinuiranom prikazu poput ovog, dvije ili više scena iz priče predstavljene su u jednom okviru. Ovo će postati uobičajeni oblik pripovijedanja u srednjovjekovnoj umjetnosti.
Značajan rukopis iz ovog vremena je i botanička enciklopedija poznata po svom latinskom nazivu De Materia Medica u kojoj je naveden popis izgleda, svojstava i medicinske upotrebe biljaka. Napisao ju je grčki liječnik Pedanija Dioscoride, koji je najvjerovatnije putovao zajedno sa rimskom vojskom. Njegov rad bio je prvi sistematski tretman takvog materijala i u svoje vrijeme bio je visoko cijenjena naučna studija. Naredne generacije pisara i profesionalnih pisaca dokumenata kopirali su ovo naučno djelo. Knjiga je postala preteča kasnijih savremenih farmaceutskih priručnika. U srednjem vijeku knjiga je bila objavljena na latinskom (Codex Medicus Graecus), grčkom i arapskom jeziku. Mnogi ilustrirani rukopisi sačuvani su nakon mnogih prerada i napomena iz arapskih i indijskih izvora sve do danas. Jedan od najpoznatijih, bogato ilustriranih tzv. Dioscurides Costantinopolitanus (Bečki dioskurid), urađen je u Konstantinopolju između 512. - 513. godine kao prezentacija za princezu Julijanu Aniciju. Kodeks započinje serijom minijaturnih portreta (od Dioskure do princeze Anicije) i sadrži nekoliko crteža biljaka s opisima. Julijana Anicija je prikazana između dvije personifikacije, Velikodušnosti i Mudrosti. Njihov je stav jednostavan i prirodan, a likovi se ugodno ističu u tamnoplavoj pozadini. Uokvirivanje portreta je posebno lijepo urađeno. Kasnije djelo Dioscurides Neapolitanus (Napuljski dioskurid) zasniva se vjerovatno na istom izvoru kao i Bečki dioskuridi, što pruža realnije, ali i manje prikaze slabijeg kvaliteta. Ovaj trend ukazuje na pad kvaliteta bizantijske iluminacije u periodu koji je vodio do ikonoklazma.
Laurentinska biblioteka u Firenci posjeduje sirijski rukopis poznat pod nazivom Rabbula evanđelje, koji je 586. godine u mezopotamskom samostanu Beth Mar Yohanna izradio monah po imenu Rabbula. Gotovo svaka stranica uokvirena je velikim arhitektonskim crtežom, visokim trijemovima poduprtim krhkim i elegantnim debelim stubovima. Na fasadi ili oko ovih građevina nalaze se grupe ptica, životinja i drveća, zatim male scene čiji se predmeti prenose iz svetih tekstova. Pred kraj rukopisa nalazi se nekoliko kompozicija većih dimenzija, od kojih jedan prikazuje jedan od prvih primjera raspeća. Teme o kojima se govori u rukopisima su brojne: mnoge pripadaju Starom zavjetu, ali i Novom zavjetu i ranoj historiji hrišćanstva (lapidiranje svetog Petra ili obraćenje svetog Pavla). Na kraju rukopisa nalazi se velika i lijepa iluminacija koja zauzima cijelu stranicu, a u gornjem dijelu nalaze se dva medaljona koji sadrže slike sv. Ane i Simeona; ispod njih je Hrist, Djevica Marija, sveti Jovan Krstitelj, sveštenik Zaharija i sveta Elizabeta. Ikonografija djela je svojstvena, a boje su živahne i dinamične.
