cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Remy Hadley
Serija prikazuje Trin'esku kao tajnovitu osobu koja ne otkriva mnogo detalja o sebi; njeno prezime nije se znalo do pretposljednje epizode 4. sezone House's Head, a ime do epizode Emancipation (5x08). Umjesto toga, impliciraju se neke njene osobine, a tek kasnije se prikaže da ih zaista ima. U epizodi You Don't Want to Know (4x08) ona govori Houseu da joj je majka umrla od Huntingtonove bolesti; test koji je uradila nekoliko epizoda poslije otkrio je da i ona nosi taj gen, što je značilo da je čeka ista sudbina. Nakon što su date neke pretpostavke o njenoj (bi)seksualnosti, Wilde je potvrdila da je njen lik zaista biseksualan. Ovo je potvrdio Foreman u epizodi Don't Ever Change (4x12).
Karakter
Trin'eska nerado otkriva informacije o sebi, stvarajući tako omotač tajnovitosti oko sebe, što je djelomično razlog Houseovog interesiranja u početku. House je tada pokušavao dokučiti koja je to njena "velika tajna", pitajući je, npr., "da li je kćerka alkoholičara". U epizodi Mirror Mirror (4x05) pacijent koji preuzima osobnost najdominantnije osobe u njegovom prisustvu opisuje sebe kao "uplašenog" kad je sam s Trin'eskom. Dala je nagovještaj o svojoj tajni u You Don't Want to Know kad je rekla Houseu da joj je majka umrla od Huntingtonove bolesti, ali da ne želi znati nosi li i ona taj gen. Objasnila je da joj to što ne zna omogućava da skupi hrabrost da uradi stvari za koje misli da ih ne može uraditi. House krišom dobija uzorak njene DNK i daje ga na analizu, ali na kraju ipak ne otvara kovertu s rezultatom. U finalu 4. sezone otkriva se da ona zaista ima dominantnu mutaciju za Huntingtonovu bolest.
Historija lika
U Epic Fail (6x03) Trin'eska otkriva da je išla na koledž Sarah Lawrence. U 97 Seconds (4x03) postavlja ispravnu dijagnozu kolabirajućem i nemoćnom pacijentu sa strongiloidijazom i daje mu ivermektin, ali pacijent, umoran od invalidskog života, nije popio tablete, već ih je krišom dao svome psu-pomagaču, uzrokovavši tako i smrt psa i vlastitu smrt. House je izgrdi zbog toga što nije nadgledala pacijenta dok je uzimao lijek, ali joj nije dao otkaz jer je osjećao da ona više neće ponoviti takvu grešku. Na kraju takmičenja za članove novog Houseovog tima Cuddy govori Houseu da, pošto već ima Foremana u timu, može zaposliti samo još dvoje ljudi, pa House daje otkaz Trin'eski, kao i Amber, tvrdeći da su Taub i Kutner pokazali više od nje i da bi zadržao Trin'esku da može. Cuddy poništava Houseovu odluku, prisilivši ga da zaposli ženu u novi tim sa 4 dijagnostičara, shvativši minutu kasnije da je to i bio Houseov plan od početka.
Na kraju 4. sezone dijagnosticirano joj je da nosi mutirani gen za Huntingtonovu bolest. Nakon što je skoro umrla od predoziranja lijekom (Last Resort), zamolila je Foremana da je uključi u program testiranja lijeka za tu bolest koji je on vodio u bolnici. Nekoliko epizoda kasnije njih dvoje započinju vezu, koja je do te mjere utjecala na Foremanovo profesionalno prosuđivanje da je namjestio testiranje lijeka, gotovo izgubivši liječničku licencu i natjeravši Housea da im naredi da prekinu vezu. Njih dvoje odglume prekid, ali se nastavljaju viđati tajno, no prestanu se kriti kad House otkrije da se i dalje viđaju. Nakon što je Foreman privremeno preuzeo vodstvo tima od Housea početkom 6. sezone (House je otišao u psihijatrijsku kliniku na odvikavanje od Vikodina), daje otkaz Trin'eski u epizodi Epic Fail kako bi spasio njihovu vezu, ali veza na kraju ipak pukne.
U epizodi Instant Karma (6x05) Trin'eska kupuje jednosmjernu kartu za Bangkok i vidimo je kako ulazi u avion na kraju epizode unatoč Wilsonovim pokušajima da je odgovori od odlaska, kako bi je uvjerio da je ona jedina osoba u timu prema kojoj se House nije ponašao loše ili kojom nije manipulirao i da je potrebna Houseu. U epizodi Teamwork (6x07) Trin'eska se najzad vraća u tim.
U Lockdownu (6x16) rekla je kako je pohađala srednju školu Newton North u Newtonu, Massachusetts.
U finalu 6. sezone (Help Me) zatražila je dopust zbog ličnih razloga.
Pošto se House i Cuddy nisu pojavili na poslu dan nakon finala 6. sezone, Trin'eska "zaglavi" u bolnici sve dok se House ne pojavi. U premijeri 7. sezone (Now What?) Foreman pronalazi informacije o testiranju lijeka za Huntingtonovu, te o letu za Rim, što je navelo Foremana, Chasea i Tauba da misle da se Trin'eska zaputila tu. Ali, ona nestaje a da se ni s kim nije pozdravila. Foreman tada otkriva da je Trin'eska namjerno podmetnula spomenute tragove kao mamac i niko ne zna kamo je otišla, ili zašto.
Trin'eska će se vratiti u 150. epizodi.
Koncept i kreiranje
Zajedno s kolegama Peterom Jacobsonom, Kalom Pennom i Anne Dudek, Wilde nije znala koji će lik biti izbačen sve dok glumcima nije dat scenario. Producenti su posmatrali kako će glumci razvijati svoje likove i njihovu interakciju. Wilde misli da je ova tehnika poboljšala glumu tokom epizode Games. Međutim, scenario za tu epizodu probudio je duh zajedništva među glumcima umjesto takmičarskog duha, a razlog su bile jake uloge. Iako je u početku bilo planirano da se Trin'eskino ime otkrije u toj epizodi, produkcijski tim odlučio se protiv toga. Njeno ime zamijenjeno je nadimkom na svim dokumentima, uključujući i spisak smjena, kako bi se još više produžila interna šala između Trin'eske i Housea (House nije znao njeno ime, iako ga je mogao vidjeti u njenom dosjeu kad god je htio). Wilde je opisala svoj lik kao "veliki pehar tajni", što je u potpunoj suprotnosti s Olivijinom otvorenošću.
