cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
3. vijek
Pregled
Na istoku Azije je Kinesko carstvo bilo razdirano stalnim sukobima između ambicioznih gospodara rata, koji će 220. dovesti i do formalnog ukidanja dinastije Han i podjele zemlje na Tri kraljevstva. To je dovelo do određene stabilnosti, iako su se sukobi nastavili, ali tada su bili manje haotični. Godine 280. iz tih sukoba kao pobjednik je izašla dinastija Jin koja je uspjela ponovno ujediniti zemlju.
Slični procesi su zadesili i Rimsko carstvo na zapadu, iako je ono na početku vijeka uživalo relativnu stabilnost pod Severskom dinastijom koja je provela određene reforme. Međutim, godine 235. je vojnička pobuna, čijom je žrtvom bio car Aleksandar Sever započeo period stalne borbe za vlast između ambicioznih vojnih komandanata, odnosno stalnog građanskog rata koji je u ekonomskom, demografskom i moralnom smislu iscrpio Rimsko carstvo. To su počeli koristiti barbari, pogotovo Goti i Alemani, koji su počeli pustošiti dotada sigurna područja Carstva. Procesi, koji su kasnije postali poznati kao kriza 3. vijeka, su svoj vrhunac dostigli kada se Rimsko carstvo de facto raspalo na nekoliko samostalnih država. Time je označen početak perioda Kasne antike. Kriza je završena tek dolaskom Dioklecijana na vlast koji je otpočeo niz dalekosežnih upravnih i političkih reformi, prvenstveno vezanih uz uspostavu dominata, kao i podjelu Carstva na četiri cjeline u sistemu tzv. tetrarhije.
Stalna politička nestabilnost Partskog Carstva i iscrpljenost ratovima s Rimom je početkom 3. vijeka dala priliku dotada vijekovima potlačenim Perzijancima da obnove svoju nekadašnju državu pod dinastijom Sasanida. Njenom razvoju je značajno doprinijela obnova zoroastrizma koji je tada doživio svoj procvat i dao ideološku podlogu perzijskim vladarima da od novog Sasanidskog carstva načine supersilu sposobnu da se ravnopravno suprotstavi dotle neprikosnovenom Rimu.
Genomsko utiskavanje
Utiskani geni kod sisara
Kod domaće stoke pokazalo se da su jednonukleotidni polimorfizmi u utiskanim genima koji utiču na fetusni rast i razvoj povezani s ekonomski važnim proizvodnim osobinama goveda, ovaca i svinja.
Genetičko mapiranje utiskanih gena
U isto vrijeme sa generiranjem ginegenetskih i androgenetskih embriona o kojima je gore raspravljano, generirani su i mišji embrioni koji su sadržavali samo male regije, izvedene bilo iz očevog ili majčinog izvora. > Generiranje serije takvih jednoroditeljskih disomija, koje zajedno obuhvataju cio genom, omogućilo je stvaranje mape za utiskavanje. One regije koje kada su naslijeđene od jednog roditelja rezultiraju uočljivim fenotipom sadrže utiskane gene). Dalja istraživanja pokazala su da su u ovim regijama često postojali brojni utiskani geni. Oko 80% utiskanih gena nalazi se u klasterima poput ovih, koji se nazivaju utiskanim domenima, što sugerira nivo koordinirane kontrole. U skorije vrijeme, skrininzi na cijelom genomu za identifikaciju utiskanih gena koristili su diferencijalnu ekspresiju iRNK iz kontrolnih fetusa i partenogenetskih ili androgenetskih fetusa hibridiziranih u profiliranje genske ekspresije mikromrežama, alelsnopecifične ekspresije gena, pomoću SNP genotipizacije mikročipova, sekvenciranja transkriptoma i  kanala predviđanja ''in silico.
Mehanizmi utiskavanja
Uštampavanje je dinamičan proces. Mora postojati mogućnost brisanja i ponovnog uspostavljanja otisaka kroz svaku generaciju, tako da geni koji su utiskani u odraslu osobu i dalje mogu biti ni u potomstvu te odrasle osobe. (Naprimjer, majčinski geni koji kontroliraju proizvodnju insulina bit će utiskani u mužjaka, ali će biti izraženi u bilo kojem od muških potomaka koji naslijede ove gene.) Priroda utiskavanja mora stoga biti epigenetička prije nego DNK-zavisna sekvenca. U germlinijskim ćelijama imprint se briše, a zatim ponovo uspostavlja u skladu sa spolom jedinke, tj. u spermiju u razvoju (tokom spermatogeneze), uspostavlja se očinski imprint, dok u razvoj oocita (oogeneza), uspostavlja se majčin imprint. Ovaj proces brisanja i reprogramiranja je neophodan, tako da status utiskavanja zametnih ćelija bude relevantan za spol jedinke. I kod biljaka i kod sisara postoje dva glavna mehanizma koja su uključena u uspostavljanje imprinta; to su DNK-metilacija i histonske modifikacije.
Nedavno, nova studija predložila je novi nasljedni mehanizam utiskavanja kod ljudi koji bi bio specifičan za tkivo posteljice i koji je nezavisan od metilacija DNK (glavni i klasični mehanizam za genomsko utiskavanje). Ovo je uočeno kod ljudi, ali ne i kod miševa, što ukazuje na razvoj nakon evolucijske divergencije ljudi i miševa, prije ~80 miliona godina. Među hipotetskim objašnjenjima za ovaj novi fenomen, predložena su dva moguća mehanizma: ili histonska modifikacija koja ostavlja imprint na novim placentalnospecifičnim utiskanim lokusima ili, alternativno, regrutovanje DNMT za ove lokuse pomoću specifičnog i nepoznatog transkripcijskog faktora koji bi bio eksprimiran tokom rane diferencijacije trofoblasta.
Regulacija
Grupisanje utiskanih gena unutar klastera omogućava im da dijele zajedničke regulatorne elemente, kao što su nekodirajuća RNK i diferencijalno metilirane regije (DMR). Kada ovi regulatorni elementi kontrolišu utiskavanje jednog ili više gena, poznati su kao regije kontrole utiskavanja (ICR). Ekspresija nekodirajuće RNK, kao što je antisensna Igf2r RNK na mišjem hromosomu 17 i KCNQ1OT1 na ljudskom hromosomu 11 sekvenca p15.5, pokazalo se da su neophodni za utiskavanje gena u njihovim odgovarajućim regijama.
Diferencijalno metilirani regioni su općenito segmenti DNK bogati citozinskim i guaninskim nukleotidima, pri čemu su nukleotidi citozina metilirani na jednoj kopiji, ali ne i na drugoj. Suprotno očekivanju, metilacija ne znači nužno utišavanje; umesto toga, efekat metilacije zavisi od podrazumijevanog stanja regije.
