Sijenska_škola
Historijski okvir
thumb|300px|desno|Središnji glavni trg Piazza del Campo u Sieni sa pogledom na gradsku vijećnicu [[Palazzo Pubblico (Siena)|Palazzo Pubblico.]] Siena je jedinstven slučaj među italijanskim gradovima, jer je i do danas zadržala duh srednjovjekovnog grada. U vrijeme kada se eksperimentisalo sa novim naučnim idejama u Padovi i Firenci i kada se uspostavljala pompa i raskošnost dvorova u Mantovi i Veneciji, Siena je ostala po strani od svega i nastavila svojim putem. Jedini utjecaji koji su uspjeli prodrijeti na umjetničku scenu ovog grada bili su bizantijski i gotički. 13. vijek je vjerovatno najmračniji period italijanske historije, obilježen krvavim borbama između rivalskih političkih frakcija. Iako je Siena u to vrijeme bila po strani po pitanju vojnopolitičkih događaja u odnosu na ostatak Italije, ipak je imala jednako nasilnu i katastrofalnu historiju kao i bilo koji od tadašnjih gradova država. Kao posljedica sukoba izmeđe političkih frakcija feudalnih dinastija bavarskih kneževa Gvelfa (koji su podržavali rimskog papu) i Gibelina (koji su podržavali Sveto Rimsko Carstvo) godine 1255. izbio je rat sa Firencom i vojska Sijene bila je poražena. Međutim, 1260. firentinska vojska bila je poražena u bici kod Montapertija, što je za obje strane imalo dalekosežne posljedice. Vatikan je zbog toga odbio da pozajmljuje novac od sijenskih gibelinskih bankara, a cijeli grad bio je izopšten iz katoličke crkve. Također, vladajuća elita u Sieni je u znak zahvalnosti zbog ove velike pobjede nad firentincima ozvaničila kult Madone kao zaštitnice grada, što će imati velikog utjecaja na sijensku umjetnost. Vrhunac štovanja Bogorodice u Sijeni dogodiće se 9. juna 1311. velikom religijskom svećanošću i procesijom kroz cijeli grad u čast završetka velike oltarne slike "Maeste" Duccia di Buoninsegne, koja je nošena od njegovog slikarskog ateljea do središnje sijenske katedrale uz učeće svih stanovnika Siene i vladajućih dostojanstvenika. Bavarski kneževi Gvelfa pomogli su u finansiranju nove firentinske vojske koja je 1269. godine u bici kod Colle Val d'Elsa porazila sijensku vojsku. Od 1271. do 1280. godine gradom je upravljali gvelfski kapetani, a za vrijeme njihove vladavine Duccio je započeo svoj rad. Od 1280. do 1286. upravno tijelo sačinjavali su guverneri i vojni komandanti (ital. "condottieri"), a od 1287. do 1355. vladala je grupa crkvenih vođa i vojnih komandanata poznata kao Vijeće devetorice. Upravo je ovo Vijeće devetorice dalo da se izgradi gradska vijećnica Palazzo Pubblico, koju je dizajnirao sijenski arhitekt Agostino di Giovanni, a građena je između 1297 - 1310. Vladavina trgovačke klase predvođene bankarskom dinastijom Gibelin dovela je do društvene stabilnosti i mira, a sa njima i velikog pokroviteljstva umjetnosti. Međutim, godine 1326. grad Siena bio je pogoden teškom glađu, a kada je to riješeno i kada su njene posljedice prestale, stanovnici ovog grada imali su nekoliko godina predaha prije izbijanja kuge 1348. koja je opustošila Sienu. Od 100.000 stanovnika, samo 1.300 ih je preživjelo. Krajem 1355. osnovana je vlada koju su sačinjavali predstavnici iz srednjeg sloja, a njena vladavina trajala je do 1400. kada je vlast preuzela porodica Visconti, čija brutalna vladavina je trajala do 1405. Siena je ostala nezavisni grad-država kroz veći dio renesansnog perioda, izgubivši svoju nezavisnost od carskih snaga cara Karla V (1555), koji ju je potom nakratko ustupio svom sinu Filipu (kasnije Filipu II) i koji je zauzvrat prodao grad 1557. vojvodi Cosimu de' Mediciju. Od tada je Siena postala dio vladarskih posjeda dinastije Medici. Politički život u Sieni tokom 15. vijeka bio je obilježen složenim prepirkama između suparničkih frakcija, iako je prevladao republikanski sistem sa prekidom za vrijeme vladavine kvazi-princa Pandolfa Petruccija (oko 1503–1512) i njegovih nasljednika od 1525. pa sve do gubitka nezavisnosti. Kao rezultat toga, obrazac građanskog pokroviteljstva ostao je u prvom planu, s velikim narudžbama izrade umjetničkih djela koja su finansirana i usmjeravana ka glavnim građanskim institucijama, među kojima su: gradska vijećnica (Palazzo Pubblico), sijenska katedrala (Duomo di Siena) i javna bolnica (Santa Maria della Scala). Istovremeno, ovim novcem finansirana je i javna gradska infrastruktura, kao što su kapije, zidovi i vodovod. Zajedno s Firencom, Siena je bila glavno privredno, političko i kulturno središte Toskane u kasnom srednjem vijeku i ranoj renesansi.