Trin'eskina seksualnost u početku je ostavljena dvosmislenom; Foreman i House sugerirali su da je biseksualka, a i ona sama dala je neke naznake da je tako. Kao odgovor na tu dvosmislenost, Wilde je u julu 2008. potvrdila da je njen lik biseksualan, što joj je drugi put da glumi takav lik (prvi je bio lik Alex Kelly u seriji O. C., California). U seriji se zbijaju šale na račun njene biseksualnosti, kao, npr., kad je House nazove "Tridesetjedinicom", pa doda: "Oh, oprosti - mislio sam da tebi odgovara OBOJE." Inače, ona se osjeća vrlo ugodno u vezi s njenom seksualnosti.
Često je uspoređuju, ponekad negativno, s Allison Cameron, njenom prethodnicom u timu. Wilde je opisala Trin'esku kao "gotovo suprotnu" Cameronici, koja je "saosjećajna i emotivna", i usporedbe o sličnosti pripisala je sličnosti poslova koje House objema zadaje, dodavši: "Kad su u seriji dvije žene, ljudi će ih uvijek uspoređivati. Trin'eska se odupire davanju povjerenja ljudima i dokazala je da je prilično teška osoba."
Ime
U kasnijim epizodama 5. sezone lik se predstavlja kao "dr. Hadley", a tako je zovu i ostali doktori izvan tima.
U epizodi The Down Low (6x11) jedna lažna uplatnica otkriva da je njeno srednje ime "Beauregard", iako nije sigurno da je to njeno pravo srednje ime.
NGC 7130
NGC 7130 (također poznat kao ESO 403-32, IC 5135, IRAS 21453-3511, MCG -6-47-15 i PGC 67387) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 222 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Južna riba. Najveći prečnik je 1,60 (104 hiljade sg) a najmanji 1,5 uglovnih minuta (97 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 25. septembra 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Mrke
Mrke (ćir. Мрке) su naseljeno mjesto u sastavu grada Podgorice, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazile su se u sastavu stare općine Podgorica.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Mrke su imale 207 stanovnika.
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
Joan Fuster
Joan Fuster i Ortells (23. novembar 1922 – 21. juni 1992) bio je uticajni španski pisac. Smatra se glavnim piscem na valencijanskom jeziku, a njegov rad pridonijeo je oživljavanju lijevog, prokatalonskog nacionalizma u Valenciji tokom demokratske tranizcije u Španiji. U svom političkom eseju Nosaltres, els valencians (Mi, Valencijanci) iz 1962. godine, prvi put je upotrijebio termin Països Catalans (katalonske zemlje) kako bi označio teritorije na kojim se govori katalonski jezik.
Darmštatij
Darmštatij je vještački hemijski element sa simbolom Ds i atomskim brojem 110. To je ekstremno radioaktivni sintetički hemijski element. Najstabilniji poznati izotop mu je darmštatij-281, čije vrijeme poluraspada iznosi oko deset sekundi. Ovaj element prvi put je sintetiziran 1994. godine u Centru za istraživanje teških iona GSI Helmholtz u blizini njemačkog grada Darmstadta, po kojem je i dobio ime. U periodnom sistemu nalazi se u d-bloku transaktinoidnih elemenata. Član je sedme periode PSE a nalazi se u 10. grupi hemijskih elemenata, iako nisu provedeni hemijski eksperimenti kojim bi se dokazalo da se darmštatij ponaša kao teži homolog platine u grupi 10, odnosno kao osmi član 6d serije prelaznih metala. Izračuni pokazuju da bi darmštatij trebao imati slične osobine kao njegovi lakši homolozi: nikl, paladij i platina.
Otkriće
Darmštatij je prvi put dobijen 9. novembra 1994. godine na Institutu za istraživanje teških iona (njem. Gesellschaft für Schwerionenforschung, GSI) u Darmstadtu, Njemačka. Sintetizirali su ga naučnici Peter Armbruster i Gottfried Münzenberg, a Sigurd Hofmann je bio vođa tima. Tim naučnika je bombardirao metu sačinjenu od izotopa olova-208 sa ubrzanim jezgrima izotopa nikla-62 u ubrzivaču teških iona, te uspjeli detektirati jedan atom izotopa darmštatija-269:
Tokom iste serije eksperimenata, isti tim je također izveo reakciju ali pomoću težih iona nikla, odnosno izotopa Ni-64. Tokom dva pokušaja, dokazan je nastanak devet atoma izotopa 271Ds, putem korelacije osobina poznatih izotopa na koje se ovaj izotop dalje raspao:
Prije ovih eksperimenata, pokušaji sinteze ovog elementa 1986. i 1987. na Zajedničkom institutu za nuklearna istraživanja u Dubni, Rusija (tada u SSSR) nisu uspjeli, a ponovljeni su na GSI 1990. godine. Osim toga, izvršeni su pokušaji 1995. godine na Nacionalnoj laboratoriji Lawrence Berkeley gdje su zapaženi znakovi koji su sugerirali, ali ne i nedvosmisleno dokazivali, da postoji novi izotop 267Ds nastao bombardiranjem bizmuta 209Bi ionima kobalta 59Co, dok su slični nedokazani pokušaji 1994. izvedeni na JINR pokazali znakove da je nastao izotop 273Ds u nuklearnoj reakciji plutonija 244Pu i sumpora 34S. Svaki tim naučnika predložio je vlastito ime za element 110: američki tim predložio je hahnij po naučniku Hahnu, pokušavši riješiti situaciju oko elementa 105 (dubnij, za koji su dugo vremena tražili da se ovako nazove), dok je ruski tim predložio ime berkelij po Henriju Becquerelu, a njemački tim darmštatij po istoimenom gradu, gdje se nalazi njihov istraživački institut. Zajednička komisija IUPAC/IUPAP (JWP) iskazala je čast njemačkom timu pri GSI kao otkrivačima novog elementa u svom izvještaju iz 2001, čime su njima dali prvenstvo za davanje imena elementu.
Imenovanje
Koristeći Mendeljejevu nomenklaturu za neimenovane i neotkrivene elemente, darmštatij je bio poznat pod nazivom eka-platina. Godine 1979. IUPAC je objavio svoje preporuke prema kojim se element trebao zvati ununnilij (zajedno sa odgovarajućim simblom Uun), što predstavlja privremeno, sistematsko ime za element do njegovog zvaničnog otkrića (i potvrde tog otkrića), nakon čega se pristupa odlučivanju o stalnom imenu. Iako se dosta koristilo u naučnoj zajednici na svim nivoima, od katedri za hemiju do naprednih knjiga i priručnika, preporuke IUPAC su vrlo često ignorirane među naučnicima iz ove oblasti, koji su ga zvali "element 110", sa simbolom E110, (110) ili često samo 110.
