cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boris Spaski
Boris Vasiljevič Spaski (rus. Бори́с Васи́льевич Спа́сский), ruski šahovski velemajstor, rođen je u Lenjingradu. Bio je svjetski šahovski prvak od 1969. do 1972. Osim toga, završio je filološki fakultet, studij žurnalistike. Majstor je postao 1952, internacionalni majstor 1953, a velemajstor 1955. godine. Uz Smislova, jedini je igrač koji je dvaput uzastopno pobijedio u mečevima turnira kandidata:
1969. pobjeđuje Petrosjana 12½ : 10½ i postaje 10. prvak svijeta u šahu. Titulu je izgubio u meču s američkim velemajstorom Bobbyjem Fischerom, koji ga je u čuvenom meču u Reykjaviku 1972. pobijedio rezultatom 12½ : 8½.
Pelagićevo jezero
Kompleks jezera je površine od oko 80 hektara, od čega 33 hektara obuhvata vodena površina jezera. Jezero, kao i zemljani kompleks oko jezera nalazi se na teritoriji opštine Pelagićevo. Ova vodena akumulacija puni se vodom uglavnom iz podzemnih izvora sa kojima je spojena i čiji nivo reguliše i nivo jezera, što znači da je u tom smislu ovo jezero zatvorenog tipa i ne puni se dotokom drugih površinskih voda, niti je sa njima spojeno.
Para
mini|[[Vodena para iznad termoelektrane]] Para je u fizici naziv za plin ispod kritične temperature, pa ga je moguće kondenzirati čim se poveća pritisak.
mini|300px|Dijagram temperatura-entropija za paru mini|300px|[[Richard Mollier|Mollierov dijagram entalpija-entropija za paru]]
Pojam para također se često koristi za plinovito stanje tvari koja je u normalnim uvjetima čvrsto tijelo ili tečnost.
Ahmed Burić
Ahmed Burić, rođen u Sarajevu u 1967. godine, je bosanskohercegovački književnik i novinar sarajevskog dnevnika Oslobođenje. Objavio je pjesničku zbirku „Bog tranzicije“ (2004). Sudjelovao je i u nekoliko filmskih projekata kao scenarist i glumac. Živi i radi u Sarajevu.
Arif Pašalić
Arif Pašalić (31. august 1943 – 26. april 1998) bio je general Armije Republike Bosne i Hercegovine i Vojske Federacije Bosne i Hercegovine. Pašalić je bio ratni komadant 4. korpusa Armije BiH.
Rat u BiH
U aprilu 1992. godine Arif Pašalić dolazi u Mostar gdje se stavlja na raspolaganje lokalne Teritorijalne odbrane. 1992. formira Samostalni bataljon odbrane Mostara u sastavu HVO-a. 17. novembra 1992. godine formira 4. Korpus Armije BiH i postaje njegov prvi komandant. U toj funkciji ostaje sve do novembra 1993. godine. Postaje general u Armiji Republike Bosne i Hercegovine.
Smrt
Oko 21:00 sat, 26. aprila 1998. godine, Arif Pašalić je poginuo u saobraćajnoj nesreći na magistralnom putu M-17 Mostar-Sarajevo, u naselju Drežnica. Trostruki udes se desio kada je general Pašalić iz Mostara putovao prema Sarajevu sa suprugom. U sudaru su učestvovali Pašalićev džip, putničko auto i kamion. Supruga Hafiza je preživjela udes i ona se nalazila u automobilu Opel Frontera. Arif Pašalić je ukopan 30. aprila 1998. na mezarju Šehitluci u Mostaru.
Kyu
Polaganje za zvanja u karateu (Kyu) održava se jednom do dva puta godišnje. Svaki kandidat mora da savlada program ispita za zvanje za koje polaže. Sastav programa za polaganje zavisi od stila i organizacije u kojoj učenik trenira. 1 DAN (crni pojas) - kandidat mora da ima minimum 24 mjeseca treninga od prethodnog polaganja da bi ostvario uslov za izlazak na polaganje za 1 DAN (crni pojas);
Faruk Dizdarević
Faruk Dizdarević (1943., Bijelo Polje), historičar kulture, publicista, književnik. Završio Filozofski fakultet u Beogradu. Bio dugogodišnji direktor Doma kulture u Priboju.
Autor je 2 knjige književne i likovne kritike; knjige priča; 2 hrestomatije; 2 knjige razgovora; knjige iz etnomuzikologije; priređivač je 10 knjiga izabranih pjesama naših poznatih pjesnika; 9 monografija i hronika. Učesnik je više naučnih skupova i okruglih stolova. Tekstovi su mu objavljivani u časopisima, zbornicima i dnevnim novinama. Uvršten je u više antologija, leksikona i almanaha: Vaza ot pjask – Antologija na Černogorskata proza, Književnici Zlatiborskog okruga, Leksikon pisaca prosvetnih radnika Srbije, Leksikon Zlatiborskog okruga, Ko je ko u Bošnjaka, i dr. Prevođen je na više stranih jezika. Član je Udruženja književnika Srbije. U dugogodišnjoj uspješnoj karijeri dobio je preko 30 nagrada i priznanja za svoje kulturne, književne i društvene aktivnosti.
