cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Svjetsko prvenstvo u skijaškim letovima 1981.
Svjetsko prvenstvo u skijaškim letovima 1981. održano je od 26. februara do 1. marta na letaonici "Heini Klopfer" u njemačkom Oberstdorfu. To je bio drugi put da Oberstdorf bude domaćin SP-a. Prvi put je bio 1973.
NGC 2273A
NGC 2273A (također poznat kao IRAS 06356+6007, MCG 10-10-9, PGC 19397 i UGC 3504) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 97 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ris. Najveći prečnik je 2,70 (76 hiljada sg) a najmanji 2,2 uglovnih minuta (62 hiljade sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 572
NGC 572 (također poznat kao ESO 296-31, MCG -7-4-9 i PGC 5508) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 422 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kipar. Najveći prečnik je 0,80 (98 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (86 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 4. septembra 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Lancova vas
Lancova vas je naseljeno mjesto u sastavu općine Videm, regija Podravska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Ptuj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Lancova vas je imala 555 stanovnika.
Napomena: ''U 1989. smanjeno za dio naselja koji je proglašen za samostalno naselje Lancova vas pri Ptuju (općina Hajdina). U 2005. povećano za dio naselja Lancova vas pri Ptuju (općina Hajdina).''
Ada (Srbija)
Ada je gradić i središte općine na sjeveroistoku Bačke, AP Vojvodina, Srbija, na obali rijeke Tise.
Naseljena mjesta
Ada, Mol, Obornjača, Sterijino i Utrine.
CAD
mini|desno|350px|CAD proces Dizajn potpomognut računarom ( – CAD) jeste korištenje širokog spektra računarskih alata koji pomažu inžinjerima, arhitektima i ostalim profesionalim dizajnerima. Najčešće se koristi veoma napredan softver, ali i namjenski hardver. CAD je važna industrijska vještina veoma mnogo korištena u raznim aplikacijama, kao što su automobilska industrija, brodogradnja, svemirska industrija, industrijski i arhitektonski dizajn, prostetika i mnoge druge.
CAD se također mnogo koristi u izradi kompjuterske animacije i specijalnih efekata u filmovima, reklamama, i tehničkim uputstvima. Savremena sveprisutnost i snaga računara znači da su čak i bočice parfema i tečnog sapuna dizajnirane korištenjem tehnike otkrivenim od strane inženjera, 1960-tih. Zbog svog ogromnog ekonomskog značaja, CAD je glavna pogonska snaga za istraživanja u računarskoj geometriji, kompjuterskoj grafici i drugim složenim geometrijskim aplikacijama.
Najviša internetska domena
Najviša internet domena ili vršna domena (engl. TLD, skraćenica za Top-level domain) je internet domena na najvišem nivou hijerarskog imenskog sistema za domene na Internetu. Označena je slovima poslije zadnje tačke u imenu domene. Naprimjer, kod imena domene wikipedia.org najviša domena je .org.
Vrste najviših domena
IANA trenutno klasificira najviše internet domene u sljedeće grupe:
Banja (Ploče)
Banja je naseljeno mjesto u sastavu grada Ploča, Dubrovačko-neretvanska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Ploče.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Banja je imala 153 stanovnika.
Napomena: ''Iskazuje se od 1991. kao samostalno naselje nastalo osamostaljivanjem dijelova bivšeg naselja Istočna Plina u nova naselja Banja, Plina Jezero i Šarić Struga. Za to bivše naselje sadrži podatke do 1981. U 1857., 1869. i 1931. sadrži podatke za naselje Plina Jezero, 1857., 1869. i 1921. dio podataka za naselje Ploče, 1857., 1869., 1921. i 1931. dio podataka za naselje Peračko Blato. U 1921. i 1931. sadrži podatke za naselje Šarić Struga.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Banja je imalo 224 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Poluostrvo
mini|desno|250px|Poluostrvo u Hrvatskoj Poluostrvo ili poluotok je geografski pojam, koji označava kontinentalnu površinu, koja je sa tri strane okružena vodom. Poluostrva mogu imati površinu od nekoliko kvadratnih kilometara, ali isto tako njihova veličina i dužina ne moraju dosezati više od stotinjak metara.
Poluostrvo velikih razmjera se naziva polukontinent, poput Evrope, a njoj su pripojeni veća poluostrva, kao dijelovi koji sačinjavaju kontinent, kao što su: Apeninsko, Balkansko, Pirinejsko poluostrvo i Skandinavija, te manja: Bretagnaa, Jytland, Istra, Kanin, Kola, Krim, Pelopones i Halkidiki.
NGC 6710
NGC 6710 (također poznat kao MCG 4-44-19, PGC 62482 i UGC 11364) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 209 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lira. Najveći prečnik je 1,70 (103 hiljade sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (61 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 3. augusta 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zagorje (župa)
Zagorje je srednjovjekovna župa u toku gornje Neretve i u kalinovičkom kraju.
Na području Zagorja nalaze se Viševa, Veletin, Obalj, Ulog i dva nepoznata grada kod sela Ljusići i Bojići. Zagorje se spominje u više oblika (de Sagoria; de Sagorie; de Ixagoria; in Xagorie). Viševa je u izvornom području rijeke Neretve (in loco dicto Visevi, 1422). Veletin sa podgrađem Podveletin (subtus castrum Vellentin, 1442) nalazi se na području Bjelimića.
Ivan Sutherland
Izumio Sketchpad, inovativni program koji je omogućio bolje rukovanje računarom.
NGC 5247
NGC 5247 (također poznat kao ESO 577-14, IRAS 13353-1737, MCG -3-35-11, PGC 48171 i UGCA 368) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 62 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 5,40 (98 hiljada sg) a najmanji 4,9 uglovnih minuta (89 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 7. februara 1785. godine.
Ivan Sutherland
Trenutno radi za Sun Microsystems.
NGC 5247
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Hever Castle
mini|250px|desno|Hever Castle
Hever Castle je započeo kao seoska kuća u 13. vijeku, a nadograđena je 1462. godine od strane Geoffreya Bullena, lorda gradonačelnika Londona. Godine 1505. u Hever Castle su se uselili Thomas Boleyn i njegova supruga, Elizabeth Boleyn, sa djecom. Za dvoje njihove djece, Georgea i Mary Boleyn, se zna da nisu rođeni u Hever Castleu već u Blickling Hallu u Norfolku. Moguće je da je njihovo najslavnije dijete, engleska kraljica Anne Boleyn (supruga Henrika VIII, rođena ovdje, ako je tačna teorija da je ona rođena 1507. a ne 1501. godine. George i Anne Boleyn su pogubljeni 1536. godine, a Mary Boleyn je bila razbaštinjena zbog braka sa muškarcem niskog roda. Hever Castle je tako nakon Thomasove smrti pripao Kruni, odnosno Henriku VIII.
