cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Horoskop
mini|desno|Astrološki znakovi Horoskop je simbolički prikaz međuodnosa prirodnih principa na izvjesnom mjestu u trenutku nečijeg rođenja koji je u skladu s međuodnosom tih istih prirodnih zakona u svijesti pojedinca. Horoskop je slika neba u određenom trenutku (položaji Sunca, Mjeseca, planeta, zvijezda) gledano s određene tačke na Zemlji u određenom trenutku. Dakle, kao da smo s određenog mjesta u danom trenutku fotografirali nebo, pa napravili svojevrsnu kartu - horoskopsku kartu - sa tačnim položajem najvažnijih objekata, te s elementima nebeske sfere ( zenit, nadir, ascedent, descedent). Natalni horoskop nekog čovjeka je takva slika u trenutku njegovog rođenja. Horoskop se sastoji od velikog broja elemenata i njihovih povezanosti- astrološki elementi, astrološki znakovi, astrološke kuće, planete, planetarni aspekti...
Niamey
Znamenitosti
Znamenitosti grada su Nigerijski Nacionalni muzej, koji uključuje zoo, zatim muzej kolokvijalne (standardne) arhitekture, zanatski centar i izložbu skeleta dinosaurusa. Tu su također nigerijski, francuski i američki kulturni centri, dva veća tržna centra i tradicionalna arena za borbe (hrvanje).
U gradu se još nalaze i aerodrom Diori Hamani, Državna Administrativna škola, Univerzitet Niameya (Abdou Moumouni), koji je na lijevoj strani rijeke, te mnoge institucije od značaja za državu (Zavod za statistiku, Hidrološki institut itd.).
Mit
mini|desno|200px|Ilustracija Bitke kod Kurukshetra, iz rukopisa hindu epa Mahabharata Mit je objašnjenje na razna životna pitanja u odsutnosti nekog racionalnog ili naučnog odgovora (Kako je nastao svijet, što se događa kada umremo), te drugi naziv za nestvarne ili fantastične priče. To je opisna (narativna) projekcija neke kulturne grupe i njihovog osjećaja vlastite historije, te značajnog odnosa sa "višim" silama iz okolnog svijeta i svemira. Mit je projekcija aspekata duše određene kulture. U svom kompleksnom ali otkrivajućem simbolizmu, mit je u odnosu na kulturu kao što snovi stoje u odnosu na osobu. Obično se mitovi vežu za drevne narode. Smatra se da je Ramajana najstariji do danas sačuvani mit. Najpoznatiji mitovi današnjice su mitovi Stare Grčke. Iako je tačno da su mitovi nastali kao objačnjenje na životna pitanja za koje nema, ili tada nije bilo, naučnog odgovora, mnogi psiholozi smatraju da oni otkrivaju jedan pogled na svijet zajednički svim ljudima tog podneblja. Zbog toga je mitologija jedan od ključnih aspekata savremene psihologije.
Primjeri kreiranja mitova
Kompleksna ceremonija okretanja derviša je jedan od primjera islamskog mističnog simbolizma, u vezi sa geometrijskom savršenošću svemira kojeg je kreirao Allah. Pješčani crteži Navajo indijanaca je vizuelna metafora stvaranja, koji kroz kontakt sa oboljelom osobom pomažu da život počne iz početka. U starijim formama kršćanskih euharistijskih ceremonija, kada učesnici uzimaju posvećenu hranu, događaj se završava recitiranjem kršćanskog kreiranja mita o Sv. Ivanu (John I), što daje naznake o svojim dubokim korijenima u ceremonijama posvećenim ponovnom stvaranju. Etika judaizma je logična derivacija iz jednostavnog i patrijarharnog stvaranja opisanog u Genezi.
Love Don't Let Me Go (Walking Away)
"Love Don't Let Me Go (Walking Away)" je objavljena kao spoj Tocadisco-ovog remiksa The Egg-ovog singla "Walking Away" sa vokalima David Guettovog singla "Love Don't Let Me Go" iz 2002. Miks je prvi put reproduciran tokom performansa francuskog DJa Joachima Garrauda uživo, iako je više ljudi tvrdilo da se miksanje radilo i prije.
Muzički video sadrži break ples i parkour. Osobe u video plešu kao lude uz skakanje po zidovima i penjanje. Kada bi dotakli drugu osobu i ona bi također plesala-
Pozicije singla
{| width="0%"
William Shatner
Willian Shatner je kanadski glumac, pjevač, pisac, producent, redatelj i komičar. Stekao je svjetsku slavu i postao kulturna ikona sa ulogom Jamesa T. Kirka, kapetana svemirskog broda USS  Enterprise , u franšizi  Zvjezdanih staza . Serija se snimala od 1966. do 1969. godine iako je prva pilot epizoda napravljena 1965. godine. Glumio je i u 7 filmova Star Trek kinematografije. Napisao je niz knjiga u kojima bilježi svoja iskustva dok je igrao ulogu kapetana Kirka, i bio je ko-autor nekoliko romana sa radnjom u svijetu Zvjezdanih staza. Napisao je i niz romana naučne fantastike pod nazivom  TekWar , koji su kasnije bili prilagođeni za televiziju.
Shatner je igrao veterana narednika policije u istoimenoj seriji T. J. Hooker (1982-1986). Nakon toga, bio je domaćin reality televizijske serije Rescue 911 (1989-1996), koja je osvojila nagradu People's Choice kao omiljena nova TV dramska serija. Od tada je radio kao muzičar, pisac, reditelj i poznati reklamer proizvoda. On je također upečatljivo glumio advokata Dennyja Cranea u televizijskim dramama Praksa (2004) i  Bostonsko pravo  (2004-08), za koje je dobio dvije nagrade Emmy i jednog Zlatnog globusa.
Rane godine
Shatner je rođen 22. marta 1931. godine, u Notre-Dame-de-Grâce blizu Montreala, Quebec, Kanada, sin Anne (rođ Garmaise) i Josepha Shatnera, proizvođača odjeće. On ima dvije sestre, Joy i Farla. Shatnerov djed po ocu, Wolf Schattner, izmijenio je prezime u "Shatner". Svi Shatnerovi predaci bili su jevrejski imigranati iz Austrije, Poljske, Mađarske i Ukrajine. Shatner je studirao ekonomiju na McGill University u Montrealu, gdje je i diplomirao. U junu 2011. godine, McGill University mu je dodijelio počasni doktorat.
