cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Freddie Mercury
Karijera pjevača
"Njegova tehnika je zapanjujuća. Bez problema s tempom, on je pjevao s osjećajem za ritam, njegov plasman vokala bio je vrlo dobar, a bio je u mogućnosti da bez napora klizi iz jednog registra u drugi. Bio je vrlo muzikalan. Njegova formulacija bila je suptilna, delikatna i slatka ili energična. Bio je u mogućnosti pronaći pravu boju ili ekspresivnu nijansu za svaku riječ."
Pjevač grupe The Who Roger Daltrey Freddieja je nazvao "najboljim virtuozom rock'n'rolla svih vremena". Također je izjavio da je "mogao otpjevati bilo šta u bilo kojem stilu, da promijeni svoj stil od jedne do druge krajnosti i to je po njemu bila prava umjetnost. Bio je sjajan u tome."
Karijera tekstopisca
Mercury je napisao 10 od 17 pjesama koje su uvrštene na kompilacijski album Greatest Hits. Neke od tih pjesama su: "Bohemian Rhapsody", "Seven Seas of Rhye", "Killer Queen", "Somebody to Love", "Good Old-Fashioned Lover Boy", "We Are the Champions", "Bicycle Race", "Don't Stop Me Now", "Crazy Little Thing Called Love" i "Play the Game".
Najznačajniji aspekt njegove karijere tekstopisca očituje se u širokom spektru žanrova koje je koristio među kojima su bili rockabilly, progresivni rock, heavy metal, gospel i disco. U intervjuu iz 1986. o tome je rekao: "Ne volim raditi iste stvari iznova i iznova. Volim vidjeti šta se sada dešava u muzici, filmu i pozorištu te uključujem sve te stvari." U poređenju s mnogim popularnim tekstopiscima, Mercury je također nastojao pisati muzički složen materijal. Naprimjer, pjesma "Bohemian Rhapsody" aciklična je po strukturi i sastoji se od mnoštva akorda. Također je napisao šest pjesama s drugog studijskog albuma Queen II. S druge strane, pjesma "Crazy Little Thing Called Love" sadrži samo nekoliko akorda. Većinu svojih pjesama napisao je za klavir koristeći širok spektar različitih ključnih potpisa.
Nastupi uživo
mini|desno|Mercury nastupa 1977.
Mercury je bio poznat po svom nastupu uživo koji su bili česti i dešavali se širom svijeta. Prikazivao je pozorišni stil koji je često izazivao oduševljenje publike koja je često učestvovala u tom performansu. Novinar britanskog časopisa The Spectator opisao ga je kao "izvođača koji zadirkuje, šokira i na kraju šarmira svoju publiku različitim ekstravagantnim verzijama samog sebe". David Bowie, koji je nastupao na Freddie Mercury Tribute Concertu u čast Mercuryja i snimio pjesmu "Under Pressure" sa Queenom, pohvalio je Freddiejev stil rekavši: "Od svih izvođača uživo, Freddie je najdalje otišao ... on je po tome pitanju prešao preko ivice. I naravno, oduvijek sam se divio čovjeku koji nosi odjeću na pruge. Samo jednom sam ga vidio na koncertu i kao što kažu, on je definitivno bio čovjek koji je mogao držati publiku na dlanu."
Jedan od najpoznatijih performansi Mercuryja sa grupom Queen održan je na koncertu Live Aid iz 1985. godine. Njihov nastup na tom koncertu izglasan je kao najbolji muzički koncert ikada održan. Koncert je emitiran na televiziji pod nazivom "Najveća svirka na svijetu". Freddiejeva moćna, snažna cappella postala je poznata širom svijeta.
Karijera instrumentaliste
Kao dječak, dok je još živio u Indiji, Mercury je završio formalno obrazovanje za klavir, za uzrast do devet godina. Kasnije, u Londonu, učio je svirati gitaru. Većina njegove omiljene muzike zasnivala se na gitari kao muzičkom instrumentu. Njegovi omiljeni muzičari iz tog perioda bili su: The Who, The Beatles, Jimi Hendrix, David Bowie i Led Zeppelin. Često je samopouzdano demonstrirao vještine na oba instrumenta, a od početka osamdesetih godina na koncertima počeo je sa učestalim korištenjem klavijatura. Najprije je angažovao Freda Mandela (kanadskog muzičara koji je takođe radio i za Pink Floyd, Elton Johna i Supertrampa) za svoj prvi solo projekat a od 1985. sarađivao je sa Mike Moranom (u studiju) i Spike Edney (na koncertima).
Freddie je svirao klavir u mnogim najpopularnijim pjesmama Queena, uključujući Killer Queen, Bohemian Rhapsody, Good Old-Fashioned Lover Boy, We Are the Champions, Somebody to Love i "Don't Stop Me Now. Koristio je koncertni klavir, a povremeno i druge instrumente sa klavijaturama kao što je čembalo. Od 1980. godine tokom rada u studiju često je koristio i sintisajzer. Gitarist grupe Brian May tvrdi da je Freddie bio impresioniran sopstvenim sposobnostima na klaviru i da je taj instrument tokom koncerta manje koristio jer je želio da se na sceni kreće i zabavlja publiku.
Samostalna karijera
Uz rad u grupi, Freddie je izdao i dva samostalna albuma i nekoliko singlova. Iako njegov samostalni rad nije bio komercijalno uspješan kao većina albuma Queena, dva albuma i nekoliko singlova našli su se u top 10 UK Music Charts. Njegov prvi solo nastup seže u 1972. godinu i to pod pseudonimom Larry Lurex, kada je inženjer Trident Studia Robin Geoffrey Cable radio na muzičkom projektu, u vrijeme kada su članovi Queena snimali svoj debitantski album. Cable je angažovao Mercurija da izvede glavne vokale na pjesmama "I Can Hear Music" i "Goin 'Back", a obe su objavljene 1973. kao singlovi. Jedanaest godina kasnije, Mercury je pridonio remiksu pjesme Love Kills Richarda "Wolfie" Wolfa koja je korištena kao tema naslova za National Lampoonov Loaded Weapon 1. Pjesma je izvorno snimljena 1984. godine, kada je uključena u soundtrack za remake filma Metropolis Fritz Langa iz 1927. Napisana od strane Giorgia Morodera u saradnji sa Mercuryem u produkciji Morodera i Macka, pjesma Love Kills je debitovala na poziciji broj 10 britanske top-liste Singles Chart. Mack je producirao i singl "Hold On" iz 1987. koji je Mercury snimio sa glumicom Jo Dare za njemačku akcijsku dramu Zabou.
Blefaritis
Rub očnog kapka se tupo završava, te ima dva brida, prednji i stražnji. U prednjem bridu su usađene trepavice u čijim su folikulima izlazni kanali modificiranih lojnih žlijezda (Zeisove žlijezde). Uz trepavice su i izvodni kanalići modificiranih znojnih žlijezda (Mollove žlijezde).
