cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Evropski superkup (vaterpolo)
1996. Mladost
1997.
1998.
1999.
2000.
2001.
2003. Pro Recco
2004. Honved Budimpešta
2005. Posillipo
Napomene:
Klubovi iz Hrvatske, Srbije te Crne Gore su nastupali do sezone (ne uključujući) 1991/92. za Jugoslaviju
Klubovi su napisani po njihovim uobičajenim klupskim imenima.
Eğirdir
300px|mini|desno|Jezero Egirdir sa gradom i dva ostrva s nasipom Eğirdir (turski: Eğirdir Gölü) je jezero koje se nalazi u jugozapadnom dijelu Turske. Na obali ovog jezera se nalazi i istoimeni grad. Leži unutar turske regije jezera i oko 186 km od poznatog ljetovališta na Mediteranu Antalije.
Sa površinom od 482 km2 četvrto je po veličini (i drugo najveće slatkovodno) jezero u Turskoj.
Jezero je dužine od oko 50 km a prosječne širine između 3 i 5 km. Najveća dubina iznosi 917 metara.
Naziv
I jezero i grad koji se nalazi na njegovim obalama su se nekada zvali Eğridir, što je turski izgovor staregrčke riječi Akrotiri. Međutim, Eğridir na turskom jeziku znači "Kriv" ili nakrivljen Stoga, da bi se uklonila negativna konotacija naziva, sredinom 1980-ih "i" i "r" su transponovani u novi službeni naziv, stvarajući novi naziv Eğirdir, naziv koji asocira na vrtnju i cvijeće, iako mnogi ljudi u Turskoj i dalje nazivaju grad i jezero njegovim bivšim imenom.
Lekwiltok
Lekwiltok (Laich-Kwil-Tach) je pleme američkih Indijanaca porodice Wakashan iz Britanske Kolumbije, Kanada. Lekwiltok, danas Laich-Kwil-Tach, su jedno od plemena Kwakiutla koje je nastanjivalo kraj između Knight i Bute Inleta na ostrvu Vancouver. Lekwiltoki se dijele na 5 ogranaka, viz.: 1. We Wai kai, 2. We Wai kum (Wei Wai Kum), 3. Kwiakah, 4. Tlaaluis, i 5. Hahamatsees. Postojale su prije i bande Homayno iz Loughborough Inleta koja se do 1830-tih priključila bandi We Wai kum. Banda Tlaaluis, gotovo je nestala do 1850, ostaci su se priključili bandi Kwiakah. U ranom 20. stoljeću Hahamatsees Indijanci ili Walitsum, napuštaju svoj kraj uz Salmon river i miješaju se sa bandom K'omoks. Bande koje danas čine naciju Lekwiltoka čine bande We Wai kai, We Wai kum, Kwiakah i K'omoks.
Riječ Laich-Kwil-Tach (varijanta mu je Lekwiltok) označava velikog morskog crva kojega nije bilo moguće ubiti. Poglavica Ralph Dick (1998) označava ovaj izraz sa 'unkillable thing', potvrda ovoga je i raniji Curtisov (koji nije bio Indijanac) prijevod iz 1915. godine.
Lekwiltoki su na jugu imali za susjede Indijance porodice Salishan, ali nisu bili u dobrim odnosima. Lekwiltoki su sa njima vodili rat, i ekspanzijom se širili na teritorij Salishana, na jug sve do Discovery Passaga. Rat ovih Kwakiutla i Salishana nastavio se sve do sredine 19. vijeka i završio velikom bitkom na Maple Bayu. Svojim ratom Lekwiltoki su si priskrbili naselja oko Cape Mudge (We Wai kai) i Campbell Rivera (We Wai kum), što su bila strateška mjesta za lov na losose. Naselja Lekwiltoka Europljani su popisali čak na Qualicum Riveru. Ihtiofagija je bila u ovim krajevima veoma rasprostranjena. Sezonski je bilo ribe u izobilju, što je Indijance podizalo na masovne pokrete i borbu za najbolja ribolovna područja.
Danas We Wai kai imaju 5 rezervata na Cape Mudge i Quadra Islandu. Banda We Wai kum ili Wei Wai Kum ima 4 rezervata na Campbell Riveru. Banda Kwiakah ima 2 rezervata na kojima niko ne živi, nego su se preselili na rezervat u campbell River. Banda Walitsum živi sa K'omoks Indijancima pod njihovim imenom.
Kulturno Lekwiltoki pripadaju grupi Sjeverozapadno-obalnih Indijanaca sa bogatom razvijenom kulturom gradnje drvenih kuća, totemskih stupova i drvorezbarstva. Kwakiutli kao i susjedni Nootke, Salishi, Tlingiti i Haide orijentirani su prema moru i prakticiraju se svečanosti potlatcha u kojima se imovina dijeli i uništava. Sva društva Sjevezozapadnih obalnih Indijanaca, za usporedbu sa susjednim Atapaskima bila su veoma bogata.
NGC 6646
NGC 6646 (također poznat kao MCG 7-38-8, PGC 61944 i UGC 11258) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 265 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lira. Najveći prečnik je 1,60 (123 hiljade sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (100 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 26. juna 1802. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Guayakí
Guayakí (Aché, Guayaqui) je pleme Indijanaca porodice Tupi-Guarani nastanjeno u paragvajskim prašumama Caaguazu i Villaricca. Gvajaki žive organizirani po malenim nomadskim grupama koje se bave sakupljanjem divlje biljne hrane, lovom, i ribolovom. Njihove nastambe tek su privremena skloništa. Gvajaki se ne bave zemljoradnjom ali važnu ulogu ima med. Za vrijeme hladne sezone tokom šestog i sedmog mjeseca ima obilje meda. Da je vrijeme potrage za medom Gvajaki znaju prema posebnoj boji lijane timbó, onda oni polaze u potragu za njim. Gvajaki nisu bijelcima nikada predstavljali opasnost, osim za njihove konje čije meso vole jesti. Prema podacima Joshua Projecta (UN-ovi podaci za 2005. godinu) ima ih 900.
Spisak njemačkih careva
1871. godine sve njemačke zemlje ujedinile su se pod vodstvom Pruske. Pruski kraljevi iz dinastije dinastija Hohenzollern tako su postali i carevi ujedinjene Njemačke. To razdoblje (1871.-1918) se u njemačkoj historiji zove razdobljem Drugog Reicha.
Nasljedni niz
Pravo na prusku kraljevsku krunu (pa tako i na njemačku carsku krunu) imaju muški patrilinearni potomci pruskih kraljeva. Trenutni pretendent je Georg Friedrich Prinz von Preußen (rođen 1976) koji koristi titulu Njegova Carska i Kraljevska Visost, knez od Pruske.
