cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrzej Zawada
U to vrijeme već je bila izrasla generacija vrsnih penjača: Wanda Rutkiewicz, Jerzy Kukuczka, Krzysztof Wielicki, Wojciech Kurtyka i dr, koje će Zawada predvoditi u zimskim usponima.
Himalaji
Autor je brojnih zapisa i fotografija sa raznih ekspedicija i jedan od pisaca Knjige o alpinizmu. Bio je počasni član britanskog i francuskog alpinističkog društva i američkog društva istraživača (The Explorers Club).
Srednje Selo (Cetingrad)
Srednje Selo je naseljeno mjesto u sastavu općine Cetingrad, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Slunj. Kao samostalno naseljeno mjesto, Srednje Selo postoji od popisa 2001. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Kruškovača.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Srednje Selo je imalo 15 stanovnika. Za narodnosni sastav 1991. godine pogledati pod Kruškovača.
Napomena: ''U 2001. nastalo izdvajanjem iz naselja Kruškovača. Kao dio naselja iskazivano od 1948. Do 1931. te u 1981. i 1991. podaci sadržani u naselju Kruškovača.''
Burnden Park
Burnden Park je bio nogometni stadion u Boltonu, Engleska. Na njemu je od 1895. do 1997. godine igrao nogometni klub Bolton Wanderers. Kapacitet stadiona je bio 25.000 sjedećih mjesta.
Stadion je otvoren 1895. godine utakmicom između Boltona i Evertona pred 15.000 gledalaca. Na njemu se igralo finale FA kupa 1901. godine između Tottenhama i Sheffield Uniteda. 1946. godine tokom utakmice FA kupa između Boltona i ekipe Stoke City urušila se jedna od tribina. Pretpostavlja se da je u trenutku nesreće na stadionu bilo oko 85.000 gledalaca. Bilans ove nesreće su 33 poginule osobe, dok je više od 400 gledalaca povrijeđeno. Posljednja utakmica na ovom stadionu je odigrana 1997. godine između Boltona i Charlton Athletica. Bolton je potom prešao na stadion Macron. Burnden Park je srušen 1999. godine.
Svjetsko prvenstvo u atletici 2017 – desetoboj
Takmičenja u desetoboju na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017. održano je 11. i 12. augusta na Olimpijskom stadionu u Londonu. Kévin Mayer iz Francuske osvojio je šampionsku titulu.
Zemlje učesnice
Učestvovalo je 34 takmičara iz 23 države.
100 metara
Utrka na 100 m održana je 11. augusta 2017. u 10:50 (UTC +1).
Skok u dalj
Takmičenje u skoku u dalj održano je 11. augusta 2017. u 11:11 (CET).
Bacanje kugle
Takmičenje u bacanju kugle održano je 11. augusta 2017. u 12:55 (CET).
Skok u vis
Takmičenje u skoku u vis održano je 11. augusta 2017. u 17:00 (CET).
400 metara
Utrka na 400 m održana je 11. augusta 2017.
110 metara s preponama
Utrka na 110 m s preponama održana je 12. augusta 2017.
Bacanje diska
Takmičenje u bacanju diska održano je 12. augusta 2017. u 11:00 i 12:10 (CET).
Skok s motkom
Takmičenje u skoku s motkom održano je 12. augusta 2017. u 12:58 i 14:08 (CET).
Bacanje koplja
Takmičenje u bacanju koplja održano je 12. augusta 2017. u 17:30 i 18:55 (CET).
1500 metara
Utrka na 1500 m održana je 12. augusta 2017. u 20:55 (CET).
Mala vas (Gorišnica)
Mala vas je naseljeno mjesto u sastavu općine Gorišnica, regija Podravska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Ptuj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Mala vas je imala 267 stanovnika.
Podjetniško naselje Kočevje
Podjetniško naselje Kočevje je naseljeno mjesto u sastavu općine Kočevje, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Kočevje. Kao samostalno naseljeno mjesto, Podjetniško naselje Kočevje postoji od 2000. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Breg pri Kočevju.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Podjetniško naselje Kočevje nije imalo stanovnika.
Napomena: ''U 2000. nastalo izdvajanem dijela iz naselja Breg pri Kočevju.''
Luke (Cetingrad)
Luke su naseljeno mjesto u sastavu općine Cetingrad, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Slunj. Kao samostalno naseljeno mjesto, Luke postoje od popisa 2001. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Kruškovača.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Luke su imale 8 stanovnika. Za narodnosni sastav 1991. godine pogledati pod Kruškovača.
Napomena: ''U 2001. nastalo izdvajanjem iz naselja Kruškovača. Kao dio naselja iskazivano od 1948. Do 1931. te u 1981. i 1991. podaci sadržani u naselju Kruškovača.''
Rosalnice
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Metlika.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Rosalnice su imale 386 stanovnika.
Gornja Paklenica
Gornja Paklenica je naseljeno mjesto u gradu Doboju, Bosna i Hercegovina.
Historija
Naselje Gornja Paklenica se do rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) u cjelini nalazilo u sastavu općine Maglaj.
Southwark Park
mini|desno|300px|Southwark Park Southwark Park je javni park u Londonu. Nalazi se u distriktu Rotherhithe. Otvoren je 1869. godine. Park je dizajnirao Alexander McKenzie. Površina parka iznosi 250,000 m2.
U parku se nalaze ugostiteljski objekti, vrt sa divljim životinjama, jezero i umjetnička galerija. Također, u parku se nalaze i sportski tereni; atletska staza, kuglana, nogometni i teniski tereni. Kao i u mnogim drugim dijelovima Londona, Platan je dominantan u Southwark parku. Pored njega u parku se nalaze i stabla oraha, javora, crvenog hrasta kao i čempresa.
DLEU2
Deletirani protein limfocitne leukemije 2 (nekodirani protein) je dugolančana nekodirajuća RNK koja je kod ljudi kodirana genom DLEU2, lociranom na hromosomskoj sekvenci 13q14. DLEU2 gen je izvorno identificiran kao potencijalni gen za suzbijanje tumora i često se briše kod pacijenata sa hroničnom limfocitnom leukemijom B-ćelija.
