cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Duccio di Buoninsegna
Madona Rucellai
thumb|300px|desno|"Madona Rucellai", [[tempera na drvu sa zlatnom pozadinom, 1285-86 godine, dimenzije 450x290 cm, Galleria degli Uffizi, Firenca]] Njegove slikarske studije i napredovanje u razvoju umjetničkih vještina od početka njegove karijere tokom 1270-ih urodilo je plodom 1285. godine kada je naslikao "Madonu Rucellai", gdje je pokazao punu slikarsku zrelost. Ova imena poput "Madona Rucellai" nisu prava imena koja su ove slike dobile kada su bile naslikane. Nije poznata njena prvobitna lokacija u sklopu dominikanske bazilike Santa Maria Novella u Firenci, ali se zna da je napravljena za religiozno nesvećeničko bratstvo poznato pod imenom Laudesi. U Firenci je u to vrijeme bilo mnogo takvih bratstava. Ova slika je kasnije u periodu između 1591-1937 godine bila premještana na više lokacija u okviru crkve. Najduži vremenski period bila je u Rucellai kapeli (po kojoj je i dobila ime), da bi konačno završila na današnjoj lokaciji u Galleria degli Uffizi. Vjersko bratstvo Laudesi koje je djelovalo u okviru bazilike Santa Maria Novella naručilo je 15. aprila 1285. godine od Duccia da naslika Madonu i dijete u svrhu usredsređivanja njihovih molitvi na Madonu. Slika je bila predmet mnogih kontroverzi među kritičarima. U 15. vijeku smatralo se slikarskim djelom Cimabuea, a ovo pripisivanje (koju je podržao Giorgio Vasari), bilo je prihvaćeno sve do početka 20. vijeka. Dizajn okvira "Madone Rucellai" ukrašene medaljonima, sa tri para anđela koji okružuju prijestolje i zamašni pokret ruke malog Isusa u znak blagoslova, pokazuju neosporne sličnosti sa Cimabueovim djelom Maestà, koje se sada nalazi u Louvreu, ali je u to vrijeme bila u crkvi San Francesco u Pisi. Iako je ova slika urađena za baziliku Santa Maria Novella u Firenci, neobičnost je u tome što je ovo djelo uradio Duccio, slikar iz Siene. Firenca i Siena bili su veliki trgovački i vojni suparnici, koji su povremeno vodili međusobne ratne sukobe. Zahvaljujući radu na oslikavanju freski u bazilici svetog Franje Asiškog sa Cimabueom (koji je u to vrijeme bio vodeci firentinski slikar), upravo to je za gradske oce u Firenci bila dovoljna kvalifikacija da naruče izradu Madone sa djetetom od slikara iz Siene u najvažnijoj (u to vrijeme) crkvi u središtu Firence.
Placentacija
Kod sisara
Kod živorodnih sisara, posteljica se formira nakon implantata embriona u zid uterusa. Fetus koji se razvija je povezan sa placentom preko pupčane vrpce. Posteljice sisara se mogu klasificirati na osnovu broja tkiva koje odvaja krv majke od fetusa. To uključuje: Tokom trudnoća, placentacija je formiranje i rast posteljica unutar materice. Javlja se nakon implantacije embrija u zid materice (nidacija) i uključuje remodeliranje krvnih sudova kako bi se opskrbila potrebna količina krvi. Kod ljudi se placentacija odvija 7-8 dana nakon oplodnje. Kod ljudi se placenta razvija na sljedeći način. Horionske resice (iz embriona) na embrionskom polu rastu, formirajući chorion frondosum. Resice na suprotnoj strani (abembrionski pol) degeneriraju i formiraju glatki horion (ili horionske glatkoće), glatku površinu. Endometrij (od majke) preko chorion frondosum (ovaj dio endometrija se zove decidua basalis) čini decidualnu ploču. Decidualna ploča je čvrsto pričvršćena za chorion frondosum i dalje formira stvarnu posteljicu. Endometrij na suprotnoj strani od decidua basalis je decidua parietalis. Ovo se spaja sa horionskom glatkom površinom, ispunjavajući tako šupljinu materice. U slučaju blizanaca, dihorionska placentacija' se odnosi na prisustvo dvije placente (kod svih dizigotnih i nekih monozigotnih blizanaca). „Monohorionska placentacija“ nastaje kada se monozigotni blizanci razviju sa samo jednom posteljicom i nosi veći rizik od komplikacija tokom trudnoće. Abnormalna placentacija može dovesti do ranog prekida trudnoće, na primjer kod preeklampsije.
Kod guštera i zmija
Kako placentacija često nastaje tokom evolucije živorođenih, više od 100 izvora živorođenih kod guštera i zmija (Squamata) viđeno je blizu jednakog broja nezavisnih izvora placentacije. To znači da je pojava placentacije kod Squamata češća nego kod svih ostalih kičmenjaka zajedno, što ih čini idealnim za istraživanje evolucije placentacije i same viviparnosti. Kod većine skvamata formiraju se dvije odvojene placente, koristeći odvojeno embrionsko tkivo (horioalantoisnu i posteljicu žumančane vrećice). Kod vrsta sa složenijom placentacijom vidi se regionalna specijalizacija za transport plinova, aminokiselina, i lipida. Placenta se formira nakon implantacije u tkivo maternice (kao što se vidi kod sisara) i formiranje je vjerovatno olakšano transformacijom plazmamembrane. Većina gmizavaca pokazuje strogu epiteliohorionsku placentaciju (npr. Pseudemoia entrecasteauxii); međutim identificirana su najmanje dva primjera endoteliohorionske placentacije (Mabuya sp. i Trachylepis ivensi). Za razliku od euterijskih sisara, epiteliohorionsku placentaciju ne održava majčino tkivo jer embrioni ne prodiru u tkiva izvan materice.