Tofieldiaceae
Tofieldiaceae je porodica cvjetnica iz reda Alismatales. Obilježavajući rod Tofieldia imenovan je po britanskom botaničaru Thomasu Tofieldu. Vrste ove porodice raširene su u arktičkim i subarktičkim područjima Evrope, Azije i Sjeverne Amerike, ali imaju populacija i u Srednjoj Evropi i Južnoj Americi.
U Bosni i Hercegovini i okolnim balkanskim područjima poznata je Tofieldia calyculata, zeljasta trajnica, iz kategorije kritično ugrožena i strogo zaštičena vrsta.
Filogenija
Slijedeće filogenetičko stablo, bazirano na analizi sekvenci NK u 2011, modificirano je zbog prilagodbe prenošenju vrsta u rodu Isidrogalvia u Harperocallis.
Grbavica (pjesma)
"Grbavica" je bosanskohercegovačka patriotska pjesma u izvedbi Mladena Vojičića "Tife".
Pjesma je napisana za vrijeme rata zajedno sa pjesmama "U bolje sutra ćemo poć'", "Ponesi zastavu Dragane Vikiću", "Sarajevo insallah".
Prema riječima Tife: pjesma "Grbavica" je bila i ostala svojevrstan simbol ratnog Sarajeva, i svega onoga što nam se dešavalo.
Dubravačka II džamija
Dubravačka II džamija se nalazi u naselju Dubrave, Gradiška (džemat Dubrave II).
Historija
Džamija izgrađena 1720. godine, a srušena je 28. marta 1993. (nedjelja) tokom rata u Bosni i Hercegovini.
NGC 497
NGC 497 (također poznat kao Arp 8, MCG 0-4-100, PGC 4992 i UGC 915) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 374 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 2,10 (229 hiljada sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (98 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 6. novembra 1882. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Maccá
Maccá je pleme američkih Indijanaca porodice Mataco-Maca nastanjeno između rijeka Rio Negro i Rio Confuso na Gran Chacu. U novije vrijeme njih oko 1000 živi od sakupljanja divlje hrane, hortikulture, lova i ribolova.
Macca 18. vijeka poznati su kao opasni ratnici koji su ratovali protiv plemena kao što su Mbayá i Guaná. Sredinom 20. vijeka znatan dio ih je već nestao pred pritiskom bijelaca. Oni preostali još žive starim načinom života u komunalnim nastambama oblika košnice, prekrivenim palminim lišćem. Organizirani su po malenim bandama, koje se sezonski za vrijeme ribolova i sakupljanja algarrobe okupljaju u veće zajednice.
NGC 5172
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
IC 429
IC 429 (također poznat kao brightest part of IC 430) je odrazna maglina i nalazi se u sazviježđu Orion. Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 6. februara 1893. godine.
Panonski rat
Panonski ratovi, od 14 do 10 god. p. n. e., na području južne Panonije vodili su se između panonskih plemena i rimske vojske. Među rimskim historičarima, nakon Oktavijanovih ratova 35-33. god. p. n. e., za Ilirik postoji manje interesovanje.
Prvi carski legat Ilirika od 17–16 p. n. e., Publius Silius Nerva, prešao je u područje Alpa da bi vježbao svoje trupe. Neka panonska plemena, zajedno sa Noricima prodrli su u Istru radi pljačke, a pobunili su se i Dalmati. Veoma brzo, guverner je intervenisao i ponovo preuzeo kontrolu. Slijedeće godine Rimljani su pobijedili Skordiske i anektirali Norikum. Istovremeno su pacificirali neka plemena na području istočnih Alpa.
Rimske vojne operacije u Iliriku započeo je Marcus Vinicius, guverner u vremenu 14–13 p. n. e.. Svi ovi nemiri primorali su Oktavijana da preuzme kontrolu nad cijelim Ilirikom, koji je do tada najvećim dijelom bio u nadležnosti Senata. U zamjenu za Ilirik 11. god. p. n. e., Oktavijan je ustupio Kipar i dijelove Galije. .
233.
Godina 233. (CCXXXIII) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Klaudija i Paterna (ili, rjeđe, godina 986. Ab urbe condita). Oznaka 233. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
234.
Godina 234. (CCXXXIV) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Pupijena i Sule (ili, rjeđe, godina 987. Ab urbe condita). Oznaka 234. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Tanja Miletić Oručević
Tanja Miletić Oručević (6. februar 1970, Sarajevo) je bosanskohercegovačka režiserka.
Biografski podaci
Rođena je 6.2.1970. u Sarajevu. Nakon školovanja u Mostaru i Sarajevu, završila magistarski studij dramske režije na Visokoj Državnoj teatarskoj školi (PWST im. Ludwika Solskiego) u Krakowu 1999. Bavi se pozorišnom i radio režijom, te pedagoškim radom u oblasti glume. Piše i objavljuje teatrološke eseje, uglavnom o bosanskohercegovačkoj i južnoslavenskoj savremenoj drami. Prevodi s poljskog jezika.
LGBT
LGBT (en: Lesbian Gay Bisexual Transgender) ili rjeđe GLBT jest akronim koji je zajednička oznaka za lezbijke, gay (ili gej), biseksualne i transrodne osobe. Akronim LGBT je u upotrebi od 1990-ih i zamijenio je prijašnji akronim LGB. Ovaj akronim je nastao da bi se preciznije označila raznovrsnost grupe na koju se odnosi. Prethodno je korišten izraz "gay zajednica", za koji su mnogi smatrali da isključuje, odnosno ne uključuje ili nedovoljno predstavlja druge (lezbijke, transrodne i biseksualne osobe).
Stounvolska pobuna
mini|250px|Komemorativna ploča Stonewallska pobuna ili Stonewallska revolucija (en: Stonewall riots) jeste termin koji opisuje niz nasilnih spontanih demonstracija homoseksualnih, biseksualnih i transseksualnih osoba 28. juna 1969. u Stonewall Innu, klubu u Greenwich Villageu, u New Yorku. Ovaj događaj predstavlja prvu otvorenu pobunu protiv progona lezbijki, gejeva, biseksualnih i transseksualnih osoba od strane američkih vlasti, ali i začetak savremene borbe za ostvarivanje prava ove zajednice u SAD-u i u zapadnom svijetu.
Računarski program
Računarski program, softverski program ili jednostavno program (eng. Computer program; software program, program) jeste spisak naredbi napisan u nekom programskom jeziku namijenjen za određenu računarsku platformu. Računarski programi napisani u nekom programskom jeziku su razumljivi čovjeku, ali te naredbe ne razumije i računar, zbog toga se kod računarskog programa pomoću kompajlera mora prevesti u binarni kod da bi ga računar razumio i uopće izvršavao.
