cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jelena Branković (Mara)
Dolazak u Bosnu
Smederevo je palo već 20. juna 1459. godine.Jelnin muž Stjepan je uspio nagovoriti  Osmanlije da on i njegova porodica napuste grad. Jelena je s sljedećim osobama izašla iz Smedereva : Sve ove navedene osobe su preko oblasti Šumadije i Mačve stigli na granicu Bosne, zatima su prešli Drinu i sredinom jula su stigli u Bobovac, gdje je bosanski kralj Stjepan Tomaš primio svog sina i svoju nevjestu i ostale .Jelnina majka i sestre su na putu skrenule za Ugarsku , tako da nikad nisu stigle u Bobovac.Jelna je tu ostala s svojim mužem Stjepanom sve do smrti njenog svekra Tomaša.
Bosanska kraljica
Kralj i kraljica su živjeli u kraljevskom gradu Bobovcu sve do 1463, kada su ga osvojile Osmanlije. Marin muž se tada sklonio u Jajce, a zatim u Ključ. Po osmanskom osvajanju Bosne, 5. juna 1463. godine, Marijin muž je pogubljen - Marija je ostala udovica sa šesnaest godina. Bosansko kraljevstvo je time srušeno, a teritorija Bosne i Hercegovine postala je dio Osmanlijskog Carstva. Kraljica Mara je moći svetog Luke ponijela sa sobom u egzil, da bi na kraju, vjerovatno prodajom, završile u rukama Mlečana.
Udovištvo
Različiti izvori različito opisuju Marin život nakon pada Bosne. Dok je njena posvekrva, kraljica Katarina, pobjegla u kršćanski Rim, svi izvori potvrđuju da je Mara ostala u Osmanskom Carstvu, koje je uključivalo i njene domovine.
Odnosi s Dubrovnikom
Po padu Bosne Mara se obratila za pomoć Dubrovačkoj Republici tražeći sklonište i deponirani novac svog muža, ali joj je zahtjev bio odbijen. Kraljica je, žureći da pobjegne od osvajača, ostavila iza sebe svoju najvrjedniju imovinu - kosti svetog Luke. Franjevci su ih uzeli i zaputili se prema Dubrovniku, gdje ih je presreo lokalni vojvoda, kraljičin prijatelj, te im nije dopustio da nastave bez njene dozvole. Ona je u međuvremenu pregovarala s Mlečanima o prodaji kostiju, dok su Dubrovčani bijesno zahtjevali izručenje kostiju. U augustu 1463. kraljica u pismu izražava svoje nezadovoljstvo škrtarenjem Mlečana i njihovoj smjelosti da dovode u pitanje autentičnost kostiju. Iako joj je ugarski kralj Matija Korvin nudio doživotno vlasništvo nad tri dvorca, Mara ih je na kraju ipak prodala Mlečanima.
Život u Splitu
Sa svojom pratnjom, koju su činile bosanske velmože, mlada udovica se skrasila u Splitu, u benediktinskom manastiru Sveti Stjepan pod borovima. Tu je redovno primala u posjetu svoje zemljake, ali i Mađare, što se nije svidjelo mletačkoj vladi. Stoga su Mlečani naredili splitskom knezu da je udalji iz Splita na primjeren način. Mara je ubrzo zamoljena da se preseli u Šibenik ili neki susjedni otok. Uvrijeđena ovakvim postupanjem, kraljica je 1466. godine napustila Split i zaputila se u Istru, odakle je otišla majci u Ugarsku.
Mara u Osmanskom carstvu
Godine 1474. obraća se Dubrovačkoj Republici sa zahtjevom da joj se isplati zaostavština njenog muža koja je kod njih bila sačuvana. Dubrovnik joj to odbija učiniti, nalazeći za to razne razloge, te isto čini 1477. godine kada kraljica ponavlja svoj zahtjev. Godine 1485. Mara putuje u Carigradu na dvor sultana Bajazida II i žali mu se da joj Dubrovnik odbija izručiti zlato koje je kod njih pohranio njen muž. Sultan u oktobru naređuje Dubrovniku da joj se preda njena udovština, a u martu sljedeće godine naređuje joj se isplati velika suma novca koja je vjerovatno predstavljala neku zaostavštinu bosanskog dvora.
Mara je neko vrijeme bila i na sultanovom dvoru, gdje je stekla nepopularnost spletkama protiv najbliže rodbine. Isti tvrde da je Marija umrla 1474. godine na ostrvu Lefkadi. Michael Angold piše kako je kraljica Mara nakon muževog pogubljenja nastavila živjeti u Osmanskom Carstvu sa svojim tetkama, sultanijom Marom i celjskom groficom Katarinom. Nakon smrti tetki, kraljica Mara je trebala naslijediti njihovu imovinu (budući da sultanija nije nikada imala djece, a celjska grofica je nadživjela svoje troje djece). Dio njihove imovine bio je obećan samostanima, a kako se nije znalo tačno koliko imovine je trebalo pripasti samostanima, kraljica Mara je na šerijatskom sudu tražila trideset hiljada zlatnika za koje je tvrdila da su u posjedu monaha, iako su trebali pripasti njoj nakon smrti grofice Katarine. Ispostavilo se da nije bila u mogućnosti dokazati svoje tvrdnje.
Pred kraj života doselila se kod svoga daidže, Manojla Paleologa, blizu grada Çorlu (Trakija). Kraljica Mara je umrla u tom gradu nakon 1500. godine, kada je izvori opisuju kao zlu ženu, te da je sahranjena u lokalnoj crkvi zajedno sa svojim daidžom. Posljednji put se spominje 24. januara 1495. godine kada Dubrovčani svom izaslaniku u Carigradu daju uputu da ne odgovara ni na kakva pitanja o bosanskoj kraljici.
Postoji teorija da se Mara u jednom trenutku pridružila haremu nekog turskog generala, odnosno da je bila prisiljena postati supruga ili kurtizana osmanskog paše.
Preci
Kraljica Mara i kraljica Katarina bile su rodice u trećem koljenu, budući da su obje bile potomci srpskog despota Lazara Hrebeljanovića. U prvih pet generacija predaka kraljice Mare spadaju tri bizantijska cara, dva sa majčine i jedan sa očeve strane porodice.
Duran Duran
Diskografija
Najpoznatiji singlovi su "Planet Earth", "Girls On Film", "Rio","Hungry Like the Wolf", "Save A Prayer", "Is There Something I Should Know?", "Union Of The Snake", "The Reflex", "Wild Boys", "A View to a Kill" itd.
Republika Srpska
Republika Srpska jest, prema Dejtonskom sporazumu, jedan od dva entiteta u Bosni i Hercegovini (pored Federacije Bosne i Hercegovine) i zauzima 49% njene teritorije. Narodna skupština Republike Srpske vrši ustavotvornu i zakonodavnu vlast, i čine je 83 zastupnika koji se biraju na izborima svake četiri godine. Vlada Republike Srpske vrši izvršnu vlast. Predsjednik Republike Srpske se bira na neposrednim izborima svake četiri godine. Nivoi vlasti su općina, odnosno grad i entitet.