Upala rubova očnog kapka je veoma često patološko stanje. Pri tome može biti upala prednjeg brida (prednji blefaritis, blepharitis anterior), odnosno zadnjeg (stražnji blefaritis, blepharitis posterior) Nekad se radi o miješanoj upali.
Simptomi
Upala prednjeg ruba može proticati kao kataralna (samo crvenilo), skvamozna (pojava bijelih ljuspica na trepavicama) ili ulcerozna ( kad se stvaraju defekti ruba kapka). Ova zadnja je obično popraćena sa ispadanjem trepavica. Pacijent osjeća svrbež, pečenje u kapcima, i oči se brzo zamaraju pri radu na blizini.
Upala zadnjeg ruba je vezana za poremećaje funkcije (disfunkciju) Meibomovih žlijezda, pa se često označava kao meibonitis. Ova upala dovodi da zadnji rub postaje neoštar i neravan, a pošto je on u tijesnom kontaktu sa konjunktivom i rožnjačom onda su kod ovog tipa upale česte i upale konjunktive i donjeg dijela rožnjače (mutnine i površna vaskularizacija). Komplikacija ove upale je i oštećenje suznog filma, što dovodi do osjećaja nekomfora, svrbeži i pečenja u očima.
Etiologija
Najčešći uzrok prednje upale je seboreja (sebborheic blepharitis), odnosno poremećaj funkcije lojnih žlijezda. Pri tome lojne žlijezde proizvode više masti nego je potrebno. Seboreja kapaka je obično udružena sa seborejom trepavica, kože čela i glave, kože u području iza ušiju. Uzrok seboreje mogu biti hormonalni i psihički poremećaji. Kod ovog vida upale manje je izraženo crvenilo, a više pojačana masnoća kapaka. Drugi uzrok je infekcija lojnih žlijezda, uzrokovana stafilokokom (S. aureus ili S. epidermididis). Kod ovog tipa kapci su jače crveni. Nekada su oba uzroka povezana. U prvom slučaju govorimo o seboroičnom blefaritisu, u drugom o bakterijskom.
Terapija
Seboroični blefaritis se liječi svakodnevnim pranjem i masažom rubova kapaka i okoline oka (trepavica i kosmatog dijela glave), najbolje dječijim šamponom. Rubovi kapaka se peru vatnim štapićem za uho ili rubovima prstiju. Najbolje je proceduru uraditi pred spavanje, uz masažu rubova u trajanju od pet minuta.
Bakterijski blefaritis je veoma uporan na liječenje, jer su bakterije duboko u folikulima i lokalna upotreba antibiotika dovodi do brzog poboljšanja ali ne spriječava pojavu recidiva (ponovne upale).
Tretman stražnjeg blefaritisa podrazumjeva čiščenje ruba i uklanjanje voska u začepljenim kanalićima (koji se često stvrdne u vidu kamenaca), te propisivanju veoma malih koncentracija kortikosteroida. Kod upornih slučajeva se preporučuje sistematska (oralna) upotreba manjih doza antibiotika, i to tetraciklina ili eritromicina u dužem vremenskom periodu. Lokalna upotreba antibiotika ili vještačkih suza je obično nepotrebna i može dovesti do još jačeg oštecenja suznog filma, te do toksičkog djelovanja konzervansa koji se nalaze u ovim preparatima.
Nekada su udružene upale oba brida. Ponekad je potrebno uzeti bris za bakteriloški nalaz. Prije bilo kakvog liječenja treba eliminisati refrakcionu grešku očiju, jer trljanje očiju kod nejasnog vida može izazvati upalu kapaka. Također treba izbjegavati iritirajuće faktore (prašina, vjetar).
Grimaldi (dinastija)
Prema monegaškom zakonu, svaki knez Monaka mora nositi ime Grimaldi.
Grimaldi
Osnivač dinastije je Grimaldo Canella, ženovski diplomat iz 12. vijeka. Grimaldo je bio konzul Genove 1160, 1170. i 1184. godine. Njegovi su unuci trgovali sa velikim brojem mediteranskih zemalja i ubrzo postali najmoćnija porodica u Genovi.
Grimaldijevi su bili u strahu da će im rivalska ženovska porodica oteti moć, kao što se često dešavalo u italijanskim gradovima. Ušli su u gvelfovsku alijansu sa porodicom Fieschi i svoje interese branili oružjem. Gvelfovi su, međutim, bili protjerani iz grada 1271. godine i sklonili se u Liguriji i Provansi. Potpisali su sporazum sa Karlom I, kraljem Napulja i grofom Provanse, da povrate Genovu i pružaju jedni drugima podršku. Godine 1276. potpisan je mirovni sporazum, ali građanski rat se ipak nastavio. Grimaldiji su u međuvremenu u izjeglištvu sklapali razne saradnje kako bi vratili svoj uticaj. Ubrzo su njihovi rivali, članovi porodice Spinolo, i sami bili protjerani. za to vrijeme i Gvelfovi i Gibelini su zauzeli i napustili zamak Monaka, koji je imao idealnu poziciju za vojne operacije protiv Genove. Godine 1395. Grimaldiji su iskoristili unutrašnje nemire u Genovi i osvojili Monako, kojim su vladali kao kondominiumom. Iz dinastije Grimaldi su potekle velike ličnosti poput duždova, kardinala, ministra i oficira.
Kada je 1457. godine umro Katalan, gospodar Monaka, naslijedila ga je kćerka, Klaudina, gospodarica Monaka. Kako bi se sačuvala vlast nad Monakom za dinastiju Grimaldi, Klaudina se udala za Lamberta Grimaldija, dalekog rođaka iz druge loze dinastije Grimaldi. Njihovi patrilinearni potomci su vladali Monakom sve do 1731. godine, kada je umrla Ludovika Hipolita, kneginja Monaka.
Polignac-Grimaldi
Ludovik II je usvojio svoju vanbračnu kćerku, Charlotte Louvet, pošto nije imao zakonite djece. Charlotte je tako postala prijestolonasljednica. Njen muž je bio grof Pierre de Polignac. Ona se odrekla svojih nasljednih prava, tako da je Ludovika II naslijedio njen sin, Rainier III, knez Monaka. Od tada do danas Monakom vlada dinastija Polignac-Grimaldi.
Jiddu Krishnamurti
Jiddu Krishnamurti je bio poznati filozof i pisac, indijskog porijekla. Govorio je o duhovnosti, meditaciji, ljudskim odnosima i pozitivnoj promjeni u globalnom društvu.
Krišnamurti je rođen 12. maja 1895. godine u bramanskoj porodici u Madanapalu, u Indiji, u kojoj se hranilo isključivo vegetarijanski. Otac mu je bio činovnik britanske kolonijalne uprave i član Teozofskog društva. Njegovi roditelji su imali jedanaestoro djece, od kojih je samo šest preživjelo djetinjstvo. On je bio slabo, bolešljivo i „sanjareće“ dijete, koje su učitelji i otac redovno tukli, držeći ga umno poremećenim. Kao dijete je imao čudna iskustva, „videći“ sestru nakon njene smrti, kao i majku, koja je umrla kada mu je bilo deset godina.