Primjer računarskog programa (izvorni kod)
Najpoznatiji primjer je poznati Hello world program, koji pokazuje osnovne naredbe nekog programskog jezika.
Velebitski kanal
Velebitski kanal je morski kanal u Jadranskom moru. Dug je 144 km, s dubinom do 106 m. Podvelebitski kanal karakterističan je po snažnim udarima bure, čije strujanje nerijetko ometa i normalnu pomorsku plovidbu. Nastavlja se na Vinodolski kanal između obale kopna od uvale Žrnovnica do ulaza u Novsko ždrilo (ulaz u Novigradsko more) s jedne strane, zatim ostrva Krk (od rta Glavina), Prvić, Goli, Rab i Pag, s druge strane.
Između Krka i kopnene obale kanal je širok 700 m, što predstavlja ujedno i njegov najuži dio.
Britanski Grand Prix 2011 (atletika)
Britanski Grand Prix 2011. bio je 14. izdanje godišnjeg atletskog mitinga u Birminghamu i 9. stanica Dijamantne lige 2011.
Podstrana–Sveti Martin
Podstrana–Sveti Martin je naseljeno mjesto u sastavu općine Podstrana, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Podstrana–Sveti Martin je imala 991 stanovnika. Za narodnosni sastav 1991. pogledati pod Podstrana.
Napomena: ''Na popisu 2021. nastalo izdvajanjem dijela iz naselja Podstrana. Podaci od 1857. do 2011. sadržani su u bivšem naselju Podstrana.''
Benjamin Filipović
Benjamin Filipović (Sarajevo, 1962 – Sarajevo, 20. juli 2006) bio je bosanskohercegovački filmski radnik, režiser i profesor na Akademiji scenskih umjetnosti u Sarajevu. .
Diplomirao je filmsku režiju na "FAMU" u Pragu. S diplomskim filmom Plus, minus – jedan. Filipović je osvojio Zlatnu medalju grada Beograda za najbolji kratki film i Specijalnu Nagradu žirija na studentskom festivalu u Karlovy Varima. U periodu 1990-91. godine režirao je svoj prvi igrani film "Praznik u Sarajevu". Režirao je legendarnu seriju Top lista nadrealista (TV Sarajevo). Tokom agresije na BiH, od 1992. do 1995., režirao je "Mizaldo – Kraj teatra", film koji je premijerno prikazan na Berlinale 1994.
Bio je predsjednik Udruženja filmskih radnika Bosne i Hercegovine, član Evropske filmske akademije (EFA) i Udruženja filmskih i televizijskih reditelja Njemačke. Filipović je radio kao profesor filma na Akademiji scenskih umjetnosti u Sarajevu.
Jedan je od osnivača OBN televizije u Sarajevu.
Umro je u noći 20. jula 2006. godine od srčanog napada.
Neurodegenerativna bolest
Neuroegenerativna bolest je posljedica kontinuiranog procesa zasnovanog na degenerativnim promjenama ćelija, koje zahvataju tkiva ili organi, koji će se vremenom sve više pogoršavati.
Kod neurodegenerativnih bolesti, ćelije centralnog nervnog sistema prestaju da rade ili umiru putem neurodegeneracija. Primjer za to je Alzheimerova bolest. Druge dvije uobičajene grupe degenerativnih bolesti su one koje pogađaju cirkulacijski sistem (npr. koronarne arterijske bolesti) i neoplazijske bolesti (npr. kancer)i.
Postoje mnoge degenerativne bolesti, a neke su povezane sa starenjem. Normalno tjelesno ponašanje ili izbor načina života (kao što su vježbanje ili prehrambene navike) mogu pogoršati degenerativne bolesti, ali to ovisi o bolesti. Ponekad je glavni ili djelimični uzrok takvih bolesti genetički. Stoga su neki očito nasljedni kao Huntingtonova bolest. Ponekad su uzrok virusi, otrovi ili druge hemikalije. Uzrok također može biti nepoznat.
Neke degenerativne bolesti mogu se izliječiti, ali ne uvijek. Još uvijek je moguće ublažavanje simptoma.
Dramaturg
Naziv dramaturg označava osobu koja odabire pozorišne komade za repertoar i kreira umjetnički profil određenog kazališta. Najčešće je to priznati književnik ili literarni stručnjak. Naučna disciplina kojom se bave dramaturzi se naziva dramaturgija.
U novije doba koristi se i naziv dramaturg predstave, a označava osobu koja učestvuje u radu na određenoj pozorišnoj predstavi svojim savjetima, intervencijama na dramskom tekstu te u rediteljevom radu sa glumcima.
235.
Godina 235. (CCXXXV) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Severa i Kvincijana (ili, rjeđe, godina 988. Ab urbe condita). Oznaka 235. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Claudio Monteverdi
mini|desno|Claudio Monteverdi Claudio Giovanni Antonio Monteverdi (15. maj 1567. - 29. novembar 1643.) bio je italijanski kompozitor, orguljaš, horovođa i sveštenik. Kao kompozitor sekularne i sakralne muzike i pionir u razvoju opere, smatra se ključnom prijelaznom figurom u historiji muzike između razdoblja renesanse i baroka. Nakon započinjanja muzičkih studija u Cremoni, muzičku karijeru je razvijao u Mantovi do 1613. godine kada se preselio u Mletačku republiku gdje je bio maestro di cappella u crkvi svetog Marka. Njegova preživjela pisma daju uvid u život profesionalnog muzičara tog razdoblja, uključujući probleme oko prihoda, pokroviteljstva i politike.
Veliki dio njegovih djela je izgubljen. Njegova preživjela djela uključuju devet knjiga madrigala, veliko sakralno djelo Vespro della Beata Vergine (Većernja služba za Blaženu djevicu) iz 1610. godine i tri kompletne opere. Osim opere Orfej (1607) koja je najranija žanrovska pjesma koja se i dalje izvodi; pred kraj života napisao je mnoga djela za Veneciju, od kojih su najpoznatiji Povratak Odiseja u njegovu domovinu i Krunisanje Popeje.
