cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dositej Vasić
Vladika niški i prvi mitropolit zagrebački
U maju 1913. godine sveti arhijerejski sabor Kraljevine Srbije izabrao ga je za vladiku niškog, a 25. istoga mjeseca posvećen je za vladiku. Tokom Prvog svjetskog rata dočekao je bugarskog okupatora u svojoj rezidenciji, a onda je prebačen u internaciju. Nakon kapitulacije Bugarske vraća se u svoje vladičanstvo 1918. godine. U njemu ostaje do 1933. Govorio je odlično ruski, češki, njemački i francuski jezik. Odlikovan je ordenom svetog Save 1. stupnja sa lentom, zlatnom Obilića medaljom za hrabrost, ordenom Karađorđeve zvijezde 4. stupnja, ordenom Bijelog orla 4. stupnja i ordenom Crvenog krsta, ruskog i jugoslavenskog. 8. oktobra 1932. godine u svetom arhijerejskom saboru, jednoglasno je izabran za prvog mitropolita Zagrebačkog.
U vreme djelimičnog prelaska Čeha i Slovaka iz rimokatolicizma u pravoslavlje, a u Prikarpatskoj Rusiji iz unije, vladika Dositej je tri godine proveo u Čehoslovačkoj kao misionar, a zatim je održavao stalnu vezu sa mladom Pravoslavnom crkvom u ovoj zemlji. Nakon stvaranja zagrebačke mitropolije, postavljen je za prvog mitropolita zagrebačkog. Mitropolit Dositej se naročito istakao svojim organizatorskim radom. Novoosnovanoj mitropoliji zagrebačkoj postavio je čvrste temelje i dao značaj koji joj i priliči u takvoj političkoj i kulturnoj metropoli kao što je grad Zagreb.
Stradanje i smrt u Drugom svjetskom ratu
Teško bolestan premješten je u bolnicu Milosrdnih sestara. Po svjedočenju Božidara Cerovskog, šefa ustaške policije u Zagrebu, "Mitropolit je bio tako strašno izmrcvaren da je jedva živ utrpan u vlak za Beograd". Nakon višegodišnjih pokušaja generala Nedića da izdejstvuje spašavanje mitropolita, konačno je dopremljen u Zemun, u teretnom vagonu. Bolesnog mitropolita preuzimaju njemačke okupacione vlasti i sprovode ga u Beograd. Nekoliko mjeseci nakon maltretiranja i mučenja u Zagrebu, umro je u manastiru Vavedenje u Beogradu 13. januara 1945. godine, od teških posljedica zlostavljanja.
Kanonizacija
Na redovnom zasjedanju svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve mitropolit Dositej je, zbog svog mučeništva, stradanja i ispovjedanja pravoslavne vjere, upisan u Imenoslov srpske crkve kao ispovjednik. Srpska crkva ga proslavlja 13. januara/31. decembra. 13. maja 2008. godine, molitveno su prenešene moći svetog svešteno-ispovjednika Dositeja zagrebačkog i vavedenjskog iz groba, u porti manastira Vavedenje u Beogradu, u samu crkvu.
Kornatska tragedija
mini|350px|Hrvatski vatrogasci Kornatska tragedija dogodila se 30. augusta 2007. godine, kada je grupa vatrogasaca postala žrtvom požara na ostrvu Velikom Kornatu. Od ukupno 13 vatrogasaca u grupi zahvaćenoj požarom, 11 ih je poginulo na licu mjesta ili preminulo u bolnicama, dok ih se preostalih 2 bori za život. Događaj je jedna od najvećih mirnodopskih nesreća koja je pogodila Hrvatsku.
Opis događaja
Vatra je okružila vatrogasce, koji su se našli u njenom obruču, a helikopter je poslan tek kasnije, kad se nesreća već bila dogodila, da ih evakuira.
Poginuli
Poginulo je šest vatrogasaca iz vatrogasne brigade Šibenik - Dino Klarić, Ivica Crvelin, Ivan Marinović, Marko Stančin, Gabrijel Skočić i Hrvoje Strikman, a još sedmero je preživjelo uz teške opekline po tijelu - od kojih je petero prebačeno na liječenje u Zagreb (Tomislav Crvelin, Ante Crvelin, Josip Lučić, Karlo Ševerdija i Marinko Knežević), koji su ubrzo preminuli od posljedica teških opeklina.
Posljedice
Iz poštovanja prema poginulima i njihovim porodicama, premijer Sanader proglasio je na to 3. septembra dan žalosti u cijeloj Hrvatskoj, dok je premijer Šibensko-kninske županije, Goran Pauk, proglasio sedam dana žalosti u toj županiji. Hrvatski sportaši su 2.i 3. septembra nastupili sa crnim florom na naramenicama.
Tokom noći, kako stoji u službenom policijskom izvještaju, na ostrvo su upućene snage policije i Hrvatske vojske radi pretrage terena i osiguranja požarišta, a na mjesto nesreće izašli su i Istražni sudija Županijskog suda i Županijski državni advokat iz Šibenika, policijska ekipa za uviđaje, te stručnjaci Centra za kriminalistička vještačenja MUP-a Republike Hrvatske kao i inspektori za požare, Inspektorata unutrašnjih poslova Republike Hrvatske. Privedeno je osam ljudi osumnjičenih za podmetanje požara.
Pojavile su se i kontroverze oko toga, da li su se žrtve mogle izbjeći. Neki su kritikovali odluku vatrogasne službe da pošalje svoje ljude na Kornate samo kako bi gasili zapaljenu nisku travu, ali to je izazvalo i pitanja oko toga kako su mogli poginuti od tako malog požara. Najmlađa žrtve tragedija na Kornatima, sedamnaestogodišnji Marko Stančić, je svom ocu, po dolasku na Veliki Kornat poslao poruku: "Tata, na Kornatima smo, čekamo da nam dostave vodu", što je ostavilo nova pitanja da je helikopter jednostavno ostavio vatrogasce bez dobre opreme. Glavni zapovjednik vatrogasaca Mladen Jurin na to je idući dan dao svoju ostavku.
Socijalistička Republika Crna Gora
Socijalistička Republika Crna Gora je bila republika u sastavu SFR Jugoslavije. SR Crna Gora ustavno promijenila svoje ime 7. jula 1963, tako, ime Narodna republika Crna Gora prestalo se koristiti. Oficijalni jezik države je bio srpsko-hrvatski jezik,a glavni i najveći grad je bio Titograd, danas Podgorica. Do 1990 SR Crna Gora je bila u sastavu SFRJ-e, potom u sklopu Savezne republike Jugoslavija da bi u 2006 godine konačno dobila svoju samostalnost.