1909. u četrnaestoj godini je sreo C. W. Leadbeatera na plaži ispred sjedišta Teozofskog društva u Adjaru, Indija. Od tada ga podižu Annie Besant i Leadbeater, predvodnika Teozofskog društva, koji su vjerovali da je on „vozilo“ za očekivanog „Svjetskog Učitelja“. Sa 34 godine je stekao slavu i status mesije, kada ga je Teozofsko društvo proglasilo za inkarnaciju Maitreje Bude. Kasnije se usprotivio ovoj ideji, i raspustio međunarodnu organizaciju, Red zvijezde, osnovanu da je podrži. Ostatak života je proveo objavljujući knjige i držeći govore širom Indije, Evrope i SAD. Napisao je više knjiga, među kojima „Prva i posljednja sloboda“ (The First and Last Freedom), „Jedina revolucija“ (The Only Revolution) i „Krišnamurtijeva bilježnica“ (Krishnamurti's Notebook). Pored toga, objavljen je i velik broj njegovih govora. Sa devedeset godina je govorio Ujedinjenim nacijama o miru i svjesnosti. Nagrađen je mirovnom medaljom UN 1984. godine. Poslednji govor održavao je u Madrasu, u Indiji, januara 1986, mjesec dana pre smrti, u svom domu, u Ojai, u Kaliforniji.
Njegove pristalice, putem organizacija u Indiji, Engleskoj i SAD, okupljenih oko njegovog učenja, i dalje objavljuju njegove mnogobrojne knjige i govore širom svijeta, na raznim jezicima.
Majčina dušica
Majčina dušica (lat. Thymus serpyllum), je trajna 20 – 30 cm visoka, grmasta biljka. Ima uske elipsaste sivo - zelene listiće sa kratkim peteljkama. Roza do lila cvjetovi stvaraju na vrhovima stabljike okrugle cvjetove, jakog i ugodnog mirisa. Biljke je bila poznata još u starom Egiptu, odakle najvjerovatnije dolazi i ime "Tham". Tham je oznaka za egipatsku biljku koja je slična majčinoj dušici i timijanu, sa veoma prijatnim mirisom i jakim antiseptičkim dejstvom. Predpostavlja se da je služila kao jedna od komponenti za balzamovanje, ali za ovo nema naučnih dokaza. Kako su se Grci bolje upoznali sa egipatskm medicinom, riječ Tham prešla je u grčku riječ – tymon, da bi na kraju dobila sadašnje latinsko ime Thymus. Drugi nazivi: bakina dušica, popovac, divlji bosiljak, materinka.
Rasprostranjenost
Majčina dušica raste po suhim i sunčanim mjestima, na livadama, pašnjacima i na kamenju. U Bosni i Hercegovini, Crnoj Gori, Hrvatskoj i Srbiji je vrlo rasprostranjena. U Evropi se može naći u Velikoj Britaniji, od juga Švedke do istoka Francuske, te po Mađarskoj i Rumuniji. Često se pojavljuje u većim skupinama uzduž međa, na suhim rubovima šuma, sunčanim mjestima bez stalne vlage i sjene. Odlična je medonosna biljka.
Karakteristike
Višegodišnja je biljka visine do 30 cm, sa uspravnom i nejednako obraslom dlakama stabljikom. Listovi su nejednakog oblika a cvijetovi su okupljeni u okruglim cvastima. Miris je veoma aromatičan a okus je gorak. Vrijeme cvijetanja je od sredine maja do sredine septembra.
Hemijski sastav
Majčina dušica sadrži timol i karvakrol, koji imaju veliku moć dezinfekcije. Biljka još sadrži i kiseli saponin, tanin i mangan. Droga sadrži slične sastojke kao i timijan, što će reći eterično ulje (Aetheroleum Sarpylli) koje se, također, sastoji od kristalnoga timola koji je otopljen u tečnom karvakrolu. Također sadrži terpinena, borneola, cimola, terpineola i dr. Osušena droga (Herba Serpylli) sadrži još neke složenije kiseline, tanina, flavonoida i mineralnih soli.
Upotreba
Koristi se najviše u mediteranskoj kuhinji za začinjavanje mesa, kao i sosova i supa. Također je poznata i u narodnoj medicini kao ljekovita biljka, te se koristi za pripremanje ljekovitih čajeva. Majčina dušica je i visoko medonosna biljka i koristi se za ispašu pčela. Eterično ulje se koristi u prirodnim preparatima za umirenje kao i u kozmetičke svrhe.
Upotreba u narodnoj medicini
Indikacije: Anthelmintic(protiv parazita); Antireumatik; Antiseptik; Anti-Spazmolitički; Karminativ(protiv nadimanja); Dezodorans; Diaforetik(znojenje); Dezinfektant; Ekspektorans(čišćenje disajnih puteva); Sedativ(umirijuče dejstvo). Majčina dušica se u narodnoj medicini koristi kao antibakterijsko sredstvo kod raynih infekcija. Koristi se i kao blaži sedativ za umirenje i može se miješati sa valerijanom za pojačano dejstvo. Čaj od majčine dušice narodni ljekari je preoporučuju i za bolesti, bolne menstruacije, loše probav, bronhitisa, laringitsa i mamurluka. Vjeruje se da je majčina dušica korisna u liječenju alkolizma. Za vanjsku upotrebu može se koristiti za tretiranje manjih posjekotina, mastitisa, infekcija grla, i usta. Upotrebljava se kod osoba koje boluju od padavice, kod djece kod velikog kašlja, liječenje malokrvnosti kod mladih i starih. Čaj djeluje kod prekomijerne sluzi u organima za disanje, kod sluzavosti pluća, velikog kašlja, bronhijalnog katara itd. Kada dječicu zaboli trbuh, kada imaju grčeve u stomaku, onda se obično daje čaj od majčine dušice. Vjeruje se da djeluje i kao afrodizijak. Poznato je da sjeme majčine dušice odbija miševe, štakore i ostale glodare. Upozorenje: Trudnice ne bi trebalo da koriste čaj od majčine dušice. Eterično ulje kod nekih osoba može izazvati alergijke reakcije.
Narodno vjerovanje
Smatrana je ženskom biljkom.
Zvanično
Majčina dušica je oficijelna droga prema farmakopeji bivše Jugoslavije; Upotrebljava se: Folium Thymi serpylli. Također prema: Brit. Herb. Pharm (1983). Njemačka Komisija E: The Complete German Commission E Monographs, 1998. Američko izdanje str. 220.
Nezuci
Nezuci su naseljeno mjesto u općini Višegrad, Bosna i Hercegovina.
Geografija
Naselje Nezuci je smješteno na putu Goražde-Višegrad prije samog ulaza u Višegrad. Dvadesetak kuća se nalazi na padinama uz lijevu obalu Drine, preko puta sela Dušće. Prije rata selo su naseljavali uglavnom Bošnjaci. Nezuci su opisani u Andrićevoj knjizi "Na Drini ćuprija".
