cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bizmut
Bizmut jeste hemijski element sa simbolom Bi i atomskim brojem 83. On je petovalentni, post-prijelazni metal, hemijski sličan arsenu i antimonu. Elementarni bizmut se može javiti u prirodi, mada su njegove najvažnije komercijalne rude u vidu njegovih sulfida i oksida. Gustoća elementarnog bizmuta iznosi oko 86% gustoće olova. To je krhki metal svijetlo-srebrenog sjaja kada se svježe prelomi, međutim stajanjem na zraku poprimi ružičaste tragove na površini zbog oksidacije. Bizmut je najčešći dijamagnetični element u prirodi a ima i najnižu vrijednost toplotne provodljivosti među svim metalima.
Metal bizmut je poznat čovjeku od antičkih vremena, ali se sve do 18. vijeka često zamjenjivao sa olovom i kalajem, s kojima dijeli neke fizičke osobine. Etimologija njegovog imena nije potpuno sigurna, ali se smatra da potiče od arapske riječi bi ismid, što znači da ima osobine slične antimonu ili da potiče od njemačke riječi weisse Masse ili Wismuth ("bijela masa"), što se sredinom 16. vijeka prevelo na novolatinski bisemutum. Dugo se smatralo da je bizmut hemijski element sa najvišom atomskim masom koji je stabilan. Međutim, 2003. godine naučnici su otkrili da je neznatno radioaktivan: njegov jedini primordijalni izotop bizmut-209 se raspada alfa-raspadom sa vremenom poluraspada milijardu puta dužim od procjenjene starosti svemira.
Historija
thumb|100px|lijevo|[[Alhemija|Alhemijski simbol kojeg je koristio Torbern Bergman 1775.]] Naziv bizmut potječe otprilike iz 1660tih godina, ali je nepoznate i nejasne etimologije. Smatra se da je on jedan od prvih 10 metala koje je čovjek otkrio i koristio. Ime bizmut pojavljuje se 1660tih iz zastarijelih riječi, , (početak 16. vijeka), a možda je povezan i sa staronjemačkom riječi hwiz ("bijelo"). Novolatinski (po Agricoli, koji je latinizirao mnoge njemačke riječi iz oblasti rudarstva i tehnike općenito) je izveden iz, a možda potječe od izraza , "bijela masa." U davna vremena ovaj element se često pogrešno identificirao kao kalaj i olovo, jer su njihove osobine dosta slične. Bizmut je poznat od antičkih vremena, te se ni jedan naučnik ne smatra njegovim otkrivačem. Agricola u djelu De Natura Fossilium (oko 1546) navodi da je bizmut zaseban metal iz porodice metala koja uključuje kalaj i olovo. Ovaj zaključak zasnovao je na zapažanjima o metalima i njihovim fizičkim osobinama. Rudari iz doba alhemije dali su bizmutu nazive, odnosno "nastajuće srebro", u smislu da je to zapravo srebro u procesu nastanka u Zemlji.
Počev sa Johannom Heinrichom Pottom 1738. godine, Scheeleom i Torbern Olofom Bergmanom, razlika između olova i bizmuta je bila sve jasnija i očitija, a Claude François Geoffroy je 1753. demonstrirao da je ovaj metal različit od olova i kalaja. Bizmut je bio poznat i starim Inkama a korisili su ga (obično zajedno sa bakrom i kalajem) u posebnoj broznanoj leguri za noževe.
Osobine
thumb|lijevo|Kristali bizmuta, pokazuju mnoge nijanse dugnih boja zbog oksida na površini thumb|lijevo|Umjetno narasli kristal bizmuta sa svojom stepeničastom kristalnom strukturom, kraj kocke metalnog bizmuta zapremine 1 cm3
Fizičke
Čist bizmut je krhki metal, svijetle, srebreno-ružičaste nijanse u svom prirodnom obliku, dok ga njegov oksid pasivizira dajući metalu mnoge žive boje od žute do plave. Spiralni kristali bizmuta stepeničaste strukture rezultat su velike brzine rasta oko vanjskih ivica u odnosu na unutrašnje. Varijacije debljine oksidnog sloja koji se stvara na površini kristala uzrok je različitih talasnih dužina svjetlosti koji se odbijaju o površinu, te se stoga prikazuju gotovo sve dugine boje. Kada se zapali u prisustvu kisika, bizmut gori plavim plamenom, a njegov oksid daje žuti plamen. Njegova otrovnost za živa bića je znatno manja od njegovih susjeda iz periodnog sistema kao što su olovo, antimon i polonij.
Za nijedan drugi metal nije dokazano da je prirodno više dijamagnetičan od bizmuta. (Superdijamagnetizam je drugačiji fizički fenomen.) Među svim drugim metalima, on ima jednu od najnižih vrijednosti toplotne provodljivosti (samo mangan i, možda, neptunij i plutonij imaju niže) te najviši Hallov koeficijent. Bizmut također ima i vrlo visoku vrijednost električnog otpora. Ako se na supstrat nanese dovoljno tanki slojevi bizmuta, on postaje poluprovodnik, za razliku od ostalih slabih metala.
Elementarni bizmut ima veću gustoću u tečnom nego u čvrstom stanju, osobina koju dijeli sa antimonom, germanijem, silicijem i galijem. Pri očvršćavanju, tečni bizmut se širi za oko 3,32%; pa je već dugo u upotrebi kao komponenta tipografskih legura koje se lahko tope, gdje kompenzira skupljanje drugih legirnih komponenti,   pa se dobijaju gotovo izostatske bizmutsko-olovne eutektske legure. Iako ga u prirodi gotovo da nema samorodnog, vrlo čisti oblik bizmuta može graditi određene lijepo obojene kristale neobičnog oblika. On je relativno neotrovan i ima vrlo nisku tačku topljenja od oko 271,3 °C, te njegovi kristali mogu rasti čak i u pećnici u domaćinstvu, mada tako nastali kristali su uglavnom slabog kvaliteta u odnosu na kristale dobijene u laboratoriji.
Na sobnoj temperaturi i normalnom pritisku, bizmut ima sličnu strukturu slojeva kao metalni oblici arsena i antimona, kristalizirajući se u rombohedralnom (trigonalnom) kristalnom sistemu (Pearsonov simbol hR6, prostorna grupa R 3 m br. 166), koja se često svrstava u trigonalne ili heksagonalne kristalne sisteme. Kada se pri sobnoj temperaturi kompresuje, ova Bi-I struktura se prvo pretvori u monoklinsku Bi-II pri pritisku od 2,55 GPa, kasnije u tetragonalnu Bi-III na 2,7 GPa, te naposljetku u kubičnu prostorno centriranu Bi-IV pri pritisku od 7,7 GPa. Odgovarajući prijelazi mogu se nadgledati preko promjena u električnoj provodljivosti; pošto se one isprekidane i reproducibilne, te se također mogu iskoristiti za fino podešavanje visokotlačne opreme.