Demografija
1971:
1981:
1991
Sulejman I
Sulejman I (osmanlijski turski: سلطان سليمان اول‎‎; turski: Süleyman I; 6. novembar 1494. - 7. septembar 1566.), poznatiji kao Sulejman Veličanstveni na zapadu i Sulejman Zakonodavac (turski: el-Kanuni) na istoku, je bio najduže vladajući sultan Osmanlijskog Carstva od 1520. do svoje smrti 1566. godine. Tokom njegove vladavine, Osmanlijsko Carstvo je doseglo svoj vrhunac i postalo svjetska sila.
Kao i većina vladara tog vremena, on je bio s jedne strane nemilosrdan prema onima koje je on smatrao kao prijetnju svojim planovima za uspjeh, ali s druge strane, za razliku od mnogih, imao je duboki interes u ostvarivanju pravde u carstvu kojim je vladao. Uveo je zakone koji su štitili protiv korupcije, protiv koje je bio odlučan u njenom iskorjenjivanju. Mnogi muslimani ga smatraju kao primjer idealnog ili modelom dobrog vladara. Osvojio je ostrvo Rhodos, Beograd (pobijedio mađarsku vojsku Ludovika II u Mohačkoj bici (29. august 1526), osvojivši velike dijelove sjeverne Afrike i Transilvaniju. Beč, ipak, nije uspio osvojiti. 1529, pao je obruč oko Beča koji su Osmanlije uspostavile i njihov prodor u centralnu Evropu je zaustavljen. Umro je prilikom opsade Sigeta 1566.
Na granicama svog carstva, teritorijalno širenje i neprijateljstva sa protivničkim silama značilo je da je život bio nestabilan, ali za mnoge u carstvu, uključujući manjine stvarnost je bila pax ottomanica (osmanlijski mir). Sulejman se s pravom može smatrati kao jedan od humanijih vladara u historiji koji je imao dvostruki osjećaj obaveze i odgovornosti prema Bogu i društvu.
Život
Sulejman je rođen u Trabzonu u istoimenoj provinciji na Crnom Moru, vjerovatno 6. novembra 1494. godine. U sedmoj godini poslat je na školovanje da izučava historiju, književnost, teologiju i vojnu taktiku u školi Topkapi palata u Istanbulu. Kao mladić, sprijateljio se sa Ibrahimom, robom koji mu je kasnije postao jedan od najznačajnijih savjetnika. Od sedamnaeste godine, mladi Sulejman je postavljen za guvernera prvo Kaffe (Theodosia), onda Sarukhana (Manisa). Po smrti svog oca, Selima I (1512-1520), Sulejman je ušao u Istanbul i zaposjeo tron kao deseti Osmanlijski sultan. Rani opis Sulejmana Veličanstvenog od strane Bartolomea Contarinia, venecijanskog putopisca nekoliko sedmica nakon preuzimanja trona. Contarini zapaža: thumb|left|Tugra Sulejmana Veličanstvenog.
Ratovi u Evropi
Pad jedne od najjačih hrišćanskih tvrđava je proširila strah širom Evrope. Ambasador Svetog Rimskog carstva u Istanbulu je napisao, Put do Ugarske i Austrije je bio potpuno otvoren, ali je Sulejman okrenuo svoju pažnju ka istočnomediteranskom ostrvu Rodosu, čija je blizina Maloj Aziji i Levantu bila dugogodišnja boljka osmanlijskih interesa. U ljeto 1522., godine koristeći prednost mornarice koju je naslijedio od svog oca, Sulejman je poslao armadu od oko 400 brodova dok je lično vodio vojsku od 100.000 ljudi preko Male Azije na drugi kraj ostrva. Tamo je Sulejman izgradio veliko utvrđenje, dvorac Marmaris, koji je služio kao baza za osmanlijsku mornaricu. Nakon brutalne petomjesečne opsade, Rodos je kapitulirao a Sulejman je dozvolio Vitezovima sa Rodosa da odu i osnuju novu bazu na Malti.
Kako su se odnosi između Ugarske i Osmanlijskog Carstva pogoršavali, Sulejman je nastavio svoju kampanju u središnjoj Evropi. 29. augusta 1526. porazio je kralja Ugarske Ludovika II (1506. - 1526.) u bici na Mohačkom polju. Ugarski otpor je srušen, a Osmanlijsko Carstvo je postalo jedina sila u Istočnoj Evropi. Nakon susreta sa beživotnim tijelom kralja Ludovika II, Sulejman je rekao žaleći: Neki mađarski plemići su predložili da Ferdinand, nadvojvoda Habsburške monarhije bude kralj Ugarske. Međutim, drugi plemići su se okrenuli ka Ivanu Zapolji (János Szapolyai) koji je, podržan od Sulejmana, ostao nepoželjan od hrišćanskog svijeta. Dok su plemići bili na različitim stranama, Karlo V i njegov brat Ferdinand I okupiraju Budim i zauzimaju Ugarsku. Kao rezultat toga, Sulejman 1529. godine još jednom maršira uz dunavsku dolinu i ponovo osvaja Budim, a slijedeće jeseni vrši opsadu Beča. Ispostaviće se da je to bio najambiciozniji osmanlijski osvajački pohod i vrhunac osmanlijskog osvajanja na zapadu. Sa pojačanim trupama od 20,000 ljudi, Austrijanci su zadali Sulejmanu njegov prvi poraz. Sljedeći pokušaj da zauzme Beč je propao 1532. godine kada se Sulejman povukao prije nego što je došao do grada, nakon dugotrajne opsade Kisega koju je branila hrvatska posada predvođena Nikolom Jurišićem. U oba slučaja osmanlijska vojska nije imala sreće sa vremenskim prilikama i bila je primorana da za sobom ostavi osnovnu opremu za opsadu grada.
thumb| Lik Sultana Sulejmana I koji ukrašava unutrašnjost zgrade Predstavničkog doma [[SAD. To je jedan od 23 lika kojima se odaje počast čuvenim zakonodavcima tokom cijele svjetske historije.]] Obnovljeni sukobi u Mađarskoj 1540. godine su otvorili Sulejmanu mogućnost da se osveti za poraz kod Beča. Habsburgovci su ponovo 1541. godine otvorili sukobe sa Osmanlijama, pokušavajući da postave opsadu Budima. Njihovi pokušaji su odbijeni a veći broj habsburških tvrđava su osvojile Osmanlije. Zbog toga su Ferdinand i njegov brat Karlo V bili primorani da potpišu ponižavajući petogodšnji mirovni ugovor sa Sulejmanom. Ferdinand se odrekao prava na kraljevinu Ugarsku i bio je primoran da plaća godišnji danak Sulejmanu za svu mađarsku zemlju koju je kontrolisao. Pošto je svoje glavne evropske rivale primorao na priznavanje poraza, Osmanlijsko Carstvo je dugi niz godina imalo veliki uticaj na evropsku politiku.
