cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija
Novine
Tokom 1945. godine izlazi 13 dnevnih listova sa prosječnim tiražom od 672.000 primjeraka. Najčitaniji dnevni list tih godina je bila Borba, koja je isprva bila glasilo KPJ. Dnevne novine većeg tiraža, izlazile su u glavnim gradovima saveznih republika. Kao glasilo Socijalističkog saveza radnog naroda Jugoslavije (SSRNJ) bila su dnevne novine Borba. Ranih pedesetih i šezdesetih godina prošlog vijeka, bile su najtiražnije jugoslavenske novine. Beogradska Politika, bile su najstarije dnevne novine, koje su nakon Drugog svjetsko rata 1945. godine ponovo počele izlaziti. U isto vrijeme u Zagrebu se osniva Vjesnik, u Sarajevu Oslobođenje, u Ljubljani Delo, Ljudska Pravica i Sloveski Poročevalec, Splitu Slobodna Dalmacija, u Skoplju Nova Makedonija, u Podgorici Pobjeda u Prištini Rilindja na albanskom jeziku. Osim ovih glasila uskoro izlaze i novine lokalnog značaja: mariborski Večer, riječki Novi list, Glas Slavonije, ljubljanski Dnevnik, novosadski Dnevnik i skopski Dnevnik''. Postojale su i novine na jezicima nacionalnih manjina: La voce del Popolo, na italijanskom jeziku pokrenute 27. oktobra 1944. na Sušaku, te Szabad Vajdasag, na mađarskom, pokrenute u Novom Sadu. Tako je 1950. godine izlazilo 357 listova, sa prosječnim tiražom po broju od 5.889.666 primjeraka, a štampan je i 381 časopis. Pored zvaničnih glasila štampala su se i tabloidna izdanja većeg tiraža: beogradske Večernje novosti, zagrebački Večernji list, sarajevske Večernje novine. Sportske dnevne novine Sport (Beograd), i zagrebačke Sportske novosti izlazile su svakim danom osim nedjelje. U Beogradu je izlazio satirički časopis Jež.
Časopisi
Kulturni i književni časopisi izlazili su uglavnom jednom ili dva puta mjesečno: Forum, Gradina, Književne novine, Književna reč, Književnost, Letopis Matice srpske, Odjek, Republika, Život.
Magazini
Usporedo sa dnevnim glasilima SSRN, postojali su omladinski magazini kao glasila republičkih organizacija Saveza socijalističke omladine. Tako je u SR Sloveniji izlazila Mladina, u SR BiH Naši Dani, u SR Hrvatskoj Polet, koji su tematski obrađivali modernu kulturu mladih, rock muziku i poltička kretanja u SFRJ. Slovenska Mladina je prednjačila 80-tih godina prošlog vijeka u političkim akcijama i protestu protiv kulta ličnosti i totalitarizma u političkom sistemu Jugoslavije. Politički magazini bili su NIN, Duga, Ilustrovana Politika zagrebački Danas, sarajevski Svijet, te nedjeljno izdanje Slobodne Dalmacije, Nedjeljna Dalmacija. Od sportskih sedmičnika najpopularniji je bio beogradski Tempo. U izdanju novosadskog izdavača NIP Dnevnik, 1962. godine se pokreće časopis Ritam, koji je bio prvi domaći časopis posvećen zabavnoj, džez i pop muzici, a prvi časopis vezan isključivo za rock muziku je bio [[Džuboks magazin]], koji je izašao 3. maja 1966. godine, te Pop Expres iz Zagreba.
Filatelija
140px|mini|desno|Prva poštanska marka DFJ iz 1944. godine 140px|mini|desno|Lokalna poštanska marka DFJ iz 1945. godine Prva poštanska marka SFRJ tiskana je 14–16. decembra 1944. godine. Riječ je o poštanskoj marki Srbije pod njemačkom okupacijom. Na marki je dodatno utiskan pečat sa grbom Jugoslavije i imenom zemlje ćirilićnim pismom (Демократска република Југославија) i doplatom +2 u plavoj boji. Marka je crvenoljubičaste boje, sa nominalnom vrijednošću od 3+2 srpska dinara, a na njoj je motiv manastira Ljubostinja kod Trstenika. Izašle su dvije marke, a druga je imala nominalnu vrijednost 7+3 dinara. Tiraž prve serije bio je milion primjeraka. Marka je kataloški, po njemačkom katalogu Michel, numerisana brojem 451 I. U januaru 1945. izašla je nova serija od tri slične marke, sa razlikom da je pečat bez mrežasto utiskane pozadine. Marke su vrijedile do 31. januara 1945. godine. Prva dizajnirana marka sa motivom izašla je 1945, a riječ je o seriji od četiri marke sa likom Josipa Broza sa nominalnom vrijednostima od 5, 10, 20 i 30 dinara. U to vrijeme korištene su lokalne marke sa raznim pečatima: u Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj su korištene marke NDH, u Sloveniji marke Trećeg rajha i Italije, u Vojvodini marke Mađarske, u Crnoj Gori marke Crne Gore pod italijanskom okupacijom. Od 1944-91. tiskano je oko 2.100 različitih poštanskih maraka. Izdavane su i porto marke, doplatne marke i službene marke.
Olimpijske igre
Jugoslaviju je na Olimpijskim igrama zastupao Jugoslavenski olimpijski komitet, koji je osnovan 1919. godine u Zagrebu. SFRJ je postala članica MOO po automatizmu kao nasljednica Kraljevine. Nakon raspada SFRJ, osnovano je sedam olimpijskih komiteta zemalja nasljednica.
Atletika
140px|mini|desno|[[Ivan Gubijan, osvajač srebrne medalje na LJOI 1948]] Takmičenja u atletici u Jugoslaviji bili su pod pokroviteljstvom Atletskog saveza Jugoslavije. Jugoslavenski atletičari nastupali su na Evropskim prvenstvima u atletici na otvorenom od EP 1946., što je bio treći nastup na ovim takmičenjima pa do EP 1990. Ukupno je osvojeno 15 medalja od toga 6 zlatnih, 6 srebrnih i 3 bronzane medalje. Jugoslavija je bila dva puta organizator Evropskog prvenstva i to EP 1962. u Beogradu i EP 1990. u Splitu. Na Evropskim dvoranskim prvenstvima osvojeno je ukupno 18 medalja (6 zlatnih, 3 srebrne i 9 bronzanih)
Atletska reprezentacija Jugoslavije nastupila je na trima Svjetskim prvenstvima počevši od SP 1983. pa do SP 1991, ali nisu uspjeli osvojiti ni jednu medalju.