Filatelija u Sjevernoj Makedoniji
mini|desno|250px|90 godina Ilindenskog ustanka, 1993. godina
Duccio di Buoninsegna
Djela s kraja 13. vijeka
thumb|250px|desno|Vitraž koji je naslikao Duccio di Buoninsegna, staklo u boji i obojeno uz upotrebu metode slikanja u sivom monohromu ("grisaglia"), tipičnoj za imitaciju skulpture, dimenzije 560 x 560 cm, Museo dell'Opera del Duomo (Siena), 1287 - 1288 Nakon "Madone Rucellai" iz 1285. godine, jedino djelo koje se do kraja vijeka sa sigurnoću pripisuje Ducciu i za koje postoji pisana dokumentacija vezana za datum njegove izrade je vitraž katedrale u Sieni, čiji original se danas čuva u Museo dell'Opera del Duomo. U ovom djelu mogu se vidjeti tragovi slikarskog utjecaja iz vremena tokom kojeg je Duccio proveo kao Cimabueov učenik. Iako su vitraž izradili majstori stakla, na osnovu detaljnog istraživanja italijanskog historičara umjetnosti Enza Carlia iz 1946. godine utvrđeno je da je dizajn uradio Duccio tokom 1287 - 1288. godine. Jedan je od najstarijih i bolje očuvanih vitraža u cijeloj Italiji. Veliki "okulus" na zidu apside podijeljen je na devet odjeljaka, od kojih pet sačinjava križ, dok ostala četiri zauzimaju preostali prostor. Na okomitom kraku je priča o Djevici Mariji sa scenama Krunisanja, Velike Gospe i Sahrane. Na horizontalnom kraku, s lijeve strane, nalaze se sveci zaštitnici grada Siene: Bartolomej, Ansano, Krešencio i Savino. U ugaonim pregradama nalaze se četiri evanđelista sa svojim imenima i simbolima. Scena Bogorodičine smrti u donjem dijelu vitraža još uvijek se mogu vidjeti originalni obrisi Ducciove upotrebe tehnike slikanja vrhom malog kista u sivom monohromu ("grisaglia"), tipičnoj za imitaciju skulpture, kojim se naglašavaju detalji kao što su pojedinačni čuperci brade ili kose. U istoj sceni pojavljuje se emocionalnost likova i drama koja je možda ponavljajuća i manje izražajna od one koju su u narednom vijeku iskazali Giotto i Simone Martini, ali koja je ipak intenzivna za slikara tog vremena. U gornjoj sceni krunisanja, Madona i Hrist imaju profinjenost iz najboljeg slikarskog izdanja Duccia di Buoninsegne.
Filatelija u Sjevernoj Makedoniji
Filatelija u Makedoniji počinje 8. septembra 1992. povodom godišnjice nezavisnosti.
Placentacija
Evolucija placentnih struktura
Kod svih placentnih životinja, placente su evoluirale korištenjem postojećih tkiva. Kod živućih sisara i gmizavaca placente se formiraju iz intimne interakcije materice i niza embrionskih membrana, uključujući membrane horioalantoisne i žumančane vrećice. Kod gupija se tkivo placente formira između tkiva jajnika i membrane jajeta. U dvodihalica mjehuri nastaju nakon interakcije s jajetom i kožom. Uprkos tome što se posteljica formira iz već postojećih tkiva, u mnogim slučajevima nove strukture mogu evoluirati unutar ovih već postojećih tkiva. Naprimjer, kod mužjaka morskih konjića koža ispod trbuha je postala jako modificirana da formira vrećicu u kojoj se mogu razviti embriji. Kod sisara i nekih gmizavaca, uključujući živorodne skink južne trave, maternica postaje regionalno specijalizirana za podršku placentnih funkcija, unutar svake od ovih regija predstavlja novu specijalizovanu strukturu materice. U južnom travnatom skinku formiraju se tri različita regiona placente koji vjerovatno obavljaju različite funkcije; placentom podržava prijenos nutrijenata putem membranski vezanih transportnih proteina, paraplacentom podržava razmjenu respiratornih plinova, a placenta žumančane vrećice podržava transport lipida putem apokrine sekrecije.
Evolucija placentnih funkcija
Funkcije placente uključuju transport hranljivih materija, razmjenu plinova, komunikaciju između majke i fetusa i uklanjanje otpada iz embriona. Ove funkcije su evoluirale nizom općih procesa kao što su procesi prenamjene koji se nalaze u tkiva predaka iz kojih je izvedena posteljica, regrutovanje ekspresije gena eksprimiranih na drugim mestima u organizmu za obavljanje novih funkcija u tkivima placente i evolucija novih molekulskih procesa nakon formiranja novih gena specifičnih za placentu. Kod sisara se komunikacija između majke i fetusa odvija proizvodnjom niza signalnih molekula i njihovih receptora u horioalantoisnoj membrani embrija i endometriju majke. Ispitivanje ovih tkiva kod kičmenjaka koji leže jaja i drugih nezavisno evoluiranih živorodnih kralježnjaka pokazalo nam je da su mnogi od ovih signalnih molekula široko eksprimirani u vrstama kičmenjaka i vjerovatno su bili izraženi u pradjedovskom amnniotu.. Ovo sugerira da je komunikacija između majke i fetusa evoluirala korištenjem postojećih signalnih molekula i njihovih receptora, iz kojih su izvedena tkiva placente.
Filatelija u Sjevernoj Makedoniji
Marke makedonskog revolucionarnog komiteta 1906. godine
Marke sa likom žene koja moli za pomoć su zapravo pretisak bugarskih marki iz 1902. godine i smatraju se privatnim izdanjima Makedonskog revolucionarnog komiteta u Bugarskoj. Vrijednost im je 10, 20, 30 stotinki i 1 lev.
Duccio di Buoninsegna
Djela s kraja 13. vijeka
Drugi radovi koji se pripisuju Ducciu potječu iz vremenskog perioda između 1285. i 1300. godine, ali bez jednoglasnog konsenzusa među stručnjacima u pogledu tačnog određivanja datuma njihove izrade. Među njima je "Madona s djetetom" (Madona di Buonconvento - pogledati galeriju) iz crkve svetih Petra i Pavla u Buonconventu (danas se čuva u Muzeju sakralne umjetnosti Val d'Arbia), također u Buonconventu. Smatra se da je izrađena nakon 1280. godine, a nedavna arhivska istraživanja koja bi svjedočila o prelasku Duccia u Buonconvento nakon 1290. godine i tačne studije o rasporedu nabora Madoninog plašta i o gubitku ugaonih crta lica "Madone sa djetetom" pomjerili su datum njene izrade na vremenski period između 1290 - 1295. godine. Nešto kasnije (1290 - 1295.) vjeruje se da je urađena i "Madona ustoličena među anđelima" (poznata i kao "Madona iz Berna", pogledati galeriju), čije porijeklo nije poznato i koja se danas čuva u Muzeju umjetnosti u Bernu u Švicarskoj. U ovom djelu uočljiva je evolucija Ducciovog slikarskog stila tokom godina njegovog umjetničkog djelovanja. Ono što je odmah vidljivo u ovom (po dimenzijama) malom djelu je najbolja prostorna dubina u rasporedu anđela, koji nisu više jedan iznad drugog kao u "Madonni Rucellai", već jedan iza drugog kao u djelu Cimabuea "Maestà" iz Louvrea. Anđeli iz istog para nisu čak ni savršeno simetrični, o čemu svjedoče različiti položaji njihovih ruku. Ovo je također novi element koji nadilazi ponavljajuću simetriju anđela iz "Madonne Rucellai", dajući prednost njihovoj različitosti. Čak i tron, uprkos sličnoj postavci kao u "Madoni Rucellai", prema kanonima obrnute perspektive ima bolju aksonometriju i čini se adekvatnije umetnutim u prostor. Ove varijacije pokazuju da je Duccio još uvijek bio nadahnut Cimabueom, koji je bio vrlo pažljiv prema prostornoj koherentnosti i volumenu stvari i likova. Međutim, Duccio pokazuje i da nastavlja svoj put prema vlastitoj figurativnoj eleganciji, put koji je već započeo u djelu "Madona od Crevolea". Još uvijek se po uzoru na Cimabuea mogu vidjeti lica sa širokim glavama i licima, tjelesne crte izgledaju nježnije (naprimjer, nijansa ukosnice na dnu nosa, čvrste i nijansirane usne i zaokruženi nos djeteta). Slijed nabora odjevnih predmeta također djeluje prirodnije i mekše.