Osmanlijsko-safavidski rat
Nakon što je stabilizirao svoje evropske granice, Sulejman je usmjerio pažnju na stalno prisutnu opasnost od perzijske dinastije Safavida. Dva događaja su posebno ubrzala sve veće napetosti. Prvo, šah Tahmasp je zauzeo Bagdad i pogubio guvernera koji je bio odan Sulejmanu. Drugo, guverner Bitlisa je pobjegao i zakleo se na vjernost Tahmaspu. Zbog toga je Sulejman naredio svom Velikom veziru Ibrahim paši Pargaliju da vodi vojsku u istočnu Aziju, gdje će ponovo zauzeti Bitlis i okupirati Tabriz. Nakon što se pridružio Ibrahimu 1534. godine, nastavio je osvajati perzijske teritorije, a šah Tahmasp se nije usudio suočiti sa Sulejmanom u otvorenoj borbi. Kada su Sulejman i Ibrahim naredne godine došli do Bagdada, zapovjednik Bagdada je predao grad, potvrđujući time Sulejmana kao vođu islamskog svijeta i legitimnog nasljednika Abasidskih halifa. Osim toga, Sulejman je obnovio mezar sunitskog imama Abu Hanife čime je ojačao svoj akreditiv i pravo na hilafet.
U pokušaju da pobjedi šaha jednom za sva vremena, Sulejman je krenuo u drugu kampanju 1548. godine. Šah Tahmasp je odlučio izbjeći sukob sa osmanlijskom vojskom i koristio je taktiku spaljivanja zemlje izloživši osmanlijsku vojsku oštrom zimom na Kavkazu. Sulejman je odlučio napustiti kampanju osvojivši Urmiu i pokrajinu Van, zapadnu polovinu Azerbejdžana i tvrđave u Gruziji. Sulejman je 1553. godine započeo treći i posljednji pohod protiv šaha. Pošto je u početku izgubio Erzurum od šahovog sina, Sulejman se osvetio tako što je preoteo Erzurum, prelazeći Gornji Eufrat i pustošeći dijelove Perzije. Šahova vojska je nastavila svoju strategiju izbjegavanja Osmanlija, što je dovelo do zastoja od kojeg ni vojska nije imala značajnu dobit. Šah je napokon 1554. godine potpisao sporazum koji je zaključio azijsku kampanju Sulejmana. Dio sporazuma je uključivao povratak Tabriza i Bagdada, smanjenje Mezopotamije, ušće rijeke Eufrat i Tigris, i dio Perzijskog zaliva. Šah je također obećao da će prekinuti sve racije na osmanlijske teritorije.
Kampanje u Indijskom okeanu
Osmanlijski brodovi su plovili Indijskim okeanom za vrijeme osmanlijskih admirala Hadim Sulejman-paše, Seydi Ali Reisa i Kurtoglu Hizir Reisa. Poznato je da su putovali do Mogulskih carskih luka Thatta, Surat i Janjira. Mogulski car Akbar je tada razmijenio šest dokumenata sa Sulejmanom Veličanstvenim.
U Indijskom okeanu, Sulejman je vodio više pomorskih kampanja protiv Portugala u pokušaju da ih ukloni i ponovo uspostavi trgovinu sa Indijom. Zbog toga je Sulejman zauzeo Aden u Jemenu 1538. godine, kako bi napravio osmanlijsku bazu za napade na portugalske luke na zapadnoj obali modernog Pakistana i Indije. Nakon opsade portugalske luke Diu u septembru 1538. godine, Osmanlijski brodovi su se vratili u Aden gdje su utvrdili grad sa 100 komada artiljerije. Iz ove baze, Sulejman paša je uspio da preuzme kontrolu nad cijelim Jemenom zauzimajući Sanu. Svojom jakom kontrolom Crvenog mora, Sulejman je kontrolirao indijske trgovačke puteve i održavao značajan nivo trgovine sa Mogulskim carstvom tokom 16. stoljeća. Njegov admiral Piri Reis je kontrolisao osmanlijsku flotu u Indijskom okeanu zauzimajući Maskat 1558. godine.
Glavatičevo
Glavatičevo je naseljeno mjesto u općini Konjic, Bosna i Hercegovina.
NGC 6916
NGC 6916 (također poznat kao IRAS 20224+5810, MCG 10-29-4, PGC 64600 i UGC 11554) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 143 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Labud. Najveći prečnik je 1,80 (75 hiljada sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (50 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 26. juna 1887. godine.
Zemljotres u Čečeniji 2008.
'''Potres u Čečeniji 2008. godine''' je bio potres jačine 5,8 Mw koji se dogodio dana 11. oktobra 2008. godine u 09:06:10 UTC u Čečeniji, Rusija, a trajao je 40 sekundi. Najmanje 13 ljudi, iz distrikta Gudermes, Šalinski i Kurčalojevski, su poginuli u potresu i seriji uudara nakon glavnog potresa, koji su se osjećali kroz Sjeverni Kavkaz, pa čak i u Armeniji i Gruziji. Stopa smrtnosti može se povećavati kako pristižu nove informacije iz pogođenih distrikta. Dodatno, oko 116 ljudi je povrijeđeno u potresu.
Dagestan, Inguška, Sjeverna Osetija i Stavropol su, također, osjetili tremore, sa ukupno 16 udara jačine između 3 i 6 stepeni po richteru. Neki tremori trajali su i do sekundi, uzrokujući ozbiljne materijalne štete u dva čečenska distrikta, te ostavljajući 52.000 ljudi bez struje u tri distrikta. Communications and roads in Chechnya were also disrupted.
500 porodica u teško pogođenom gradu Kurčaloj trebalo je privremena skloništa, a lokalne bolnice bile su evakuirane. Minimalna materijalna šteta načinjena je glavnom čečenskom gradu Groznom, gdje su, većinom, u pitanju bili polomljena stakla na prozorima.
Ramzan Kadyrov, Predsjednik Čečenije izlavio je: "Primili smo informacije o šteti iz raznih distrikta... svaka žrtva će primiti potrebnu pomoć i podršku."
Socijalistička Republika Makedonija
Socijalistička Republika Makedonija je bila republika u sastavu Socijalističke federativne republike Jugoslavije. Prvo ime SR Makedonije je bilo Narodna republika Makedonija, ali je zvanično promijenjeno 1963. Glavni i najveći grad republike je bio Skoplje. Ukupna površina SR Makedonije je 25.713 km2 i zvanični jezik je bio makedonski, pored srpsko-hrvatskog kao „lingua franca“. Zvanične narodnosti su bili Albanci i Turci, koji su imali pravo obrazovanja na materinjem jeziku. Većina stanovnika su bili Makedonci, a najveća religija je bilo pravoslavlje. U 1991. SR Makedonija je postala nezavisna država, ustavnog imena – Republika Makedonija.
IC 2314
IC 2314 je dvostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Rak. Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 13. februara 1901. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Džemaludin Latić
mini|desno|150px|Džemaludin Latić (lijevo) i Hadžem Hajdarević (desno). Džemaludin Latić je bosanskohercegovački pisac rođen 1957. u Pridvorcima kod Gornjeg Vakufa. Završio je Gazi Husrev-begovu medresu u Sarajevu, zatim Fakultet islamskih nauka u Sarajevu i Filozofski fakultet (Odsjek jugoslavenskih književnosti i srpskohrvatskog/hrvatskosrpskog jezika, kao i prvi stepen na Odsjeku za filozofiju i svjetsku književnost).