Na Ljetnim olimpijskim igrama atletičari su prvi put nastupili 1924, a zadnji put 1988. godine. Ukupno su osvojene dvije srebrne medalje i to Ivan Gubijan 1948. godine u bacanju kladiva i Franjo Mihalić u maratonu 1956. godine. Ostali poznatiji atletičari bili su Vera Nikolić, Luciano Sušanj, Dragutin Topić, Nenad Stekić, Dragan Zdravković, Zlatan Saračević, Miloš Srejović, Borut Bilač, Biljana Petrović, Vladimir Milić, Jelica Pavličić, Branko Zorko, Milovan Savić, Ivan Ivančić, Željko Knapić, Slobodan Branković, Brigita Bukovec, Marina Filipović, Sejad Krdžalić, Ismail Mačev, Ivan Mustapić, Snežana Pajkić, Breda Pergar, Dragan Perić, Slobodan Popović.
Hrvanje
Najviše medalja na Olimpijskim igrama osvojili su jugoslavenski hrvači; Ukupno 16, od kojih četiri zlatne, šest srebrnih i šest bronzanih medalja, od LJOI 1960. do LJOI 1988. Najuspješniji hrvači bili su Shaban Tërstena, sa jednom zlatnom i jednom srebrnom, te Branislav Simić sa jednom zlatnom i jednom bronzanom medaljom. Ostali osvajači medalja bili su: Branislav Martinović, Stevan Horvat, Josip Čorak, Milovan Nenadić, Momir Petković, Ivan Frgić, Vlado Lisjak, Refik Memišević, Jožef Tertei i Shaban Sejdiu.
Nogomet
140px|mini|desno|[[Dragan Džajić, nogometaš sa najviše nastupa za reprezentaciju SFRJ (85)]]
Muškarci
Jugoslavenska nogometna reprezentacija bila je članica međunarodnih nogometnih organzacija FIFA i UEFA i nastupala je na Olimpijskim igrama, Svjetskom nogometnog prvenstvu i Evropskom nogometnom prvenstvu. Prvi nastup na Svjetskom prvenstvu, reprezentacija Jugoslavije imala je na Svjetskom prvenstvu u nogometu 1950. u Brazilu. Ukupno je nastupila na sedam prvenstava (SP 1950, SP 1954, SP 1958, SP 1962, SP 1974, SP 1982. i SP 1990.), a na Evropskim prvenstvima ukupno četiri puta (EP 1960, EP 1968, EP 1976. i EP1984.) Najbolji plasman na Svjetskom prvenstvo bilo je četvrto mjesto na Svjetskom prvenstvu u nogometu 1962. u Čileu, a na Evropskom prvenstvu drugo mjesto na prvenstvima EP 1960. i EP 1968.
Klupska takmičenja održavana su u organizaciji Nogometnog saveza Jugoslavije. Prvi rang takmičenja bila je Prva nogometna liga Jugoslavije, u čijem se takmičenju odlučivao prvak Jugoslavije. Ukupno je odigrano 47 sezona, a najviše pobjeda u prvenstvu imala je beogradska FK Crvena Zvezda (19), FK Partizan (11), NK Hajduk (7), NK Dinamo (4), FK Vojvodina (2), FK Sarajevo (2) i FK Željezničar (1).
Takmičenja u Kupu Jugoslavije održavana su od 1947. do 1992. godine. Najviše pobjeda imala je beogradska FK Crvena Zvezda (12), NK Hajduk (9), NK Dinamo (7), FK Partizan (6), OFK Beograd (4), FK Velež (2), NK Rijeka (2), FK Borac Banja Luka (1) i FK Vardar (1).
140px|mini|desno|[[Krešimir Ćosić, jedan od najboljih jugoslavenskih košarkaša]] Košarkaška takmičenja u Jugoslaviji bila su organizovana od strane Košarkaškog saveza Jugoslavije. Rezultati košarkaške reprezentacije Jugoslavije su jedni od najboljih na međunarodnim ekipnim takmičenjima u usporedbi sa drugim masovnim sportovima u Jugoslaviji. Na Ljetnim olimpijskim igrama ova je reprezentacija nastupila prvi put LJOI 1960. godine u Rimu, a olimpijski prvaci su postali LJOI 1980. godine u Moskvi. Ukupno su nastupili na 8 završnih olimpijskih turnira. Reprezentacija je prvi put na Svjetskom prvenstvu u košarci nastupila na turniru SP 1950. godine u Argentini. Najbolji rezultat reprezentacije su tri prva osvojena mjesta na prvenstvima SP 1957, SP 1974 i SP 1982. godine. Na Evropskim prvenstvima reprezentacija je nastupila na 21 prvenstvu, a prvaci Evrope su postali na prvenstvima EP 1973, EP 1975, EP 1977, EP 1989 i EP 1991. godine.
U ligaškim takmičenjima, jugoslavenska košarkaška liga je bila među vrhunskim ligama u Evropi i svijetu. Prva sezona košarkaške liga bila je PL 1945. godine, a zadnja PL 1992. godine. Liga je brojala od četiri ekipe u nekoliko prvih godina, do najviše 14 klubova. U većini sezona u ligi su se takmičile 12 ekipa. Najviše osvojenih prvenstava imala je KK Crvena zvezda (12). Osim nje, prvenstva su osvajali još KK Olimpija (6), KK Partizan (5), OKK Beograd (4), KK Bosna (3), KK Cibona (2) i po jedanput KK Proleter Zrenjanin, KK Radnički Beograd i Selekcija JNA.
Žene
Ženska košarkaška reprezentacija Jugoslavije nastupila je na tri olimpijade: LJOI 1980, LJOI 1984 i LJOI 1988. Najbolji rezultat je srebrna medalja na LJOI 1988 u Seoulu. Na Svjetskom prvenstvu u košarci nastupile su pet puta, a prvi put SP 1959.. Najbolji plasman je srebrna medalja sa SP 1990.. održanog u Maleziji. Od ukupno 20 nastupa Evropskim prvenstvima, od EP 1954, do EP 1991, najbolji rezultat su osvojene četiri srebrne medalje (EP 1968, EP 1978, EP 1987 i EP 1991).
Ženska jugoslavenska košarkaška liga organizovana je od PL 1945. godine. Najviše osvojenih prvenstava imala je ŽKK Crvena zvezda (25). Osim nje, prvenstva su osvajali još ŽKK Radnički Beograd (6), ŽKK Trešnjevka, ŽKK Partizan Beograd i ŽKK Jedinstvo Tuzla (3), ŽKK Voždovac i ŽKK Vojvodina Novi Sad (2) i po jedanput ŽKK Bosna Sarajevo, ŽKK Šibenik i ŽKK Željezničar Sarajevo.
Muškarci
mini|140px|[[Abas Arslanagić, rukometni golman jugoslavenske reprezentacije]] Takmičenja u rukometu organizovao je Rukometni savez Jugoslavije, osnovan 1949. godine. Savez je bio član Evropske rukometne federacije (EHF) i Međunarodnog rukometnog saveza (IHF). Jugoslavenska rukometna reprezentacija takmičila se na Olimpijskim igrama, Svjetskim i Evropskim rukometnim prvenstvima. Prvi nastup na Olimpijadi bio je na LJOI 1972, kada je reprezentacija osvojila zlatnu medalju. Ukupno je nastupila na sljedeće četiri Olimpijade (LJOI 1976, LJOI 1980, LJOI 1984. i LJOI 1988), a LJOI 1984. godine po drugi put je osvojila zlatnu medalju.