Filatelija u Sjevernoj Makedoniji
Makedonija od 1992 do danas
mini|lijevo|150px|Prva makedonska poštanska marka, 1992. godina mini|desno|250px|Makedonska zastava na poštanskim markama, 1992. godina mini|desno|250px|Ribe iz Makedonije, 1993. godina mini|desno|250px|Kuće iz raznih područja Makedonije. Dio trajne serije makedonske pošte, 2002. godina mini|desno|250px|Fauna sa područja Makedonije. 2002. godina mini|desno|250px|Muzički instrumenti iz Makedonije. 2003. godina
Duccio di Buoninsegna
Radovi iz ranog 14. vijeka
thumb|200px|lijevo|"Madona s djetetom i šest anđela" (poznata i kao Perugia Madona), tempera i zlato na drvu, dimenzije 97 x 63 cm, između 1300 - 1305. godine, Galleria Nazionale dell'Umbria, Perugia thumb|350px|desno|"Poliptih br. 28" (Madona s djetetom i svecima), tempera i zlato na drvu, dimenzije 128 X 234 cm, 1300 - 1310., Pinacoteka Nazionale, Siena
Placentacija
U biljkama
U cvjetnicama, placentacija je vezanje jajne ćelijes unutar jajnika. Jajne ćelije unutar jajnika cvijeta (koji kasnije postaju sjeme unutar ploda) su pričvršćene preko funikula, biljnog dijela koji je ekvivalentan pupčanoj vrpci. Dio jajnika na koji se spaja funiculus naziva se "placenta". U botanici, termin placentacija se najčešće odnosi na raspored ovula unutar jajnika. Vrste plasmana uključuju:
Filatelija u Sjevernoj Makedoniji
Makedonija od 1992 do danas
Nakon otcjepljenja od bivše Jugoslavije u novembru 1991. godine, makedonska pošta koristi i dalje marke bivše države. Vrijednosti su kao i novac i dalje izražene u jugoslovenskom dinaru, sve do uvođenja nove makedonske valute denar, koji se mijenja u razmjeri 1:1 26. aprila 1992 godine. 8. aprila 1993. godine Makedonija je primljena u Ujedinjene Nacije pod nazivom Bivša jugoslovenska republika Makedonija. Taj se naziv koristi samo u službenim inozemnim izvorima, dok na markama Makedonije izlazi jednostavno njeno ime Makedonija.
662.
Godina 662. (DCLXII) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. Oznaka 662. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Duccio di Buoninsegna
Radovi iz ranog 14. vijeka
Vjerovatno je Duccio napravio ovaj triptih za Niccolòa degli Albertinija da Pratu, koji je postao kardinal biskup rimskog lučkog grada Ostie 1303. godine. Zapisi pokazuju da je posjedovao tri takva prijenosna oltarna djela. Kardinal je vjerovatno sudjelovao u odabiru slika, što objašnjava uvrštavanje svetaca Auree, zaštitnika Ostie i svetog Dominika, budući da je i sam pripadao dominikanskom redu. Rendgenske slike pokazuju da je kožni remen nekada držao triptih zatvoren za putovanje i da je na poleđini bočnih panela bio kardinalov grb.
Filatelija u Sjevernoj Makedoniji
Makedonija od 1992 do danas
Prva marka izlazi 8. septembra 1992. godine i na njoj su autoportreti drvorezaca Petra i Makarija, sa ikonostasa crkve Svetog Jovana Bigorskog u Debru. Marka ima vrijednost od 30 denara i izdata je u količini od 2.000.000 primjeraka. Te godine izlaze samo tri marke i sve tri su religioznog sadržaja sa likovima sa freski iz 15 i 16-og vijeka. Svi natpisi na marka su otiskani ćirilicom i nominalna vrijednost marki se kreće do 500 denara.
Duccio di Buoninsegna
Radovi iz ranog 14. vijeka
"Madona s djetetom" sačuvana u Nacionalnoj galeriji Umbrije u Perugi (dolazi iz crkve San Domenico u Perugi) poznata je i kao "Perugia Madona". Naknadnom restauracijom otkriveno je da je bila središnja panelna slika demontiranog poliptiha, a dizajnirajući ga, Duccio se vratio njemu poznatom tradicionalnom motivu, anđela u ramovima slike. Formalni stilski elementi tradicionalnog do polovine tjelesne dužine portreta Madone s djetetom razvijaju se u prikaz čvrstog odnosa majke i sina, pokazujući veću prirodnost ovog gesta. Izvanredna spontanost pokazuje se u pokretu djeteta koje sjedi na majčinoj zakrivljenoj ruci, držeći mehke nabore njenog vela. Gest djeteta koje se hvata za Madonin veo, razvoj je iz prve decenije 14. vijeka. U prethodnoj deceniji Duccio je izmislio robusniji gest djeteta koje poseže i povlači veo, što je gest koji se nalazi u "Stroganoff Madoni" i "londonskim madonama". Taj oblik je napušten u korist ovog mirnijeg koji se mnogo puta ponavlja tokom ranog 14. vijeka. Detalj odijevanja Madone također je važan, jer umjetnik koristi tamniju grimiznu boju umjesto crvenog bizantijskog ogrtača (maforiòna), kojeg slikar očito smatra staromodnim. Značajan je i gest Madone, koja pokazuje na ruku djeteta i na njegove noge, čime aludira na buduće muke Hristove. Prvobitni sjaj slike narušen je lošom očuvanošću, ali iako visoke slikovne vrijednosti nije imala utjecaja na slikarsku umjetničku produkciju tog vremena u Sieni. Njemački historičar umjetnosti Curt Heinrich Weigelt je nakon analize 1911. godine ovo djelo pripisao Ducciu di Buoninsegni. Na kraju ovog perioda (1304-1307), a neposredno prije nego je Duccio naslikao svoje najveće remek-djelo "Maestà", koje je bilo postavljeno na glavni oltar katedrale u Sieni, pripada i triptih sa vratima (nepoznato porijeklo) s "Raspećem" između svetih Nikole od Barija i Klimenta. Na svim ovim slikama može se cijeniti figurativni realizam i aristokratska priroda lica, tipična za Ducciovu umjetnost i bez premca na početku 14. vijeka u Italiji. Na njegovim slikama iz tog perioda uočljiva je i velika količina odjeće, jedna od osobina kojom je tada u potpunosti ovladala firentinska škola, koja je bila prvi izvor učenja i inspiracije za Duccia.
Filatelija u Sjevernoj Makedoniji
Makedonija od 1992 do danas
Serija se sastoji od desetak različitih markica i počinje 1998. godine sa prikazom kuća iz Maleševija, Krakornice, Novog Sela, Jablanice, Konopnice, Ambara, Galičnika, Svekana, Tetova, Zdunja... Motivi prikazuju raznolikost makedonske arhitekture koja na relativno malom području prikazuje spoj osmanske, grčke i evropske arhitekture. Područje nedovoljno istraženo i vrlo interesantno u stručnim krugovima.