Hemijske
Darmštatij je osmi član 6d serije prelaznih metala. Od kada je dokazano da je kopernicij (element 112) prelazni metal, naučnici su očekivali da će svi elementi počev od atomskog broja 104 do 111 nastaviti četvrtu seriju prelaznih metala, sa darmštatijem kao dijelom platinske grupe metala, i mogućim plemenitim metalom. Izračuni njegovih potencijala ionizacije te atomskog i ionskog radijusa pokazali su da su oni slični kao i kod njegovog homologa platine, što je ukazivalo da bi osnovne osobine darmštatija mogle biti dosta slične onima kod drugih elemenata 10. grupe: nikla, paladija i platine.
Međutim, predviđanja o mogućim hemijskim osobinama darmštatija nisu privukla značajniju pažnju među naučnicima. Za darmštatij se očekuje da bi mogao biti plemeniti metal. Na osnovu najstabilnijih oksidacijskih stanja lakših elemenata iz 10. grupe, predviđena oksidacijska stanja darmštatija mogla bi biti +6, +4 i +2, mada se predviđa da bi najstabilnije stanje u vodenim rastvorima moglo biti neutralno stanje. Za usporebu, poznato je da samo paladij i platina mogu imati najviše oksidacijsko stanje u grupi, +6, dok su najstabilnija stanja za nikl i paladij +4 i +2. Dalje, očekuje se da bi maksimalna oksidacijska stanja elemenata od borija (element 107) do darmštatija (110) mogla biti stabilna u gasovitom stanju ali ne i u vodenom rastvoru. Za spoj darmštatij-heksafluorid (DsF6) predviđa se da bi mogao imati slične osobine kao i njegov lakši homolog platina-heksafluorid (PtF6), sa veoma sličnim elektronskim strukturama i ionizacijskim potencijalima. Također, očekuje se da bi imao i sličnu oktaedarsku geometriju molekule kao i PtF6. Ostali pretpostavljeni spojevi darmštatija su darmštatij-karbid (DsC) i darmštatij-tetrahlorid, za koje se očekuje da bi se mogli ponašati kao njihovi lakši homolozi. Za razliku od platine, koja preferencijalno gradi cijanidne komplekse sa oksidacijskim stanjem +2, Pt(CN)2, za darmštatij se očekuje da preferencijalno ostane u svom neutralnom stanju i gradi, sa veoma snažnom Ds–C vezom i karakterom nekih višestrukih veza.
Fizičke i atomske
Za darmštatij se očekuje da je u čvrstom agregatnom stanju u normalnim uslovima temperature i pritiska te da se kristalizira u kubičnoj prostorno-centriranoj strukturi, za razliku od svojih lakših kongenera koji se kristaliziraju u kubičnoj plošno-centriranoj strukturi, iz razloga što se očekuje da darmštatij ima različite gustoće elektronskog naboja od svojih lakših kongenera. Očekuje se da bi darmštatij mogao biti veoma teški metal, gustoće od oko 34,8 g/cm3. Za usporedbu, najgušći poznati element čija je gustoća precizno izmjerena je osmij sa "samo" 22,61 g/cm3. Ove procjene za darmštatij polaze od njegove velike atomske težine, efekta kontrakcije lantanoida i aktinoida i relativističkih efekata kvantne hemije, ali problem leži u činjenici da bi proizvodnja dovoljnih količina darmštatija kako bi se izmjerila njegova gustoća bila veoma nepraktična a uzorak bi se vrlo brzo raspao na druge elemente.
Izračuni elektronske konfiguracije darmštatija pokazuju da bi ona mogla biti 6d87s2, čime se poštuje Aufbau princip a ne slijedi vanjsku elektronsku konfiguraciju platine koja glasi 5d96s1. Ovo se objašnjava relativističkom stabilizacijom elektronskog para 7s2 duž cijele sedme periode, tako da se za niti jedan element od atomskog broja 104 do 112 ne očekuje da njihove elektronske konfiguracije narušavaju Aufbau princip. Procjenjuje se da bi atomski radijus darmštatija mogao iznositi oko 132 pm.
Izotopi
Darmštatij nema stabilnih izotopa niti izotopa koji se javljaju u prirodi. Do danas u laboratorijama je sintetizirano nekoliko radioaktivnih izotopa, bilo fuzijom dva atoma ili ispitivanjem lanca raspada težih sintetičkih elemenata. Otkriveno je i dokazano devet različitih izotopa darmštatija sa atomskim masama 267, 269–271, 273, 277 i 279–281, iako postojanje izotopa Ds-267 i Ds-280 do danas nije potvrđeno. Za dva izotopa, Ds-270 i Ds-271, poznato je da imaju metastabilna stanja. Većina ovih izotopa raspada se pretežno alfa-raspadom, mada se neki raspadaju i spontanom fisijom.
Stabilnost i vrijeme poluraspada
Svi izotopi elementa su ekstremno nestabilni i radioaktivni, a općenito su teži izotopi neznatno stabilniji od lakših. Najstabilniji do danas poznati izotop darmštatija je 281Ds, ujedno je i najteži poznati izotop. Njegovo vrijeme poluraspada iznosi 11 sekundi. Izotop 279Ds ima vrijeme poluraspada od 0,18 sekundi. Ostalih šest izotopa kao i dva metastabilna stanja imaju vremena poluraspada koja se kreću od jedne mikrosekunde do 70 milisekundi. Za neke nepoznate izotope u ovom regionu tabele nuklida, poput 272Ds i 274–276Ds, predviđa se da mogli imati "relativno" duža vremena poluraspada u rasponu od nekoliko sekundi. Prije njegovog otkrića, za izotop 277Ds se predviđalo da bi mogao imati vrijeme poluraspada od oko pet sekundi, ali nakon otkrića izmjereno vrijeme poluraspada iznosilo je samo 5,7 milisekundi. Slično tome, za izotop 280Ds je također ranije pretpostavljeno da bi njegovo vrijeme poluraspada moglo iznositi oko 11 sekundi, ali je jednom studijom iz 2015. otkriveno postojanje "kćerke" izotopa 280Rg koja se raspada elektronskim zahvatom a vrijeme poluraspada iznosilo mu je kraće od sekunde. Studije iz 2014. i 2016. pronašle su isti izotop kao moguću "kćerku" izotopa 284Cn koja se raspada alfa raspadom a vrijeme poluraspada mu iznosi oko 6,7 ms.
Za neotkriveni izotop 284Ds predviđa se da bi bio najstabilniji i da bi se mogao raspadati beta raspadom; međutim, do danas nije poznat niti jedan izotop darmštatija koji se raspada ovim raspadom. Teoretski izračuni modela kvantnog tunela dali su eksperimentalne podatke vremena poluraspada alfa raspadom za, do danas, poznate izotope elementa. Također se predviđa da bi se, još neotkriveni, izotop 294Ds, koji ima magični broj neutrona (184), mogao raspadati alfa raspadom i imati vrijeme poluraspada u rasponu od oko 311 godina, a istim pristupom predviđanja pokazuju da bi se "nemagični" izotop 293Ds mogao također raspadati alfa raspadom sa vremenom poluraspada u rasponu od oko 3.500 godina.