Nastanak
Predstavnici glavnih političkih i nacionalnih organizacija i institucija srpskog naroda u Bosni i Hercegovini sastali su se 13. oktobra 1990. godine u Banjoj Luci i stvorili "Srpsko nacionalno vijeće Bosne i Hercegovine" kao koordinaciono i reprezentativno političko tijelo. Tokom političke krize koja je uslijedila nakon otcjepljenja Slovenije i Hrvatske od bivše SFR Jugoslavije 25. juna 1991. godine, osnovana je posebna skupština Srba 24. oktobra 1991. godine, kao predstavničko tijelo Srba iz Bosne i Hercegovine. Srbi u BiH tvrdili su da je to bio neophodan korak budući da je tadašnji Ustav Bosne i Hercegovine definirao da se neće donijeti veće promjene osim jednoglasnog dogovora sa sve tri strane. Bošnjaci i Hrvati u BiH željeli su nezavisnost Bosne i Hercegovine, protiv želje Srba koji su željeli ostati u sastavu Jugoslavije.lijevo|mini|[[Srpska autonomna oblast|Srpske autonomne oblasti u Bosni i Hercegovini 1991. i 1992. godine.]]Referendum na kojem su građani pitali da li žele ostati u Jugoslaviji održan je 9. i 10. novembra 1991. Parlamentarna vlada Bosne i Hercegovine (s bošnjačkom i hrvatskom većinom) ustvrdila je da je ovaj plebiscit nezakonit, ali je skupština Srba u BiH priznala njegove rezultate. Skupština je 21. novembra 1991. proglasila da su sve one općine, mjesne zajednice i naseljena mjesta u kojima je glasalo preko 50% ljudi srpske nacionalnosti, kao i ona mjesta gdje su se građani drugih nacionalnosti izjasnili da ostanu u zajedničkoj jugoslavenskoj državi bio bi teritorij savezne jugoslavenske države.
Skupština Srba u BiH usvojila je 9. januara 1992. deklaraciju o proglašenju Republike srpskog naroda u Bosni i Hercegovini. Dana 28. februara 1992. usvojen je ustav Srpske Republike Bosne i Hercegovine i proglašen da teritorij države uključuje srpske autonomne oblasti, općine i druge srpske etničke entitete u Bosni i Hercegovini (uključujući oblasti opisane kao "mjesta u kojima je srpski narod ostao u manjini zbog genocida provedenog nad njim tokom Drugog svjetskog rata"), te je proglašen dijelom savezne jugoslavenske države.
Od 29. februara do 2. marta 1992. godine, Bosna i Hercegovina je održala referendum o nezavisnosti. Većina Srba bojkotirala je glasanje obrazlažući da je neustavno, jer je referendum zaobišao pravo veta predstavnika srpskog naroda u parlamentu. Dana 6. aprila 1992., Evropska unija je formalno priznala nezavisnost Bosne i Hercegovine. Srpska Republika Bosna i Hercegovina proglasila je svoju nezavisnost 7. aprila 1992. godine. Dana 12. augusta 1992. iz imena je izbačeno pozivanje na Bosnu i Hercegovinu i ono je postalo jednostavno Republika Srpska.
Tokom raspada Jugoslavije, predsjednik Republike Srpske Radovan Karadžić izjavio je da ne želi da Srpska bude u federaciji zajedno sa Srbijom u Jugoslaviji, već da Srpska treba biti direktno uključena u Srbiju.
Rat u Bosni i Hercegovini
desno|mini|280x280piksel|Granice sukobljenih strana prije Dejtonskog sporazuma Dana 12. maja 1992. godine, na zasjedanju skupštine Republike Srpske, Radovan Karadžić najavio je šest "strateških ciljeva" srpskog naroda u Bosni i Hercegovini:
Na istoj sjednici, skupština izglasala je stvaranje Vojske Republike Srpske (VRS) i imenovala Ratka Mladića, zapovjednika Drugoe vojne oblasti Jugoslavenske narodne armije, za zapovjednika VRS. Krajem maja 1992. godine, nakon povlačenja jugoslavenskih snaga iz Bosne i Hercegovine, Druga vojna oblast u osnovi je transformirana u Glavni štab VRS-a. Nova vojska je odmah krenula vojnim putem da ostvari šest "strateških ciljeva" Republike Srpske (čiji su ciljevi potvrđeni operativnom direktivom koju je Ratko Mladić izdao 19. novembra 1992.).
VRS je proširila granice Republike Srpske tokom rata u BiH. Do 1993. godine Republika Srpska je kontrolisala većinski dio (~70%) teritorije Republike Bosne i Hercegovine, te konačnim sporazumom (Dejtonski sporazum) 1995. godine, Republici Srpskoj pripalo je 49% teritorije.
U godinama 1993. i 1994. vlasti Republike Srpske htjele su da stvore Ujedinjenu srpsku državu.
Ratni zločini
Od početka rata VRS (Vojska Republike Srpske) i političko rukovodstvo Republike Srpske optuženi su za ratne zločine, zločine protiv čovječnosti, genocid, etničko čišćenje nesrpskog stanovništva, stvaranje i vođenje koncentracionih logora i uništavanjem bosanskohercegovačke kulturne i historijske baštine.
Nezavisni promatrači uglavnom se slažu da su se desila i mnoga silovanja i drugi ratni zločini od strane VRS. Njihove žrtve su bili prvenstveno Bošnjaci, ali i Hrvati.
Visoko klasificirani izvještaj CIA-e, koji je procurio u štampu, otkrio je da srpsko rukovodstvo bilo prvo počinilo zločine, da su izvršili 90% ratnih zločina i bili jedina strana koja je sustavno pokušavala "ukloniti sve tragove drugih etničkih grupa iz svojih teritorija".
Najteže od tih krivičnih djela bio je genocid u Srebrenici 1995. godine, gdje je sistematski pogubljeno preko 8.000 bošnjačkih muškaraca i dječaka, te duga vojna opsada Sarajeva koja je rezultirala sa 12.000 civilnih žrtava.
Mnogi zvaničnici Republike Srpske također su optuženi za stvaranje i upravljanje zatočeničkim logorima, posebno Omarska, Manjača, Keraterm, Uzamnica i Trnopolje, u kojima su bile zatočene hiljade ljudi. Duško Tadić, bivši lider SDS-a u Kozarcu i bivši pripadnik paravojnih snaga podržavajući napad na Prijedor, MKSJ je proglasio krivim za zločine protiv čovječnosti, teška kršenja Ženevskih konvencija i kršenja ratnih običaja u logorima Omarska, Trnopolje i Keraterm. U Omarskoj potvrđeno je oko 500 smrtnih slučajeva povezanih sa ovim pritvorskim objektima.
Prema nalazima Državne komisije za dokumentaciju ratnih zločina na teritoriji Bosne i Hercegovine, VRS i drugi neidentifikovani pojedinci iz Republike Srpske tokom rata u BiH uništili su ili oštetili 68,67% ili 789 džamija u džematu. Većina uništenih džamija klasifikovana je kao bosanskohercegovački nacionalni spomenik; neki, uglavnom građeni između 15. i 17. vijeka, bili su na popisu UNESCO-a kao spomenici svjetske baštine. Mnoge katoličke crkve na istoj teritoriji također su uništene ili oštećene, posebno tokom 1995.