Magistrirao je na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu (Odsjek za svjetsku književnost), a doktorirao na Fakultetu islamskih nauka 1999. na temu "Stil kur'anskoga izraza".
Radovni je profesor na katedri za tefsir Fakulteta islamskih nauka u Sarajevu, predmet Tefsir (komentar) Kur'ana. Predaje tefsir na Islamskoj pedagoškoj akademiji u Novom Pazaru, te teoriju književnosti na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Novom Pazaru.
U 2010. godini kandidirao se na općim izborima u Bosni i Hercegovini za mjesto bošnjačkog člana predsjedništva.
Politička aktivnost i zatvor
Zbog političkih ideja uhapšen je 1983. i u procesu protiv muslimanskih intelektualaca osuđen na 6 i pol godina zatvora. Oslobođen je na intervenciju Međunarodnog PEN-centra 1986. Po izlasku iz zatvora bio zamjenik glavnog urednika "Preporoda", islamskih informativnih novina, a pokrenuo je i sedmične listove "Muslimanski glas" i "Ljiljan", čiji je glavni urednik bio od 1990. do 1994.
Bio je dugogodišnji politički saradnik predsjednika Stranke demokratske akcije i Predsjedništva Bosne i Hercegovine, Alije Izetbegovića, s kojim je pokrenuo Bošnjačku radioteleviziju. Član je Društva pisaca Bosne i Hercegovine i Svjetskog društva muslimanskih pisaca sa sjedištem u Rijadu.
Zastupljen je u antologijama i pregledima bosanskohercegovačke i bošnjačke poezije i u antologiji bošnjačke priče za djecu. Pojedini ciklusi pjesama prevedeni su mu na arapski, turski, engleski, francuski i italijanski jezik. Zbirka Moj ummete prevedena je na albanski jezik pod naslovom Ummeti im (Skoplje, 1998), a Srebrenički inferno se prevodi na turski jezik.
U pripremi su mu knjiga drama i studija Jezik Kur'ana. Stil kur'anskoga izraza je prva knjiga na bosanskom jeziku koja se bavi tefsirskom temom nadnaravnosti Kur'ana (i'džazu'l-Qur'an). Osim uvoda, u kome je autor dao pregled djela i autora iz Bosne koji su o ovoj temi pisali na arapskom i turskom jeziku, ova studija sadrži terminologiju i pregled najvažnijih teorija o i'džazu u historiji tefsirske nauke, a u njenom središtu je istraživanje kur'anskog stila na fonetskoj, semantičkoj, morfološkoj i sintaksičkoj ravni. Završetak knjige posvećen je stilističkoj analizi karakterističnih sura.
Gornja Vrućica (Trpanj)
mini|280px|Gornja Vrućica, rimokatolička crkva "Sv. Jure" Gornja Vrućica je naseljeno mjesto u sastavu općine Trpanj, Dubrovačko-neretvanska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Dubrovnik.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Gornja Vrućica je imala 37 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Gornja Vrućica je imalo 79 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Praznik rada (film)
Radnja
"Praznik rada" je crnohumorna drama o potrazi za istinom koja oslobađa, ali često i boli. Nakon deset godina u Njemačkoj Armin (igra ga Muhamed Hadžović) u gluhoj noći dolazi u Bosnu. Prvomajski su praznici, tek je oženjen, želi da iznenadi oca Fudu. Nema ga kući. Komišija kaže: uhapsiše Fudu, ko zna zašto. U mahali nemir. Fudo da je zločinac?! Armin želi doznati istinu, a komšiluk proslaviti Praznik rada.
NGC 1158
NGC 1158 (također poznat kao MCG -3-8-49 i PGC 11157) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 389 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 0,90 (102 hiljade sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (68 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Francis Preserved Leavenworth 1. januara 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Predsjednik Azerbejdžana
Predsjednik Azerbejdžana je šef države Azerbejdžana.
Ustav kaže da će predsjednik biti utjelovljenje izvršne vlasti, vrhovni zapovjednik, "predstavnik Azerbejdžana u unutrašnjoj i vanjskoj politici", te da će "imati pravo na imunitet [od krivičnog gonjenja]". Predsjednik vlada preko svog izvršnog ureda, predsjedničke administracije, koji se sastoji od grupe tajnika i ministara odjeljenja. Pored toga, postoji Kabinet ministara u vezi s ekonomskom i socijalnom politikom i Vijeće sigurnosti u vezi sa stranim, vojnim i pravosudnim pitanjima.
Glavni vojni savjetnici predsjednika Azerbejdžana bili su general-major Nuraddin Sadihov (1993–1999), general-pukovnik Tofig Aghahuseynov (1997–2002) i general-potpukovnik za nacionalnu sigurnost Vahid Alijev (od aprila 2002).
Među agencijama koje su direktno podređene predsjedniku je i Specijalna državna služba zaštite.
Prema ustavu Azerbejdžana, ista osoba može biti na mjestu predsjednika neograničen broj mandata.
Trenutni predsjednik je Ilham Aliyev, obnašavši dužnost predsjednika od 31. oktobra 2003. godine.
Gornji paleolit
mini|desno|200px|Venera iz Laussel-a mini|desno|200px|Venus de Brassempouy mini|desno|200px|[[Pećina Lascaux|Lascaux slikarija]] Gornji paleolit (ili Gornji paleolitik) je treći ili posljednji period paleolita ili Starijeg kamenog doba koje se odnosi na Evropu, Afriku i Aziju. Uopćeno se smješta u okvir od oko prije 40.000 do prije 10.000 godina.
Moderni ljudi (Homo sapiens sapiens)su se pojavili prije oko 100.000 godina i počeli migrirati iz Afrike za vrijeme srednjeg paleolita. Do oko prije 40.000 godina način života ljudi se malo mijenjao u odnosu na njihove pretke. Ali tada, u relativno kratkom roku, počeli su stvarati kulture s regionalnim specifičnostima, koristeći nove tehnologije, efikasnije tehnike lova i stjecati rafiniraniji estetski senzibilitet. Ova promjena od srednjeg prema gornjem paleolitu se naziva Revolucija gornjeg paleolita. Neandertalci su nastavili koristiti mousteriansku tehnologiju kamenog oruđa. Khoisanci u Tanzaniji i Južnoj Africi su genetički u direktnom srodstvu s originalnim homo sapiens sapiensima, te predstavljaju najstarije poznate ljudske kulture.
Najstariji oblici organiziranih naselja u obliku logorišta, ponekad s jamama za skladištenje hranje, se mogu pronaći u ovom periodu. Ona su često podizana u uskim dijelovima dolina, vjerovatno da olakšaju lov na prolazeća krda životinja. Neka logorišta su možda bila naseljena tokom cijele godine, iako se uglavnom čini da su koristili samo tokom jedne sezone te ih napuštali kako bi koristili druge izvore hrane tokom drugih dijelova godine.