Vanjski linkovi
🇵🇸
NGC 2731
NGC 2731 (također poznat kao IRAS 08594+0829, MCG 2-23-21, PGC 25376 i UGC 4741) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 119 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Rak. Najveći prečnik je 0,80 (28 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (17 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 3. marta 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Vozeći gospođicu Daisy
Vozeći gospođicu Daisy američka je dramska komedija snimljena 1989. koja je adaptacija istoimenog pozorišnog komada Alfreda Uhryja. Film je režirao Bruce Beresford, sa Morganom Freemanom u ulozi Hokea Colburna i Jessikom Tandy u ulozi gospođice Daisy. Priča definira Daisy i njene tačke gledišta kroz mrežu odnosa i emocija, fokusirajući se na njen porodični život, sinagogu, prijatelje, porodicu, strahove i zabrinutosti tokom perioda od 25 godina. Hoke se rijetko viđa van prisutnosti gospođice Daisy, iako naslov implicira da je priča ispričana iz njegove perspektive. Ovaj film osvojio je Oscara za najbolji film i još 3, uključujući i one za najbolju glumicu i za najbolji adaptirani scenarij. Gospođa ("gospođica") Daisy Werthan (Jessica Tandy), 72-godišnja bogata židovska udovica, živi u Atlanti, sama, osim što ima crnu sluškinju Idellu (Esther Rolle). 1948. godine, nakon nesreće u kojoj je njen automobil uništen, njen sin Boolie (Dan Aykroyd) kaže joj da će morati nabaviti vozača jer je nijedno osiguravajuće društvo neće pokriti. Ona odbija, ali Boolie je odlučan da nađe nekoga.
Radnja
Starija židovska udovica živi u Atlanti koja više ne može voziti. Njen sin insistira da mu dopusti da zaposli vozača, što je u to vrijeme značilo crnca. Ona se opire bilo kakvoj promjeni u svom životu, ali Hoke, vozač je unajmljen od strane njenog sina. Ona odbija dopustiti mu da je vozi bilo gdje u početku, ali Hoke je polako pobijedio sa svojim dobrim uslugama. Film je direktno preuzet iz pozorišnog komada. To pokriva više od dvadeset godina njihovog života zajedno dok oni polako grade odnos koji nadilazi njihove razlike.
Šantići
Šantići su naseljeno mjesto u općini Vitez, Bosna i Hercegovina.
Pearl Jam
Pearl Jam je američki hard rock bend osnovan u Seattleu (Washington) 1990. godine. Originalna i prva postava benda sastojala se od Eddie Veddera (vokal), Jeff Amenta (bas), Stone Gossarda (ritam gitara), Mike McCreadya (vodeća gitara) i Dave Krusena (bubnjevi). Današnji bubnjar Pearl Jama se zove Matt Cameron i on je došao u sastav 1998. godine nakon raspada njegovog bivšeg benda Soundgarden.
Pravi začetnici Pearl Jama su Stone Gossard i Jeff Ament koji su nakon raspada benda Mother Love Bone i smrti njihovog vokala Andrew Wooda odlučili osnovati novi bend. Ubrzo nakon osnivanja bend probija u svijet mainstream muzike sa svojim prvim albumom Ten. I tako su postali jedan od ključnih bendova u grunge pokretu i općenito jedan od vodećih u svijetu rocka 90-ih godina. Bili su poznati po tome da su ulazili u česte sukobe sa izdavačkim kućama jer su odbijali raditi muzičke spotove za svoja slijedeća tri albuma što je tada bilo nezamislivo, ali oni su i dalje imali jako dobru prodaju albuma popularnost na radio stanicama. Pearl Jam je ušao u sukob sa TicketMasterom, najvećim tadašnjim organizatorom koncerata. Rolling Stone ih je u to vrijeme opisao kao bend koji "provodi previše vremena kopajući sam sebi grob".
Danas se sa sigurnošću može reći da je Pearl Jam 90-ih godina bio najpopularniji bend u Americi uz Nirvanu. Od osnivanja pa sve do danas bend je prodao preko 35 miliona nosača zvuka samo u Americi i oko 70 miliona širom svijeta. Pearl Jam i dalje nstavlja snimati albume i puniti dvorane i stadione na svjetskim turnejama te iz dana u dan izrasta u sve veći bend, a što je još važnije i dalje se drže svojih marketinških principa.
Metil-acetat
Metil-acetat – poznat i kao MeOAc, metil-ester acetatne kiseline ili metil-etanoat – je   karboksilni  ester  sa  formulom CH3COOCH3. To je zapaljiva tečnost sa  karakterirističnim perijatnim mirisom koji podsjeća na neka ljepilas  i  sredstava za uklanjanje laka za nokte. Metil-acetat se povremeno koristi kao rastvarač, koji je slabo polarni i lipofilan, ali njegov bliski srodnik  etil-acetat je češći rastvarač jer je manje toksičan i manje rastvorljiv u vodi. Metil-acetat ima topljivost od 25% u vodi, na sobnoj temperaturi. Na povišenoj temperaturi, topljivost u vodi je mnogo veća. Metil-acetat nije stabilan u prisustvu jake vodene baze ili vodene kiseline. Smatra se hlapljivim organskim spojem.
Proizvodnja
Metil-acetat se industrijski proizvodi preko karbonilacije metanola kao sporednog proizvoda  proizvodnje acetatne kiseline. Nastaje i putem  esterifikacije acetatne (sirćetne)  kiseline s metanolom, u prisustvu jake kiseline, kao što je sumporna, u proizvodnom procesu koji  je poznat po tome što  ga je Eastman Kodak  intenzivirao  pomoću reaktivne destilacije.
Reakcije
U prisustvu jake baze kao što je natrij-hidroksid ili jake kiseline, kao što je sona ili sumporna kiselina hidrolizom natrag u metanol i acetatnu kiselinui, posebno na povišenoj temperaturi. Konverzija metil-acetata natrag u svoje komponente, od kiselina, je reakcija prvog reda, u odnosu na estre. Reakcija metil-acetata i baze, naprimjer natrij-hidroksida, je reakcija drugog reda u odnosu na oba reaktanata.
Letalna doza (LD) za zečeve (oralno) je 3700 mg/kg, što znači da ih od nje 50% jedinki ugine.
Primjena
Glavna upotreba metil-acetata je kao nestabilnog rastvarača niske toksičnosti u ljepila, boje i  za uklanjanje laka za nokte..
Anhidrid sirćetne kiseline se  proizvodi putem karbonilacije metil-acetata, u procesu koji je po uzoru na  sintezu Monsanto acetatne kiseline.