Henrik VIII je Hever Castle poklonio Ani Klevskoj, svojoj četvrtoj supruzi nakon što je poništio njihov brak uz njen pristanak. Ana Klevska je tu, kao engleska princeza i najbogatija žena u Engleskoj, živjela do svoje smrti, nakon koje je zamak promijenio nekoliko vlasnika.
Aloimunost
Aloimmunost (ponekad, izoimunost) je imunski odgovor na antigene koji nije specifičan za pripadnike iste vrste; oni se nazivaju aloantigeni ili izoantigeni. Dvije glavne forme aloantigena su antigeni krvnih grupa antigeni histokompatibilnosti. U aloimunitetu, tijelo stvara antitijela protiv aloantigena, koji u nekim slučajevima napadaju transfuziranu krv, alotransplantirano tkivo, pa čak i plod.
Aloimunski odgovor ( izoimunski)) rezultira odbacivanjem transplantata, što se očituje kao pogoršanje ili potpuni gubitak njegove funkcije. Suprotno tome, autoimunost je imunski odgovor na pojedine antigene. (prefiks alo znači "drugi", dok prefiks auto znači "samo". Aloimunizacija (izoimunizacija) je proces postajanja aloimmunosti, odnosno, prvog razvijanja relevantne antitijela. Aloimunost nastaje zbog razlike između visoko polimorfnih genskih proizvoda, uglavnom gena glavnog kompleksa histokompatibilnosti, receptora donora i transplantata. Ovi proizvodi prepoznaju T-limfocite i ostale mononuklearne leukocite koji infiltriraju u transplantat i oštećuju ga.
Transfuzijska reakcija
Neuspjeh u unakrsnoj transplantaciji može omogućiti transfuziju krvi davatelja iz nekompatibilne krvne grupe, što rezultira transfuzijskom reakcijom.
Akutno odbacivanje
Akutno odbijanje uzrokuju specifični Th1 antigeni i citotoksični T limfociti. Prepoznaju transplantirano tkivo zbog ekspresije aloantigena. Transplant se odbacuje tokom prvih dana ili sedmica nakon transplantacije.
Hiper- i ubrzano odbacivanje
Hiperakutno i ubrzano odbacivanje je imunološki odgovor posredovan antitijelima na alotransplantat. Krv primatelja već sadrži antitijela u cirkulaciji prije transplantacije, IgM ili antitijela u kojima je došlo do imunizacije prije (naprimjer, ponopvljene transfuzije krvi). U slučaju hiperakutnog odbacivanja, antitijela aktiviraju komplement; pored toga, reakcija se može pojačati neutrofilima. Ova vrsta odbacivanja je vrlo brza, a transplantat se odbacuje u nekoliko minuta ili sati nakon transplantacije. Ubrzano odbacivanje dovodi do aktiviranja fagocita iNK ćelije (ne nadopunjuju se) preko njihovih Fc receptora koji se vežu za Fc dijelove antitela. Odbacivanje transplantata događa se u roku od 3 do 5 dana. Ova vrsta odbacivanja tipski je odgovor na ksenotransplantacije.
Hronično odbacivanje
Hronično odbacivanje još nije u potpunosti shvaćeno, ali zna se da je povezano s proizvodnjom aloantijela i citokina. Kada je endotel krvnih sudova oštećen, transplantat ne prima dovoljno krvi i biva zamijenjen fibroznim tkivom (fibroza). Potrebna su najmanje dva mjeseca da se transplantat odbaci na ovaj način.
Mehanizmi odbacivanja
U odbacivanje uključeni su limfociti T CD4 + i CD8 + sa drugim mononuklearnih leukocitima (čija tačna funkcija nije poznata u odnosu na subjekt).B limfociti, NK ćelija i citokin također imaju ulogu u tome.
B limfociti
Tip humoralnog odbacivanja (posredovanog antitijelima) uzrokuju limfociti receptora B koji stvaraju aloantijela protiv molekula MHC klase I i II. Ova alorantijela mogu aktivirati komplement što dovodi do lize ciljnih ćelija. Alternativno, ćelije donora obložene su aloantiltetilima koja pokreću fagocitozu putem Fc receptora mononuklearnih leukocita. Mehanizam humoralnog odbacivanja relevantan je za hiperakutno, ubrzano i hronično odbacivanje. Aloimunost se može regulisati i neonatusnim B ćelijama.
Citokini
Citokinska mikrookolina u kojoj CD4+ T ćelije prepoznaju aloantigene koji značajno utiču na polarizaciju imunskog odgovora:
NK ćelije
NK ćelije mogu direktno ciljati na transplantirano tkivo. To ovisi o ravnoteži aktiviranja i inhibicije NK ćelijskih receptora i njihovih liganada prezentiranih transplantacijim. Porodični receptori KIR (receptor sličan imunoglobulinu ćelija ubica) vežu se u molekuli MHC klase I. Ako transplantat ima ove ligande na svojoj površini, NK ćelije se ne mogu aktivirati (KIR receptori daju inhibitorni signal). Dakle, ako ti ligandi nedostaju, ne postoji inhibicijski signal i NK ćelije se aktiviraju. Prepoznavanjem ciljne ćelije putem „nedostajuće samostrategije“ A, inducira svoju apoptozu perforinskim enzimima i granzimima koji se oslobađaju iz njihovih citotoksičnih granula. Aloreaktivne NK ćelije takođe izlučuju protuupalne citokine IFN-γ i TNF-α da povećaju ekspresiju MHC molekula i kostimulatornih receptora na površini APC (ćelije koje prezentiraju antigen). To podstiče sazrijevanje APC što dovodi do pojačanja aloreaktivnosti T-ćelija pomoću izravnog i indirektnog puta prepoznavanja aloantigena (kako je opisano u nastavku). NK ćelije također mogu ubiti Foxp3+9 regulatorne T limfocite, promijeniti imuni odgovor tolerancije na transplantaciju prema odbacivanju. Pored sposobnosti NK ćelija da utiču na sazrijevanje APC-a i razvoj T ćelija, vjerojatno je da mogu smanjiti ili čak spriječiti aloimuni odgovor na presađeno tkivo, bilo ubijanjem APC-a davatelja ili protuupalnog citokin IL-10 i sekrecijom TGF-β. Međutim, važno je imati na umu da se subpopulacije NK ćelija razlikuju u brzini aloreaktivnosti i imunomodulacijskom potencijalu. Što se tiče imunosupresivnih lijekova, efekti na NK ćelija su blaži u odnosu na T-ćelije.
