Imunogenetika
Genetika sinteze imunoglobulina
Postoje samoregulirajući genetički procesi kontrole širokog spektra sintetičkog potencijala unutar imunog sistema koji je sposoban da specifično reaguje na doslovno svaki mikroorganizam ili stranu molekulu. Ispoljavaju se u jedinstvenim i usaglašenim aktivnostima molekula  DNK tokom razvoja limfocita odgovornih za specifični imuni odgovor na strani agens (antigen). B limfociti produkuju antitijela (kako na površini tako i sekretorna), dok T  limfociti lansiraju napad ćelija na infiltrirane ppatogene. Kako se limfociti razvijaju, paleta kratkih gena se presortira i ponovo složi na nivou DNK, kako bi nastali geni čiji produkti prepoznaju određene antigene. S obzirom da se taj proces uglavnom odvija po principu slučajnosti, svaki limfocit selektira strane supstance na drugačiji način, što dovodi do pojave ogromnog skupa limfocita koji mogu reagovati na različite antigene. Ovaj proces se odražava na formiranje antitijela, ćelijski imunitet i maligna oboljenja imunog sistema. – kapa–lanci (koje kodiraju genski segmenti sa humanog hromosoma 2) i – lambda–lanci (kodirani sa hromosoma 22). Pritom je funkcionalnost antitijela primarno određena strukturom njihovih teških lanaca. Kodirajući geni svih njihovih tipova locirani su na hromosomu 14 humane garniture. Biosinteza lakih i teških polipeptidnih lanaca antitijela se realizira u kompententnim ćelijama (plazmociti), a suglasno općim procesima i pojavama u zapisivanju, transkripciji, transferu i translaciji genetičke informacije – od izvorne genetičke matrice u strukturi DNK do sinteze proteina u ribosomima. Ulazak antigena u organizam istovremeno aktivira njegov odbrambeni sistem. Odmah počinje sinteza specifičnih antitijela, koja mogu reagirati samo sa antigenima – pokretačima njihove produkcije. To ograničenje određeno je činjenicom da je u formiranju aktivnog centra antitijela i determinante antigenosti neophodna puna komplementarnost. Faktori ovog fenomena mogu biti egzogeni i endogeni. Egzoheterogenost je uvjetovana pojavom većeg broja antigenih determinanti na molekuli antitijela. Endoheterogenost počiva na konstanti da svaki plazmocit (uključujući i pripadajući klon) sintetizira samo jednu kategoriju specifičnosti, a više strukturnih “klasa” (npr.) i njihovih nižih kategorija. Dokazano je da antitijela iste specifičnosti koja nastaju u jednom organizmu imaju različitu dužinu aktivnih centara i nejednaku građu. Sposobnosti sinteze određenih antitijela ispoljavaju unutarpopulacijsku i međupopulacijsku varijaciju, a distribuiraju se suglasno općim genetičkim postulatima nasljeđivanja ostalih individualnih svojstava. Antitijela, dakle, posjeduju osobene antigene determinante (alotipske markere) čiju sintezu kodiraju geni odgovarajućih (pojedinačnih) lokusa. Kod čovjeka su registrirana tri sistema alotipskih markera: Gm, Am i Inv, koji se nasljeđuju nezavisno od dva prethodna. Najviše alotipova (preko 20) ima Gm sistem. Svaki od ovih sistema kontroliran je sa po jednog genskog lokusa, a polimorfizam svakog od njih određuju odgovarajući kodominantni aleli. Genski lokusi koji kontroliraju Gm i Am sistem, su blisko susjedni, pa se nasljeđuju korelativno. Nezavisnost nasljeđivanja determinanti Inv sistema posljedica je ili veće udaljenosti njegovog genskog lokusa od dva prethodna ili pak lokacije na nekom drugom hromosomu. Uočeno je da se u sintezi alotipova javlja alelno isključivanje. Ta pojava se ispoljava tako da je u kodiranju određene subjedinice antitijela aktivan samo jedan od homologih alela, dok je drugi isključen.