Historija_Evrope
Klasicizam i prosvjetiteljstvo/Apsolutizam i parlamentarizam
mini|lijevo|220px|Sultan [[Selim III bio je svestrani umjetnik, pjesnik i muzičar]]Iako je car Nikola I tek kasnije upotrijebio tu sintagmu, Osmanlijsko carstvo je već u 17. i 18. vijeku steklo status "bolesnika na Bosforu". Iako su početni uspjesi na evropskom tlu bili redovni, situacija se nakon Mohačke bitke 1526. počela stišavati. Godine 1532. Nikola Jurišić uspijeva odbraniti Kiseg, ali su Osmanlije zato 1537. zazuele Klis i krenule prema Beču. Iako su kod Sigeta 1566. odnijeli pobjedu, smrt Sulejmana II i veliki gubici vojske koju je preuzeo Mehmed-paša Sokolović nisu zadovoljili tradiciju, a već je 1593. godine uslijedio težak osmanlijski poraz kod Siska. Vojska Hasan-paše Predojevića morala se predati pred carskom vojskom koju je predvodio Toma Erdödy. Tokom prvog dijela 17. vijeka Osmanlije uglavnom ne napadaju, da bi se 1683, vojska velikog vezira Kare Mustafe uputila prema Beču. Druga opsada Beča trajala je dva mjeseca da bi se sama bitka odvila 11. septembra 1683. Iako je izgledalo da će Osmanlije pokoriti glavni grad Monarhije, pomoć poljskog kralja Jana III rezultirala je osmanlijskim porazom i povlačenjem. Ubrzo je Mletačka Republika, Poljska i Habsburška monarhija, na poticaj Pape, osnovala Svetu ligu, a započeo je i pohod Eugena Savojskog koji je spaliti Sarajevo i nanio Osmanlijama poraz kod Sente 1697, a došao je i do Srbije, ali se morao povući. Granice su dogovorene mirom u Sremskim Karlovcima 1699, a nakon dva sukoba revidirane su u Požarevcu (1718) i u Beogradu (1739). Unutrašnja politika u ovom periodu bila je velika boljka Osmanlijskog carstva. Čitlučenje (privatizacija zemljišta) je stvaralo velike ekonomske probleme, nepotizam političke, a nesposobnost sultana bio je vrhunac krize. Sultan Mustafa II svrgnut je zbog nesposobnosti da se nosi s krizom, a njegov nasljednik Ahmed III isprva je podržavao ustanike, da bi se s njima kasnije obračunao. Ipak, ustanci u brojnim djelovima carstva uzrokovali su novu krizu koja je rezultirala smjenom sultana Ahmeda III. U tom periodu došlo je do rapidnih smjena sultana, a neki od njih su više vremena provodili po haremima (kao Osman III) nego što su se bavili državom, tako da je bilo situacija kada je glavni crni eunuh bio de facto vođa države. Svojevrsna stabilizacija uslijedila je tokom vladavine Selima III, ali njegove reforme nisu naišle na odjeka tako da je na kraju udavljen prilikom pokušaja povratka na vlast. Istovremeno, Osmanlije trpe velike poraze od Rusa u dva sukoba. Godine 1774., Kučuk-kajnardžijskim mirom završen je šestogodišnji sukob kojim su Rusi dobili Krim (anektiran 1873. zajedno s lukom Sevastopolj) i pravo zaštite pravoslavnih vjernika u Osmanlijskom carstvu. U drugom sukobu (1787-1792) Rusi, predvođeni generalom Potjemkinom, odnijeli su još jednu pobjedu i nakon Jašijskog mira 1792. pripojili luku Odesu. mini|230px|[[Friedrich II je znao lično posjećivati zemljoposjednike i nadgledati radove, a poticao je sadnju krompira kao izuzetne važne životne namirnice]]Pruska se još početkom Novog vijeka počela izdizati među njemačkim državama, a jednu od vodećih uloga dobila je nakon što je njen knez dobio status kneza-izbornika. Spajanjem kneževina Pruske i Brandenburg i proglašenjem kneza Friedricha III za kralja Friedricha I, osnovana je Kraljevina Pruska 1701. godine. Bila je to militaristička zemlja koja je postepeno dobivala status evropske velesile. Izgrađena na strogim i discipliniranim načelima militarizma, Pruska za vrijeme Friedricha Wilhelma I unaprijeđuje svoju vojsku, da bi vrhunac razvoja i potvrđivanje statusa velesile stekla za vrijeme Friedricha II Hohenzollerna.