Duccio di Buoninsegna
Maestà
thumb|250px|desno|Prednja strana oltarne slike "Maestā", koju je naslikao Duccio di Buoninsegna u periodu između oktobra 1308. i početka juna 1311. godine, tempera na drvu, lapis lazuli, zlato, dimenzije 425 x 212 cm, Muzej Opera del Duomo, Siena Najslavnije i jedino sa velikom sigurnošću potvrđeno djelo Duccia di Buoninsegne je velika oltarna slika nazvana "Maestà" (bosanski: Bogorodica u svom veličanstvu), koja je prvobitno bila smještena u središnjoj katedrali u Sieni. Rad na ovom djelu dimenzija 425 x 212 cm započeo je u oktobru 1308., a završen je početkom juna 1311. godine. Sveukupnu koncepciju i dizajn uradio je Duccio, ali je naslikao samo dio ovog masivnog djela. Na osnovu detaljno provedene analize, historičari umjetnosti zaključili su da je on naslikao sliku Madone sa djetetom na glavnom prednjem velikom panelu, kao i scene iz prednje predelle. Veći deo oltarske slike uradili su njegovi pomoćnici kojima su zasigurno bile ostavljene relativno slobodne ruke u pripremanju kompozicija za povjerene im dijelove. Tako je gornji red na vrhu glavnog panela, na kojem je prikazano deset apostola, uradio Ugolino di Nerio, slike na prednjim vrhovima Segna di Bonaventura, zabate s anđelima na obje strane Majstor Badia a Isola, stražnju predellu Pietro Lorenzetti, a glavni stražnji panel i slikarske prikaze na stražnjim vrhovima nacrtao je njegov brat Ambrogio Lorenzetti.
Filatelija u Sjevernoj Makedoniji
Makedonija od 1992 do danas
Bogatsvo makedonske kulture prikazana je na seriji iz 2003. godine pod nazivom Muzički instrumenti iz Makedonije. Serija ima četiri vrijednosti i to 9, 10, 12 i 50 denara. Na njima su prikazani gajde, tambura čiftelija, kemene i tapan. Za filateliju je interesantno da postoji marka sa pogrešno utiskanom godinom izdanja na marki od 20 denara i gdje je kao godina izdanja utiskana 203. godina.
Duccio di Buoninsegna
Historija
Ugovor o izradi ovog djela potpisan je 4. oktobra 1308. godine između Duccia i Jacopa Mariscottia uposlenika središnje katedrale u Sieni, a ovaj dokument danas je sačuvan u državnoj arhivi grada Siene. Dnevnica je iznosila 16 soldi, što je znatna suma s obzirom na obim poduhvata koji je zahtijevao godine rada i velike količine materijala za izradu ovog umjetničkog djela (priprema panela, boja, lapis lazuli, zlata) i čije troškove Duccio nije snosio. To potvrđuje da je Duccio u to vrijeme bio jedan od najbolje plaċenih umjetnika. Nakon završetka njene izrade 1311. slika je ostala na oltaru do 1505, kada je zbog popravke postavljena pored oltara svetog Sebastijana, sada oltara Raspeća. Dana 1. augusta 1771. oltarna slika je raskomadana. Da bi se odvojile dvije (prednja i zadnja) bojene površine, grubo je izrezana na sedam dijelova i razdvojena u skladu sa pojedinačnim drvenim panelnim pločama, ne štedeći ni predellu (izdužena pravougaona osnova oltarne slike) ni središnji dio. Daske od topole, zalijepljene zajedno i zategnute ekserima bile su veoma teške za odsjeći i rezultat je bio poguban; figure Madone i djeteta na prednjoj strani slike oštećene su oštricom koja je probijala drveni panel. Paneli su zatim nemarno bili odloženi u mezzanin na trećem spratu katedrale u Sieni na niskom i mračnom mjestu, a zatim ponovo sastavljeni u kapelama Sant' Ansano i Sacramento. Godine 1878. oni dijelovi koji su još bili u Sieni ponovo su spojeni u Muzeju Opera del Duomo, gdje su ostali do danas. Raskomadavanje oltarne slike u 18. vijeku otežava određivanje tačne strukture originalnog djela i tematskog slijeda odjeljaka u predelli i središnjim dijelovima u ovom religioznom slikarskom djelu. Osam nedostajućih panela razbacano je po raznim muzejima u Americi i Evropi.
Filatelija u Sjevernoj Makedoniji
Makedonija od 1992 do danas
Osim redovitih izdanja za Božić, makedonska pošta izdaje marke sa motivima na kojia se nalaze Kosta Racin, Grigor Prličev, Nikola Vapcarov, Goce Delčev, Georgi Puleski, Gorče Petrov, Vera Ciriviri-Trena, majka Teresa, Dimitrije Čupovski, Partenije Zografski.
Duccio di Buoninsegna
Posljednja djela
"Maestà" iz katedrale di San Cerbone bila je namijenjena velikom oltaru koji se nalazi ispod kupole i predstavlja Madonu sa djetetom (ital.: "Madonna delle Grazie") na prednjoj strani i scene iz Muke Kristove na poleđini. Kao "Maestà" iz 1311. godine i ovo djelo pretrpjelo je velika oštećenja, a prilikom njegovog rasparčavanja, preostali dio je smanjena verzija originalnog djela. Veličina ove oltarne slike je smanjena, izrezana oko lika Madone, čime je urezana u narativne scene na poleđini i uklonjene figure (vjerovatno anđela), koje su prvobitno stajale sa obje strane ustoličene Madone. Sa lijeve strane njene glave vide se tragovi oreola, ali su glave anđela sastrugane. Velike površine prijestolja su potpuno izgubljene, a nije poznat datum kad je Madonino lice potpuno prefarbano. Ova prefarba je uklonjena prilikom čišćenja i restauracije 1947. godine. Ništa nije ostalo što bi sugeriralo izvorni oblik oltarne slike. Međutim, historičari umjetnosti smatraju da ako bi slika bila vraćena u njenu izvornu širinu i visinu, više bi nalikovala "Maesti" iz katedrale u Sieni nego kako izgleda u njenom sadašnjem stanju.