NGC 5602
NGC 5602 (također poznat kao MCG 9-24-2, PGC 51340 i UGC 9210) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 102 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 1,50 (45 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (24 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 15. maja 1787. godine.
Bizmut
Hemijske
Bizmut je stabilan u prisustvu zraka i vlage iz zraka pri normalnim temperaturama. Međutim, kada se usije, reagira s vodom dajući bizmut(III)-oksid.
NGC 2697
NGC 2697 (također poznat kao IRAS 08524-0247, MCG 0-23-11 i PGC 25029) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 84 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 1,80 (44 hiljade sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (27 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Bindon Blood Stoney 24. januara 1851. godine.
Bizmut
Hemijske
On reagira sa fluorom dajući bizmut(V)-fluorid pri 500 °C ili bizmut(III)-fluorid pri nižim temperaturama (obično iz istopljenog Bi); dok sa drugim halogenim daje samo bizmut(III)-halide. Trihalidi su korozivni i lahko regiraju sa vlagom dajući oksihalide formule BiOX.
NGC 5602
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bizmut
Hemijske
Bizmut se rastvara u koncentriranoj sumpornoj kiselini dajući bizmut(III)-sulfat i sumpor-dioksid.
On reagira sa dušičnom kiselinom dajući bizmut(III)-nitrat:
Također rastvara se u hlorovodičnoj kiselini, ali samo u prisustvu kisika:
Koristi se i kao reagens pri transmetalaciji u sintezi kompleksa zemnoalkalnih metala:
Izotopi
Jedini primordijalni izotop bizmuta, bizmut-209 se dugo vremena smatrao za najteži stabilni izotop od svih elemenata, međutim također se i sumnjalo da iz teoretskih razloga taj izotop može biti i nestabilan. Ova pretpostavka je konačno dokazana 2003. godine kada su istraživači na Institutu d'Astrophysique Spatiale u francuskom gradu Orsay, mjerili alfa-zračenje te otkrili da je vrijeme poluraspada izotopa bizmuta-209 oko 1,9 • 1019 godina, što je preko milijardu puta duže od trenutno procijenjene starosti svemira.
Zahvaljujući svom izuzetno dugom vremenu poluraspada u svim dosad korištenim medicinskim i industrijskim aplikacijama, bizmut se može smatrati kao stabilan i neradioaktivan element. Njegova radioaktivnost je predmet naučnog zanimanja i interesa jer je on jedan od malobrojnih elemenata čija se radioaktivnost teoretski pretpostavljala i predviđala prije nego što je zaista otkrivena u laboratoriji. Bizmut ima i najduže poznato vrijeme poluraspada alfa-raspadom, mada izotop telura-128 ima vrijeme poluraspada od preko 2,2 • 1024 godina, ali dvostrukim beta-raspadom.
Postoji nekoliko izotopa bizmuta sa kratkim vremenima poluraspada a javljaju se u radioaktivnom lancu raspadanja aktinija, radija i torija, a mnogi od njegovih izotopa je vještački sintetizirano. Izotop bizmut-213 se također nalazi i u lancu raspada uranija-233.
U komercijalne svrhe, radioaktivni izotop bizmut-213 se može dobiti bombardiranjem radija sa kočionim zračenjem fotona iz linearnog ubrzivača čestica. Godine 1997. antitijelo konjugirano sa bizmutom-213, koje ima vrijeme poluraspada od 45 minuta a raspada se emisijom alfa-čestice, koristilo se za liječenje pacijenata sa leukemijom. Ovaj izotop se također pokušao primijeniti u liječenju raka, naprimjer, u programu ciljane alfa terapije (CAT).
Rasprostranjenost
thumb|lijevo|upright|Mineral [[bizmit.]] U Zemljinoj kori, količina bizmuta je iznosi otprilike dva puta više od zlata. Najvažnije rude bizmuta su bizmutinit (bizmutin, Bi2S3) i bizmit (Bi2O3). Prirodni, elementarni bizmut pronađen je u Australiji, Boliviji i Kini.
Prema podacima Američkog geološkog zavoda (USGS), svjetska rudnička proizvodnja bizmuta u 2010. bila je 8.900 tona, a među najvećim proizvođačima su Kina (6.500 tona), Peru (1.100 t) i Meksiko (850 t). Proizvodnja rafiniranog bizmuta iznosila je 16.000 tona, od čega je Kina proizvodila 13.000 t, Meksiko 850 t i Belgija 800 tona. Razlika između iskopanog i rafiniranog metala oslikava status bizmuta kao nusproizvoda izdvajanja iz ruda drugih metala poput olova, bakra, kalaja, molibdena i volframa.
Bizmut u sirovim olovnim šipkama (koje mogu sadržavati i do 10% bizmuta) prolazi kroz nekoliko faza rafiniranja, sve dok je potpuno izdvojen u Kroll-Bettertonovom procesu kojim se odvajaju nečistoće u vidu troske ili elektrolitski u Bettsovom procesu. Bizmut se slično ponaša i sa drugim glavnim metalom, bakrom. Sirovi metalni bizmut iz oba procesa još uvijek sadrži značajne količine drugih metala, pretežno olova. Reakcijom tako istopljene mješavine sa gasovitim hlorom ostali metali prelaze u svoje hloride dok bizmut ostaje nepromijenjen. Nečistoće se također mogu ukloniti i mnogim drugim metodama naprimjer sa fluksom i tretmanima dobivši metalni bizmut velike čistoće (preko 99% Bi). Svjetska proizvodnja bizmuta iz rafinerijskih postrojenja je znatno obuhvatnija i pouzdanija statistika u odnosu na rudničku proizvodnju.
Cijena
Početkom 1970tih, cijena bizmuta je naglo narasla kao rezultat povećanja potražnje za njim kao metalurškim dodatkom aluminiju, čeliku i željezu. Nakon toga došlo je do povećanja svjetske proizvodnje, stabilizacije potrošnje i recesije 1980. te 1981-1982. Dvije godine kasnije, 1984. cijena je ponovno počela rasti zbog povećanja potrošnje u svjetskim razmjerama, naročito u SAD i Japanu. Početkom 1990tih, počela su istraživanja o bizmutu kao neotrovnoj zamjeni za olovo u mnogim oblastima, kao što je keramičkim glazurama, utezima za ribolov, opremi u prehrambenoj industriji, mazivima i drugim aplikacijama. Povećanje upotrebe bizmuta u ovim područjima je ostalo sporo sredinom 1990tih, i nakon uvođenja zakonskih regulativa o zamjeni olova u SAD i drugim zemljama, ali je ona povećana oko 2005. godine. Ovo je prouzrokovalo brzi i stalni rast cijena bizmuta.