Glumačka karijera
Nakon što je diplomirao na McGill University 1952, Shatner je postao poslovni direktor pozorišta Mountain Playhouse u Montrealu prije nego je postao članom pozorišta Canadian National Repertory Theatre u Ottawi. Početkom 1954. godine Shatner je počeo da nastupa na Stratford Shakespeare Festival u Stratfordu, Ontario. Igrao je niz uloga na Stratford festivalu u produkcijama među kojima se ističu manje uloge u renomiranim televizijskim produkcijama kao što su: Sofoklov Kralj Edip u režiji Tyronea Guthrieja, Shakespeareov Henry V, i Tamerlan Veliki Christophera Marlowea, u kojem je Shatner imao svoj debi na Broadwayju 1956. godine. Godine 1954., dobio je ulogu Rangera Boba u Canadian Howdy Doody Show. Shatner je bio zamjena za Christophera Plummera; njih dvojica će kasnije glumiti neprijatelje u Star Trek VI: The Undiscovered Country. Iako se već pojavio u kanadskom filmu iz 1951, The Butler Night Off, njegov prvi dugometražni film je bio film u produkciji MGM-a iz 1958. Braća Karamazovi sa Yulom Brynnerom, u kojem je glumio najmlađeg od braće Karamazova, Alekseja. U decembru iste godine, pojavio se nasuprot Ralpha Bellamyja u ulozi rimskog poreznika u Betlehemu na dan Isusovog rođenja u epizodi TV-serijala Hallmark Hall of Fame pod nazivom Božićno drvo u režiji Kirka Browninga, u kojoj je glumio sa zvijezdama kao što su Jessica Tandy, Margaret Hamilton, Bernadette Peters, Richard Thomas, Cyril Ritchard i Carol Channing. Shatner je imao vodeću ulogu u američkoj kriminalističkoj televizijskoj antologiji Alfred Hitchcock vam predstavlja treća sezona (1957-1958) u epizodi pod nazivom Stakleno oko, jedan od njegovih prvih nastupa na američkoj televiziji.
Godine 1959. dobio je dobre ocjene kritike kada je preuzeo ulogu Lomaxa u brodvejskoj produkciji pozorišne predstave  Svijet Suzie Wong . U martu 1959, dok je glumio na pozornici za  Suzie Wong , Shatner je igrao i detektiva Archieja Goodwina što je trebalo biti prva serija Nero Wolfe CBS televizije, ali je bila prekinuta od strane CBS-a nakon snimanja samo nekoliko epizoda. Zatim 1960. godine nastupa dva puta kao Wayne Gorham u produkciji NBC-a u vestern TV-seriji Odmetnici u kojoj je glumio zajedno sa Bartonom Maclaneom, a zatim u drugoj epizodi Majko, mogu li otići na plivanje? serijala Alfred Hitchcock vam predstavlja  peta sezona. Godine 1961. glumio je u brodvejskoj predstavi Pucanj u tami zajedno sa Julie Harris u režiji Harolda Clurmana. Walter Matthau, koji je osvojio nagradu Tony za svoj nastup i Gene Saks također se pojavljuju u ovom komadu. Shatner je također glumio u dvije epizode pod nazivom The Grim Reaper i The Hungry Glass televizijske serije NBC-a Thriller. Iste godine glumio je i u filmu  Eksplozivna generacija .
Guthrie je nazvao mladog Shatnera kao glumca koji najviše obećava na Stratford festivalu, i tu je se susreo sa savremenicima poput Stevea McQueena, Paula Newmana i Roberta Redforda. Shatner nije bio uspješan kao ostali glumci, međutim, tokom 1960-ih "postao je poznat kao glumac koji se pojavljivao na vrijeme, znao svoje dijaloge, radio jeftino i uvijek odgovarao na telefonske pozive." Njegov moto je "Rad jednako rad", ali Shatnerova spremnost da prihvati bilo koju ulogu, bez obzira koliko "nezaboravna", vjerovatno je nanosila štetu njegovoj karijeri. 1962. nastupa u filmu  Uljez Rogera Cormana. On se također pojavio u filmu Stanleyja Kramera  Suđenje u Nürnbergu  i u dvije epizode naučne fantastike u antologijskoj seriji, Zone sumraka pod nazivom U pravi čas i Košmar na 20.000 stopa. U sezoni 1963-1964, on se pojavio u dvije epizode TV-serije ABC-a Channing  i u TV-serijama Na granici mogućeg pod nazivom Hladne ruke, toplo srce. Godine 1963. kao gost nastupa u TV-seriji Route 66, u epizodi Izgradite svoje kuće u zaleđu mora. 1964, on je kao gost nastupio u CBS-voj TV drami Izvještač. Iste godine on je glumio sa Laurenceom Harveyjem, Claire Bloom, Paulom Newmanom i Edwardom G. Robinsonom u vestern filmu  Bijes .
Zvjezdane staze
thumb|William Shatner kao kapetan [[James T. Kirk, njegov najpoznatiji lik.]] William Shatner se hizo mundialmente conocido por su papel de Capitán Kirk en la serie Star Trek. Shatner je dobio ulogu kapetana Jamesa T. Kirka drugog pilota u Zvjezanim stazama, u epizodi pod nazivom Gdje niko ranije nije bio. On je tada sklopio ugovor da igra Kirka za naredne serije Zvjezdanih staza i igrao je ulogu u periodu od 1966. do 1969. U svom originalnom prikazivanju na NBC-u, serije su imale samo skromne ocjene i bile su otkazane nakon tri sezone. 1973. godine, vratio se u ulozi kapetana Kirka, ali samo kao glas, u animiranoj seriji Zvjezdanih staza. U svojoj ulozi Kirka, Shatner je 22. novembra 1968. slavno poljubio glumicu Nichelle Nichols (poručnik Uhura), u epizodi Zvjezdanih staza, Platonova pastorčad. Ova epizoda se popularno navodi kao prvi primjer poljupca između bijelog muškarca i crnkinje na televiziji u Sjedinjenim Američkim Državama.
1970-e
Shatnerova supruga Gloria Rand razvela se od njega u martu 1969. godine. Nakon što su Zvjezdane staze bile otkazane te godine, Shatner je imao poteškoća u pronalaženju posla tokom ranih 1970-ih pa je dobivao slične uloge zbog njegovog portretiranja kapetana Kirka. Uz vrlo malo novca i malo izgleda da nastavi glumu, Shatner je izgubio svoju kuću i živio je u kamp prikolici u San Fernando Valley. Shatner se podsjeća na ovaj period svog života kao "taj period", kao ponižavajuće vrijeme u kojem je on prihvatao svaki posao, uključujući i male nastupe na zabavama, kako bi pomogao svoju porodicu.
Shatner se ponovo pojavio u manje vrijednim filmovima, kao što su Cormanov Big Bad Mama(1974) i horor film Đavolja kiša (1975), kao i TV film Strava na 37.000 stopa, što mnogi njegovi obožavaoci vjeruju je bio njegov najgori posao. Shatner je dobio dobre kritike kao glavni tužilac u PBS-ovoj adaptaciji Saul Levittove drame iz 1971. Suđenje u Andersonvilleu. Tokom 1975. i 1976. godine, ostale uloge na televiziji uključuju glavnu ulogu kao tajni agent u seriji sa vestern tematikom  Barbary Coast , a kao gost pojavljuje se u mnogim serijama 1970-ih kao što su  Čovjek vrijedan šest miliona dolara,  Kolumbo , Novajlije ,  Kung Fu , Ironside i Misija: nemoguće. Shatner je bio povremeni gost na kvizovima Piramida i 20,000 dolara piramida tokom 1970-ih godina, kada se pojavio nasuprot Leonarda Nimoya u sedmodnevnom meču najavljenom kao "Kirk vs. Spock."