Stil
thumb|200px|lijevo|Portret firentinskog slikara [[Cimabuea, koji je imao značajan utjecaj na umjetnički razvoj Duccia di Buoninsegne s početka njegove karijere]] Prije Duccia di Buoninsegne, prevladavajući bizantijski slikarski stil koristio je motive sa ikona i apstraktne slikovne izume u svrhu prenošenja osjećaja vječnog autoriteta božanstva. Nije slučajno da su upravo ti pozivi na vječnost također nametnuli neprolaznu moć Crkve i njenu doktrinarnu nadmoć. Neki od tih bizantijskih umjetničkih izuma vidljivi su u njegovim slikarskim djelima. Prema britanskom autoru i kritičaru umjetnosti Robertu Langtonu Douglasu, tri različita razdoblja mogu se uočiti u umjetničkoj karijeri i radu Duccia di Buoninsegne: bizantijsko, rimsko i gotičko razdoblje. Tokom drugog (rimskog) razdoblja svog umjetničkog stvaralaštva još uvijek je bio pod utjecajem bizantijske umjetnosti, a tokom trećeg (gotičkog) tazdoblja bio je još uvijek pod utjecajem starih rimskih i bizantijskih umjetnika kao i novih umjetničkih kretanja tog vremena u Italiji. U djelima iz njegovog prvog slikarskog razdoblja primjetno je da su sva njegova prijestolja poluorijentalnog dizajna, od struganog drveta i imaju visoka podnožja; dok je Madona u potpunosti bizantijskog tipa. Tu su i velike eliptične šarenice oka, kosa okrenuta nadole u uglovima, dugi zakrivljeni nos, zakrivljene koščate ruke, ugaoni i često čisto kaligrafski nabori draperija. Dijete je premalo i nije estetski lijepog izgleda. U djelima iz njegovog drugog perioda, prijestolja su kamena i podsjećaju na kozmateski (stil geometrijskog ukrasnog umetnutog kamena koji je tipičan za arhitekturu srednjovjekovne Italije, a posebno Rima i njegove okoline) tip, a ukrašeni su šarenim mramorima i pločicama od mozaika. Šarenica oka je manja, usta ravnija, nos nešto kraći i manje zakrivljen, ruke manje koščate, nabori draperija širi i prirodniji. U njegovom trećem periodu prijestolja su još uvijek kozmateskog tipa, ali ima gotičke crte. U izražavanju emocija uočljive su velike razlike između djela njegovog trećeg perioda u odnosu na prethodne. Najbolji primjer koji ovo potvrđuje je njegovo najznačajnije djelo "Maestà" iz 1311. godine. Sa velikom glavnom kompozicijom, 59 malih epizoda (danas 54) i malim figurama proroka, apostola i anđela na vrhovima u gornjem dijelu slike, Ducciova "Maesta" nije bila samo vrhunsko ostvarenje pojedinačnog umjetnika obdarenog velikom širinom stila, već i prva definitivna najava kulture koja se do tada čvrsto uspostavila. .
Otprilike dvadeset pet godina nakon izrade njegovog prvog značajnog slikarskog djela "Madone Rucellai", završio je glavno remek-djelo oltarnu sliku "Maestà". Slijedila je njena trijumfalna javna pratnja sastavljena od više hiljada velikodostojnika i građana Siene, koji su išli u povorci od Ducciovog slikarskog studija u ulici Stalloreggio pa sve do glavne katedrale u Sieni, gdje je ovo djelo bilo smješteno. Ovakvi događaji predstavljaju pečate dugog umjetničkog prestiža ovog italijanskog slikara. Najvjerovatnije je da je Duccio naslikao "Maestu" po uzoru na raskošne apsidne mozaike i freske srednjovjekovnog Rima, sa kojima je morao biti prilično upoznat. Slikarsko predstavljanje Madone i djeteta, svetaca, anđela i apostola na rimskim mozaicima kao i njihova blistava dekoracija ostavili su veliki utisak na Duccia. Najveća lekcija koju je Rim imao za Duccia bila je monumentalnost, a veličanstvenost njegove oltarne slike u Sieni u velikoj je mjeri zaslužna za to što je iskusio ovu kvalitetu u rimskoj tradiciji. Neki od njegovih radova predstavljaju slikarski pomak prema dostignućima ostvarenim unutar ranog italijanskog renesansnog pokreta koji je uslijedio ubrzo nakon njegove smrti. Duccio je koristio pažljivu mješavinu boja kako bi proizveo ovu mehkoću, a tome su doprinijele njegove izuzetne tehničke sposobnosti slikanja temperom, što su brojni umjetnici slijedili kasnije. Dok se pridržavao ravne perspektive korištene u gotičkoj umjetnosti, došlo je do blagog pomaka u njegovom radu u započinjanju boljeg korištenja perspektive do koje je došlo u kasnijim vijekovima. Prije Duccia, bilo je vrlo rijetko da italijanski umjetnici u svojim djelima stavljaju ličnosti u arhitektonske scene. Njegova želja da eksperimentiše sa perspektivom bila je njegova vlastita odluka da obuhvati različite zgrade u okviru svojih slika. Ovo je bio vrlo rani, probni pristup koji je postavio temelje da se dalje nastavi. Prilikom pregleda najvažnijih događaja iz njegove karijere, u slikarskim djelima otkrivamo predmete kao što su dvorci, stubovi i hodnici koji se nalaze iza njegovih portretnih figura. Perspektiva u njegovim slikama je prisutna, ali ograničena, sa samo nekoliko različitih faza između prednjeg plana i pozadine. U poređenju sa nekim kasnijim pejzažnim scenama iz evropske umjetnosti primjetne su jasne razlike u ovom ranom stilu perspektivnog slikarstva. Duccio di Buoninsegna dao je važan doprinos u razvoju ka slikarskim tehnikama koje će se pojaviti nekoliko vijekova kasnije.
Baština
Ono što je Edouard Manet bio za moderno slikarstvo, Duccio di Buoninsegna je bio za italijansko renesansno slikarstvo. Bio je rodonačelnik onoga što će postati umjetnička norma, pri čemu je jednim dijelom čvrsto bio ukorijenjen u slikarsku tradiciju tog vremena, a drugim dijelom usredotočen na vlastito jedinstveno čulno iskustvo svijeta koje ga je okruživalo. Taj njegov stav je proizveo novi način razmišljanja o umjetnosti. U svojim slikarskim djelima ovaj toskanski slikar počinje ostavljati po strani vječnu bezvremenost karakterističnu za srednjovjekovni senzibilitet. Na njegovo mjesto dolazi prefinjeni utisak o nestalnosti života, pri čemu vrijeme ulazi u sliku, donoseći sa sobom moderan nagovještaj smrtnosti.
Jelačići
Jelačići su stara hrvatska plemićka porodica čiji su pojedini članovi imali značajnu ulogu u odvijanju presudnih političkih i vojnih događaja u historiji Hrvatske. Nosili su plemićku titulu Jelačići od Bužima ili Jelačići Bužimski, prema naselju koje je nekad bilo na području takozvane Turske Hrvatske (pojmu koji otprilike odgovara današnjoj teritoriji Bosanske krajine), a danas je na krajnjem sjeverozapadu Bosne i Hercegovine, uz granicu s Republikom Hrvatskom.