Neionizirajuće zračenje
mini|desno|250px|Vrste neionizirajućeg zračenja Neionizirajuće zračenje ili neionizirajuća radijacija odnosi se na bilo koju vrstu elektromagnetnog zračenja koja ne posjeduje dovoljno energije po kvantu da može izazvati ionizaciju — odnosno da ukloni elektron iz atoma ili molekule. Umjesto stvaranja iona prilikom prolaska kroz materiju, elektromagnetno zračenje ima dovoljno energije samo za ekscitaciju, odnosno prelazak elektrona na više energetsko stanje. Uočeni su različiti biološki efekti za različite vrste neionizirajućeg zračenja.
Blisko ultraljubičasto, vidljivo, infracrveno, mikrovalno, radiotalasi i niskofrekventne RF (dugi talasi) su primjeri neionizirajućeg zračenja. Vidljivo i blisko ultraljubičasto zračenje mogu podstaći fotohemijske reakcije, ionizirati neke molekule ili ubrzati radikalske reakcije, kao npr. fotohemijsko starenje boja. ili razlaganje aromatskih komponenata u pivu što dovodi do promjene okusa. Sunčeva svjetlost koja dospije na Zemlju je velikim dijelom neionizirajuće zračenje, sa izuzetkom ultraljubičastog zračenja. Većina ionizirajućeg zračenja se filtrira preko Zemljine atmosfere. Statička polja nisu izvor zračenja.
Rizici po zdravlje
mini|150px|Simbol opasnosti od neionizirajućeg zračenja Neionizirajuće zračenje može proizvesti nemutagene efekte kao npr. poticanje termalne energije u biološkom tkivu, što dovodi do opekotina. U smislu potencijalnih bioloških efekata, neionizirajuće zračenje se može podijeliti na:
Martin Lings
Martin Lings, poznat i kao Abū Bakr Sirāj ad-Dīn, bio je engleski pisac, naučnik i filozof, student švicarskog metafizičara Frithjofa Schuona i dobar poznavalac književnog stvaralaštva Williama Shakespearea. Najpoznatiji je kao autor djela Muhammed: Život njegov zasnovan na vrelima najstarijim, koje je prvi put objavljeno 1983.
Mladost i obrazovanje
Rođen je 1907. u Burnageu (Manchester) u protestantskoj porodici. Budući da je njegov otac radio u SAD-u, Lings je često putovao u ovu zemlju. Pohađao je Clifton koledž te potom nastavio studiranje na koledžu Magdalen u Oxfordu, gdje je stekao diplomu iz engleskog jezika i književnosti. U Magdalenu je bio student, a zatim blizak prijatelj C. S. Lewisa. Nakon što je diplomirao na Oxfordu, otišao je na Univerzitet Vitolda Velikog u Litvaniji, gdje je predavao anglosaksonski i engleski jezik.
Najvažniji događaj za vrijeme studiranja na Oxfordu bilo je njegovo otkriće spisa Renéa Guénona, francuskog metafizičara, i Frithjofa Schuona, švicarskog duhovnog autoriteta i metafizičara. Godine 1938. otišao je u Basel upoznati Schuona. To je potaklo njegovo prihvatanje islama. Potom je ušao u alevijski tarikat, koji je vodio Schuon. Nakon toga je ostao Schuonov učenik do kraja života.
Karijera
1939. godine Lings je otišao u Kairo da posjeti prijatelja koji je bio pomoćnik Renéa Guénona. Ubrzo nakon dolaska u Kairo, njegov prijatelj je umro, a Lings je počeo da uči arapski jezik. Kairo je bio njegov dom za više od decenije; postao je profesor engleskog jezika na univerzitetu u Kairu i režirao Shakespeareove predstave. Lings se 1944. oženio sa Lesleyem Smalley i živio s njom u selu blizu piramida. Egipat je napustio 1952. godine.
Po povratku u Ujedinjeno Kraljevstvo nastavio je obrazovanje, diplomirao je arapski jezik, te doktorirao na univerzitetu orijentalnih i afričkih studija (Univerzitet u Londonu). Njegova doktorska teza o alžirskom sufiji Ahmadu al-Alaviju bila je dobro prihvaćena. Nakon doktoriranja 1959. godine, Lings je radio u Britanskom muzeju i kasnije Britanskoj biblioteci, nadgledajući istočnjačke rukopise i druga tekstualna djela.
Radio Caroline
Radio Caroline je Evropska radio stanica koja je svoje radio prenose počela sa broda usidrenog u međunarodnim vodama u blizini jugoistočne obale Engleske. Pošto većinu svog postojanja nije imao dozvolu za emitiranje programa niti jedne države, vrlo često se označava i piratskom radio stanicom. mini|desno|200px|[[MV Mi Amigo, oko 1974., brod koji je bio korišten za emitovanje Radio Caroline South od 1964.-1967.]] Značajan broj neregistrovanih radio stanica je bio smješten na brodovima usidrenim u blizini britanskih obala. Radio Caroline je bila prva takva stanica koja je svoj program emitovala u toku 24 sata dnevno na engleskom jeziku. Ova činjenica kao i to da je stanica uspjela preživjeti oko 40ak godina učinili su ime Radio Caroline sinonimom za nekopnenu radio stanicu.
Martin Lings
Karijera
Iako je njegov rad o Ahmadu al-Alawiju bio dobro cijenjen, njegovo najpoznatije djelo je biografija o Muhammedu, napisana 1983. godine, koje je prihvaćeno od muslimana širom svijeta, također je za ovo djelo dobio i nagrade vlada Pakistana i Egipta. Na Nacionalnoj konferenciji Seerata u Islamabadu njegovo djelo je ocijenjeno kao "najbolja biografija poslanika na engleskom jeziku". Umro je 12. maja 2005. godine.
Radio Caroline
Radio Caroline je kroz historiju prošao kroz sljedeće faze:
Martin Lings
Bibliografija
Također je napisao poglavlje Mistično pjesništvo u drugom svesku knjige Nova kembrička historija arapske književnosti i poglavlje Narav i porijeklo sufizma u devetnaestom svesku izdanja Svjetska duhovnost. Lings je napisao i više članaka u The New Encyclopaedia of Islam i The Encyclopaedia Britannica kao i brojne članke i rasprave objavljenje u časopisima Studies in Comparative Religion i The Islamic Quarterly.
Konavoski dohodak
Konavoski dohodak tribut koji su Dubrovčani plaćali Pavlovićima i Kosačama za prodaju Konavala. Među privilegijama za izvršenu kupoprodaju svog dijela posjeda u Konavlima vojvoda Sandalj Hranić Kosača 1419. dobio je i godišnji tribut u iznosu od 500 perpera. On je isplaćivan njemu i njegovim nasljednicima i poslije pada Bosne i pada Novog u ruke Osmanlija. Na isti način je do godišnjeg tributa došao i vojvoda Radoslav Pavlović. Visina njegovog tributa bila je 600 perpera. Pored njega uživali su ga i njegovi nasljednici do prekida loze 1463. Konavoski tribut nije se isplaćivao u slučaju rata između Dubrovnika i vlasnika tributa. Isplata je bila određenog datuma i podrazumijevala je dolazak poslanika u ime vlasnika tributa sa vjerovnim pismom (vjerovno pismo) da ga preuzmu u Dubrovniku. U Dubrovniku tribut je isplaćivan uz prisustvo svjedoka koji su obavezno morali biti stranci koji se zateknu u Dubrovniku (najčešće trgovci iz italijanskih gradova). Ćirilski izvori ih navode kao gosti ljudjem.