Kuršumdži Mehmed-paša
Kuršumdži Mehmed-paša, ili kako neki pišu Turundži, bio je ćehaja kod Silahdar Mustafa-paše Sarajlije. 1637. godine postao je vezir i namjesnik Halepa i Sirije. Kasnije je pašovao u Vanu, a 1640. godine ga nalazimo kao namjesnika u Bosni. Dok je bio beglerbeg Bosne, dao je sagraditi česme u nekoliko mahala grada Sarajeva i u njih je doveo vodu sa izvora Javornik. Kasnije, 1644. godine imenovan je namjesnikom Rumelije, u kojem je svojstvu i umro.
980-e
Decenija 980-ih trajala je od 1. januara 980. do 31. decembra 989. godine.
NGC 2827
NGC 2827 (također poznat kao IC 2460, MCG 6-21-9 i PGC 26342) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 323 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ris. Najveći prečnik je 0,80 (75 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (28 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio George Johnstone Stoney 13. marta 1850. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 924
NGC 924 (također poznat kao MCG 3-7-12, PGC 9302 i UGC 1912) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 205 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ovan. Najveći prečnik je 2,30 (137 hiljada sg) a najmanji 1,3 uglovnih minuta (78 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 29. novembra 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Demografija Busovače
Popis 1991.
ukupno: 18.879
Popis 1981.
ukupno: 16.289
Popis 1971.
ukupno: 14.428
30. juni
30. juni / lipanj (30. 6) jest 181. dan godine po gregorijanskom kalendaru (182. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 184 dana.
Evropsko prvenstvo u atletici 2016 – 1500 m (muškarci)
Takmičenja na 1500 m za muškarce na Evropskom prvenstvu u atletici 2016. održana su 7. i 9. jula na Olimpijskom stadionu u Amsterdamu. Takmičenje je bilo podijeljeno u dvije faze: kvalifikacije i finale. Najboljih devet takmičara imalo je osigurano direktno učešće u polufinalu. Filip Ingebrigtsen iz Norveške s najbržim vremenom u finalu 3:46.65 osvojio je zlatnu medalju. David Bustos iz Španije osvojio je srebro, dok je Henrik Ingebrigtsen iz Norveške osvojio bronzanu medalju.
Raspored
Sva vremena prikazana su po lokalnom vremenu (CEST/UTC +2).
Zemlje učesnice
Učestvovalo je 37 takmičara iz 20 država.
Kvalifikacije
Kvalifikacijska utrka održana je 7. jula 2016. u 18:25 (CEST). Prva tri takmičara u svakoj grupi (Q) i sljedeća tri najbrža (q) plasirali su se u finale.
Finale
Finalna utrka održana je 9. jula 2016. u 21:50 (CEST).
Niccolò Fontana Tartaglia
mini|Nikolo Fontana Tartalja Nikolo Fontana Tartalja (Niccolo Fontana Tartaglia) (1499 - 1557) je bio matematičar, inženjer I istraživač iz Republike Venecije, koja danas pripada Italiji. Objavio je veliki broj knjiga uključujući I prve prevode djela Arhimeda i Euklida i kompilaciju do tada proslavljenih matematičara.
Kada su Francuzi nakon nekoliko dana borbe osvojili njegovo rodno mjesto Bresciu, usred opšteg pokolja on dobija udarac sabljom u čeljust koja mu je rasječena. Ovu nesreću je preživio zahvaljujući majčinoj brizi koja nije odustala od njega iako je bio gotovo proglašen mrtvim. Nažalost iako je preživio ovo je ostavilo velike posljedice na Nikola koji zbog čeljusti koja više nije dozvoljavala da priča normalno dobija Nadimak Tartalja što znači mucavac. Poznato je da je od privatnog učitelja kog je imao dok su to sredstva dozvoljavala naučio samo pola alfabeta dok je ostalo naučio sam iz čega se može zaključiti da je bio samouk. Smatrali su ga čudakom jer je matematičke probleme rješavao pišući krečnjakom po poleđini nadgrobnih spomenika. Bio je najpoznatiji po sukobima sa Kardanom i Fiorom. Naime, Fior je izazvao Tartalju na takmičenje 1535. God. Svaki je trebalo da postavi onom drugom 30 zadataka koje je trebalo da riješe u određenom vremenskom roku. Tartalja je pretpostavio da će svi Fiorovi zadaci biti istog tipa pa je sedmicu dana prije takmičenja razvio metodu za tip Zahvaljujući ovome je riješio sve zadatke za 2 sata i pobijedio. Okrugle zagrade kakve danas poznajemo prvi je 1556. godine upotrijebio Tartaglia u svojoj knjizi Opšte proučavanje brojeva mjera. Tartaglin savremenik Girolamo Cardano je prevarom uspio dobiti rješenje kubne jednačine i objaviti je u svojoj knjizi nakon čega je izbila žestoka i dugotrajna rasprava dvojice matematičara i njihovih sljedbenika. Formula je i danas poznata pod nazivom Cardanova formula.
Athletissima 2015.
Athletissima 2015. bila je 38. izdanje godišnjeg atletskog mitinga Athletissima u Lausannei i 9. stanica Dijamantne lige 2015.
Muškarci
Održana je i utrka na 100 m, ali ona nije bila u službenom programu Dijamantne lige za ovu godinu. Pobijedio je Justin Gatlin (9.75) ispred Asafe Powella (9.92) i Tysona Gaya (također 9.92).
The Legend of Zelda
Serija se usredsređuje na različite inkarnacije Linka, hrabrog mladića hilijanske rase nalik vilenjacima; i princeze Zelde, magične princeze koja je reinkarnacija boginje Hylije; dok se bore da spasu magičnu zemlju Hyrule od Ganona, zlog gospodara rata koji je postao kralj demona, glavnog antagonista serije. Ganon želi da iskoristi Triforce, svetu relikviju koju su ostavile tri boginje koje su stvorile Hyrule, da prepravi svijet svojom mračnom slikom. Kada se sakupe, snaga Triforce može ispuniti svaku želju koju korisnik želi; međutim, ako neko sa srcem koje ne posjeduje ravnotežu tri vrline Moći, Hrabrosti i Mudrosti pokuša da dotakne Triforce, on će se podijeliti u tri trougla i povezati se sa tri osobe čija srca utjelovljuju traženu vrlinu.
Iako se njihove ličnosti i pozadina razlikuju od igre do igre, inkarnacije Linka i Zelde često imaju mnogo zajedničkih osobina; kao na primjer, to što je Link ljevak i obučen u zeleno, a Zelda povezana s mudrošću, svjetlom i proročanstvom. Dok sukob sa Ganonom služi kao oslonac serije, neke igre imaju druga podešavanja i antagoniste, pri čemu Link putuje ili biva poslan u ove druge zemlje kada im je to potrebno.
Otkako je originalna Legenda o Zeldi objavljena 1986. godine, serija se proširila na 19 unosa na svim glavnim Nintendo konzolama, kao i niz spin-off-a. Američka animirana TV serija zasnovana na igrama emitovanim 1989. i individualnim adaptacijama manga koje je naručio Nintendo, proizvode se u Japanu od 1997. Legenda o Zeldi je jedna od najuspešnijih Nintendovih franšiza; nekoliko njegovih unosa se smatra među najvećim video igrama svih vremena.