Kloniranje i ekspresija
Gubitak (delecija) hromosomske regije 13q14 česta je citogenetička promjena u hroničnoj limfocitnoj leukemiji B-ćelija (BCLL), što ukazuje na prisutnost navodnog gena za supresiju tumora na ovom mjestu. Izgradnjom detaljne restrikcijske i transkripcijske mape minimalno deletirane regije od 130 kb, skriningom panela primarnih klonova BCLL, pretraživanjem baze podataka EST i mapiranjem delecije, Liu et al (1997) identificirali su dvas gena, DLEU1 i DLEU2, koje su nazvali Leu1 i Leu2, u minimalno deletiranom području od 10 kb. Gen DLEU2 kodira predviđeni protein sa 84 aminokiseline. Northern blot analiza otkrila je snažnu ekspresiju transkripata od 1,4 i 1,8 kb samo u timusu i sjemenicima. Corcoran et al. (2004) identificirali su više DLEU2 transkripata proizvedenih preskakanjem egzona, uključivanjem introna i upotrebom alternativnih internih mjesta donora ili prihvata prerade. PCR analiza otkrila je tkivno specifičnu ekspresiju nekoliko varijanti prerađenog DLEU2, a većina tkiva eksprimirala je više varijanti. Gen RFP2 (TRIM13) preklapa DLEU2 u antisens orijentaciji i kod miševa i kod ljudi, a in situ hibridizacija embriona miša otkrila je koekspresiju Dleu2 sa Rfp2 u svim ispitivanim tkivima. Otkrili su da RFP2 kodira navodni bicistronski transkript koji sadrži ORF za RFP2 i DLTET (KCNRG), kao i monocistronske transkripte. Nukleotidne sekvence mišjih i ljudskih DLEU2 cDNK su visoko konzervirane, ali ne i pretpostavljeni ORF-ovi, što sugerira da DLEU2 može biti nekodirajuća RNK koja regulira ekspresiju RFP2.
Struktura gena
Liu et al. (1997.) utvrdili su da DLEU2 genu nedostaje TATA-kutija, ali ima nekoliko potencijalnih cis-djelujućih elemenata DNK. Corcoran et al. (2004) utvrdili su da gen DLEU2 obuhvata 143 kb i sadrži 15 egzona, uključujući dva alternativna prva egzona (1A i 1B). Pretpostavljeni bicistronski gen RFP2/DLTET nalazi se između egzona 10 i 12 DLEU2 u antisenskoj orijentaciji. Svi RFON2 i DLTET egzoni potiču od DLEU2 introna, osim RFP2 egzona 1A, koji se direktno preklapa sa DLEU2 egzonom 11. Intron između DLEU2 egzona 1A i 1B sadrži prva četiri egzona DLEU1, koji se transkribira u suprotnoj orijentaciji u DLEU2. DLEU2 intron 6 sadrži dva gena mikroRNK, MIRN15A i MIRN16-1.
Mapiranje
Liu et al (1997) mapirali su gen DLEU2 u hromosomskoj regiji 13q14. Corcoran et al. (2004) mapirali su mišji gen Dleu2 u područje hromosoma 14 koje dijeli homologiju sinteze s ljudskim hromosomom 13q14.3.
Molekulska genetika
Liu et al. (1997.) nisu uspjeli otkriti nikakve intragenske ili tačkaste mutacije u DLEU1 i DLEU2 u 170 uzoraka CLL. Međutim, prvi egzon svakog gena bio je deletiran u svim ispitivanim slučajevima gelecije 13q14.
Brezovica pri Predgradu
Brezovica pri Predgradu je naseljeno mjesto u sastavu općine Kočevje, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Kočevje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Brezovica pri Predgradu je imala 48 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Brezovica. U 1955. povećano za naselje Zadrc koje je ukinuto.''
Ivica Mažar
Ivica Mažar, Banja Luka, 29. marta 1915 — Glina, august, 1941, narodni heroj Jugoslavije,
Biografija
Poslije završene Trgovačke akademije u Banjoj Luci, studirao je na Ekonomskom fakultetu u Zagrebu i bio jedan od najboljih studenata. U SKOJ je primljen školske 1933/34. godine kao đak Trgovačke akademije, gdje je rukovodio radom grupe ilegalno organizovanih srednjoškolaca. Za člana KPJ primljen je 1935. i istovremeno je tada rukovodio srednjoškolskom omladinom u Banjaluci. Od 1934. rukovodi Bibliotekom MK SKOJ-a, preuzevši je od Nikice Pavlića. Godine 1936. je optužen od Suda za zaštitu države, ali je pušten na slobodu uslijed nedostatka dokaza.
Poslije kapitulacije Jugoslavije i stvaranja NDH vlasti, nastavlja intenzivni politički rad uprkos tome što ga je ustaška policija stalno pratila. Početkom juna izbegao je hapšenje, i izašao iz grada u Odred.
Krajem jula, upućen je u jajački srez, da preuzme rukovođenje pripremama i podizanjem ustanka. Kad je 5. augusta, konačno uhvatio vezu, i pošao na sastanak, bio je provaljen od jednog agenta i uhapšen. Prebačen je Banjaluku, a odatle u Glinu, jer ustaše nisu smjele da osude Ivicu u njegovom rodnom gradu. Tu su ga ustaše podvrgle ispitivanju i nemilosrdnom mučenju, i streljali krajem augusta 1941. godine.
Narodnim herojem proglašen je 27. jula 1953. godine.
Finčevec
Finčevec je naseljeno mjesto u sastavu općine Sveti Petar Orehovec, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Križevci.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Finčevec je imao 91 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Finčevec je imalo 114 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Kavez
Kavez ili kafez je kućište često napravljeno od mrežica, šipki ili žica, koje se koriste za ograničavanje, zadržavanje ili zaštitu nečega ili nekoga. Može služiti u mnoge svrhe, uključujući držanje životinje ili osoba u zarobljeništvu, hvatanje životinje ili osobe i prikazivanje životinje u zoološkom vrtu.
Konstrukcija
Budući da je kavez obično namijenjen za držanje živih bića, barem neki dio njegove strukture mora biti takav da omogućava ulazak svjetlosti i zraka. Tako se neki mogu napraviti s rešetkama tako razmaknutim da bi se zaklopac mogao provući između njih ili s prozorima prekrivenim nekom mrežom.
Kavezi za životinje
Kavezi se često koriste za držanje životinja, a neki su posebno dizajnirani da odgovaraju određenoj vrsti životinja. Jedna ili više ptica, glodari, gmizavci, pa čak i veće životinje određenih pasmina ponekad su zatvorene u kavezu kao kućni ljubimci.
Kafezi za životinje dio su ljudske kulture od davnina. Naprimjer, Drevna grčka vaza datirana u 490. p. n. e. prikazuje dječaka koji u krilu drži moguće pripitomljenog zeca, a u pozadini je kavez s otvorenim vratima. Biblijska Jeremijina knjiga odnosi se na pleme koje je poput "kaveza punih ptica", a Knjiga o Ezekielu opisuje hvatanje lava, kojeg su otmičari "uvukli u kavez i odveli kralju babilonskom".