NGC 5026
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Dobrila Meštrović
Dobrila Meštrović, kćerka Matina, rođena je 1921. godine u Prozoru, a školovala se u Mostaru. U oslobođenom Prozoru postala je vrlo aktivna omladinka i iz Krojačke radionice je sa Nađom Samarđić stupila u V crnogorsku brigadu.
Poginula je u bici na Sutjesci 1943. godine.
U periodu između Drugog svjetskog rata i početka rata u Bosni i Hercegovini Osnovna škola u Prozoru je nosila njeno ime i njena statua također se nalazila ispred škole, ali tokom rata njena statua je odnesena a ime škole je promijenjeno.
Stećci (svjetska baština UNESCO-a)
Lokaliteti stećaka u Bosni i Hercegovini, Crnoj Gori, Hrvatskoj i Srbiji proglašeni su Svjetskom baštinom UNESCO-a na sjednici komiteta UNESCO-a 15. jula 2016. godine u Istanbulu u Turskoj. Ukupno 28 lokaliteta sa ovim srednjovjekovnim bogumilskim spomenicima navedeno je na listi od kojih su 20 nalaze u Bosni i Hercegovini, tri u Srbiji i Crnoj Gori, a dva u Hrvatskoj. Zajednički projekat četiriju zemalja započeo je 2009. godine, a bilo je predloženo 30 lokaliteta. Nominacija projekta je nazvana Stećci - srednjovjekovni nadgrobni spomenici. Od 70.000 evidentiranih stećaka na 3.300 lokaliteta, u Bosni i Hercegovini nalazi se oko 60.000, u Hrvatskoj 4.400, u Crnoj Gori oko 3.500 i u Srbiji oko 4.100.
Izvanredna univerzalna vrijednost
Ovi monolitni kameni nadgrobni spomenici (stećci) nastali su u periodu od druge polovine 12. do 16. vijeka, iako su se najintenzivnije izrađivali tokom 14. i 15. stoljeća. Stećci su izuzetno svjedočanstvo o duhovnim, umjetničkim i historijskim aspektima srednjovjekovnih kultura jugoistočne Evrope, područja u kojem su se tradicije i uticaji evropskog istoka, zapada i juga ispreplitali sa ranijim tradicijama.
Stećci se ističu po svojoj međukonfesionalnosti, a sahranjivali su ih sve tri srednjovjekovne kršćanske zajednice, uključujući pravoslavnu crkvu, katoličku crkvu i bosansku (koja je trajala oko tri stoljeća do druge polovine 15. stoljeća).
Karakteristike koje izdvajaju stećke iz ukupnog korpusa evropske srednjovjekovne baštine i sepulkralne umjetnosti su veliki broj očuvanih spomenika (preko 70.000 smještenih na preko 3.300 lokaliteta), raznovrsnost oblika i motiva, bogatstvo reljefa, epigrafije i bogatstvo nematerijalnog kulturnog nasljeđa. Odabrane komponente predstavljaju raspon grobnih mjerila i postavki. Integritet kulturnog dobra zasniva se na mogućnosti odabranih 30 komponenti da predstave rasprostranjene pojave, značaj i raznovrsnost stećaka u jugoistočnoj Evropi. Svaka od nekropola je konzervirana in situ. Stanje očuvanosti groblja i nadgrobnih spomenika je uglavnom stabilno. Njihovi uslovi bi se mogli poboljšati održavanjem i aktivnim upravljanjem kako bi se spriječili prirodni procesi propadanja.
Nadgrobni spomenici trenutno nisu pod uticajem razvojnih pritisaka. Neke od tampon zona oko groblja su revidirane tokom procesa nominacije kako bi se bolje uključile i sačuvale važne karakteristike okruženja u kojima se groblje nalazi.
Bosna i Hercegovina
mini|desno|[[Nekropola Bijača kod Ljubuškog]] mini|desno|[[Nekropola Radimlja kod Stoca]] mini|desno|[[Nekropola Dugo Polje kod Jablanice]] U Bosni i Hercegovini je 20 nekropole proglašene svjetskom baštinom:Karakteristike koje izdvajaju stećke iz ukupnog korpusa evropske srednjovjekovne baštine i sepulkralne umjetnosti su veliki broj očuvanih spomenika (preko 70.000 smještenih na preko 3.300 lokaliteta), raznovrsnost oblika i motiva, bogatstvo reljefa, epigrafije i bogatstvo nematerijalnog kulturnog nasljeđa. Odabrane komponente predstavljaju raspon grobnih mjerila i postavki.
Crna Gora
mini|desno|Stećak iz nekropole u Novakovićima U Crnoj Gori su 3 nekropole proglašene svjetskom baštinom:
Hrvatska
mini|desno|Stećak u [[Nekropola Velika i Mala Crljivica|nekropoli Velika i Mala Crljivica u Cisti Provo]] U Hrvatskoj su 2 nekropole proglašene svjetskom baštinom:
Srbija
desno|mini|[[Nekropola Mramorije (Perućac)|Nekropola Mramorije u Perućcu]] U Srbiji su 3 nekropole proglašene svjetskom baštinom:
Vjerovno pismo
Vjerovno pismo je srednjovjekovno akreditivno pismo. U odnosima srednjovjekovne Bosne i njenih susjeda poštivali su se određeni diplomatski običaji kojima je olakšavana saradnja i međusobna komunikacija. Jedan od takvih ustaljenih običaja bila je i mogućnost da poslanik u potpunosti zastupa određenog subjekta bez njegovog prisustva. To je bilo moguće ukoliko je imao čime dokazati da ga predstavlja i zastupa njegova stajališta u pojedinim pitanjima. Vjerovnim pismom, pečatom ovjerenom izjavom subjekta da ga poslanik zastupa to je bilo lako moguće. Uz vjerovno pismo poslanik je priman u inostranstvu sa onim počastima i pozicijama koje bi primio i subjekt kojeg predstavlja. Svi poslovi koji su obavljani bili su time validni. Vjerovno pismo važilo je samo za jednu misiju poslanika i preciziralo je okvire ovlaštenja i poslove poslanika koje može uraditi. Bosanski poslanici dolazili su sa vjerovnim pismom radi podizanja tributa, radi različitih financijskih transakcija te raznih političkih pitanja. No, bilo je situacija u kojima se prepoznaje da odnosi među susjedima nisu bili najbolji u nekim pitanjima. Kada su odnosi među susjedima bili dobri tada je subjekt u vjerovnom pismu samo navodio da: sve što kaže poslanik moje su riječi, a kada su odnosi poremećeni tada je subjekt zahtijevao da u odgovoru njegovom poslaniku prvo bude navedeno šta je njegov poslanik izjavio o pojedinom pitanju. Sačuvan je mali broj originalnih vjerovnih pisama bosanskih vladara i velmoža, ali sasvim dovoljno da se kaže da je diplomatska služba u srednjovjekovnoj Bosni bila na onovremenoj evropskoj razini.