NGC 4145A-1
NGC 4145A-1 (također poznat kao MCG 7-25-46 i PGC 38778) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 54 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lovački psi. Najveći prečnik je 1,90 (30 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (7 hiljada sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Arnovo selo
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Brežice.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Arnovo selo je imalo 302 stanovnika.
C21orf62
C21orf62 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom C21orf62 sa hromosoma 21. Smatra se da je C21orf62 najvidljivije eksprimiran u izražen u tkivima mozga i reproduktivnih organa. Dodatno, C21orf62 je visoko eksprimiran u ćelijama površine jajnika epitela tokom normalne regulacije, ali nije eksprimiran u kanceroznim epitelnim ćelijama površine jajnika.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 219 aminokiselina, a molekulska težina 24.886 Da.
Gen
Uobičajeni aliasi C21orf62 su C21orf120, PRED81 i B37. C21orf62 se kod ljudi nalazi na hromosomu 21, na poziciji q22.11. C21orf62 gen je dug 4.132 baznih parova i sadrži pet egzona.
iRNK
iRNK sekvenca C21orf62 kod ljudi ima jednu poznatu izoformu. Ova izoforma se naziva "neokarakterizirani protein C21orf62 izoforma X1". Ima 458 parova baza ili 104 aminokiselina i značajno je kraća od sekvence C21orf62, koja se najčešće javlja kod ljudi. Osim što ima izoformu, C21orf62 također ima varijante transkripta. Sve varijanteprerade kodira isti gen, ali se razlike u sekvencama varijantama javljaju u 5' neprevedenoj regiji sekvence iRNK.
Opća svojstva
Protein C21orf62 kod ljudi ima sekvencu dužine 219 aminokiselina. Primarna sekvenca C21orf62 kod ljudi ima molekulsku težinu od 24,9 kDa i izoelektričnu tačku od 8. Kada se može cijepiti signalni peptid, koji obuhvata aminokiseline 1–19, ukloni se, pa ima molekulsku težinu od 22,8 kDa i izoelektričnu tačku od 7,8.
Sastav proteina
C21orf62 kod ljudi ima veće koncentracije cisteina i niže valina od očekivanih u poređenju s drugim ljudskim proteinima. Ovaj trend, kao što je prikazano u tabeli 1, isti je i za ostale sisare. Međutim, ne pojavljuje se u drugim taksonima osim Mammalia.
Struktura
Proteinska struktura C21orf62 kod ljudi sastoji se od kombinacije alfa-heliksa i beta-listova. Slika 1 prikazuje predviđenu strukturu proteina.
Posttranslacijske modifikacije
C21orf62 ima mjesto miristoilacije između aminokiselina 26 i 31. Ima It has a mjesto sumoilacije, izmđu aminokiselina 132 i 135. Osim toga, ima jedarni eksportni signal između aminokiselina 98 i 104.
Tkivna
C21orf62 se eksprimira u ljudskim tkivima mozga i reproduktivnih organa.
Razina ekspresije
C21orf62 kod ljudi je umjereno eksprimiran u mozgu, bubrezima, gušterači, prostati, sjemenicima i jajnicima.
Regulacija ekspresije
C21orf62 se eksprimira tokom faza blastocista, fetusa i odraslog  ljudskog razvoja. Prekomjerno je eksprimiran tokom nekih tumorskih stanja, uključujući tumore pankreasa, gastrointestinalnog trakta, germinativne ćelije i gliom.
Funkcija
Specifična funkcija C21orf62 kod ljudi još nije dobro shvaćena.
Interakcijski proteini
Smatra se da C21orf62 potencijalno stupa u interakciju sa devet drugih proteina. Ove interakcije su prikazane u tabeli 2, a pronađene su putem rudarenja tekstova.
Paralozi
C21orf62 još uvijek nema poznatih paraloga kod ljudi.
Ortolozi
Postoje 193 organizma za koje se zna da su ortolozi C21orf62. Ortolozi C21orf62 nađeni su kod Deuterostomia, životinje u kladusu Chordata. Tabela 3 prikazuje raspon ortologa C21orf62, njihove NCBI pristupne brojeve, dužine sekvence i identitet sekvence za ljudski protein C21orf62. Nije poznato da li C21orf62 ima ortologe kod Protostomia ili beskičmenjaka.
Stopa evolucije
C21orf62 ima brzinu evolucije koja je veća od citohroma C i fibrinogena. Slika 2 prikazuje stopu evolucije gena C21orf62 u proteklih 473 miliona godina.
Rapatnica
Rapatnica je naseljeno mjesto u gradu Srebreniku, Bosna i Hercegovina.
Pedron Nijal
Pedron Nijal je imaginarni lik iz knjiga epske fantastike Točak vremena. Pedron Nijal je član organizacije Djeca svijetla. Vremenom je postao Vrhovni lord-zapovjednik Djece svijetla. Posebno se istakao u Ratu Bijelih Plaštova, gdje je izgubio samo jednu bitku. Pedron Nijal je bio poznat kao sjajan i odlučan zapovjednik. Ubrajan je u pet najboljih generala svijeta. Njegov plan za Tarmon Gai'don je bio sledeći: nije vjerovao da će se Ponovorođeni zmaj pojaviti kao što govore Zmajska proročanstava. Umjesto toga, horde Troloka, Midrala i Draghara će napasti svijet, koji se razjedinjen i nesložan neće moći oduprijeti. Želio je da sve nacije stanu pod barjak Djece svijetla i pobijede u Tarmon Gai'donu. Ubijen je u svojoj odaji za prijem, zbog njegovih opasnih planova za Aes Sedai. Jedna izreka dobro opisuje Nijalov karakter, a ona glasi: Kada se Pedron Nijal nasmiješi, cilja da nekome rastrgne grlo.
Pedron Niall
IC 904
IC 904 (također poznat kao MCG 0-35-14, PGC 48217 i UGC 8628) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 310 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 1,20 (108 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (63 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 8. juna 1893. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Đorđe II, kralj Velike Britanije
Bio je drugi britanski monarh iz dinastije Hanover i istovremeno posljednji britanski monarh rođen van Velike Britanije, te posljednji koji je lično predvodio vojsku. Bio je poznat po brojnim sukobima sa svojim ocem i kasnije sa svojim sinom. Ispoljavao je malo političke moći tokom svoje vladavine, pošto je vladu vodio prvi de facto premijer Velike Britanije, Robert Walpole.
Mladost
Godine 1705. oženio je markgroficu Karolinu od Bradenburg-Ansbacha, nakon što bračni pregovori sa švedskom princezom Hedvigom Sofijom nisu uspjeli.