T limfociti
Alloantigen na površini APC se mogu prepoznati po T limfocitima primatelja, preko dva različita puta:
Aktivacija T limfocita
T limfociti se potpuno aktiviraju pod dva uvjeta:
Aloimunski odgovor može biti pojačan proupalnim citokinima i limfocitima CD4+20 T koji su odgovorni za sazrijevanje APC-a i proizvodnju IL-2. IL-2 je presudan za razvoj memorijskih CD8+ T ćelija. Te ćelije mogu predstavljati ozbiljan problem nakon transplantacije. Kao rezultat izloženosti različitim infekcijama u prošlosti, u tijelu pacijenta razvili su se specifični T-limfociti. Dio njih ostaje u tijelu kao memorijske ćelije, a one mogu biti razlog „ unakrsne reaktivnosti “: imunološkog odgovora na slične, ali nepovezane aloantigene transplantiranih. Ovaj imunski odgovor naziva se sekundarnim i brži je, efikasniji i robusniji.
Tolerancija transplantata
Transplantirano tkivo prima imunokompetentni primatelj ako je funkcionalno u odsustvu imunosupresivnih lijekova i bez histoloških znakova odbacivanja. Domaćin može prihvatiti drugi transplantat od istog davatelja, ali odbaciti transplantat drugog davatelja. Prihvatanje transplantata ovisi o ravnoteži protuupalnih Th1, Th17 i protuupalnih regulatornih T ćelija. Na to utiče mikroko okruženje citokina, kao što je već spomenuto, u kojem limfociti CD4+ T aktiviraju se i nivoom upale (jer patogeni koji napadaju organizam u različitom stepenu aktiviraju imuni sistem i uzrokuju proupalno izlučivanje citokina; stoga podržavaju odbacivanje). Imunosupresivni lijekovi se koriste za suzbijanje imunskog odgovora, ali učinak nije specifičan. Stoga organizam može mnogo podložniji infekcijama. Cilj budućih terapija je suzbiti aloimuni odgovor, posebno kako bi se spriječili ovi rizici. Tolerancija se može postići eliminacijom većine ili svih aloreaktivnih T ćelija i uticajem na udio aloreaktivnih efektivnih regulatornih T limfocita u korist regulatornih ćelija koje mogu inhibirati reaktivne aloreaktivne efektorske ćelije. Drugi metod bi se temeljio na blokiranju kostimulacijskog signala tokom aktivacije aloreaktivnih T limfocita.
Marijan Bogdanović
Fra Marijan Bogdanović (8. decembar 1720 – 7. januar 1772) bio je bosanski franjevac, ljetopisac, apostolski vikar i latinist.
Biografija
Rođen je u Kreševu 8. decembra 1720. od oca Franje i majke Mande. Marijan je imao mlađeg brata fra Matu, franjevca, koji je umro 1771. godine od groznice i tuberkuloze, dok je studirao teologiju i hirurgiju u Napulju. Fra Marijan je osnovno obrazovanje stekao u Franjevačkom samostanu u Kreševu, gdje je 1739. godine primljen u novicijat. Naredne godine odlazi u Italiju u Napulj gdje je sedam godina studirao filozofsko-teološke nauke. Tamo je postao i svećenik oko 1747. godine. Poslije toga je pet godina predavao filozofiju i moralnu teologiju u Dubrovniku. Po povratku u rodnu Bosnu obavljao je dužnost župnika, učitelja i propovjednika. Godine 1762. postao je gvardijan. Tri godine kasnije izabran je za kustosa ili zamjenika provincijala. Njegovo službovanje u kreševskom samostanu nakratko prekida požar koji se desio 7.4.1765. godine. Crkva i samostan su obnovljeni tek dvije godine kasnije, a fra Marijan je bio voditelj gradnje. Nakon obnove samostana i crkve, fra Marijan Bogdanović je postavljen na položaj biskupa i apostolskog vikara. Umro je 7. januara 1772. godine od tuberkuloze. Sahranjen je sutradan u samostanskoj crkvi u Kreševu. Na položaj apostolskog vikara naslijedio ga je fra Marko Dobretić.
Djela
Fra Marijan Bogdanović je od 1765. do 1771. pisao Ljetopis na latinskom jeziku, koji je prožet mnogim talijanizmima, što je rezultat njegovog školovanja u Italiji. Prve tri godine Bogdanović je zapisivao događaje po sjećanju, da bi kasnije započeo bilježiti građu hronološkim redom. Ljetopis kreševskog samostana sadrži historijsko vrijedne podatke o crkvenim i društveno-političkim prilikama u Bosni i Hercegovini toga doba. Ovaj ljetopis nije pisao samo jedan čovjek, nego trojica. Marijan Šunjić stariji (1798–1847) je nastavio pisanje Ljetopisa od 1772. do 1799, a treći posljednji dio Ljetopisa od 1800. do 1817. popunio je fra Anđeo Šunjić mlađi (1839–1906).
Gornja Kočela
Gornja Kočela je naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Bosna i Hercegovina.
Evropska makroseizmička skala
Evropska makroseizmička skala (European macroseismic scale, EMS) predstavlja osnovu za procjenu seizmičkog intenziteta u evropskim zemljama, a koristi se i u nizu zemalja izvan Evrope. Objavljena je 1998. kao nadopuna probne verzije iz 1992. i naziva se "EMS-98".
Calais
Po popisu iz 1999, u općini Calais je živjelo 77.333 stanovnika, dok se procjenjuje da danas ima oko 78.170 stanovnika (procjena 2006). Broj stanovnika cijelog metropolitanskog područja po popisu iz 1999. iznosi 125.584.
Evropska makroseizmička skala
Historija EMS-a počela je 1988, kada je Evropska seizmološka komisija (ESC) odlučila pregledati i ažurirati Medvedev–Sponheuer–Karnikovu skalu (MSK-64), koja se u svom osnovnom obliku u Evropi koristila gotovo četvrt stoljeća. Nakon više od pet godina intenzivnog istraživanja i razvoja te četverogodišnjeg razdoblja testiranja, nova skala službeno je objavljena. Godine 1996. na 25. sjednici generalne skupštine ESC-a u Reykjavíku donesena je rezolucija kojom se preporučuje da države članice Evropske seizmološke komisije usvoje novu skalu.
Calais
Calais se nalazi na obali Doverskog moreuza, najužeg dijela kanala La Manche, širokog 34 km, tako da je Calais najbliži francuski grad Engleskoj. Za vrijeme vedrih dana, moguće je čak i vidjeti stijene u blizini Dovera. Stari dio grada (ili Calais-sjever) je smješten na umjetnom ostrvu i okružen je kanalima i lukom. Novi, moderni dio grada, St. Pierre se nalazi na jugu i jugoistoku.
Evropska makroseizmička skala
Evropska makroseizmička skala EMS-98 prva je skala seizmičkog intenziteta namijenjena poticanju saradnje između inženjera i seizmologa umjesto da je koriste samo seizmolozi. Nju prati detaljni priručnik, koji uključuje smjernice, ilustracije i primjere primjene.