Povratak ulozi kapetana Kirka
Nakon otkazivanja snimanja, Star Trek postaje kultni film tokom 1970-ih godina a kapetan Kirk postaje kulturna ikona. Shatner počinje da se pojavljuje na Star Trek konvencijama u organizaciji "trekija" (fanova). Sredinom 1970-ih, Paramount je počeo pred-produkciju za novu verziju televizijske serije Star Treka, pod radnim nazivom Star Trek: Phase II. Međutim, fenomenalan uspjeh Ratova zvijezda (1977) doveo je studio da umjesto toga uzmu u obzir rad na Star Treku kao igranom filmu. Članovi ekipe su Shatner i drugi originalni glumci i dobili su nazad svoje uloge kada je Paramount producirao Star Trek: The Motion Picture, objavljen 1979. godine. Shatner je igrao Kirka u narednih šest  Star Trek  filmova, zaključno sa smrću lika u zadnjem izdanju Star Trek Generations (1994).
Televizija
Adventures]]'' (1973-1974)
Filmografija Johna Forda
Filmografija Johna Forda
Minardi PS05
Vozači
* 7 bodovi dobivenih PS05
Ernst Toller
Ernst Toller (Samotschin, 1. decembar 1893. - New York, 22. maj 1939.), njemački književnik.
Bio je dobrovoljac u Prvom svjetskom ratu. Razočaran onim što je doživio na fronti, istupa protiv rata, organizirajući u Heidelbergu ligu studenata koji se zalažu za mir. Sudjelovao je u stvaranju Bavarske sovjetske republike, a zbog revolucionarne djelatnosti osuđen je na pet godina tamnice. Nakon Hitlerova dolaska na vlast emigrirao je u Ameriku. Godine 1939. izvršio je samoubistvo.
NGC 6548
NGC 6548 (također poznat kao MCG 3-46-13, PGC 61404 i UGC 11115) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 101 milion sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Herkul. Najveći prečnik je 2,90 (86 hiljada sg) a najmanji 2,8 uglovnih minuta (83 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 22. juna 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nuklearno oružje
mini|250px|Oblak oblika gljive, nastao nakon bacanja atomske bombe na [[Nagasaki u Japanu 1945. godine, diže se u visinu od 18 kilometara iznad hipocentra.]]
Nuklearno oružje je oružje čija razorna snaga potiče od nuklearnih reakcija, bilo od fisije ili od mnogo jače fuzije. Kao rezultat, čak i nuklearno oružje sa relativno malim učinkom je značajno jače od najjačeg konvencionalnog eksploziva.
U historiji ratovanja, nuklearna oružja korištena su samo dva puta, oba puta tokom zadnjih dana Drugog svjetskog rata. Prvi događaj desio se ujutro 6. augusta 1945. godine, kada su SAD bacile uranijsku eksplozivnu napravu čije je šifrirano ime bilo Little Boy ("mali dječak") na japanski grad Hirošimu. Drugi događaj odigrao se tri dana kasnije, kada je plutonijska naprava implozijskog tipa, koja je imala šifrirano ime Fat Man ("debeli čovjek"), bačena na grad Nagasaki. Upotreba ovih oružja, koja je rezultirala trenutnom smrću oko 100.000 do 200.000 pojedinaca (većinom civila) i čak više tokom vremena, bilo je i ostaje kontroverzno. Kritičari su optuživali da su to bila nepotrebna djela masovnog ubijanja, dok su drugi tvrdili da je upotreba nuklearnog oružja maksimalno smanjila žrtve na objema stranama tako što je ubrzala kraj rata.
Od tada, nuklearna oružja bila su detonirana više od dvije hiljade puta zbog testiranja i demonstrantivnih svrha. Jedine poznate zemlje koje su detonirale takvo oružje su SAD, Sovjetski savez, Ujedinjeno Kraljevstvo, Francuska, Kina, Indija i Pakistan, a od oktobra 2006. godine pridružila im se i Sjeverna Koreja. Ove zemlje su deklarirane nuklearne sile (zajedno sa Rusijom, koja je naslijedila oružje nakon raspada Sovjetskog saveza).
Mnogobrojne druge zemlje možda posjeduju nuklearno oružje, ali nisu nikada javno priznale posjedovanje, ili njihove tvrdnje da ga ne posjeduju nisu bile potvrđene. Na primjer, Izrael ima savremene avionske sisteme isporuke i izgleda da ima opsežan nuklearni program sa stotinama nuklearnih glava. I Iran je trenutno optužen od brojnih vlada za pokušaje razvijanja nuklearnog oružja, iako njegova vlada tvrdi da su njihove potvrđene nuklearne aktivnosti, kao što je obogaćivanje uranija, za mirnodobne svrhe. U prošlosti se špekulisalo da nuklearno oružje razvijaju, odnosno da ga je testirala, i Južnoafrička Republika u doba apartheida, Švedska, a danas se slične špekulacije vežu uz Brazil. SFR Jugoslavija je također započela rad na razvoju nuklearnog oružja, ali je on napušten 1960-ih.
Pored njegove upotrebe kao oružje, nuklearni eksploziv bio je testiran i korišten u razne ne-vojne svrhe. Sintetički elementi kao što je ajnštajnij, stvoreni u nuklearnoj fisiji, otkriveni su nakon prvog testa hidrogenske bombe.
Historija
mini|250p|desno|Posljedice [[Atomski napad na Hirošimu i Nagasaki|atomskog bombardovanja Hirošime.]] Prva nuklearna oružja proizveo je međunarodni tim u Sjedinjenim Američkim Državama, uključujući veliki broj dislociranih naučnika iz središnje Evrope, uz pomoć Ujedinjenog Kraljevstva i Kanade tokom Drugog svjetskog rata kao dio u tajnosti držanog Manhattan projekta. Dok se u početku oružje razvijalo primarno iz straha da bi ga Nacistička Njemačka mogla prva razviti, ono se kasnije ipak iskoristilo protiv japanskih gradova Hirošime i Nagasakija u augustu 1945. godine. SSSR je svoje prvo nuklearno oružje razvio i testirao 1949. godine, što je dijelom bio rezultat informacija dobivenih iz sovjetske špijunaže u SAD-u. I SAD i SSSR su sredinom 1950-ih godina nastavili razvijati oružje zasnovano na nuklearnoj fuziji (hidrogenske bombe). Izumom pouzdanog načina slanja raketa tokom 1960tih, postalo je moguće da se nuklearno oružje pošalje bilo gdje u svijetu u vrlo kratkom roku te su dvije hladoratovske supersile usvojile strategiju zastrašivanja održavajući krhki mir.
lang=bs|250p|mini|Američki i sovjetski arsenal nuklearnog oružja, 1945-2014. Nuklearno oružje je bilo simbol vojne i državne moći, a njegovo testiranje se koristilo ne samo za usavršavanje nego i za slanje određenih političkih poruka. Tokom tog perioda i druge države su također razvile nuklearno oružje, kao što su Ujedinjeno Kraljevstvo, Francuska i Kina. Ovih pet članova "nuklearnog kluba" su se dogovorili da pokušaju ograničiti njegovo širenje, mada su ga još četiri zemlje uspjele da razviju (Indija, Južnoafrička Republika, Pakistan i Izrael). Krajem Hladnog rata početkom 1990tih, Rusija je naslijedila oružje od bivšeg SSSR-a te je zajedno sa SAD-om nastavila saradnju za smanjenje svog nuklearnog arsenala u svrhu smanjenja tenzija i međunarodne sigurnosti.