Na Svjetskim rukometnim prvenstvima reprezentacija je nastupila ukupno 10 puta. Prvi put 1958, a zadnji put SP 1990. godine. Najbolji plasman je bilo prvo mjesto na Svjetskom prvenstvu 1986. godine.
Klupska takmičenja u rukometu održavana su u organizaciji Rukometog saveza Jugoslavije. Prvi rang takmičenja bila je Prva rukometna liga Jugoslavije, u čijem se takmičenju odlučivao prvak Jugoslavije. Prvo je prvenstvo odigrano PL 1953., a najviše pobjeda u prvenstvu imaao je bjelovarski RK Partizan (9), RK Borac Banja Luka i RK Metaloplastika Šabac (7), RK Zagreb (6), RK Medveščak Zagreb (4), RK Crvena Zvezda Beograd (2), a po jednu RK Crvenka, RK Željezničar Sarajevo, RK Proleter Zrenjanin i RK Slovan Ljubljana,
Žene
Jugoslavenska ženska rukometna reprezentacija nastupila je tri puta na ljetnim olimpijadama (LJOI 1980, LJOI 1984. i LJOI 1988), najbolji rezultat je zlatna medalja na LJOI 1984. održanim u Los Angelesu. Na Svjetskim rukometnim prvenstvima od ukupo deset nastupa od SP 1957, najbolji rezultat rukometašica bila je zlatna medalja na SP 1973. održanom u Jugoslaviji
Ženska rukometna liga igrana je prvi put 1953. godine, a najviše titula prvaka Jugoslavije imale su rukometašice beogradskog ŽRK Radnički (14), ŽRK Lokomotiva Zagreb (10), ŽRK Budućnost Titograd i ŽRK Spartak Subotica (3), ŽRK Voždovac, ŽRK Podravka Koprivnica i ŽRK Lokomotiva Virovitica (2), te po jednu: ORK Beograd, ŽRK Železničar Beograd i ŽRK Mirko Kljajić iz Nove Gradiške.
Muškarci
140px|mini|desno|[[Ljubomir Travica, jugoslavenski reprezentativac u odbojci i odbojkaški trener]] Takmičenja u odbojci organizovao je Odbojkaški savez Jugoslavije, osnovan 1946. godine. Savez je bio član Evropske odbojkaške federacije (CEV) i Međunarodnog odbojkaškog saveza (FIVB). Jugoslavenska odbojkaška reprezentacija takmičila se na Olimpijskim igrama, Svjetskim i Evropskim odbojkaškim prvenstvima. Prvi nastup na Olimpijadi bio je na LJOI 1980, kada je reprezentacija osvojila šesto mjesto. Na Svjetskim odbojkaškim prvenstvima reprezentacija je nastupila ukupno 4 puta. Prvi put 1956, a zadnji put 1970. godine. Najbolji plasman su bila osma mjesta na Svjetskom prvenstvu 1962. i 1966. godine.
Vaterpolo
140px|mini|desno|[[Ratko Rudić, jedan od najboljih jugoslavenskih vaterpolista]] Po broju osvojenih medalja na međunarodnim takmičenjima, Vaterpolska reprezentacija Jugoslavije je najtrofenija reprezentacija u ekipnim takmičenjima. Na takmičenjima u vaterpolu na Ljetnim olimpijskim igrama reprezentacija Jugoslavije nastupala je od 1948-88. godine; Najbolji rezultati bili su osvajanje tri zlatne medalje na olimpijadama 1968., 1984. i 1988. godine, četiri srebrne medalje (1952., 1956., 1964. i 1990.). Na Svjetskim prvenstvim u vodenim sportovima od ukupno šest nastupa između 1973-91. osvojene su dvije zlatne na prvenstvima 1986. i 1991., te dvije bronzane 1973. i 1978. godine. Na Svjetskom kupu u vaterpolu osvojene su dvije zlatne (1987. i 1989.), jedna srebrna 1981. i jedna bronzana 1979. Na Evropskom prvenstvu u vaterpolu osvojene su jedna zlatna 1991., sedam srebrnih (1954., 1958., 1962., 1977., 1985., 1987. i 1989.) i četiri bronzane medalje (1950., 1966., 1970. i 1974.)
U ligaškim takmičenjima, jugoslavenska vaterpolska liga je bila među jačim ligama u Evropi i svijetu. Prva sezona vaterpolske lige (ukupno 21-a od osnivanja lige), nakon završetka Drugog svjetskog rata bila je 1945. godine, a zadnja 1991. godine. Prvenstva su odigravana naprije po turnirskom sistemu, a kasnije po ligaškom Bergerovom sistemu u ligi koja je brojala od šest do dvanaest timova. Najviše osvojenih prvenstava imao je VK Jug (Dubrovnik) sa 22 osvojena prvenstva, VK Partizan (Beograd) sa 17, VK Jadran (Split) (9), HAVK Mladost (Zagreb) (6), VK Mornar (Split) (5) Somborsko SU (Sombor) (3) VK Jadran (Herceg-Novi) (2) i sa po jednom titulom prvaka selekcija NR Hrvatske, VK Kotor i VK Viktorija (Sušak).
F
F je 10. slovo bosanske abecede. Označava bezvučni labiodentalni frikativni suglasnik. Znači i:
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija
Tenis
140px|mini|desno|[[Franjo Punčec (li.) i Josip Palada (re.), uspješni teniseri Jugoslavije]] Takmičenja u tenisu u Jugoslaviji bili su u organizaciji Teniskog saveza Jugoslavije, osnovanog 1922. godine, a obnovljenog neposredno nakon završetka Drugog svjetskog rata. Jugoslavenski teniseri učestvovali su na međunarodnim i domaćim turnirima, kao i u timskim takmičenjima kao Davis cup u muškoj Fed Cup u ženskoj konkurenciji
Muškarci
Reprezentacija Jugoslavije u tenisu, prvi put je nastupila na Davis cupu turniru 1928. godine i od tada gotovo je redovita nastupala sve po prekida takmičenja DC 1939. godine. Nakon završetka Drugog svjetskog rata Jugoslavija je na turniru DC 1946. godine osvojila drugo mjesto u Evropskoj zoni, kao i DC 1947. godine. Od tada se Jugoslavija sve do DC 1983. godine takmiči u Evropskoj zoni, a nakon pobjede u Evropskoj zoni sljedeće godine prelazi u Svjetsku zonu Davis cupa, gdje ostaje sve do raspada zemlje 1992. godine. Najbolji rezultati bili su učestvovanje u tri polufinala i to na turniru DC 1988. godine kada su izgubili od reprezentacije Njemačke 0:5. zatim DC 1989. slijedi poraz od Švedske 1:4, te DC 1991. poraz od Francuske 0:5. Najviše nastupa imali su Josip Palada i Boro Jovanović koji su igrali 15 puta na Davis cupu.
