cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nogometna reprezentacija Srbije i Crne Gore
SR Jugoslavija na EP 2000
Svoj prvi i jedini nastup na Evropskim prvenstvima Savezna Republika Jugoslavija zabilježila je u na EP 2000 koje se održavalo u Holandiji i Belgiji. Iako je Savezna Republika Jugoslavija u prvoj utakmici protiv Slovenije gubila 0:3 u šest minuta SR Jugoslavija postiže tri gola te ostaje ne poražena. Dva gola je dao Savo Milošević u 67' i 73' te jedan Ljubinko Drulović u 70'. Drugu utakmicu u grupnoj fazi takmičenja SR Jugoslavija je odigrala protiv Norveške. Jedini gol na utakmici postiže Savo Milošević u 8' te Savezna Republika Jugoslavija ostvaruje jako važnu pobjedu protiv izravnog konkurenta za prolazak u četvrtfinale. Posljednju utakmicu u grupnoj fazi takmičenja Savezna Republika Jugoslavija odigrala je protiv Španije. Iako je SR Jugoslavija tri puta imala vodstvo na toj utakmici, prvo Gaizka Mendieta pa i Alfonso Pérez postižu dva gola u sudijskoj nadoknadi te Španija slavi pobjedu. U četvrtfinalu Savezna Republika Jugoslavija doživljava debakl te protiv domaćina turnira Holandije gubi utakmicu rezultatom 1:6.
Ccdc78
Predviđena sekundarna struktura
Sekundarna struktura CCDC78 predviđena je pomoću alata za predviđanje sekundarne strukture proteina PELE. Kao što bi se moglo očekivati kod domena sa upredenom zavojnicom koja sadrži protein, postoji nekoliko α-heliksa. Predviđeno je da će model proteina biti tačan 98% do 65%. Ovaj predviđeni model usko je povezan sa tropomiozinom – kontraktilnim proteinom.
Stancija Vodopija
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Poreč. Kao samostalno naseljeno mjesto, Stancija Vodopija postoji od popisa 2011. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela naselja.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Stancija Vodopija je imala 116 stanovnika. Za narodnosni sastav 1991. godine pogledati pod.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Đurmanec)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Općina Đurmanec je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 58 km2 imala 4.235 stanovnika, što predstavlja 3,19% od ukupnog broja stanovnika Krapinsko-zagorske županije, odnosno 0,10% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Đurmanecu je 73 stanovnika/km2.
Ccdc78
Interakcije protein-protein
Utvrđeno je da samo jedan protein komunicira sa CCDC78. Analiza izvedena iz IntAct-a pokazala je interakciju između CCDC78 i dAK1_1 u Yersinia pestis.
Homologija
CCDC78 nema poznate paraloge u ljudskom genomu. Međutim, ima nekoliko ortologa u drugim organizmima. Ortolozi se mogu naći u čitavom životinjskom carstvu. CCDC78 je vrlo konzerviran kod sisara. Upredena zavojnica je visoko konzervirana u svim ortolozima, što pokazuje važnost ovih domena.
Velembusi
Velembusi (ćir. Велембуси) su naseljeno mjesto u sastavu općine Bar, Crna Gora.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazili su se u sastavu stare općine Bar.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine Velembusi su imali 911 stanovnika.
Popis 2011.
Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.
Čovjek koji bi da bude kralj
Čovjek koji bi da bude kralj je akcijski avanturistički film snimljen 1975. na osnovu istoimenog romana Rudyarda Kiplinga. Film je adaptirao i režirao John Huston a glavne uloge su tumačili Sean Connery, Michael Caine, Saeed Jaffrey i Christopher Plummer kao sam Kipling. Radnja se dešava krajem 19. vijeka u Britanskoj Indiji i prati dva bivša zapovjednika koji su pripadali Britanskoj indijskoj armiji i koji su krenuli u potragu za avanturama i završili kao kraljevi Kafiristana.
IC 5115
IC 5115 (također poznat kao PGC 66882) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 500 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Najveći prečnik je 0,40 (58 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (44 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 12. septembra 1896. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Genevieve Cortese
Genevieve Padalecki (rođena kao Cortese) je američka glumica. Tumačila je ulogu Krisa Furillio u seriji Požar i imala je ponavljajuću ulogu u seriji Lovci na natprirodno kao demon Ruby. Prvobitno je ulogu Ruby tumačila Katie Cassidy.
Biografija
Rođena je u San Franciscu u Kaliforniji. Ima dva brata, Johnnyja i Bena, i sestru Saru. U 13. godini preselila se u Montanu, a kasnije se preselila u Sun Valley u Idahu.
Lični život
Cortese je upoznala glumca Jareda Padaleckog, kada je tumačila ponavljajuću ulogu u seriji Lovci na natprirodno u 4. sezoni. Kasnije se ponovno pojavljuje u 6. sezoni serije Lovci na natprirodno kao izmišljena verzija sebe. 2009. godine, Padalecki ju je zaprostio ispred njihove omiljene slike "Jeanne d'Arc", francuskog realiste Julesa Bastien-Lepagea u njujorškom muzeju umjetnosti Metropolitan. U januaru 2010. godine, su najavljene zaruke, a 27. februara 2010. godine, Padalecki i Cortese su se vjenčali u Corteseovom rodnom gradu Sun Valley, u Idahu. Dana 10. oktobra 2011. godine, objavili su da očekuju prvo dijete, sina Thomasa Coltona Padaleckog, koji je rođen je 19. marta 2012. godine. Dana 22. decembra 2013. godine, Cortese i Padalecki dobili su drugog sina, Austina Shepherda Padaleckog, a 17. marta 2017. godine, prvu kćerku Odette Elliott Padalecki. Padalecki i Cortesee žive u Austinu u Teksasu, s troje djece.
Karijera
Dana 14. septembra 2020. godine, najavljeno je da će tumačiti ponavljajuću ulogu u kriminalističkoj dramskoj seriji Walker na The CW. Tumačit će ulogu Emily Walker, umrlu suprugu Cordella Walkera. Također Cordella Walkera u seriji Walker, tumači njen suprug Jared Padalecki. Serija je počela sa emitiranjem 21. januara 2021. godine.
Ravne (Železniki)
mini|280px|Ravne, ostaci starog mlina Ravne su naseljeno mjesto u sastavu općine Železniki, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Škofja Loka.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ravne su imale 6 stanovnika.