George je imao jako slab odnos sa ocem. Porodični odnosi su se pogoršali nakon što je Georgeva supruga, sada princeza od Velsa, rodila njihovo peto dijete. Georgeov otac želio je da kum njegovom unuku bude njegov mlađi brat, dok je George želio da to bude njegov prijatelj. Nakon što se javno sukobio sa ocem, George je bio uhapšen, a zatim izbačen iz očeve palače i isključen iz javnih ceremonija.
Princ od Velsa je zato ohrabrivao svu opoziciju svoga oca. Njegova londonska rezidencija postala je okupljalište oponenata Georgea I, uključujući i Roberta Walpola. Walpole je 1720. godine ohrabrivao oca i sina da se pomire, nakon čega je vraćen u svoj ured iz kojeg je bio isključen 1717. godine. Već sljedeće godine, nakon velike ekonomske katastrofe, Walpole se uzdigao na čelo vlade.
Walpole i njegova partija, whigovci, bili su dominantni u politici, jer se George I bojao da toryjevci neće podržati Akt o nasljeđivanju iz 1701. godine, koji ga je, kao seniornog protestantskog nasljednika kraljice Ane, doveo na britanski tron. Moć whigovaca sprječavala je toryevce da dođu do moći još narednih pedeset godina. Walpole je kontrolisao britansku vladu, ali je prešavši na stranu Georga I, izgubio povjerenje njegovog sina.
Vladavina
George je, kao George II, naslijedio britansku krunu nakon očeve smrti 11. juna 1727. godine i već tada su počeli njegovi sukobi sa njegovim najstarijim sinom i prijestolonasljednikom. George II je možda planirao protjerati sina u neku od britanskih kolonija, ali to nije učinio. George i njegova supruga krunisani su kao kralj i kraljica 11. oktobra 1727. godine u Westminsterskoj opatiji.
Vjerovalo se da će novi kralj otpustiti Walpolea, koji ga je naljutio prešavši na stranu njegovog oca, i da će ga zamijeniti Spencerom Comptonom. George je čak tražio od Comptona, a ne od Walpolea, da napiši njegov prvi kraljevski govor. Compton je, međutim, tražio pomoć od Walpolea, zbog čega je kraljica Karolina, koja je podržavala Walpolea, zaključila da je on nesposoban i uticala na muževu odluku da zadrži Walpolea na mjestu premijera. Walpole je ubrzo počeo popravljati svoj odnos sa kraljemi osiguravati svoju poziciju. Također je ubjeđivao toryevce da priznaju Akt o nasljeđivanju iz 1701. Sa druge strane, George II je stvarao plemiće naklonjene whigovcima kako bi pomogao Walpoleu da zadrži većinu u Domu lordova.
Za vrijeme života kraljeve supruge Walpoleova pozicija je bila osigurana. Kontrolisao je i unutrašnju i vanjsku politiku. Dok je George želio ratovati u Evropi, Walpole ga je posavjetovao da potpiše mirovne sporazume, poput onoga sa Španijom iz 1729. godine.
Porodični problemi
mini|200px|lijevo|Fridrik, princ od Velsa
Georgeov i Karolinin odnos sa njihovim najstarijim sinom se iznimno pogoršao sredinom 1730-ih. Nakon što se princ od Velsa oženio izbila je otvorena svađa između oca i sina. George je Fridrika i njegovu porodicu izbacio sa dvora 1737. godine.
Nedugo nakon protjerivanja sina sa dvora, George je izgubio i svoju dominantnu suprugu, koja je umrla 20. novembra 1737. godine. Legenda kaže da ga je Karolina na samrti zamolila da se ponovo oženi nakon njene smrti, na što joj je on na francuskom odgovorio "Non, j'aurai des maîtresses!" (bosanski: "Neću se ženiti, ali ću imati ljubavnice!").
Grunge
Grunge (fon. grandž) je žanr američke rock muzike. Pojavio se sredinom 80ih, ali primijećen je tek početkom 90ih. Najveći je uticaj imao između 1988. i 1993. godine. Grunge je okarakteriziran kao spoj hardcore punka, heavy metala, te indie rocka. desno|mini|Grupa Nirvana na [[MTV Video Music Awards 1992. godine.]] Najbolji primjer grunge muzike je singl "Smells Like Teen Spirit" izdan od strane muzičke grupe Nirvana iz Seattlea. Najvažnija obilježja grungea su gitare podešene na jaku distorziju, te tekstovi pjesama koji su na granici između idealizma i pesimizma. Popularnost Nirvane dovela je i do toga da su ljude počeli zanimati i ostale seattleske slične muzičke grupe npr. Pearl Jam, Soundgarden i Mudhoney. Grunge muzika sadrži melodičku osjećajnost Beatlesa kao i brutalnost hard rock muzičkih grupa kao na primjer Black Sabbath.
Đorđe II, kralj Velike Britanije
Porodični problemi
George je već imao jednog vanbračnog sina, Johanna Ludwiga von Wallmoden-Gimborna, kojeg je rodila njegova ljubavnica, Amalie von Wallmoden. Najpoznatija njegova ljubavnica bila je Henrietta Howard, grofica od Suffolka, koja je bila jedna od Karolininih dvorskih dama.
Ratovi
Protivno Walpoleovom savjetu, George je opet bio u ratu, i to opet sa Španijom, 1739. godine. Cijela Evropa je bila umiješana u rat nakon smrti Karla VI, cara Svetog Rimskog Carstva, 1740. godine. Razlog za rat bilo je pitanje da li Karlova kćerka, Marija Terezija Austrijska, ima pravo na nasljeđivanje njegovih posjeda. Georgeov sukob sa Španijom ubrzo se stopio sa Ratom za austrijsko naslijeđe.
Robert Walpole nije mogao učiniti ništa da spriječi veliki rat u Evropi. Susreo se i sa opozicijom nekoliko politilčara koje je predvodio John, barun Carteret, kasnije 2. grof od Granvillea. Walpole je bio optužen za varanje na izborima, te je 1742. godine, nakon više od dvadeset godina na funkciji premijera, otišao u penziju. Zamjenjen je Spencerom Comptonom, 1. grofom od Wilmingtona, kojem je put do premijerove fotelje ostao otvoren nakon smrti kraljice Karoline. Compton je, međutim, bio samo marioneta - pravu političku moć držao je John Carteret. Nakon Comptonove smrti 1743. godine, premijer je postao Henry Pelham.