Pored svetih spomenika, vojska RS-a, poput Nacionalne i univerzitetske biblioteke Bosne i Hercegovine, teško su oštetile ili uništile i mnoge svjetovne spomenike. Biblioteka je zapaljena granatiranjem sa položaja VRS oko Sarajeva tokom opsade 1992. godine.
Iako pojedinci odgovorni za uništavanje nacionalne baštine još nisu pronađeni, niti su podignute optužnice, međunarodne agencije za ljudska prava naveliko su izvještavale da su "vlasti srpskog naroda u BiH izdale naredbe ili organizirale ili odobrile napore da unište bošnjačke i hrvatske kulturne i vjerske institucije". U drugim slučajevima, poput slučaja Ferhadije džamije utvrđeno je da su: "Vlasti Banjaluke aktivno su se bavile ili su barem pasivno tolerirale diskriminaciju Muslimana na osnovu njihovog vjerskog i etničkog porijekla." i da "[...] srpska vlada [Republika Srpska] nije ispunila svoju obavezu prema Sporazumu o ljudskim pravima da poštuje i osigura pravo na slobodu vjeroispovijesti bez diskriminacije." Lokalni sudija presudio je da vlasti grada Banja Luke pod kontrolom Srba moraju platiti 42 miliona dolara svojoj islamskoj zajednici za 16 lokalnih džamija uništenih tokom rata u BiH od 1992. do 1995. godine. Godine 1993., Vijeće sigurnosti Ujedinjenih nacija stvorilo je u Haagu Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (ICTY) s ciljem privođenja odgovornih osoba za teška kršenja međunarodnog humanitarnog prava na teritoriji bivše Jugoslavije od 1991. godine. Haški sud je 24. jula 1995. podigao optužnicu protiv Radovana Karadžića i Ratka Mladića zbog optužbi za genocid i zločine protiv čovječnosti; dana 14. novembra 1995., obojica su ponovo optuženi po optužbama specifičnim za genocid u Srebrenici. Haški tribunal je 2. augusta 2001. godine general-majora Radislava Krstića, zapovjednika Drinskog korpusa VRS-a u to vrijeme odgovornog za genocid u Srebrenici, proglasio krivim za genocid. Mnoge druge političke lidere Republike Srpske i oficire VRS-a Haški sud je optužio, sudio i osudio za ratne zločine i zločine protiv čovječnosti počinjene tokom rata u BiH od 1992. do 1995. godine.
Godine 1993., Vijeće sigurnosti Ujedinjenih nacija stvorilo je u Haagu Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (ICTY) s ciljem privođenja odgovornih osoba za teška kršenja međunarodnog humanitarnog prava na teritoriji bivše Jugoslavije od 1991. godine. Haški sud je 24. jula 1995. podigao optužnicu protiv Radovana Karadžića i Ratka Mladića zbog optužbi za genocid i zločine protiv čovječnosti; dana 14. novembra 1995., obojica su ponovo optuženi po optužbama specifičnim za genocid u Srebrenici. Haški tribunal je 2. augusta 2001. godine general-majora Radislava Krstića, zapovjednika Drinskog korpusa VRS-a u to vrijeme odgovornog za genocid u Srebrenici, proglasio krivim za genocid. Mnoge druge političke lidere Republike Srpske i oficire VRS-a Haški sud je optužio, sudio i osudio za ratne zločine i zločine protiv čovečnosti počinjene tokom rata u BiH od 1992. do 1995. godine.desno|mini|300x300piksel|Teritoriji pod kontrolom [[Vojska Republike Srpske|Vojske Republike Srpske i Vojske Srpske Krajine]]Godine 2006. objavljen je spisak od gotovo 28.000 osoba koje su, prema navodima vlasti Republike Srpske, bile uključene samo u genocidu u Srebrenici; 892 navodno odgovornih i dalje su na funkcijama u lokalnoj vladi Republike Srpske. Uhićenja i suđenja svim osumnjičenima za ratne zločine su u toku, a planirano je da se njihova suđenja održe u novoosnovanom Tribunalu za ratne zločine u BiH. Očekuje se da će suđenja svim osumnjičenim za ratne zločine trajati godinama koje dolaze.
Kontroverze
Razni navodi iznošeni su posebno od 2001. godine u pogledu nivoa etničkog čišćenja i ubijanja srpskih civila u regijama pod kontrolom bošnjačke vlade i de facto hrvatske vlade Herceg-Bosne tokom rata. U tim se navodima tvrdi da su bošnjačke i hrvatske vlasti ubijale etničke srpske civile, uključujući i Srbe koji žive u Sarajevu, te da su vlasti Republike Srpske djelovale kao odgovor na te navodne zločine.desno|mini|200x200piksel|Granice Republike Srpske nakon [[Dejtonski sporazum|Dejtonskog sporazuma.]]
Ubistva su navodno izvršena tokom kaotičnih prvih mjeseci opsade Sarajeva, prije nego što su zakon i red pravilno uspostavljeni, kao i Mušan Topalović, oficir odmetnik van kontrole vojske, kojeg se vlada riješila u drugoj polovini 1993. godine.
Kao rezultat operacije "Oluja", gotovo 200.000 Srba pobjeglo je iz Hrvatske i velik dio njih je utočište pronašao u Bosni i Hercegovini (posebno u Republici Srpskoj). Također tokom i nakon rata (kada je potpisan Dejtonski sporazum), neki su Srbi napustili ili protjerani iz Sarajeva i druge dijelove entiteta Federacije Bosne i Hercegovine, posebno nakon što su teritorijalne odredbe izvršene u skladu s Dejtonskim sporazumom. Također su mnogi Srbi napustili Sarajevo nakon što je Momčilo Krajišnik, bivši predsjednik RS, pozvao Srbe da žive u entitetu Republika Srpska.
Osnovani su brojni logori i dogodila se pogubljenja u dijelovima Sarajeva koje su čvrsto držale srpske snage (Ilidža). Dalje, razne međunarodne i državne agencije izvijestile su da je većina Srba ubijenih u Sarajevu ubijena od i sa položaja VRS-a koji su okruživali Sarajevo i ubrojani su u ukupne žrtve od 12.000 civila. Takvi izvještaji potkrijepljeni su forenzičkim analizama i medicinskom dokumentacijom koja se vodila u sarajevskim bolnicama. Nije podignuta optužnica pred MKSJ-om ili bilo kojom drugom pravnom agencijom koja bi razmatrala zahtjeve vlade Republike Srpske. S druge strane, MKSJ je proglasio krivim Stanislava Galića, zapovjednika snaga VRS-a odgovornih za opsadu Sarajeva.
Selkis
Selkis (Selqet [Selket], Selkit, Serqet [Serket]) je u egipatskoj mitologiji božica škorpija.