Mozaici
Mozaička umjetnost cvjetala je u Bizantijskom Carstvu od 6. do 15. vijeka. Dok su u antici zidovi i podovi obično bili ukrašeni jeftinijim oslikanim scenama, bizantijska estetika favorizirala je raskošniji, blistaviji efekt mozaičkih ukrasa. Mozaici nisu bili bizantijski izum, ali su bizantijski mozaičari proširili tehničke mogućnosti pri izradi mozaika. Počeli su ih koristiti na zidnim površinama kao vrstu tehnike slikanja u kamenu. Za razliku od tradicionalnih zidnih slika, mozaici su stvarali blistavi, svjetlucavi efekt koji je pružao uzvišeni osjećaju duhovnosti. Mozaička tehnika bila je skuplja od tradicionalnog zidnog slikanja, ali njezini su efekti bili toliko poželjni da je po mišljenju bizantijske elite vrijedilo uloženog troška. Mozaičke slike savršeno su odgovarale bizantijskoj kulturi, koja je isticala autoritet jedne, istinske religije. U 6. i 7. vijeku, zajedno sa izgradnjom novih hramova, povećala se i primjena mozaičke umjetnosti. Značajniji i bogatiji hramovi obično su bili bogato ukrašeni, a mozaici su izloženi na zidovima kao impresivna djela u velikim kompozicijama s jasnim detaljima. Tehnika izrade mozaika objedinjavala je uklapanje malih komada kamena i stakla (tessere). Kada se zajedno skupe, tessere stvaraju efekat sličan boji u kojem se različite boje stapaju jedna u drugu stvarajući sjene i osjećaj dubine. Bizantijski umjetnici često su postavljali zlatnu podlogu iza prozirnih staklenih tessera, tako da se čini da mozaici odašilju misterioznu vlastitu svjetlost. Ova igra svjetlosti dodaje osjećaj drame i duhovnosti slikama koje su odgovarale simbolici i magiji svojstvenim bizantijskoj vjerskoj ceremoniji. Obično su izbjegavane teme u kojima je dolazilo do velikog broja preklapajućih likova. Suprotno tome, više su se izrađivale statične vrste mozaičkih slika. Mozaičari su se držali statične smirenosti i pravilnosti u kojoj su likovi mogli biti raspoređeni bez narušavanja ujednačenog rasporeda u mozaičkim prikazima. Da ne bi narušili ravnotežu izgleda, ponekad su stavljali istu figuru na obje polovine slike. Ovaj princip simetrije sačuvan je u bizantijskoj umjetnosti još od antike.
Dok se tokom srednjeg vijeka broj nijansi povećavao da bi se postigao izgled freske, u Justinijanovom se razdoblju raznolikost nijansi koristi samo u malom broju, uglavnom se koristi kontrast, a zatamnjenje se zanemaruje. Obrise tijela i crte lica tako je često pratila crna linija, što je činilo sliku izraženijom. Budući da se mozaik vidi iz daljine, hrapavost kontrasta gubi se u ukupnoj harmoniji djela, a sve se istodobno ističe neusporedivom energijom. Likovi su se isticali uglavnom na plavoj ili zlatnoj pozadini, koja je imala nebeski ili mistični karakter. Upotreba plave pozadine postupno se povlačila. Tehnološki napredak (tessere lakše težine i novi recept za izradu cementa) olakšao je zidne mozaike nego što je to bio slučaj u prethodnim vijekovima, kada su favorizirani podni mozaici.
Neki bizantijski mozaici iz ranog perioda nisu sačuvani do danas, jer su bili uništeni zbog ratova ili protivnika ikona u periodu ikonoklazma. Mozaik je također bio bizantijska izvozna roba i ukrašavao je mnoge građevine na zapadu kao i u muslimanskom svijetu.
Ravenna
thumb|400px|lijevo|Car Justinijan I sa pratnjom, bazilika sveti Vitale, Ravenna Najljepši i najbolje očuvani mozaici iz 5. i 6. vijeka nalaze se u italijanskom gradu Ravenni. Lokalni mozaici stvoreni su za vrijeme vladavine ostrogotskog kralja Teodorika Velikog. U njima se iznenađujuće malo obraćala pažnja na događaje iz Starog i Novog zavjeta, te na mnogo načina nose izvorne elemente ranohrišćanske simbolike.