Različiti zakoni koji uređuju držanje životinja u zatočeništvu uglavnom se predviđaju veličinu kaveza ili minimalnu opremu, nezavisno o vrsti, za prijevoz ili za uzgoj. Švicarsko zakonodavstvo, naprimjer, definira minimalne apsolutne unutrašnje dimenzije za kaveze za kućne ljubimce, ali švicarska organizacija za zaštitu životinja (PSA) navodi da, čak i ako su te dimenzije u skladu sa zakonom, jedno nije u skladu s potrebama vrste. Stoga je u praksi neophodno osigurati mnogo veći životni prostor, kako bi se osiguralo dobrobit stanara.
Zamke ili klopke
Kafezi također služe kao alat za hvatanje. Ovo je uobičajena i nezakonita svrha kaveza jer je krivolov i sam ilegalan. Ova vrsta kaveza koristi se za hvatanje životinje ili zadržavanje ulova u određenom vremenskom periodu. Američki predsjednik Theodore Roosevelt sam je koristio kavez da uhvati medvjeda, jer kavez služi i za hvatanje velikih životinja. .
Samsun
Samsun je glavni grad turske istoimene provincije. Nalazi se na sjeveru Turske, na obalama Crnog mora i najveća je crnomorska luka. Sa preko pola miliona stanovnika jedan je od većih gradova države. Mustafa Kemal Atatürk je 1919. godine upravo ovdje započeo Turski rat za nezavisnost.
Historija
Artefakti iz perioda paleolita su pronađeni u pećini Tekkeköy i izloženi su u Arheološkom muzeju u Samsunu.
Područje Samsuna (tada poznat kao Amisos) je bilo naseljeno u periodu između 760. i 750. godine p.n.e. stanovnicima Mileta. U to doba je došlo do procvata trgovine sa antičkim narodima Anadolije.
Grad su osvojili Perzijanci 550. godine p.n.e. kada postaje dio Kapadokije (satrapija). U 4. vijeku p.n.e. grad je potpao pod vlast Kraljevine Pontus. 71. godine p.n.e. zauzet je od strane Rimljana te postao dijelom Bitinije i Ponta, provincije tadašnjeg Rimskog carstva. Poslije, nakon podjele Rimskog carstva na istočno i zapadno, ovo područje je pripalo istočnom dijelu tj. Bizantiji.
Tokom svoje kasnije historije, grad je bio u sastavu Seldžučkog carstva i Rumskog sultanata a nakon pada Seldžučkog carstva i njegove podjele na manje dijelove, bejlike, grad je postao dio bejlika Isfendiyarids.
Od 1420. godine grad je u kontinuitetu bio pod kontrolom Osmanlijskog carstva i činio je dio sandžaka Canik a koji je bio dio Ejaleta Rum. mini|desno|250px|Replika broda SS Bandırma kojim je Atatürk 19. maja 1919. godine stigao iz Istanbula u Samsun, (datum koji tradicionalno označava početak [[Turski rat za nezavisnost|turskog rata za nezavisnost)]] U kasnijem osmanlijskom periodu, na području oko grada uglavnom se uzgajao duhan, kojeg su britanci opisali kao duhan "malog, ali vrlo aromatičnog lišća" usljed čega je dostizao "visoku cijenu." Grad je povezan sistemom željeznica u drugoj polovini 19. vijeka. U ovom gradu je bio i britanski konzulat u periodu između 1837. i 1863. godine.
Atatürk, imenovan od strane Osmanlijske vlade kao inspektor trupa Devetog vojnog inspektorata Carstva u istočnoj Anadoliji, je 16. maja 1919. godine napustio Carigrad sa brodom, sada poznatim kao SS Bandırma, i krenuo za Samsun. Umjesto da posluša naredbe osmanlijske vlade, koja je bila pod kontrolom okupacionih saveznika, on je sa velikim brojem kolega proglasio početak oslobodilačkog pokreta.
Kasnije u ratu za nezavisnost, grad je bombardiran od strane grčke mornarice i mornarice SAD-a.
Kosmičko zračenje
Kosmičko zračenje je emisija visokoenergetskih protona i atomskih jezgara koji se kreću kroz svemir gotovo brzinom svjetlosti. Potiču od Sunca, izvan Sunčevog sistema u njegovoj , udaljenim galaksijama. Otkrio ih je Victor Hess 1912., u eksperimentima s balonima. Direktno mjerenje kosmičkih zraka, posebno pri nižim energijama, postalo je moguće od lansiranja prvih satelita, krajem 1950-ih. Detektori čestica, slični onima koji se koriste u nuklearnoj i fizici visokih energija, koriste se na satelitima i svemirskim sondama za istraživanje kosmičkih zraka. Nakon udara sa Zemljinu atmosferu, kosmički zraci mogu proizvesti pljuskovi sekundarnih čestica koji ponekad dođu do površine. Podaci iz Fermi svemirskog teleskopa (2013) protumačeni su kao dokaz da značajan dio primarnih kosmičkih zraka potiče od eksplozija zvijezda supernova. Aktivna galaktička jezgra također proizvode kosmičke zrake, na osnovu zapažanja neutrino i gama-zraka iz blazara TXS 0506 + 056 u 2018.
Izrazito brzi razvoj tehnike i instrumenata nakon Drugog svjetskog rata (usavršeni detektori, radio teleskopi, baloni i sateliti, elektronski uređaji) omogućio je daljnje istraživanje kosmičkog zračenja. Pritom su se prvenstveno proučavali uvjeti stvaranja primarnog zračenja tako visoke energije i visokoenergetski subatomski procesi, od kojih su mnogi prvi put opaženi upravo kod kosmičkog zračenja. Međutim, podrijetlo kosmičkog zračenja nije do danas potpuno razjašnjeno.
Objašnjenje
Ako se negdje izvan zgrade, na otvorenom prostoru, nalazi nabijeni elektroskop,  nakon izvjesnog vremena će se sam od sebe isprazniti. Čak i onda kada se nabijeni elektroskop stavi u posudu od olova, on će se poslije nekog vremena sam od sebe isprazniti. Po tome se zaključuje da ionizaciju zraka, zbog koje se elektroskop isprazni, izazivaju neke vrlo prodorne zrake koje potiču iz svemira, pa se po tome nazivaju kosmičkim zrakama. Da bi se utvrdilo porijeklo tih zraka, vršeni su ekspertimenti u moru, zraku i na kopnu. Pokusi su pokazali da je ionizacija zraka to veća što je veća nadmorska visina iznad površine Zemlje. To je bila potvrda da te zrake potiču iz svemira. Ustanovilo se da jačina kosmičkih zraka na površini Zemlje ovisi o geografskoj širini, da je količina tih zraka najmanja na ekvatoru i da raste prema većim zemljopisnim širinama (prema polovima Zemlje, Sjeverni i Južni pol). To se tumači uticajem geomagnetnog polja na električno nabijene čestice kosmičkog zračenja. Ispitivanjem tih zraka se ustanovilo da u njima ima pozitivno i negativno nabijenih čestica i da su one materijalne zrake, to jest da su sastavljene od sitnih čestica koje nose električni naboj.