Duccio di Buoninsegna
Baština
Ducciov utjecaj kao učitelja imali su dugotrajan učinak na stil sijenske umjetnosti, a slava njegovog najznačajnijeg slikarskog djela "Maestà" privukla je veliki broj hodočasnika u Sienu. Ništa u dotadašnjoj toskanskoj slikarskoj tradiciji nije bilo uzor tako impresivnoj prezentaciji "Maeste". Taj osjećaj i ukus za detalje, koji su proizašli iz najuglednije klasične i bizantijske tradicije korišteni su u minijaturama u evangelistarima i lekcionarima proizvedenim u Konstantinopolju. Upravo ovo kasnije će biti tipično za mnoge sienske umjetnike koji će slikati u stilu sličnom Ducciu i to je jedan od najvećih elemenata njegove umjetničke ostavštine. Neki od slikara radili su s njim tokom vlastitog naukovanja u njegovom studiju, dok bi se drugi možda jednostavno divili njegovom radu sa udaljenosti i odlučili da elemente njegovog umjetničkog pristupa preuzmu i koriste u slikarskim djelima kao svoje. Siena je u to vrijeme bila uspješan i bogat grad, koji je talentiranim ljudima omogućavao visok stepen političkog i umjetničkog razvoja. Ostarjelog Duccia mnogi su njegovi pomoćnici vidjeli kao izuzetno talentiranog umjetnika čiji je relativno radikalan pristup slikarstvu gurnuo evropsku umjetnost naprijed. Kraljevina Siena bila je u to vrijeme glavna umjetnička regija u Italiji. Dok su slikari u obližnjoj Firenci usvojili okrugle, realističnije oblike, većina sienskih umjetnika u ranom 14. vijeku nastavila je koristiti Ducciov linearni i dekorativni stil, koji je koristio zlato i jaku boju za stvaranje uzorka i ritma. Veći dio 14. vijeka Duccio će biti stalna referentna tačka sijenske škole slikarstva, čak i u vrijeme punog procvata novih firentinskih umjetničkih pokreta, a njegov utjecaj osjetit će se i u najudaljenijim italijanskim gradovima. Njegova umjetnička karijera općenito se gleda na sličan način kao i karijera tadašnjeg najznačajnijeg firentinskog slikara Cimabuea, koji su (svaki pojedinačno) uveli nove ideje i čime je otpočelo suptilno kretanje ka renesansi.
Jelačići
Prvi trag o Jelačićima nalazi se u 14. vijeku, i to na području današnjeg centralnog dijela teritorije Bosne i Hercegovine. U 16. vijeku ime Jelačić javlja se oko rijeka Une i Kupe. Godine 1550. u Topuskom se pominje Mihajlo Jelačić, a 1551. Marko Jelačić. Markova djeca Ivan, Juraj, Nikola, Petar, Gabrijel i Ana, zbog svojih zasluga u borbi s Osmanlijama, dobivaju 1579. plemićku titulu i grb.
S nadiranjem Osmanlija Jelačići se povlače iz Pounja u regione Turopolja, Hrvatskog zagorja i Like, kontinuirano učestvujući u borbama protiv agresivnog i nadmoćnog neprijatelja. Historijski izvori bilježe, na primjer, da je Janko Jelačić poginuo 1566. godine u bitki kod Sigeta zajedno s Nikolom Šubićem Zrinskim.
Tokom 18. vijeka porodica se sve više širi, podijelivši se u više grana, davši niz oficira i drugih državnih funkcionara. Iz jedne od grana proizašao je i Franjo Jelačić, sin Antuna i Bare rođ. Grošić, rođen u Petrinji 1746. godine, istaknuti ratnik, koji je stekao čin generala habsburške carske vojske i titulu barona (1797). Jedan od njegovih sinova, Josip, rođen 1801. u Petrovaradinu u braku s Anom rođ. Portner, postao je 1848. god. hrvatski ban i svojim vojnim uspjesima stekao slavu jednog od najvećih vojskovođa u hrvatskoj historiji. On je najzaslužniji što su Jelačići dobili 1854. godine titulu grofa od cara i kralja Franje Josipa I.
NGC 2230
NGC 2230 (također poznat kao ESO 87-9 i PGC 18873) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 371 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zlatna riba. Najveći prečnik je 1,20 (130 hiljada sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (97 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 30. novembra 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Alzateaceae
Alzateaceae je monogenerična porodica, stablašica, cvjetnica reda Myrtales. Tipska vrsta Alzatea verticillata rasprostranjena je u tropskim šumama od Kostarike i Paname u Srednjoj Americi, a na jugu do Perua i Bolivije, Južna Amerika.
Alzatea verticillata ima dvije podvrste: Alzatea verticillata amplifolia (S.A. Graham) i Alzatea verticillata verticillata .Doseže visinu 20 metara.
Systematika i filogenija
Porodica Alzateaceae najuže je povezana s dvije druge male porodice reda Myrtales: Penaeaceae iz juga Afrike i Crypteroniaceae s paleotropnim rasprostranjenjenjem. Vjeruje se da je njihov zajednički predak bio utemeljen u periodu krede na zapadu Gondvane. Porodica Alzateaceae ima samo jedna rod, Alzatea i samo jednu vrstu sa dvije podvrste:
Litij-oksid
Litij-oksid (Li2O) ili litija je neorganski hemijski spoj, koji nastaje sagorijevanjem metala litija u prisustvu kisika. Pri ovom procesu se također formira i manja količina litij-peroksida. Litij-oksid se također može formirati i termalnim raspadom (dekompozicijom) litij-hidroksida ili litij-peroksida.
Upotreba
Litij-oksid se upotrebljava kao fluks pri pravljenju keramičkih predmeta, u mješavini s bakrom čini plavi pigment, a s kobaltom ružičasti. Litij oksid reaguje s vodom i vodenom parom stoga pri njegovom čuvanju i skladištenju treba voditi računa o vlažnosti.
Često se koristi u smjesama za monitoring degradacije sistema oblaganja termalnih barijera.
Palata kulture i nauke
mini|Palata kulture i nauke 2008. mini|Izgradnja palate 1953. mini|Palata sa sjeverne strane – ulaz u Palatu omladine mini|Vidikovac na 30. spratu (114 m) zgrade mini|Jedan od hodnika na nivou -2, gde žive mačke palate
Palata kulture i nauke, PKiN (do 1956. Palata kulture i nauke Józefa Staljina; ) jest druga najviša zgrada u Poljskoj po ukupnoj visini (237 m). Nalazi se u centru Varšave.
Vlasnik zgrade je glavni grad Varšava. Palata je sjedište Vijeća Glavnog grada Varšave. Palata je sjedište mnogih preduzeća i javnih institucija, uključujući četiri pozorišta, dva muzeja, bioskopa, škole Collegium Civitas i vlasti Poljske akademije nauka. Tu se organizuju i razne vrste izložbi i sajmova. U njemu se nalazi konferencijska i zabavna dvorana za 3000 ljudi (Kongresna sala) i Palata omladine sa bazenom.
Ispred glavnog ulaza nalaze se dvije skulpture: Adama Mickiewicza i Mikołaja Kopernika.
Dugi niz godina, zgrada je inspirisala poljske književne i filmske stvaraoce – pojavljuje se u gotovo svakom filmu koji se dešava u Varšavi.