Oženjen je i otac troje djece. Živi u Sarajevu.
Djela
Priredio:
Književnost, književna i likovna kritika:
Monografije, hronike, studije:
Toshiro Mifune
Toshirō Mifune (三船 敏郎 Mifune Toshirō, 1. april 1920 – 24. decembar 1997.) bio je japanski glumac, koji je u drugoj polovici 20. vijeka postao ikonom japanske kinematografije. Najpoznatiji je po suradnji s režiserom Akirom Kurosawom za koga je nastupio u klasicima kao što su Rašomon, Sedam samuraja, Krvavo prijestolje i Yojimbo. Popularnost je stekao i tumačeći Miyamota Musashija u Samurajskoj trilogiji Hiroshija Inagakija.
Vanjski linkovi
Engleski:
Plivanje na Olimpijskim igrama 2016 – 1500 m slobodno
Takmičenja u disciplini 1500 m slobodno na Olimpijskim igrama 2016. održana su 12. i 13. augusta.
Rekordi
Aktualni rekordi u ovoj disciplini prije početka takmičenja prikazani su u tabeli.
Šećerna bolest
Šećerna bolest ili dijabetes (lat. diabetes mellitus; grč. διαβήτης) jeste grupa hroničnih, neizlječivih sistemskih poremećaj metabolizma, koji se karakterizira hiperglikemijom, tj. trajno povišenim nivoom glukoze u krvi tokom dužeg vremenskog perioda. Simptomi često uključuju učestalo mokrenje, pojačanu žeđ i povećan apetit. Ako se ne liječi, dijabetes dovodi do mnogih zdravstvenih komplikacija. Akutne komplikacije mogu uključivati dijabetičku ketoacidozu, hiperosmolarno hiperglikemijsko stanje ili smrt. Ozbiljne dugoročne komplikacije uključuju kardiovaskularne bolesti, moždani udar, hroničnu bolest bubrega, čireve na stopalima, oštećenje nerava, oštećenje očiju i kognitivna oštećenja.
Uglavnom je uslovljen nasljednim faktorima, a nastaje zbog toga što gušterača ne proizvodi dovoljno insulina, ili ćelije tijela ne reagiraju pravilno na proizvedeni inzulin. Insulin je hormon koji je odgovoran za pomoć glukozi iz hrane da uđe u ćelije kako bi se koristila za energiju. Postoje tri glavna tipa dijabetes melitusa:
Dijabetes tipa 1 mora se liječiti injekcijama insulina. Prevencija i liječenje dijabetesa tipa 2 uključuje održavanje zdrave prehrane, redovite fizičke vježbe, normalnu tjelesnu težinu i izbjegavanje upotrebe duhana. Dijabetes tipa 2 može se liječiti oralnim antidijabetičkim lijekovima, sa ili bez insulina. Kontrola krvnog pritiska i održavanje pravilne njege stopala i očiju važni su za osobe sa ovom bolešću. Inzulin i neki oralni lijekovi mogu uzrokovati nizak šećer u krvi (hipoglikemiju). Operacija mršavljenja kod osoba sa gojaznošću ponekad je efikasna mjera kod onih sa dijabetesom tipa 2. Gestacijski dijabetes obično se povlači nakon rođenja djeteta.
Dijabetes se danas ubraja među najčešća endokrinološka oboljenja, s učestalošću u stalnom porastu (naročito u razvijenim zemljama svijeta). To je posljedica modernog stila života i povećanja broja spoljašnjih etioloških činilaca, među kojima se posebno izdvaja gojaznost. Šećerna bolest se najčešće javlja u starijem životnom dobu kao posljedica općih degenerativnih i sklerotičnih promjena u organizmu (koja zahvataju i pankreas), a kod mladih osoba može nastati usljed genetičkih poremećaja ili oštećenja pankreasa kod određenih zaraznih oboljenja.
Od 2019. godine, procjenjuje se da je 463 miliona ljudi širom svijeta imalo dijabetes (8,8% odrasle populacije), a dijabetes tipa 2 čini oko 90% slučajeva. Stope su slične kod žena i muškaraca. Trendovi sugerišu da će stope nastaviti rasti.[10] Dijabetes barem udvostručuje rizik osobe od rane smrti. U 2019. godini dijabetes je doveo do približno 4,2 miliona smrtnih slučajeva. To je sedmi vodeći uzrok smrti u svijetu. Globalna ekonomska cijena zdravstvenih izdataka vezanih za dijabetes u 2017. procijenjena je na 727 milijardi američkih dolara. U Sjedinjenim Državama, dijabetes je koštao skoro 327 milijardi američkih dolara u 2017. godini. Prosječni medicinski troškovi među osobama s dijabetesom su oko 2,3 puta veći.