Paul Offit
Paul Allan Offit (rođen 27. marta 1951.) američki je pedijatar specijalizirao se za zarazne bolesti, vakcine, imunologiju i virusologiju. Suizumitelj je rotavirusne vakcine. Offit je Maurice R. Hilleman profesor vakcinologije, profesor pedijatrije na Medicinskom fakultetu Perelman na Univerzitetu u Pennsylvaniji, bivši šef Odjela za zarazne bolesti (1992–2014) i direktor Centra za obrazovanje o vakcinama u Dječijoj bolnici u Filadelfiji. Član je Savjetodavnog odbora za prakse imunizacije pri Centrima za kontrolu bolesti (CDC). Offit je član odbora Every Child By Two i član osnivačkog odbora Autism Science Foundation (ASF).
Offit je objavio više od 130 radova u medicinskim i naučnim časopisima u oblastima imunoloških odgovora specifičnih za rotavirus i sigurnosti cjepiva, i autor je ili koautor knjiga o cjepivima, cijepljenju i antibioticima. Jedno je od najjačih lica naučnog konsenzusa da vakcine nisu povezane s autizmom. Kao rezultat, bio je česta meta prijetećih pisama i prijetnji smrću. desno|mini| Paul Offit (desno) zajedno s H. Fredom Clarkom. Clark i Offit su dva od trojice pronalazača rotavirusne vakcine RotaTeq, koja je zaslužna za spašavanje stotina života dnevno.
Evropsko prvenstvo u nogometu 1988.
mini|desno|260px|Ekipe učesnice EP 1988. i njihove pozicije. Evropsko prvenstvo u nogometu 1988. je bilo osmo po redu Evropsko prvenstvo u nogometu koje se održalo u Zapadnoj Njemačkoj. Finalni turnir se odigrao između 10. i 25. juna na kojem je učestvovalo osam reprezentacija. Holandija je u finalnoj utakmici bila uspješnija od Sovjetskog saveza rezultatom 2-0 te prvi put u svojoj historiji osvojila šampionsku titulu. Golove u finalu su postigli Ruud Gullit u 32. i Marco van Basten u 54. minuti utakmice. Utakmica je odigrana pred 72.308 gledalaca na Olimpijskom stadionu u Münchenu. Glavni sudija utakmice je bio Michel Vautrot. Najbolji strijelac prvenstva je bio Marco van Basten sa pet postignutih golova.
IC 3488
IC 3488 (također poznat kao MCG 5-30-19 i PGC 41671) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 334 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 0,80 (78 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (68 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 23. marta 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Kuljanski put
Kuljanski put je zvornička mahala u kojoj je pretežno živjelo muslimansko romsko stanovništvo. Nastala je u 17. ili 18. vijeku ispod brda Kahvenjača, s obje strane potoka koji je proticao kroz nju i Kanare. Nalazi se između Fetije, Baira i Kanara uz put ka Kula Gradu, po čemu je i dobila ime. Sve do kraja Drugog svjetskog rata, ova mahala nazivana je Ciganlukom. Međutim, stanovnici Kuljanskog puta danas se uglavnom iskazuju kao Bošnjaci, a veoma mali broj kao Romi.
U periodu između svjetskih ratova i neposredno nakon toga, na Kuljanskom putu živjele su porodice: Ahmetovići, Alići, Batanovići, Beganovići, Beharići, Beširevići, Đelići, Čelibagići, Hambići, Kamerići, Kanići, Kičići, Kudići, Kugubići, Malagići, Motovci, Mujići, Ribići, Spahići, Šabanovići, Zlatići i dr.
Ravne pri Žireh
mini|280px|Ravne pri Žireh, ulaz u naselje Ravne pri Žireh su naseljeno mjesto u sastavu općine Žiri, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Škofja Loka.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ravne pri Žireh su imale 28 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Ravne.''
Višnjić Brdo
Višnjić Brdo je bivše naseljeno mjesto u sastavu grada Ogulina, Karlovačka županija, Republika Hrvatska
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Ogulin. Na popisu stanovništva 2001. godine, naselje je ukinuto i pripojeno naselju Gornje Dubrave.
Stanovništvo
Napomena: ''U 2001. pripojeno naselju Gornje Dubrave. Vidi napomenu pod Gornje Dubrave.''
Sporazum o specijalnim paralelnim vezama
Sporazum o specijalnim paralelnim vezama je sporazum između Savezne Republike Jugoslavije (kasnije preneseno na Republiku Srbiju) i Republike Srpske (entitet Bosne i Hercegovine), prvi put potpisan 28. februara 1997. godine. Sporazum je implementiran tek 15. decembra 2010. Potreba za ovim sporazumom je nastala raspadom SFRJ, jer su građani Republike Srpske htjeli da ostanu u zajednici sa SR Jugoslavijom.
Ovaj sporazum je potpisan radi razvijanja saradnje između Srpske i Srbije u oblastima privrede i korištenja privrednih resursa, planiranja, privatizacije i denacionalizacije, nauke i tehnologije, obrazovanja, kulture i sporta, zdravstva i socijalne politike, turizma i zaštite okoline, informisanja, zaštite sloboda i prava građana, kao i suzbijanje kriminala.
Iako sporazum o specijalnim odnosima Srbije i Srpske formalno nije u suprotnosti sa Ustavom BiH i ovlaštenjima koja je Dejtonski sporazum dao entitetima, on stvara neravnopravan tretman građana BiH u Srbiji, posebno u oblastima zdravstva i obrazovanja. Obzirom da su nadležnosti BiH u mnogim oblastima uglavnom na nivou entiteta, Evropski pokret u Srbiji preporučuje zaključivanje sporazuma o specijalnim i paralelnim odnosima i sa Federacijom BiH, kako bi tretman građana BiH u Srbiji bio ravnopravan.
Dokument
Za Saveznu Republiku Jugoslaviju: Zoran Lilić, Predsjednik Savezne Republike Jugoslavije.
Za Republiku Srpsku: Momčilo Krajišnik, Predsjednik Republike Srpske u Predsjedništvu Bosne i Hercegovine.
Odra (Zagreb)
Odra je naseljeno mjesto u sastavu grada Zagreba, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu užeg područja grada Zagreba.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Odra je imala 2.630 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Odra je imalo 1.339 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Starići
Starići (ital. Stari) su naseljeno mjesto u sastavu grada Poreča, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Poreč.
Stanovništvo
Napomena: ''U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Žbandaj. Od 1880. do 1910. iskazivano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Starići je imalo 6 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Gornja Stubica)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Općina Gornja Stubica je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 50 km2 imala 5.284 stanovnika, što predstavlja 3,98% od ukupnog broja stanovnika Krapinsko-zagorske županije, odnosno 0,12% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Gornjoj Stubici je 106 stanovnika/km2.