NGC 324
NGC 324 (također poznat kao ESO 295-25, MCG -7-3-2 i PGC 3416) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 159 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Feniks. Najveći prečnik je 1,40 (65 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (23 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 23. oktobra 1835. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Fibronektin
Fibronektin je glikoprotein visoke molekulske težine (~500-~600 kDa) u vanćelijskom matriksu koji se vezuje za membranu koji obuhvata receptorske proteine zvane integrin, kod ljudi kodirane genom FN1 sa hromosoma 2. Odobrila ga je Organizacija Central Drugs Standard Control, 2020., kao lokalno rješenje za tržište u Indiji, pod brendom FIBREGA za hronične rane. . Fibronektin se također vezuje za druge proteine vanćedlijskog matriksa kao što su kolagen, fibrin i heparan-sulfatni proteoglikani (npr. sindekani). Fibronektin postoji kao proteinski dimer, koji se sastoji od dva skoro identična monomera povezana parom disulfidnih veza. Protein fibronektina se proizvodi iz jednog gena, ali alternativna prerada njegove pre-iRNK dovodi do stvaranja nekoliko izoformi. Kičmenjaci imaju dva tipa fibronektina: Fibronektin ima glavnu ulogu u ćelijskoj adheziji, rastu, migracijama i diferencijaciji, a važan je za procese kao što su zacjeljivanje rana i embrionalni razvoj. Promijenjeni fibronektin eksprimira se kao, degradacija i izmijenjena organizacija i povezani su s brojnim od patološkim stanjima, uključujući rak, artritis i fibrozu.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 2.386 aminokiselina, a molekulska težina   262.625 Da.
Struktura
Fibronektin postoji kao proteinski dimer, koji se sastoji od dva skoro identična polipeptidna lanca povezana parom C-terminalnih disulfidnih veza. Svaki fibronektinska podjedinica ima molekulsku težinu od ~230–~275 kDa i sadrži tri tipa modula: tip I, II i III. Sva tri modula su sastavljena od po dva antiparalelna β-lista što rezultira beta-sendvičem; međutim, tip I i tip II su stabilizovani unutarlančanim disulfidnim vezama, dok moduli tip III ne sadrže bilo koje disulfidne veze. Odsustvo disulfidnih veza u modulima tipa III omogućava im da se djelimično odmotaju pod primijenjenom silom. Tri regiona varijabilne prerade RNK javljaju se duž fibronektinakog protomera. Jedan ili oba "ekstra" modula tipa III (EIIIA i EIIIB) mogu biti prisutni u ćelijskom fibronektinu, ali nikada nisu prisutni u fibronektinu u plazmi. "Varijabilna" V-regija postoji između III14–15 (14. i 15. tip III modul). Struktura V-regije se razlikuje od modula tipa I, II i III, a njeno prisustvo i dužina mogu varirati. V-regija sadrži mjesto vezanja za α4β1 integrine. Prisutan je u većini ćelijskog fibronektina, ali samo jedna od dvije podjedinice u dimeru fibronektina u plazmi sadrži sekvencu V-regije. Moduli su raspoređeni u nekoliko funkcionalnih i protein-vezujućih domena duž dužine fibronektinskih monomera. Postoje četiri domena koje vežu fibronektin, omogućavajući fibronektinu da se poveže sa drugim molekulama fibronektina. Jedan od ovih domena koji vežu fibronektin, I1–5, se naziva "domen sastavljanja", a potreban je za iniciranje sklapanja fibronektinskog matriksa. Moduli III9–10 odgovaraju "domenu koji se vezuje za ćelije" fibronektina. RGD sekvenca (Arg–Gly–Asp) nalazi se u III10 i mjesto je ćelijska vezanost preko α5β1 i αVβ3 integrina na površini ćelije. "Sinergijsko mjesto" nalazi se u III9 i ima ulogu u moduliranju povezanosti fibronektina sa α5β1 integrinima. Fibronektin također sadrži domene za fibrinsko vezivanje (I1–5, I10–12), kolagensko-vezivanje (I6–9), fibulin-1-vezivanje (III13–14), heparin-vezivanje i sindekan-vezivanje (III 12–14 ).
Funkcija
Fibronektin ima brojne funkcije koje osiguravaju normalno funkcioniranje kičmenjačkih organizama. Uključen je u ćelijsku adheziju, rast, migracija i diferencijacijU. Ćelijski fibronektin se sklapa u vanćelijskiom matriksu u netopivu mrežu koja razdvaja i podržava organe i tkiva organizma. Fibronektin ima ključnu ulogu u zacjeljivanju rana. Zajedno s fibrinom i plazmom fibronektin se taloži na mjestu ozljede, formirajući krvni ugrušak koji zaustavlja krvarenje i štiti osnovno tkivo. Kako se obnavljanje ozlijeđenog tkiva nastavlja, fibroblasti i makrofagi počinju remodelirati područje, razgrađujući proteine koji formiraju privremeni matriks krvnog ugruška i zamjenjujući ih matriksom koje više liči na normalno, okolno tkivo. Fibroblasti luče proteaze, uključujući matriksne metaloproteinaze, koje probavljaju fibronektin plazme, a zatim fibroblasti luče ćelijski fibronektin i sastavljaju ga u nerastvorljiv matriks. Predloženo je da fragmentacija fibronektina proteazama potiče kontrakciju rane, što je kritičan korak u zacijeljenju rana. Fragmentiranje fibronektina dalje otkriva njegovu V-regiju, koja sadrži mjesto za α4β1 integrinsko vezivanje. Vjeruje se da ovi fragmenti fibronektina poboljšavaju vezivanje ćelija koje eksprimiraju α4β1 integrin, omogućavajući im da se prianjaju i snažno kontrahiraju okolni matriks. Fibronektin je neophodan za embriogenezu, a inaktiviranje gena za fibronektin rezultira ranom smrtnošću embriona. Fibronektin je važan za vođenje vezivanje ćelija i migracija tokom embrionskog razvoja. U razvoju sisara, odsustvo fibronektina dovodi do defekta u mezodermnom i vaskularnom razvoju nervne cijevi. Slično tome, odsustvo normalnog fibronektinskog matriksa u razvoju vodozemaca uzrokuje defekte mezodermnog obrasca i inhibira gastrulaciju. Fibronektin se također nalazi u normalnoj ljudskoj pljuvački, što pomaže u sprječavanju kolonizacije usne šupljine i ždrijela od strane patogenih bakterija.