Za razliku od skala magnitude zemljotresa, koje izražavaju seizmičku energiju oslobođenu zemljotresom, intenzitet EMS-98 označava koliko snažno zemljotres utječe na određeno mjesto. Evropska makroseizmička skala ima 12 stepeni, kako slijedi:
Calais
Historija
Calais se prvi put zvanično spominje 1181 pod latinskim nazivom Calesium, u dokumentu izvjesnog Mathieua d'Alsace kao ribarsko selo, na mjestu kojeg je 997 godine flandrijski grof Baudouin VI podigao utvrdu.
Na samom početku Stogodišnjeg rata, Calais je opsjednut. Opsada je otpočela 4. septembra 1346 kada se engleska vojska od oko 30.000 vojnika pod komandom kralja Edvarda III iskrcala kraj Calaisa. Odbranu Calaisa predvodio je Jean de Fosseux, poručnik i guverner Artoisa, uz oko 7.000 stanovnika grada. Nakon gotovo godinu dana opsade, grad je naposljetku zauzet 3. augusta 1347. Služio je kao svojevrstan mostobran za englesku industriju vune na evropskom kontinentu. Nakon stogodišnjeg rata, 7. januara 1558 Calais prelazi u francuski posjed, čime pada i posljednja utvrda koju su Englezi držali na kontinentu.
U Drugom svjetskom ratu je bio prvi cilj nacističke Njemačke pri napadu na Francusku 1940 godine, zbog njegove blizine Engleskoj. Pri tom je snažno bombardovan od strane njemačkih zračnih snaga - Luftwaffea. Kasnije su ga u toku rata u nekoliko navrata bombardovali saveznici. U februaru 1945, iako već oslobođen, doživio je jako razaranje, kada su ga Britanci želeći da napadnu njemačke snage u selu Dünkirchen, greškom bombardovali. Poslijeratna izgradnja i rekonstrukcija historijskog jezgra grada u većim razmjerama je izostala.
Stanovništvo
Kretanje broja stanovnika od 1800 mini|desno|200px|Trajekt u luci u Calaisu
Privreda
mini|desno|Pozorište u Calaisu Blizina grada Engleskoj je učinila da se u njemu razvije izuzetno važna luka. Calais je glavno odredište iz kojeg isplovljavaju trajekti koji povezuju Englesku sa Francuskom i ostatkom Evrope. U blizini grada u mjestu Coquelles, oko 6 km zapadno od Calaisa, nalazi se izlaz iz podmorskog tunela kojim ide autoput i željeznica prema Engleskoj, poznat i kao Eurotunel (Channel tunnel)
Pored luke, kao okosnice gradske privrede, postoji i veliki broj drugih industrija. Razvile su se posebno tekstilna i hemijska industrija, te proizvodnja papira. Calais ima direktnu željezničku vezu sa Parizom od kojeg je udaljen 238 km.
Znamenitosti
Gotovo cijeli grad je uništen tokom bombardovanja za vrijeme Drugog svjetskog rata, tako da se u njemu ne nalazi gotovo ni jedna građevina iz predratnog perioda. Za većinu posjetilaca, grad predstavlja samo tranzitno mjesto na putu za druga odredišta.
U središtu dominira karakteristična gradska vijećnica (hotel de ville), izgrađena u flandrijskom renesansnom stilu, a vidljiva je čak i sa engleske obale. Ispred vijećnice je statua od lijevanog željeza Građani Calaisa (fran. Les Bourgeois de Calais) koju je napravio Auguste Rodin.
U blizini željezničke stanice, u malom parku, nalazi se njemačko komandno mjesto iz Drugog svjetskog rata, danas kao ratni muzej. Zapadno od grada se nalazi Opalna obala (Côte d'Opale), slikoviti visoki grebeni koji se pružaju paralelno sa Bijelim grebenima na engleskoj strani prolaza i dio su iste geološke formacije.
Proširenje NATO-a
mini|427x427piksel|Proširenja NATO saveza Proširenje Organizacije Sjevernoatlantskog saveza (NATO) proces je uključivanja novih država članica u NATO. NATO je vojni savez dvadeset i osam evropskih i dvije sjevernoameričke zemlje koji predstavlja sistem kolektivne odbrane. Proces pridruživanja savezu reguliran je člankom 10 Sjevernoatlantskog sporazuma koji dozvoljava samo poziv "drugih evropskih država" i naknadnim sporazumima. Zemlje koje se žele pridružiti moraju ispuniti određene zahtjeve i završiti proces u više koraka koji uključuje politički dijalog i vojnu integraciju. Proces pridruživanja nadgleda Sjevernoatlantski savjet, upravljačko tijelo NATO-a.
Nakon uspostave 1949. s dvanaest članova utemeljitelja, NATO je rastao uključivanjem Grčke i Turske 1952. i Zapadne Njemačke 1955., a potom i Španije 1982. Nakon završetka hladnog rata, a Njemačka se okupila 1990., došlo je do rasprave u NATO-u o kontinuiranoj ekspanziji na istok. 1999. godine Poljska, Mađarska i Češka pridružile su se toj organizaciji usred mnogo rasprava unutar organizacije i ruske opozicije. Dodatno proširenje uslijedilo je pridruživanjem sedam zemalja srednje i istočne Evrope: Bugarske, Estonije, Latvije, Litvanije, Rumunije, Slovačke i Slovenije. Ove su države prvi put pozvane da započnu razgovore o članstvu tokom samita u Pragu 2002. godine, a pridružile su se NATO-u neposredno prije samita u Istanbulu 2004. godine. Albanija i Hrvatska pridružile su se 1. aprila, uoči samita u Strazburu-Kehlu 2009. godine. Crna Gora se alijansi pridružila 5. juna 2017. godine. Sjeverna Makedonija se pridružila alijansi 27. marta 2020. godine.Najnovija članica koja se pridružila NATO-u je Finska 4. aprila 2023. godine. Proces pristupanja Švedske alijansi je u toku.
Od 2019. godine, NATO službeno priznaje tri države koje teže ka članstvu: Bosna i Hercegovina, Gruzija i Ukrajina. Buduća ekspanzija trenutno je tema rasprave u nekoliko zemalja izvan saveza, a zemlje poput Srbije imaju otvorenu političku raspravu o temi članstva. Uključivanje zemalja koje su ranije pripadale Istočnom bloku i Sovjetskom Savezu bilo je uzrok povećanih tenzija između zemalja NATO-a i Rusije. {| class="wikitable" !Date !Country ! rowspan="20" |mini|640x640piksel|Članice NATO-a
Trenutni status
Bosna i Hercegovina je jedina zemlja s Akcionim planom za članstvo, koji je zajedno s Gruzijom na sastanku Sjevernoatlantskog vijeća 7. decembra 2011. godine proglašen NATO-om „zemlje aspirante“. [56] Ukrajina je prepoznata kao zemlja aspirantica nakon ukrajinske revolucije 2014. godine.