Republika Srpska
Stanovništvo
Popis stanovništva u Bosni i Hercegovini 2013. pokazuje brojku od 1.218.107 stanovnika, od čega je 82,22% Srba, 14,1% Bošnjaka, 2,43% Hrvata i 1,25% ostalih.
Selkis
Opis
Selkis je božica magije, koja na glavi nosi škorpiju. Ponekad je prikazana kao škorpija sa glavom žene, te sa Hatorinim rogovima i Sunčevim diskom. Ponekad je prikazana sa krilima. U Tutankhamonovoj grobnici je pronađena Selkisina zlatna statua. Budući da najopasnije škorpije žive u sjevernoj Africi i mogu ubiti, njoj se molilo za milost i zaštitu. Po njoj se prozvao jedan faraon - Kralj Škorpion.
Republika Srpska
Geografija
desno|mini|200x200piksel|Granice Republike Srpske nakon formiranja [[Brčko distrikta.]] Teritorija Republike Srpske nalazi se između 42°33' i 45°16' sjeverne geografske širine, te 16°°11' i 19°° 37' istočne geografske dužine. Površina Republike Srpske zauzima dio Bosanske krajine, Semberije, Posavine i Hercegovine, dijelove Podrinja, sarajevske kotline, te dio Jadranskog primorja. Republika Srpska zauzima 49% površine Bosne i Hercegovine na kojoj po procjenama živi 1.512.178 stanovnika. Granice Republike Srpske uglavnom su bazirane na politički utvrđenoj raspodjeli kao rezultat ratnih djelovanja na prostoru Bosne i Hercegovine za vrijeme rata u BiH.
Selkis
Mitovi
100 px|lijevo|mini|Selkis, zlatna statua iz [[Tutankhamonove grobnice]] Selkis je Mafdetina sestra, Raova kćer. Ona živi u podzemlju, gdje zajedno sa Izidom, Neftidom i Neit štiti organe pokojnika. Kad je Horus bio malen, ugrizla ga je škorpija u močvari. Selkis je pomogla Horusu tako što je izvukla otrov iz njegovog tijela. U drugom mitu, to je učinio Tot. Selkis ima sedam škorpija: Tjetet, Matet, Mesetet, Mesetef, Tefen, Befen i Petet. Posljednje tri je dala Izidi za Horusovu zaštitu. Također, zaštitnica je Horusovog sina Kebehsenufa. Njen sin je Nehebkau, koji je također bog škorpija. Dok Selkisin otac Ra putuje podzemljem, napada ga zmija Apop, a Selkisina zadaća da je sveže do jutra.
Kult
Selkis nije imala hramove, ali je imala sveštenike koji su učili liječiti rane zmija i škorpija. Prvobitno su je poštovali u delti Nila. Prizivana je za zaštitu od pustinjskih životinja. Smatrana je dobrom, ali i strašnom, te su zmije i škorpije bili pod njenom kontrolom. Posebno je zazivana zbog zaštite djece i majki.
Republika Srpska
Geografija
Prirodne odlike Republike Srpske su veoma složene, što je rezultat njene pripadnosti različitim prirodnogeografskim cjelinama i njihovoj geomorfološkoj evoluciji.
U geomorfološkom izgledu na prostoru Republike Srpske se smjenjuju različiti oblici. U sjevernom peripanonskom dijelu brežuljkasti tereni izgrađeni od kenozojskih naslaga postepeno se spuštaju u ravničarske prostore sa aluvijalnim zaravnima i riječnim terasama koji ujedno čini i najplodniji dio Republike Srpske. Na tom prostoru izdižu se samo nekoliko usamljenih planina – Kozara, Prosara, Motajica, Vučijak i Trebovac, te krajnji sjevero-istočni ogranci Majevice. Prema jugu ravničarski prostor preko brežuljkastog terena prelazi u planinsko područje koje zauzima i najveći dio površine Republike Srpske.
Teritorijalna organizacija
mini|201x201piksel|Regije Republike Srpske prema Prostornom planu do 2025. godine Republika Srpska proglašena je 9. januara 1992. godine, a kao entitet u sastavu Bosne i Hercegovine verifikovana je Dejtonskim mirovnim sporazumom i potpisivanjem mira u Parizu 14. decembra 1995, kojim je završen rat u Bosni i Hercegovini. Od 2003. godine glavni grad je Sarajevo, a administrativni i najveći grad Republike Srpske je Banja Luka s više od 200.000 stanovnika, koji predstavlja administrativni, privredni i kulturni centar ovog bosanskohercegovačkog entiteta.
Julija (mjesec)
Julija (Juliet) je prirodni mjesec planete Uran.
Ovaj mjesec je svoje ime dobio prema najmlađoj Juliji iz William Shakespearovog romana Romeo i Julija. Pri samom otkriću ovog mjeseca korišteno je privremeno ime S/1986 U 2. Julija je ponekad također poznata pod imenom Uran X1. Ovaj mjesec je otkriven od strane svemirske sonde Voyager 2, 3. januara 1986 godine. Osim Julijine orbite i njenog niskog albeda malo je poznato o ovom mjesecu.
Postoji i asteroid poznata pod imenom 1285 Julietta
NGC 151
NGC 151 (također poznat kao IRAS 00315-0958, MCG -2-2-54, NGC 153 i PGC 2035) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 172 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 3,80 (190 hiljada sg) a najmanji 1,6 uglovnih minuta (80 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 28. novembra 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Jonathan Glassner
Jonathan Glassner je televizijski pisac, televizijski režiser, i televizijski producent. Poznat je po svom angažmanu na seriji Stargate SG-1 i The Outer Limits. Inicijalno, Glassner je zapažen zbog svog rada na Alfred Hitchcock Presents. Nakon pisanja za nekoliko televizijskih serija uključujući i 21 Jump Street, Glassner prelazi na The Outer Limits, što dovodi do njegovog angažmana na Stargate SG-1 kao pisca i izvršnog producenta. Radio je i na Heist, Standoff, i The Invisible Man. Trenutno je pisac i režiser CSI: Miami, CSI: NY, i drugih serija.
Bošnjački institut
Bošnjački institut – Fondacija Adila Zulfikarpašića je institucija kulture i nauke u Sarajevu. Ujedno je muzej i galerija, arhiv i biblioteka, izdavačka kuća i kulturni centar. Institut je rezultat višedecenijskog djelovanja i rada osnivača, Adila Zulfikarpašića, vakifa, mecene, biznismena i političara, koji je zajedno sa suprugom Tatjanom Zulfikarpašić prikupljao i čuvao kulturno-historijsko naslijeđe i savremenu produkciju o Bosnu i Hercegovini, od dokumenata, fotografija, razglednica, karata, pa sve do knjiga, enciklopedija, časopisa i druge arhivske i bibliotečke građe. Bošnjački institut osnovan je u Zürichu 1988. godine, a nakon rata u Bosni i Hercegovini cjelokupni fond preseljen je u Sarajevo kada je Bošnjački institut otvoren 2001. godine.