Način igre
mini|Rupees, izmišljena valuta u seriji|alt=Rupees, izmišljena valuta u seriji|lijevo Legenda o Zeldi igre sadrže mješavinu zagonetki, akcije, avanturističkog/ratnog igranja i istraživanja. Ovi elementi su ostali konstantni tokom cijele serije, ali sa poboljšanjima i dodacima u svakoj novoj igri. Kasnije igre u seriji također uključuju 'nevidljivi način igre' ili stealth gameplay, gdje igrač mora izbjegavati neprijatelje dok prolazi kroz nivo, kao i trkačke elemente. Iako se igre mogu pobijediti uz minimalnu količinu istraživanja i sporednih zadataka, igrač je često nagrađen korisnim predmetima ili povećanim sposobnostima za rješavanje zagonetki ili istraživanje skrivenih područja. Neki predmeti su konzistentni i pojavljuju se mnogo puta u seriji (kao što su bombe i cvijetne bombe, koje se mogu koristiti kao oružje, ali i za otvaranje blokiranih ili skrivenih vrata; bumeranzi, koji mogu ubiti ili paralizirati neprijatelje; ključeve zaključanih vrata; čarobne mačeve, štitove i luk i strijele), dok su drugi jedinstveni za jednu igru. Iako igre sadrže elemente igranja uloga (Zelda II: The Adventure of Link je jedina koja uključuje sistem iskustva), one naglašavaju jednostavnu borbu u stilu hack-and-slash nad strateškom, poteznom ili aktivnom vremenskom borbom serije poput Final Fantasy. Elementi igranja uloga u igrici, međutim, doveli su do mnogo debata oko toga da li Zelda igre treba klasifikovati kao akcione igre uloga, žanr na koji je serija imala snažan uticaj. Sam Miyamoto se nije slagao sa oznakom RPG, ali je Zeldu klasifikovao kao "avanturističku igru u realnom vremenu"; rekao je da ga "ne zanimaju sistemi u kojima o svemu u igri odlučuju statistika i brojevi", ali ono što mi je "važno je da sačuvam što više tog "živog" osjećaja" za koji je rekao da "akcione igre bolje odgovaraju u prenošenju" igračima.
Svaka igra u glavnoj Zelda seriji sastojala se od tri glavna područja: nadzemnog svijeta koji povezuje sve druge oblasti, u kojem je kretanje višesmjerno, omogućavajući igraču određeni stepen slobode djelovanja; područja interakcije s drugim likovima (samo pećine ili skrivene sobe u prvoj igri, ali se šire na čitave gradove u sljedećim igrama) u kojima igrač dobiva posebne predmete ili savjete, može kupiti opremu ili završiti sporedne zadatke; i tamnice, područja labirinta rasporeda, obično pod zemljom, koja se sastoji od širokog spektra teških neprijatelja, bosseva i predmeta. Svaka tamnica obično ima jedan glavni predmet unutra, koji može biti od suštinskog značaja za rješavanje mnogih zagonetki unutar te tamnice i često igra ključnu ulogu u pobjedi nad bossom te tamnice, kao i u napredovanju kroz igru. U skoro svakoj Zelda igri, navigacija kroz tamnicu je potpomognuta lociranjem mape koja otkriva njen izgled i magičnog kompasa, koji otkriva lokaciju značajnih i manjih predmeta kao što su ključevi i oprema. U kasnijim igrama, tamnica uključuje poseban "veliki ključ" koji će otključati vrata za borbu protiv glavnog neprijatelja tamnice i otvoriti škrinju sa predmetima.
Inspiracija
mini|200x200piksel|Shigeru Miyamoto, kreator serije, inspiriran je obroncima, šumama i pećinama koje okružuju njegov dom iz djetinjstva u Sonobeu, [[Japan]] Legenda o Zeldi je uglavnom inspirisana "lutanjem" Shigerua Miyamota kao dječaka po obroncima, šumama i pećinama koje okružuju njegov dom iz djetinjstva u Sonobeu u Japanu, gdje se upustio u šume sa osamljenim jezerima, pećinama i ruralnim selima. Prema Miyamotu, jedno od njegovih najupečatljivijih iskustava bilo je otkriće ulaza u pećinu usred šume. Nakon nekog oklevanja, sa strahom je ušao u pećinu i istražio njene dubine uz pomoć fenjera. Miyamoto je osmislio stvaranje Zelda igara kao pokušaj da se oživi "minijaturna bašta" s kojom bi se igrači mogli igrati u svakoj igrici serije.
Priču i okruženje razvio je Takashi Tezuka. Nastojeći da stvori bajkovitu avanturističku igru, Tezuka je crpio inspiraciju iz fantazija kao što je Gospodar prstenova, J. R. R. Tolkiena. Prema Keiji Teruiju, koji je napisao pozadinu u priručniku za prvu igru, lokacija pod nazivom Planina smrti je u početku bila radni naslov za legendu o Triforceu koja je napisana inspirisanim bitkama srednjovjekovne Evrope. Majstorski mač je predstavljen kao Excalibur u francuskoj verziji A Link to the Past, koja potiče iz legende o kralju Arturu u velškoj kolekciji Mabinogion. Keltska mitologija je takođe inspirisala ime Linkovog konja, Epona, zasnovano na keltskoj boginji plodnosti.
Čuvši za američkog romanopisca i slikarku Zeldu Fitzgerald, Miyamoto je mislio da to ime zvuči "prijatno i značajno". Odajući počast, odlučio je da princezu nazove po njoj i nazvao je Legenda o Zeldi. Link i vila su inspirisani Petar Panom i Zvončicom. Kada je serijal napravio prelazak na 3D, borbeni sistem Ocarine of Time bio je zasnovan na chanbara (samurajskom) stilu japanske borbe mačevima.
Audio
mini|200x200piksel|Koji Kondo, originalni kompozitor serije Igre iz serije Legenda o Zeldi sadrže široko rasprostranjene muzičke instrumente, posebno u muzičkim zagonetkama. Često instrumenti pokreću događaje u igri: na primjer, snimač ili rekorder u Legenda o Zeldi može otkriti tajna područja, kao i iskriviti vezu do ulaza u tamnicu. Ovo 'savijanje' muzike je takođe korišćeno u A Link to the Past i Link's Awakening. U Ocarina of Time, sviranje instrumenata je ključni dio igre, pri čemu igrač treba da svira instrument koristeći kontroler igre da bi uspio. Ocarina of Time je "[jedan od] prvih savremenih neplešućih naslova koji uključuju stvaranje muzike kao dio igre", koristeći muziku kao heuristički uređaj i zahtijevajući od igrača da koristi pjesme kako bi napredovao u igri –mehanika igre koja je takođe prisutna u Majorinoj Maski.