Danas se pretpostavlja da kosmičke zrake nastaju pri velikim promjenama elektromagnetskih polja Sunca i zvijezda kao posljedica snažnih erupcija. Tako jaka polja daju električki nabijenim česticama koje se stvaraju kod erupcija, brzine, približno jednake brzini svjetlosti, pa čestice odu u svemir. Energija kosmičkih zraka dostiže do 1016 eV. Zbog te energije kosmičke zrake imaju veliku prodornost.
gdje je mp = me.
Kod prodora kosmičkih zraka kroz olovo utvrđeno je da u njima postoje čestice čija je masa veća od mase elektrona, a manja od mase protona. To su mezoni.
Kosmičke čestice
Kosmičke zrake su energetske električki nabijene subatomske čestice, koje dolaze iz vanjskog svemira i sudaraju se sa Zemljinom atmosferom. One mogu stvoriti sekundarne čestice (spalacija) koje mogu proći Zemljinu površinu, pa i dublje. Kosmičke zrake su iste čestice koje se kao stabilni dijelovi atoma, mogu pronaći na Zemlji: protoni, atomskog jezgra ili elektroni. To su slične čestice koje kruže unutar akceleratora čestica, s tom razlikom da su energije kosmičkih zraka veće.
Pojam "zrake" dolazi iz ranih dana istraživanja radijacije, kada se bila koja struja ionizirane radijacije opisivana pojmom "zrake". U to vrijeme kada su nazvane kosmičke zrake, još se nije poznavala njihova priroda i pretpostavljalo se da bi mogle biti oblik elektromagnetskog zračenja, kao γ-zrake. Čestice kosmičkih zraka dolaze pojedinačno, ne u obliku zraka – iako jedna čestica može stvoriti “pljusak” puno sekundarnih čestica. Danas se priroda čestica kosmičkih zraka treba naglasiti, tako da bi ih bilo korektnije zvati kosmičke čestice.
Oko 89% dolazećih kosmičkih zraka su jednostavni protoni (jezgro vodika), 10% su jezgra helija (alfa-čestice) i 1% su teži elementi. Te jezgre vodika i helija čine 99% kosmičkih zraka. Pojedinačni elektroni (poput beta-čestica) čine ostalih 1% galaktičkih kosmičkih zraka – to su kosmičke zrake koje dolaze izvan Sunčevog sistema. Još uvijek je nepoznato odakle ti elektroni dolaze i zašto imaju ubrzanje manje od atomskih jezgara.
Porijeklo kosmičkih zraka je različito, jer jedan dio dolazi od Sunca, kao i od ostalih zvijezda, a drugi dio od nepoznatih događaja iz najudaljenijih dijelova vidljivog svemira. Kosmičke zrake imaju energiju veću od 1020 eV, puno veću nego što stvara akcelerator čestica – 1012 do 1013 eV.
Kosmičke zrake imaju najznačajniju ulogu u stvaranju litija, berilija i bora u svemiru, u procesu koji se zove nukleosinteza. One stvaraju neke radioizotope na Zemlji, kao ugljik-14. U historiji fizike, značajne su jer uz njihove reakcije došlo se do otkrića pozitrona, miona i piona (pi-mezona). Zračenje kosmičkih zraka je najvećim dijelom sastav prirodnog pozadinskog zračenja na površini Zemlje i jako se teško zaštiti od njega, tako da je to jedan od najvećih problema za međuplanetarna putovanja.
mini|300 px|desno|Prva ikad napravljena slika [[pozitrona.]]
Sastav
Kosmičke zrake imaju dva tipa: Međutim, termin "kosmička zraka" često se koristi tako da se odnosi samo na ekstrasolarni tok.
right | 400px | thumb | Primarna kosmička čestica sudara se s molekulom atmosfere, stvarajući [[Zračni plusak (fizika)|zračni pljusak.]]
Kombinirani efekti svih navedenih faktora doprinose kretanju kosmičkih zraka na površinu Zemlje. Sljedeća tabela prikazuje participativnefrekvencije koje  dosežu na lanetu and are inferred from lower energy radiation reaching the ground.
Kosmičke zrake se mogu podijeliti na primarne i sekundarne. Galaktičke kosmičke zrake koje dolaze do Sunčevog sistema su primarni izvor. One zatim reagiraju s međuzvjezdanom materijom i stvaraju sekundarne kosmičke zrake. Sunce isto emitira niskoenergetske kosmičke zrake, koje su povezane sa Sunčevim bakljama.
Teži elementi kosmičkih zraka, kao što su jezgra ugljika i kisika, sudaraju se s međuzvjezdanom materijom i lome se na lakše jezgre – litij, berilij i bor. Pored toga, još teža jezgra, kao što su gvožđe i nikl, kada se sudaraju s međuzvjezdanom materijom, nastaju ioni skandija, titanija, vanadija i mangana.
Od primarnih kosmičkih zraka, koji potiču izvan Zemljine atmosfere, oko 99% su jezgra dobro poznatih atoma (lišenih elektronske ljuske), a oko 1% usamljeni elektroni (to jest, jednsn tip  beta čestica). Od jezgara, oko 90% su jednostavni protoni (tj. jezgra vodika); 9% su alfa čestice, identične jezgrima helija, a 1% su jezgra težih elemenata, nazvanih HZE ioni.
Različite količine kosmičkih zraka
Kada tok kosmičkih zraka ulazi u gornji sloj Zemljine atmosfere, količina emisije na Zemljinu površinu, ovisi o dvije pojave: Sunčevom vjetru i Zemljinom magnetnom polju. Sunčev vjetar je raspršena magnetizirana plazma, koja dolazi sa Sunca i koja može usporiti dolazeće kosmičke čestice, kao i odbiti neke čestice koje imaju energiju manju od 1 GeV. Količina Sunčevog vjetra je promjenjiva i ovisi o 11-godišnjem Sunčevom ciklusu, tako da za vrijeme Sunčevog maksimuma, najmanja količina kosmičkih zraka dođe do Zemljine površine. Osim toga, Zemljino magnetno polje odbija i lomi jedan dio kosmičkih zraka, pa tako količina kosmičkih zraka koje padnu na Zemljinu površinu ovisi i o geografskoj širini, geografskoj dužini i azimutskom uglu. U smjeru istok-zapad, količina kosmičkih zraka se mijenja, zbog polarnosti Zemljinog magnetskog polja. Količina kosmičkih zraka na ekvatoru je manja nego na polovima, zato što je i gustoća magnetnih linija rjeđa na polovima. Magnetski polovi ne podudaraju se sa geografskim polovima (magnetna deklinacija).