Reteče
mini|280px|Reteče, rimokatolička crkva "Sv. Janez Krstnik" Reteče su naseljeno mjesto u sastavu općine Škofja Loka, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Škofja Loka.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Reteče su imale 630 stanovnika.
Egzil
Egzil (lat.:exilium) označava progonstvo tj. izgnanstvo osobe ili određene grupe ljudi iz vlastite domovine. Egzil je povezan sa ograničenjima u slobodi izgnane osobe u vlastitoj zemlji iz koje je izgnana. Treba razlikovati unutašrnje izgnanstvo, tj. prisilno preseljenje u zemlji prebivališta, i vanjski egzil, deportaciju izvan zemlje prebivališta.
Primjeri egzila pojedinaca
U nekim slučajevima svrgnuti šef države odlazi u izgnanstvo nakon državnog udara ili promjene vlasti, čime omogućava mirnu tranziciju vlasti ili izbjegavanje pravde. Neki takvi primjeri su:
El-Endelus
thumb|upright=1.35|Položaj El-Andaluza i kršćanskih kraljevina u periodu oko 1000. godine, tokom vrhunca vladavine [[Almanzora]]
El-Andaluz, poznat i kao Muslimanska Španija, bila je srednjovjekovna muslimanska teritorija i kulturno područje koje je tokom svog ranog periodu zauzimalo najveći dio Pirinejskog poluostrva, odnosno većinske dijelove današnjeg Portugala i Španije. Tokom svog teritorijalnog vrhunca, El-Andaluz je zauzimao sjeverozapadni dio Iberijskog poluostrva i dio današnje južne Francuske Septimanije (8. vijek) i gotovo tokom stoljeća (9. i 10. vijek) proširio svoju kontrolu s Fraxineta preko alpskih prolaza koji povezuju Italiju sa ostatkom Zapadne Evrope. Termin se uglavnom koristi za označavanje dijelova poluostrva kojim su upravljali muslimani tokom različitog perioda između 711. i 1492. godine iako su se granice El-Andaluza stalno mijenjale kako je uticaj kršćanske Rekonkviste rastao a područje koje su muslimani kontrolisali postepeno smanjivao do područja na jugu poluostrva tj. današnje Andaluzije a na kraju i do površina na kojoj se prostirao tadašnji Granadski emirat.
Nakon Emevijskog osvajanja Španije, El-Andaluz, tada je u najvećoj mjeri bio podijeljen na pet administrativnih jedinica, koje su u velikoj mjeri teritorijalno odgovara današnjoj Andaluziji, Portugalu i Galiciji, Kastilji i Leonu, Navari, Aragónu, Grofoviji Barceloni i Septimaniji. Kao politički domen, El-Andaluz je periodično mijenjao svoj status pa je tako činio jednu od provincija Emevijskog halifata, padom Emevija proglašen je Kordopskim emiratom (oko 750. do 929) koji je potom prerastao u Kordobski halifat (929–1031) i na kraju bio halifat kraljevskog Taifa.
Tokom vladavine muslimana ovim područjem došlo je višeg stepena kulturne razmjene i saradnje između muslimana i kršćana. Kršćani i Jevreji koji su živjeli u islamskoj državi i bili pod njenom zaštitom podvrgnuti su džizji, dok je država s druge strane istima osigurala unutrašnju autonomiju u prakticiranju svoje religije i ponudila isti nivo zaštite od strane muslimanskih vladara.
Etimologija
Toponim El-Andaluz je prvi put potvrđen natpisima na kovanicama koje su 716. godine kovali novi vladari Pirinejskog poluostrva. Kovani novac, zvani dinari, sadržavali su naziv na latinskom i arapskom jeziku. Tradicionalno se pretpostavljalo da je etimologija naziva El-Andaluz izvedena iz imena Vandali iako se od 1980-tih godina ova pretpostavka osporava. Godine 1986., Joaquín Vallvé je predložio da je termin El-Andaluz iskrivljeni naziv termina Atlantida. Halm je 1989. godine termin El-Andaluz izvukao iz gotičkog termina landahlauts dok je Georg Bossong 2002. godine pretpostavio da je termin nastao iz predrimskog supstrata.
Pokrajina emevijskog halifata
mini|lijevo|175px|Unutrašnjost [[Velika džamija u Córdobi|Velike džamije u Córdobi sagrađene 742. godine.]] thumb|Širenje muslimanske države {{legend|#a1584e|Period [[Muhammeda, 622–632}} {{legend|#ef9070|Pravedni halifat, 632–661}} {{legend|#fad07d|Emevijski halifat, 661–750}}]]
Za vrijeme emevijskog halife El - Velida I, vojskovođa Tarik ibn Zijad predvodio je malobrojnu vojsku koja je 30. aprila 711. pristala na područje današnjeg Gibraltara. Nakon odlučne pobjede nad vizigotskim kraljem Španije Roderikom u bitci kod Guadalete 19. jula 711. godine, ovaj muslimanski vojskovođa, kojem se pridružio arapski guverner Ifrikije Musa ibn Nusajr, je tokom naredne sedmogodišnje vojne kampanje zavladao većinom vizigotskog kraljevstva, prešao Pirineje i zauzeo Septimaniju na jugu današnje Francuske.
Najveći dio Iberijskog poluostrva postao je dio Emevijskog halifata, pod imenom El-Andaluz. El-Andaluz je organizovana kao pokrajina podređena Ifrikiji, tako da je, prvih nekoliko decenija, guvernera ove pokrajine imenovao emir Ifrikije sa sjedištem u Kairuanu a ne halifa iz Damaska. Glavni grad pokrajine se nalazio u Kordobi sa prvobitnim značajnim prilivom muslimanskih doseljenika u grad. thumb|left|El-Andaluz tokom perioda oko 750. godine Mala vojska koju je predvodio Tarik u prvobitnom osvajanju sastojao se uglavnom od Berbera, dok su snage Muse ibn Nusajra bile sastavljene od Arapa i brojale su oko 12.000 vojnika. Berberski vojnici koji su bili pod komandom Tarika bili su smješteni u centru i na sjeveru poluostrva, kao i na području Pirineja, dok su se berberske snage naselili u svim dijelovima pokrajine. Vizigotskim lordovima koji su pristali da priznaju muslimansku suverenost nad tim područjem bilo je dozvoljeno da zadrže svoje feudalne posjede (posebno u Murciji, Galiciji i dolini rijeke Ebro). Ostali Vizigoti sklonili su se na područje kantabrijske visoravni, gdje su uspostavili Kraljevinu Asturiju.