The Legend of Zelda Theme je muzičko djelo koje se ponavlja za prvu igru franšize. Kompozitor i tonski direktor serije, Koji Kondo, u početku je planirao da koristi Boléro Mauricea Ravela kao naslovnu temu igre, ali je bio primoran da je promijeni kada je saznao, kasno u razvojnom ciklusu igre, da autorska prava za orkestarsko djelo još nije isteklo. Kao rezultat toga, Kondo je napisao novi aranžman teme u roku od jednog dana. Zelda Theme je na vrhu ScrewAttackove liste Top Ten Videogame Themes ikada.
Sve do Breath of the Wild, serija Legenda o Zeldi je izbjegavala korištenje glasovne glume u govornim ulogama, oslanjajući se umjesto toga na pisani dijalog. Producent serije, Eiji Aonuma je ranije izjavio da bi, budući da je Link potpuno nijem, „bilo odbojno“ da drugi likovi govore dok Link šuti. Umjesto tematske muzike za različite lokacije, Breath of the Wild pušta prirodni ambijent oko igrača kao glavne zvukove, pored minimalističke klavirske muzike.
Zaplet
mini|Mapa Hyrulea, kako se vidi u Ocarina of Time (legenda na francuskom) Legenda o Zeldi se pretežno odvija u srednjovjekovnom svijetu fantazije inspirisanom Zapadnom Evropom pod nazivom Hyrule, koji je razvio duboku istoriju i široku geografiju tokom brojnih izdanja serije. Veliki dio pozadine stvaranja Hyrulea otkriven je u igrama A Link to the Past, Ocarina of Time, The Wind Waker, Twilight Princess, Skyward Sword i A Link Between Worlds. Glavni stanovnici Hyrulea su šiljasti humanoidi nalik vilenjacima zvani Hylians, uključujući i lika igrača, Linka, kao i istoimenu princezu, Zeldu.
Izmišljeni univerzum uspostavljen Zelda igrama su otvorena vrata svim avanturama. Neke igre se odvijaju u različitim zemljama sa svojim pozadinskim pričama. Hytopia je povezano kraljevstvo, Labrynna i Holodrum su različite zemlje odvojene od Kraljevstva Hyrule. Termina i Lorule služe kao paralelni svjetovi, a Koholint je ostrvo daleko od Hyrulea koje izgleda kao dio sna.
Abdulbaki-paša
Abdulbaki-paša je bio defterdar, a 1615. godine postao je valija Bosne. Nakon što je smijenjen početkom 1616. godine, opet je postavljen za baš-defterdara i na tom položaju je ostao do kraja života. Umro je 1624. godine. Za njegova namjesnikovanja nije bilo nikakvih važnijih događaja u Bosni.
NGC 3236
NGC 3236 (također poznat kao MCG 10-15-81 i PGC 30711) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 427 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 0,60 (75 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (50 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 25. marta 1832. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zagrebačka županija
Zagrebačka županija se nalazi u sjeverozapadnoj Hrvatskoj.
Geografija
Županija se nalazi u srednjoj Hrvatskoj. Obrubljuje Grad Zagreb sa zapadne, južne i istočne strane pa se često naziva "zagrebačkim prstenom". Geografski je dosta raznolika cjelina (Marijagoričko pobrđe i Žumberak na zapadu, nisko Turopolje i Pokuplje na jugu, nizijski krajevi na istoku). Površina županije iznosi 3078 km2.
Reljef i tlo
Na zapadu prevladavaju brežuljkasti i gorski krajevi, a na jugu i istoku nizije. Najviši su dijelovi Žumberačka gora i Samoborsko gorje na jugozapadu i rubni dijelovi Medvednice na sjeveru. Na jugu niske Vukomeričke gorice razdvajaju nisko Turopolje od donjeg Pokuplja. Najveće ravnice pružaju se na istoku, u porječju rijeke Lonje.
Tlo je srednjeg kavliteta. Uz rijeke i u vlažnijim nizijama prevladavaju aluvijalna i močvarna glejna tla, na ocjeditim ravničarskim dijelovima pseudoglejna tla, a u brdskim predjelima smeđa kisela i lesivirana tla.
Vode
Sava je najveća rijeka, a njezinom riječnom toku pripadaju sve ostale rijeke u županiji (Kupa, Lonja, Krapina, Sutla, Odra i dr.). U jastrebarskom kraju i Pokuplju ima nekoliko ribnjaka. Crna mlaka dijelom je pretvorena u ribnjak, a dijelom je očuvana kao močvara i ptičji rezervat. U županiji ima nekoliko jezera koja su nastala vađenjem šljunka (pokraj Velike Gorice i Zaprešića).
Klima
Umjerena kontinentalna klima s toplim ljetima i umjereno hladnim zimama, povremeno sa snježnim padavinama. Najviše padavina ima u kasno proljeće, rano ljeto i jesen, a najmanje u zimi i u rano proljeće. Nema izrazito sušnih niti vlažnih perioda, a godišnja količina padavina smanjuje se od zapada prema istoku.
Šume
Najviše očuvanih šuma ima u gorskim krajevima i niskim i slabo naseljenim naplavinim dijelovima Pokuplja. U vlažnim nizijama, prevladava hrast lužnjak, na ocjeditim dijelovima i prigorjima hrast kitnjak, a u brdskim krajevima bukva, mjestimično sa jelom.
Administrativna podjela
Županija je podijeljena na 9 gradova i 25 općina.
Stanovništvo
thumb|300px|Starosna piramida Zagrebačke županije prema popisu stanovništva iz 2011. g.
Privreda
Industrija i trgovina daju 2/3 prihoda, slijede poljoprivreda i saobraćaj. Poljoprivreda je najrazvijenija u vrbovečkom kraju, a vinogradarstvo u zelinskom i jastrebarskom kraju. Pokraj Ivanić Grada ima ležišta nafte i zemnoga plina. U mnogim naseljima širom županija nalaze se brojne manje industrijske kompanije.
Kultura
Gradska jezgra Samobora, ostatci Zelingrada i Okićgrada, primjeri turopoljskog drevne arhitekture (crkva sv. Barbare u Velikoj Mlaki i dr.), dvorac i barokna crkva u Jastrebarskom, tzv. staza šest dvoraca na zaprešićkom području, među kojima su najpoznatiji Novi dvori bana Josipa Jelačića i dr.
Sagenista
Sagenista je grupa iz natkoljena Heterokonta koja sadrži labirintulida i Eogyrea, razred još nekultivirnih protista. Prvobitno je sadržavao Labyrinthulida i Bikosoecida. Međutim, poslije su bikosoecide uklonjene, a Eogyrea je dodana kako bi se grupa učinila monofiletskom.