Bosna i Hercegovina
Glavni članak: Pristupanje Bosne i Hercegovine NATO-u
Prva konkretna stvar koju je Bosna i Hercegovina preduzela na putu pristupanju NATO-u je pridruživanju programu NATO-a Partnerstvo za mir koji se desilo decembra 2006. godine. Nakon toga potpisan je i sporazum o sigurnosnoj saradnji u martu 2007. Bosna i Hercegovina je nastavila put ka pristupanju NATO-u potpisivanjem Individualnog partnerskog akcionog plana u januaru 2008. Tada je pokrenut proces intenziviranog dijaloga na samitu NATO-a održanom u Bukureštu 2008. godine. Bosna i Hercegovina je pozvana da se pridruži Jadranskoj povelji kandidata za NATO 25. septembra 2008. U novembru 2008. godine, u zajedničkom saopćenju ministra odbrane BiH i kancelarije Misije NATO-a u Sarajevu, predloženo je da se Bosna i Hercegovina pridruži NATO-u do 2011. godine, ako se nastavi sa reformama koje su do tada učinjene u oblasti odbrane.
Bosna i Hercegovina službeno je pozvana da se pridruži Akcijskom planu za članstvo za 2010. godinu. Godine 2018. ministri vanjskih poslova NATO-a odlučili su da je NATO spreman prihvatiti podnošenje prvog godišnjeg nacionalnog programa Bosne i Hercegovine.19.novembra 2019 je dogovoreno slanje Programa reformi u sjedište NATO-a. mini|Irska trenutno ne želi pristupiti NATO-u, ali radi na poboljšanju interoperabilnosti odbrambenih snaga s NATO-om
Irska
Glavni članak: Odnosi Irske i NATO-a
Irska je bila voljna 1949. pregovarati o bilateralnom paktu o obrani sa Sjedinjenim Državama, ali protivila se ulasku u NATO sve dok pitanje Sjeverne Irske nije riješeno sa Ujedinjenim Kraljevstvom.Službeni odnosi između NATO-a i Irske započeli su 1999. godine kada je Irska postala potpisnica NATO-ovog programa Partnerstvo za mir i Vijeća za euro-atlantsko partnerstvo. Od tada, NATO i Irska aktivno surađuju na pitanjima očuvanja mira, humanitarne pomoći, spašavanja i upravljanja krizama i razvijali su praktičnu saradnju u drugim vojnim oblastima od obostranog interesa, u okviru Irskog individualnog programa partnerstva (IPP) i Individualnog programa partnerstva i suradnje (IPCP), koji se zajednički dogovaraju svake dvije godine.
Srbija
Republika Srbija je decembra 2006. pristupila NATO programu Partnerstvo za mir (PzM). Srbija je izabrala ovu partnersku saradnju kao optimalan vid za ostvarenje svojih bezbjednosnih ciljeva – unapređenje odbrambenih sposobnosti uz zadržavanje vojne neutralnosti. Program PzM je za svaku zemlju učesnicu individualan i specifičan. Politički okvir koji okuplja sve države članice NATO i učesnice programa Partnerstvo za mir je političko-bezbjednosni forum Savjet euroatlantskog partnerstva (eng. Euro-Atlantic Partnership Council - EAPC).
Odnosi Republike Srbije i NATO su u mnogo čemu specifični - rezultat su i refleksija historijskih okolnosti, događaja iz nedavne prošlosti i otvorenih aktuelnih pitanja. Pozicija NATO prema pitanju Kosova, odnosno činjenica da je većina država članica Alijanse priznala jednostrano proglašlenu nezavisnost Kosova, kao i učešće NATO/KFOR u formiranju nelegalnih, tzv. Kosovskih bezbjednosnih snaga, opterećuje i neminovno se odražava na trenutni nivo odnosa Republike Srbije i NATO.
Početkom 2015. godine Srbija je potpisala individualni partnerski akcioni plan mini|Snegur i Wörner potpisali su 16. marta 1994. godine [[Partnerstvo za mir]]
Moldavija
Glavni članak: Odnosi Moldavije i NATO-a
Godine 1992, Moldavija se pridružila Vijeću euroatlantskog partnerstva,.Moldavija se pridružila Partnerstvu za mir 16.marta 1994. Partnerstvo za mir je potpisao Mircea Snegur i Manfred Wörner. Vladimir Voronjin posjetio sjedište NATO-a u Bruxellesu 23. juna 2003. godine, 7. juna 2005, 22. juna 2006. godine, 18. juna 2007. godine i 5. decembra 2007. Na summitu u Istanbulu 2004. godine, NATO je prihvatio rusku vojnu prisutnost u Moldaviji i Gruziji. Američki ministar obrane Donald Rumsfeld zaustavio se, na putu za Istanbul, u Moldaviju, gdje je pozvao na povlačenje ruskih snaga iz zemlje. mini|Generalni sekretar NATO-a Jens Stoltenberg i Petro Porošenko, 10. jula 2017
Ukrajina
Glavni članak: Odnosi Ukrajine i NATO-a
Odnosi između Ukrajine i Sjevernoatlantskog saveza (NATO) je započeo u 1994. Ukrajina je dobila Akcionii plan za članstvo u NATO (MAP) u 2008. Planovi za članstvo u NATO-u su krenuli nakon predsjedničkih izbora 2010. godine u kojoj je Viktor Janukovič, koji je radije držao Ukrajinu nesvrstanom, bio je izabran za predsjednika. Usred nemira, Janukovič je pobjegao iz Ukrajine u februaru 2014.Vlada koja je došla na vlast u početku je rekla da s obzirom na nesvrstani status zemlje,imaju planove da se pridruže NATO-u. Međutim, nakon ruske vojne invazije u Ukrajini i parlamentarnim izborima u oktobru 2014., novoj vladi je ulazak u NATO prioritet. Rusija nije želila da Ukrajina započne MAP sa NATO-om,međutim, sljedeće godine, glasnogovornik NATO-a, rekao je da je, unatoč ruskom protivljenju širenje NATO-a Saveza,vrata ostaju otvorena i za one koji su zadovoljili kriterije.