Upotreba
Bizmut je našao primjenu kao sastojak legura, naročito posebnih lahko topljivih legura, naprimjer u sastavu Woodovog metala, koji se topi već na 70 °C, kao i za Roseov metal čija je tačka topljenja oko 98 °C.
U tehnici
Legura bizmanol sa manganom je vrlo snažan trajni magnet. U pokrivnim legurama (dobijenim vrućim cinčanjem) od kojih se proizvode spojevi između solarnih panela, služi kao zamjena za olovo. Sintetički monokristali od bizmuta veličine preko 20 cm i polikristalne ploče od bizmuta koriste se kao neutronski filteri u istraživačkim reaktorima za ispitivanje materijala. Hemijski spoj bizmut-telurid u sastavu Peltier elemenata proizvodi hladnoću. Fazno-izmjenjivački materijal u nekim DVD-RAM-ovima sadrži bizmut.
U nekim izvorima bizmut se propagira kao legirni element u čelicima za automate, kao zamjena za olovo. On bi trebao poboljšati obradivost ovih čelika bez negativnih ekoloških osobina olova. Iz aspekta čelične industrije ova zamisao nije ekonomski povoljna, jer se bizmut ne može gotovo nikako metalurški odstraniti a kasnije se pojavljuje kao popratni element u čelicima dobijenim iz recikliranog čeličnog otpada. U elektro-industriji legura bizmuta i kalaja koristi se kao zamjena za kalajne lemove koje sadrže olovo. Međutim, nedostatak takvih legura je što bizmut-kalaj legure zahtijevaju upotrebu posebnih uređaja za lemljenje. Kontaminacija s olovom (npr. popravka starih aparata) dovodi do veoma niske tačke topljenja, a upotreba alata za kalaj-srebreno legiranje do previsokih temperatura i kontaminacije alata sa bizmutom.
Bizmut-oksid se koristi za izradu optičkih čaša i stakla a služi i kao pomoćno sredstvo pri sinterovanju u tehničkoj keramici. Osim toga nalazi se i u obliku bizmut-germanata u sastavu detektora scintilacije pri tomografiji emisijom pozitrona (PET).
Jedna legura olova i bizmuta koristila se u Sovjetskom savezu kao sredstvo za hlađenje nuklearnih reaktora. Ova legura bila je efikasnija od uobičajenog hlađenja vodom pod pritiskom, ali je njom bilo mnogo teže rukovati. Takva legura očvršćava na temperaturi ispod 125 °C te može dovesti do ogromnih oštećenja reaktora. Neki od tako hlađenih reaktora koristili su se u nuklearnim podmornicama (npr. onima alfa-klase).
Spojevi
Bizmut gradi trovalentne i petovalentne spojeve, s tim da su trovalentni puno češći i rasprostranjeniji. Mnoge njihove hemijske osobine slične su onima kod arsena i antimona, mada su manje otrovne od sličnih derivata lakših elemenata.
Oksidi i sulfidi
Pri povišenim temperaturama, pare metala se vrlo brzo spajaju sa kisikom, dajući žuti trioksid Bizmut(III)-oksid. Kada je istopljen, na temperaturama iznad 710 °C, ovaj oksid može korodirati svaki drugi metalni oksid, pa čak i platinu. U reakcijama sa bazama, daje dvije serije oksianiona:, koji je polimerski i gradi linijske lance i. Anion u je zapravo kubični oktamerni antion,, dok je anion u  tetramerni. Tamno crveni bizmut(V)-oksid, je nestabilan, a pri zagrijavanju oslobađa gas kisik. Spoj NaBiO3 je vrlo snažno oksidirajuće sredstvo.
Bizmut-sulfid, Bizmut(III)-sulfid javlja se u prirodi u sastavu ruda bizmuta. Također se proizvodi kombinacijom istopljenog bizmuta i sumpora.
Bizmutini i bizmutidi
Za razliku od lakših članova 15. grupe elemenata kao što su dušik, fosfor i arsen, a slično kao njegov prethodnik iz iste 15. grupe, antimon, bizmut ne gradi stabilne hidride. Bizmut-hidrid, bizmutin jeste endotermski spoj koji se spontano raspada na sobnoj temperaturi. Stabilan je samo na temperaturi ispod −60 °C. Bizmutidi su međumetalni spojevi između bizmuta i drugih metala.
Godine 2014. naučnici su otkrili da natrij-bizmutid može postojati u obliku materije nazvane trodimenzionalni topološki Diracov polumetal (3DTDS) koji posjeduje trodimenzionalne Diracove fermione na okupu. On je prirodna, trodimenzionalna suprotnost grafenu sa sličnom mobilnošću i brzinom elektrona. I grafen i topološki izolator (poput onih u 3DTDS) su kristalni materijali koji električki izoliraju svoju unutrašnjost ali provode elektricitet svojom površinom, omogućavajući da funkcioniraju kao tranzistori i druge elektronske komponente. Iako je natrij-bizmutid isuviše nestabilan da se koristi u uređajima bez prethodnog pakiranja, on može demonstrirati potencijalnu svrhu korištenja 3DTDS sistema, koji nude određenu efikasnosti i proizvodne prednosti nad ravnim grafenom u poluprovodnicima i spintroničkim aplikacijama.
Halidi
Halidi bizmuta u nižim oksidacijskim stanjima imaju veoma neobične strukture. Ono što se prvobitno smatralo za bizmut(I)-hlorid, BiCl, pokazalo se da je zapravo kompleksni spoj koji se sastoji iz Bi kationa i BiCl i BiCl aniona. Kation Bi ima nepravilnu trigonalnu prizmatsku molekularnu geometriju sa tri vrha, a također je otkrivena i u, koji se dobija redukcijom mješavine hafnij(IV)-hlorida i bizmut-hlorida sa elementarnim bizmutom, a ima strukturu. Poznati su i drugi poliatomski kationi bizmuta, poput Bi, koji je dokazan u spoju. Bizmut također grad i bromide sa niskom valencom koji su iste strukture kao "BiCl". Postoji i pravi monojodid, BiI, koji sadrži lanac jedinica. BiI se raspada pri zagrijavanju na trijojid, Bizmut(III)-jodid, i elementarni bizmut. Postoji i monobromid iste strukture. U oksidacijskom stanju +3, bizmut gradi trihalide sa svim halogenima: Bizmut-trifluorid, Bizmut(III)-hlorid, Bizmut-tribromid i Bizmut(III) jodid. Svi od njih osim se hidroliziraju vodom.