Tokom 20-tih godina 8. vijaka vladari El-Andaluza su pokretali napade na Akvitaniju ali su u bitci kod Tuluza 721. godine poraženi od vojvode Akvitanije Ode Velikog. Abdul Rahman Al Ghafiqi poveo je ekspediciju na sjever preko zapadnih dijelova Pirineja i porazio akvitanskog vojvodu, koji je pozvao franačkog vođu Čarlsa Martela u pomoć, nudeći da se postavi pod Karolinški suverenitet. U bitci kod Poitiera 732. godine, vojska El-Andaluza poražena je od Čarlsa Martela. 734. godine Andalužani su pokrenuli napad na istok, zauzevši Avignon i Arles i veći dio Provanse, regije na jugoistoku današnje Francuske. Godine 737. vojska El-Andaluza je stigla do doline Rone, dosegnuvši područja na sjeveru čak do Burgundije. Karls Martel je uz pomoć Liutpranda, vladara Langobarda, napao Burgundiju i Provansu i preuzeo kontrolu nad tom teritorijom 739. godine.
Odnosi između Arapa i Berbera u El-Andaluzu bili su napeti u prvim godinama nakon osvajanja. Uveliko su nadmašili Arape u pokrajini, obaviljali su većinu borbi i imali općenito teže dužnosti u odnosu na Arape. Usljed takvih relacija 729. godine berberski komandant Munnus se pobunio i uspio je neko vrijeme održati pobunjeničku državu u Cerdaniji.
Godine 740. pobuna Berbera izbila je na području Magreba. Da bi ugušio pobunu, emevijski halifa Hišam poslao je veliku arapsku vojsku u Sjevernu Afriku. Međutim, veliku emevijsku vojsku porazili su berberski pobunjenici u bitci kod Bagdoura (područje današnjeg Maroka). Osjetivši povoljan trenutak i Berberi El-Andaluza su se pobunili, svrgavši svoje arapske komandante osnovali su veliku pobunjeničku vojsku i krenuli prema centrima Toleda, Kordobe i Algecira.
Balj Bishr je 741. godine je poveo odred od oko 10.000 arapskih vojnika preko Gibraltarskog tjesnaca. Arapski guverner El-Andaluza, pridružio se tim snagama koje su razbile berberske pobunjenike u seriji žestokih borbi vođenih tokom 742. Međutim, nakon te pobjede izbili su sukobi u redovima pobjednika, između sirijskih komandanata i Andalužana. Iako su Sirijci u tom sukobu, u bitci kod Aqua Portorija 742. godine pobijedili Andalužane bilo ih je premalo da bi svoju vlast nametnuli pokrajini.
Sukob između dvije frakcije muslimana se nastavio i 743. godine, kada je Abul-Khaar al-lusām, novi guverner El-Andaluza, rasporedio Sirijce na pokrajinskim posjedima Andaluza. Dolazak Sirijaca znatno je povećao arapski element na Iberijskom poluostrvu i pomogao da se ojača muslimansko vladanje jugom. Međutim, u isto vrijeme, nevoljni da budu vođeni i da imaju vlast iznad sebe, sirijski vojnici su nastavili sa održavanjem feudalne anarhije, što je ozbiljno destabilizovalo autoritet guvernera El-Andaluza.
Druga značajna posljedica pobune bila je ekspanzija Kraljevine Asturije, koja je do sada bila ograničena na enklave u kantabrijskim planinama. Nakon što su pobunjenički berberski garnizoni napustili sjeverne granične tvrđave, kršćanski kralj Asturije Alfonso I krenuo je s vojskom da odmah povrati kontrolu nad praznim tvrđavama brzo pridodavajući teritoriju severozapadnog dijela provincije Galicije i León svojoj mladoj kraljevini. Asturijci su evakuisali hrišćansko stanovništvo iz gradova i sela Galicijsko-leonske nizije, stvarajući praznu tampon zonu u dolini rijeke Douro. Ova novo ispražnjena i uspostavljena granica ostala je otprilike nepromijenjena narednih nekoliko stoljeća kao granica između kršćanskog sjevera i islamskog juga. Između ove granice i njenog centra na jugu, država El-Andaluz je imala tri velike marke: Donja marka (glavni grad u Meridi, kasnije Badajoz), Srednja marka (sa Toledom kao glavnim gradom) i Gornja marka (sa centrom u Zaragozi).
Međusobne sukobe između muslimana El-Andaluza iskoristili su i Franci, pod vođstvom Pipina Malog i 752. godine napali strateški važnu teritoriju Septimanije. Osim povratka izgubljene teritorije Franci su se nadali da će osvajanjem te teritorije usporiti napredovanje muslimanske vojske i smanjiti broj upada na teritoriju koju su kontrolisali. Poslije duge opsade, posljednje muslimansko uporište tvrđava Narbonna, konačno je palo u ruke Franaka 759. godine čime je El-Andaluz ograničen na sjeveru Pirinejima.
Treća bitna posljedica pobune Berbera bio je kolaps autoriteta koji je halife iz Damaska imao nad zapadnim provincijama. Uticaj emevijskih halife koji su se na istoku borili protiv Abasida je popustio u zapadnim provincije kao što su Magreb i El-Andaluz. Od oko 745. godine, Fihridi su preuzeli vlast nad zapadnim provincijama i vladali njima gotovo kao vlastita porodična dinastija. Fihridi su pozdravili pad Emevija na istoku, 750. godine i pokušali su da postignu dogovor sa Abasidima, nadajući se da će im biti dozvoljeno da nastave sa svojom autonomijom. Ali kada su Abasidi odbili ponudu i tražili pokornost, Fihridi su proglasili nezavisnost i vjerovatno iz osvete prema Abasidima pozvali ostatke dinastije Emevija pod svoju zaštitu. Bila je to sudbonosna odluka zbog koje su ubrzo požalili, jer su ostaci Emevijske dinastije imali legitimnije pravo da vladaju u odnosu na Fihride. Lokalni vlastelini, odmetnički nastrojeni i razočarani autokratskom vladavinom Fihrida, dolaskom emevijskih izbjeglica urotili su se protiv Fihrida.
Emevijski emirat i Kordopski halifat
Progonjeni emevijski princ Abdurahman I 756. je zbacio sa vlasti Jusufa el-Fihrija i uspostavio Kordopski emirat a sebe problasio emirom Córdobe. Odbio je da se pokorava abasidskom halifi a tokom tridesetogodišnje vladavine uspostavio je slabu vladavinu nad većim dijelom El-Andaluza, nadjačavši i Fihride i abasidskog halifu.