Širenje nuklearnog oružja je ipak nastavljeno, te je Pakistan testirao svoje prvo nuklearno oružje 1998. godine, a slijedilo je testiranje Sjeverne Koreje 2006. godine. U januaru 2005. godine, pakistanski metalurg Abdul Kadir Kan priznao je da je prodavao nuklearnu tehnologiju i informacije o nuklearnom oružju Iranu, Libiji i Sjevernoj Koreji, preko velikog međunarodnog lanca. Sjeverna Koreja je 9. oktobra 2006. godine objavila da je izvela podzemni nuklearni test, ali pošto nisu primijećeni znakovi velike eksplozije mnogi su zaključili da test nije bio potpuno uspješan.
Nuklearno oružje je bilo u srži mnogih nacionalnih i međunarodnih političkih sukoba i igralo je veliku ulogu u popularnoj kulturi nakon što je javno prikazano njegovo djelovanje 1940tih a obično je simboliziralo konačnu mogućnost čovječanstva da iskoristi snagu prirode za vlastito uništenje.
Postojala su (najmanje) četiri velika lažna alarma, najskoriji 1995. godine, koji su gotovo doveli da SAD ili SSSR/Rusija počnu lansirati svoje nuklearne bojeve glave kao odmazdu za pretpostavljeni napad. Osim toga, tokom Hladnog rata SAD i SSSR su nekoliko puta bili na ivici nuklearnog napada, najpoznatiji slučaj je bio tokom Kubanske raketne krize. Do 2006. godine, procjenjuje se da u svijetu postoji najmanje 27.000 nuklearnih bojevih glava u posjedu najmanje osam država, a 96% nuklearnog oružja nalazi se u SAD i Rusiji.
Vrste nuklearnog oružja
Postoje dva glavna tipa nuklearnog oružja. Prvi je oružje koje proizvodi vlastiti eksploziv samo preko reakcije nuklearne fisije. Ovaj tip je poznat po nazivima atomska bomba, A-bomba ili fisijska bomba. U fisijskim oružjima, masa fisijskog materijala (obogaćeni uranij ili plutonij) se stavlja u superkritičnu masu — količina materijala potrebna da otpočne eksponencijalni rast nuklearne lančane reakcije — bilo sastavljanjem dvije potkritične mase ili kompresovanjem kritične mase sa hemijskim eksplozivom. Količina energije koju oslobodi fisijska bomba može da varira od jedne tone TNT-a, pa sve do oko 500.000 tona (500 kilotona) TNT-a.
Drugi tip nuklearnog oružja proizvodi ogromne količine energije kroz reakciju nuklearne fuzije, a može biti i preko hiljadu puta moćniji od fisijske bombe. Poznatije su pod nazivom hidrogenske bombe, H-bombe, termonuklearne bombe ili fuzijske bombe.
Nuklearna bomba
Nuklearna bomba jedno je od najrazornijih vrsta oružja. Njen rad bazira se na principu nuklearne fisije. Prva nuklearna bomba izgrađena je tokom Drugog svjetskog rata kroz tajni projekt "Manhattan" američke vlade u kojemu su učestvovali ponajbolji fizičari tadašnjeg svijeta.
Termonuklearna bomba
Termonuklearna bomba je vrsta nuklearnog oružja koje oslobađa veliku količinu energije putem reakcije nuklearne fuzije i može biti više od hiljadu puta jača od fisijske bombe. Poznata je još i kao H-bomba, hidrogenska bomba i fuzijska bomba. Samo se za šest zemalja (Sjedinjene Američke Države, Rusija, Francuska, Ujedinjeno Kraljevstvo, Kina i Indija) zna da posjeduju hidrogensku bombu. Hidrogenske bombe rade koristeći Teller-Ulamov dizajn u kome se detonira fisijska bomba, u posebno napravljenom dijelu koji je u blizini fuzijskog goriva. Gama i X-zrake koji se oslobađaju tokom fisijske eksplozije sažimaju i griju kapsulu u kojoj se nalaze tricij, deuterij ili litij deuterid (LiD), započinjući fuzijsku reakciju. Neutroni oslobođeni tokom ove fuzijske reakcije započinju konačnu fisijsku fazu u omotaču koji je od osiromašenog uranija i koji okružuje fuzijsko gorivo, povećavajući značajno konačni učinak. Svaka od ovih komponenti je poznata kao "faza", sa fisijskom bombom kao "primarnom" i fuzijskom kapsulom kao "sekundarnom". Povezujući zajedno brojne faze i povećavajući količinu fuzijskog goriva, termonuklearno oružje može imati ogromnu snagu. Najveća bomba koja je ikada detonirana je bila Car bomba u bivšem SSSR-u, koja je imala snagu od preko 50 miliona tona (megatona) TNT-a, većina modernog oružja nije ni blizu te jačine.
Tu su i drugi tipovi nuklearnog oružja. Naprimjer, pojačano fisijsko oružje je fisijska bomba koja povećava svoju eksplozivnu snagu pomoću male količine fuzijskih reakcija, ali nije hidrogenska bomba. Neka oružja su dizajnirana za posebne svrhe, neutronska bomba je nuklearno oružje koje daje relativno malu eksploziju, ali sa relativno velikom količinom radijacije. Detonacija nuklearnog oružja je praćena eksplozijom neutronske radijacije. Okruživanjem nuklearnog oružja sa prikladnim materijalima (kao što su kobalt ili zlato) stvara se oružje poznato pod imenom posoljena bomba. Ovaj uređaj može proizvesti izuzetno velike količine radioaktivne kontaminiranosti. Većina razlika u dizajniranju nuklearnog oružja je u različitim korisnim učincima nuklearnog oružja za različite vrste namjena i u manipuliranju konstrukcijskim elementima u pokušaju stvaranja izrazito malog oružja.