Oksidacijsko stanje +5 javlja se mnogo rjeđe. Jedan od takvih spojeva je Bizmut-pentafluorid, vrlo snažno oksidativno i fluorizativno sredstvo. Također on je i jak primalac fluorida, reagira sa ksenon-tetrafluoridom dajući kation :
Drugi ioni
U vodenim rastvorima, u uslovima prisustva jakih kiselina ion Bi se otapa gradeći ion sa vodom. . Pri pH > 0 postoje polinuklearne vrste, među koja se najvažniji smatra oktaedarski kompleks [].
Literatura
🇵🇸
Retikulon 4
Retikulon 4, znan i kao inhibitor izrastanja neurita ili Nogo, jest protein koji je kod ljudi kodiran genom RTN4 sa hromosoma 2. Identificiran je an kao inhibitor izrastanja neurita specifičnog za centralni nervni sistem. Tokom nervnog razvoja, Nogo se uglavnom eksprimira putem neurona i pruža inhibitorni signal za migraciju i klijanje endotelnih (vrh) ćelija CNS-a, čime se ograničava gustoća krvnih sudova.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 473 aminokiseline, a molekulska težina  50.708 Da.
Funkcija
Ovaj gen pripada porodici retikulonskih kodirajućih gena. Retikuloni su povezani s endoplazmatskim retikulumom i uključeni su u neuroendokrinu sekreciju ili u membranski promet u neuroendokrinim ćelijamama. Proizvod ovog gena je moćan inhibitor rasta neurita koji takođe može pomoći u blokiranju regeneracije centralnog nervnog sistema kod viših kičmenjaka. Identificirane su alternativno prerađene varijante transkripta izvedene iz diferencijalne prerade i upotrebe diferencijalnog promotora i kodiranja različitih izoformi. Postoje tri izoforme: Nogo A, B i C. Nogo- A ima dva poznata inhibitorna domena, uključujući amino-Nogo, na N-terminalu i Nogo-66, koji čini molekule vanćelijske petlje. I amino-Nogo i Nogo-66 su uključeni u inhibitorne odgovore, gdje je amino-Nogo jak inhibitor rasta neurita, a Nogo-66 uključen je u uništavanje konusa rasta.
Istraživanja sugeriraju da će blokiranje Nogo-A tokom oštećenja neurona (od bolesti kao što je multipla skleroza) pomoći u zaštiti ili obnavljanju oštećenih neurona. Istraživanje mehanizama djelovanja ovog proteina predstavlja veliki potencijal za liječenje autoimuno posredovanih demijelinizirajućih oboljenja i regeneracija povreda kičmene moždine. Također je utvrđeno da je ključni faktor u procesu u kojem fizička vježba poboljšava procese učenja i pamćenja u mozgu. Također se pokazalo da Nogo-A negativno regulira rast i popravak krvnih sudova nakon ishemijskog moždanog udara. Genetička delecija i blokada Nogo-A, posredovana antitijelima doveli su do poboljšane revaskularizacije i funkcionalnog oporavka u eksperimentalnom mišjem modelu moždanog udara. Moreover, vascular leakage, a major complication following stroke, was reduced following anti-Nogo-A antibody treatment.
Interakcije
Pokazalo se da retikulon 4 reaguje sa WWP1, BCL2-liki 1 i Bcl-2.
Oscar za najbolju glavnu mušku ulogu
Oscar za najbolju glavnu mušku ulogu je nagrada koju svake godine dodjeljuje Akademija filmskih umjetnosti i nauka (AMPAS). Daje se u čast glumcu koji je ostvario izvanrednu izvedbu u glavnoj ulozi dok je radio u filmskoj industriji. Nagradu tradicionalno predstavlja osvajačica nagrade za najbolju glavnu žensku ulogu iz prethodne godine. Nagrada se dodjeljuje redovno od 1. dodjele "Oscara" 1928.
Prva ceremonija je održana 1929. godine sa Emilom Janningsom kao prvim dobitnikom nagrade za svoje uloge u filmovima Posljednja komanda i The Way of All Flesh. Trenutno, kandidati se određuju putem jednog prenosivog glasa unutar glumačkog ogranka AMPAS-a; pobjednici se biraju sistemom pluralizma to jest većine glasova od svih članova Akademije koji imaju pravo glasa. U prve tri godine nagrada, glumci su nominovani kao najbolji u svojim kategorijama. U to vrijeme, sav njihov rad tokom kvalifikacionog perioda (čak tri filma, u nekim slučajevima) je naveden tek nakon dodijeljene nagrade. Međutim, za vrijeme 3. dodjele "Oscara" održane 1930. godine, samo jedan od tih filmova je naveden u konačnoj nagradi svakog pobjednika, iako je svaki od pobjednika imao po dva filma koja su se nalazila uz njihova imena na glasačkim listićima. Sljedeće godine, ovaj sistem je zamijenjen postojećim sistemom u kojem je glumac nominovan za određenu izvedbu u jednom filmu. Počevši od 9. dodjele "Oscara" održane 1937. godine, kategorija je zvanično bila ograničena na pet nominacija godišnje.
Od svog osnivanja nagrada je dodijeljena za ukupno 82 glumca. Daniel Day-Lewis je dobio najviše nagrada u ovoj kategoriji sa ukupno tri Oskara. Spencer Tracy i Laurence Olivier nominovani su devet puta, više nego bilo koji drugi glumac. Peter O'Toole je najviše nominirani glumac u ovoj kategoriji bez ijedne pobjede. James Dean ostaje jedini glumac koji je više puta posthumno nominovan u ovoj kategoriji. U dobi od 29 godina, Adrien Brody je postao najmlađa osoba koja je osvojila ovu nagradu sa filmom Pijanist. Zaključno sa 95. dodjelom "Oscara", Brendan Fraser je posljednji pobjednik u ovoj kategoriji za svoju ulogu Charlia u filmu The Whale.
Osredci
Bosna i Hercegovina:
Hrvatska:
Srbija:
Zagradci (Gacko)
Zagradci su naseljeno mjesto u općini Gacko, Bosna i Hercegovina.
NGC 7097A
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Malovše
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Malovše su imale 125 stanovnika.
Napomena: ''U 1985. nastalo izdvajanjem dijela iz naselja Gojače.''
Zurovići
Zurovići su naseljeno mjesto u općini Gacko, Bosna i Hercegovina.
Elaeocarpaceae
Elaeocarpaceae je porodica cvjetnica u redu Oxalidales, razred Magnoliopsida, divizija Tracheophyta. Imenovana je po tipskom rodu Eleocarpus, a uključuje grmovove i stablašice iz 12 rodova. Osim tipskog, poznatiji rodovi su i Aristotelia) i ''Crinodendron.
Vrste Elaeocarpaceae su uglavnom tropske i suptropske, s nekoliko iz umjerenih zona. Većina vrsta je zimzelena. Nalaze se na Madagaskaru, u Jugoistočnoj Aziji, Australiji, Novom Zelandu, Indiji i Južnoj Americi.