Tehnološki napredak je uključivao značajan razvoj proizvodnje kremenog oruđa uključujući industrije temeljene na finim oštricama umjesto jednostavnijih i kraćih čehotina. Burini i racloiri su omogućili rad na kostima, rogovlju i kožama. Napredne sulice i harpuni se također pojavljuju u ovom periodu.
Umjetnička djela su također procvjetala preko paleolitskih Venera, pećinskih slika, petroglifa te egzotičnih sirovina pronađenih daleko od njihovih izvora što sugerira nastanak trgovačkih veza. Nastale su i složenije društvene grupe, podržane od raznovrsnijih i pouzdanijih izvora hrane i specijaliziranih vrsta alata. To je vjerovatno pomoglo jačanju grupne identifikacije ili nastanku etniciteta. Te grupe su počele stvarati specifične simbole i rituale koji su važan dio modernog ljudskog ponašanja.
Razlozi za takve promjene u ljudskom ponašanju su moguća posljedica klimatskih promjena tokom perioda kojeg karakterizira veliki broj padova globalne temperature, što je sa sobom povlačilo pogoršanje ionako teške klime u posljednjem ledenom dobu. Te promjene su sa sobom vjerovatno dovele do smanjenja zaliha iskoristivog drva i tjerale ljude na korištenje drugih materijala dok je kremen postao previše krhak na niskim temperaturama te se više nije mogao koristiti kao oruđe.
Također se tvrdi da je nastanak jezika omogućio sve ove promjene. Složenost novih ljudskih mogućnosti ukazuje da su ljudi bili manje u mogućnosti dalekosežno planirati prije 40.000 godina, odnosno da je govor sve to promijenio. Ova sugestija nije široko prihvaćena, s obzirom da se ljudska filogenetička separacija dogodila u srednjem paleolitu, v. Proto-jezik.
Vanjski linkovi
Paleolitikum
Čarobnice
Charmed je američka televizijska serija o tri fiktivne sestre vještice iz San Franciska, Kalifornija, gdje one koriste svoje moći u borbi protiv zla, te kako bi ispunile svoju sudbinu. U BiH je prikazivana na TV Pink BH.
Priča
Halliwell sestre su oduvijek bile "drugačije", ne samo od ostalih ljudi, nego i jedna od druge. Veoma su rano ostale bez majke, a otac ih je napustio još prije majčine smrti, pa ih je odgojila njihova baka Penelope "Penny" Halliwell u staroj viktorijanskoj kući, poznatoj kao Halliwell rezidencija. Prue je imala samo sedam godina kada im je majka umrla. Nakon majčine smrti naglo je odrasla i žrtvovala djetinjstvo da bi se brinula o svojim mlađim sestrama. Prue je razumna i ponosna mlada žena, ambiciozna i uspješna u svemu čega se prihvati. Pomalo je konzervativna, veoma zaštitnički nastrojena prema svojim sestrama i učinit će sve da ih zaštiti. Najmlađa sestra Phoebe je njena sušta suprotnost. Romantična, lakomislena, razigrana djevojka slobodnog duha, uvijek je dolazila u sukobe sa svojom najstarijom sestrom. Piper je, kao srednje dijete, redovno smirivala duhove između svojih sestara.
Nakon bakine smrti Phoebe je otišla u New York, ali se nakon nekog vremena vraća kući (u San Francisco). Prue baš nije oduševljena njenim povratkom jer se nisu rastale u prijateljskim odnosima. Roger, bivši Pruein zaručnik se potajno nabacivao Phoebe prije njenog odlaska, a kada ga je ona odbila, rekao je Prue da se Phoebe nabacivala njemu. Zato je Prue veoma sumnjičava i misli da se Phoebe vratila samo da bi prodala kuću. Piper naravno, oper smiruje "duhove" između sestara. Jedne olujne noći, Phoebe i Piper su se igrale sa starom pločom za prizivanje duhova i strelica je iznenada ispisala riječ tavan. Phoebe u avanturističkom raspoloženju odlazi na tavan i tamo pronalazi debelu, staru knjigu, sa neobičnim simbolom na koricama. Na prvoj stranici pročitala je čaroliju kojom je, ni ne znajući to, prizvala njihove moći. Čitajući dalje, saznala je da one zapravo potiču iz loze vještica. Njihova pra-baka Melinda Warren, započela je "Knjigu Sjena" (Book of Shadows) i imala je moći telekineze, smrzavanja vremena (i ljudi), i primanja vizija o budućim događajima. Prorekla da će za 300 godina njene pra-unuke biti tri najmoćnije vještice svih vremena The Charmed Ones. Najstarija sestra imat će moć telekineze, srednja moć smrzavanja vremena, a najmlađa će imati sposobnost da vidi budućnost.
Kada je Phoebe to rekla sestrama, obje su bile prilično skeptične- osobito Prue. Iako su Prue i Piper odbijale da povjeruju da su vještice i da imaju moći, razvoj događaja ih je naveo da prihvate i slijede svoju sudbinu. Piper je otkrila da je njen dečko Jeremy Burns ustvari vještac, i da želi da ih ubije da bi se domogao njihovih moći. Sestre su zajedno uspjele uništiti Jeremya i tu počinje priča o Halliwell vješticama/sestrama.
Knjiga sjena
Book of Shadows ("Knjiga Sjena") je dnevnik čarolija, čarobnih recepata, demona, vještaca, te ostalih mitološko-magičnih bića. Započela ju je Melinda Warren, pra-pra-baka Halliwellovih. Svaka nova generacija vještica dodaje u nju nove čini, recepte za napitke, te demone, vještce i ostale sile mraka sa kojim se susreće. S vremenom je knjiga postala biće za sebe. Nekada je mogu listati satima, a nekada se odmah otvori na stranici koju trebaju. (Duh njihove bake ,također, nerijetko lista knjigu i otvara stranice koje su im potrebne.) Knjiga je na neobičan način povezana sa djevojkama, ona je izvor njihove magije. Zla bića ne mogu dotaknuti niti odnijeti knjigu.
Na njenim koricama je nacrtana Triquetra, drevni magični simbol, koji predstavlja Moć Trojstva. Na prvoj stranici knjige nalazi se čarolija za prizivanje vještičijih moći. Nakon što ju je Phoebe pročitala, njihove moći su oslobođene.
NGC 5430
NGC 5430 (također poznat kao IRAS 13591+5934, MCG 10-20-62, PGC 49881 i UGC 8937) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 136 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 2,30 (91 hiljada sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (51 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 17. marta 1790. godine.