Neke imaju posebnu organelu zvanu oborosom (ili sagenogenetosom). Obično žive u morskim sredinama bogatim algama i morskom travom. Mogu se kretati upotrebom ove organele. Uglavnom su razlagači. Uzgajaju se zbog aktivne proizvodnje omega-3 masnih kiselina. Ove kiseline koriste se kao odobreni dodatak za prehranu životinja.
Botrosom
Sagenista su sposobne da luče ektoplazmatsku mrežu filamenata (botrosom) za ćelije koje mogu kliziti. Ove sićušne niti stvaraju mrežu po kojoj se ćelije mogu kretati ka hranjivim tvarima iz okruženja.
IC 1522
IC 1522 (također poznat kao MCG 0-1-12 i PGC 73139) je galaksija koja je udaljena oko 297 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 1,00 (86 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (26 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 5. novembra 1891. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Quantico (Virginia)
Quantico je gradić u okrugu Prince William u Virginiji, smješten u metropolitanskom području Washingtona.
S tri strane okružen je bazom američkih marinaca, a sa četvrte rijekom Potomac.
U Quantiku je jedna od najvećih baza američkih marinaca, kao i predsjednička helikopterska eskadrila (HMX-1). U okviru baze jesu i sjedište FBI-eve akademije, kao i FBI-laboratorij, zatim akademija za obuku Uprave za suzbijanje droga (DEA), te sjedište Pomorske kriminalističke službe (NCIS). Pred ulazom u bazu stoji replika Spomenika američkim marincima. (Original se nalazi na sjevernoj strani Nacionalnog groblja Arlington.)
Geografija
Prema podacima Američkog biroa za popis stanovništva, ovaj grad ima površinu 0,3 km2 (sve kopno).
Stanovništvo
mini|desno|250px|Replika Spomenika američkim marincima pred ulazom u bazu marinaca u Quantiku Prema popisu iz 2000, u gradu je bio 561 stanovnik, 295 domaćinstava i 107 porodica. Gustina stanovništva iznosila je 3,015.9 st/km2. Također je bilo 359 stambenih jedinica s prosječnom gustinom 1,930 st/km2.
Rasna raspodijeljenost
Omjer stanovništva prema u odnosu na rasu bio je sljedeći: 51,32% bijelci, 20,32% Afroamerikanci, 10,16% Azijati, 5,53% Hispanoamerikanci, 0,36% Indijanci, 2,32% ostali i 5,53% mješanci dviju ili više rasa.
Domaćinstva
U Quantiku ima 295 domaćinstava, od kojih 19,7% ima djecom mlađe od 18 godina, 21,4% su vjenčani parovi, 11,2% su žene bez muževa, a 63,4% su nefamilijarna. 53,2% svih domaćinstava čine samci, dok 9,2% ima nekog starijeg od 65 godina ko živi s njima.
Starosna struktura
20,9% stanovništva mlađe je od 20 godina, 11,6% od 18 do 24, 39,8% od 25 do 44, 19,4% od 45 do 64 i 8,4% koji imaju 65 ili više, a prosječna je starost 35 godina. Na svakih 100 žena dolazi 122,6 muškaraca, a na svakih 100 žena mlađih od 18 godina dolazi 130,1 muškarac.
Prihodi
Prosječna godišnja zarada muškaraca iznose 29.615 $, a kod žena 23.125 $. Prihod po glavi stanovnika iznosi 19.087 $. 21,4% stanovništva i 22,4% porodica ispod su granice siromaštva. Od ukupne populacije, 39,4% mlađih od 18 godina i 0% starijih od 65 žive ispod granice siromaštva.
Quantico u popularnoj kulturi
Budući da su u njemu sjedište FBI-eve akademije i FBI-eva laboratorija, Quantico se povremeno spominje u raznim filmovima i TV-serijama u kojima FBI ili neki njegovi odjeli imaju manju ili veću ulogu. Tako je u CBS-ovoj seriji Zločinački umovi Quantico sjedište FBI-eve Jedinice za analizu ponašanja, a FBI-eva akademija jedna je od glavnih lokacija u romanu Thomasa Harrisa Kad jaganjci utihnu, kao i u istoimenom filmu.
Susjedni gradovi
400px|lijevo|Localidades na vizinhança
3dfx Interactive
mini|desno|220px|3dfx logo 3dfx Interactive je bila firma koja je proizvodila 3D grafičke procesore (GPU) i grafičke kartice. Tokom kraja 1990-ih 3dfx Interactive je smatrana jednom od najinovirajućih firma u svom polje. Poslije više godina kao glavni aktor u polju grafičkih procesora i kartica u 2000. godini firma je stupila u konkurs. Njena nematerijalna imovina i većina zaposlenih su preuzeti od strane tadašnjeg velikog rivala NVIDIE.
Podosoje (Kotor-Varoš)
Podosoje je naseljeno mjesto u sastavu općine Kotor Varoš, Bosna i Hercegovina.
Spisak animiranih serija
Ovo je spisak animiranih serija:
A B
D
F
L
P
S
Y
Š
Seven Seas of Rhye
"Seven Seas of Rhye" je singl britanske rock grupe "Queen". Pjesmu je primarno napisao Freddie Mercury uz manje dijelove Briana Maya iako se pjesma službeno pripisuje samo Freddiju. Elementarna, skraćena instrumental verzija pjesme, se našla na njihovom debitantskom albumu Queen iz 1973. godine dok je konačna verzija singla uvrštena na drugi studijski album Queen II.
Predstavlja treći je po redoslijedu singl grupe. Na "B" strani singla se nalazi pjesma "See What a Fool I've Been" koja je djelo Briana.
Bio je to prvi singl koji je ušao na top-listu nakon što se emitovao na BBC Radio 1, a dostigao je 10. mjesto na top-listi UK Singles Chart. Taj uspjeh je ubijedio Freddija da se u potpunosti posveti grupi.
Jevrejsko groblje u Sarajevu
mini|desno|200px|Razglednica sa slikom jevrejskog groblja iz 1900. Jevrejsko groblje u Sarajevu smješteno je u jugozapadnom dijelu Sarajeva, u predjelu Kovačića i Debelog Brda. Cijeli kompleks se prostire na površini od 31.160 m2, O nastanku i razvoju groblja do 16. vijeka nema pouzdane dokumentacije, ali se na osnovu podataka protokola Jevrejske općine, 1630. može uzeti kao godina osnivanja ovog groblja. mini|lijevo|200px|Grobljanska kapela Groblje je nastalo uz srednjovjekovnu nekropolu stećaka na lokalitetu Borak uz stari kamenolom na Šatoriji iz koga je vađen kamen kako za srednjovijekovne stećke, tako i za jevrejske nadgrobnike. Sefardi na ovom prostoru stvaraju jedinstvene nadgrobnike kakvih, po njihovim domomorfnim oblicima i simboličkoj motivici, nema među jevrejskim spomenicima nigdje u svijetu. U sklopu groblja nalaze se i grobljanska kapela, spomen-kosturnica iz 1952. godine, spomenik žrtvama ustaškog terora, aškenaska kosturnica iz 1962. godine, spomen-kosturnica uz aškenasku kosturnicu, česma i ograda. Sve zajedno kao grobljanska cjelina je proglašeno Nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine 2. septembra 2004.. godine. mini|desno|200px|Pogled sa groblja na grad sa vidljivom kapelom (lijevo) Najstariji sačuvani nadgrobni spomenik na ovom groblju pripada prvom sarajevskom rabinu. Na prsima njegovog stećka piše: Pored njega, ispod 3.850 spomenika počivaju porodice: Abinun, Albahari, Altarac, Atijas, Baruh, Daniti, Danon, Finci, Gaon, Kabiljo, Kajon, Kalderon, Kamhi, Katan, Konforti, Kunorti, Levi, Maestro, Montilja, Ovadija, Ozmo, Pardo, Pesah, Pinto, Salom. A najveći i najteži spomenik pripada pokojnom Samuelu Pinti.