Stoni tenis
140px|mini|desno|Poštanska marka SFRJ iz 1973. godine izdata povodom SP u stonom tenisu Takmičenja u stonom tenisu u Jugoslaviji, organizovana su od strane Stonoteniskog saveza Jugoslavije. Jugoslavenski stonoteniseri nastupali su na Evropskim i Svjetskim prvenstvima u stonom tenisu, kao i Olimpijskim igrama, a po broju osvojenih medalja ubrajani su među najbolje sportiste na svijetu i Evropi. Jugoslavija je bila tri puta organizator Svjetskog prvenstva u stonom tenisu: SP 1965. u Ljubljani, SP 1973. u Sarajevu i SP 1981. u Novom Sadu i dva puta domaćin Evropskim prvenstvima: EP 1960. u Zagrebu i EP 1974. u Novom Sadu. Najbolji stonoteniser Jugoslavije bio je Dragutin Šurbek, koji je osvojio 10 zlatnih, 7 srebrnih i 17 bronzanih medalja na Svjetskim i Evropskim prvenstvima.
Muškarci
140px|mini|desno|[[Žarko Dolinar, jedan od najboljih jugoslavenskih stonotenisera i prvi osvajač medalje]] Na Evropskim prvenstvima u muškoj konkurenciji jugoslavenski stonoteniseri osvojili su dva puta zlatnu medalju u ekipnoj konkurenciji (EP 1962. i EP 1976.), tri puta srebrnu (EP 1964., EP 1970. i EP 1972.) i tri puta bronzanu medalju (EP 1968., EP 1974. i EP 1982.) Zlatna medalja osvojene je u pojedinačnoj konkurenciji na EP 1968., šest u parovima (EP 1962., EP 1968., EP 1970., EP 1982., EP 1984. i EP 1990.)
Na Svjetskim prvenstvima u stonom tenisu osvojene su dvije srebrne medalje u ekipnom takmičenju (SP 1975. i SP 1991.) i tri bronzane medalje (SP 1951., SP 1969. i SP 1971.). U pojedinačnoj konkurenciji osvojene su dvije srebrne (SP 1955. i SP 1975.) i četiri bronzane (SP 1971., SP 1973. i SP 1981.) U takmičenju parova osvojene su dvije zlatne (SP 1954. i SP 1983.), dvije srebrne (SP 1987. i SP 1989.) i tri bronzane medalje (SP 1973., SP 1977. i SP 1981.)
Najuspješni stonoteniseri bi su: Dragutin Šurbek, Antun Stipančić, Vojislav Marković, Janez Teran, Žarko Dolinar, Vilim Harangozo, Zoran Kalinić, Ilija Lupulesku, Edvard Vecko, Milivoj Karakašević.
Žene
U ženskoj konkurenciji na Evropskim prvenstvima u ekipnom takmičenju osvojene su jedna srebrna na EP 1984. i jedna bronzana EP 1991. Na Svjetskim prvenstvima u paru osvojena je jedna bronzana medalja na SP 1979., a na LJOI 1988. u ženskim parovima jedna bronzana medalja. Poznatije stonoteniserke bile su: Gordana Perkučin, Jasna Fazlić, Branka Batinić, Eržebet Palatinuš.
Alpsko skijanje
140px|mini|desno|Jure Franko, prvi osvajač medalje na Zimskim olimpijskim igrama u alpskom skijanju za Jugoslaviju Alpsko skijanje, kao i drugi zimski sportovi bili su pod organizatornom upravom Skijaškog saveza Jugoslavije. Najbolji rezultati jugoslavenskih alpskih skijaša su četiri osvojene medalje na ZOI i to dvije srebrne medalje. Prvu srebrnu medalju osvojio je na ZOI 1984. Jure Franko u disciplini veleslalom, a drugu srebrnu medalje osvojila je Mateja Svet na ZOI 1988. u disciplini slalom.
Na Svjetskim prvenstvima u alpskom skijanju, alpski skijaši su osvojili ukupno 9 medalja od toga jednu zlatnu, tri srebrene i pet bronzanih: Bojan Križaj na Svjetskom prvenstvu 1982. u disciplini slalom i Boris Strel u disciplini veleslalom. Najbolji uspjeh ostvarila je Mateja Svet na SP 1987. osvojivši tri medalje i to srebnu u veleslalom i dvije bronzane u slalomu i superveleslalomu, te na SP 1989. kada je osvojila zlatnu medalju u slalomu i bronzanu u veleslalomu. Osim nje na ovim igrama medalju je osvojio i Tomaž Čižman u superveleslalomu. Osim ovih poznati alpski skijaši bili su Nataša Bokal, Grega Benedik, Gregor Grilc, Davo Karničar, Mitja Kunc, Rok Petrovič, Katjuša Pušnik, Veronika Šarec. U Svjetskom kupu u alpskom skijanju najviše pobjeda imao je Bojan Križaj (8), Rok Petrovič (5), te po jednu Boris Strel i Grega Benedik, a u ženskoj konkurenciji Mateja Svet (7), a Veronika Šarec i Nataša Bokal po jednu pobjedu.
Zelengrad
Hrvatska:
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija
Biatlon
Biatlon se u Jugoslaviji počeo intenzivnije razvijati nekoliko godina prije početka Zimskih olimpijskih igara u Sarajevu. Jugoslavenski biatlonci su nastupili su prvi put na Zimskim olimpijskim igrama 1980. godine, kada je Marjan Burgar nastupio u utrci na 20 km i u utrci u sprintu na 10 km. Nakon toga jugoslavenski predstavnici nastupili su još na ZOI 1984, ZOI 1988, i ZOI 1992. Prvi nastup na Svjetskom prvenstvu u biatlonu bio je nastup Marjana Burgara i Borisa Kozinca na SP 1978. Na sljedećim svjetskim prvenstvima: SP 1979, SP 1981, SP 1982, SP 1983, SP 1986, nastupio je jedan ili dva biatlonca, a na SP 1989, SP 1990 i SP 1991, nastupila su po četiri takmičara, te je na tim prvenstvima Jugoslavija trčala i štafetnu utrku 4 × 7,5 km. U Svjetskom kupu, nastupali su povremeno, uglavnom zbog niskih kvota i ograničenog broja takmičara.
Bob
Početak takmičenja u bobu u Jugoslaviji, može se vezati za Zimske olimpijske igre 1984. godine održane u Sarajevu. Izgradnjom staze, te potrebom da zemlja domaćin nastupi na takmičenjima u bobu, oformljena je jugoslavenska reprezentacija, koja se nekoliko godina ranije pripremala za nastup na Olimpijadi. Za nastup 1984. godine bila su prijavljena dva tima u sastavu: Zdravko Stojnić, Mario Franjić, Siniša Tubić, Nikola Korica, Nenad Prodanović, Ognjen Sokolović, Zoran Sokolović, Borislav Vujadinović i Boris Rađenović. Nastupila su dva tima u disciplini bob-dvojac, te u bob-četvercu. Na ZOI su nastupili još dva puta: 1988. i 1992., ali nisu ostvarili posebne rezultate.