Od juna 2014. godine, ankete su pokazale da oko 50% ispitanika podržava podržava ukrajinski ulazak u NATO. Neki 69% Ukrajinaca želi da se pridruži NATO-u, navodi se u junu 2017. mini|Vladimir Putin na Rimskom samitu 2002
Rusija
Glavni članak: Odnosi Rusije i NATO-a
NATO-ruski odnosi, odnosi između vojnog saveza NATO-a i Ruske Federacije su osnovana 1991 Godine 1994. Rusija pridružila programu Partnerstvo za mir, a od tog vremena, NATO i Rusija potpisali su nekoliko važnih sporazuma o suradnji. Prema riječima Vladimira Putina, on je predložio ideju Rusiji ulazak u NATO.Vijeće Rusija-NATO je osnovan 2002 za upravljanje sigurnosnim pitanjima i zajedničke projekte. Suradnja između Rusije i NATO-a sada se razvija u nekoliko glavnih sektora, uključujući: borba protiv terorizma, vojnoj suradnji, suradnji u Afganistanu i borbi protiv lokalne proizvodnja lijekova, industrijsku suradnju, a oružje je nešireno.Dana 1. aprila 2014., NATO je jednoglasno odlučio obustaviti suradnju s Ruskom Federacijom.Dana 18. februara 2017. godine, u Ministarstvu vanjskih poslova Sergej Lavrov rekao je da podupire nastavak vojne suradnje s NATO saveza.
Du gamla, du fria
Du gamla, du fria (bosanski: Ti stara, ti slobodna) je švedska himna. Tekst prve polovine himne (2 strofe) je napisan u 1884. godine od strane Richard Dybecka. Muzika je uzeta iz stare švedske narodne pjesme. 1910. godine pjesnikinja Louise Ahlén je napisala još dvije strofe koje danas čine drugu polovinu himne. Ova himna nikad nije zvanično prihvaćena (ne postoji politička odluka) kao švedska nacionalna pjesma. Njena upotreba kao himna se isključivo temelji na tradiciji.
Tekst
Du gamla, Du fria, Du fjällhöga nord
Du tysta, Du glädjerika sköna!
Jag hälsar Dig, vänaste land uppå jord,
/: Din sol, Din himmel, Dina ängder gröna.:/
Du tronar på minnen från fornstora dar,
då ärat Ditt namn flög över jorden.
Jag vet att Du är och Du blir vad Du var.
/: Ja, jag vill leva jag vill dö i Norden.:/
Lovrenc na Dravskem polju
Lovrenc na Dravskem polju je naseljeno mjesto u sastavu općine Kidričevo, regija Podravska, Slovenija.
Panzer IV
Panzer IV je bio najbolji njemački tenk u Drugom svjetskom ratu, u upotrebi tokom cijelog rata.
Septembarski progon
Istanbulski progon ili Septembarski progon (grčki: Σεπτεμβριανά; turski: 6–7 Eylül Olayları) je bio progon direktno usmjeren protiv grčke manjine u Istanbulu 6. i 7. septembra 1955. Židovi i Armenci koji su živjeli u gradu, kao i njihove radnje su također bili meta pogroma, kojim je rukovodila vlada Demokratske stranke premijera Adnana Menderesa.
Lovrenc na Dravskem polju
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Ptuj.
Panzer IV
Nastanak
Kada su početkom 1934. izdani zahtjevi za stvaranje Panzera III započelo se i s oblikovanjem Panzera IV, a cilj tih srodnih projekata bio je da Panzer III vrši protutenkovska ratna dejstva, dok bi njegov brat na sebe preuzeo borbu s pješadijom. Prvi primjerci ovoga tenka izašli su iz fabrike još 1937., tako da ih je dvije godine kasnije već bilo dovoljno za praktičnu upotrebu.
Septembarski progon
U razdoblju od 9 sati, istanbulska grčka zajednica je došla pod udare turske rulje, čiji je veliki dio kamionima dovožen u grad za ovaj događaj. Iako zagovornici pogroma nisu javno pozvali na ubijanje Grka, između 13 i 16 Grka i najmanje jedan Armenac (uključujući dva pravoslavna svećenika) je umrlo tokom ili poslije pogroma kao posljedica prebijanja i paljenja kuća.
Panzer IV
Ratno djelovanje
Tokom 1939. godine bilo je sveukupno dovršeno i isprobano dvjestotinjak ovih tenkova verzija A, B i C koje nisu u potpunosti zadovoljile, ali su omogućile ozbiljnije testiranje u Poljskoj. Prvi pravi test ovog tenka nastupa u invaziji Francuske kada više od 200 primjeraka njegovog modela D u potpunosti zadovoljava ratne zahtjeve, za razliku od Panzera III. Njegov kvalitet u ispunjavanju zadataka je uočen i tokom borbi u Sjevernoj Africi i Sovjetskom Savezu. U rano proljeće 1942. godine kada vojnim stratezima u Berlinu postaje jasno da Panzer III nije u stanju boriti se ravnopravno protiv sovjetskih tenkova donesena je odluka o prenamjeni Panzer IV s protupješadijske na protutenkovsku borbu. Zamišljeni kraj radnog vijeka za ovaj tenk je bila 1944. godina, ali nakon žestokog suprostavljanja pripadnika mehanizovanih jedinica on ostaje u proizvodnji i borbi do posljednjeg dana Drugog svjetskog rata.
Lovrenc na Dravskem polju
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Lovrenc na Dravskem polju je imao 664 stanovnika.
Kultura loptastih amfora
Kultura loptastih amfora (KLA), (Njem: Kugelamphoren-Kultur - KAK), je jedna arheološka eneolitska kultura u srednjoj Evropi iz perioda oko 3400–2800 pne. Ime joj je dao Gustaf Kossinna, po karakterističnim keramičkim loncima, sa dvije ili četiri ručke. Prema Kurganskoj hipotezi, smatra se indoevropeiziranom, i širila se Evropom sredinom 4. milenijuma pne, predstavljajući drugi val kurganskih migracija. Potvrda za takvo tumačenje je u polu-nomadskom pastoralizmu nosilaca kulture kuglastih amfora te njihovom grobnom ritusu, ponajviše na temelju rumunskih i poljskih nalazišta, koji odgovaraju istočnoj kulturi. Još uvijek nisu završena kompletna antropološka istraživanja koja bi potvrdila teoriju. Posljednja genetička istraživanja su pokazala da ima prostora i za drugačije viđenje s obzirom na to da analize mitohondrijske DNA ukopa pod tumulom s poljskog nalazišta Kierzkowo nisu pokazale genetičku sličnost s istočnim populacijama, već onim ranijim lokalnim, što govori da su promjene i inovacije kojima se odlikuje kultura kuglastih amfora u prvom redu kulturološke.
Lovrenc na Dravskem polju
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1952. iskazivano pod imenom Sveti Lovrenc na Dravskem polju.''
Kultura loptastih amfora
Rasprostranjenost i razvoj
Kultura loptastih amfora bila je raširena u centralnoj Evropi, između Elbe i Visle, pružajući se na jugu do srednjeg toka rijeke Dnjestar i na istoku do Dnjepra. Zapadno od Elbe, neke loptaste amfore pronađene su u megalitskim konstrukcijama. Pronađene su i u stepskom području (Volhynia i Podolia), u vremenu koje odgovara periodu 2950 i 2350. god. pne. Presijecala je Kulturu vrpčaste keramike na dva dijela. Prema jugu i zapadu dodirivala se Badenskom kulturom, a na sjeveru sa Narva kulturom.