Uloga u kanceru
Nekoliko morfoloških promjena je primijećeno u tumorima i tumorskim ćelijskim linijama koje se pripisuju smanjenom fibronektinu ekspresija, povećanom fibronektinu degradacija i /ili smanjena ekspresija fibronektin-vezujućih receptora, kao što je α5β1 integrini. Fibronektin je uključen u razvoj karcinoma. Kod karcinoma pluća, fibronektin ekspresija je povećan posebno kod karcinoma pluća nemalih ćelija. Adhezija ćelija karcinoma pluća na fibronektin povećava tumorigenost i daje otpornost na apoptoza-inducirajuće hemoterapeutske agense. Pokazalo se da fibronektin stimuliše gonadne steroide koji stupaju u interakciju sa kičmenjačkim androgenim receptorima, koji su sposobni kontrolirati ekspresije ciklina D i srodnih gena uključenih u kontrolu ćelijskog ciklusa. Ova zapažanja sugeriraju da fibronektin može promovirati rast tumora/preživljavanje i otpornost na terapiju, i mogao bi predstavljati novu metu za razvoj novih lijekova protiv raka. Fibronektin 1 djeluje kao potencijal biomarker za radiorezistenciju i za karcersku prognozu. Fuzija FN1-FGFR1 je česta kod fosfaturnih mezenhimnih tumora.
Uloga u zacjeljivanju rana
Fibronektin ima duboke efekte na zacjeljivanje rana, uključujući formiranje odgovarajućeg supstrata za migraciju i rast ćelija tokom razvoja i organizacije granulacijskog tkiva, kao i remodeliranje i resintezu matriksa vezivnog tkiva. Biološki značaj fibronektina in vivo proučavan je tokom mehanizma zacjeljivanja rana. Nivo fibronektina u plazmi je smanjen kod akutne upale ili nakon hirurške traume i kod pacijenata sa diseminiranom intravaskularnom koagulacijom. Fibronektin se nalazi u vanćelijskom matriksu embrionskih i odraslih tkiva (ne u baznoj membrani tkiva odraslih), ali može biti šire rasprostranjen u upalnim lezijama. Tokom zgrušavanja krvi, fibronektin ostaje povezan sa ugruškom, kovalentno umrežen sa fibrinom uz pomoć faktora VIII (fibrin-stabilizujući faktor). Fibroblasti imaju glavnu ulogu u zacjeljivanju rana tako što se drže fibrina. Adhezija fibroblasta na fibrin zahtijeva fibronektin, a bila je najjača kada je fibronektin bio unakrsno vezan za fibrin. Pacijenti sa nedostatkom Faktora XIII pokazuju smetnje u zacjeljivanju rana jer fibroblasti ne rastu dobro u fibrinu kojem nedostaje Faktor XIII. Fibronektin potdstiče čestice fagocitoze i makrofaga i fibroblasta. Taloženje kolagena na mjestu rane, fibroblastima se odvija uz pomoć fibronektina. Takođe je primijećeno da je fibronektin blisko povezan sa novotaloženim kolagenskim fibrilima. Na osnovu veličine i histoloških karakteristika bojenja fibrila, vjerovatno je da se barem dijelom sastoje od kolagena tipa III (retikulin). " Studija ''in vitro" sa prirodnim kolagenom pokazala je da se fibronektin veže za kolagen tipa III, a ne za njegove druge tipove.
Interakcije
Osim integrina, fibronektin se vezuje za mnoge druge molekule domaćina i nedomaćine. Naprimjer, pokazalo se da djeluje s proteinima kao što su fibrin, tenascin, TNF-α, BMP-1, rotavirus NSP-4 i mnogim proteinima koji se vezuju za fibronektin iz bakterija (kao što je FBP-A ; FBP-B na N-terminalnom domenu), kao i glikozaminoglikan, heparan-sulfat. Pokazalo se da fibronektin reaguje sa:
Runovići
Runovići su općina u Hrvatskoj, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Imotski. Sjedište općine je u naselju Runović.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, općina Runovići je imala 1.968 stanovnika, od čega u Runoviću 1.706.
Napomena: ''Nastala iz stare općine Imotski. U 1857. i 1869. dio podataka sadržan je u općini Podbablje. U 1869. i 1921. sadrži dio podataka za općine Podbablje i Zmijavci.''
Enver Imamović
Enver Imamović (rođen 29. oktobra 1940. u Fojnici) bosanskohercegovački je arheolog i historičar.
Gimnaziju je završio 1960. u Sarajevu, studij arheologije završio je 1965. na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, a doktorirao je na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu 1974. godine sa tezom Antički kultni i votivni spomenici na području unutarnjeg dijela rimske provincije Dalmacije. Na katedri opće historije starog vijeka Filozofskoga fakulteta u Sarajevu biran je 1968. za asistenta, 1976. za docenta, 1979. za vanrednog i 1986. za redovnog profesora. Boravio je na specijalizaciji iz antičkih studija na Univerzitetu u Rimu, predavao je i kao gostujući profesor na univerzitetima u Kairu, Minyi, New Delhiju, Bombayu i Calcutti. Sudjelovao je u arheološkim ekspedicijama u Tibetu, Nepalu, Indiji, Tajlandu, Andama, Galapagosu i u području Amazona. U ratnim godinama 1992-95. bio je direktor Zemaljskog muzeja, a od 1995. je predsjednik Nacionalnog komiteta Međunarodnog muzejskog vijeća (ICOM) za BiH. Sarađivao je u časopisima Istorijski zapisi (Titograd 1972, 1975, 1978), Jadranski zbornik (1972), Naše starine (1972), Otočki ljetopisi (1973, 1975, 1980), Godišnjak Centra za balkanološka ispitivanja ANUBiH (1974), Prilozi Instituta za istoriju u Sarajevu (1975-76, 1978, 1980, 1990), Godišnjak Društva istoričara Bosne i Hercegovine (1976), Radovi Filozofskog fakulteta u Sarajevu (1976, 1980), Glasnik Zemaljskog muzeja BiH (1979-80, 1996), Obavijesti Hrvatskoga arheološkog društva (1983), Tribunia (1983), Zbornik Arheološkog društva BiH (1983), Dometi (1984), Acta historico-oeconomica Iugoslaviae (1987), Annales de l’Institut français de Zagreb (1987), Kabes (1998).
Područje interesovanja
Antička prošlost Balkanskog poluostrva, historija srednjovjekovne Bosne.
Oktavijan August
Oktavijan August (Cezar Divi Filije August; 23. septembar 63. p. n. e – 19. august 14) bio je osnivač i prvi car Rimskog carstva od 27. godine p. n. e. do 14. godine. Rođen je kao Gaj Oktavije Turin u staroj i bogatoj konjičkoj plebejskoj porodici Octavii. Nakon ubistva njegovog prastrica Julija Cezara 44. godine p. n. e, Oktavije je po Cezarovoj volji imenovan za njegovog usvojenog sina i nasljednika, od tada poznatog kao Oktavijan. Tada su on, Marko Antonije i Marko Lepid formirali Drugi trijumvirat kako bi pobjedili ubice Julija Cezara. Nakon njihove pobjede kod Filipa, podijelili su Rimsku republiku između sebe i vladali kao vojni diktatori. Trijumvirat se na kraju raspao zbog velikih ambicija njenih članova. Lepid je nakon oduzimanja položaja pobjegao u izgnanstvo, a Marko Antonije je izvršio samoubistvo poslije poraza u bici kod Akcija 31. godine p. n. e.