Nuklearna strategija
desno|mini|250px|SAD-ov [[LG-118A Peacekeeper|Peacekeeper projektil koristio je MIRV projektile. Svaki projektil mogao je sadžavati i do deset bojnih glava (prikazano u crvenoj boji), a koje su mogle pogoditi različite mete. Ovaj sistem je razvijen za projektilsku odbranu.]]
Nuklearni sukob je strategija ili ratovanja ili izbjegavanja nuklearnog rata. Politika pokušavanja odbijanja potencijalonog nuklarnog napada je od strane druge zemlje poznata kao strategija nuklearne odbrane. Cilj je da se uvijek održava status drugog napada (sposobnost države da odgovori na nuklearni napad sa svojim nuklearnim naoružanjem) ili da u potencijalom ratu ima status prvog napada sa ciljem da se unište neprijateljske odbrane prije nego što uzvrate udarac. Tokom Hladnog rata vojni teoretičari su radili na modelima po kojima bi se spriječilo da se spriječi korištenje takvog naoružanja.
Različite forme nuklearne otpreme dopuštaju različe vrste nuklerane strategije, primarno čineči težom odbranu i otežavajući lansiranje protivnapada protiv njih. Nekada je to značilo držanje skrivenih projektila, kao npr. stavljanje na podmornice ili vozove čije je lokacije teško pratiti, a u drugo vrijeme to je značilo zakopavanje u bunkerima. Druge mjere uključuju odbranu protiv nukleranih vrsta napada korištenjem protivprojektilske odbrane (tj. uništavanje projektila prije nego što dostignu svoje mete) ili sredstvima civilne odbrane (korištenje ranijeg upozorenja da se evakuišu građani na sigurno područje prije napada). Oružja koja si dizajnirana da unište masovne populacije poznata su pod nazivom strateška nuklearna oružja. Oružja koja su dizajnirana da ustvari budu korištena na bojnom polju u ratnom stanju su poznata pod nazivom kao taktička nuklearna oružja.
Postoje kritike ideje "nuklearne strategija" za nuklearni rat koje upozoravaju da bi nuklearni rat između dviju nuklearnih sila mogao rezultirati u međusobnom totalnom uništenju. Sa ove tačke gledišta značajnost nuklearnog oružja se ogleda u tome da je ono samo sredstvo sprječavanja rata, jer bi pravi nuklearni rat mogao nastati iz bezazlenog političkog neslaganja i straha, rezultirajući potpunim uništenjem. Ova, ne samo nacionalna nego i globalna, prijetnja potiče razvijanje mnogih mjera anti-nuklearne zaštite koje se sve više počinju provoditi.
Kritike od strane mirovnih pokreta i unutar vojnih organizacija su istakle upitnost koristi takvog oružja u trenutnoj vojnoj klimi u svijetu. Korištenje (ili prijetnja korištenja) takvog oružja bi općenito bila protivna pravila međunarodnog prava koje se primjenjuje u oružanim sukobima, u skladu sa savjetodavnom mišljenju koje je objavio Međunarodni sud pravde 1996. godine.
Možda najkontroverznija ideja u nuklearnoj strategiji je ona o širenju nuklearnog oružja. Ovaj stav govori da, nasuprot konvencionalnom oružju, nuklearno oružje uspješno spriječava otvoreni rat između država, kako je i spriječio u Hladnom ratu između SAD-a i Sovjetskog saveza. Politički naučnik Kenneth Waltz najviše promovira ove stavove.
Nuklearni projektili
desno|mini|250p|Prva nuklearna oružja su bile "[[gravitacijske bombe" kao Fat man ("debeli čovjek"), oružje koje je bačeno na Nagasaki, Japan. Takva oružja su mogla biti bačena samo iz bombadera.]]
Slanje nuklearnog oružja, tehnologija, načini i sistemi koje koriste da se nuklearno oružje transportira do mete, važan je aspekt nuklearnog oružja za njegov dizajn i za strategiju njegovog korištenja.
Historijski, prvi način slanja i metoda upotrebe dva nuklearna oružja koje se upotrijebilo u ratovanju je gravitacijska bomba bačena iz aviona - bombardera. Ovaj način se prvo razvio u državama jer nije zahtijevano nikakva prostorna ograničenja u vezi veličine oružja, a miniaturizacija oružja je nešto što zahtijeva veliko znanje o dizajnu oružja. Međutim, upotreba nuklearnog oružja putem klasičnog avionskog napada značajno je ograničavala domet napada, vrijeme odgovora na predstojeći napad i broj oružja koji se može dopremiti i koristiti u zadano vrijeme. Osim toga, specijalizirani sistemi dopreme obično nisu potrebni, naročito nakon što je razvijen način miniaturiziranja, nuklearne bombe se mogu dopremati bilo strateškim bombarderima ili taktičkim avionima lovcima, što daje mogućnost zračnim snagama da koriste svoju trenutnu flotu sa minornim ili nikakvim izmjenama. Ovaj metod se i dalje smatra jednim od primarnih načina dopremanja i korištenja nuklearnog oružja. Većinu američkog nuklearnog oružja, naprimjer, predstavljaju gravitacijske bombe slobodnog pada, kao što su B61.
Mnogo efikasniji način sa strateške tačke gledišta je nuklearno oružje stavljeno na raketu, koja koristi balističku putanju kojom doprema nuklearnu bojevu glavu do udaljene mete. Čak i projektili kratko dometa omogućavaju brži napad bez izlaganja vlastitim žrtvama, razvoj interkontinentalnih nuklearnih balističkih raketa (ICBM) i balističkih projektila koji se lansiraju sa podmornica (SLBM) omogućio je nekim država nesmetano i lahko djelovanje nuklearnim oružjem na mete bilo gdje u svijetu sa velikom mogućnosti uspjeha i tačnosti. Mnogo napredniji sistemi poput MIRV-a (Multiple independently targetable reentry vehicle odnosno projektil sa više nuklearnih bojevih glava) omogućavaju da se lansira veći broj nuklearnih bojevih glava na nekoliko meta istovremeno, što smanjuje šanse bilo kakve raketne odbrane. Danas su projektili odnosno rakete osnovni i najčešći sistemi dizajnirani za slanje i djelovanje nuklearnim oružjem. Međutim, projektiranje nuklearne bojeve glave dovoljno malehnom da se može staviti u neki projektil je izuzetno veliki izazov za mnoge.
Taktičko nuklearno oružje uključuje razne vrste i načine dopreme, uključujući ne samo gravitacijske bombe i projektile nego i artiljerijske granate, mine i dubinske nuklearne bombe i torpeda koja su namijenjena protiv neprijateljskih podmornica. U SAD-u je testirano i nuklearno oružje koje se ispaljivalo iz preuređenih minobacača. Malehna taktička prenosiva nuklearna oružja koja su za pripremu i korištenje zahtijevala samo dva vojnika su također razvijena i u upotrebi. Ponekad se za takva oružja pogrešno koristi izraz bombe u aktovci. Primjer takvog oružja je Special Atomic Demolition Munition (posebna atomska municija za uništavanje), mada postoje značajna ograničenja između dovoljne razorne moći takvog oružja i dovoljno malehne veličine i ograničenja u prenosu i upotrebi za današnje vojne potrebe.