Septembarski progon
Procjene štete variraju od 69,5 miliona turskih lira koje je navodila turska vlada, preko 100 miliona britanskih funti koju su spominjali britanski diplomatski izvori, zatim 150 miliona američkih dolara koliko je procijenila Svetska unija crkava sve do 500 miliona dolara koliko je procijenila grčka vlada.
Panzer IV
Oprema
Oklop je postepeno povećavan tokom cijelog rata.Dok je Panzer IV Ausf. A imao oklop od svega 30 mm,Ausf. E je imao oklop od 50 mm,dok je oklop kod Panzer IV Ausf. G verzije dosegao debljinu od 80 mm. U cijelom razdoblja rata ovaj tenk je u sukobima jedan na jedan s američkim ili britanskim tenkovima ( prije svega Sherman ) bio u najmanju ruku ravnopravan. Jedini problem se javlja tokom posljednje godine rata kada se pojavljuju sovjetski tenkovi izgrađeni za borbu s Panzer VI Tigrom. Tada se ovaj tenk prije svega koristi radi sprege kvalitete proizvoda i niske cijene proizvodnje.
Kultura loptastih amfora
Nalazi
Ekonomija se zasnivala na stočarstvu, pogotovo svinja u ranoj fazi, za razliku od Kulture ljevkastih pehara, u kojoj se uzgajalo uglavnom goveče. Naselja su rijetka, i dosad nisu iskopani temelji kuća, pa se predpostavlja da su bila privremena.
Septembarski progon
Nemiri su ubrzali proces iseljavanja koji su doveli do nestanka grčke manjine u Turskoj. Od 200.000 koliko je brojala 1924. godine, u 2006. godini grčka zajednica u Istanbulu je procijenjena na tek više od 2.500 osoba.
Panzer IV
Oprema
mini|desno|Panzer IV izložen u njemačkom muzeju oklopnih vozila,[[Munster]]
Kultura loptastih amfora
Nalazi
Kultura je poznata po ukopima. Sahranjivanje se obavljalo u grobnicama ukopanim u zemlju i obloženim kamenom. Sahranjivali su i životinjske dijelove, najviše svinjske čeljusti ili cijele životinje (bik). U grobove su prilagali amfore i kamene sjekire. Pronađeni su i isključivo životinjski grobovi. Postoje i sekundarni ukopi u megalitske grobove.
Septembarski progon
Povod za nerede su bile grčko-turske razmirice oko statusa Kipra. Turska vlada je organizovala ove nerede i stvorila je atmosferu za linč kroz medije i uz pomoć organizovanog bombaškog napada na turski konzulat u Solunu.
Panzer IV
Oprema
Prvi top stavljen u kupolu bio je spori protupješadijski top od 75 mm. Nakon prenamjene u protutenkovsku borbu zamijenjen je brzim 75 mm tako da je mogao probijati oklop sovjetskih tenkova T-34 i KV-1.
Kultura loptastih amfora
Nalazi
Prema načinu sahranjivanja, s skladu sa Kurganskom teorijom, kultura je nastala kao rezultat prvih masovnih migracija iz pravca stepa, i biće osnova za daljnji nastanak germansko - baltičkih - slavenskih naroda.
Septembarski progon
Svjetska javnost nije reagovala na ovaj događaj.
Panzer IV
Oprema
Sveukupno je proizvedeno nešto manje od 9000 primjeraka ovoga tenka čime je postao najmasovnije proizvođeni njemački tenk svih vremena.
Kozman
Kozman (Cosman, Kuzman) je srednjovjekovna tvrđava i dvor u gornjem Podrinju.
Panzer IV
Prenamjene
Uz žestoko protivljenje Guderiana i drugih pripadnika njemačkih mehaniziranih snaga Hitler je donio odluku o gradnji novih oklopnih modela koristeći kao osnovu Panzer IV i njegove fabričke kapacitete. Sveukupno nešto manje od 450 ovih tenkova je prenamjenjeno različitim tipovima kupola u protuavionske tenkove. Napravljeno je još i tristotinjak oklopnjaka imena Sturmpanzer IV namijenjenih borbi protiv pješadije i utvrđenih pozicija.
Opći bijes vojnog štaba izazvala je odluka o izgradnji velikog broja oklopnih vozila StuG IV na šasiji Panzera IV. Napravljeno je više od 1100 primjeraka uprkos mišljenjima da je StuG III dovoljno dobar i da nije trebalo smanjivati proizvodnju samog Panzera IV.
Upotreba izvan Njemačke
Tokom rata ovaj tenk su koristili i Mađarska, Rumunija, Finska, Bugarska, Španija, NDH i Turska. Vrhovni štab Sovjetskog Saveza je čak izdao naređenja da se obavezno koriste zarobljeni tenkovi Panzer IV i njegove različite verzije, dok se istovremeno nisu koristili zarobljeni njemački Tigrovi.
IC 48
IC 48 (također poznat kao IC 1577, IRAS 00410-0827, MCG -1-3-1 i PGC 2603) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 274 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 1,00 (80 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (64 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Edward Emerson Barnard 30. novembra 1888. godine.
Komin (Ploče)
mini|300px|Komin, tok [[Neretva|Neretve]] Komin je naseljeno mjesto u sastavu grada Ploča, Dubrovačko-neretvanska županija, Republika Hrvatska.
IC 48
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Komin (Ploče)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ploče.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Komin je imao 941 stanovnika.
IC 2074
IC 2074 je trostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Bik. Prvo otkriće je napravio Guillaume Bigourdan 8. januara 1899. godine.
Komin (Ploče)
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Komin je imalo 1.546 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Hajrudin Vrnjak
Hajrudin Vrnjak je rođen 1958 u Kaošticama, općina Višegrad. Ima do sada objavljenih 12 beletrističkih knjiga, najviše romana. Magistar je književnosti. Živi u Sarajevu. Radi također u Sarajevu 21 godinu kao profesor književnosti i maternjeg jezika. Objavio je i veliki broj različitih tekstova u deset listova, novina i časopisa.
NGC 3739
NGC 3739 (također poznat kao MCG 4-27-71, PGC 35841 i UGC 6564) je galaksija koja je udaljena oko 441 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 1,10 (141 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (39 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Otto Wilhelm von Struve 16. marta 1869. godine.
IC 2074
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 3739
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Semir Tuce
Semir Tuce nekadašnji je jugoslavenski i bosanskohercegovački nogometaš. Igrao je na poziciji lijevog krila.
Velež
Rođen je u Mostaru i počeo je profesionalno nastupati za Velež 1983, postavši kasnije jedan od njegovih najboljih igrača. Šutirao je lijevom nogom i stekao ime u Prvenstvu Jugoslavije. Za "Rođene" je odigrao 173 utakmice i postigao 55 golova. S Veležom je 1986. osvojio Kup maršala Tita. Iste godine proglašen je jugoslavenskim nogometašem godine.