Frakciju koja je podržavala rat predvodio je Carteret, koji je tvrdio da će, ukoliko Marija Terezija ne naslijedi očeve posjede, moć Francuza u Evropi opasno povećati. George II je poslao vojne trupe da pomognu Mariji Tereziji i njenim trupama, te da spriječe prodiranje neprijateljske vojske u Hanover. Bilo je prošlo već dvadeset godina otkako se britanska vojska borila u ratu u Evropi, a u međuvremenu vlada ju je ignorisala i nije održavala. Bez obzira na to, George II je velikodušno slao podršku Mariji Tereziji, te je čak i sam predvodio vojsku u bici kod Dettingena 1743. godine. Njegovu vojsku kontrolisao je njegov sin, vojvoda od Cumberlanda, inače veoma zainteresiran za vojna pitanja. Rat nije podržavao britanski narod, koji je smatrao da kralj i Carteret zapostavljaju interse Britanaca u korist interesa Hanovera.
Godine 1748. završen je Rat za austrijsku baštinu. Marija Terezija je naslijedila sva očeva kraljevstva, nadvojvodstva i vojvodstva, te de facto zavladala muževim carstvom i vojvodstvom. Uprkos podršci Britanaca, Marija Terezije ima nije vjerovala jer su bili protestanti, te ih je isključila iz saveza.
Jakobističke pobune
mini|250px|desno|Novčić sa likom Georgea II
U međuvremenu, dok se vodio Rat za austrijsko naslijeđe, Georgeovi protivnici u Francuskoj ohrabrivali su pobune jakobita. Jakobiti su bili plemići koji su podržavali rimokatoličkog kralja Jakova II, koji je bio zbačen 1689. godine i zamijenjen ne njegovim rimokatoličkim sinom Jakovom Franjom Edvardom, već najstarijom protestantskom kćerkom Marijom II i protestantskim sestrićem Vilimom III kao suvladarima.
Jakov Franjo Edvard, poznat kao "Stari pretendent", pokušao je preuzeti tron pomoću dvije pobune; onom iz 1715. godine, nakon koje je pobjegao u Francusku, i onom iz 1719. godine, koja ga je ostavila u bankrotu. Njegov sin, Karlo Edvard Stuart, vodio je mnogo jaču pobunu u ime svoga oca 1745. godine. U julu te godine Karlo Edvard je pristao u Škotsku, gdje je dočekan sa velikom podrškom. Škotski pobunjenici su uspjeli poraziti Georgeovu vojsku u septembru. Zatim je pokušao ući u London, gdje ga čak ni rimokatolici nisu dočekali sa oduševljenjem. Luj XV, kralj Francuske, također je obećao poslati dvanaest hiljada vojnika kako bi pomogao pobuni, ali nije ispunio obećanje. Britanska armija pod vodstvom Georgeovog sina, vojvode od Cumberlanda, potisnula je jakobite nazad u Škotsku. Dana 16. aprila 1746. godine Karlo Edvard i vojvoda od Cumberlanda vodili su posljednju bitku vođenu na britanskom ostrvu. Jakobiti su izgubili, a Karlo Edvard je pobjegao u Francusku, ali mnogi Škoti koji su učestvovali u pobuni bili su uhvaćeni i pogubljeni. Nakon ove bitke više nije bilo ozbiljnih pokušaja restauriranja dinastije Stuart.
Kasniji život i smrt
mini|250px|lijevo|Statua Georgea II
Do krada svog život George II više nije aktivno učestvovao ni u politici ni u ratovima. Posljednjih godina njegovog života polažu se temelji za buduću Industrijsku revoluciju. Britanska dominacija u Indiji porasla je pobjedama u bitkama kod Arcota i Plasseya.
Princ od Velsa umro je iznenada 1751. godine. Njegov sin George odmah je naslijedio titulu vojvode od Edinburgha, a ubrzo je proglašen princom od Velsa kao nasljednik svoga dede. George II ni nakon smrti sina nije uspio provoditi vrijeme se unucima, budući da mu Fridrikova udovica Augusta nije vjerovala i trudila se držati ih odvojeno.
Godine 1752. Velika Britanija je reformirala kalendar, te je od julijanskog prešla na gregorijanski kalendar. Promjena je uključivala preskakanje jedanest datuma; 2. septembar je pratio 14. septembar. Dan 1. januar je postao dan Nove godine, umjesto 25. marta, na koji je još dugo vremena neformalno proslavljavna Nova godina.
Georgeov premijer, Henry Pelham, umro je 1754. godine i njegovu funkciju naslijedio je njegov brat, Thomas Pelham-Holles, vojvoda od Newcastle-upon-Tynea, a njega je naslijedio William Cavendish, vojvoda od Devonshirea. Još jedan zapaženi ministar bio je William Pitt Stariji, koji je bio državni sekretar tokom Cavendishovog mandata. Njega George II nije volio jer se protivio Ratu za austrijsko naslijeđe, a svoje nezadovoljstvo njime George je iskazivao i početkom 1757. godine. U aprilu te godine George je otpustio Pitta, ali ga je aksnije ponovo pozvao. U istom periodu Thomas Pelham-Holles vratio se na mjesto premijera.
Kao državni sekretar Pitt Stariji je vodio politiku vezanu za Sedmogodišnji rat, koji je bio svojevrsni nastavak Rata za austrijsko naslijeđe. Marija Terezija je sklopila savez sa svojim nekadašnjim neprijateljima, Rusijom i Francuskom, te tako postala neprijatelj Velike Britanije i Hanovera. George II se bojao da će mu članovi ove alijanse oteti Hanover, te se zato udružio sa Pruskom. Velika Britanija, Hanover i Pruska su tako bili u sukobu sa najvećim evropskim silama - Austrijom, Rusijom, Francuskom, Švedskom i Saksonijom. Konflikti su se proširili i na njihove sjevernoameričke i indijske kolonije.
Dana 25. oktobra 1760. godine George II se srušio u toaletu. Odnesen je u krevet odakle je tražio da vidi svoju kćerku, princezu Ameliju Sofiju, ali je umro prije nego što je ona stigla. Bio je posljednji britanski monarh sahranjen u Westminsterskoj opatiji. Naslijedio ga je unuk koji je postao George III od Ujedinjenog Kraljevstva.
Potomci
Djeca Georgea II i njegove supruge, Karoline Brandenburške, bila su:
Opsada Edrina (1913)
mini|desno|300px|Opsada Edrina Opsada Edrina bila je dugotrajna opsada, nekada glavnog grada turske imperije i važnog administrativnog centra. Kao takav je bio dobro utvrđen od strane njemačkih inženjera, koji su već jedno vrijeme snadbijevali i uvježbavali tursku vojsku. Opsadu grada Edrine je znatno potpomogla srbijanska II armija Stepe Stepanovića, sa oko 50.000 vojnika, koji su bili poslani na molbu Bugarske. Razlog je bio i u tome što Bugari nisu imali teških opsadnih topova, već samo Krupove topove 75 mm. Srbijanska vojska je na opsadu donijela Šnajderove haubice od 120 i 150 mm, nabavljene 1908. iz Francuske.