Biografija
Kompozitor Claudio Monteverdi, čija slava sve više raste u naše vrijeme, bio je posljednji veliki italijanski polifoničar i madrigalist i prvi važan autor vokalnih kompozicija i opernih djela. Rođen je 15. maja 1567. u liječničkoj porodici u Cremoni. S petnaest godina objavljuje svoju prvu zbirku moteta, koji su, kao i madrigali i canzonette iz tog razdoblja, napisani u strogom polifonom stilu. Sa dvadeset i tri godine postao je violinist kod vojvode od Mantove te ga prati na njegovim brojnim putovanjima i upoznaje savremene struje u evropskoj muzici. Godine 1600., prilikom vjenčanja Marije De Medici i Henrika IV., u Firenci je prisustvovao na premijeri Euridice, opere Jacopa Perija, nove muzičke vrste koja je nastala na firentinskom dvoru. Na poticaj vojvode, Monteverdi 1607. komponira operu Priča o Orfeju u kojoj recitative i pjevače prati najveći raspoloživi orkestar. Orfej će postati prva opera standardnog opernog repertoara.
Uskoro piše nove opere Arianna, Ples nezahvalnica i Andromeda s kojima postiže veliki uspjeh širom Italije. Istodobno objavljuje i petu knjigu madrigala u kojima je vidljiva sve veća harmonijska odvažnost, korištenje disonanci i solo-dionica. Poslije smrti vojvode Vincenza I., Monteverdi prihvaća mjesto direktora i dirigenta crkve Svetog Marka u Veneciji. Tu stvara veliki broj sakralnih kompozicija - misa, moteta, te se zaređuje. Otvorenje venecijskog Teatra San Cassiana, prvog stalnog opernog pozorišta u svijetu 1637. godine, daje novi poticaj velikom kompozitoru. Iako je već u osmom desetljeću života, Monteverdi komponira, po ocjeni savremenika - pet opernih remek - djela, od kojih su dva - Odisejev povratak i Krunidba Popeje - sačuvana u cijelosti te se i danas izvode.
Masne kiseline
Primjeri
thumb|right|300px|Trodimenzijski prikaz nakoliko masnih kiselina thumb|300px|Zasićena arahidna kiselina
Claudio Monteverdi
Biografija
Claudio Monteverdi je umro 29. novembra 1643. godine u Veneciji. Potkraj života napisao je još niz ratničkih i ljubavnih moteta u kojima, vjerovatno prvi u historiji, upotrebljava tremolo i pizzicato u gudačkim instrumentima. Uopšteno, gudaćki instrumenti u Monteverdijevim djelima postaju temeljem orkestra koji sve više nalikuje današnjem klasičnom simfonijskom ili opernom orkestru.
Masne kiseline
Nezasićene masne kiseline
Nezasićene masne kiseline  su sličnog oblika kao i zasićene, osim što unutar lanca imaju jednu ili više alkenskih funkcijskih skupina. gdje svaki alken zamjenjuje jednostruku ugljikovu vezu -CH2-CH2- u dijelu lanca s dvostrukom vezom -CH=CH-, što znači da je jedan atom ugljika dvostruko vezan s drugim atomom.
Takve dvostruke veze se formiraju  u cis ili trans konfiguraciji.
Claudio Monteverdi
Djela
Monteverdijeva djela su podijeljena u tri kategorije: madrigali, opere, i crkvena muzika.
Masne kiseline
Nezasićene masne kiseline
Nezasićene masne kiseline, u prirodi se pojavljuju samo u cis formi. Trans oblik se javlja isključivo pod uticajem čovjeka i prerade masnoća (npr. hidrogenacijom). Hemijski procesi obično mijenjaju prirodnu cis strukturu masnih kiselina u formu trans, koja je neprirodna i ljudski organizam je ne može preraditi.
Geometrijske razlike između cis i trans oblika nezasićenih masnih kiselina, a i između zasićenih i nezasićenih masnih kiselina imaju vrlo značajnu ulogu u biološkim procesima, kao što su oni u ljudskom tijelu, a i u izgradnji bioloških struktura (ćelijskih membrana, npr. membrane).
Kod zasićenih masnih kiselina ne postoje dvostruke veze, a položaj dvostruke veze u nezasićenim masnim kiselinama je bitan za određivanje njihovih svojstava. Zbog toga se govori o početku i kraju lanca tih kiselina. Početak je mjesto na kojem se nalazi karboksilna grupa -COOH, dok je kraj gdje se u lancu nalaze tri atoma vodika, vezana na atom ugljika (CH3-). Kraj se naziva omega (ω), a prema mjestu prve dvostruke veze tog kraja označava se kaoomega-3, omega-6, odnosno omega-9 masna kiselina.
Primjeri
Prema tome, linolenska, eikosapentaenoična i dokosaheksaenoična kiselina pripadaju kategoriji omega-3 masnih kiselina. Linolna i arahidonska su omega-6, a oleinska i eručna kiselina su omega-9 masne kiseline.
Petar Zrinski
Grof Petar Zrinski (6. juni 1621 – 30. april 1671) bio je hrvatski ban, vojskovođa i pjesnik, član plemićke porodice Zrinski.
Haluška džamija
Haluška džamija nalazi se u naselju Orahova, Gradiška.
Historija
Džamija je izgrađena 1892. Srušena je za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini 27. marta 1993.
Petar Zrinski
Nakon smrti Nikole Zrinskog hrvatskim banom postaje njegov mlađi brat Petar Zrinski, ali službeno tek u godini 1668. zbog raznoraznih političkih kalkulacija bečkog dvora. Petar Zrinski je također bio velik ratnik koji se proslavio u mnogim bitkama, a naročito kad je s 300 hrvatskih ratnika razbio Deli-pašu Badanjkovića i njegovih 1.400 vojnika, te kad je sa svojih 2.500 ratnika razbio Ali-pašu Čengića i njegovih 10.000 vojnika. Koliko je bio sjajan ratnik i velik junak, najbolje govori podatak da je kralj nazvao Petra "štitom kršćanstva i strašilom Turaka". Dvorac Zrinskih se nalazi u Čakovcu (Međimurska županija).
Masne kiseline
Primjeri
Iako imaju isti broj atoma ugljika, razlika između zasićenih i nezasićenih kiselina je u dvostrukim vezama i, suglasno tome, u manjem broju atoma vodika za dva (npr. stearinska C18H36O2 za razliku od oleinske C18H34O2).
Petar Zrinski
Petar Zrinski je zajedno sa svojim šurjakom Franom Krstom Frankopanom nastavio borbu za prava Hrvatske koju je započeo njegov brat Nikola, pa se tako povezao s glavnim mađarskim vođama. Kada je, 1666. godine, umro Lippay, a 1667. godine ugarski palatin Franjo Wesseleny, hrvatsko-ugarski savez se potpuno raspada zbog različitih ideja i načina vođenja urote.