Zelengrad
Sjeverna Makedonija:
Nadvoda
Nadvoda je naseljeno mjesto u sastavu grada Obrovca, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija
Hokej na ledu
140px|mini|desno|[[Edo Hafner, jugoslavenski hokejaš]] Takmičenja u hokeju na ledu u Jugoslaviji organizirao je Hokejaški savez Jugoslavije osnovan 1911. godine kao Hokejaški savez Srbije, koji je bio član Međunarodne hokejaške federacije. Na međunarodnim takmičenjima Jugoslaviju je prestavljala Reprezentacija Jugoslavije u hokeju na ledu. koja je nastupala na Svjetskim prvenstvima od 1930. godine. Nastupi su bili uglavnom u grupi B, a nekoliko puta u grupi C. Najbolji rezultati bilo je drugo mjesto na prvenstvu 1974. godine. Na Olimpijskim igrama nastupili su pet puta, a najbolji plasman je bilo 9 mjesto na turniru 1968. godine. Najviše nastupa za reprezentaciju imao je Edo Hafner sa 203 nastupa, a najbolji strijelac bio je Zvone Šuvak sa 202 postignuta poena.
Nadvoda
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Obrovac.
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija
Hokej na ledu
Ligaška takmičenja održavala su se od 1936. godine, a najveći broj osvojenih prvenstava imao je HK Jesenice (23), HK Olimpija (13), HK Partizan Beograd (7), HK Medvešćak (3), HK Jesenice (23), KHL Mladost Zagreb (2) i jednom je prvenstvo osvojilo SD Zagreb. Takmičenja u Kupu Jugoslavije održavana su od 1966. godine, a HK Jesenice su pobijedile 8 puta, HK Medvešćak i HK Olimpija 4 puta i HK Partizan Beograd 2 puta.
Nadvoda
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Nadvoda je imala 170 stanovnika.
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija
Nordijsko skijanje
140px|mini|desno|[[Primož Ulaga, jugoslavenski skijaš-skakač]] Najznačajniji predstavnici SFRJ u nordijskom skijanju bili su skijaši-skakači. Jedine dvije medalje u nordijskim disciplinama na Zimskim olimpijskim igrama osvojili su skakači na ZOI 1988. u kanadskom Calgaryju. U ekipnoj konkurenciji u sastavu: Matjaž Debelak, Miran Tepeš, Primož Ulaga i Matjaž Zupan osvojili su srebrnu medalju, a Matjaž Debelak je na velikoj skakaonici osvojio srebrnu medalju. Jugoslavenski skakači nastupali su i u takmičenjima Svjetskog kupa, a Primož Ulaga je u sezoni 1987/88. osvojio treće mjesto u ukupnom plasmanu. Na Svjetskom prvenstvu u nordijskom skijanju 1991. godine Franci Petek je osvojio zlatnu medalju na velikoj skakaonici.
Umjetničko klizanje
Umjetničko klizanje u Jugoslaviji, bilo je relativno slabo zastupljeno. Na Svjetskom prvenstvu u umjetničkom klizanju i Evropskom prvenstvu u umjetničkom klizanju, jugoslavenski klizači nisu ostvarili značajne rezultate. Najbolji rezultat je bila srebrna medalja Sande Dubravčić na EP 1981. godine. Jugoslavija je bila domaćin Svjetskom prvenstvu u umjetničkom klizanju 1970. u Ljubljani, te Evropskom prvenstvu u umjetničkom klizanju 1967, EP 1974. i EP 1979. u Zagrebu i EP 1987. u Sarajevu.
Nadvoda
Stanovništvo
Napomena: ''U 1900. i 1910. iskazivano pod imenom Nad Vodom. U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Kaštel Žegarski. Do 1948. iskazivano kao dio naselja, a od 1953. kao naselje.''
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija
Šah
140px|mini|desno|[[Svetozar Gligorić, jugoslavenski šahist, osvajač najviše medalja na Šahovskim olimpijadama]] 140px|mini|desno|[[Aleksandar Matanović, jugoslavenski velemajstor, urednik i jedan od autora Enciklopedije šahovskih otvaranja]]
Muškarci
140px|mini|desno|Logo 29. šahovske olimpijade na poštanskoj marki SFRJ Šahovska reprezentacija SFRJ nastupala je na Šahovskim olimpijadama od prve poslijeratne Olimpijade održane 1950. godine u Dubrovniku, na kojoj su u sastavu: Svetozar Gligorić, Vasja Pirs, Petar Trifunović, Braslav Rabar i kao rezerve Milan Vidmar jr. i Puc Stojan jedini put osvojili zlatnu medalju. Srebrne medalje ostvarili su na olimpijadama 1956., 1958., 1962., 1964., 1968. i 1974., a bronzane 1952., 1954., 1960., 1970., 1972. i 1980. Na Evropskom ekipnom šahovskom prvenstvu osvojili su šest srebrnih medalja: EP 1957., EP 1961., EP 1965., EP 1973., EP 1983. i EP 1989., a bronzanu na 6. Evropskom šahovskom prvenstvu 1977. godine. Najuspješniji šahista sa petnaest nastupa na Olimpijadama bio je Svetozar Gligorić sa jednom zlatnom, šest srebrnih i pet bronzanih medalja u ekipnom takmičenju, te sa jednom zlatnom u pojedinačnom vrednovanju rezultata određene ploče na turniru. Na Evropskim prvenstvima osvojio je pet srebrnih i jednu bronzanu u ekipnom takmičenju i četiri zlatne, jednu srebrnu i jednu bronzanu u pojedinačnoj konkurenciji. Na 2. svjetskom ekipnom šahovskom prvenstvu 1989. šahisti SFRJ osvojili su drugo mjesto. Poznatiji jugoslavenski šahisti bili su: Svetozar Gligorić, Ljubomir Ljubojević, Bojan Kurajica, Predrag Nikolić, Krunoslav Hulak, Božidar Ivanović, Borislav Ivkov, Dragoljub Velimirović, Milan Matulović, Mišo Cebalo. Osim igrača, u Jugoslaviji je bio razvijen na rad na šahovskoj teoriji, čemu su doprinijeli Dimitrije Bjelica, kao autor nekoliko knjiga i šahovskih čitanki i Aleksandar Matanović, koji je uredio petotomnu Enciklopedija šahovskih otvaranja. Jugoslavija je bila i organizator većih turnira kao Šahovski turnir u Bugojnu (1978-86), te domaćin tri olimpijade: 1950. u Dubrovniku, 1972. u Skoplju i 1990. u Novom Sadu, a Prvenstvo Jugoslavije u šahu bilo je jedan od najjačih šahovskih turnira na svijetu.