Vlade, kontrola i zakon
mini|250p|desno|[[Međunarodna agencija za atomsku energiju osnovana je 1957. godine kako bi podpomogla mirotvorni razvoj nuklearne tehnologije, te kako bi zaustavila širenje nuklearnog oružja.]] Zbog ogromne, vojne moći koja se stiče posjedovanjem nuklearnog oružja, njegova politička kontrola je osnovni problem sve dok ono uopće postoji. Krajem 1940tih, nedostatak međusobnog povjerenja je onemogućio Sjedinjene Američke Države i Sovjetski savez da način bilo kakav napredak ka međunarodnom dogovoru ili sporazumu kojim bi se kontroliralo nuklearno oružje, međutim tek 1960tih načinjeni su određeni koraci da se ograniči i širenje nuklearnog oružja na druge države i njegov uticaj i efekte koje nuklearno testiranje ima na okolinu i zdravlje ljudi. Sporazum o djelimičnoj zabrani nuklearnih testova potpisan 5. augusta 1963. godine, kojeg su potpisale SAD, SSSR i Velika Britanija, zabranio je svim nuklearnim silama testiranje nuklearnog oružja na površini zemlje, spriječavajući radioaktivno zagađenje okoline, dok je Sporazum o neširenju nuklearnog oružja iz 1968. godine pokušao nametnuti ograničenja na vrste aktivnosti koje države potpisnice mogu činiti, sa ciljem da se omogući ustupanje civilne nuklearne tehnologije državama potpisnicima bez straha od mogućeg širenja oružja.
Međunarodna agencija za atomsku energiju (IAEA) osnovana je 1957. godine pod mandatom Ujedinjenih naroda sa ciljem da se ohrabri razvoj civilnih načina korištenja nuklearne tehnologije, omogućavajući međunarodnu zaštitu od njene zloupotrebe i dajući sigurnosne upute i mjere za njeno korištenje. Do 1996. godine mnoge države su ratificirale i potpisale Sporazum o potpunoj zabrani nuklearnih testova, koji zabranjuje svaki vid testiranja nuklearnog oružja, što predstavlja veliku prepreku svakoj državi potpisnici da razvije nuklearno oružje. Osim toga, potpisani su i drugi sporazumi koji reguliraju zalihe nuklearnog oružja na bilateralnoj osnovi, poput sporazuma SALT I i START I, kojim se ograničava broj i vrsta nuklearnog oružja između SAD i bivšeg SSSR.
Nuklearno oružje je također zabranjeno i ograničeno sporazumima između država. Mnoge države su proglašene nenuklearnim područjem, gdje je zabranjena proizvodnja i korištenje nuklearnog oružja, putem sporazuma. Sporazum iz Tlatelolcoa iz 1967. godine zabranjuje proizvodnju i raspoređivanje nuklearnog oružja u Latinskoj Americi i Karibima, dok Sporazum iz Pelindabe iz 1964. godine zabranjuje nuklearno oružje u mnogim zemljama Afrike. Među najsvježijim primjerima je proglašenje Centralnoazijskog podučja bez nuklearnog oružja koje je proglašeno među bivšim sovjetskim republikama u Centralnoj Aziji, a koje zabranjuje nuklearno oružje.
Međunarodni sud pravde, kao najviši sud Ujedinjenih naroda, izdao je 1996. godine savjetodavno mišljenje o legalnosti prijetnji ili korištenju nuklearnog oružja. Sud je odlučio da korištenje ili prijetnja da će biti korišteno nuklearno oružje krši određene članove međunarodnog prava, uključujući Ženevske konvencije, Haške konvencije, Povelja Ujedinjenih naroda i Univerzalnu deklaraciju ljudskih prava.
14.
thumb|Rimsko Carstvo godine 14. n. e. Godina 14. (XIV) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Pompeja i Apuleja ili, rjeđe, '''godina 768. Ab urbe condita'''. Oznaka "14." za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Ludwig Tieck
Ludwig Tieck (Berlin, 31. maj 1773. - Berlin, 28. april 1853.) njemački književnik
Pohađao je različite univerzitete, putovao iz mjesta u mjesto i iz zemlje u zemlju, okušao se u gotovo svim književnim djelatnostima i rodovima te došao u dodir i sarađivao s mnogim istaknutim osobama svoga doba. Iako važno mjesto u historiji njemačke književnosti zauzimaju njegove drame, kritike, naučni spisi, izdavački i prevoditeljski pothvati (srednjevjekovna njemačka poezija, englesko pozorište, Cervantesov Don Quijote, a učestvovao je i u dovršavanju Schlegelova prijevoda Shakespearovih djela), njegov, najveći doprinos su novele, dopadljive, duhovite i realistične.
LCD monitor
mini|desno|LCD monitor mini|250p|desno|Presjek LCD prikaza LCD monitor je ravni, tanki monitor čiji je ekran sastavljen od određenog broja piksela koji su poredani ispred nekog svjetlosnog izvora. LCD monitori rade na principu promjene polarizacije svjetlosti pomoću tekućih kristala koji su pod određenim naponom. Troše vrlo malo električne energije i zauzimaju malo prostora, što je idealno za prenosive uređaje sa ekranima. Prvi put su proizvedeni 1971. godine od kompanije ILIXCO, a koja se danas naziva LDS Incorporated.
Kako LCD radi?
Tečni kristal je želatinozna masa, koja je smještena između prozirnih elektroda. Pod djelovanjem upravljačkog napona na elektrode, čestice kristala se orijentišu u određenom smjeru i počinju ispoljavati polarizirajući efekat, propuštajući samo određeni dio svjetlosnog spektra. Propuštanjem željenog dijela spektra i blokiranjem neželjenog određuje se intenzitet i boja svjetlosnog elementa (pixela), i na taj način se može generisati slika kao matrica upravljivih piksela.
Postoje dva osnovna tipa LCD ekrana: monohromatski i kolor. Monohromatski su osjetno jednostavniji i samim tim jeftiniji. Kolor varijante su puno kompleksnije, a samim tim i skuplje.
Slika se formira osvjetljavanjem jedne linije za drugom ekrana, dok se ne iscrta cijela slika. To znači da je vrijeme osvjetljaja osnovnog elementa slike Tes = Ts/480, gdje je Ts vrijeme formiranja cijele slike. Ovako malo Tes se negativno odražava na nivoe osvjetljaja i kontrasta. Slika je blijeda, a kontrast iznosi svega 1:10. Kontrast je odnos najsvjetlijeg i najtamnijeg elementa slike. Pošto se slika formira iz linija, prva linija mora zadržati osvjetljaj dok se ne iscrta zadnja linija slike. To znači da se moraju koristiti ekrani sa velikom perzistencijom. Visoka perzistencija znači tromost ekrana, pa se na ovakvim ekranima ne mogu prikazivati filmovi i slični video sadržaji, jer ekran ne može pratiti dinamiku slike. Broj upravljačkih tranzistora je minimalan Nut=640+480=1120. Obzirom na relativno slab kvalitet slike, a dobru robusnost, ovi ekrani se koriste za situacije gdje dinamika prikaza nije od posebnog značaja (POS terminali, signalizacija na aerodromima, table za obavještenja itd.).