Masne kiseline
Značaj
Masne kiseline u biološkim sistemima imaju obično paran broj atoma ugljika, između 14 i 24. Najviše ima masnih kiselina sa 16 i 18 atoma ugljika. Lanci ugljikovodika kod životinjskih masnih kiselina su gotovo uvijek nerazgranati. Alkil-lanac može biti zasićen a može sadržavati jednu ili više dvostrukih veza. Konfiguracija dvostrukih veza u većini nezasićenih masnih kiselina je cis. Dvostruke veze u polinezasićenim masnim kiselinama su obično razdvojene sa bar jednom metilen funkcionalnom grupom.
Petar Zrinski
Ubrzo je i bečki dvor, koji je provodio centralizam i apsolutizam ne mareći za prava hrvatskog naroda i obaveze potpisane Pactom Conventom iz 1102. godine, sve saznao zahvaljujući izdaji iz urotničkih redova. Tako su nakon dugotrajne istrage u Wiener Neustadtu 30. aprila 1671. bili osuđeni i pogubljeni Petar Zrinski i Fran Krsto Frankopan, te Franjo Nadasdy i Erazmo Tattenbach, na zgražanje i zaprepaštenje hrvatske i ugarske javnosti, te čitave Evrope. Njegova žena Katarina Zrinski također biva zatvorena, te umire umno poremećena, zatvorena u Grazu, 16. novembra 1673. godine. Pismo Petra Zrinskog napisano ženi Katarini je jedno od najljepših pisama tog doba.
Nakon pogubljenja Petra Zrinskog i Frana Krste Frankopana strvinari iz Beča potpuno su opljačkali i uništili dvije najslavnije porodice u hrvatskoj historiji. Petrov jedini sin, Ivan Antun, koji je u vrijeme urote protiv Bečkog dvora, vođene od strane njegova oca, bio još dijete, uhapšen je 1683. godine, optužen za veleizdaju i nakon dvadeset godina tamnice umro kao posljednji izdanak plemićke porodice Zrinski. Petrova kćerka Jelena, koja se udala za mađarskog plemića Franju Rakocija, borila se zajedno s mužem za mađarsku nezavisnost.
Mletački poslanik nakon smaknuća u Wiener Neustadtu zapisuje: "Ovo je kraj dviju najuglednijih obitelji živućeg svijeta. Osobito Zrinski bijaše cijenjen, jer 60 potkraljeva ili banova dade njegov rod u Hrvatskoj." mini|Petar Zrinski
1907. godine "braća hrvatskog zmaja" su pronašli kosti hrvatskih mučenika Petra Zrinskog i Fran Krste Frankopana, a 1919. godine hrvatski rodoljubi su njihove ostatke prenijeli i sahranili u zagrebačku katedralu.
Još ranije, hrvatski istraživač Vladimir Lerman za vrijeme ekspedicije u Kongu 1882. otkriva na rijeci Couilou (Kwil) vodopade kojima nadjenjuje ime Zrinski vodopadi, (Zrinski chutes), koje nose i danas.
329. brdska brigada
329. brdska brigada (skraćeno: 329. bbr) bila je manevarska jedinica Armije Republike Bosne i Hercegovine u sastavu Trećeg korpusa. U lancu komandovanja bila je u sastavu Operativne grupe Bosna. Naredbom o osnivanju 35. divizije kopnene vojske, Operativna grupa Bosna prerasta u komandu divizije a 329. brdska brigada postaje dio 35. divizije kopnene vojske Trećeg korpusa.
Brigada je na osnovu naređenja Štaba vrhovne komande od 29. septembra 1994. godine osnovana 1. novembra 1994. godine u Kaknju od vojnog osoblja i materijalno tehničkih sredstava rasformiranih brigada iz Kaknja (309. brdske brigade i 311. lahke brigade) te jednog dijela 3. logističke baze pri Generalštabu Armije Republike Bosne i Hercegovine, koji se nalazio u Kaknju.
Vojno osoblje brigade su sačinjavali vojni obveznici sa područja općine Kakanj. Brigada je u svom sastavu imala oko 2897 vojnika, podoficira i oficira. Na svom ratnom putu kroz 329. brdsku brigadu prošlo je oko 4000 boraca, imala je 64 šehida, 125 ratnih invalida i četiri nosioca ratnog priznanja "Zlatni ljiljan".
Brigada je ratni put provela na Vozučkom ratištu i bila je važan faktor u operacijama oslobađanja Vozuće. Pred kraj rata angažovana je u zoni Petog korpusa na oslobađanju dijelova opština Bosanski Petrovac i Sanski Most.
Peroksid
Peroksidi su spojevi koji sadrže kisik u oksidacionom stanju minus jedan (-1). Karakteristično je da imaju vezu kisik-kisik, pa je formula peroksid-iona O22-. Neki metali kao npr. natrij i barij grade čvrste perokside.
mini|Struktura vodik-peroksida
George Gallup
George Horace Gallup (Jefferson, Iowa, SAD, 18. novembar 1901 - Tschingel, 26. juli 1984), američki sociolog-statističar
Atafu
Površina grupe ostrva je 2,5 km2, što ga čini najmanjim od 3 ostrva koja čine teritoriju države Tokelau. U središtu je laguna površine oko 15 km2;.
Kockanje
desno|mini|[[Rulet]] Kockanje ili kocka jeste klađenje nečega vrijednog ("ulozi") na slučajni događaj s namjerom osvajanja nečeg drugog vrijednog, pri čemu su slučajevi strategije sniženi. Kockanje stoga zahtijeva prisutnost tri elementa: naknada (uloženi iznos), rizik (šansa) i nagrada. Ishod opklade je često neposredan, kao što je jedno bacanje kocke, okretanje ruleta ili konj koji prelazi ciljnu liniju, ali su uobičajeni i duži vremenski okviri, što omogućava opklade na ishod budućeg sportskog takmičenja ili čak čitavu sportsku sezonu. Kocka je zajednički naziv za sve igre na sreću ili klađenje u kladionicama koje uključuju ulaganje novca.
Atafu
Glavno naselje na atolu se nalazi na ostrvu Atafu Island, na sjeverozapadnom rubu atola. Atol je približno trouglastog oblika. Ostrvo je vrlo nisko, a najviša tačka je na visini od samo 5 m/nm. Vegetacija je na ostrvu vrlo bujna, a dominiraju kokosove palme.
Kockanje
U nekim zemljama je kockanje i organiziranje kockanja zakonski zabranjeno ili dozvoljeno samo u mjestima koja posjeduju koncesiju.
U nekim igrama igrač računa na utjecaj svoje sposobnosti. To su, naprimjer, Blackjack i sportsko klađenje. Sve igre znače dugoročno svakako gubitak za igrača ali dobitak za kasino, kao što je Roulette. Neke se igre, poput pokera, smatraju igrama na sreću, ali u njima kasino ne učestvuje u pobjedama ili gubicima igrača, tj. nema elementa croupiera. Postoje i igre koje se temelje na uticaju bacanja kockica, ali obično se ne igraju u kockarnicama, poput backgammona.