Na velikoj udaljenosti od Sunca, otprilike 94 astronomske jedinice, dokle seže heliosfera, postoji područje do kojeg stiže Sunčev vjetar i s nadzvučne brzine prelazi ispod brzine zvuka, pa se stvara “krajnji udar Sunčevog vjetra”. Između krajnje granice heliosfere, zvane heliopauza i “krajnjeg udara Sunčevog vjetra”, nalazi se područje  Sunčeva ravnica, koje smanjuje energiju kosmičkih zraka za 90%.
Posmatranje
Jezgra atoma koje čine kosmičke zrake, mogu putovati velike udaljenosti do Zemlje, zbog male gustoće materije u svemiru. Kada stignu do Zemlje, atomska jezgra snažno udaraju u jezgra atmosferskih plinova. Ti sudari, zvani pljusak subatomskih čestica, stvaraju pione (pi-mezone) i K-mezone, nestabilne mezone koji brzo prelaze u mione. Mioni ne reagiraju s atmosferom i dodatno zbog vremenske dilatacije, oni lahko stižu do Zemljine površine i čak mogu prodrijeti do unutrašnjosti plitkih rudnika. Mioni su uključeni u ionizirajuće zračenje, pa se lahko mogu otkriti pom oću Wilsonove komore.
Kosmičke zrake koje se sudaraju izvan Zemljine atmosfere, s elementima težim od vodika i helija, mogu se otkriti s visokoenergetskim emisijama gama-čestica, koristeći teleskope s gama-česticama.
Kosmičke zrake se mogu otkriti ako prolaze kroz detektor čestica, koji se nalaze na satelitima ili balonima, na velikim visinama. Detektor čestica sastoji se od dvije ploče polikarbonatske plastike, koje se diretno izlažu kosmičkom zračenju. Nakon povratka u laboratoriju, ploče se polijevaju rastvorom tople natrijeve baze (NaOH), dok se ne pojave mali stožasti zarezi. Ako se promatra pod mikroskopom, može se utvrditi i električni naboj i energija čestice. Kod nuklearne fuzije, koristi se detektor čestica.
Interakcija sa Zemljinom atmosferom
Nakon što uđu u Zemljinu atmosferu, kosmičke čestice se sudaraju s molekulama, uglavnom dušika i kisika, stvarajući slapove manjih čestica, zvane pljusak elementarnih čestica. Broj sekundarnih čestica koje nastaju nakon sudara jedne primarne čestice, može biti i na milijarde. Uglavnom nastaju pioni (pi-mezoni) i K-mezoni, nestabilni mezoni koji brzo prelaze u mione. Kosmičke zrake stalno stvaraju i nestabilne izotope u Zemljinoj atmosferi, kao što je ugljik-14:
Kosmičke zrake drže količinu ugljika-14 u atmosferi uglavnom stalnim (70 tona) u zadnjih 100.000 godina, sve do 1950-ih, kada se započelo s testiranjem nuklearnog oružja. Ta se činjenica koristi u arheologiji, za datiranje ugljikom-14 ili utvrđivanje starosti nekog nalaza. Produkti reakcije sekundarnih kosmičkih zraka i vijek trajanja:
Istraživanje
Detektori kosmičkih zraka se postavljaju na Zemlji, u svemirskim letilicama (Voyager 1,Voyager 2, Cassini-Huygens, SOHO) i u balonima.
Historija
Nakon što je Antoine Henri Becquerel, 1896., otkrio radioaktivnost, vjerovalo se da kosmičke zrake dolaze iz zemlje, od zračenja radioaktivnih elemenata kao što je radon. U 1909., Theodor Wulf razvio je elektrometar, uređaj koji je mjerio stvaranje iona, u zatvorenom spremniku. U 1912. Victor Franz Hess stavio je elektrometar u balon, koji je podignuo na 5.300 metara, otkrivši da se zračenje pojačalo za otprilike 4 puta nego na površini Zemlje.
Pojam kosmičke zrake stvorio je Robert Andrews Millikan, koji je dokazao da one dolaze izvan Zemljine atmosfere. Zatim su Gottlieb i Van Allen 1948. dokazali su da se primarne kosmičke zrake uglavnom sastoje od protona i nešto jezgru helija (alfa-čestice) i sasvim malim udjelom teških atomskih jezgri.
Promjene u atmosferi
Kosmičke zrake u atmosferi ioniziraju molekule dušika i kisika, što vodi do brojnih reakcija. Jedna od rnjih vodi do ozonskih rupa, ali taj udio je puno manji od uticaja freona.
Uticaj na ljude
Kosmičke zrake čine udio godišnje radijacije na ljude. Na primjer, u Australiji je ukupno prirodno zračenje na ljude 2,3 miliSieverta, dok kosmičke zrake prosječno zrače na ljude 0,3 miliSieverta (13%). Postoji niz inicijativa za istraživanje kosmičkih zraka, dolje navedenih.
Uloga u okolinskom zračenju
Kosmički zraci čine dio godišnje izloženosti zračenja ljudi na Zemlji, u prosjeku 0,39 mSv, od ukupno 3  mSv godišnje (13% ukupne pozadine) za Zemljinu populaciju. Međutim, pozadinsko zračenje kosmičkih zraka raste s nadmorskom visinom, sa 0,3 mSv godišnje za područja na morskom nivou na 1,0  mSv godišnje za veće gradove, povećavajući izloženost kosmičkom zračenju na četvrtinu ukupne izloženosti pozadinskom zračenju za stanovništvo navedenih gradova. Posade aviokompanija koje lete na velikim daljinskim rutama mogu biti izložene 2,2 mSv dodatnog zračenja svake godine zbog kosmičkih zraka, gotovo udvostručujući njihovu ukupnu izloženost ionizujućem zračenju.
Uticaj na elektronske uređaje
Kosmičke zrake su nedavno osumnjičene za mogući uzrok avionske nesreće kompanije Qantas Airways, na linijskom putničkom avionu Airbus A330, koji je dva puta ponirao stotinjak metara, nakon nepravilnosti u radu kontrolnog sustava leta. Puno putnika i članova posade je ozlijeđeno, neki ozbiljno. Nakon nesreće, istražitelj je utvrdio da je kontrolni sustav leta primio oznaku na ekranu, koja se ne može objasniti, a da je cijeli sustav radio ispravno. To je ponukalo tvrtke u cijelom svijetu da dograde programe za putničke zrakoplove Airbus A330 i A 340, tako da oznake na ekranima budu filtrirane elektronski.
Grabovica (Doboj)
Grabovica je naseljeno mjesto u gradu Doboju, Bosna i Hercegovina.