Bošnjački institut sadrži biblioteku, arhiv, zbirku umjetničkih djela, galerije, čitaonice i kabinete za naučno-istraživački rad, sale za konferencije, te druge popratne sadržaje. Institut je smješten u Sarajevu, u ulici Mula Mustafe Bašeskije 21, uz Gazi Husrev-begov hamam, izgrađen 1535. godine. Za arhitektonsko rješenje Bošnjačkog instituta, zgradu biblioteke i uspješnu restauraciju Gazi Husrev-begovog hamama, zaslužni su arhitekti Hasan Ćemalović i Ahmet Kapidžić koji su za ovaj objekat dobili Šestoaprilsku nagradu Grada Sarajeva za 2001. godinu u kategoriji Grupne nagrade. Posredstvom zdanja Hamama ostvario se historijski susret dva vakufa. Jedan, Gazi Husrev-begov, nastao u vrijeme kada su islamska kultura, obrazovanje i učenost doživljavali svoj osvit u Bosni i Hercegovini. Drugi vakuf Adila Zulfikarpašića, Bošnjački institut, institucija koja promovira i afirmiše kulturu i vrijednosti kako Bošnjaka tako i drugih naroda Bosne i Hercegovine.
Biblioteka
Biblioteka Bošnjačkog instituta posjeduje više od 250.000 bibliotečkih jedinica (knjiga, časopisa, karata, članaka i dr. vrste građe) od najstarijih primjeraka i izdanja, od rukopisa iz 14. stoljeća, prvih štampanih knjiga i časopisa, pa sve do savremene naučne i stručne literature 21. stoljeća o Bosni i Hercegovini i regionu. Biblioteka se sastoji od slijedećih odjela: Bosnica, Croatica, Serbica, Turcica, Islamica, Jugoslavica, Odjel rukopisne zbirke, Odjel referentne zbirke, te zbirki: Judaica, Bogumili, Sandžak, Emigrantica, Rat 1992-1995. i dr.
Zbirka umjetničkih djela
Zbirka umjetničkih djela Bošnjačkog institutaje nastajala nekoliko decenija, prvo kao privatna kolekcija Adila Zulfikarpašića i njegove supruge Tatjane, a potom kao zbirka Bošnjačkog instituta. Zbirka ima više od 1500 djela (slika, grafika i skulptura) brojnih bosanskohercegovačkih autora, od Ismeta Mujezinovića, Hakije Kulenovića, Rizaha Štetića, Ibrahima Ljubovića, Voje Dimitrijevića, Mersada Berbera, Affana Ramića, Mevludina Ekmečića, do Safeta Zeca, Salima Obralića, Mehmeda Zaimovića i dr, kao i poklonjene privatne zbirke Mersada Berbera, Mevludina Ekmečića, Ismeta Rizvića, Ede Numankadića i dr.
Arhiv
Arhiv sadrži više od 8000 arhivskih jedinica, od najstarijeg dokumenta iz 15. stoljeća, pa sve do dokumenata, članaka i fotografija modernog perioda o političkim, društvenim, ekonomskim, kulturnim i obrazovnim pitanjima u Bosni i Hercegovini.
Zadaci
U okviru svojih programa i aktivnosti Institut razvija i unapređuje naučnu saradnju sa sličnim institucijama u zemlji i inostranstvu, prikuplja, obrađuje i čuva kulturno-historijsko naslijeđe i savremenu naučnu i stručnu produkciju Bosne i Hercegovine, organizira naučne, stručne i međunarodne događaje, te razvija izdavačku produkciju.
Pravni fakultet u Bihaću
Pravni fakultet u Bihaću je visokoškolska ustanova u sastavu Univerziteta u Bihaću. Osnovan je 9. jula 1998. godine.
Trenutni dekan fakulteta je prof.dr Mujo Demirović.
Nastava
Od školske 2006/07. godine uveden je sistem ECTS bodova u skladu sa principima Bolonjske deklaracije. Studij se obavlja na u tri ciklusa, po sistemu 4+1+3. Trenutno se na fakultetu organizuju studiji I i II ciklusa (dodiplomski i master studij).
S obzirom da fakultet ne posjeduje sopstveni objekat, smješten je u Aneksu osnovne škole Gornje Prekounje – Ripač sa prostorom od oko 900 m2. Na Fakultetu postoji jedan klimatizirani amfiteatar sa 220 sjedišta sa pratećom tehničkom i informatičkom opremom, zatim tri učionice koje su isto tako tehničko – informatički opremljene sa oko 170 sjedišta, studentski centar, Informatički centar sa umreženim internetom povezanim u 20 jedinica koji je na raspolaganju studentima i uposlenom osoblju od 0800 – 1800 sati. Isto tako, za potrebe nastavnika i saradnika na Fakultetu postoji 16 kabineta, kao i dekanat sa dvije prostorije, priručna biblioteka i prostorija za arhivu.
Nastavnici
Trenutno je na Fakultetu zaposleno 6 nastavnika u stalnom radnom odnosu, zatim 15 spoljnih saradnika. Isto tako u stalnom radnom odnosu su zaposlena 4 viša asistenta u naučnom zvanju magistra, 6 asistenata kao i 2 asistenta u spoljnom radnom odnosu. Do sada je na Fakultetu od osnivanja radila 34 doktora nauka. Sva četiri viša asistenta su magistrirali od osnivanja fakulteta i to 1 u SAD, 1 u Švicarskoj, te dva u Sarajevu, dok su pred odbranom magistarskog rada još dva asistenta.
Dekani pravnih fakulteta univerziteta u Salzburgu, Ljubljani i Bihaću, te Univerziteta u Zagrebu potpisali su na radnom sastanku izjave o unaprjeđenju međunarodne poslovne saradnje i razmjeni studenata. Radna grupa predstavnika ovih visokoškolskih ustanova će uskladiti nastavne planove i programe i omogućiti da stečene diplome budu jednako vrijedne, zbog čega između pravnih fakulteta neće biti potrebna nostrifikacija diploma.
Katedre
Na Pravnom fakultetu u Bihaću matične su sljedeće katedre:
Muhamed El-Idrisi
mini|desno|300px|Al-Idrisijeva mapa iz [[1154. Jug je na vrhu karte]] Abu Abd Allah Muhammad al-Idrisi ( nazvan eš-Šerif; 1100 – oko 1166) bio je arapski kartograf, geograf i egiptolog koji je živio u Palermu, na Siciliji, na dvoru kralja Rogera II. Rođen je u Ceuti, gradu na sjeveru Afrike, koji se tada nalazio pod kontrolom Almoravidi.
Putovao je po južnoj Evropi, sjevernoj Africi i Maloj Aziji. Godine 1125–1154 piše djelo o dotad poznatom svijetu pod naslovom Nuzhat al-Mushataq fi ikhtiraq al-afaq (Razonoda onima koji čeznu da obiđu svijet). Djelo je sadržavalo veliku, okrenutu prema jugu mappu mundi koja je bila urezana u srebrnu ploču i poznata kao Tabula Rogeriana te popratnu knjigu nazvanu Geografija. Njegovo djelo poznato je među Arapima pod naslovom Kitab Rudjar (Ruđerova knjiga) dok je njegova karta najbolje kartografsko djelo što su ga dali Arapi.