Tokom sljedećeg perioda u trajanju od oko 150 godina njegovi potomci su nastavili kao emiri Córdobe sa nominalnom kontrolom nad ostatkom El-Andaluza s tim da se kontrola emira Córdobe ponekad protezala i zapadne dijelove Sjeverne Afrike. S druge strane, moć emira Abdallaha ibn Muhammada (oko 900) nije se protezala dalje od same Córdobe. Ali njegov unuk Abdurahman III, koji ga je naslijedio 912. godine, ne samo da je brzo obnovio moć Emevija na teritoriji El-Andaluza, već ju je proširio i na zapadne dijelove Sjeverne Afrike. Godine 929. proglasio se halifom, nekadašnji emirat podigao na nivo halifata i ušao u borbu za prestiž ne samo sa Abasidskih halifatom sa sjedištem u Bagdadu, već i sa Fatimidskim halifatom na području današnjeg Tunisa s kojim se borio za kontrolu nad Sjevernom Afrikom.
thumb|left|Kordobski halifat s početka 10. vijeka
Muslimani i nemuslimani su često dolazili iz inostranstva da studiraju u čuvenim bibliotekama i univerzitetima El-Andaluza, uglavnom nakon ponovnog osvajanja Toleda 1085. godine i osnivanja Toledskih prevodilačkih institucija kao što je Toledska prevodilačka škola. Najpoznatiji od njih bio je Michael Scot (oko 1175. do 1235. godine), koji je u Italiju preuzeo djela Ibn Rušda i Ibn Sine. Ovaj prenos ideja postao je jedan od najvećih transfera ideja u ljudskoj historiji i značajno je uticao na formiranje evropske Renesanse.
Period Tavaifa
Nakon rata koji se vodio između frakcija El-Andaluza u periodu između 1009. i 1013. godine došlo je do formiranja nekoliko nezavisnih mini država što je dovelo do konačnog pada halifata kada je isti i ukinut 1031. godine. 1013. godine Berberi su izvršili invaziju i opljačkali Cordobu, masakrirajući njene stanovnike, pljačkajući grad i spaljujući kompleks palača do temelja. Nakon 1031. godine, novoformirane mini države tzv. tavaifi su uglavnom bili preslabi da bi se obranili od višestrukih napada i pokušaja kršćanskih država na sjeveru i zapadu da ovladaju tom teritorijom a koje su muslimani nazivali galicijski narodi. Te kršćanske države su se širila od svojih početnih uporišta u Galiciji, Asturiji, Kantabriji, Baskiji i karolinškoj Marki Hispanici te će vremenom postati Kraljevstva: Navara, Leon, Portugal, Kastilje i Aragon, te Grofovija Barselona. Na kraju, česti upadi su se pretvorile u osvajanja, a kao odgovor na to, kraljevi Tavaifa bili su prisiljeni zatražiti pomoć od Almoravida, muslimanskih berberskih vladara Magreba. Taj očajnički potez ih je dodatno koštao jer su Almoraidi koje su pozvali sa juga nastavili da osvajaju i pripajaju sva tavaifska kraljevstva. thumb|Tavaifi tokom perioda oko 1031. godine
Almoravidi, Almohadi i Marinidi
Muslimanski vladari Andaluzije su 1086. pozvali almoravidskog vladara Maroka, Jusufa ibn Tašfina, da im se pridruži u odbrani od Alfonsa VI, tadašnjeg vladara Kastilje i Leona. Iste godine je Jusuf ibn Tašfin s vojskom prešao Gibraltarski moreuz i nanio ozbiljan poraz kršćanskoj vojsci u bitci kod Sagrajasa. Do 1094. godine, Jusuf ibn Tašfin je uklonio sve muslimanske vladare na poluostrvu, zauzeo njihove državice izuzev one u Zaragozi a također povratio pod svoju kontrolu i Valenciju.
Nakon pobjede Ebu Jusufa Jakuba el-Mensura nad kastilijanskim Alfonsom VIII u bitci za Alarcos 1195. godine, Almoravide su naslijedili Almohadi, još jedno berbersko pleme. Međutim ni 20 godina poslije, koalicija kršćanskih kraljeva pod vodstvom Alfonsa VIII porazila je Almohade 1202. u bitci kod Las Navas de Tolosa. Almohadi su nastavili da vladaju El-Andaluzom još jednu deceniju, iako je njihova moć i prestiž opala. Međusobni ratovi među muslimanima nakon smrti Ebu Jakuba Jusufa II brzo su doveli do ponovnog uspostavljanja tavaifa. Tavaifi, sada ponovo nezavisni, ali i znatno vojno oslabljeni, brzo su osvojeni od strane kršćanskih kraljevstva Portugala, Kastilje i Aragona. Nakon pada Mursije (1243) i Algarvea (1249), samo je Granadski emirat preživio kao muslimanska država, i to samo kao podanici Kastilje do 1492. godine. Najveći dio podaničkog poreza je plaćen u zlatu koje je sa prostora sadašnjeg Malija i Burkine Faso prevezeno na Pirinejsko poluostrvo preko trgovačkih puteva Sahare.
Posljednja muslimanska prijetnja kršćanskim kraljevstvima bila je uspon Marinida u Maroku tokom 14. vijeka. Stavili su Granadu u svoju sferu uticaja i zauzeli neke njene gradove, kao što je Algeciras. Međutim, nisu bili u mogućnosti da zauzmu Tarifu, koja se održavala nezavisnom sve do dolaska kastiljanske vojske koju je predvodio Alfonso XI. Kastiljanski je kralj uz pomoć Afonsoa IV od Portugala i Petra IV od Aragona, odlučno porazio Marinide u bitci kod Río Salada 1340. godine i zauzeo grad Algeciras 1344. godine. Gibraltar, tada još pod vlašću muslimana je bezuspješno opsjedan tokom perioda od 1349. do 1350. godine. Alfonso XI i većina njegove vojske su stradali od Crne smrti koja je u to doba harala Evropom. Njegov nasljednik, Petar od Kastilje, pomirio se s muslimanima i usmjerio svoju pažnju na kršćanske zemlje, počevši s razdobljem od gotovo 150 godina pobuna i ratova između kršćanskih država pri čemu je smanjen pritisak na Granadski emirat i produžen njegov ostanak.
Perići (Ogulin)
Perići su bivše naseljeno mjesto u sastavu grada Ogulina, Karlovačka županija, Republika Hrvatska
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Ogulin. Na popisu stanovništva 2001. godine, naselje je ukinuto i pripojeno naselju Gornje Dubrave.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Perići je imalo 16 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Premier League 1994/1995.