Hipoteza o svijetu RNK
thumb|300px|Poređenje RNK i DNK (desno): [[Alfa heliks|heliksi i  sastavne nukleobaze]] Hipoteza o svijetu RNK   počiva na činjenici da su  samoreplikacijske  molekule ribonukleinske kiseline (RNK) bili prekursori današnjeg  života, koji se zasniva  na funkcijama  dezoksiribonukleinske iseline (DNK), RNK i proteina. Slično kao i DNK,  RNK ima sposobnost pohranjivanja   genetičke informacije]  i katalize  hemijskih reakcija, poput enzima. Pretpostavla se da je mogla imati značajnu  ulogu u evoluciji ćelijskog života. Jedan pregled takve mogućnosti, iz 2011.,  sugerira da je više samoobnovljivih  molekulskih sistema vjerovatno prethodilo pojavi  RNK. Proteini koji su i funkcijski i gradivni elementi žive sušstance, imaju dovoljno velike molekule  za samostalno savijanje, pojavili nako što je  postala dostupna RNK koja bi katalizirala  ligaciju  peptida  ili aminikiselinsku polimerizaciju. U tom slučaju, nužno je pretpostaviti da su se minokiseline i kratki peptidi pojavili u ranijim smjesama molekula.
Pretpostavlja se da je živi svijet  koji je funkcionirao na bazi aktivnosti RNK  evoluirao  preko RNP enzima, kao što su ribosomi i ribozimi, prije nego što se razvio današnji svijet DNK, RNK i proteina. Smatra se da je DNK preuzela ulogu skladištenja genetičkih informacija,  zbog njene povećane stabilnosti, dok su proteini, usljed veće raznolikosti  monomera (aminokiselina), preuzeli ulogu RNK,  specijalizacijom za biokatalizu. Hipoteza o početnom živom svijetu na bazi RNK, sugerira da je ona u današnjim  ćelijama evolucijski  ostatak RNK svijeta koji je prethodio  ovovremenom. I mnogi kritični kofaktori (ATP, Acetil-CoA, NADH i drugi), također, po prirodi, su nukleotidi ili  njima blisko srodne supstance.
Historija
U 1962. godini,  molekulski biolog Alexander Rich, u Massachusetts Institute of Technology, je predstavio skoro  istu ideju u članku koji je objavljen u  volumenu izdatom u čast dobitnika Nobelove nagrade za fiziologiju   Alberta Szent- Györgyija.
Hans Kuhn je 1972. predvidio mogući proces putem kojeg su današnji genetički sistemi mogli proisteći iz nukleotidno baziranih molekula, a Harold White je 1976. naglasio da su mnogi kofaktori, koji su esencijalno odgovorni za enzimske funkcije,  mogli biti izvedni iz nukleotida. Smatrao je da ovi kofaktori predstavljaju "fosile nukleinskokiselinskih enzima".
Matković Mala
mini|280px|Matković Mala, rimokatolička kapela "Sv. Nikola" Matković Mala je naseljeno mjesto u sastavu općine Podcrkavlje, Brodsko-posavska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Slavonski Brod.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Matković Mala je imala 26 stanovnika.
Napomena: ''Do 1981. iskazivano pod imenom Matković–Mala.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Matković Mala je imalo 36 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
CKAP2
Citoskeletno pridruženi protein 2 je protein  koji je kod ljudi kodiran genom  CKAP2.
Metodom fluorescentne hibridizacije in situ, Maouche-Chretien et al. (1998) mapirali su gen CKAP2 na heomosomu 13, sekvenca 13q14.
Ljudski gen CKAP2, čija je cDNK poznata kao LB1, je protein povezan sa citoskelet om, uključen u progresiju mitoze. Njegova visoka transkripcijska aktivnost primijećena je u sjemenicia, timusu i difuznim B-ćelijskim limfomima. Gen kodira protein od 683 ostatka, kojem nedostaje homologija za poznate aminokiselinske sekvence. Na osnovu analize imunofluorescencije, proizvod CKAP2 je citoplazmatski protein, povezan sa citoskeletnim vlaknima. Preuređenja regije 13q14 rezultiraju različitim tumorima. Tako su otkrivene delecije u multimplim mijelomima, rak prostate, karcinom pločastih ćelija glave i vrata, prolimfocitna leukemija B-ćelija, ne-Hodgkinov limfom, t u više od polovine slučajeva hronične limfocitne leukemije B-ćelija.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 683  aminokiseline, a molekulska težina   76.987 Da. .
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Kloniranje i ekspresija
Diferencijalnim skriningom difuznih velikih B-ćelijskih limfoma, nakon čega slijedi analiza baze podataka, RT-PCR i skrining ljudskih Jurkat T-ćelijske cDNK biblioteke, Maouche-Chretien et al. (1998) klonirali su CKAP2, koji su nazvali LB1. Transkript sadrži dva konsenzusna signala poliadenilacije i motiv destabilizacije iRNK bogat parom A–U. Izvedeni protein od 683 aminokiseline ima domen bogat leucinom i izoleucinom i brojna potencijalna mjesta fosforilacije. Northern blot analiza otkrila je varijabilnu ekspresiju velikog transkripta od 3,6 do 3,9 kb i manjeg transkripta od 2,2 kb u svim ispitivanim ljudskim tkivima i ćelijskim linijama. Transkripcija/translacija in vitro proizvela je protein s prividnom molekulskom masom od 85 kD, pomoću SDS-PAGE. Imunofluorescentna analiza transficiranih COS ćelikjaa pokazala je da je epitop označen CKAP2 lokaliziran u citoplazmatskim citoskeletnim filamentima.
Diferencijalnim prikazom-PCR primarnih ljudskih adenokarcinoma želuca, nakon čega slijede 5-prim i 3-prim RACE, Bae et al. (2003) klonirali su CKAP2 pune dužine i kraću varijantu, CKAP2S, koja je rezultat alternativne prerade u egzonu 6. CKAP2 protein pune dužine sadrži 682 aminokiseline, a protein CKAP2S 494 aminokiseline. Northern blot analiza pokazala je da je ekspresija CKAP2 veća u mozgu, timusu, bubrezima i posteljici nego u srcu, skeletnim mišićima, plućima, leukocitima i gastrointestinalnom traktu. Drugi, manji transkript otkriven je u tkivima sa visokom ekspresijom CKAP2. Endogeni CKAP2 i CKAP2 označeni fluorescencijom povezani sa centrom za organizaciju mikrotubula i s mikrotubulama u HeLa ćelijama, a ova lokalizacija je izgubljena nakon tretmana sredstvom za destabilizaciju mikrotubula. Western blot analiza otkrila je endogeni CKAP2 pri prividnoj molekulskoj masi od 75 kD.