Biljke iz ove porodice imaju jednostavne listove, obično niazubljenog ruba naizmjenične, ponekad u suprotnim parovima ili vrtlozima često nakupljeni na krajevima gran, ali ponekad svedeni na ljuske. Cvjetovi su raspoređeni u pazuhu listova, pojedinačno ili u skupinama, radijalno simetrični. Cvjetovi obično imaju muške i ženske organe, četiri ili pet ćašičnih listova s i četiri ili pet latica. Kod nekih rodova ima dvostruko više latica, a u drugima može biti mnogo čašićnih listova. U većine vrsta, antera prašnika mnogo je duža od njegovog filamenta. Plod je kapsula, drupa ili bobica.
Filogenija porodice, zasnovana na sekvencama DNK, objavljena je 2006. Prema Katalogu života, Elaeocarpaceae ima 760 vrsta i slujedeći kladogram. .
Lijeva Rijeka
Lijeva Rijeka (ćir. Лијева Ријека) je naseljeno mjesto u sastavu grada Podgorice, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazila se u sastavu stare općine Podgorica.
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
IC 869
IC 869 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 11. juna 1891. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nanos
Slovenija:
Manče
Manče su naseljeno mjesto u sastavu općine Vipava, regija Goriška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Ajdovščina.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Manče su imale 148 stanovnika.
Azerbejdžanska Sovjetska Socijalistička Republika
mini|desno|[[Zastava Azerbejdžanske SSR]] mini|120px|desno|[[Grb Azerbejdžanske SSR]] mini|desno|Himna Azerbajdžanske SSR Azerbejdžanska Sovjetska Socijalistička Republika, poznat i pod skraćenicom Azerbejdžanska SSR (azerski: Azərbaycan Sovet Sosialist Respublikası, Azərbaycan SSR; ruski: Азербайджанская Советская Социалистическая Республика, Азербайджанская ССР) bila je jedna od republika koje su sačinjavale Sovjetski Savez. Ustanovljena je 28. aprila 1920. godine, pod imenom Azerbejdžanska SSR. Od 12. marta 1922. do 5. decembra 1936. godine bila je republika unutar Transkavkaske SFSR, zajedno sa Armenskom i Gruzijskom SSR. Azerbejdžan je istupio iz SSSR-a 25. decembra 1991. godine.
Formiranje
Nakon završetka Ruskog građanskog rata i poraza snaga Azerbejdžanske demokratske republike, 28. aprila 1920. godine proglašena je Azerbejdžanska SSR. Vlast su prije toga preuzeli lokalni boljševici pod vodstvom Mirze Davuda i Narimana Narimanova, uz pomoć ruske Crvene armije.
Sovjetske republike Rusija, Armenija i Azerbejdžan su, 13. oktobra 1921. godine, potpisali sa turskom vladom ugovor u Karsu. Tim ugovorom je dotadašnja Nahičevanska SSR postala Nahčivanska autonomna sovjetska socijalistička republika u sastavu Azerbejdžanske SSR.
Transkavkaska SFSR
U decembru 1922. godine, Transkavkaska SFSR je pristupila uniji sa Ruskom SFSR, te Ukrajinskom i Bjeloruskom SSR, koje su zatim 30. decembra 1922. godine zvanično utemeljile Savez sovjetskih socijalističkih republika. U decembru 1936. godine, Transkavkaska SFSR je rasformirana, jer se članovi Saveznog vijeća nisu mogli dogovoriti oko nekih državnih pitanja. Nakon toga su Azerska, Armenska i Gruzijska SSR postale direktne članice Sovjetskog Saveza.
Razvoj i industrijalizacija
Poslije 1921. godine, Vrhovno vijeće za narodnu ekonomiju pokrenulo je projekat osavremenjivanja i industrijalizacije azerbejdžanskih polja nafte. Otkrivena su mnoga nova naftna polja, poput Iljičevog bazena, Kara-Čuhura, Lok-Batana i Kale. Nakon pokretanja kolektivizacije 1929. godine, Azerbejdžanska SSR je po prvi put postala drugi proizvođač čaja u SSSR-u nakon Gruzijske SSR. Naftna industrija Azerbejdžanske SSR, koja je zauzimala preko 60% sovjetske proizvodnje naftnih derivata, odlikovana je Ordenom Lenjina, 31. marta 1931. godine. Republika je po drugi put odlikovana Ordenom, prilikom proslave petnaeste godišnjice postojanja.
Nakon rata
Važan događaj za Azere u Azerbejdžanskoj SSR bila je sovjetska okupacija sjevernog Irana, također pretežno naseljenog Azerima. Ovo je za posljedicu imalo rast panazerbejdžanskog nacionalizma, oživljavanje azerskog jezika, koji je do tada bio potiskivan od persijskog. U novembru 1945. godine, u Tabrizu je pod sovjetskim pokroviteljstvom osnovana Narodna vlada Azerbejdžana, pod vodstvom Džafara Piševarija. Među Azerima je vladalo uvjerenje da će se dva Azerbejdžana uskoro ujediniti, ali se pod pritiskom Zapadnih sila Crvena armija morala povuči iz sjevernog Irana. Iranska vlada je uspostavila vladu nad iranskim Azerbejdžanom do kraja 1946. godine, a članovi Narodne vlade sklonili su se u Azerbejdžansku SSR.
Etničke tenzije potakle su osnivanje brojnih opozicionih organizacija, od kojih je najznačajnija bila Narodni Front Azerbejdžana. Međutim, u organizaciji je krajem 1989. godine došlo do rascjepa između modernista i konzervativnih islamista. Rascjep je uzrokovao nasilje usmjereno protiv Armenaca, zbog čega je Sovjetska armija upućena da smiri stanje. Nemiri su kulminirali nakon što su sovjetski vojnici u suzbijanju nereda ubili 132 demonstranta u Bakuu, 20. januara 1990. godine.Azerbejdžan je usvojio deklaraciju o nezavisnosti 30. augusta 1991. godine, a nakon raspada Sovjetskog Saveza 25. decembra, pristupio je Zajednici nezavisnih država.
TBX1
RING-kutijski protein 1 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom RBX1 sa hromosoma 22.
Azerbejdžanska Sovjetska Socijalistička Republika
Funkcioneri Azerbejdžanske SSR
desno|mini|280px|Slika [[Bakua iz sovjetske ere]]
TBX1
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je aminokiselina, a molekulska težina  108 12.274 Da.
Žanjevica
Žanjevica je naseljeno mjesto u općini Gacko, Bosna i Hercegovina.