Mozaici u bazilici di Sant'Apollinare Nuovo (pogledati galeriju) su također izvanredne ljepote i kvaliteta. Međutim, tamošnji ukrasi nastali su u dvije faze - prva ostrogotska, a druga - bizantijska. Stoga su, nakon osvajanja Ravenne, neke od izvorno arijanskih (ostrogotskih) slika bile izmijenjene. Iz Teodorikovog vremena potječu mozaici iz gornja dva preklopljena reda na bočnim stranama broda. U srednjem redu između prozora prikazani su sveci, proroci i apostoli na zlatnoj podlozi. Najviši red sastoji se od malih panela na kojima su prikazana Hristova čudesna izlječenja bolesnika. Hrist je ovdje prikazan na jednom mozaiku bez brade - za razliku od istočnjačkog tipa (sirijski tip obrastao u bradu). Na drugoj strani građevine nalaze se scene iz Hristovih pasija, koje međutim ne prikazuju tipične bolne scene, ali nakon Judine izdaje prelaze u Uskrsnuće. Najniži red potječe iz bizantijskog doba u kojem je na jednoj strani prikazana duga povorka ženskih svetaca, a na drugoj muških svetaca i svi nose mučeničke krune. Sve ove prikazane scene odvijaju se na vrhu arkada jednog broda bazilike. Ovi mozaici iz dva najniža reda sugeriraju završetak ili izmjenu postojećih mozaika iz Teodorikovog vremena, s namjerom da se unište sva sjećanja na taj period. Tu i tamo još se mogu vidjeti ostaci figura koje su nestale. thumb|350px|desno|Mozaik Crux gemmata, bazilika svetog Apollinarija u Classi Također iz Justinijanovih vremena, bazilika svetog Apollinarija u Classi u svojoj apsidi ima mozaik u kojem su dvije ikonografske kompozicije smještene u jednu. Uokviren krugom plavog neba preplavljenog zlatnim zvijezdama, veliki dragulj s okovanim krstom, simboličan za Preobraženje, na ukrštenim rukama nosi Hristovo lice. Iznad krsta pojavljuje se ruka božija. Uz krst su uokvireni likovi Mojsija i Ilije, uobičajeni za scene Preobraženja, a ispod njih tri ovce predstavljaju apostole Petra, Jakova i Pavla, također tradicionalne u ovoj ikonografiji. Donji dio mozaika prikazuje idiličan krajolik koji može predstavljati raj, a sveti Apollinarij nalazi se između dva reda ovaca i simbolizira apostole. Iznad svoda prikazane su ovce koje izlaze iz Jerusalema i Betlehema, a iznad toga je opet Hrist sa simbolima četiri evanđelista. Mozaici između prozora i lijevo i desno na donjem dijelu luka primjer su iz četvrtog razdoblja ravenskih mozaika približno 677. godine.
Iz Justinijanovog vremena nalazimo i veoma neobičan mozaik u Arhiepiskopskoj kapeli (pogledati galeriju), ali restauriran po originalnom uzorku. Na njemu je prikazan Isus kao ratnik gazeći zmaja i zmiju i iznad, u svodu, nalaze se ptice sa pozadinom urađenom od zlatnih tessera. Četiri anđela drže Hristov monogram, dva križa koja se sijeku između anđela, te četiri simbola evanđelista. Lukovi su ispunjeni medaljonima apostola kao i muških i ženskih svetaca. Nakon Justinijanove smrti svod kapele je dodatno ukrašen mozaicima i predstavlja još jedan primjer iz četvrtog perioda bizantijske umjetnosti u Ravenni. Mozaici majstora iz Ravenne mogu se naći i u Poreču, a bizantijski utjecaj na italijansku umjetnost dalje se očitovao u rimskim papinskim građevinama (bazilika Kozme i Damjana, San Venanzio ili Santa Maria Antiqia).
Solun
thumb|250px|lijevo|Sveti Dimitrije sa eparhom i biskupom koji stoje pored njega, mozaik iz 7. vijeka, bazilika sv. Dimitrija u Solunu. thumb|200px|desno|Sveti Đorđe sa djecom, mozaik u Bazilici sv. Dimitrija u Solunu. U solunskim crkvama i bližoj okolini sačuvani su neki od mozaika iz 6. i 7. vijeka. Najznačajniji mozaici se nalaze u bazilici svetog Dimitrija i Muzeju bizantijske umjetnosti u Solunu. Bazilika svetog Dimitrija je poznata po šest postojećih mozaičkih panela, koji potječu iz razdoblja između najnovije rekonstrukcije (624 - 629) i početka uništavanja ikona i mozaika sa likovima svetaca tokom bizantijskog ikonoklazma 730. godine. Ovi mozaici prikazuju svetog Dimitrija sa sveštenicima odgovornim za obnovu crkve (tzv. osnivači, ktitori) i sa djecom. Natpis ispod jednog od mozaika veliča carstvo nebesko zbog spašavanja naroda Soluna od paganskog slavenskog napada na grad 615. godine. Drugi izvanredni mozaički prikazi, za koje je zabilježeno da su prekrivali unutrašnjost bazilike nakon uklanjanja premaza od gipsa, izgubljeni su ili tokom četiri vijeka kada je djelovala kao džamija za vrijeme osmanlijske vladavine (1493–1912) ili u velikom solunskom požaru 1917. godine koji je uništio veći dio grada. Mozaik u kojem je prikazan sveti Dimitrije okružen crkvenim (desno) i svjetovnim (lijevo) vladarima grada (slika lijevo) otkriven je tokom restauratorskih radova prilikom rušenja zida kojeg su Turci sagradili s desne strane oltara bazilike. Svetac je prikazan kako drži ruku na ramenima sveštenika, izražavajući svoju dobročinstvo. Na dnu mozaika nalazi se natpis: "Najsretniji Hristov mučenik, koji voli grad, okružen je brigom stanovnika i gostiju grada." Drugi mozaik u kojem je prikazan sveti Dimitrije sa djecom nalazi se u zapadnom dijelu oltara. Dječija lica imaju individualne crte lica, a mozaik je vjerovatno zavjetna slika roditelja u znak zahvalnosti za ozdravljenje djece. Svetac drži ruku na ramenu jednog od njih, a drugog podiže otvorenim dlanom. Ovaj gest vjerovatno uobičajeno prikazuje sveca tokom molitve. Ovo je jedan od najstarijih mozaika u bazilici (vjerovatno napravljen odmah nakon obnove sredinom 7. vijeka). Prikazuje sveca kao mladića idealiziranih crta lica i kratke, ravne plave kose, odjevenog u tuniku i luksuzni ogrtač.