Premijer liga Engleske 1994/1995. je bila treća sezona Premijer lige kao najvišeg ranga u engleskom nogometu. Pobjednik ove sezone je bio Blackburn Rovers. Bila je to treća titula kluba sa Ewood Parka. Na dugom mjestu je bila ekipa Manchester United sa jednim bodova zaostatka. Za razliku od prethodne sezone iz lige su ispala četiri kluba, među kojima su: Crystal Palace, Leicester City, Norwich City i Ipswich Town.
Najbolji strijelac je bio Alan Shearer sa 34 postignuta gola. Za najboljeg menadžera sezone je izabran Kenny Dalglish.
Klubovi
Ukupno 22 tima su učestvovala u Premijer ligi 1994/95. uključujući 19 ekipa iz prethodne sezone Premijer lige, te tri kluba iz prethodne sezone First Division.
Sastanak sa Ramom
Sastanak sa Ramom naučnofantastični je roman britanskog pisca Arthura C. Clarkea, objavljen 1973. Radnja je smještena u 2130-te, priča uključuje cilindrični vanzemaljski svemirski brod veličine 50 puta 20 kilometara koji ulazi u Sunčev sistem. Priča je ispričana iz ugla grupe ljudskih istraživača koji presreću brod u pokušaju da otkriju njegove misterije. Roman je po objavljivanju osvojio Hugo i Nebula nagrade, i smatra se jednim od kamena temeljaca u Clarkeovoj bibliografiji. Koncept je kasnije proširen s nekoliko nastavaka, koje su napisali Clarke i Gentry Lee.
Sadržaj radnje
Nakon pada asterodida u sjeveroistočnoj Italiji 11.09.2077. godine, uzrokujući veliku katastrofu, vlada Zemlje postavlja sistem Spaceguard kao rano upozorenje na dolaske tijela iz dubokog svemira.
"Rama" iz naslova je vanzemaljski svemirski brod težak najmanje deset triliona tona, koji je prvobitno zamijenjen za asteroid kategoriziran kao "31/439". Astronomi su ga otkrili 2131. godine dok je još uvijek bio izvan orbite Jupitera. Njegova brzina (100.000 km/h ) i ugao putanje jasno ukazuju da se ne nalazi na dugoj orbiti oko Sunca, već da je međuzvjezdani objekat. Interes astronoma je dodatno pojačan kada shvate da asteroid ima izuzetno brz period rotacije od četiri minuta i da je izuzetno velik. Nazvana je Rama po hinduističkom bogu, a svemirska sonda bez posade nazvana Sita lansirana je sa Marsovog mjeseca Fobosa kako bi je presrela i fotografirala. Slike otkrivaju da je Rama savršen cilindar, 20 kilometara u prečniku i 50 kilometara dugačak, i gotovo potpuno bez ikakvih posebnih osobina, što ovo čini prvim susretom čovječanstva s vanzemaljskim svemirskim brodom
Solarni izviđački brod Endeavour je poslan da proučava Ramu, jer je to jedini brod dovoljno blizu da to učini u kratkom periodu koji će Rama provesti u Sunčevom sistemu. Endeavour uspeva da se sastane sa Ramom mjesec dana nakon što je prvi put privukao pažnju Zemlje, kada je vanzemaljski brod već unutar Venerine orbite. Posada, predvođena komandantom Billom Nortonom, ulazi u Ramu kroz sigurnosni sistem koji se sastoji od trostrukih vazdušnih komora i istražuje cilindrični svijet njegove unutrašnjosti širok 16 km i 50 km dug, ali priroda i svrha svemirskog broda i njegovih kreatora ostaje misterija kroz cijeli roman. Unutaršnje površine Rame drže "gradove" geometrijskih struktura koje podsjećaju na zgrade i razdvojene su ulicama s plitkim rovovima. Pojas vode, nazvan Cilindrično more, proteže se oko centralnog obima Rame. Masivni tornjevi, za koje se pretpostavlja da su dio Raminog pogonskog sistema, stoje na njegovom "južnom" kraju. Takođe smatraju da je Ramina atmosfera pogodna za disanje.
Jedan od članova posade, Jimmy Pak, koji ima iskustva sa skybiciklima niske gravitacije, vozi prokrijumčareni skybike duž Ramine ose do daljeg kraja, inače nepristupačnog zbog cilindričnog mora i litice visoke 500 metara na suprotnoj obali. Jednom kada je došao na masivne metalne čunjeve na južnom kraju Rame, Jimmy detektuje magnetna i električna polja koja dolaze iz čunjeva, koja se povećavaju, što rezultira munjom. Zbog njegove blizine tornjevima, udar oštećuje njegov skybike zbog čega se srušio na izolovanom južnom kontinentu.
Kada se Pak probudi, vidi stvorenje nalik na raka kako podiže njegov skybike i sječe ga na komade. Ne može odlučiti da li se radi o robotu ili biološkom vanzemaljcu i drži se na udaljenosti dok radiom traži pomoć. Dok Pak čeka, Norton šalje spasilačku grupu preko cilindričnog mora, koristeći malu, improviziranu letjelicu, ranije napravljenu za istraživanje središnjeg morskog otoka. Stvorenje baca ostatke skybike-a u jamu, ali ignoriše samog Paka, koji istražuje okolna polja dok čeka da stigne spasilačka grupa. Među čudnim geometrijskim strukturama, on vidi vanzemaljski cvijet kako raste kroz napuknutu pločicu u inače sterilnom okruženju, i odlučuje to shvatiti kao kuriozitet za naučno istraživanje.
Pak skače sa litice visoke 500 metara, a spuštanje mu usporava niska gravitacija koristeći košulju kao padobran, i brzo ga spašava čamac koji ga čeka. Dok se vraćaju, u cilindričnom moru se formiraju plimni valovi, nastali pokretima same Rame dok vrši korekcije kursa. Kada posada stigne u bazu, vide razna čudna bića kako pregledavaju njihov kamp. Kada se jedan nađe oštećen i naizgled beživotan, doktor/biolog tima, glavni hirurg Laura Ernst, pregleda ga i otkrije da se radi o hibridnom biološkom entitetu i robotu - koji je na kraju nazvan "biot". Ona, kao i ostale, napajaju se unutrašnjim baterijama (slično onima kod zemaljskih električnih jegulja) i posjeduju određenu inteligenciju. Vjeruje se da su to dronovi Raminih još uvijek odsutnih graditelja.
Članovi Komiteta za Ramu i Ujedinjenih planeta, oba bazirana na Mjesecu, prate događaje unutar Rame i daju povratne informacije. Hermijanski kolonisti su zaključili da je Rama potencijalna prijetnja i pošalju nuklearnu bombu postavljenu na raketu da je unište ako se pokaže da predstavlja prijetnju. Poručnik Boris Rodrigo koristi prednost od pet minuta kašnjenja u prenosu i koristi par rezača žice da bi deaktivirao bombu i njenu kontrolu.