Nadvoda
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Nadvoda je imalo 750 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija
Žene
Ženske predstavnice nisu ostvarile dobre rezultate kao muškarci, osim osvajanje drugog mjesta na nezvaničnoj 2. šahovskoj ženskoj olimpijadi 1963. godine održanoj u Splitu. Za reprezentaciju su nastuplie Milunka Lazarević, Verica Nedeljković i Katarina Jovanović-Blagojević, a Verica Nedeljković je osvojila zlatnu medalju kao druga tabla. U zvaničnom takmičenju 1988. godine ekipa sastavljena od Alie Marić, Gordane Marković, Suzane Maksimović i Vesne Bašagić osvojila je bronzanu medalju, a Vesna Bašagić je kao rezerva osvojila bronzanu medalju. Najpoznatije šahistice Jugoslavije bile su: Tereza Štadler, Henrijeta Konarkowska-Sokolov, Gordana Marković, Vlasta Maček, Amalija Pihajlić, Olivera Prokopović, Antonin Dragašević, Milunka Lazarević, Zorica Nikolik, Semka Sokolović-Bertok.
Državni praznici
Državni praznici u Jugoslaviji su bili: Ako je jedan od praznika padao u nedjelju smatrao se praznikom i prvi sljedeći radni dan. Osim saveznih praznika, svaka od saveznih republika imala je republičke praznike.
Natrij-oksalat
Natrij-oksalat je so natrija sa oksalnom kiselinom. Sumarna mu je formula Na2C2O4. Pripada grupi oksalata.
Baljci (Ružić)
Baljci su naseljeno mjesto u sastavu općine Ružić, Šibensko-kninska županija, Republika Hrvatska.
Natrij-oksalat
Osobine
Natrij-oksalat je bezbojni prah koji ne djeluje higroskopno, te se umjereno rastvara u vodi. U etanolu i sličnim organskim otapalima se gotovo nimalo ne rastvara.
Baljci (Ružić)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Drniš.
Natrij-oksalat
Dobijanje
U industrijskim količinama se može praviti iz natrij-formijata pri temperaturi od 360 °C:
Javlja se u velikim količinama i kao nusprodukt industrijske proizvodnje aluminij-hidroksida. ("Tonerdehidrat").
Upotreba
Može se upotrijebiti za standardizaciju rastvora kalij-permanganata, koji se upotrebljava kod titracija. Iz njega se može dobiti i spoj natrij-željezo(III) oksalat koji se koristi pri galvanizaciji. Upotrebljava se i u pirotehnici, jer boji plamen u žuto/narandžastu boju. U metalurgiji našao je primjenu kod prerade rude vanadija (prijelaz vanadij-pentoksida u natrij-vanadat). Također se koristi kao pomoćni materijal u tekstilnoj industriji i kao dodatak specijalnim cementima.
Baljci (Ružić)
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1910. iskazivano pod imenom Baljke.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Baljci je imalo 470 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Unarna funkcija
Unarna funkcija je funkcija koja uzima jedan argument. U računarstvu, unarni operator je podskup unarne funkcije.
Mnoge elementarne funkcije su unarne funkcije, na primjer, trigonometrijske funkcije i hiperboličke funkcije su unarne.
Archaea
Archaea je naziv za domenu odnosno carstvo jednoćelijskih mikroorganizama. Ovi mikrobi su prokarioti, što znači da nemaju ćelijsko jedro niti neku ćelijsku organelu okruženu membranom unutar ćelije.
Prvobitno su arheje klasificirane među bakterije pod nazivom archeabacteria (odnosno kao carstvo pod tim imenom), ali je u međuvremenu takva klasifikacija prevaziđena. Ćelije arheja imaju jedinstvene osobine koje ih odvajaju od druge dvije domene živih bića: bakterija i eukariota. Domen arheja se dalje dijeli na četiri priznata koljena. Njihova klasifikacije je veoma teška jer većina vrsta nije proučavana u laboratoriji te su otkrivene samo analizom njihovih nukleinskih kiselina u uzorcima iz njihovog prirodnog staništa.
Arheje i bakterije su općenito slične po veličini i obliku, mada mali broj arheja ima veoma neobičan oblik kao što su spljoštene kvadratne ćelije vrste Haloquadratum walsbyi. Ipak, i pored sličnosti u izgledu sa bakterijama, arheje posjeduju gene i nekoliko metaboloških puteva kojima su mnogo bliže eukariotima, kao što su naprimjer enzimi koji se nalaze u procesu transkripcije i translacije. U drugim aspektima, biohemija arheja je jedinstvena, kao što je njihovo oslanjanje na posebne lipide u ćelijskim membranama, povezane eterskim vezama sa glicerolom. Arheje koriste više izvora energije od eukariota, od organskih spojeva poput šećera do amonijaka, metalnih iona pa čak i gasovitog vodika. Arheje kojima ne smeta slano okruženje (Haloarchaea) koriste sunčevu svjetlost kao izvor energije a druge vrste arheja fiksiraju ugljik. Međutim, za razliku od biljaka i cijanobakterija, do danas nije otkrivena nijedna vrsta arheja koja vrši oba ova procesa. Arheje se razmnožavaju bespolno binarnim razdvajanjem, fragmentacijom ili pupanjem, a za razliku od bakterija i eukariota, nijedna vrsta ne formira spore.
Prvobitno su arheje smatrane ekstremofilima, jer su pronađene u vrlo surovim okruženjima poput vrelih izvora, gejzira i slanih jezera, ali od tada do danas mnoge od njih su pronađene u vrlo širokom rasponu staništa, uključujući zemljište, okeane, močvare, ljudska crijeva pa čak i pupak. Arheje su naročito brojne u okeanima, a arheje u planktonu bi mogle biti jedna od najbrojnijih grupa organizama na Zemlji. One su jedan od najvećih dijelova živog svijeta na planeti i imaju veliku ulogu u ciklusima ugljika i dušika. Ne postoje jasni primjeri patogenih ili parazitskih arheja, ali su one često mutualisti i udruženi s drugim. Jedan od primjera je metanogeni mikroorganizam koji živi u čovjeku i crijevima preživara, gdje oni potpomažu u varenju hrane. Metanogene arheje se koriste za proizvodnju biogasa i za pročišćavanje otpadnih voda, a enzimi iz ekstremofilnih arheja, koji mogu izdržati visoke temperature i organska otapala, koriste se u biotehnologiji.
Nova domena
Većim dijelom 20. vijeka, prokarioti su se smatrali jedinstvenom grupom organizama i klasificirali su se na osnovu njihove biohemije, morfologije i metabolizma. Naprimjer, mikrobiolozi su pokušavali klasificirati mikroorganizme na osnovu struktura njihovih ćelijskih zidova, njihovih oblika i supstanci koje oni konzumiraju. Međutim, naučnici Linus Pauling i Emile Zuckerland su 1965. predložili novi pristup ovom problemu koristeći sekvence gena u ovim organizmima da bi pronašli kako su različiti prokarioti u vezi jedni s drugim. Ovaj pristup, poznat pod nazivom filogenetika, je i danas osnovni metod koji se koristi.
thumb|desno|250px|Archaea su prvi put pronađene u ekstremnim okruženjima, kao što su vulkanski vrući izvori. Na slici je Veliki prizmatski izvor u [[Nacionalni park Yellowstone|Nacionalnom parku Yellowstone.]] Arheje su prvi put klasificirane kao zasebna grupa prokariota 1977. godine kada su to učinili Carl Woese i George E. Fox napravivši filogenetsko stablo na osnovu sekvenci gena ribosomske RNK. Ove dvije grupe su prvobitno dobile imena Archaebacteria i Eubacteria te su posmatrane kao zasebna taksonomska carstva ili podcarstva za koje su Woese i Fox smislili kovanicu pracarstva. Woese se složio sa činjenicom da je ova grupa prokariota temeljito različita vrsta živih bića. Da bi naglasio tu razliku, on je kasnije predložio novu prirodnu sistematiku organizama od tri zasebne domene: eukariota, bakterija i arheja, što je danas poznato kao "Woeseova revolucija".