TBX1
Funkcija
Ovaj gen kodira evolucijski konzervirani protein koji je u interakciji sa kulinima. Protein ima jedinstvenu ulogu u reakciji ubikvitinacije heterodimerizacijom sa kulinom-1, da bi katalizirao polimerizaciju ubikvitina. Također može biti uključen i u regulaciju prometa proteina.
Interakcije
Pokazalo se da je RBX1 u interakciji sa:
Osredci (Gračac)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Donji Lapac.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Osredci su imali 42 stanovnika.
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Osredke.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Osredci je imalo 190 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
NGC 4118
NGC 4118 (također poznat kao MCG 7-25-28 i PGC 38507) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 30 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lovački psi. Najveći prečnik je 0,70 (6 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (3 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio R. J. Mitchell 20. aprila 1857. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Dodoma
Dodoma je glavni grad države Tanzanije, istoimeni okrug te sjedište istoimene regije. Godine 2002. grad je imao 150.604, a okrug 324.347 stanovnika, čime je Dodoma treći po broju stanovnika tanzanijski grad. Godine 1973. postao je glavni grad, no, sjedište vlade u Dodomi je tek od 1996., a mnoge upravne zgrade i danas su u Dar-es-Salaamu.
Grad se nalazi u središnjoj Tanzaniji, 330 km zapadno od Indijskog okeana i 400 km od Dar-es-Salaama te 340 km južno od Arushe. Cestama je prema zapadu povezan sa Mwanzom i Kigomom, a prema sjeveru sa Arushom. Postoji aerodrom za avione srednje veličine.
Nanos (Vipava)
mini|280px|Nanos, rimokatolička crkva "Sv. Jeronim" Nanos je naseljeno mjesto u sastavu općine Vipava, regija Goriška, Slovenija.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Nanos je imao 8 stanovnika.
Napomena: ''Do 1955. iskazivano pod imenom Ravnik.''
Dubrave (Glamoč)
Dubrave su naselje u općini Glamoč, Bosna i Hercegovina.
Astat
Astat je radioaktivni hemijski element sa simbolom At i atomskim brojem 85. On je najrjeđi element koji se prirodno javlja u Zemljinoj kori. Na Zemlji se nalazi kao proizvod radioaktivnog raspada raznih težih elemenata. Svi njegovi izotopi su kratkoživući, a najstabilniji među njima je astat-210 sa vremenom poluraspada od 8,1 sati. Elementarni astat nikad nije viđen golim okom, jer bi svaki makroskopski uzorak odmah ispario zbog radioaktivnog zagrijavanja. Istražuje se da li bi ova "prepreka" kod dobijanja astata mogla biti prevaziđena uz dostatno hlađenje uzorka.
Osobine astata u većim količinama nisu poznate a podaci su nepouzdani. Mnoge njegove osobine se zasnivaju na njegovom mjestu u periodnom sistemu elemenata, gdje je on teži analog joda i član grupe halogenih elemenata (koja uključuje elemente fluor, hlor, brom i jod). Pretpostavlja se da ima taman ili sjajan izgled a može biti i poluprovodnik ili čak metal. Postoje mišljenja da bi vjerovatno imao višu tačku topljenja od joda. U hemijskom smislu, poznato je nekoliko vrsta iona astata, a većina njegovih spojeva nalikuje na spojeve joda. Također u određenim aspektima pokazuje i neke metalne osobine, kao što je mogućnost građenja stabilnih jednoatomnih kationa u vodenim rastvorima (za razliku od lakših halogena).
Historija
Kada je Dmitrij Mendeljejev 1869. sastavio svoj periodni sistem, predvidio je postojanje nekih, u to vrijeme, još ne otkrivenih elemenata, između ostalih i jednog kojeg je, nakon otkrića, trebalo smjestiti ispod joda. Iz tih razloga, neki naučnici su pokušavali otkriti taj element, nazvan "eka-jod".
Godine 1931. Fred Allison i njegovi saradnici sa Politehničkog instituta Alabame (danas Univerzitet Auburn) objavili su da su otkrili nedostajući element te su mu dali naziv alabamin (Ab). Međutim, njihovo otkriće nije moglo biti potvrđeno te je kasnije proglašeno lažnim. Hemičar De Rajendralal Mitra iz Dhake, Bangladeš (tada Britanske Indije) 1937. godine pri proučavanju članova porodice radioaktivnog torija pronašao je dva nova elementa. Prvom je dao ime dakin (eka-jod), što je predstavljalo engleski naziv za grad Dhaku (Dacca), a drugom gourij. Niti jedan pronalazak novih elemenata nije potvrđen ni priznat.
Švicarski hemičar Walter Minder predložio je naziv helvecij, kada je 1940. objavio otkriće elementa 85. Međutim, dvije godine kasnije, 1942. promijenio je prijedlog za ime elementa u anglohelvecij. Potvrda otkrića astata (od starogrč. ἀστατέω = "biti nepostojan", zbog njegovog radioaktivnog raspada) došla je tek 1940. kada su naučnici Dale Corson, Kenneth MacKenzie i Emilio Gino Segrè na Univerzitetu Kalifornije proizveli novi element bombardiranjem bizmuta alfa-česticama. Tri godine kasnije, ovaj kratkoživući element također su pronašli Berta Karlik i Traude Bernert kao proizvod prirodnog procesa raspada uranija.
Osobine
Astat je izuzetno radioaktivan element, svi njegovi izotopi imaju kratka vremena poluraspada od 8,1 sati ili manje, a raspadaju se na druge izotope astata ili na izotope bizmuta, polonija ili radona. Svi izotopi astata su veoma nestabilni, većina ih se raspada za manje od sekunde. Među prvih 101 elementa periodnog sistema, samo je francij nestabilniji od njega.
Osobine astata u većim količinama nisu poznate i predmet su pretpostavki i nagađanja. Njegovo istraživanje je ograničeno kratkim vremenom raspada, koje onemogućava stvaranje mjerljivih količina elementa. Kada bi se dobio vidljiv komad astata, on bi gotovo odmah ispario zbog ogromne toplote koja nastaje zbog njegove intenzivne radijacije. Postoje određena istraživanja da se potrebnim hlađenjem dobiju makroskopske količine astata koje bi se mogle istaložiti u tankom sloju. Astati se najčešće ne ubraja niti u nemetale ni u metaloide; a neka istraživanja sugeriraju da bi mogao imati i metalne osobine.