Orhan Pamuk
Ferit Orhan Pamuk (Istanbul, Turska, 7. juni 1952.) je turski pisac, scenarist. Dobitnik je Nobelove nagrade za književnost 2006. godine.
Zakon održanja mase
Zakon održanja mase/materije kaže da će masa zatvorenog sistema ostati konstantna, bez obzira na procese koji se odvijaju unutar sistema. Ekvivalentan iskaz glasi da materija ne može biti stvorena/uništena, ako može biti pretvarana iz jednog oblika u drugi. Ovo implicira da za bilo koji hemijski proces u zatvorenom sistemu, masa reaktanata mora biti jednaka masi produkata. Ovaj zakon je glavna ideja iza prvog zakona termodinamike.
Orhan Pamuk
Jedan je od najistaknutijih turskih romanopisaca. Djela su mu prodana u više od 13 miliona primjeraka i prevedena na 63 svjetska jezika, što ga čini najprodavanijim piscem u Turskoj.
Zakon održanja mase
Zakon o očuvanju materije (u smislu očuvanja čestica) može se smatrati aproksimativnim zakonom fizike koji važi samo u klasičnom smislu, prije pojave posebne relativnosti i kvantne mehanike. Masa se, općenito, ne održava u otvorenim sistemima, kada različiti oblici energije ulaze u sistem ili izlaze iz sistema. Međutim, zakon održanja mase za zatvorene sisteme, iz pogleda bilo kojeg invercijalnog okvira, nastavlja da važi u modernoj fizici.
Ovaj historijski koncept široko se koristi i mnogim oblastima, kao što su hemija, mehanika i dinamika fluida.
Orhan Pamuk
Biografija
Orhan Pamuk je rođen u Istanbulu, u dobrostojećoj, kako on sam kaže, zapadno-evropski orijentisanoj obitelji (za razliku od stare osmanlijske). Studira arhitekturu i bavi se slikarstvom, mada napušta arhitekturu nakon tri godine i prelazi na žurnalistiku gdje diplomira 1976. Svoje odrastanje i razmišljanje detaljno opisuje u svom autobiografskom djelu Istanbul: grad, sjećanja.
Skijaški skokovi na Zimskim olimpijskim igrama 2014 – ekipno
Takmičenje na velikoj skakaonici u skijaškim skokovima u ekipnoj muškoj konkurenciji na Zimskim olimpijskim igrama 2014. u Sočiju održalo se u skakačkom centru Ruskije gorki (RusSki Gorki) u Krasnoj Poljani. Takmičenje se održalo 17. februara 2014.
Ukrajinski jezik
Ukrajinski jezik (українська мова, u transliteraciji: ukrajinska mova) jeste slavenski jezik iz grupe istočnoslavenskih jezika.
Historija
Ukrajinski jezik, koji, kao i ruski i bjeloruski (s kojima dijeli visok stepen međusobne razumljivosti), vodi porijeklo od staroruskog jezika, imao je kao književni jezik 2 faze razvoja: od 14. do sredine 18. vijeka trajao je period staroukrajinskog jezika, a od 18. vijeka počinje stvaranje savremenog ukrajinskog književnog jezika. Na specifičnosti uobličavanja ukrajinskog kao posebnog istočnoslavenskog književnog jezika presudno su utjecale historijske okolnosti u kojima su se od 12. do 18. vijeka nalazili govorni predstavnici istočnoslavenskih dijalekata, na osnovu kojih se formirao prvo staroukrajinski, a zatim i savremeni ukrajinski jezik. U 12. i početkom 13. vijeka Kijevska Rusija kao država postaje sve slabija, a pojedine kneževine u njenom sastavu sve samostalnije. Zatim dolazi do tatarsko-mongolske najezde (od 13. do 15. vijeka), dok zapadni i jugozapadni dijelovi zemlje potpadaju pod vlast Litvanije, Poljske i Ugarske (iz tog su perioda mnogi polonizmi u ukrajinskom jeziku), da bi se nekoliko vijekova razvijali odvojeno. To je vodilo postepenoj etničkoj i jezičkoj diferencijaciji Istočnih Slavena, koji su u tom pogledu dotad bili uglavnom jedinstveni, uz izvjesne dijalekatske razlike. Iz tih razlika razvijaju se maloruski (danas ukrajinski) dijalekti: jugoistočni, jugozapadni i sjeverni, čije su crte u različitom obimu prisutne u staroukrajinskom jeziku. Borba protiv poljske i litvanske vlasti završila se ratom (1648-1654), u kojem su pobijedili Ukrajinci pod vodstvom Bogdana Hmeljnickog, a Ukrajina je ponovo pripojena Rusiji.
Za konstituiranje staroukrajinskog kao književnog jezika, pored književnih djela, važni su bili filološki radovi, prije svega gramatika Lavrentija Zizanija (1596) i ruskoslavenski rječnik Pamve Berinde (1627). U 17. vijeku počinje se formirati ukrajinska nacija. Poslije izvjesnog perioda u kojem nije postojala čvrsta književnojezička norma, književni jezik istočne Ukrajine postepeno postaje ukrajinski književni jezik. Jedna od najkarakterističnijih osobina tog jezika jeste sinteza dijalekatskih, folklornih i kolokvijalnih elemenata s tradicijom staroruskog književnog jezika, koja u novom ukrajinskom književnom jeziku dobija posebne stilske funkcije.
Ukrajinska književnost, kao i ruska i bjeloruska, ima svoj neposredni početak u književnosti Kijevske Rusije. U 16. i 17. vijeku nastaju djela polemičkog sadržaja (I. Višenski), silabička poezija i drama (G. D. Smotricki, A. Rimša) pod utjecajem poljske književnosti, i besjednička proza (P. Berinda), Krajem 17. i početkom 18. vijeka značajni su i tzv. kozački ljetopisi. U drugoj polovini 18. vijeka stvara veliki filozof, pjesnik i pedagog Grigorije Skovoroda, autor lirskih i satiričnih stihova i basni u prozi. Nova ukrajinska književnost počinje krajem 18. vijeka djelima pjesnika i dramaturga Ivana Kotljarevskog. Umjesto dotadašnjeg crkvenoslavenskog on u književnost uvodi narodni jezik. Po ugledu na Kotljarevskog na prelasku iz 18. u 19. vijek tako pišu i drugi pisci (npr, P. Gulak-Artemovski, J. Grebinka i J. Kvitka-Osnovjanenko, rodonačelnik nove ukrajinske proze, koja nastavlja tradiciju ukrajinske burleske i ima crte prosvjetiteljskog realizma).