Historija
Kockanje datira iz perioda paleolita, prije pisane historije. U Mesopotamiji najranije šestostrane kocke datiraju iz otprilike 3000. godine prije nove ere. Međutim, zasnovani su na astragalima koji datiraju hiljadama godina ranije. U Kini su kockarnice bile raširene u prvom milenijumu prije nove ere, a klađenje na borbene životinje bilo je uobičajeno. Loto igre i domine (preteče Pai Gow-a) pojavile su se u Kini još u 10. vijeku. Karte su se pojavile u 9. vijeku nove ere u Kini. Zapisi prate kockanje u Japanu još od 14. vijeka.
Poker, najpopularnija američka kartaška igra povezana s kockanjem, potiče od perzijske igre As-Nas, koja datira iz 17. vijeka. Prvi poznati kasino, Ridotto, počeo je sa radom 1638. godine u Veneciji, Italija.
Velika Britanija
Kockanje je vijekovima bila glavna rekreativna aktivnost u Velikoj Britaniji, It has been heavily regulated. gdje su utrke konja omiljene više od tri vijeka. Kockanje je strogo regulisano. Historijski gledano, većina opozicije dolazi od evangelističkih protestanata i društvenih reformatora.
Sjedinjene Američke Države
Kockanje je vijekovima popularna aktivnost u Sjedinjenim Državama. Takođe je skoro isto tako dugo suzbijan zakonom u mnogim oblastima. Početkom 20. vijeka, kockanje je bilo gotovo jednolično zabranjeno širom SAD-a i tako je postalo uglavnom ilegalna aktivnost, pomažući da se podstakne rast mafije i drugih kriminalnih organizacija. Krajem 20. vijeka došlo je do ublažavanja stavova prema kockanju i relaksacije zakona protiv kockanja.
Zakonska regulativa
Mnoge jurisdikcije, lokalne i nacionalne, ili zabranjuju kockanje ili ga snažno kontroliraju licenciranjem dobavljača. Takva regulacija uglavnom dovodi do kockarskog turizma i ilegalnog kockanja u područjima gdje to nije dozvoljeno. Učešće vlada, kroz regulaciju i oporezivanje, dovelo je do bliske veze između mnogih vlada i kockarskih organizacija, gdje legalno kockanje daje značajne državne prihode, kao što je slučaj u Monaku i Makau u Kini.
Općenito postoji zakon koji zahtijeva da uređaji za kockanje budu statistički nasumični, kako bi se spriječilo proizvođače da onemoguće neke visoko isplative rezultate. Budući da ove visoke isplate imaju vrlo malu vjerovatnoću, namještanje u korist kockarnice se može lako propustiti osim ako se uređaji pažljivo ne provjere.
Većina jurisdikcija koje dozvoljavaju kockanje zahtijevaju da sudionici budu stariji od određene dobi. U nekim jurisdikcijama, starosna dob za kockanje se razlikuje ovisno o vrsti kockanja.
Harrison Ford
Harrison Ford (Chicago, 13. juli 1942.), američki je filmski glumac.
Svjetsku slavu (među mlađim naraštajima) osvojio je ulogom Indijane Jonesa u istoimenom serijalu, i ulogom Hana Soloa u Zvjezdanim ratovima režisera Georga Lucasa. Ako publika do pete godine gleda Teletabise, ona do desete Pokemone, poslije toga samo su četiri (igrana) serijala koja traju: Harry Potter (poslije 2001.), Indiana Jones (poslije 1981.), Zvjezdani ratovi (poslije 1977.) i Superman (poslije 1978.)
Harrison Ford glumio je u dva od ta četiri serijala, na početku karijere pojavio se u filmovima koji se dugo pamte: Američkim grafitima i Apokalipsi danas uz Marlona Branda i Charlieja Sheena. Bladerunner, Svjedok, u vrhu glumaca za filmove A produkcije "jači su" samo dvojica: Al Pacino i Robert De Niro.
NGC 2201
NGC 2201 (također poznat kao ESO 254-40, MCG -7-13-7 i PGC 18658) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 214 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Krma. Najveći prečnik je 1,10 (69 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (31 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 1. januara 1835. godine.
NGC 3680
NGC 3680 (također poznat kao ESO 265-SC32) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Kentaur. Prvo otkriće je napravio James Dunlop 7. maja 1826. godine.
NGC 2201
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 3680
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
UEFA Liga prvaka 2009/2010.
UEFA Liga prvaka 2009/10. je 55. izdanje evropskog elitnog nogometnog klupskog takmičenja, a 18. po redu otkako se Liga prvaka igra po novom modelu. U takmičenju učestvuju 76 timova iz 52 nogometna saveza, a samo nogometni savez Lihtenštajna nema predstavnika u ovom takmičenju. Takmičenje počinje 30. juna 2009. godine, prvom kvalifikacionom rundom, a završava finalnom utakmicom 22. maja 2010. godine na stadionu Santiago Bernabéu u Madridu. Pravo na učestvovanje u Ligi prvaka određuje se na osnovu petogodišnjeg UEFA koeficijenta, prema kojem nogometni savezi imaju odgovarajući broj predstavnika u ligi. Prema koeficijentu iz 2008/09. godine:
Kvalifikaciona faza
Izvlačenje za prve dvije kvalifikacione runde bilo je 22. juna 2009. godine. Timovi sa slabijim UEFA koeficijentom moraju se izboriti već u prvom kolu za pravo na učestvovanju.
Prva runda
U prvom kolu kvalifikacija učestvuje četiri tima i to prvaci nacionalnih saveza, koji se nalaze od 50 do 53 mjesta na UEFA listi.
Utakmice prve runde kvalifikacija, igrale su se 30. juna i 1. jula, a uzvratne 7. i 8. jula 2009. godine.
1 Nakon regularnog kraja igre i dva produžetka, utakmica je odlučena izvođenjem jedanaesteraca
Pobjednici su se direktno kvalificirali u drugu rundu kvalifikacija.
Druga runda
U drugom kolu kvalifikacija učestvuju 34 tima i to:
Utakmice druge runde kvalifikacija, igraju se 14. i 15. jula, a uzvratne se igraju 21. i 22. jula 2009. godine.