Ustav Federacije Bosne i Hercegovine
Ustav Federacije Bosne i Hercegovine najviši je pravni akt Federacije Bosne i Hercegovine. Donesen je na sjednici Ustavotvorne skupštine Federacije Bosne i Hercegovine 30. marta 1994, pod predsjedavanjem Mariofila Ljubića nedugo nakon postizanja Vašingtonskog sporazuma.
NGC 5430
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ustav Federacije Bosne i Hercegovine
Historija
Ustavom iz 1994. godine, Bošnjaci i Hrvati su proglašeni konstitutivnim narodima, određeni su načina dogovora za uređenja odnosa sa Republikom Srpskom, dogovorena je podjela Federacije na kantone, usvojeni su zvanično ime, glavni grad, grb, zastava, himna, pečat i drugi simboli Federacije. Kao službeni jezici usvojeni su bosanski i hrvatski jezik, a kao službeno pismo je odeđena latinica, dok se drugi jezici mogu koristiti kao sredstva komunikacije i nastave. U ostalim se poglavljima definišu prava, slobode i obaveze građana Federacije, te definiše pojam državljanstva Federacije Bosne i Hercegovine.
Poglavlja
Usvojeni tekst sastoji se od sljedećih poglavlja:
Amandmani
Od 1994. do 2013. donesena su 103 amandmana na Ustav FBiH, kojima su određeni dijelovi teksta usklađeni s Ustavom Bosne i Hercegovine, te uređena neka otvorena pitanja u odnosima zainteresiranih strana. Amandmanima XXVII-XXIX, kao konstitutivni narodi, pored Bošnjaka i Hrvata dodaju se i Srbi, a službenim jezicima se proglašavaju bosanski, hrvatski i srpski jezik, a kao službena pisma latinica i ćirilica.
Francesco Squarcione
Francesco Squarcione (1397-1468. Padova, Italija), bio je jedan od starih majstora slikarstva iz vremena rane italijanske renesanse, učitelj i antikvar. Razvio je strast prema rimskoj umjetnosti, a u manjoj mjeri i prema grčkoj umjetnosti, koju je prenio na brojne učenike u svojoj velikoj slikarskoj radionici u Padovi. Na svojim putovanjima kroz Italiju i Grčku Squarcione je sakupljao antikvitete, koji su utjecali na njegov slikarski rad. Ostao je bolje upamćen po renesansnim slikama svojih učenika nego po svojim slikarskim djelima. O Squarcioneu se ne zna puno. Zna se da je zapravo bio krojač, koji je poput ostalih svojih savremenika bio zanesenjak u proučavanju i skupljanju antičkih umjetnina, tako da je zbog toga proputovao cijelu Italiju, a pretpostavlja se da je 1420. posjetio i Grčku. Od 1426. u službenim dokumentima se navodi kao slikar (pictor).
Od 1431. godine osnovao je svoju slikarsku radionicu ("bottegu"), koja je ubrzo postala poznata u cijeloj Italiji i kroz koju je prošlo 137 mladih slikara i umjetnika, među kojima su: Andrea Mantegna, Cosimo Tura, Carlo Crivelli, Dalmatinac Giorgio Schiavone (Juraj Ćulinović), Niccolo Pizzolo, Dario da Treviso, Marco Zoppo.
Biografija
Francesco Squarcione je još kao mladić stekao prvu obuku u ukrasnom vezu kao i za krojača. Bio je član slikarskog ceha do 1423. godine, a u dokumentu iz 1426. spominje se kao slikar. Zbog nedostatka pisanih izvora o njegovom životu, vjerojatno je bio samouk u slikarskoj umjetnosti. Ograničio je svoje kretanje na Padovu, u to vrijeme važnom kulturnom centru s velikim evropskim univerzitetom, i okolinu, osim kratkog boravka u Veneciji početkom 1460-ih. Zapisano je da je zajedno sa fra Filippom Lippijem (1406-69) bio u odboru za ocjenjivanje slikarskog djela drugog majstora 1434. godine. Squarcione je u to vrijeme zasigurno bio upoznat s ranom renesansom u Firenci i njenim umjetnicima. Pripadao je prvoj generaciji umjetnika quattrocenta, zajedno s Antoniom Pisanellom (1394-1455) iz susjedne Verone i Jacopom Bellinijem (1400-70) iz Venecije (ocem Gentilea Bellinija) među sjevernoitalijanskim slikarima.
Stvaralaštvo i umjetničko okruženje u Padovi
thumb|250px|desno|Panorama Padove jednog od značajnih središta rane italijanske renesanse u kojoj je živio i djelovao Francesco Squarcione i kratkotrajno Giotto Di Bondone otac italijanske renesnse, koji je naslikao neka od njegovih značajnih djela. Od dvije sačuvane slike Francesca Squarcionea, Madona s djetetom i Oltarni poliptih De Lazara, prva je potpisana, dok je druga dobro dokumentirana (1449-52) i obično se smatra da je naslikana nešto kasnije. Njegova poznata djela nastala su u njegovoj poznoj životnoj dobi, nakon njegove pedesete godine života. Padova je u to vrijeme imala snažnu trecento tradiciju, oličenu u slikarima poput Altichiera i Giusto de' Menabuoia, a posebno sa predrenesansnim remek-djelom, fresko ciklusom Giotta di Bondonea (1270-1337) u Cappella degli Scrovegni, koja je vjerovatno utjecala na njegovu umjetničku viziju. Ranorenesansni slikar Gentile da Fabriano (1385-1427) bio je aktivan u Lombardiji i Venetu u vrijeme kada je Francesco Squarcione razvijao svoje slikarske vještine. Također, veze sa Sjevernom Evropom, posebno Austrijom i Njemačkom, bile su jake u Padovi i mogle su imati utjecaja na njegov umjetnički razvoj. Njegovi slikarski doprinosi, čak i u svom postojećem fragmentarnom obliku su impresivni. Bio je stručnjak za linearnu perspektivu i iluzionističko skraćivanje udaljenosti objekata u njegovim djelima, kao i u djelima druga dva već navedena majstora (Pisanello i Bellini). Njegove vještine u slikanju uljanim bojama mogu se vidjeti u djelima njegovog učenika Andrea Mantegne, poput freskama oslikanoj oslikanoj prostoriji (Camera degli Sposi) iz 1465-74 godine u Palazzo Ducale u Mantovi i Oplakivanje Hrista (c. 1470-80), sada u umjetničkoj galeriji Pinacoteca di Brera u Milanu. Squarcione je prikupio crteže drugih umjetnika, kao i zbirku umjetničkih predmeta. Prema izvoru iz 16. vijeka, imao je 137 učenika u svojoj slikarskoj radionici od kojih su mnogi dolazili iz mnogih krajeva Italije.