Od 20-ih do 40-ih godina 19. vijeka u ukrajinskoj književnosti dominira romantizam. Proces formiranja nove ukrajinske književnosti završio je Taras Ševčenko (pjesničkim zbornikom Kobzar, poemom Gajdamaki i drugim djelima). Njegovim djelima počinje tradicija koja se nastavlja u realizmu (M. Vovčok, I. Nečuj-Ljevicki, P. Mirni itd.). Drugi pravac, usmjeren ka stvaranju književnosti koja bi njegovala ukrajinski patriotizam i imala vjersko-didaktičku ulogu, započinje pisac i teoretičar Pantelejmon A. Kuliš. Krajem 19. i početkom 20. vijeka stvaraju i Ivan Franko, Lesja Ukrajinka, Mihail Kocjubinski, Vasilije S. Stefanik, Vladimir K. Viničenko i dr.
Početkom 20. vijeka uzimaju maha nove struje: simbolizam, neoklasicizam, futurizam (O. Oles, M. Semenko). Njihov utjecaj osjeća se i u djelovanju brojnih postrevolucionarnih književnih društava. 20-ih godina stvaraju pjesnici Maksim Rilski, Pavlo Tičina, Leonid Pervomajski i drugi, ali se u 30-im takav razvoj ukrajinske književnosti zaustavlja. Iz perioda oštre staljinističke represije ukrajinska književnost ulazi u period socrealizma. Nakon 1954. i političkog "otopljavanja" ukrajinska književnost vraća se dugo marginaliziranim temama (posebno I. Drač, O. Gončar, M. Steljmah, B. Olijnik, V. Korotič i drugi), tražeći i nove izražajne mogućnosti.
Sličnost sa drugim slavenskim jezicima
S leksičkog aspekta, ukrajinskom je najbliži bjeloruski (84% zajedničkog vokabulara), zatim poljski (70%), bosanski/crnogorski/hrvatski/srpski (68%), slovački (66%) i ruski jezik (62%).
Marija Antoaneta
Marija Antonija Josipa Ivana Habsburško-Lotarinška (2. novembar 1755 - 16. oktobar 1793), bolje poznata kao Marija Antoaneta, bila je kraljica Francuske i Navare kao supruga kralja Luja XVI. Ostala je upamćena kao zadnja, te zbog svog porijekla i običaja, najomraženija kraljica apsolutističke Francuske. Poznatom ju je učinilo rasipništvo i skandali koje je uzrokavala, često iskrivljeni i pretjerano loše opisivani, ali i smrt; pogubljena je pod giljotinom na vrhuncu Francuske revolucije.
Ogovaranja i revolucionarne novine dovele su do nastanka gomile anegdota i citata pripisanih Mariji Antoaneti. Najbolji primjer je popularna i često spominjana izreka "ako nemaju hljeba, neka jedu kolače" (fr. qu’ils mangent de la brioche). Danas se smatra da je ovaj citat potekao od Jean-Jacquesa Rousseaua, koji je jednom prilikom izjavio da je to rekla "jedna princeza", misleći pritom na suprugu Luja XIV.
Današnji historičari smatraju da su njeni savremenici, među kojima su najoštriji bili Mary Wollstonecraft i Thomas Jefferson, pretjerivali pri opisima Marije Antoanete. Zadnjih godina snimljeno je nekoliko filmova, igranih i animiranih serija, koji se uglavnom baziraju na knjizi Marie Antoinette: The Journey.
Nadvojvotkinja Austrije
Marija Antoaneta je rođena 2. novembra 1755. godine u palači Hofburg, u Beču. Petnaesto dijete i najmlađa kćerka Franje I i Marije Terezije, nazvana Maria Antonia, opisana je kao "mala, ali potpuno zdrava nadvojvotkinja". Budući da je bila kćerka austrijske vladarice, odmah po rođenju dobila je titulu austrijske nadvojvotkinje.
Marijin Antonijin odnos sa majkom, vladajućom nadvojvotkinjom Austrije, bio je hladan i nepovjerljiv. Marija Terezija je upravljala velikim carstvom i pored toga ugovarala za nju politički povoljne brakove. Marija Antonija je imala četrnaestero starije braće i sestara, pa se osjećala zapostavljenom i ignorisanom od strane majke. mini|lijevo|180p|Marija Antonija sa 12 godina Caričino favoriziranje najstarije kćerke dovelo je do potpunog nepovjerenja Marije Antonije prema starijim mudrim ženama, kako na austrijskom, tako i na francuskom dvoru. Zaokupljenost carice politikom i starijom djecom rezultiralo je činjenicom da je Marija Antoaneta odrasla kao najlošije obrazovano od šesnaestero djece carskog para; sa dvanaest godina jedva je čitala i pisala svoj maternji jezik a kamoli francuski, jezik tadašnjeg civilizovanog svijeta.
Njene starije sestre, sve redom Marije, udale su se za najuglednije evropske kraljeve i prijestolonasljednike. Jedino se caričina miljenica uspjela sa majkom nagoditi i sklopiti brak iz ljubavi, ali ne i Marija Antonija. Od nje se, kao i od njenih ostalih sestara, očekivalo da brakom učvrste veze između Svetog Rimskog Carstva i ostalih katoličkih kraljevstva. Austrija je nedavno sklopila mir sa Francuskom, svojim dugogodišnjim neprijateljem, pa je carica među svojim neudatim kćerima tražila potencijalnu mladu za unuka francuskog kralja. Marija Ana nije uzimana u obzir zbog svog hendikepa, ostale starije sestre pokosile su boginje, pa je Marija Antonija ostala jedina caričina nada da zapečati mir sa Francuskom i ispuni obećanje francuskom kralju. Prije odlaska, carica je podsjetila svoju kćer na dužnosti prema domovini. Zatražila je od nje da ne zaboravi na svoje porijeklo, te da na dvoru uvijek promiče austrijske interese.
Dofina Francuske
U Versaillesu ju je dočekao zaručnikov djed, kralj Luj XV i ostali članovi francuske kraljevske porodice. Među njima je bio i Marijin Antoanetin zaručnik, Luj August, francuski dofen, i njegova sestra Elizabeta, koja će Mariji Antoaneti postati jedna od rijetkih prijateljica na stranom dvoru. Luj August bio je stidljiv i šutljiv momčić, godinu dana stariji od nje.