Kako se Rama približava perihelu, a na svojoj poslednjoj ekspediciji, posada odlučuje da posjeti grad najbliži njihovoj tački ulaska, kome su dali ime "London", i upotrijebi laser da presječe jednu od "zgrada" da vidi šta se u njoj nalazi. Otkrivaju prozirna postolja koja sadrže holograme raznih artefakata, za koje teoretiziraju da ih stanovnici Rame koriste kao šablone za izradu alata i drugih objekata. Čini se da je jedan hologram uniforma sa trakama, remenima i džepovima što sugerira veličinu i oblik Ramljana. Dok posada slika neke od holograma, bioti počinju da se vraćaju u cilindrično more, gdje ih recikliraju vodene biote ('ajkule'), a šest trakastih svjetala koje osvjetljavaju unutrašnjost Rame počinju se gasiti, što navodi istraživače da napuste Ramu i ponovo se ukrcaj na Endeavour.
Sa Endeavorom na bezbjednoj udaljenosti, Rama stiže do perihela i koristi Sunčevo gravitacijsko polje i njegov misteriozni "svemirski pogon", da izvede manevar praćkom koji ga izbacuje iz Sunčevog sistema prema nepoznatoj destinaciji u pravcu Velikog Magelana.
Kraj
Roman je trebao biti samostalan, iako njena posljednja rečenica sugeriše suprotno:"A na dalekoj Zemlji, dr Carlisle Perera još nikome nije rekao kako se probudio iz nemirnog sna s porukom iz njegove podsvijesti koja mu je još odzvanjala u mozgu: Ramanljani sve rade u troje."Clarke je negirao da je ova rečenica nagoveštaj da bi se priča mogla nastaviti. U svom predgovoru za nastavak romana naveo je da je to bio samo dobar način da se završi prvi roman, te da ju je dodao prilikom završne revizije.
Prijem
John Leonard iz New York Timesa, dok je smatrao da je Clarke "benigno ravnodušan prema finoćama karakterizacije", pohvalio je roman jer prenosi "taj jeziv dodir vanzemaljaca, nedovoljno poznatog, koji izdvaja naučnu fantastiku u njenom najviše maštovom tehničkom smislu." Drugi recenzenti su također komentirali Clarkeov nedostatak razvoja likova i pretjerano naglašavanje realizma.
Srpska Despotovina
Srpska Despotovina je bila vazalna srpska srednjovjekovna država koja je postojala od 1402. godine kada je Stefan Lazarević, sin kneza Lazara Hrebeljanovića, dobio od bizantijskog cara titulu despota pa do 1459. godine kada su Osmanlije osvojile Smederevo, prijestolnicu koju je podigao despot Đurađ Branković. Srpski despoti nastojali su da ideološki nastave tradicije nemanjićke Srbije. Mnoge institucije iz države Nemanjića nastavile su da postoje u Srpskoj Despotovini. Ipak zbog novih međunarodnih okolnosti vojne službe dobijaju sve veći značaj u državi srpskih despota. U međunarodnom pogledu Srpska Despotovina se nalazila između sve jačeg Osmanlijskog Carstva i Kraljevine Ugarske. Ona je bila zavisna od međusobnog odnosa ovih sila. Poslije smrti despota Đurđa, 1456. godine, rasulo u Srbiji i borbe oko prijestolja među njegovim nasljednicima olakšali su propast države, pa je 1459. godine Srbija konačno pala pod osmansku vlast.
Uvod
Posljedice Kosovske bitke bile su velike i teške po srpsku srednjovekovnu kneževinu. Pogođeni su i nasljednici paloga kneza Lazara, udovica Milica i maloljetni sinovi Stefan i Vuk. Kako je knez bio ugarski vazal i time podveo Srbiju pod formalan ugarski uticaj, ugarski kralj je želio da eventualnog nasljednika prihvati kao vazala. Premda je, pred Kosovsku bitku, pristao na sporazum sa Srbima i imao u Vuku Brankoviću pouzdanog pristalicu za prijateljsku politiku, on je ipak napao kneginju Milicu u jesen 1389. godine. Osjetivši da bi je Vuk uz pomoć Ugara mogao nadjačati i uzeti vlast u Srbiji, ona je stupila u kontakt s Turcima i uz pomoć njihovih odreda uspjela 1390. godine istisnuti Ugre iz Srbije. Međutim, u zamjenu za mir, kneginja Milica je morala sultanu Bajazidu I da daje kao pomoć svoje odrede, da plaća danak, da pošalje najmlađu kćerku Oliveru sultanu Bajazidu u harem, a kao dodatni uslov Stefan je zajedno sa bratom Vukom i viđenijom vlastelom dobio obavezu da se svake godine pojavljuje kod sultana na dvoru i da mu izjavljuje pokornost. Lazarev sin Stefan sticao je vojničko iskustvo učestvujući u pohodima Bajazida: u Maloj Aziji, gdje je potčinjavao pobunjene emire, zatim u evropskim pohodima, gdje je širio krug vazala, a u isto vrineme vazalske zemlje pretvarao u osmanlijske provincije. Pad Trnovske Bugarske i stalno prodiranje turskih četa pomaganih od strane srpskih u Bosnu, Vlašku, gde je Bajazid porazio vojvodu Mirču u bitki na Rovinama 1394, i Ugarsku, gde su harali i palili tamišku i krašovsku županiju, nagnalo je kralja Sigismunda da preduzme neke mjere protiv turske najezde. Tadašnji osmanlijski osvajački zaleti nisu mogli da zaustave ni otpor vazala, ni pomoć zapadnih kršćanskih država, ni pohodi krstaša od kojih je jedan kod Nikopolja u septembru 1396. završen s porazom, već intervencija tatarskog emira Timura.