Historija
Začetnik izgradnje Palate kulture i nauke bio je Josif Staljin. 5. aprila 1952. godine potpisan je sporazum između vlada Narodne Republike Poljske i SSSR-a o izgradnji zgrade kao „poklona sovjetskih naroda poljskom narodu“. Izgrađena je u godinama 1952–1955 prema projektu sovjetskog arhitekte Leva Rudnjeva, koji je bio inspirisan moskovskim neboderima (izvan Rusije poznatim kao Sedam sestara), po uzoru na američke art deco nebodere. Arhitektonski, to je mješavina socijalističkog realizma i historicizma. Visoka je 237 metara.
Gradnji palate su prethodili pripremni radovi. U sklopu njih je srušeno oko 170 stambenih kuća koje su preživjele rat. Njihovi stanovnici su preseljeni u novo stambeno naselje u Muranówu. Tri vlasnika koji nisu pristali na deložaciju izvršili su samoubistvo. Izgradnja objekta trajala je od 1. maja 1952. do 21. jula 1955. godine. Tamo je radilo između 3.500 i 5.000 radnika iz Sovjetskog Saveza i oko 4.000 poljskih radnika. Zbog teških životnih uslova u Varšavi, koja se obnavljala od ratnih razaranja, došljaci su se nastanili u posebno izgrađenom stambenom naselju. Tokom radova poginulo je 16 osoba.
Prije završetka, dva dana nakon smrti Josifa Staljina, 7. marta 1953. godine, zgrada je dobila naziv Palata kulture i nauke Józefa Staljina. 21. jula 1955. godine palata je puštena u upotrebu. U trenutku završetka, PKiN bila je druga najviša zgrada u Evropi (poslije Moskovskog državnog univerziteta) i osma najviša zgrada na svijetu. Palata je zadržala ove pozicije do 1990. odnosno 1961. godine.
Zgrada je u početku imala svijetlu fasadu koja je vremenom postala siva. Fasada je napravljena od keramičkih sinterova boje pješčara proizvedenih u fabrici na Uralu. Detalji građevine i bareljefi izrađeni su od krečnjaka, pješčenjaka, granita i mramora.
Sadašnjost
Palata kulture i nauke je 2. februara 2007. godine upisana u registar spomenika. Ova odluka izazvala je ekstremna mišljenja među ljudima iz svijeta arhitekture, kulture, nauke i medija.
Palata kulture i nauke je, pored MDM-a jedini potpuno očuvani primer arhitekture socijalističkog realizma u Varšavi.
IC 2040
IC 2040 (također poznat kao ESO 359-30, IRAS 04110-3240 i PGC 14670) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 62 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 1,40 (25 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (14 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 23. decembra 1897. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Satyajit Ray
mini|Satyajit Ray Satyajit Ray (Kalkuta, 2. maj 1921. - Kalkuta, 23. april 1992.) - indijski filmski režiser i pisac
Smatra se jednim od najboljih režisera 20. vijeka. Režirao je 37 filmova uključujući i dokumentarne i kratke filmove. Bio je i pisac, izdavač, ilustrator, grafički dizajner i filmski kritičar. Pisao je kratke priče, naučno-fantastične knjige, knjige za djecu itd. Osmislio je dva vrlo popularna dječja lika Feludu i profesora Shonkua. Počeo je snimati filmove nakon susreta s francuskim režiserom Jeanom Renoirom i pod utjecajem italijanskog filma "Kradljivci bicikala". Njegov prvi film Pather Panchali iz 1955. godine je osvojio 11 međunarodnih nagrada. Veliku pažnju poklanjao je scenarijima. Svi njegovi filmovi osim dva, snimljeni su na bengalskom jeziku.
Jedinica atomske mase
Jedinica atomske mase (skrać. u za, zastarjelo amu za ) jest jedinica za masu. Njena vrijednost je definirana kao 1/12 mase jednog atoma ugljika (tačnije njegovog izotopa 12C). Jedinica atomske mase dopuštena je za upotrebu unutar SI sistema.
Satyajit Ray
Dobio je mnogo nagrada, uključujući 32 indijske nacionalne filmske nagrade, nagrade sa filmskih festivala u Cannesu, Berlinu i Veneciji i počasni Oskar za životno djelo 1991. godine.
Jedinica atomske mase
Ona se ne koristi isključivo za masu atoma nego i za iskazivanje mase molekula. U biohemiji, a u Sjedinjenim Američkim Državama također i u oblasti organske hemije, jedinica atomske mase naziva se dalton (skr. Da), nazvana po engleskom naučniku Daltonu.
Definicija
U prevodu brošure Međunarodnog biroa za tegove i mjere, nazivi jedinica atomske mase i dalton uzeti su kao sinonimi. U zakonskim odredbama Evropske smjernice 80/181/EWG koja vrijedi za članice Evropske unije, kao i u saveznom zakonu o mjernim jedinicama Švicarske, nije korišten naziv "dalton". Međutim, dalton se može smatrati posebnim nazivom za jedinicu mase atoma, ali se ne koristi u zakonskim ni u tehničkim standardima. U mnogim izvorima postoje preklapanja sa molarnom masom, kao i molekulskom masom što je čest slučaj u praksi. Tako naprimjer u nekim slučajevima masa većih molekula poput bjelančevina, DNK i drugih biomolekula označava se u kilodaltonima, što zapravo ne predstavlja brojčanu razliku prema vrijednostima u kg/molu.
Vrijednosti atomske mase (kao i za dalton) mogu imati prefikse, bilo u decimalnom ili razlomskom obliku. Često se koristi prefiks kilodalton (1 kDa = 1.000 Da), a rjeđe i megadalton (1 MDa = 1 milion Da).
Od 1961. do danas
Jedna jedinica atomske mase u odgovara jednoj dvanaestini (1/12) mase pojedinačnog atoma izotopa ugljika 12C u osnovnom stanju, dakle
Prema tome proizilazi preračun u SI jedinicu za masu, kilogram:
Pošto jegro atoma 12C sadrži 12 nukleona, ova jedinica je približno jednaka masi jednog nukleona, dakle jednog protona ili neutrona. Stoga, vrijednost neke atomske mase izražena jednicama u približno je jednaka masenom broju ili broju nukleona, odnosno broju teških čestica u jezgru nekog atoma.
Do 1961.
Do 1961. godine jednica atomske mase odgovarala je 1/16 mase atoma kisika.
Razlika između "hemijske" definicije (izvedene iz prirodne smjese izotopa kisika) i "fizikalne" definicije (izvedene iz izotopa 16O) bila je povod za uvođenje jedinstvene definicije. Između nove i stare vrijednosti jedinice vrijedi odnos:
Razlika između stare fizikalne i današnje definicije može se objasniti defektom mase, jer je kod 16O viša nego kod 12C.
663.
Godina 663. (DCLXIII) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 663. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Java (programski jezik)
Java je objektno-orijentirani programski jezik razvijen u timu predvođenim Jamesom Goslingom u kompaniji Sun Microsystems početkom 1990-tih. Ideja je bila da se stvori programski jezik koji bi bio nezavisan od operativnog sistema, baziran na C++-u, ali sa pojednostavljenom sintaksom, stabilnijim runtime sistemom i pojednostavljenom kontrolom memorije.