Funkcija gena
Maouche-Chretien et al (1998) otkrili su da je ekspresija LB1 povećana kod pacijenata sa imunoblastnim podtipom difuznog velikog B-ćelijskog limfoma i kod pacijenata sa multilobiranim centroblastičnim podtipom difuznog velikog B-ćelijskog limfoma. Nasuprot tome, ekspresija je bila niska ili se nije mogla otkriti u črtiri pacijenta s polimorfnim centroblastnim difuznim velikim B-ćelijskim limfomima.
Koristeći testove zaštite ribonukleazama i RT-PCR, Bae et al. (2003) otkrili su da je ekspresija CKAP2 i CKAP2S povećana u tkivima želuca u usporedbi s odgovarajućom normalnom sluznicom. Imunohistohemijska analiza nije otkrila protein CKAP2 u normalnoj sluznici želuca, ali je otkriven u svim pregledanim adenokarcinomima želuca i tubulnim adenomima.
Jeon et al. (2006) otkrili su da CKAP2 nije eksprimiran u fibroblastima ljudskom prepucija koji su zaustavljeni G0/G1-fazi, već da je eksprimiran u ćelijama koje se aktivno dijele, postupno povećavajući između kasnih G1 i G2/M-faza. Razgradnja CKAP2 smanjila je fosforilaciju RB1 i povećalo ekspresiju p27 (CDKN1B), a posljedično je smanjila i proliferaciju ćelija, dok je konstitutivna ekspresija CKAP2 povećala fosforilaciju RB i povećala proliferaciju.
Kompleks/ciklosom koji podstiče anafazu (APC/C) je ubikvitinska ligaza, koja kontrolira odvajanje sestrinske hromatide i izlaz iz mitoze. Prepoznaje dva motiva na svojim podlogama: kutiju za uništavanje (D) i kutiju za KEN. Seki i Fang (2007) otkrili su da je CKAP2 razgrađen pomoću CDH1 i aktiviranog APC/C u ekstraktima Xenopus interfaze, ali ne i u mitotskim ekstraktima. CKAP2 sadrži četiri D-kutije i KEN-kutiju, a analiza mutacije pokazala je da je samo KEN kutija bila potrebna za sveprisutnu primjenu APC/C-CDH1 i razgradnju u međufaznim ekstraktima aktiviranim CDH1. Prekomjerna ekspresija CDH1 u HeLa ćelijama smanjila je nivoe CKAP2 na način ovisan od KEN kutije, dok je oborenje CDH1 povećalo poluvrijeme eliminacije CKAP2. CKAP2 povezan s centrosomskim mikrotubulama u kasnoj G2-fazi u HeLa ćelija, ali tek nakon razdvajanja dupliciranih centrosoma. Tokom mitoze, CKAP2 se povezivao sa polopvima vretena i sa mikrotubulama vretena iz profaze, tokom anafaze i nestao je iz mikrotubula tokom citokineze. Razgradnja CKAP2 nije promijenila distribuciju ćelijskog ciklusa u ćelijama, niti je generiralo mitotske efekte. S druge strane, ektopska ekspresija CKAP2 divljeg tipa ili nerazgradivog CKAP2 mutanta dovela je do mitoskog zaustavljanja s monopolarnim vretenima, koja sadrže visoko usnopljene mikrotubule. Zaključili su da je regulacija CKAP2 pomoću APC/C kritična za normalnu progresiju mitoze.
Mehmed Trbonja
Mehmed Trbonja (Mostar, 10. novembra 1915. - Mostar, 2001), bio je jugoslavenski partizan kao borac Mostarskog partizanskog odreda i Narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Poticao je iz službeničke porodice. Svi članovi ove mostarske mnogobrojne i ugledne porodice su porijeklom sa Bivoljeg Brda kod Čapljine, a u Mostar su došli u raznim vremenskim periodima, jedni prije 400 godina, drugi prije 200 godina, a treći poslije zadnjeg rata. Nakon završene osnovne škole završio je obućarski zanat. Kao mladi radnik, pristupio je radničkom pokretu i učestvovao je u mnogim njegovim akcijama.
Nakon oslobođenja Jugoslavije, iako je bio ratni vojni invalid, nastavio je igrati u matičnom klubu neko vrijeme, da bi nakon završetka igračke karijere ostao u matičnom „Veležu“ na raznim funkcijama u upravi, i dugo vremena kao predsjednik kluba.
Radio je kao službenik u Državnom sekreterijatu za unutrašnje poslove Narodne Republike Bosne i Hercegovine.
Umro je 2001. u Mostaru.
U okupiranom Mostaru
Tokom Aprilskog rata 1941. god. nalazio se kao vojnik rezervista u Budvi. Njegova jedinica nije bila angažovana. Kući u Mostar se vratio sa mitraljezom. Mobilisani komunisti i aktivisti radničkog pokreta, vrativši se u Mostar s frontova bivše Jugoslovenske vojske, otpočeli su međusobna povezivanja za rad u novonastalim uslovima u okupiranom gradu. Mehmed Trbonja se povezao sa ilegalnom grupom u kojoj su bili Mladen Balorda i Adem Buć, kao vođa grupe.
U jednom privatnom skladištu vidio je oružje i opremu koju su ostavile ustaše. Sa svojom grupom su po noći provalili u skladište i iznijeli puške i pištolje i sakrili, a bombe je zadržao u svojoj kući.
Nešto kasnije, zajedno sa Hasanom Zahirovićem Laćom, napali su bombama ustaški kamion iz kojeg su ljudi izvođeni i bacani u Neretvu. U policijskoj raciji sutradan, bio je uhvaćen i doveden u zgradu policije. Jedan od saradnika ilegalaca mu je dao do znanja da će biti ubijen. Udario je čuvara koji ga je pratio, oborio još jednog i pobjegao u okolne vinograde. Preko saradnika u policiji dobio je propusnicu i vozom otišao u Sarajevo.
U Boračko-jezerskom partizanskom odredu
Na Boračkom jezeruje održana je 8. septembra 1941. konferencija kojoj je prisustvovalo oko 30 seljaka iz okolnih sela, svih 12 Mostaraca koji su nešto ranije pristigli na područje Prenja i gornjeg toka Neretve i desetak mještana, koji su prišli mostarcima prvih dana po njezinom izlasku na Boračko jezero. Na skupu je osnovan odred pod nazivom Boračko-jezerski partizanski odred. Za komandanta odreda postavljen Salko Fejić a za komesara Esad Šabanac
Veoma brzo, Mehmed Trbonja je izašao iz Mostara 18. oktobra i došao na Boračko jezero, predvodeći grupu od 22 borca. Vodič je bio Mehmed Arap. U grupi, pored Mostaraca, nalazilo se i 7 boraca iz sela Baćevića blizu Mostara. Sa sobom su nosili oružje iz Sjevernog logora.