Riječ arheja potječe iz starogrčkog ἀρχαῖα, što znači drevne stvari, jer su prvi predstavnici domene Archaea bili metanogeni organizmi te se pretpostavljalo da njihov metabolizam odslikava primitivnu atmosferu Zemlje i drevno porijeklo organizama. Dugo vremena, arheje su smatrane ekstremofilima koji postoje isključivo u ekstremnim staništima poput vrućih izvora i slanih jezera. Međutim, nakon što su proučavana nova staništa, otkriveni su novi organizmi. U arheje uvršteni su ekstremni halofilni i hipertermofilni mikrobi. Do kraja 20. vijeka, arheje su pronađene i u okruženjima koja se ne smatraju ekstremnim. Danas, one su poznate kao velika i raznolika grupa organizama koje su široko rasprostranjene u prirodi i da žive u gotovo svim okruženjima. Ovo novo uvažavanje njihove važnosti i sveprisutnosti arheje proizašlo je iz korištenja PCR (lančane reakcije polimeraza) za otkrivanje prokariota iz uzoraka iz okruženja (poput vode i zemljišta) tako što su se multiplicirali njihovi ribosomski geni. Time je omogućeno otkrivanje i identifikacija organizama koji nisu kultivirani u laboratoriji.
Današnja klasifikacija
thumb|200px|lijevo|ARMAN je nova grupa arheja nedavno otkrivena u drenažnoj zakiseljenoj vodi iz rudnika. Klasifikacija arheja, i prokariota općenito, razvija se vrlo brzo i predstavlja donekle diskutabilnu oblast. Današnji sistemi klasifikacije imaju za cilj organiziranje arheja u grupe organizama koje dijele strukturne osobine i zajedničke pretke. Te klasifikacije znatno se temelje na korištenju sekvence gena ribosomskih RNK kojima se otkrivaju uzajamne veze između organizama (molekularna filogenija). Neke od najbolje proučenih vrsta, koje je najlakše kultivirati, su članovi dva osnovna koljena, Euryarchaeota i Crenarchaeota. Druge grupe arheja su napravljene provizorno. Naprimjer, neobična vrsta Nanoarchaeum equitans, otkrivena 2003. godine, svrstana je u zasebno koljeno, Nanoarchaeota. Predloženo je i kreiranje još jednog novog koljena, Korarchaeota. Ono bi sadržavalo malu grupu neobičnih termofilnih vrsta koje dijele osobine sa glavnim koljenom, ali su znatno bliskije u srodstvu sa Crenarchaeota. Druge nedavno otkrivene vrste arheja su samo daleki rođaci bilo koje od ovih grupa, kao što su ARMAN (skr. od Archaeal Richmond Mine acidophilic nanoorganisms, acidofilni arhejski organizmi iz rudnika Richmond), a otkriveni su 2006. te predstavljaju jedne od najmanjih poznatih organizama.
Trenutno znanje o genetskoj raznolikosti je djelimično a ukupan broj vrsta arheja se ne može procijeniti s bilo kojom tačnošću. Procjenjeni broj koljena arheja se kreće između 18 i 23, od kojih samo osam imaju predstavnike koji su se uspjele uzgojiti u kulturama i biti proučavane direktno. Mnoge od tih hipotetskih grupa su poznate iz samo jedne rRNK sekvence, što ukazuje da diverzitet među tim organizmima ostaje nepoznat. Domen bakterija također sadrži mnoge mikrobe koji se nikad nisu kultivirali sa sličnim implikacijama u pogledu njihove karakterizacije.
Porijeklo i evolucija
Naučni dokazi ukazuju da je život na Zemlji počeo prije oko 3,5 milijardi godina. Najraniji dokazi za život na Zemlji je grafit za koji se pretpostavlja da je biogenskog porijekla star 3,7 milijardi godina, nađen u metasedimentnim stijenama na zapadnom Grenlandu te fosili mikrobnih slojeva starih oko 3,48 milijarde godine, pronađenih u pješčarima u Zapadnoj Australiji.
Iako su fosili prokariotskih ćelija datirani u period od oko 3,5 miliona godina, većina tih prokariota nemaju određene morfološke osobine i oblike fosila te se ne mogu identificirati i uvrstiti među arheje. Umjesto toga, hemijski fosili jedinstvenih lipida daju više podataka jer se takvi spojevi ne javljaju kod drugih organizama. Neki izvori nagovještavaju da su ostaci arhejskih ili eukariotskih lipida prisutni u fosilima školjaka datiranih na oko 2,7 milijarde godina; ali se na te podatke gleda sa određenom sumnjom. Takvi lipidi su također otkriveni i u čak starijim stijenama na zapadnom Grenlandu. Među najstarijim takvim tragovima nalaze se i oni iz sloja Isua, koji uključuje neke od najstarijih sedimenata na Zemlji, formiranih prije 3,8 milijarde godina. Arhejska loza bi mogla biti jedna od najstarijih koje su postojale na Zemlji.
Woese je smatrao da bakterije, arheje i eukariote predstavljaju odvojene linije potomaka koji su nastali veoma rano iz neke pradavne kolonije organizama. Jedna mogućnost je da se to desilo prije evolucije ćelija, kada je nedostatak tipične ćelijske membrane omogućio neograničeni lateralni transfer gena, a da su zajednički preci sve tri domene nastali fiksiranjem specifičnih subsetova gena. Možda je moguće da je posljednji zajednički predak bakterija i arheja bio termofilni organizam, što povećava vjerovatnoću da su niže temperature ekstremno okruženje za arheje, a organizmi koji su živjeli u tim hladnijim okruženjima pojavili su se tek kasnije. Pošto arheje i bakterije više nisu u srodstvu, kao ni sa eukariotima, pojam prokarioti se može samo "uslovno" koristiti u značenju oni koji nisu eukarioti, što znatno ograničava njegovu korist.