Fizičke
Većina fizičkih osobina astata su procijenjene (bilo interpolacijom ili ekstrapolacijom), koristeći teoretske ili metode izvedene iz prakse. Naprimjer, halogeni elementi su sve tamniji kako se povećava atomska težina: fluor je gotovo bezbojan, hlor je žuto-zelen, brom je crveno-smeđ dok je jod ljubičasto-tamnosiv. Zbog takve pravilnosti smatra se da bi astat vjerovatno trebao biti crna ili vrlo tamna čvrsta tvar (ako se ovaj trend nastavlja niz grupu) ili možda ima metalni oblik (ako je zapravo metaloid ili metal). Tačke topljenja i ključanja astata očekuju se da bi mogle slijediti trend elemenata halogene serije, koje rastu povećanjem atomskog broja. Za osnovu toga, one su procijenjene na 302 i 337 °C, respektivno. Neki eksperimentalni dokazi pokazuju da bi astat mogao imati niže tačke topljenja i ključanja od onih koje implicira halogeni "trend". Astat sublimira mnogo slabije od joda, te ima niži pritisak pare. Kada bi se to ispostavilo tačnim, polovina količine uzorka astata bi isparila za oko sat vremena ako bi se uzorak stavio na čistu staklenu površinu pri sobnoj temperaturi. Spektar apsorpcije astata na srednjim ultraljubičastim talasnim dužinama ima linije na 224,401 i 216,225 nm, što sugerira tranzicije 6p na 7s.
Struktura čvrstog astata nije poznata. Kao analog joda, mogao bi imati ortorompsku kristalnu strukturu sastavljenu iz dvoatomskih molekula astata, a također bi mogao biti i poluprovodnik (sa širinom zabranjene vrpce od 0,7 eV). Za razliku od tih mišljenja, ako bi kondenzirani astat gradio metalnu fazu kako je predviđeno, mogao bi imati monoatomsku plošno centriranu kubičnu strukturu. Dokazi za (ili protiv) postojanja dvoatomskog astata (At2) su rijetki i ne nude nedvosmislen zaključak. Neki izvodi navode da At2 uopće ne postoji, ili barem da nikad nije proučen, dok drugi izvori dokazuju i impliciraju njegovo postojanje. I pored kontroverze, mnoge osobine dvoatomskog astata su pretpostavljene; naprimjer, dužina njegove veze bi trebala biti 300 ±10 pm, energija disocijacije 83,7 ±12,5 kJ·mol−1, a toplota isparavanja (∆Hvap) 54,39 kJ·mol−1. Posljednji podatak znači da bi astat trebao (u najmanju ruku) biti metalnog oblika u tečnom stanju na osnovu toga da elementi sa toplotom isparavanja višom od ~42 kJ·mol−1 su metalni kada su u tečnom stanju; a dvoatomski jod, s vrijednošću od 41,71 kJ·mol−1, neznatno je ispod ove granice.
Hemijske
Hemija astata je "obavijena tamnim oblacima" zbog ekstremno niskih koncentracija pri kojima se vrše eksperimenti s ovim elementom, kao i mogućnosti reakcija uz prisustvo nečistoća i filtera, kao i radioaktivnih nusproizvoda, te drugih neželjenih interakcija u nano-skali. Mnoge od njegovih pretpostavljenih osobina su istraživanje u studijama pomoću radioaktivnih trasera na ekstremno razrijeđenim rastvorima astata, obično rjeđim od 10−10 mol·L−1. Neke osobine, poput građenja aniona, odgovaraju onima kod halogena. Astat također ima i neke karakteristike metala, poput elektroprevlačenja na katodama, kotaloženju sa metalnim sulfidima u hlorovodičnoj kiselini, te građenju stabilnih monoatomskih kationa u vodenom rastvoru. Astat gradi komplekse sa EDTA, sredstvom za heliranje metala, te je u mogućnosti da djeluje kao metal u radioaktivnom trasiranju antitijela, a u nekim aspektima astat u stanju +1 dosta nalikuje srebru u istom stanju. Ipak, u većem dijelu organske hemije astat djeluje kao analog joda.
Astat ima elektronegativnost od 2,2 na revidiranoj Paulingovoj skali, što je niže od joda (2,66) a gotovo isto kao i kod vodika. U vodik-astatidu (HAt) predviđa se da bi negativni naboj trebao biti na atomu vodika, čime se implicira da bi ovaj spoj trebao biti nazvan "astat-hidrid". To bi bilo u skladu sa elektronegativnošću astata na Allred-Rochowoj skali (1,9) što je manje od one kod vodika (2,2). Za afinitet prema elektronu astata se predviđa da bi trebao biti smanjen za jednu trećinu zbog spin-orbitalnih interakcija.
Izotopi
Postoji 39 poznatih izotopa astata, sa atomskim masama (masenim brojevima) od 191 do 229. Prema teorijskim modelima trebalo bi postojati još 37 izotopa. Nikad nisu pronađeni stabilni niti dugoživeći izotopi ovog elementa niti se očekuje da bi oni mogli postojati.
Energije njegovih alfa raspada slijede isti trend kao kod drugih teških elemenata. Lakši izotopi astata imaju relativno visoke energije alfa raspada, koje se snižavaju što je teže jezgro. Astat-211 ima značajno višu energiju od prethodnog izotopa, pošto ima jezgro sa 126 neutrona, a smatra se da je 126 "magični broj" koji odgovara popunjenoj neutronskoj ljuski. I pored toga što ima slično vrijeme poluraspada kao i prethodnik (8,1 sati za astat-210 a 7,2 sati za As-211), vjerovatnoća alfa raspada je mnogo viša za ovaj drugi: 41,81% u odnosu na 0,18%. Dva sljedeća izotopa otpuštaju čak i više energije, tako da izotop astat-213 otpušta najviše. Zbog toga, astat-213 je najkraće živući izotop. Iako teži izotopi otpuštaju manje enegije, ne postoji niti jedan dugoživući izotop astata, jer se povećava uloga beta raspada (emisija elektrona). Ovaj način raspada je naročito važan za astat; tako da je već 1950tih bilo teoretizirano da svi izotopi elementa potpadaju pod beta raspad. Načini beta raspada su otkriveni za sve izotope astata osim za astat-213, -214, -215 i -216m. Astat-210 i lakši izotopi iskazuju beta plus raspad (emisiju pozitrona), astat-216 i teži izotopi pokazuju beta (minus) raspad, a astat-212 se raspada na oba načina, dok se izotop astat-211 raspada elektronskim zahvatom.
NGC 1342
NGC 1342 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Perzej. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 28. decembra 1799. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Spisak epizoda "Dr. Housea"
Ovo je spisak epizoda Dr. Housea, američke televizijske serije koju je osmislio David Shore, a koja je od 16. novembra 2004. do 21. maja 2012. emitirana na američkoj televiziji FOX. Serija ima osam sezona. FOX je izdao sve sezone i u DVD-formatu, a dostupne su u regijama 1, 2 i 4.