Konstantinopolj
thumb|250px|desno|Orao i zmija, podni mozaik iz 6. vijeka, Velika palata u Konstantinopolju. Konstantinopolj koji je posebno za vrijeme vladavine Justinijana I bio središte umjetničkog stvaralaštva u Bizantijskom Carstvu, bio je veoma značajan i za izradu mozaika. Angažirajući 10.000 zanatlija za izgradnju i ukrašavanje Haja Sofije, Justinijan I je također osnovao nebrojene radionice za slikanje ikona, freski, rezbarenje slonovače, obradu emajlom i izradu mozaika u ovom gradu. Prema pisanju historičara umjetnosti H.W. Jansona i Anthony F. Jansona: Mozaici iz Velike palate u Konstantinopolju koji potječu iz 6. vijeka zanimljiva su kombinacija scena iz svakodnevnog života (posebno lova) s paganskim bogovima i mitskim bićima, ističući još jednom da paganske teme nisu u potpunosti zamijenjene hrišćanskim u bizantijskoj umjetnosti. Druga svjetovna tema za umjetnike mozaika bili su carevi i njihovi supružnici, koji su često bili prikazivani u ulozi poglavara Istočne crkve. U Istanbulu se danas nalazi muzej posvećen mozaicima iz Velike palate.
Skulptura
thumb|250px|lijevo|Diptih arhanđela Mihajla iz ranog 6. vijeka, 428 x 143 mm, debljina 9 mm, [[Britanski muzej, London]] thumb|200px|desno|Crtež Justinijanovog stuba iz 1912. godine, prema Corneliusu Gurlittu. Stub je bio podigut u čast vojnih pobjeda cara Justinijana I nad barbarima. Aktivnost izrade monumentalnih skulptura u Istočnom Rimskom Carstvu počela je opadati u 4. vijeku i svoje mjesto u historiji umjetnosti nije povratila sve do 12. vijeka. Razlog tome je da su hrišćani u to vrijeme bili sumnjičavi prema samostojećim kipovima, povezujući ih s paganskim bogovima koje su smatrali lažnim. Tokom ranohrišćanskog i bizantijskog razdoblja aktivnost izrade skulptura se srozala na zanatsku umjetnost i izradu malih predmeta: reljefni sarkofazi, spomen ploče od slonovače (diptih, triptih), crkveni namještaj i pribor i slično. Uprkos ovom velikom smanjenju obima medija, nastala su djela izvrsne vještine prilikom izrade koja su odražavala, čak i u hrišćanskim vremenima, paganske i klasične ideale ljepote. Nakon oštećenja uzrokovanih požarom tokom Nika ustanka 532. godine, car Justinijan I dao je da se obnovi glavni konstantinopoljski trg Augustaion. Jedna od građevina koje su obnovljene bila je zgrada senata sa trijemom od šest ogromnih mramornih stubova. Glavna karakteristika Augustaiona, a ujedno i jedan od simbola grada bio je Justinijanov stub (slika desno) okrunjen bronzanim kipom postavljenim 543. godine. Ispred ovog stupa stajali su kipovi tri barbarska kralja u pokornom položaju. Također, postojao je i stub sa srebrnim kipom rimske carice Elije Eudoksije (supruge cara Arkadija) koji je bio postavljen na sjeveroistočnoj strani Augustaiona, ispred zgrade Senata. Njegov temelj je sačuvan i danas se nalazi u dvorištu Haja Sofije.