Al-Idrisi je 1161. izvršio još dvije redakcije tog djela pod neobičnim naslovom Vrtovi čovječanstva i razonoda za dušu, međutim svi su prijepisi toga djela izgubljeni. Skraćena verzija tog izdanja, nazvana Vrtovi sreće (uobičajeno se naziva Mali Idrisi) objavljena je 1192. godine.
Dimitrije I, veliki knez Moskve
Dimitrije I Donski (ruski: Дми́трий Ива́нович Донско́й; 12. oktobar 1350 – 19. maj 1389) bio je veliki knez Moskve od 1359. do 1389. godine. Bio je prvi moskovski knez koji se otvoreno suprostavio mongolskoj vlasti u Rusiji. Nadimak "Donski" je dobio nakon velike pobjede nad Mongolima u bici na Kulikovom polju kod rijeke Don 1380. godine.
Borba za nasljedstvo
U trenutku smrti Dimitrijeva oca Ivana II 1359. godine novi veliki knez je imao samo 9 godina. Tu prilično opasnu situaciju po novoga vladara tada spašava Aleksej, patrijarh ruske pravoslavne crkve, i postaje njegov regent. Bez obzira na to crkveno upletanje koje sigurno spašava Dimitrijev život od strane ruskih pretendenata na vladavinu u Moskvi ono je bilo bez ikakva uticaja na Zlatnu Hordu koja donosi odluku da se titula velikog kneza Vladimira uruči Dimitriju knezu Suzdala. Ta odluka će biti opozvana tek 1363. godine kada dolazi do vjenčanja Dimitrija Donskog i kćerke Dimitrija od Suzdala. To vjenčanje neće dovesti do potpunog mira između dva velika protivnika, ali su oni od tada ponekad saveznici, a ponekad ponovno neprijatelji.
Litvanija
Veliki požar koji 1365. godine uništava Moskvu kako će se kasnije dokazati biva bogom dan za spas sveukupne države. Uvidjevši ovo uništenje Dimitrije Donski naređuje prvu gradnju Kremlja od kamena kako bi se spriječilo ponavljanje ove nesreće. Ta gradnja se ubrzo isplaćuje kada nakon Moskovskog poraza u bitki protiv Litvanije i Tvera 21. novembra 1368. godine protivnička vojska opsjeda Kremlj. Jedini razlog koji sprečava njegov pad tada postaju novi od kamena napravljeni zidovi. Dimitrijeva osveta za ovaj poraz biva paljenje područja velikog Tverskog kneževstva u ljeto 1370. godina. Taj potez 1372. godine dovodi do nove neuspješne opsade Kremlja od strane Litvanije koja nakon osvajanja Smolenska ima granicu samo 70 kilometara od Moskve. Na kraju jedini kakav takav Moskovski uspjeh će biti povratak Smolenska. Ovaj rat na kraju završava prije svega smrću Olgierda velikog vojvode Litvanije 1377. godine nakon čega će ova neprijateljska država biti zauzeta svojim unutrašnjim problemima.
Donski
Kraj ovog rata kao i nestanak nezavisnog Tvera je bio očit Dimitriju Donskom već koju godinu ranije tako da on s Dimitrijem od Suzdala napada i pobjeđuje Bugarsku državu (na području Volge) koja tada u Rusiji postaje potpuno nevažni budući faktor. Ti Moskovski uspjesi su stvorili paniku kod Zlatne Horde koja se pobojala da njihov vazal postaje prejak za vlastito dobro. Prvu mongolsku vojsku Dimitrije Donski pobjeđuje 11. augusta 1378. godine, samo da bi dvije godine potom bila poslana puno veća vojska. U bitki kod Kulikova kod rijeke Don 8. septembra 1380. godine Dimitrij veliki knez Moskve pobjeđuje vojsku Zlatne Horde koju predvodi kan Mamaj i dobija svoj nadimak Donski. Taj neočekivani događaj dovodi do promjene mongolskog rukovodstva i nove invazije 1382. godine. Ovoga puta Moskvi nije bilo spasa i ona pretrpljuje katastrofalne posljedice radi pobune Dimitrija Donskog koji tada bježi na dovoljno daleko i na dovoljno sigurno mjesto.
U mirovnom sporazumu koji će se potom sklopiti Moskva ponovno postaje zadužena za skupljanje poreza ruskih zemalja u ime Zlatne Horde, a Dimitrije Donski je ponovno njen vladar. On umire 19. maja 1389. godine prepuštajući svoju državu sinu bez potrebe da on bude potvrđen od mongolskog kana što je po prvi put u historiji Moskve.
Zbog svoje pobjede nad Mongolima 1380. godine Dimitrije Donski je postao mitska ličnost Ruske historije.
Aziridin
Aziridin je organski spoj koje se sastoji od tročlanog henerociklusa (CH2)2NH. To je bezbojna, toksična, isparljiva tečnost koja je od značajnog praktičnog interesa. Aziridin je otkrio hemičar Siegmund Gabriel 1888. Njegovi derivati, takođe poznati kao aziridini, su od šireg interesa u medicinskoj hemiji.
Struktura
Ugao veze u aziridinu je približno 60°, znatno manji od normalnog ugljikovodičnog veznog ugla od 109,5°, što rezultira deformacijom ugla kao u uporedivom ciklopropanu i molekuli etilen-oksida. U takvim spojevima vezu objašnjava model banana-veza. Aziridin je manji bazan od acikličnih alifatskih amina, sa pKa od 7,9 za konjugirtanu kiselinu, zbog povećanja orbitalne hibridizacije slobodnog elektronskog para dušika. Ugaona deformacija u aziridinu takođe povećava barijeru za inverziju dušika. Ova visina barijere dozvoljava izolaciju odvojenih invertomera, naprimjer cis i trans invertomera N-hloro-2-metilaziridina.
Sinteza i upotreba
Aziridin se industrijski proizvodi iz aminoetanola na dva srodna načina. Nippon Shokubai proces zahtijeva oksidni katalizator i visoke temperature da bi se izvršila dehidracija. U Wenkerovoj sintezi, aminoetanol se pretvara u sulfat-ester, koji se podvrgava eliminaciji sulfata izazvanoj bazom. Stariji metodi su detaljno opisali aminaciju 1,2-dihloretana i ciklizaciju 2-hloretilamina.
IC 1731
IC 1731 (također poznat kao MCG 4-5-18, PGC 6756 i UGC 1291) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 161 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Trokut. Najveći prečnik je 1,50 (70 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (47 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Isaac Roberts 29. novembra 1896. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
ABAP
ABAP (, originalni naziv Allgemeiner Berichts-Aufbereitungs-Prozessor) je programski jezik visokog nivoa napravljen od strane njemačke softverske kompanije SAP. Trenutno je pozicioniran, uporedo sa nedavno predstavljenim Java programskim jezikom, kao jezik za programiranje SAP Application Servera, koji je dio njihove NetWeaver platforme za izgradnju poslovnih aplikacija. Sintaksa ABAP jezika je donekle slična COBOL programskom jeziku.