Astat
Izotopi
Najstabilniji izotop je astat-210, čije vrijeme poluraspada iznosi 8,1 sati. Njegov osnovni način raspada je beta plus, dajući relativno dugoživući (barem u odnosu na izotope astata) alfa emiter polonij-210. Sveukupno, samo pet izotopa astata imaju vremena poluraspada koja su duža od jednog sata (astat-207 do -211). Najnestabilniji izotop u osnovnom stanju je astat-213, čije vrijeme poluraspada iznosi 125 nanosekundi. On se raspada alfa raspadom te prelazi u ekstremno dugoživući bizmut-209.
Vanjski linkovi
🇵🇸
Orehovica (Vipava)
Orehovica je naseljeno mjesto u sastavu općine Vipava, regija Goriška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Ajdovščina.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Orehovica je imala 153 stanovnika.
Lopate (Podgorica)
Lopate (ćir. Лопате) su naseljeno mjesto u sastavu grada Podgorice, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazile su se u sastavu stare općine Podgorica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Lopate su imale 12 stanovnika.
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
NGC 5603
NGC 5603 (također poznat kao IRAS 14210+4036, MCG 7-30-8, NGC 5603A, PGC 51382 i UGC 9217) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 260 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 1,10 (83 hiljade sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (83 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 29. aprila 1788. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Oscar za najbolju glavnu žensku ulogu
Oscar za najbolju glavnu glumicu (engleski Academy Award for Best Actress) dodjeljuje se redovito od prve dodjele Oscara 1928.
Višestruke pobjede i nominacije
Sljedeće osobe dobile su dvije ili više nagrada za najbolju glumicu:
Sljedeće osobe dobile su četiri ili više nominacija za najbolju glumicu:
1920-e
thumb|Janet Gaynor je prva dobitnica nagrade
IC 2524
IC 2524 (također poznat kao MCG 6-22-39 i PGC 28758) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 67 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Mali lav. Najveći prečnik je 0,60 (12 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (7 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 12. maja 1896. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Polonij
Polonij jeste hemijski element sa simbolom Po i atomskim brojem 84. Otkrili su ga 1898. godine Marie Curie i Pierre Curie. To je rijetki i veoma radioaktivni element bez stabilnih izotopa. U hemijskom aspektu, polonij je veoma sličan bizmutu i teluru, a javlja se u sklopu ruda uranija. Postoji vrlo mali broj oblasti gdje se koristi polonij. Osim kao sredstvo za generiranje topline u svemirskim probama, koristi se u antistatičkim uređajima i kao izvor neutrona i alfa-čestica. Zbog svog mjesta u periodnom sistemu, gdje je uvršten u VIA grupu, polonij se ponekad smatra metaloidom. Međutim, drugi izvori navode da je on bez sumnje metal, što dokazuju na bazi osobina i djelovanja polonija.
Historija
Ranije provizorno nazvan radij F, polonij su otkrili Marie i Pierre Curie 1898. godine, i dali mu ime u čast Marijine domovine Poljske (lat. Polonia). Današnja Poljska u to vrijeme je bila podijeljenja između Ruskog carstva, Njemačke i Austro-Ugarske pa nije postojala kao nezavisna zemlja. Curiejeva nada kojom se rukovodila pri davanju imena elementa je bila da će to imati odjeka u svijetu i skrenuti pažnju na poljsku težnju ka nezavisnošću. Polonij je bio prvi element koji je dobio ime u svrhu naglašavanja neke političke kontroverze.
Komisija za atomsku energiju SAD i projekt "Manhattan" vršili su eksperimente na ljudima, koristeći polonij dajući ga petero osoba na Univerzitetu u Rochesteru između 1943. i 1947. godine. Tim ljudima su davali između 9 i 22 mikrokirija (330 do 810 kBq) polonija proučavajući način njegovog izlučivanja iz ljudskog organizma.
Fizičke
thumb|lijevo|Alfa oblik čvrstog polonija. Polonij je radioaktivni element koji postoji u dvije metalne modifikacije. Alfa modifikacija je jedini poznati primjer jednostavne kubične kristalne strukture na bazi jednog atoma, čija je ivica dužine 335,2 pikometara; dok je beta modifikacija romboedarske strukture. Karakteristika strukture polonija je difrakcija (prelamanje) x-zraka i difrakcija elektrona.
210Po (obično zajedno sa 238Pu) ima mogućnost lahkog dospijevanja u zrak: ako se njegov uzorak zagrije u prisustvu zraka na 55 °C, oko 50% te količine ispari u periodu od 45 sati u obliku dvoatomskih Po2 molekula, iako je tačka topljenja polonija 254 °C a tačka ključanja 962 °C. Postoji nekoliko pretpostavki za ovu pojavu; a jedna od hipoteza je da se pri alfa-raspadu od uzorka odlome male skupine atoma polonija.
Hemijske
Hemijske osobine polonija slične su onima telura i bizmuta. Polonij se lahko rastvara u razblaženim kiselinama, ali mu je rastvorljivost u bazama vrlo slaba. Rastvori polonija najprije poprimaju ružičastu boju zbog iona Po2+, da bi nedugo zatim vrlo brzo postali žuti zbog alfa-radijacije iz polonija koji ionizira rastvor i pretvara ione Po2+ u Po4+. Ovaj proces je praćen nastankom balončića gasa i emisijom toplote i svjetlosti iz staklenog posuđa jer ono apsorbira alfa-zrake. Kao rezultat, rastvori polonija vrlo lahko isparavaju i mogu za nekoliko dana potpuno ispariti ako posuda nije čvrsto zatvorena.
Izotopi
Polonij ima 33 poznata izotopa, od kojih su svi radioaktivni. Oni imaju atomske mase u rasponu od 188 do 220 u. Izotop 210Po (vrijeme poluraspada 138,376 dana) je najviše korišten i dostupan. 209Po (sa vremenom poluraspada od 125,2 ± 3,3 godine) jeste polonijev izotop sa najdužim vremenom poluraspada od svih njegovih izotopa. Taj izotop zajedno sa izotopom 208Po (vrijeme poluraspada 2,9 godina) se mogu dobiti putem alfa-, protonskim ili deuteronskim bombardovanjem olova ili bizmuta u ciklotronu.
Izotop 210Po je emiter alfa-zraka a ima vrijeme poluraspada od 138,4 dana; raspada se direktno u svoj kćerinski stabilni izotop, 206Pb. Miligram (5 kirija) izotopa 210Po emitira toliki broj alfa čestica u sekundi koliko i 5 grama izotopa 226Ra. Nekoliko kirija (1 kiri jednak je 37 GBq (gigabekerela)) izotopa 210Po isijava plavo zračenje uzrokovano pobuđivanjem okolnog zraka. Samo jedna od 100.000 alfa-emisija uzrokuje pobuđivanje u jezgru koje može rezultirati emisijom gama zraka sa maksimalnom energijom od 803 keV.
Detekcija
thumb|lijevo|Intenzitet emisije naspram energije fotona za tri izotopa polonija.