Tehnologija proizvodnje ovih ekrana poznata je pod imenom TFT, a naziv potiče od načina proizvodnje upravljačkih tranizistora. Kod kolor ekrana upravlja se svakim elementom slike posebno, pa je broj upravljačkih tranzistora Nut jako velik. Za rezoluciju ekrana 640*480, Nut=640*480*3=921600, što je uporedljivo sa P-om 80486. Obzirom da se svaki elemenat slike sastoji od 3 podpixela i da se može upravljati osvjetljajem svakog subpixela, moguće je postići potpuni kolor efekat. Obzirom da se upravlja pojedinačnim elementima slike Tes = Ts, pa perzistencija ekrana nije problem i može biti minimalna. Dinamika slike više ne zavisi od perzistencije ekrana, ali se kao problem javlja tromost samog tečnog kristala. Tehnološki napredak je dovoljan da ovi ekrani mogu prikazivati filmove i video sadržaj, ali su ipak mogući problemi u dinamici slike pri sportskim prijenosima, filmovima i sličnim dinamičkim sadržajima.
Osobine LCD prikaza
Brzina odaziva označava brzinu kojom piksel može mijenjati boje, brže je bolje, prevelik odaziv znači da će slika "kasniti" te će se pojavljivati anomalije kao što je "ghosting" efekat koji se pojavljuje onda kada je promjena boja veoma česta najčešće u filmovima i 3D igrama. Mjeri se u milisekundama (ms).
Za razliku od CRT monitora, LCD monitori ne daju istu kvalitetu slike ako se u njih gleda iz različitih uglova. Obično ako gledamo LCD sa strane, boje gube kvalitetu, prikaz je zamračen ako ne i potpuno nečitljiv. Godinama se LCD monitori unaprijeđuju da bi se ova poteškoća smanjila, a shodno tome su predstavljeni widescreen ekrani koji su vodoravno produženi što prirodno odgovara čovječijem oku.
Osvjetljenje kod LCD monitora se mjeri u Kandelama po kvadratnom metru (cd/m2), obično varira od 250 do 350 cd/m2. Kontrast mjeri mogućnost LCD-a da prikazuje bijele i tamne tonove, što je omjer veći to je bolje, obično današnji LCD monitori imaju omjer 450:1 pa sve do 6000:1.Recimo philipsov model 9731d uparavo ima rezoluciju 6000:1.
LCD monitori se mogu veoma precizno podešavati jer postoji mnogo opcija. Slika se može okretati ili tiltovati, te se može mijenjati položaj slike (vodoravni ili uspravni). Također, neki monitori imaju ugrađene zvučnike, dodatne USB priključke, a sve više monitora dolazi sa digitalnim priključkom koji je svojevrsno budućnost, te nudi mnogo kvalitetniju sliku jer nema potrebe za pretvaranjem u analogne signale.
Koplje
desno|350p|mini|Koplje "Mesa Verde"
Koplje je pješačko ili jahačko hladno oružje na motki. Sastoji se od metalnog dijela, vrha (koji se dijeli na: bodilo, tuljac i zakovice) i drvene motke od 120 cm, kod kratke sulice za bacanje, pa do oko 600cm, kod piketa koji je bio najpopularnije oružje pješaštva u 16. vijeku (Pikeniri, Pikemen).
Jeftino i gotovo svima dostupno oružje pojavljuje su kamenom dobu u obliku zašiljene motke malo opaljene vatrom radi tvrdoće. Koplje je unaprijeđeno nasađivanjem kamenog vrha čime je dobilo na oštrini i čvrstoći. Pojavom bakra, a posebice bronze, koplje ulazi u razdoblje masovne proizvodnje ljevanjem.
Pilum
Jedno od najpoznatijih vrsta kopalja svakako je i legendarni Rimski pilum. Standardno naoružanje rimskih legionara, koje je teško bacačko koplje razvijeno za borbu protiv gustih, discipliniranih i oklopljenih grčkih falangi. Kad bih se dva bojna reda približila na oko trideset metara, rimljani bi zasuli grčke Hoplite smrtonosnom kišom Piluma. Dalje bi nastavili juriš s isukanim kratkim španskim mačem i dugačkim štitom - Scutumom.
Pilum je bio dugačak oko 220 do 250 cm. Od toga je željezno bodilo zauzimalo 100 cm. Kratko bodilo (5cm) bilo je oblikovano u čvrsti četverobridni šiljak. Tanko tijelo metalnog dijela koplja završavalo se okruglom "jabukom" koja je štitila šaku i davala kinetičku energiju pri bacanju kao uteg koji pojačava udarac.
Metalni dio bio je pričvršćen na motku dijametra oko 7 do 9 cm drvenim klinovima. Tu novost u svojoj reformi rimske vojske uveo je car Vespazijan. Naime, on je kao bistar čovjek i dobar vojnik, primijetio da pilume čvrsto nasađene i učvršćene željeznim klinovima prilikom bacanja neprijatelji, osobito Gali i Germani, odmah vrate prema legionarima. Da bi to spriječio, uveo je drvene klinove koji su koplje činili za jednokratnu upotrebu. Kad bi legionari u borbi bacili pilum na neprijatelja, on bi se na sastavu slomio i nije se više mogao koristiti. Tim potezom je višestruko smanjio broj svojih gubitaka.
Koplje u srednjem vijeku
Kao i pješaci, tako i jahači koriste i bacačko i bodno koplje. Svoj procvat bodno bojno koplje doživljava u ranom srednjem vijeku pojavom viteštva. Poznati su viteški turniri, koji su bili omiljena zabava u srednjem vijeku, a dvoboji su se izvodili po strogim turnirskim pravilima dva borca, viteza na konju s dugačkim bodnim kopljem nosio je vitezov štitonoša.
Koplje je bilo preko 300 cm dužine i imalo je karakterističan štitnik za šaku otprilike na donjoj petini dužine. Viteško koplje u ratu je bilo oštrog čeličnog i ubojitog vrha, dok su za turnire koristili blažu varijantu zaobljenog ili tupog drvenog vrha koje je trebalo samo izbaciti protivnika iz sedla. Iako je ova varijanta "sportska" i naoko bezopasna, događale su se itekako opasne, nerijetko i smrtonosne povrede.
Tokom cijelog srednjeg vijeka od prvih križarskih ratova, preko stogodišnjeg rata Francuske i Engleske krune, pa do duboko u 16. vijek i tridestgodišnjeg rata Katolika protiv Protestanata, čvrsti blokovi jeftinog pješaštva čine "srce i dušu" svake vojske.