Oltarski poliptih De Lazara
thumb|350px|desno|Oltarski poliptih De Lazara, Musei Civici di Padova Oltarska slika izrađena za kapelu porodice De Lazara u Karmelićanskoj bazilici u Padovi je poliptih s pet zasebnih odjeljaka u razrađenom okviru. Sveti Jeronim je prikazan kako sjedi u središnjem dijelu slike. Širina ovog središnjeg naslikanog panela je dvostruko veća od ostala četiri, koji prikazuju svetu Luciju, Ivana Krstitelja, Antonija opata i Justine, tako da se cijela oltarska slika može podijeliti na trećine jednake veličine. Proporcije slika nisu ujednačene između središnje figure i svetaca na bočnim panelima. Slika svetog Jeronima, koja je najveća, negira bilo kakvu implikaciju međusobnog odnosa sa prikazima ostalih svetaca. On sjedi u naturalističkom okruženju s udaljenim krajolikom s lijeve strane, dok bočni sveci, realno prikazani opisnom bojom, stoje na mramornim podlogama na apstraktnoj pozadini. Oni djeluju više kao naslikani kipovi nego stvarni ljudi, a razdvojenost između njih i središnje slike je zagonetna za sredinu 15. vijeka. Prostor stvoren za svetog Jeronima, s njegovim pogledom koso postavljenim na preostalu udaljenost na lijevoj strani i pogledom u apsidalnu kapelu malo desno od središta, neuobičajeno je nemjeren. Sudeći prema ovoj slici, uprkos svojoj blistavoj genijalnosti, Francesco Squarcione je teško mogao naučiti više od zanata prerano razvijenog Andrea Mantegnu, koji se pojavio kao nezavisni slikarski majstor upravo u godinama slikanja poliptiha De Lazara.
Figure u Oltarskoj slici De Lazara nisu samo odvojene u odnosu na središnji dio sa svetim Jeronimom, već skreću lijevo ili desno očito bez plana i uzorka, dok Jeronim gleda gore i desno, prisiljavajući promatrača da slijedi njegov pogled daleko izvan slikovnog polja. Squarcioneova individualnost proizvela je jedinstvene situacije što je vidljivo kod bizarnog skraćivanja, kao u ruci svete Lucije, ili neočekivane prostorne manipulacije na središnjem panelu sa prikazom svetog Jeronima. Sve ovo pokazuje angažirani ekspresionizam Franesca Squarcionea.
Madona s djetetom
thumb|150px|lijevo|Madona s djetetom iz približno 1460. godine, 82x70 cm, [[Državni muzeji Berlina.]] Druga slika urađena na drvenom panelu koja se tradicionalno povezuje sa Squarcioneom (na osnovu njegovog potpisa) je Madona i dijete. Danas se čuva u Berlinu, te se često povezuje s Donatellom, a posebno sa sitnim detaljem bronzane reljefne skulpture koju je završio približno 1450. godine za baziliku svetog Antonija u Padovi. Madona kod koje je upečatljiva evidentna ovisnost o firentinskoj skulpturi, potječe iz ovog perioda, a možda ju je naručila porodica De Lazara. S druge strane, stil slike odražava Madonu i Madonu i dijete na prijestolju Filippa Lippija iz 1437. godine. Ne samo da je agresivna poza djeteta gotovo identična, već i bucmasto lice i male crte ukazuju na povezanost, povećavajući mogućnost da je Squarcioneova slika datumom bliža slici Filippa Lippija (koja je datirana) nego što se obično vjeruje. Umjetnička vrijednost slike proizlazi iz neskladnog kontrastnog položaja djeteta viđenog cijelog lica pored odlučnog izraza lica Madone.
U pozadini slike je ogroman par svijećnjaka, onaj s desne strane koji se samo djelomično razaznaje iza zavjese, postavlja pitanja veličine i razmjera slike. Postoji očigledno odbacivanje simetrije u korist neočekivanog i ekscentričnog. Predimenzionirana, ali spljoštena jabuka, naizgled izvučena iz vijenca prema gore, nalazi svoje mjesto na platformi koja odvaja gledatelja od subjekta. Ovaj aranžman elementa mrtve prirode i Madone postaje standard u drugoj polovini 15. vijeka, a ovo se posebno sviđalo venecijanskom renesansnom slikaru Giovanniju Belliniju. Njegovo slikarsko djelo poznato kao Berlinska Madona, angažirano je, pa čak i duhovito, te ukazuje na lični stil koji je imao tako snažnu privlačnost za mnoge slikare narednih generacija.
Pero Bosić
Pero Bosić (Gornja Slatina, Bosanski Šamac, 20. maj 1921 — Srebrenik, sredina januara 1945), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 1921. godine u Gornjoj Slatini, u siromašnoj porodici. Prije rata je radio kao trgovački pomoćnik.
Septembra 1941. godine stupio je u Ozrenski partizanski odred. Od 2. avgusta 1942. godine bio je borac Šeste istočnobosanske brigade.
Od 1942. godine bio je član Komunističke partije Jugoslavije.
Pored Vlade Perića Valtera i Omera Maslića, ranjen je u četničkom puču od 8/9. maja 1942. dok se borio u četi Zeničkog NOP odreda. Ovaj puč je kao komandir čete iz Trećeg udarnog bataljona formiranog u Zeničkom odredu organizovao Golub Mitrović (koji je takođe bio član Partije), sa svojim istomišljenicima koji su iznenadili prave partizane među čijim je redovima smrtno stradalo oko 30 boraca.
Nakon formiranja Posavskog partizanskog odreda u drugoj polovini septembra 1943, Pero je bio postavljen za komandanta bataljona.
Poginuo je sredinom januara 1945. godine u borbama protiv njemačkih jedinica.
Ukazom predsednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 27. novembra 1953. godine, proglašen je za narodnog heroja.
Ja, ja i Irena
Ja, ja i Irena jeste američka filmska komedija snimljena 2000. u režiji Braće Farrelly, u kojoj glavne uloge tumače Jim Carrey i Renée Zellweger. Chris Cooper, Robert Forster, Richard Jenkins, Daniel Greene, Anthony Anderson, Jerod Mixon i Mongo Brownlee se pojavljuju u sporednim ulogama. Film je priča o policajcu sa Rhode Islanda po imenu Charlie, koji, nakon godina neprestanog suzbijanja bijesa i osjećaja, pati od psihotičnog sloma što rezultira podvojenjem ličnosti koje se zove Hank. Ovo je također prvi put da Carrey ima ulogu za film u produkciji 20th Century Foxa.
Radnja
Charlie Baileygates (Jim Carrey) je policijski veteran kojeg svi iskorištavaju i ismijavaju, počevši od njegove bivše žene Layle (Traylor Howard). Uprkos tome što su ga njegovi prijatelji upozoravali na Laylino nevjerstvo, Charlie odbija da prihvati činjenicu o njenoj aferi, čak i nakon što je rodila trojčane crne bebe. Ona odlazi sa svojim ljubavnikom crnačkim patuljkom, Shontéom, napuštajući čak i svoju djecu. Charlie podiže trojke: Jamala, Lee Harveya i Shontéa juniora (Anthony Anderson, Jerod Mixon, Mongo Brownlee). Dok Charlieja vole i poštuju njegova usvojena djeca, njega stalno zlostavljaju svi stanovnici grada, koji ga smatraju glupanom i kukavicom. Kao posljedica takvog tretmana tokom godina, Charlie razvija disocijativne poremećaje u vidu alter ega po imenu Hank. Hank je čista suprotnost od Charlieja i uživa u konfrontacijama. Lik Hanka se javlja kad god je Charlie pod krajnjim stresom, Hank pretjeriva kao gruba i nasilna osoba koja podsjeća na likove koje je igrao Clint Eastwood u svojim filmovima. Psihijatar mu propisuje lijekove kako bi spriječio da Hank ne preovlada lik Charlieja.