Historija
ABAP je jedan od mnogih programskih jezika četvrte generacije specifične aplikacijske primjene, čiji je razvoj počeo 1980-ih godina. U početku je ABAP bio jezik za raportiranje u SAP R/2, platformi koja je omogućavala velikim kompanijama da prave centralne poslovne aplikacije za menadžment materijala i ekonomsko knjigovodstvo.
ABAP je ispočetka bila kratica za Allgemeiner Berichtsaufbereitungsprozessor ("opći procesor za pravljenje izvještaja" na njemačkom), ali je kasnije preimenovan u Advanced Business Application Programming. ABAP je bio jedan od prvih jezika koji je sadržavao koncept "logičkih baza podataka" (, LDB), koje omogućuju visoki nivo apstrakcije od osnovnih nivoa baze podataka.
ABAP programski jezik je u početku bio korišten od strane programera za izradu SAP R/3 platforme. Također je bilo planirano da ga koriste SAP klijenti za proširivanje SAP aplikacija - klijenti su mogli razvijati sopstvene izvještaje i interfejse sa ABAP programiranjem. Jezik je relativno jednostavan za naučiti kada se radi o programerima, ali nije alat za direktno korištenje od strane korisnika bez programerskog iskustva. Znanje o dizajnu relacijskih baza podataka, i također po mogućnosti o konceptima objektno-orijentiranog programiranja, je potrebno za stvaranje ABAP programa.
Trenutna razvojna platforma SAP-a, NetWeaver, ima podršku i za ABAP, kao i za programski jezik Java.
Zrenjanin
Zrenjanin је najveći grad u Banatu i najveća općina u Vojvodini, Srbija.
Historija
Zrenjanin se spominje 1326. godine kao selo podignuto na tri ostrva rijeke Begej. Kasnije je bila podignuta i tvrđava, a mjesto su naselili Srbi, Nijemci, Rumuni, Italijani, Francuzi i Španci. "Veliki Bečkerek", stari naziv mjesta, postao je trgovište 1769. godine. Od 1935. godine, grad se naziva "Petrovgrad", a od 1946. godine "Zrenjanin", po narodnom heroju Žarku Zrenjaninu Uči. Grad je 1807. doživio katastrofalni požar.
Misao
mini|200px|[[Auguste Rodin, Mislilac]] Misao i mišljenje su psihološke funkcije koje nam omogućuju da putem misaonih operacija određujemo svojstva pojava i otkrivamo odnose među njima.
Kristalna noć
Kristalna noć njemački: Kristallnacht, također poznata i po nazivu Reichskristallnacht (carska kristalna noć), i Pogromnacht (noć pogroma), je bio veliki pogrom koji se desio širom Njemačke u noći 9. novembra 1938. godine. Pogrom je bio usmjeren protiv jevrejskih građana širom zemlje i za mnoge posmatrače je bio prva naznaka onoga što danas nazivamo holokaustom.
Zrenjanin
Naseljena mjesta
Aradac, Banatski Despotovac, Belo Blato, Botoš, Elemir, Ečka, Zrenjanin, Jankov Most, Klek, Knićanin, Lazarevo, Lukino Selo, Lukićevo, Melenci, Mihajlovo, Orlovat, Perlez, Stajićevo, Taraš, Tomaševac, Farkaždin i Čenta.
Misao
Mišljenje (ili tok mišljenja) je mentalni proces koji se odlikuje rasuđivanjem i zaključivanjem, odnosno shvatanjem uzročno-poslijedičnih veza između različitih pojmova. Misao (odnosno sadržaj mišljenja) se redovno očitava u nekom sudu ili tvrdnji.
Zrenjanin
Kultura
U gradu i okolini ima dosta kulturno-historijskih spomenika i poznatih institucija: Narodni muzej, Pozorište, Historijski arhiv, Biblioteka, Likovna kolonija u Ečki sa Galerijom i mnoge škole.
Kristalna noć
= Terminologija =
Misao
U filozofiji se obično pretpostavlja da su ljudi okarakterizirani racionalnošću, a najočiglednije ispoljavanje racionalnosti je sposobnost mišljenja. Zbog povezanosti sa emocionalnim i drugim faktorima razlikujemo: konkretno i apstraktno, logično i nelogično, magijsko i arhaično mišljenje.
Nuklearne sile
mini|300x300piksel| Boje koje označavaju nuklearne sile: Nuklearne sile su države koje raspolažu nuklearnim oružjem. Ovih pet država se smatraju nuklearnim silama i sve su potpisnice NPT-a, a to su: Sjedinjene Američke Države, Rusija (bivši SSSR ), Ujedinjeno Kraljevstvo, Francuska i Kina.
Kristalna noć
Dr. Valter H. Pele, istoričar specijalizovan za modernu Njemačku, tvrdio je da direktan prijevod nije prihvatljiv jer je njegova originalna namjera bila da cinično propagira nasilje kao nešto metaforički "sjajno i blistavo" za Njemačku. U terminu carska kristalna noć (Reichskristallnacht) prefiks Reichs je prisvojni pridjev imenice Rajh, što znači carstvo. Obje forme ove riječi su široko korišćene u njemačkoj vladinoj propagandi tokom nacističkog perioda, i u ovom slučaju bi se istaklo kako (nebitno koliko spontanim se predstavljao ovaj događaj) se radi o događaju bitnom za cijelu naciju, a ne samo o skupu lokalnih događaja, čiji se značaj ograničava na te zajednice.
Nuklearne sile
Tri nuklearne države koje nisu potpisale sporazum o zabrani širenja nuklearnog oružja (NTP) su: Indija, Pakistan i Sjeverna Koreja. Vjeruje se da Izrael ima oko 200 nuklearnih bojevih glava, ali nikada nisu priznali postojanje nuklearnog programa niti potpisali sporazum u vezi širenja nuklearnog oružja.
Države koje nisu priznale vojni nuklearni program
Iran
Kristalna noć
Ovo objašnjava prefiks Reichs (carski), koji su ljudi koristili i u drugim kontekstima da ismiju i kritikuju aspekte nacističke diktature. Značenje (Reichs-)Kristallnacht kao termina koji kritikuje i optužuje nacističko rukovodstvo uveliko je zaboravljeno.
Danas se u Njemačkoj uglavnom koristi izraz Pogromnacht (noć pogroma) što oslikava mišljenje da je Kristallnacht isuviše blag naziv.
Uvod
Tokom 1930-tih mnogi Jevreji poljskog porijekla su živjeli u Njemačkoj. 28. oktobra 1938. godine, u petak, 17.000 njih je bez upozorenja okupljeno i usred noći deportovano u Poljsku. Mnogi od njih su bili u Njemačkoj veći dio svog života, a neki su čak bili i odlikovani njemački veterani iz Prvog svjetskog rata. Poljska vlada je odbila da ih primi, zbog čega su se oni vukli između njemačkih i poljskih graničnih ispostava tokom hladnih dana i noći dok njemačke vlasti nisu konačno ubijedile poljsku vladu da im odobri ulaz.