Osnivanje
Ogromne promjene na Balkanu izazvala je navala Mongola na istočnu granicu Osmanlijskog Carstva. Turski emiri u Maloj Aziji prelaze na stranu Timura, osvajača Indije, Mezopotamije, Perzije i Zlatne Horde. Bajazid I je sve snage usmjerio na svog protivnika. U bici kod Angore 28. jula 1402. učestvovali su Lazarevići i Brankovići. Bajazid I je teško poražen i zarobljen. Odveden je u zarobljeništvo u kome je slijedeće godine i umro. U Osmanlijskom carstvu izbijaju nemiri. Mongoli dopiru do Egejskog mora osvajajući Izmir. Bajazid I je imao petoricu sinova: Sulejmana, Isu, Musu, Mustafu i Mehmeda. Najstariji, Sulejman, nastojao je da ovlada evropskim dijelom carstva sa centrom u Edirnu. Od srpskih vladara u ropstvo padaju Grgur Branković i Olivera Lazarević; oboje su oslobođeni nakon pregovora Stefana i mongolskog vladara. Srpski kneževi su se sa ratišta vraćali preko bizantijskih teritorija. Stefan i Vuk Lazarević krenuli su najpre u Carigrad. Pri povratku su primijetili naznake novih prilika poslije Angorske bitke. Sam bizantijski car Manojlo nalazio se tada na putovanju na Zapadu gdje je molio za pomoć. U Parizu je saznao za vijest o porazu Osmanlija koja je produžila život Bizantijskog Carstva za narednih pola vijeka. Njegov suvladar, Jovan VII, je augusta 1402. godine obdario Stefana despotskom titulom, u carstvu najvišom nakon careve. Time je Srbija stekla status Despotovine. U kršćanskom svijetu Bizantija je i dalje uživala ugled i, prema shvatanjima srednjovjekovnih država, stajala na čelu kršćanskog svijeta. Vođeni su pregovori o braku Stefana i Jelene Gattilusio, ćerke lezboskog vladara Francesca. Brak je kasnije i ostvaren. Stefan je time prihvatio bizantijsku ideju o hijerarhiji kršćanskih država, iako sebe u poveljama naziva samodršcem ili čak samodržavnim despotom.
Vladavina Stefana Lazarevića
U Carigrad je došao i Đurađ Branković. Došlo je do neslaganja između njega i Stefana, o čemu pojedinosti nisu poznate. Mauro Orbin bilježi da je razlog bila potajna želja Đurđa da se pridruži Sulejmanu. Stefan je naredio da se Đurađ zatvori. U Srbiji se nije znalo za njihov sukob. Đurđa je oslobodio čovjek po imenu Rodop. Đurađ je pobjegao Sulejmanu od koga je tražio vojnu pomoć za borbu protiv Stefana. Dobio ju je. Odjeljenje srpske vojske koje se vraćalo u Despotovinu napadnuto je u blizini Edirna. Postalo je jasno da se tim putem ne može natrag u Srbiju. Osmanlije i Brankovići zaposjeli su saobraćajnicu koja je presjecala Kosovo i vodila preko Zemlje Brankovića. Stefan i Vuk su se, poslije kraćeg zadržavanja na Lezbosu, uputili u Zetu. Iskrcao se kod zeta Đurđa Balšića u Ulcinju. Krajem oktobra 1402. iz Bara se Stefan sa vojskom od 260 ljudi uputio ka središtu zemlje, ka Žiči. Izbjegavani su putevi koje su zaposjeli Turci. Nedaleko od Gračanice čekale su ih osmanlijske i Đurđeve čete. Dana 21. novembra vođena je bitka kod Gračanice (Tripoljska bitka). Stefan je Vuku naložio da napadne Đurđa, a sam je napao Osmanlije. Turski vazal, Uglješa Vlatković, prešao je na Stefanovu stranu. Time je znatno doprinijeo ishodu bitke, Osmanlije i Đurađ su potučeni i Lazarevići se povlače u Novo Brdo. Stefan je prebacivao Vuku nepoznavanje ratne vještine (Vuka je potisnuo Đurađ). Vuk je odlučio da napusti zemlju i prebjegne Sulejmanu. Marta 1403. godine umro je Bajazid I nakon čega su se rasplamsale borbe između njegovih sinova. Najprije je izbio sukob između Ise i Mehmeda. Prvi je podlegao Isa, nakon čega su zaratili Mehmed i Sulejman. Sulejman je snage usmjerio ka istoku, ka Maloj Aziji, zbog čega je u Galipolju sklopio mir sa Bizantijom, Mletačkom, Đenovom, Naksosom. Bizantija je povratila Solun i Svetu goru. Stefan je zadržao položaj koji je imao kod Bajazida.
Odnos sa Sigismundom
180px|desno|mini|Sigismund, car Svetog Rimskog Carstva Stefan Lazarević je nakon sklapanja ovog mira potražio oslonac na drugoj strani. Ugarski kralj Sigismund je koristio neprilike u Srbiji nakon Kosovske bitke da je nekoliko puta napadne između 1390. i 1392. godine. Do prvih pregovora o miru došlo je nakon Nikopoljskog krstaškog rata, ali sporazum nije sklopljen zbog protivljenja Osmanlijskog Carstva i dijela srpske vlastele. Kneginja Milica i Jelena Mrnjavčević, ćerka kesara Vojihne, je 1398. godine na Visokoj Porti gde je spriječila odmazdu sultana. Iste godine je i Stefan Lazarević posjetio Portu. Početkom 14. vijeka Ugarska je u građanskom ratu. Ladislavu Napuljskom iz dinastije Anžujaca podršku je pružao i rimski papa Bonifacije IX. Sigismund je jedno vrijeme proveo u zarobljeništvu, a 1402. godinu u Češkoj. U Budim je ušao tek augusta 1403. godine. Ladislavov najmoćniji saveznik bio je Hrvoje Vukčić. Sigismund su bili potrebni saveznici. Inicijativa za obnovu pregovora sa Srbijom potekla je sa dvora u Budimu, a Stefan ju je prihvatio. Ugarsko poslanstvo predvodio je Filip de Skolaris, poznatiji kao Pipo Spano, inače tamiški župan iz Firence. Došlo je do pomirenja i uspostavljanja vazalnog odnosa. Stefan je dobio Mačvu sa Beogradom. Time je otklonjen davnašnji spor između dvije države. Spor je trajao od smrti kralja Dragutina Nemanjića 1316. godine. Srbi su skoro čitav vijek pokušavali da zauzmu Beograd. Tako je Sigismund platio visoku cijenu za savez sa Stefanom. Ogromnim naporima, Stefan je gradio novu prijestolnicu Srbije. Opasana je ogromnim bedemima sa kopnene strane. Otprilike u isto vrijeme Srbija je stekla i Golubački Grad na Dunavu. Stefanovi poslanici su 1406. godine u Veneciji objavili da despot više nije vazal Osmanlija i da je spreman da se protiv njih bori. Isto piše i sam Stefan u svojoj povelji Hilandaru iz 1405. godine, a i njegov biograf Konstantin Filozof. O sklapanju vazalnog odnosa Sigismund je hvalisavo obavestio burgundskog vojvodu Filipa 1404. godine.