Vjerujući da Charlieju treba odmor, njegov komandir (Robert Forster) naredio mu je da prati Irene Waters (Renée Zellweger) od Rhode Islanda do Massene, New York, jer je navodno pobjegla sa mjesta saobraćajnog udesa. Irene tvrdi da je optužba za bijeg laž koju je izmislio Dickie (Daniel Greene), njen bivši momak koji je povezan sa mafijom i korumpiranim policajcima koji su radili za njega, sa ciljem da je spriječi da ne prijavi vlastima Dickijeve ilegalne aktivnosti. U Masseni, Charlie predaje Irene dvama agentima Agencije za zaštitu životne sredine Sjedinjenih Američkih Država (EPA). Plaćeni ubica koji ima zadatak da eliminiše Irene ubija jednog od agenata Agencije. Irene zajedno sa Charliejem bježi, ali on u brzini zaboravlja svoje lijekove iza sebe, što uzrokuje čestim pojavama ličnosti Hanka. Dickiejevi ljudi u policiji krive Charlija za ubistvo agenta EPA. Agenti FBI-a počinju da prate njega i Irene, kao i dva policajca koje je Dickie potplatio, Boshane (Richard Jenkins) i Gerke (Chris Cooper). Potjera prerasta u medijski spektakl, što privlači pažnju Charlijevih sinova.
Charlie i Irene ostavljaju Caspera u motelu i odvoze se vozom do Rhode Islanda. Dickie uskače u isti voz, pošto su mu njegovi nadređeni naredili da mora "zaprljati ruke". On je kidnapuje, a Charlie se daje u potjeru, radeći zajedno sa Hankom da je spasi. Hank oklijeva kada Dickie izlazi na most, ali se Charlie konačno suprotstavlja svojim strahovima, i tako trajno uništava Hanka. Dok Charlie pokušava razoružati Dickieja, Dickie puca raznosi mu palac. Dickieja je zatim Casper ubio sa strelicom pikada. Charlie i Irene padaju sa mosta u rijeku. Charlijevi sinovi dolaze da ih spasu. Charlie se izvinjava Casperu zbog toga što ga je ponovo doveo u situaciju da počini ubistvo, ali Kasper mu otkriva da je izmislio svoju priču iz straha od Hanka. Policija stiže, i ubrzo saznaju o teškoćama Irene i policajcima koji rade za Dickieja. Gerke je uhapšen, Charlie dobiva čestitke što ga je doveo pred lice pravde, a Irene je oslobođena svih optužbi.
Svi traže Charlijev palac u rijeci. Whitey ga pronalazi, ali utom riba ga pojede.
Guadeloupe
Guadeloupe je mali arhipelag u Antilima u Karipskom moru i jedna od 18 administrativnih regija u Francuskoj. Nalazi se otprilike 600km sjeverno od obale Južne Amerike i 600km istočno od Dominikanske republike. Nekada se zvao Karukera što znači "ostrvo sa lijepim vodama". Prekomorski je departman Francuske.
Historija
Prvi ljudi koji su došli na Gvadalupu su bili američki indijanci iz plemena Arawaks, koji su naselili ostrvo 300 godina prije naše ere i bavili se pretežito ribolovom i poljoprivredom. Ostrvo su "otkrili" Evropljani 14. novembra 1493. od strane Kristofora Kolumba koji ga je otkrio na svom drugom putovanju. Francuzi su kolonizirali ostrvo 1635. godine, na njega naselili afričke crnce koji su radili na velikim plantažama šećerne trstike koja je postala glavni ekonomski resurs na Gvadalupi. Ostrvo su mnogo puta tokom vijekova otimali Britanci i ponovno osvajali Francuzi, da bi napokon 1815. godine Bečkim ugovorom ostrvo pripalo Francuskoj. Ropstvo je na ostrvu ukinuto 1848. godine. Ostrvo je postalo prekomorski departman Francuske 19. marta 1946. godine.
Administracija
lijevo|mini|Pogled s Gvadalupe Gvadalupa je samostalna administrativna regija i prekomorski departman Francuske (DOM- département d'outre-mer) s prefekturom u Basse-Terrei. Zajedno sa Martinikom koji se nalazi oko 150 km na jugu i Francuskom Gvajanom koja se nalazi na sjeveru Južne Amerike čini Francuske Departmane Amerike (départements français d'Amérique-DFA). Gvadalupa je jedna od sedam ultraperifernih regija Evropske unije.
Geografija
mini|320px|Zeleno(sa crvenim slovima) su ostrva koji spadaju pod Gvadalupu frame|Karta Gvadalupskog arhipelaga Gvadalupe se sastoji od pet ostrva: Basse-Terre, Grande-Terre, La Désirade, Les Saintes i Marie-Galante. Također na sjeveru ostrva Saint-Barthélemy i francuski dio ostrva Saint-Martin spadaju pod Gvadalupu. Basse-Terre je velik 848 km2 i ima vulkanski reljef, dok Grande-Terre je velik 588 km2 i ima brežuljkasti i nizinski reljef. Ostrva su odvojena malim kanalom kojeg zovu Rivière Salée tj. Slana Rijeka. Les Saintes se sastoje od 9 ostrvca od kojih su samo dva naseljena: Terre de Haut i Terre de Bas.
Ekonomija
Ekonomija Gvadalupe ovisi o poljoprivredi, turizmu i laganoj industriji. Više od 50% izvoza čine banane. Industrija se većinom bavi proizvodnjom šećera i ruma.
Demografija
Većina vjernika su katolici (95%), hinduisti (4%) i protestanti (1%). Francuskim se koristi 99% stanovništva. 2005 godine populacijska tablica izgledala je ovako (448,000): gvadalupski kreoli 332,000 (govore francuski) i gvadalupski mestici 88,000 (francuski); Haićani 12,000; Francuzi 7,400; Tamili 4,500 (tamilski jezik); kreoli sa Djevičanskih ostrva (3,300, govore kreolsko-engleski)Dominikanci 500 (španski); Sirijski Arapi (700). Postoji i nešto nepoznatih.
Kultura
Gvadalupska kultura je mješavina evropske, indijske, afričke, južnoameričke i sirijsko-libanonske kulture.
Obrenovac
Obrenovac je naseljeno mjesto i sjedište prigradske općine grada Beograda, Republika Srbija.