Dolazak srbijanskih snaga
mini|desno|300px|Dolazak opsadne artiljerije pod Edrine Srbijanske snage pod komandom generala Stepe Stepanovića su stigle 6. novembra 1912. u mjesto Mustafa Paša (željeznička stanica ispred Edrina). General Stepanović se odmah javio vrhovnom komandantu opsadnih trupa generalu Nikoli Ivanovu. Srbijanske trupe su činile Timočka divizija bez 14. puka, Dunavska divizija drugog poziva, ojačana 4. prekobrojnim pukom prvog poziva i Drugim drinskim artiljerijskim divizionom. Ukupno je bilo 47.275 srbijanskih vojnika sa 72 artiljerijska oružja, 4142 konja i volova i 3046 kola.
Dolazak srbijanskih vojnika je znatno popravio moral bugarskih trupa kod Edrina. Dvije srpbijanske divizije odmah su upućene na front. Timočka divizija ojačana bugarskim pukom, zauzela je sjeverozapadni sektor između rijeka Marice i Tundže. Njen sektor je bio dug 15 kilometara. Dunavska divizija je zauzela zapadni sektor između Marice i Arde širok 5 kilometara. Od Timočkog konjičkog puka i bugarskog gardijskog konjičkog puka formirana je kombinovana brigada sa zadatkom da osmotri dolinu Marice.
Privremeni prekid vatre
U toku primirja bila je obrazovana komisija pod predsJedništvom generala Ivanova radi izrade planova za osvajanja Edrina. Član komisije je bio i general Stepanović. Pošto je istočni sektor bio najslabije utvrđen, komisija se složila da napad bude izveden u sjeveroistočnom uglu istočnog sektora. Zbog toga Bugari su odlučili da svu srbijansku artiljeriju prebace sa zapadnog na istočni sektor, sem šest poljskih baterija koji su zadržani na zapadnom sektoru. Stepanović je tada izjavio da Dunavska divizija neće biti u mogućnosti da postigne nikakav uspjeh bez teške artiljerije, pa je odlučeno da ona za vrijeme napada ostane pasivna. Takođe je izjavio da Timočka divizija, bez snažne artiljerijske podrške, nema uslova da postigne odlučujući uspjeh, ali je ipak naglasio da će ona izvršiti zadatak tj. zauzeće sve istaknute turske položaje u ovom sektoru.
Pad Edrina
Nakon temeljnih dvomjesečnih priprema, 24. marta 1913. godine, je počela trodevna bitka savezničkih armija za osvajanja Edrina. Cijelog tog dana artiljerijska vatra saveznika cijeli dan je bombardovala Edrine, sa svih strana osim sa istoka, kako bi obmanuli neprijatelja. Sutradan je počeo pješadijski napad u 3 sata ujutru sa sjevernog, južnog i zapadnog sektora. Timočka divizija je toga dana postigla najveći uspjeh. Bez podrške artiljerije je zauzela cijeli sjeverni sektor, za samo 45 minuta, čime je navukla najveći deo edrinske tvrđavske artiljerije. S druge strane Turci su slomili napade savezničkih snaga na zapadnom i južnom sektoru. Bugarske trupe na istočnom sektoru su počele napad sat vremena kasnije i neprimjetno se privukle turskim prednjim položajima. Tada je 228 artiljerijskih oruđa deset minuta pucalo na turske položaje, čime su ušutkali tursku artiljeriju i porušili sve kazamate. Turci nemoćni pred šrapnelskom vatrom su počeli da napuštaju položaje prije napada bugarske pješadije.
U 5,30 sati, Stepanović je naredio srbijanskim trupama da krenu u odsudan napad u liniju fronta, kako bi olakšali dejstvovanje bugarskih trupa na istočnom sektoru, koji je pao oko 8 sati. Već u 8,30 sati dvojica turskih oficira došla su kod 20. puka radi pregovora o predaji po nalogu Šukri-paše. Pošto nije dobio odgovor, poslao je svog ađutanta u 20. puk s porukom da Šukri-paša želi da o predaji pregovara sa generalom Stepanovićem. Stepanović je odgovorio kako on nije ovlašten od strane komandanta da vodi pregovore i da za to treba da se obrati generalu Ivanovu. U međuvremenu Timočka divizija je zauzela liniju forova, a Dunavska divizija Papas-tepe. General Stepanović se je kretao iza prednjih dunavskih pukova, i u 11 sati bio na Bekčitepe, nedaleko od Maraša, koji je zauzeo 4. prekobrojni puk. u 11,30 sati bugarski oficiri su došli u štab Šukri-paše i on se predao generalu Ivanovu u 12,15 sati, ali se vratio, po svojoj želji, u for Hadurluk, gdje su ga zarobile sat kasnije srbijanske trupe, pod komandom majora Milovana Gavrilovića 13. marta 1913. gdoine.
Zagrebački Srbobran o ovoj opsadi
Zagrebačke novine Srbobran su imale svog izvještača sa ratišta (Milan Pribićević), koji je pisao da balkanski saveznici imaju problem pred Edrinom i Skadrom jer te balkanske seljačke zemlje nisu stigle iz svoje sirotinje da nabave jaka tehnička sredstva za ratovanje oko tvrđava, kao što su nabavile sredstva za poljsku vojnu. Sa gradskom vojnom se traže teški topovi sa mnogo municije, reflektori, aeroplani i berzbrojna druga tehnička sredstva. Opisivao je stanje srbijanske vojske, da su daleko od domova i da dobro znaju da Edrine ne uzimaju za sebe nego za Bugare. Srbija ih je tu poslala i tu na smetovima, Suncu i kiši stoje njihove zastave, topovi i grobovi. Nakon petomjesečne opsade grad je osvojen. Autor navodi da je srbijanska pomoć bila od presudnog značaja, poslana je najbolja srbijanska konjica, koja je slavodobitno ušla u grad. Bugarski izvještaji su minimalizirali srbijansku pomoć, zapostavljali srpsko ime i govorili samo o bugarskoj vojsci i bugarskim uspjesima.
Ishod opsade
Grad je kratko bio u vlasti Bugarske, ali je nakon Drugog balkanskog rata u kojem su Srbija, Crna Gora, Grčka, Rumunija i Osmansko carstvo zajedno ratovali protiv Bugarske, vraćen Turskoj.
Mrljane
mini|260px|Mrljane, rimokatolička crkva "Sv. Antun" Mrljane su naseljeno mjesto u sastavu općine Pašman, na ostrvu Pašmanu, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Biograd na Moru.
Stanovništvo
Napomena: ''U 1869. podaci su sadržani u naselju Neviđane. Do 1900. iskazivano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Mrljane je imalo 311 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Šišava (Travnik)
Šišava je naseljeno mjesto u općini Travnik, Bosna i Hercegovina.