Kao pojačanje, na teritoriju odreda pristigli su borci iz istočne Hercegovine i osnovana je Udarna četa.
Borba sa četnicima
Početkom decembra na teritoriju odreda došao je kapetan Branislav Soškić sa grupom četnika, bivših žandara i podoficira iz Srbije. Grupu je poslao Draža Mihailović da u mostarskom i konjičkom srezu organizuje četničke jedinice. Soškić je otpočeo četničku propagandu po selima na teritoriji odreda, povezujući se sa bogatim seljacima, bivšim žandarima i odsluženim vojnicima, pozivajući ih na vjernost kralju govoreći im da ne smiju prekršiti datu zakletvu i da je njihovo mjesto među četnicima. Prijetio im je je kažnjavanjem kao izdajicama. Govorio je da još nije vrijeme za borbu protiv okupatora i da treba čekati, da treba iz jedinica očistiti komuniste i one koji nisu srpske nacionalnosti. Ovakva propaganda djelovala je na dio ustanika, i počela su kolebanja i osipanje vojnika iz partizankog odreda.
Štab Bataljona donio je odluku da Udarna četa sa udarnom desetinm Mehmeda Trbonje, krene za Šoškićem i izvrši obračun sa četničkom grupom, milom ili silom. Dubok snijeg i oštra zima natjerali su četnike da se smjeste u blizini Uloga. Potragala je trajala dva mjeseca. Partizani su pokušali bezuspješnim razgovorom postići dogovor, a zatim je nakon dva sata došlo do oružanog sukoba, u kojem su svi četnici koji su bili prisutni razgovoru poginuli, a dio je strijeljan. Poginuo je i jedan partizan. Od tada je prekinuta svaka komunikacija sa četnicima. S prvim mrakom 21. aprila 1942. Mehmed Trbonja vodio je grupu u Mostar po municiju. U magacin su ušli preko krova. Iznijeli su 22.500 metaka u 15 sanduka i 7 neispravnih pušaka i utovarili u njemački ukradeni kamion. Trbonja je obukao bluzu njemačkog šofera, koja se zatekla u kabini, sjeo pored suvozača i s dragocjenim tovarom krenuli su iz grada. Za cijelo vrijeme akcije padala je kiša kao iz kabla i spirala tragove boraca - provalnika. Uz put su sretali italijanske patrole, ali niko nije obraćao pažnju na »njemački kamion« sa tablom »proba«. Municija je iz kamiona iskrcana u fortici, starom austrijskom utvrđenju u blizini Dobrča, natovarena na konje i prenijeta na Boračko jezero.
Uz pomoć dvije italijanske divizije, četnici su desetkovali partizanske jedinice na teritoriji sjeverne Hercegovine, na kojoj je djelovao Boračko jezerski odred. Od preostalih boraca, prvenstveno iz Mostara osnovan je Mostarski partizanski bataljon, umjest naziva Konjički bataljon.
Deseta hercegovačka udarna brigada
Avgusta 1942. godine Mostarski bataljon je stupio u sastav Desete hercegovačke udarne brigade, koja je novembra iste godina stupila u sastav Treće udarne divizije. U vrijeme Četvrte neprijateljske ofanzive, marta 1943. godine Treća udarna divizija je od Vrhovnog štaba NOV i POJ dobila naređenje da zauzme utvrđeni italijanski garnizon u Prozoru i na taj način omogući prebacivanje velike kolone ranjenika prema Hercegovini. Mostarski bataljon je tokom borbe za Prozor, dobio zadatak da se probije u grad, od kojeg ga je odvajalo nekoliko redova bodljikave žice i gusta minska polja, i da uništi komandu italijanskog puka. U toku ove borbe Meha je jurišao u prvim redovima i bio teško ranjen. Preko Neretve prešao je na nosilima.
Nakon ozdravljenja, Meha se vratio u svoju brigadu i bio postavljen za komandira čete u Desetoj hercegovačkoj udarnoj brigadi. Istakao se i u borbama tokom bitke na Sutjesci. Poslije ovih borbi i uspješnog probijanja iz neprijateljskog obruča, prebacio se u Mostar, na ponovno liječenje. Avgusta 1943. godine bio je primljen u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Poslije ponovnog formiranja Mostarskog partizanskog odreda, Meho se našao u ovoj jedinici i u sa njom ratovao sve do aprila 1944. godine.
Nacionalni parkovi u Jugoslaviji
Od proglašenja SFRJ 1943. godine do 1990. godine dvadestjedno područje proglašeno je nacionalnim parkom.
Liga ASOBAL 2017/2018.
Liga ASOBAL 2017/2018. je 28. sezona rukometne ASOBAL Lige. Sezona je počela 6. septembra 2017. godine, a završit će 19. maja 2018. godine.
U ligi se takmiči ukupno 16 klubova. Za razliku od prošle sezone u takmičenju učestvuju SD Teucro i Club Balonmano Zamora koji su ostvarili plasaman iz División de Plate.
Eurosong 1998.
Eurosong 1998. bio je 43. izdanje Eurosonga. Održan je 9. maja 1998. u National Indoor Arena in Birminghamu, Ujedinjeno Kraljevstvo. Voditelji su bili Terry Wogan i Ulrika Jonsson. Uprkos tome što je bio voditelj, Terry Wogan je bio komentator na BBC-ju. Bosne i Hercegovine te godine nije bilo jer je imala loš prosječan rezultat u predhodnih 5 godina.
Pobjednik
Dana International iz Izraela pobijedila je ovogodišnji Eurosong s pjesmom "DivaDiva", koju su napisali Svika Pick i Yoav Ginai. Pjevačica je izazvala puno pažnje jer je transseksualka od 1993, tako postajući prvi transeksualac koji je nastupio.
Ova godina je obilježena sa: posljednji puta orkestrom, prvom godinom masovnog televotinga, i zadnjom godinom zabrane pjevanja na neslužbenim jezicima. Ovo je također pamtljivo zbog dramatičnog glasanja, gdje je pobjednik proglašen prije 12 bodova posljednje države koja je glasala. Grčka, Švicarska, Malta, Izrael i Belgija nisu pjevali sa orkestrom, nego su koristili matrice.
Makedonija, koja se takmičila kao BJR Makedonija, službeno je debitovala je na Euroviziji, nakon što je to neuspješno pokušala 1996. Belgija, Finska, Izrael, Rumunija and Slovačka su se takmičili nakon jednogodišnje pauze; Austrija, Bosna, Danska, Rusija i Island se ne mogu takmičiti zbog loših rezultata predhodnih 5 godina. Italija je odustala i neće se vratiti sve do 2011.