Tokom vladavine Justinijanove i Heraklijeve dinastije vajari su slijedili princip pojednostavljivanja oblika, koji je bio posebno usmjeren na to da ikonografiju učine čitljivijom. Likovi su bili prikazivani u hijerarhijskoj veličini, ne kao pojedinci već kao nositelji funkcija, što dokazuju stereotipna lica, velikih bezizražajnih očiju s naglaskom na atribute moći.
Dobar primjer nastavljanja sa grčko rimskim klasičnim idealima u umjetnosti je diptih arhanđela Mihajla (slika lijevo), koji je vjerovatno urađen u Konstantinopolju početkom 6. vijeka. Prototip pri izradi ove skulpture od bjelokosti vjerovatno je bila rimska božica pobjede Viktorija. Lepršave klasične, ali naturalističke draperije, nježno urezana krila, te oblik lica i frizure pripadaju predhrišćanskoj tradiciji. thumb|250px|lijevo|Diptih konzula Anastazija. Ipak, snaga koju on najavljuje nije od ovoga svijeta, niti naseljava ovozemaljski prostor. Arhitektonski prostor nasuprot kojem se pojavljuje izgubio je svu trodimenzionalnu stvarnost, odnos arhitektonskog prostora prema njemu je čisto simbolične i ukrasne prirode, tako da izgleda kao da lebdi, a ne da stoji (primijetiti položaj stopala na stepenicama), te položaj žezla koji drži u lijevoj ruci. Upravo je ovaj bestjelesni kvalitet, koji se prenosi kroz klasično harmonične forme, ono što mu daje tako uvjerljivo prisustvo. Glatke obline ističu izduženi oval glave i tako pojačavaju njen apstraktni, onostrani karakter. Ne samo pojedinačna osoba već i samo ljudsko tijelo ovdje prestaje biti opipljiva stvarnost. Sve ovo ukazuje na tok stilskih promjena, čime se grčko rimska tradicija izrade skulpture lagano gasi u historiji, a započinje srednjovjekovna era.
Ova stilska promjena gotovo je dovršena u diptihu Anastasija (slika lijevo), koji predstavlja cara Anastazija I kao konzula. Obučen je u trijumfalnu carsku odjeću (trabeja), sjedi na prijestolju u obliku lavljih nogu, a njegov kvazi božanski status najavljen je oreolom u obliku školjke postavljenim iza glave. U desnoj ruci svečano drži maramicu (mappa) koju priprema baciti kao signal za početak igara prikazanih u areni ispod njega. U lijevoj ruci je kratko žezlo na čijem vrhu je orao, koji krilima na glavi drži malu bistu uokvirenu vijencem. Prijestolje je ukrašeno medaljonima koji predstavljaju živopisno ovjenčane personifikacije Rima i Konstantinopolja i gorgonejama kao amajlijama koje štite od sila zla. S njegove obje bočne strane stoje krilate Viktorije kao simboli pobjede, stojeći na globusima i noseći na glavama vijence sa bistama. Mutacija klasičnog naturalizma u ovom diptihu mnogo je naprednija (podsjetnik da se proces ne odvija ravnomjerno na istom historijskom frontu ili istim tempom). Figura cara na oba panela uzdignuta je iznad živahnih prizora koji se nalaze u areni. Djelo je u potpunosti ukrasno i simbolično, a živi čovjek je izgubljen u konceptu vrhovne i nadljudske vlasti. Ovo kultno predstavljanje službenih insignija, koja maksimizira protokol kancelarije, a istovremeno umanjuje individualnost konzula, prepoznatljivo je za ranobizantijski stil. thumb|300px|desno|Barberini diptih iz prve polovine 6. vijeka, danas se čuva u [[Louvre muzeju.]] Barberini diptih urađen od bjelokosti predstavlja jedan od najznačajnijih sačuvanih carskih diptiha do danas. Sudeći prema kvalitetu izrade, ova skulptura urađena je u prvoj polovini 6. vijeka u carskim radionicama u Konstantinopolju. Diptih se sastoji od pet dijelova na kojem je najvjerovatnije prikazan trijumfalni car Justinijan I, koji je 532. n. e. pobijedio barbare i potpisao mirovni sporazum sa Perzijom. Djelo kombinira s jedne strane klasičnu temu sveukupne moći pobjedničkog cara, okrunjenog boginjom pobjede Viktorijom, čija je univerzalna vladavina sinonim za mir i prosperitet. S druge strane nalazimo temu hrišćanske pobjede koju donosi Hristovo pokroviteljstvo i blagoslov cara. Ovim se uvodi nova kosmička hijerarhija u predstavljanje trijumfa Rimskog Carstva i stoga je visoko političko djelo osmišljeno da služi kao carska propaganda.