Treća runda
U trećem kolu kvalifikacija učestvuje 30 timova, koji su podijeljeni u dvije grupe i to:
Izvlačenje za treću rundu kvalifikacija je 17. jula 2009. godine. Od treće runde, timovi su podijeljeni u dvije grupe, tako da pobjednici nacionalnih prvenstava igraju međusobno, dok drugoplasirani, trećeplasirani i četvrtoplasirani timovi igraju međusobno. Utakmice se igraju 28. i 29 jula, a uzvratne 4. i 5. augusta 2009. godine. Pobjednici se kvalificiraju u play-off rundu Lige prvaka, a poraženi nastavljaju takmičenje u play-off rundi Evropske lige
Play-off runda
Utakmice zadnje kvalifikacione runde, nazvane play-off runda iz marketinških razloga, igraju se 18. i 19. augusta, a uzvratne 25. i 26. augusta 2009. godine. Izvlačenje za ovu rundu bit će 7. augusta 2009. godine. Timovi su podijeljeni po grupama na osnovu timskog UEFA koeficijenta. U play-off rundi učestvuje ukupno 20 timova u dvije grupe: Grupa prvaka nacionalnih saveza (Grupa 1)
Grupa trećeplasiranih i četvroplasiranih (Grupa 2)
Pobjednici se kvalificiraju u grupnu fazu Lige prvaka, a poraženi timovi u grupnu fazu Evropske lige
Grupna faza
Izvlačenje za grupnu fazu je 27. augusta 2009. godine. U ovoj rundi neće biti moguće da u istoj grupi budu dva tima iz istog nacionalnog saveza. Termini utakmica grupne faze predviđeni su za:
Kvalifikovani timovi bit će podijeljeni na osnovu UEFA koeficijenta u četiri grupe po jakosti. U ovoj su fazi direktno kvalfikovani 20 timova, dok će se deset timova kvalifikovati iz play-off runde:
Osmina finala
Termini osmine finala predviđeni su za:
Za osminu finala su se kvalifikovali timovi:
Polufinale
Polufinalne utakmice igraju se 20. i 21. aprila, a uzvratne 27. i 28. aprila 2010. godine.
Finale
Finel UEFA Lige prvaka 2009/10. godine odigrat će se na stadionu Santiago Bernabéu u Madridu, Španija, dana 22. maja 2010. godine. Stadion, dom Real Madrida, je bio domaćih tri protekla finala evropskih kupova, i to u godinama 1957., 1969. i 1980. godine. To će biti prvi put da se finale UEFA Lige prvaka odigrava u subotu navečer.
Najbolji strijelci
Najbolji strijelci UEFA Lige prvaka 2009/10. (bez kvalifikacione runde).
Svjetsko prvenstvo u nogometu 2002 - grupa D
Sve utakmice su bile igrane po Standardnom južnokorejskom vremenu KST (UTC +9)
NGC 6647
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
237.
Godina 237. (CCXXXVII) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Perpetuusa i Feliksa (ili, rjeđe, godina 990. Ab urbe condita). Oznaka 237. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Potpukovnik
Potpukovnik je visoki oficirski čin u vojsci. Nadređeni činovi potpukovniku su pukovnik i general. U nekim armijama drugi naziv za potpukovnika je major, dok je u drugim potpukovnik čin iznad majora. Po NATO kodifikaciji, potpukovnik nosi oznaku OF-4. Njemački naziv za ovaj čin je Oberstleutnant, dok mu je na engleskom govornom području Lieutenant-colonel pendant.
Federico Fellini
{{Infokutija osoba }} {{{!}} style="background:transparent" {{!}}- {{{!}} style="background:transparent" {{!}} {{Orden za zasluge Republike Italije2}}{{!}}{{!}}{{Orden za zasluge Republike Italije3}}{{!}}{{!}}{{Praemium Imperiale}} {{!}}} }} Federico Fellini (20. januar 1920 – 31. oktobar 1993) bio je italijanski filmski režiser i scenarist, te važi za jednog od najznačajnih filmskih autora 20. vijeka. Započeo je kao filmski stvaralac u italijanskom neorealizmu, ali je 1950-ih razvio svoj osobni stvaralački stil. Njegove filmove obilježava miješanje snova i stvarnosti, upotreba razigranog izraza i narativnih stilova, te satirično-grotesknog, često sarkastičnog tona. Njegovi najpoznatiji filmovi su Ulica, Slatki život, Osam i po i Amarcord, koji se nalaze na listama kritičara kao najbolji filmovi svih vremena, a četiri filma su dobila Oscar za za najbolji strani film, čime je rekorder u toj kategoriji. Na 65. dodjeli "Oscara" 1993. godine dobio je Oscar za životno djelo. U međunarodnoj anketi filmskog magazina Sight & Sound iz 2002. godine, Fellini je od strane režisera izabran na drugo mjesto, a od strane kritičara na sedmo mjesto, najvećih svjetskih režisera u historiji filma.
Biografija
Federico Fellini je rođen 20. januara 1920. u Riminiju, kao prvo od troje djece. Majka Ida rođ. Barbiani (1896–1984) je bila porijeklom iz Rima, a otac Urbano Fellini (1894–1956) je odrastao na seoskom gazdinstvu u blizini Riminija. Brat Ricardo (1921–91) je takođe radio u filmskoj industriji, isprva kao glumac, a kasnije uglavnom kao snimatelj dokumentarnih filmova na državnoj televiziji RAI-u, a sestra Maddalena 1929–2002. je bila glumica i književnica.
Mladi dani u Riminiju
Nakon što su u Italiji 1925. godine fašisti preuzeli vlast, Fellini je prešao u katoličku školu, koju su vodile časne sestre. Od 1930-38. pohađa gimnaziju Giulio-Cesare. U gimnaziji je crtao prijatelje, učitelje i razne političare, te je neke od karikatura i stripova prodao u lokalne novine, a kasnije i neke italijanske novine većeg tiraža ("Il corriere dei piccoli"). Satirični jednik "Il 420" iz Firence, objavljivao je redovito njegove kolumne i karikature. U septembru 1939. upisao se na Univerzitet La Sapienza u Rimu, mada njegov biograf Alpert Hollis tvrdi da nema zapisa da je ikada pohađao predavanja.