Reprezentacija
Za Jugoslaviju je debitirao u oktobru 1986. u utakmici kvalifikacija za Evropsko prvenstvo 1988. protiv Turske. Sakupio je sedam nastupa i postigao dva gola. Učestvovao je na Olimpijskim igrama 1988. u Seoulu. Posljednji je put za reprezentaciju nastupio 1989. u prijateljskoj utakmici protiv Grčke.
Lični život
Tuce je 22. aprila 2021. pretrpio srčani udar u Kriensu, gdje živi.
Klupski
Velež
Luzern
Jane Boleyn
Jane Boleyn, vikontica Rochford (djevojački Jane Parker; 1505 - 1542) je bila engleska plemkinja koja je živjela i bila pogubljena za vrijeme vladavine Henrika VIII.
Brak
Godine 1524. ili 1525. udata je za Georgea Boleyna, sina grofa od Wiltshirea, koji je nosio očevu titulu vikonta Rochforda kao titre de courtoisie. Jane je tako bila vikontica Rochford de courtoisie. Iz njihovg braka nije rođeno nijedno dijete. Janina zaova, Anne Boleyn, je udajom za kralja Henrika VIII 1533. godine postala kraljica Engleske.
Udovištvo
Godine 1536. Jane je ostala udovica: njen muž i njegova sestra Anne pogubljeni su na osnovu izmišljene optužnice za incest. Jane je bila ispitivana od strane Thomasa Cromwella, a njeno svjedočenje je bilo presudno. Nije poznato jesu li Janine bukvalne riječi bile uzete kao dokaz ili ih je Cromwell protumačio na način koji je njemu odgovorao. Porodica Boleyn je tako ostala bez muškog nasljednika, koji je bio potreban za grofovije Wiltshire i Ormonde, te za titulu vikonta Rochforda, pošto te titule nisu mogle biti naslijeđene od strane žene niti od strane potomka iz ženske linije. Jane je ipak ostala oslovljavana kao vikontica Rochford de courtoisie.
Jane je postala dvorjanka i sljedećoj Henrikovoj supruzi, svojoj imenjakinji, Jane Seymour. Jane je umrla po porodu, i dvije godine kasnije Henrik je oženio Anu Klevsku. Henrik i Ana Klevska su se složili da ponište svoj brak jer ga zbog međusobne neprivlačnosti nisu ni konzumirali. Opet je ključno bilo Janino svjedočenje - ona je izjavila da joj je kraljica Ana povjerila da sa kraljem nije imala odnose, te je brak na osnovu toga poništen.
Vikontica Rochford je nastavila služiti novoj, petoj Henrikovoj supruzi, Katherine Howard, koja je bila prva rodica njenog muža. Jane je imala uticaj nad mladom i neiskusnom Katherine. Organizirala je njene susrete sa mlađim muškarcima. Na kraju je Katherinina burna predbračna prošlost otkrivena, a zatim i afera tokom braka koju je pomagala Jane Boleyn. Rezultat toga bilo je hapšenje i zatvaranje Jane i kraljice Katherine.
Pogubljenje
Jane i Katherine su bile zatvorene u tvrđavi Tower of London. Jane je pod psihološkim pritiskom imala nervni slom i na kraju izgubila razum. Njena neuračunljivost je značila da joj neće moći biti suđeno, ali kralj je bio odlučan kazniti je zbog njenog učestvovanja u nevjeri njegove supruge, te je stoga izdao zakon kojim je dozvoljeno suđenje i pogubljenje mentalno oboljelih osoba. Jane je stoga bila osuđena na smrt i bez suđenja.
Dana 13. februara 1542. godine pogubljena je Katherine Howard, a odmah nakon nje i Jane Boleyn. Katherine je imala sedamnaest, a Jane Boleyn 36 godina. Jane Boleyn je sahranjena u kapeli tvrđave Tower of London, St Peter ad Vincula.
Vrabač
Vrabač je utvrđeni grad, karavanska stanica i carinarnica u župi Neretva kod Konjica.
Vrabač je smješten na isturenoj kosi nad dolinom rijeke Bijele i sa tog mjesta čuva put koji se dolinom rijeke Neretve penje na Vrabač i Borke. Vrabač se prvi put pominje 1410. Dubrovčani su se žalili na vojvodu Sandalja Hranića što je otvorio carinu u Vrapču iako je carina postojala i u Konjicu. Tražili su od vojvode ove dvije carine spoji u jednu. Pitanje carine u Vrapču bilo je i kasnije problematično, ali vojvoda od nje nije odustajao. Godine 1425. ugovoren je prevoz robe do u mjesto zvano Vrabač u Bosni (ad locum dictum Vrabaç in Bosnam).
U njegovom podgrađu, Podvrapču (Sub Vrabac, Sotto Vrabac) bila je karavanska stanica. Tu je bilo konačište za karavane koji iz donje Neretve idu u unutrašnjosti Bosne. Vrabač je imao svoga kneza. Gradski knez u Vrapču 1414. bio je Jurek Kečić, a 1425. Stjepan Stančić.
Prirodne nauke
mini|220px|desno|Mjesečevi krateri iz [[Apollo 11|Apolla 11]] Prirodne nauke su nauke koje se bave živom i neživom prirodom, opisuju i pokušavaju ih objasniti. Tradicionalna područja prirodnih nauka - fizika, hemija i biologija - još i danas obilježavaju opću široko rasprostranjenu predodžbu o prirodnim naukama. Danas je, međutim, pojam prirodnih nauka značajno proširen. Primjer takvog širenja ovih nauka je astronomija koja se od svoje historijske uloge astrologije razvila u savremenu prirodnu nauku.
Prema tradicionalnom shvaćanju, obrnuto od prirodnih nauka smatrane su duhovne nauke, odnosno ono, što se danas prema savremenom razumijevanju pojma naziva humanističkim naukama ili društvenim naukama. Ova podjela nauka na dvije osnovne velike kategorije danas uglavnom više nema stvarnu podlogu. Najpoznatiji primjer takve nauke koju nije moguće svrstati niti u prirodne niti u duhovne je matematika, koja se danas smatra dijelom strukturne nauke.
Razvoj
U prirodne nauke svrstavane su samo nauke koje su se bavile materijalnim stvarima nežive prirode. Odvajanje fenomena koji se mogu objasniti materijalnim (fizičkim) objašnjenjima od onih koji su metafizički, dakle s druge strane materijalno dokazivih fenomena, podliježu neprekidnim promjenama. U taj razvoj spada i otvaranje mnogih naučnih područja. Centralna tema prirodnih nauka je od ranije bila, a i danas je, traganje za objektivnim saznanjem, dakle saznanjem koje nadili spoznajni subjekat i postaju općeprihvaćene.