Vjenčanje Luja Augusta i Marije Antoanete održano je 16. maja 1770. godine u Versaillesu. Nova dofina je na svečanoj večeri jela malo, zbunjena i neupoznata sa francuskom kulturom i običajima. Par je zatim otpraćen u bračnu postelju koju je prethodno blagoslovio svećenik. Bilo je za očekivati da će petnaestogodišnjaci odmah konzumirati svoj brak, ali to se nije desilo. U stvari, brak nije konzumiran još sedam godina. desno|mini|Marija Antoaneta kao dofina Narod je Mariju Antoanetu dočekao sa oduševljenjem; na njenom prvom javnom pojavljivanju u Parizu 50,000 ljudi guralo se da vide svoju buduću kraljicu. Isto se, međutim, ne može reći za njenu reputaciju na dvoru. Činjenica da je Marijina Antoanetina domovina bila dugogodišnji neprijatelj Francuske nije išla u njenu korist; na dvoru su je zvali Autrichchienne ("Austrijanka"). Suočavala se sa mržnjom popularnih dvorskih dama, između ostalih i ljubavnicom kralja Luja XV. Du Barry (Di Bari), kurtizana koja se uzdigla do statusa plemkinje, posjedovala je određeni politički uticaj zahvaljujući svom intimnom odnosu sa kraljem. Ona je već uspjela sa dvora izbaciti čovjeka koji je organizovao brak između Marije Antonije i Luja Augusta, a ni Mariju Antoanetu nije smatrala simpatičnom. Du Barry, međutim, nije uspjela ukloniti novu dofinu. Marija Antoaneta je iskoristila priliku kada je Du Barry izgubila popularnost i potrudila se ukloniti je sa dvora.
Dofina se, iako kilometrima daleko, još uvijek morala nositi sa konstantnim pritiskom dominantne majke. Marija Terezija je u pismima kritizirala kćerkinu nesposobnost da "probudi muževu strast". Carica je čak primala tajne izvještaje o dofininom ponašanju na francuskom dvoru od raznih špijuna. U pismima je direktno vrijeđala Mariju Antoanetu, govoreći joj da nema talenta i da je izgubila svoju ljepotu.
Kako bi zaboravila na muževu nezainteresovanost i majčine kritike, Marija Antoaneta je počela skraćivati vrijeme kockanjem i klađenjem. Trošeći novac nemilosrdno i pri tom ulazeći u ogromne dugove, zaboravila je na svoje dužnosti dofine; dio novca kojeg je trošila na kockanje bio je predviđen sirotinji, a drugi dio je trebala potrošiti na skupe kićene haljine. Kako je nana njenog muža umrla nekoliko godina pred njen dolazak, Marija Antoaneta je trebala predstavljati modnu ikonu Francuske, ako ne i Evrope.
Kraljica Francuske
Zdravlje Luja XV naglo se pogoršalo 27. aprila 1774. godine. Umro je 10. maja, u dobi od 64 godine, ostavljajući prijestolje svom unuku, Luju XVI. Novi kralj je krunisan 11. juna 1775. godine. Suprotno običaju, Marija Antoaneta, nova kraljica pratilja, nije krunisana nakon muža, već ga je samo pratila tokom ceremonije.
Rane godine
Za razliku od njenih prethodnica, Marija Antoaneta nije imala skoro nikakvog političkog uticaja na svog muža. Mladog kralja su odgajali anti-austrijski nastrojeni dvorjani, koje je on odmah nakon krunidbe postavio na pozicije ministara. Tri nova ministra činila su sve što je bilo u njihovoj moći da spriječe kraljicu, a preko nje i Austriju, da ima ikakav uticaj na politiku Francuske.
Marijina Antoanetina situacija se pogoršala kad je supruga brata njenog muža rodila sina. Kraljev sestrić ostat će mogući prestolonasljednik punih sedam godina. Za ovo vrijeme, govorilo se da je kralj impotentan, a da kraljica traži zadovoljstvo kod drugih muškaraca, pa čak i žena. Sada se na Mariju Antoanetu, kao kraljevu zakonitu ženu, vršio još veći pritisak da rodi muškog nasljednika i tako ispuni svoju jedinu dužnost. lijevo|mini|200p|Marija Antoaneta uvela je u modu jednostavne haljine i skoro neprimjetnu šminku Marija Antoaneta je u međuvremenu trošila velike sume novca na haljine i kockanje. Ovo bacanje vremena i novca, čiju vrijednost nije ni poznavala, naštetili su njenoj reputaciji. Poznato je da je jednom prilikom igrala tri dana bez prestanka, te da je sa kartama u rukama dočekala 21. rođendan. Kockanjem i druženjem sa Parižanima počela je privlačiti razne muškarce u svoje uže krugove.
Marija Antoanetin brat, Josip II, car Svetog Rimskog Carstva, posjetio je Luja i Mariju Antoanetu 18. aprila 1777. godine. Pored Američke revolucije, koju je Luj XVI podržavao, cara je zanimalo pitanje sestrina braka. Kralj i kraljica su bili u braku već sedam godina, ali je bila javna tajna da još uvijek nisu imali intimne odnose. Car je održao privatne razgovore sa Lujem, a kasnije i sa svojom sestrom, po pitanju njihovih bračnih odnosa. Ne zna se zasigurno šta je to Josip II rekao kraljevskom paru, ali je zahvaljući njegovoj intervenciji brak konačno konzumiran. Osam mjeseci kasnije, kraljica je objavila da je trudna.
Majčinstvo
mini|desno|200px|Marija Antaoneta sa djecom, 1787. godine. U kolijevci je prvobitno bila mlađa kćerkica, ali je prebojena nakon svoje smrti. Prvo dijete kraljevskog para, Marie-Thérèse-Charlotte, rođena je 19. decembra 1778. godine. Porođaj je bio težak; Marija Antoaneta je izgubila svijest nakon što je ljekar slučajno izazvao jako krvarenje. Za vrijeme porođaja hiljade očiju bilo je uprto u nju, a prozori su morali biti širom otvoreni kako bi rulja mogla posmatrati rođenje prvog kraljevog djeteta. Ovu praksu javnog porođaja Marijina Antoanetina majka zabranila je na svom dvoru godinama prije. Marija Antoaneta je kasnije odbijala pustiti ikoga sem ljekara u svoje odaje za vrijeme porođaja.
Revolucionarne novine i, najglasnije, grof od Provence, koji je želio francuski tron za sebe, osporavali su očinstvo novorođenčeta. Očinstvo princeze, međutim, nikada nije osporio sam kralj, koji je bio veoma blizak sa njom.
I dvor i narod je bio oduševljen zbog rođenja princeze, ali u isto vrijeme i pomalo razočaran. Očekivao se muški nasljednik, dofen. Na Mariju Antoanetu se sada vršio pritisak da rodi sina, što je, uz njeno porođajem oslabljeno zdravlje, bio uzrok pobačaja 1779. godine.