Nakon propasti Drugog trijumvirata, Oktavijan je obnovio Rimsku republiku u kojoj su glavnu riječ imali Rimski senat, Rimski magistrati i Rimska skupština. Međutim, u stvarnosti je imao autokratsku moć nad Rimskom republikom kao vojni diktator. Po zakonu, Oktavijan je zadržao moć koju mu je dao Senat, uključujući i vrhovnu vojnu komandu. Zatim je odbacio monarhijsku titulu i prozvao se Princeps Civitatis (Prvi građanin države). Ovaj novi ustavni okvir je postao poznat kao principat, prva faza Rimskog carstva.
Oktavijanova vladavina je pokrenula period relativnog mira koji je poznat kao Pax Romana (Rimski mir). Rimski narodi su u velikoj mjeri bili slobodni od sukoba velikih razmjera više od dva stoljeća, uprkos svim ratovima koji su vođeni na carskim granicama i godinu dana dugog građanskog rata za carsko nasljedstvo. Oktavijan je dramatično proširio Rimsko carstvo pripajajući Egipat, Dalmaciju, Panoniju, Norik i Reciju te dovršavajući osvajanje Hispanije.
U spoljnjoj politici, osigurao je carstvo tampon regijama i pomirio sa Partskim carstvom diplomatskim putem. Tokom vladavine je reformisao rimski sistem oporezivanja, razvio mrežu puteva sa službenim kurirskim sistemom, uspostavio vojnu službu, osnovao pretorijansku gardu, stvorio policijsku i vatrogasnu službu i obnovio mnoge gradove. Umro je 14. godine u 75. godini života. Umro je prirodnom smrću, iako je bilo nepotvrđenih glasina da ga je njegova supruga Livija otrovala. Naslijedio ga je njegov usvojeni sin Tiberije.
Rani život
Oktavijan August je rođen 23. septembra 63. godine p. n. e. u Rimu na malom imanju na Palatino brdu u neposrednoj blizini Rimskog foruma. Njegovo pravo ime Gaj Oktavije Turin označava pobjedu njegovog oca nad buntovnom bandom robova kod Turija. Zbog preplavljene prirode Rima u to doba, Oktavije je odveden u kuću njegovog oca u selu Velerta. Oktavije je vrlo malo spominjao svoju porodicu u memoarima. Njegov pradjed je bio vojni tribun na Siciliji tokom Drugog punskog rata. Njegov djed je bio lokalni političar. Njegov otac, Gaj Oktavije, je bio guverner rimske provincije Makedonije. Njegova majka Acija je bila nećakinja Julija Cezara.
Nakon smrti njegovog oca 59. godine p. n. e, njegova majka se udala za bivšeg guvernera Sirije Lucija Marcija Filipa. Nakon Filipovog imenovanja za konzula 56. godine p. n. e, brigu o Oktaviju je preuzela njegova baka Julija, sestra Julija Cezara. Nakon smrti bake Julije 51. godine p. n. e, njegova majka i očuh su preuzeli aktivniju ulogu u njegovom podizanju.
Rimski građanski rat
Kad je Cezar ubijen, u martu 44. p. n. e, njegov se mladi nasljednik s vojskom nalazio kraj Apolonije, u današnjoj Albaniji. Imao je tada svega 18 godina i bio je često potcjenjivan od strane svojih konkurenata u borbi za vlast. Međutim, koristeći se statusom Cezarova nasljednika, vraća se u Italiju i formira svoju vojsku od Cezarovih veterana.
U Rimu zatiče glavne Cezarove ubice, zagovornike Republike, Bruta i Kasija, koji su u međuvremenu ojačali svoj uticaj. Nakon kratkog perioda napetosti, formira s glavnim Cezarovim saradnicima Markom Antonijem i Lepidom savez poznat kao Drugi trijumvirat, te otpočinju progon onih koji su bili umiješani u atentat na Cezara.
Nakon toga okreću se na Bruta i Kasija koji su pobjegli na istok. Kod Filipa, u Grčkoj, vojska trijumvira pobjeđuje vojsku republikanaca, a Brut i Kasije izvršavaju samoubistvo, 42. p. n. e. Oktavijan se vraća u Rim a Antonije odlazi u Egipat, gdje sklapa prvo formalni, a potom i lični (intimni) savez s kraljicom Kleopatrom, bivšom ljubavnicom Julija Cezara i majkom njegovog sina Cezariona. Upravljanje rimskim provincijama dijeli se tako da Oktavijanu pripada Zapad, a Antoniju Istok.
Antonije započinje vojne pohode na istoku uz sve jaču intimnu vezu s Kleopatrom. Za to vrijeme Oktavijan sklapa mnogo korisnih saveza u Rimu, time jačajući svoju moć, te sve više optužuje Antonija da se suviše udaljuje od Rima, stvarajući prejake veze s Egiptom i njegovom kraljicom. Pokušavajući spasiti savez s Antonijem, Oktavijan čak udaje za njega svoju sestru Oktaviju, ali uprkos tome osjeća se da sve više rastu tenyije između dojučerašnjih saveznika i saradnika. Situacija se iz dana u dan pogoršava, te naposljetku, 32. p. n. e. Oktavijan objavljuje rat Antoniju i Kleopatri. Rat se rješava 31. p. n. e, u znamenitoj pomorskoj Bitki kod Akcija, na zapadnoj obali Grčke. Nakon što je mnogo brodova izgorilo i mnogo vojnika s obje strane izginulo, Oktavijanova flota pobjeđuje flotu Antonija i Kleopatre pa ovi bježe za Egipat. Oktavijan kreće za njima u potjeru i nakon još jednog poraza koji im nanosi, ljubavnici izvršavaju samoubistvo 30. p. n. e.
Opća jedinstvenost ovog Rimskog građanskog rata je njegova historijska unikatnost. Nikada u tako malenom vremenskom periodu tokom građanskog rata nije bilo tako mnogo zaraćenih strana koje su posjedovale svoju vojsku. Ako pogled usmjerimo na tih cijelih četrnaest godina nalazimo sveukupno 6 vojski sa svojim vođama koje su vodile rat protiv svojih ostalih konkurenata. To su bili: Rimski Senat, Oktavijan, Lepid, Marko Antonije, Pompej mlađi, Brut i Kasije. Svi oni su u minimalno jednoj fazi ovog rata pokušali vojno likvidirati sve ostale. Poslije finalne pobjede August pokazuje milost prema svojim poraženim protivnicima. Lepid je postao vrhovni rimski sveštenik, Senat je dobio pravo izglasavanja opoziva cara, dvoje djece Kleopatre i Marka Antonija su postali vazalni kraljevi na Bliskom istoku, a daljnji muški potomak Pompej se puno kasnije oženio za kćer cara Klaudija. Jedine bespogovorne žrtve su bile Brut i Kasije radi svog ubistva Cezara.