Herschel Grynszpan, jevrejski Nijemac koji je pobjegao u Francusku, primio je pismo od svoje porodice u kome su opisani svi užasni uslovi koje su oni iskusili tokom ove deportacije. U ponedjeljak 7. novembra, on je pucao na sekretara njemačke ambasade u Parizu, Ernst Eduard vom Rath. Dva dana kasnije Rath je preminuo u bolnici, a to je nacistima dalo povod da organizuju pogrom.
Kristalna noć
Ubistvo vom Ratha služilo je kao izgovor da se lansira divljanje protiv jevrejskog stanovništva širom Njemačke. Planirano je da napad izgleda kao spontani čin, ali ga je ustvari organizovala njemačka vlada. Ovo znači da je sa organizacijom bilo saglasno rukovodstvo NSDAP-a i da se kao u čestim slučajevima vlada oslanjala na partijsku organizaciju kao dodatak zvaničnim vladinim linijama autoriteta.
Te noći oštećeno je i u mnogim slučajevima uništeno 1574 sinagoga (skoro sve koje su postojale u Njemačkoj), mnoga jevrejska groblja, više od 7000 jevrejskih radnji i 29 velikih trgovina. Više od 20000 Jevreja je uhapšeno i odvedeno u koncentracione logore; nekolicina je prebijena na smrt dok su ostali bili primorani da gledaju. Broj ubijenih Jevreja nije sa sigurnošću utvrđen, ali se procjenjuje da ih je bilo od 36 do 200 tokom ta dva dana nemira. Najčešće se govori o 91 ubijenom. Prirodu nasilja oslikava i činjenica da su neki Nijemci koji nisu bili Jevreji ubijeni samo zato što je neko smatrao da "izgledaju kao Jevreji".
Tadašnji odjek u svijetu
Kristalna noć uzrokovala je bijes širom svijeta. Diskreditovala je pronacističke pokrete u Evropi i Sjevernoj Americi, i vremenom dovela do njihovog opadanja. Mnoge novine su osudile ovaj zločin, a neki su ga poredili sa ubilačkim pogromima u carskoj Rusiji tokom 1880-tih. Sjedinjene Države su povukle svog ambasadora (ali nisu prekinuli diplomatske odnose) dok su druge vlade prekinule diplomatske odnose sa Njemačkom u znak protesta.
Dalji događaji
Kad je najavljivao nasilnu naplatu, jedan od najviših nacističkih zvaničnika Hermann Göring, koji se još ranije zalagao za mjere protiv Jevreja, omaškom je opisao teške uslove kojima su bili izloženi Jevreji nakon Kristalne noći. "Njemačko će jevrejstvo kao kaznu za njihove gnusne zločine morati dati doprinos od jedne milijarde maraka. Svinja neće počiniti novo ubistvo. Uzgred, moram primijetiti da ne bih volio biti Jevrej u Njemačkoj."
Ova noć uvela je novu fazu u antisemitskim aktivnostima nacističke partije i državnih aparata, vodeći do deportacija, i konačno istrijebljenja većine Jevreja koji su živjeli u Njemačkoj. Mada je u to vrijeme malo ljudi to znalo, pogrom kristalne noći je bio prvi korak u sistematskom progonu i masovnim ubistvima Jevreja širom evrope u onome što će postati poznato kao holokaust.
= Literatura = William L. Shirer The Rise and Fall of the Third Reich, 1959. Leni Yahil, The Holocaust: the Fate of the European Jewry
Doctor Who
mini Doctor Who jest britanska naučnofantastična televizijska serija koja se od 1963. emitira na BBC-ju. Prati pustolovine Doktora, gospodara vremena s planete Gallifrey, koji putuje kroz svemir u vremeplovu TARDIS-u. Vremeplov je prerušen u plavu telefonsku govornicu, koja je bila česta pojava u Ujedinjenom Kraljevstvu kada se serija počela emitirati (1963). Doktor, uz pratnju mnogih saputnika, bori se protiv raznih neprijatelja te mu je cilj spašavanje civilizacija i pomaganje ljudima u nevolji.
Zemljotres u Lisabonu 1755.
mini|desno|150px| Ruševine Carmo Convent stoje kao podsjetnik na zemljotres Veliki zemljotres u Lisabonu desio se 1. novembra 1755. godine, u 9:40 sati ujutro. Bio je to jedan od najrazornijih i najsmrtonosnijih zemljotresa u historiji, sa procijenjenim brojem poginulih između 40.000 i 50.000 osoba. Sam zemljotres su pratili cunami i požar, doprinoseći gotovo potpunom uništenju grada. Ova katastrofa imala je uticaj i na rast političkih tenzija u Portugalu, te je uzdrmala kolonijalne ambicije zemlje u 18. vijeku.
Doctor Who
Serija je postala značajni dio britanske popularne kulture, a drugdje je stekla kultni status. Utjecala je na generacije britanskih televizijskih profesionalaca koji su uz nju odrasli.
Zemljotres u Lisabonu 1755.
S obzirom da je to bio i prvi potres novije historije koji je proučavan naučnim metodama (zbog velike štete koju je načinio), doprinio je i rađanju moderne nauke seizmologije. Geolozi vjeruju da je jačina zemljotresa iznosila između 8,5 i 9° po Rihterovoj skali, sa epicentrom u Atlantskom okeanu oko 200 km zapadno-jugozapadno od Ostrva St. Vincent.
Centralni nervni sistem
mini|desno|300px|Šema CNS-a 1. mozak 2. CNS 3. Kičmena moždina Centralni nervni sistem (CNS) je dio nervnog sistema u kojem su neuroni skoncentrirani u nervnim centrima. Pruža se duž uzdužne tjelesne osovine, a kod kičmenjaka  se sastoji od  mozga i kičmene moždine.
Samara (plod)
Samara ili krilatka je suhi, jednosemenski biljni plod koji ima u kožasta ili opnasta ravna krilca, za pospješivanje rasijavanje pomoću vjetra.
Centralni nervni sistem
Glavni dijelovi centralnog nervnog sistema
mini|right|520px|Dijagram glavnih dijelova [[kičmenjak|kičmenjačkog nervnog sistema]]
Mozak
Mozak predstavlja proširenje prednjeg dijela nervne cijevi i sastoji se iz:
Prednji ili veliki mozak (telencephalon)
U toku evolucije, je prednji mozak  se  najviše  usložnjavao i anatomski i funkcijski. Njegova primarna funkcija je cenralizacija prijrms čula mirisa, što obavlja kod nižih [fkičmenjak]]a. Kod viših je, osim mirisne, dobio ulogu glavnog koordinacijskog centra i centra viših nervnih funkcija.
Samara (plod)
Ovakav plod, u stvari je krilata ahenija, tip ploda kod koga se iz zida jajnika razvijaju spljoštena krila vlaknastog, papirnatog tkiva. Samara je jednostavni, nedehiscentni suhi plod (ne otvara se duž šava). Oblik ploda omogućava vjetru da ga nosi seme dalje od matičnog stabla, nego je to slučaj kod običnog sjemena i stoga je oblik anemohorije.