Nestanak sa ratne scene i upotrebe
Razvojem vatrenog oružja jahači polahko napuštaju bojno polje, a njihovo elitno mjesto preuzimaju pješaci. Već početkom 18. vijeka razvojem muskete, koplje definitivno napušta scenu evropskog ratovanja, ali i danas u nerazvijenim dijelovima svijeta postoje narodi, kao npr. Masai u Južnoj Africi koji se ne odvajaju od svog vijernog koplja kao odbrane od lavova, oslonca kod dugog puta ili samo kao pastirskog štapa.
Otto Ludwig
Otto Ludwig (Eisfeld, 11. februar 1813. - Dresden, 25. februar 1865.), njemački književnik
Autor je drama "Nasljedni šamar", "Makabejci" i dr., ali veću vrijednost imaju njegove realističke pripovijetke ("Između neba i zemlje"). U djelu "Rasprave o Shakespearuu" raspravlja o osnovnim problemima dramskog pjesništva.
Zauvijek 2
Zauvijek 2 je četvrti po redu kompilacijski album Zdravka Čolića. Objavio ga je Hi-Fi Centar iz Beograda u CD izdanju 2001. godine. Album sadrži šesnaest pjesama, koje predstavljaju pregled nekih od njegovih značajnijih radova snimljenih tokom njegove dugogodišnje pjevačke karijere. Ovaj kompilacijski album sastavljen je od kombinacije plesnih i laganih pjesama - balada, koje su uvijek bile dio pjevačkog repertoara Zdravka Čolića. Album "Zauvijek 2" objavljen je godinu dana nakon studijskog albuma pod nazivom Okano.
Rafinerija ulja Modriča
Rafinerija ulja Modriča a.d. jest bosanskohercegovačka rafinerija ulja u Modriči, koja posluje u sklopu OPTIMA Grupe, koja je u vlasništvu Zarubežnjefta i posjeduje još jednu rafineriju nafte u Brodu, te svoju mrežu benzinskih pumpi pod nazivom Nestro Petrol. Od 2. oktobra 2003. godine rafinerija ulja Modriča je notirana na banjalučkoj berzi.
Historija
Temelj današnje rafinerije ulja u Modriči je stvoren 10. maja 1954. godine, kada je majstor Ilija Panić otvorio zanatsku hemijsku radnju pod nazivom Budućnost, koja je tada proizvodila parket mast, tovotnu kolomast i pastu za cipele i imala pet zaposlenih. Tri godine kasnije, radionica je promijenila ime u Bosnahem-proizvodnja tehničkih maziva Modriča.
Prvog januara 1961. godine modrička rafinerija se integriše sa rafinerijom nafte u Bosanskom Brodu, što stvara uslove da se tri godine kasnije proizvedu prva motorna ulija pod nazivom OPTIMA i MAXIMA.
Šest godina kasnije, 1970. godine Rafinerija ulja Modriča je sastav bosanskohercegovačke naftne i hemijske industrije HENE.
Dej
mini|Grb mjesta Dej (Dež), (mađarski: Dés; njemački: Desch) je grad na sjevero-zapadu Rumunije, u pokrajini Cluj. Grad leži na rijeci Someş. 2004. godine, grad je imao 38.100 stanovnika.
Rafinerija ulja Modriča
Historija
U januaru 1973. godine, 12 godina nakon integracije sa brodskom rafinerijom, modrička rafinerija ulja se integriše sa Energoinvestom iz Sarajeva.
Dej
Dej je treći po važnosti grad okruga Kluž.
Rafinerija ulja Modriča
Historija
Ekspanzija proizvodnje je išla dalje, pa su tako 27. jula 1980. godine svečano pušteni u rad nova postrojenja baznih ulja i parafina, koji se proizvodi od baznog uljnog stoka koji se dobija iz brodske rafinerije nafte, tako da je 1989. godine ostvaren do sada najveći obim proizvodnje u iznosu od 69.373 tona gotovih proizvoda. Do početka rata rafinerija ulja je bila značajan izvoznik baznih ulja i parafina u zemlje zapadne evrope, a sklopljeni su i ugovori sa raznim svjetskim poznatim kompanijama iz naftne industrije (Orogil, Ammoco, Wintershall i drugi).
Dej
Geografija
Dej se nalazi u kotlini reke Samoš, na ušću manje reke Manastirea u ovu veliku rijeku. Sjeverno od grada izdižu se Karpati, a južno se pruža bregovito područje središnje Transilvanije.
Rafinerija ulja Modriča
Historija
Rat u Bosni i Hercegovini zaustavio je dalji razvoj modričke rafinerije ulja. Tokom rata dolazi do velikih oštećenja ukupnih materijalnih dobara, dok se ukupna materijalna šteta procjenjuje na oko 45 miliona maraka, dok je proizvodnja maziva pala na svega 1000 do 2000 tona godišnje.
Nakon kraja rata dolazi do ponovnog intenziviranja proizvodnje, te se poslovanje rafinerije ulja u Modriči prilagođava tržišnoj ekonomiji, zašta je preduzeće transformisano u dioničko društvo sa većinsko državnim vlasništvom (62,3%), dok se ostatak podjeluje na interne dioničare (11,01%), Penzioni fond Republike Srpske (8,9%), Fond za restituciju RS (4,45%), te je se 13,35% dionica prodalo po vaučer ponudi. mini|264x264piksel|Postrojenja rafinerije ulja u [[Modriča|Modriči]] Četiri godina kasnije, u februaru 2007. godine Vlada Republike Srpske je sa ruskom naftnom kompanijom Zarubežnjeft, koja je u ruskom državnom vlasništvu, sklopila ugovor o privatizaciji rafinerije nafte u Bosanskom Brodu i rafinerije ulja u Modriči zašta je od strane ruske kompanije uplaćeno oko 236 miliona KM. Za kupovinu formirano je novo preduzeće pod imenom "Neftegazinkor", koja je u 100%-vlasništvu Zarubežnjefta. Ruska kompanija sada posjeduje 75,65% dionica.
2008. godine pokrenut je remont postrojenja za proizvodnju baznih ulja i parafina.
Vlasništvo
Rafinerija ulja Modriča je od 2. oktobra 2003. godine notirana na banjalučkoj berzi. U februaru 2003. godine Vlada Republike Srpske je sa ruskom naftnom kompanijom Zarubežnjeft sklopila ugovor o privatizaciji Rafinerije nafte Brod i Rafinerije ulja Modriča zašta je od ruske kompanije dato oko 236 miliona KM.
Uprava
Rafinerijom ulja Modriča upravljaju sljedeći upravni organi :
IC 330
IC 330 (također poznat kao MCG 0-10-2, PGC 13117 i UGC 2779) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 419 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Bik. Najveći prečnik je 1,20 (146 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (37 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 4. decembra 1891. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.