Filozofija
Pet osnovnih razloga za razvoj Jave su:
Da bi postigli mrežnu podršku i izvršavanje programa na udaljenim serverima, Java programeri ponekad moraju koristiti dodatke poput CORBA ili OSGi.
Objektno orijentiranje
Osnovni koncept u Javi je klasa, tj. sav izvorni kod je napisan unutar klasa. U pravilu, svaka klasa je deklarirana unutar datoteke sa istim imenom i sufiksom .java. Ovo pravilo je donekle nametnuto kompajlerom koji zahtijeva da su imena klasa i datoteka ista (osim tzv. unutrašnjih klasa, ). Osnovni tipovi u Javi, poput,  ,   i sl. su također predstavljeni u klasama (napomena: Reflection types) i imaju odgovarajuće klasne omote poput,   i.
Milka (čokolada)
Alpska mliječna čokolada|mini mini|Milka krava u Potsdamu.
Java (programski jezik)
Nezavisnost od platforme (operativnog sistema)
Javin izvorni kod nije kompajliran u mašinski kod nego je pretvoren u tzv. bytecode koji zahtijeva posebno okruženje da bi se mogao izvršavati. To okruženje se u ovom slučaju zove Javina virtualna mašina (engl. Java Virtual Machine ili JVM). Trenutno JVM podržava najrasprostranjenije operativne sisteme, mada ne sve. Ideja je da ako se kod napiše i kompajlira na jednoj platformi (npr. Mac OS X), taj isti bytecode se može izvršavati na svim ostalim platformama koje imaju JVM (npr. Microsoft Windows XP, Linux) bez potrebe za ponovnim kompajliranjem na toj platformi.
Milka (čokolada)
Milka je poznata vrsta mliječne čokolade. Vlasnik licence za prozvodnju Milka čokolade je međunarodni koncern Kraft Foods. Prvu ju je izmislio švicarski poslastičar Philippe Suchard 1901. godine u švicarskom gradu Neuchâtelu.
Java (programski jezik)
Automatsko čišćenje resursa (garbage collection)
U Javi, za razliku od npr. C++-a, memorija namijenjena objektu je automatski počišćena, tj. vraćena sistemu čim se taj objekat više ne koristi (za tog objekta kažemo da je van domašaja ili ). To nije slučaj u C++-u gdje svaki objekat koji je stvoren mora biti ručno izbrisan koristeći uputu  (ako se to ne uradi onda dođe do tzv. curenja memorije ili ).
Milka (čokolada)
Čokolada je između ostalog prepoznatljiva po kravi obojenoj u ljubičasto. Svi proizvodi su zapakovani u omot ljubičaste boje, koja je 2004. godine odlukom njemačkog vrhovnog suda zaštićena samo za proizvode sa nazivom Milka. Ime potiče od riječi Milch und Kakao (što na njemačkom znači mlijeko i kakao). Neki misle da ime potječe i od poznate operske dive Milke Trnine koja je bila jako poznata za Suchardovo vrijeme.
Java (programski jezik)
Sintaksa
Iako je Java nastala od C++, ali za razliku od C++, koji dozvoljava struktuirane kao i objektno orijentirane principe, u Javi su objektno orijentirani principi obavezni. Sve je u Javi objekat, a sav izvorni kod je pisan unutar klasa.
Milka (čokolada)
Proizvodnja
Milka se proizvodi u šest zemalja Evrope. Ovo je spisak gradova i država u kojima se proizvode:
Java (programski jezik)
Aplikacija
$ javac VozdraRaja.java C:\> javac VozdraRaja.java $ java -cp. VozdraRaja C:\> java -cp. VozdraRaja Ime klase koja sadrži glavnu metodu koja se pokreće može se također deklarisati u META-INF/MANIFEST.MF datoteci u Java arhivi, tj. JAR fajlu.
Weltklasse Zürich 2011.
Weltklasse Zürich 2011. bio je 83. izdanje godišnjeg atletskog mitinga u Zürichu i pretposljednja, 13. stanica Dijamantne lige 2011.
Java (programski jezik)
Applet
Java apleti (applets) su (obično mali) programi koji su uključeni unutar drugih aplikacija, obično web stranice prikazane (i izvršavane) unutar browsera.
Milka (čokolada)
Popularnost
Milka popularnost dobija 1990. godine i poznata je u Evropi i nekim drugim dijelovima svijeta. Nakon uspjeha Milka čokolade počeli su se proizvoditi i drugi slatkiši, te Milka kakao napitak, neskafa i dr. Za popularnost Milka proizvoda su zaslužne i neke od njenih reklamnih fraza poput:
Vrste
Milka Lilla Collection
Kalidasa
thumb|200px|desno|Spomenik Kalidasi Kālidāsa (Devanāgarī: कालिदास "sluga Kali") bio je drevni indijski autor, koji se smatra najznačajnijim piscem i pjesnikom na sanskrit jeziku. Vrijeme u kojem je živio nije tačno poznato, ali se smatra da je radio ili u 4. ili 5. ili u 6. vijeku. Njegove drame i poezija prvenstveno se zasnivaju na Vedama, Rāmāyaṇi, Mahābharati i Purāṇama Njegova sačuvana djela sastoje se od dvije indijske epske poeme ("Raghuvamsa" i "Kumārasambhava") i tri indijske drame ("Mālavikāgnimitram", "Abhijñānaśākuntalam" i "Vikramōrvaśīyam").
Život
Kao i kod većine klasičnih indijskih autora, o životu Kālidāse se sa sigurnoću ništa ne zna, niti o njegovim historijskim vezama. Tako nije poznato ni vrijeme u kojem je živio, ni mjesto gdje je živio. Sinhaleška pjesnička tradicija kaže da je umro na ostrvu Šri Lanka za vrijeme vladavine Kumare Dhatusene od Anuradhapura, koji je stupio na tron 517. Prema drugoj legendi, pjesnik je zbog privrženosti boginji Kali bio nagrađen iznenadnim darom izvanredne mudrosti. Tada je postao najbriljantnijim od "devet dragulja" na dvoru slavnog kralja Vikramaditya iz Ujjaina. Njegove pjesme sugerišu, ali nigde ne izjavljuju da je bio liberalni Brahman (sveštenik), ali privržen ortodoksnom hinduističkom pogledu na svijet. Na osnovu njegovog imena (doslovno znači "sluga Kalija") pretpostavlja se da je bio šeivit (sljedbenik boga Šive, čija je supruga bila Kali), iako povremeno hvali i druge bogove, posebno Višnua. Iz Kalidasinih spisa saznajemo da je proveo barem dio svog života u gradu Ujjain i da je mnogo putovao Indijom. Četvrto pjevanje epske pjesme o dinastiji Raghu (Raghuvaṃśa) opisuje obilazak cijele Indije, pa čak i regija koje su bile izvan tadašnjih granica Indije.