Počeci u Rimu
Za vrijeme studija radio je u dnevnom listu "Il Piccolo" i "Il Popolo di Roma", a kasnije u satiričnom tjedniku "Marc' Aurelio", gdje se iskazao kao mladi talentirani novinar i karikaturist. U to vrijeme je upoznao i kasnijeg prijatelja slikara Rinalda Gelenga. Vremenom je postao član redakcije, te redovito prisustvuje redakcijskim konferencijama. Njegove kolumne "È permesso…?" su dobile mnogo mjesta u novinama, a tematski je pisao o svojoj mladosti u provinciji, često sa samoironijom, da bi dočarao svoje početke u Rimu. Mnoge od tih obrađenih tema, pojavljivale su se kasnije u njegovim filmovima. Vodeći intervjue za CineMagazzino upoznao je glumca i režisera Alda Fabrizija, koji je kasnije naručio tekstove od Fellinija. Osim novinarskog posla, bavio se i radovima na pravljenju nacrta za mjuzikle i revije, mada je pokazivao slab interes za pozorište. Počeo je da piše i uradke za radio-stanicu Radiocorriere, uglavnom da bi izbjegavao mobilisanje u vojsku, kao i kratke radio-igre, koje sadrže snovima slične sekvence, koje je takođe kasnije upotrebljavao u svojim filmovima. Negdje 1940-ih godina počeo je da čita Kafkinu Preobrazbu, Gogolja, Johna Steinbecka i Williama Faulknera, te se interesirao za francuske filmove režisera Marcela Carnéa, Renéa Claira i Juliena Duviviera. U novembru 1942. godine poslan je u Libiju, koju je Italija okupirala, da radi na scenariju filma I cavalieri del deserto, što je rado prihvatio da bi odgodio vojnu obavezu. Režirao je nekoliko početnih scena filma, ali kada je Tripoli bio pod opsadom britanske vojske, pobjegao je zajedno s suradnicima ukrcavši se u njemački avion, s kojim je doletio na Siciliju. U to je vrijeme upoznao glumicu i radijsku spikericu Giuliettu Masinu s kojom se oženio 1943. Fellini je konačno oslobođen vojne obaveze, kada je usljed bombardovanja saveznika u Bologni uništena njegova zdravstvena dokumentacija. Imali su jednog sina Pierfederica Fellinija, rođenog 22. marta 1945, koji je zbog bolesti umro jedanaest dana kasnije. Nakon savezničkog zauzimanja Rima 4. juna 1944. Fellini i slikar Enrico De Seta otvorili su trgovinu "Funny Face Shop" gdje su zarađivali crtajući karikature američkih vojnika.
Počeci režije
180px|mini|Federico Fellini 1950-ih Još kao novinar i radio-dramaturg, Fellini je radio na raznim scenarijima. Upoznavši režisera Roberta Rossellinija, intenzivnije se bavi pisanjem scenarija, te se 1947. godine prestaje baviti novinarstvom, a dramaturgijom 1949. Nakon deset godina bavljenja pisanjem scenarija 1950. godine, je već imao 19 napisanih scenarija, uglavnom za filmove neorealizma, a uspostavio je i kontakte i prijateljstva s velikanima italijanskog filma: Pinellijem, Laurentiisom, Colettijem, Lattuadom, koji su ga kasnije potpomagali u njegovim filmovima. Kao koscenarista filma Rim, otvoreni grad, sa Sergiom Amideim bio je nominovan na 19. dodjeli "Oscara" 1947. godine za najbolji adaptirani scenarij, ali je tu nagradu dobio Robert E. Sherwood za američki film Najbolje godine naših života.
Rani filmovi (1950–53)
Prvi režirani film bio mu je Svjetlosti varijetea, kog je režirao 1950. zajedno s Albertom Lataudom. Tema filma je pjevačica, koja se priključi grupi pjevača, da bi napustila svoje rodno selo. Film je često uspoređivan s filmom Vita da cani režisera Marija Monicellija, koji je oko pola godine ranije bio prikazan u kinima, a obrađuje iste teme predgrađa, ali po mišljenjima kritičara, na senzibilniji i precizniji način. Lattuadi i Fellini je pripisano premalo osjećaja za odabir glumaca. Prikazivanje filma uz lošu kritiku i slabu distribuciju, pokazalo se katastrofalnim za sve. Produkcijska firma je bankrotirala, ostavljajući Lattuadu i Fellinija u dugovima, koje su decenijama vraćali. Nakon neuspjeha, njih su se dvojica posvetili slijedećim ali ne zajedničkim projektima - Lattuada filmu Anna, koji je koštao oko 1 milijarde lira, i uskoro postao najveći međunarodni uspjeh italijanskog filma. Fellini se posvetio razvoju svog osobnog stila i 1952. je snimio komediju Lo sceicco bianco, film zasnovan na prvobitnoj ideji Michelangela Antonionija iz 1949. godine pod nazivom "Medeni mjesec u Rimu", ali je tema scenaristički obrađena od Tullija Pinellija, Ennija Flaianija i samog Fellinija. Ovo je prvi film u kojem je Fellini samostalno preuzeo odgovornost za režiju. Za vrijeme snimanja, Fellini je još jednom obradio scenarij - što je Kezich kasnije nazvao fellinizacija. Film je ponovo dobio negativne kritike, tako da je u jednom časopisu za filmsku umjetnost objavljeno: "...film koji je toliko inferioran zbog svog nespretnog stila, nedostataka naracije i konvencionalnosti strukture da postoji dobar razlog za sumnju treba li Fellinijev pokušaj režije smatrati njegovim posljednjim..." Film je, od nekolicine štovatelja Fellinija nazvan "prvim anarhističkim filmom Italije". Fellini je film ocijenio riječima da je snimio "...prelijepi film, ali pet godina prerano". Zbog kvalitetne muzike Nina Rote, film je odabran za prikazivanje u Cannesu na filmskom festivalu (među filmovima u konkurenciji bio je i Othello Orsona Wellesa), a zatim je povučen. Prikazan je na 13. međunarodnom filmskom festivalu u Veneciji. Slijedeći film I Vitelloni, snimljen 1953. naišao je na dobre ocjene kritike i publike. Tema filma su pet mladića, koji se u malom provincijskog radu na smrt dosađuju. Film je šest godina kasnije zaradio ukupno 600 miliona lira, a osvojio je i Srebrnog lava na Venecijanskom festivalu, što je Felliniju osiguralo njegovog prvog međunarodnog distributera. Iste godine snimljen je film L'amore in città u komu je Fellini, pored Michelangela Antonionija, Alberta Lattuade, Carla Lizzanija, Francesca Masellija, Dina Risija i Cesarea Zavattinija napisao jednu epizodu, koju je i režirao. Veliki uspjeh je izostao, ali je od kritičara opisan kao izvanredan.
Fakaofo
Glavno naselje na atolu je na ostrvcu Fakaofo Islet, na zapadnoj strani atola. Prema zapadu je nešto veći ostrvce Fenua Fala Islet. Nazivi ostalih ostrvcadi koji čine atol su Teafua, Nukumatau, Nukulakia, Fenua Loa, Saumatafanga, Motu Akea, Matangi, Lalo, i Mulifenua.