Razlike od drugih domena
Archaea su razdvojene u treću domenu zbog svojih velikih razlika u strukturi ribosomske RNK. Određena sekvencirana molekula RNK, poznata kao 16s rRNK, prisutna je u svim organizmima i uvijek ima istu funkciju. Ta molekula se koristi u proizvodnji bjelančevina. Pošto je proizvodnja proteina od osnovnog značaja za život, svi organizmi sa mutacijama na 16s RNK imaju vrlo male šanse za preživljavanje. Stoga se 16s rRNK ne mijenja u tolikoj mjeri kao druge RNK. Ako se u organizmu mutira njena rRNK, taj organizam bi mogao imati nedostatak nekih od osnovnih bjelančevina i na kraju uginuti. Zbog toga je 16s rRNK toliko velika da može zadržati informacije karakteristične za organizam, ali i dovoljno malehna da se može sekvencijalno upravljati u prihvatljivom vremenskom periodu. Carl Woese, mikrobiolog koji je proučavao genetsko sekvenciranje organizama, razvio je 1977. novu metodu sekvenciranja koja uključuje razdvajanje RNK u fragmente koji se mogu sortirati i usporediti sa drugim fragmentima iz drugih organizama. Ako su sheme između različitih vrsta bile slične, utoliko su ti organizmi bili više srodni jedni drugima.
Woese je koristio svoju novu metodu usporedbe rRNK u svrhu kategorizacije i određivanja različitih organizama. On je sekvencirao brojne različite vrste te je kod ispitivanja grupe metanogena našao da imaju značajno različite sheme od bilo kojih drugih poznatih prokariota ili eukariota. Ti metanogeni su bili mnogo sličniji jedni drugima nego drugim sekvenciranim organizmima, što je Woesea navelo da predloži sasvim novu domenu Archaea. Jedan od zanimljivih rezultata njegovih eksperimenata je taj da su arheje više slične eukariotima nego prokariotima, iako su sličniji prokariotima u smislu strukture. Time se došlo do zaključka da domene Archaea i Eukarya imaju više nedavnih zajedničkih predaka nego što općenito imaju eukarioti i bakterije. Razvoj jedra se desilo nakon evolutivnog razdvajanja između bakterija i tog zajedničkog pretka. Iako su arheje grubo gledano prokariotske, one su bliži srodnici eukariota, te stoga nisu svrstane ni u domenu eukariota ni u bakterije.
NGC 2609
NGC 2609 (također poznat kao ESO 124-SC17) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Kobilica. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 8. marta 1836. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nika Milićević
Nika Milićević (Mostar, 9. jul 1897. - Sarajevo, 9. oktobar 1980. godine) bio je bosanskohercegovački književnik, te književni i pozorišni kritičar, esejista i prevodilac sa klasičnih jezika: njemačkog, francuskog, italijanskog, engleskog i ruskog jezika. Bio je upravnik Narodnog pozorista u Sarajevu od 1945. do 1950. godine. Redigovao je prijevod "Kapitala" Karla Marxa.
Radni opus
Pozorišna režija:
Riječnici:
Časopisi:
VIJAVICA. List za umetnost i kulturu. Izdavač: Nika Milićević Uređuje A. B. Šimić. Zagreb, I-II(1917-1918). Br. 1, 2, 3, 4.
JURIŠ. Urednik A. B. Šimić. Suurednici Nika Milićević i Gustav Krklec. Zagreb, I(1919).
Jugoslavenska revija (1928-1937) Sarajevo, zajedno sa Ilijom Kecmanovićem
Prijevodi:
Velino Selo (Čelić)
Velino Selo je naseljeno mjesto u općini Čelić, Bosna i Hercegovina.
Historija
Naselje Velino Selo se do rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) u cjelini nalazilo u sastavu općine Lopare.
Autopista AP-9
Autopista A-9 je autoput u sjeverozapadnoj Španiji. Također je poznata pod imenom Autopista del Atlántico. Počinje od portugalske granice kod grada Rio Miño. Proteže se ka sjeveru prekograda Tui, Vigo, kod spajanja sa Autovíom A-52. Nakon Viga, cesta prelazi Ría de Vigo i dolazi na poluostrvo Morrazo, te prolazi ispod Coto Redondoa (525 m). Zatim prolazi pokraj Pontevedra, gdje se spaja sa N-541, kao i sa N-550, koje ide duž AP-9. mini|desno|250px|Ponte da Ría
Izudin Bajrović
Izudin Bajrović je bosanskohercegovački pozorišni i filmski glumac. Rođen je 1963. godine u Pljevljima, Crna Gora. Završio je Akademiju scenskih umjetnosti u Sarajevu 1987. u klasi prof. Bore Stjepanovića. Iste godine postaje član Drame Narodnog pozorišta Sarajevo, gdje i danas radi. U periodu 1993-2007. bio je angažovan kao predavač na predmetu Gluma na ASU u Sarajevu. Obavljao je dužnost direktora Drame Narodnog pozorišta Sarajevo od 1997-2001. Odigrao je veliki broj uloga u bosanskohercegovačkim pozorištima, te u Crnoj Gori, Sloveniji, Švicarskoj, Švedskoj. Igrao je u filmskim i TV projektima u domaćoj i stranoj produkciji. Najznačajnije uloge u predstavama: Tri sestre, Čudo u Latinluku, Požar strasti, Kidaj od svoje žene, Zid, Alkestis, Hamlet, Derviš i smrt, Tvrđava, Hamlet-mašina, Kvartet, U samoći pamučnih polja, Policajci, Američki bizon, Ljepotica Lineina, Filoktet, Dantonova smrt, Leonce i Lena, Woyzeck, Kraljevo, Art, Antigona u New Yorku, U Zvorniku ja sam ostavio svoje srce, Romeo i Julija, Revizor, Legenda o Ali-paši, Prvi put s ocem na izbore, Ponoćna igra, Igra plakanja, Richard III, Dvojica na mostu, Kad bi ovo bio film…, Balkanski špijun u Sarajevu.
NGC 1260
NGC 1260 (također poznat kao IRAS 03141+4113, MCG 7-7-47, PGC 12219 i UGC 2634) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 265 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Perzej. Najveći prečnik je 1,10 (85 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (38 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Guillaume Bigourdan 19. oktobra 1884. godine.
IC 2426
IC 2426 (također poznat kao MCG 1-23-14 i PGC 25208) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 179 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 0,40 (21 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (10 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 23. marta 1900. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zelengrad (Obrovac)
Zelengrad je naseljeno mjesto u sastavu grada Obrovca, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
Autovía A-15
Autovía A-15 je autoput u Španiji od Tudele do San Sebastiána.
Zelengrad (Obrovac)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Obrovac.
Autovía A-15
Cesta kreće od Autovíe A-8 i ceste N-I južno od San Sebastiána. Daklje ide jugoistočno preko Sierra de Aralara. Zatim prati Rio Larraun južno prije spajanja sa N-240. A-15 prolazi južno od Pamplona, gdje se spaja sa cestama N-111, N-121, kao i sa N-135.
Zelengrad (Obrovac)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zelengrad je imao 77 stanovnika.
Autovía A-15
A-15 se daklhje proteže prema jugu preko Puerto del Carrascala (594 m), te prolazi Tarana i ulazi u dolinu Rio Aragón. Ceste se završava kod Autopiate AP-68.
NGC 5514A
NGC 5514A (također poznat kao MCG 1-36-23, PGC 93124 i UGC 9102) je kompaktna galaksija koja je udaljena oko 345 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 0,40 (40 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (40 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.