Terminologija
mini|desno|175px|Thomas Willis Riječ dijabetes prvi je upotrijebio Demetrije iz Apolonije oko 200. godine p. n. e. Ona je izvedena od grčke riječi διαβαίνειν koja u prijevodu znači "teče kroz", što odgovara jednom od glavnih simptoma ove bolesti – neprestalno uzimanje tečnosti i prekomjerna proizvodnja urina (mokraće). Thomas Willis je 1675. na postojeći naziv dodao riječ mellitus, koja je izvedena iz latinskog i u prijevodu znači "sladak" (ovo je povezano sa slatkim ukusom urina oboljelih osoba). Matthew Dobson dokazao je 1776. da sladak ukus potječe od prisustva šećera u krvi i mokraći dijabetičara.
Bruck an der Leitha
Položaj grada Bruck an der Leithau okrugu Bruck an der Leitha|300px|mini Bruck an der Leitha je grad i političko središte okruga Bruck an der Leitha u austrijskoj saveznoj pokrajini Donjoj Austriji.
Kambodžanski genocid
Kambodžanski genocid (kmerski: របបប្រល័យពូជសាសន៍) počinio je režim Crvenih Kmera predvođen Polom Potom između 1975. i 1979. Ubijeno je, prema procjenama, između 1.5 i 3 miliona ljudi. Kambodžanski građanski rat rezultirao je uspostavom Demokratske Kampućije od strane Crvenih Kmera, koji su planirali stvoriti formu agrarnog socijalizma zasnovanu na idealima staljinizma i maoizma. To je dovelo do prisilnog preseljenja stanovništva iz urbanih centara, torture, masovnih pogubljenja, prisilnog rada, neuhranjenosti i bolesti, pri čemu je umrlo 25% ukupnog stanovništva Kambodže. Genocid je okončan 1979. vijetnamskom invazijom. Do 2009. otkriveno je 23.745 masovnih grobnica.
2. januara 2001, kambodžanska vlada usvojila je zakon o uspostavi tribunala za genocid. Suđenja su počela 17. februara 2009. 7. augusta 2014. Nuon Chea i Khieu Samphan osuđeni su na doživotnu kaznu zatvora zbog zločina protiv čovječnosti počinjenih tokom genocida.
Državni teror pod Crvenim Kmerima
mini|180px|Ostaci žrtava. Tajna policija Santebal bila je dio organizicione strukture Crvenih Kmera mnogo prije njihovog dolaska na vlast 17. aprila 1975. Son Sen, koji će kasnije postati zamjenik premijera i ministar narodne odbrane, na čelo sigurnosnog aparata Santebala postavlja druga Ducha. Kada su Crveni Kmeri preuzeli vlast, Duch svoje sjedište premješta u Phnom Penh i direktno izvještava Son Sena. U to vrijeme mala kapela u gradu je korištena za zatvaranje režimovih zatvorenika, kojih je bilo manje od dvije stotine. U maju 1976, Duch svoje sjedište premješta na posljednju lokaciju, bivšu srednju školu Tuol Sleng, u koju je moglo stati 1.500 zatvorenika. mini|Lobanje žrtava. Vlada Crvenih Kmera je hapsila, mučila i ubijala svakoga za koga se sumnjalo da pripada nekoj od kategorija navodnih neprijatelja: Kroz 1970e, a posebno od sredine 1975, partija je uzdrmana frakcijskim sukobima. Došlo je čak i do oružanih pokušaja da se svrgne Pol Pot. Čistke su svoj vrhunac doživjele 1977. i 1978. kada su pogubljene hiljade ljudi, uključujući i neke lidere partije.
Danas se primjeri metoda mučenja korištenih od Crvenih Kmera mogu vidjeti u Muzeju genocida Tuol Slengu.
Sistem mučenja u Tuol Slengu bio je dizajniran tako da zatvorenici priznaju bilo koje zločine za koje su ih optužili njihovi zarobljivači. U njihovim priznanjima, od zatvorenika je traženo da opišu svoje lične pozadine. Ako su bili članovi partije, morali su otkriti kada su se pridružili revoluciji i svoje radne zadatke. Tada su morali povezati svoje izdajničke aktivnosti u hronološkom redu. U trećem dijelu priznanja zatvorenici su otkrivali osujećene zavjere i izdajničke razgovore. Na kraju priznanja nalazio se niz imena izdajnika koji su bili prijatelji, kolege ili poznanici zatvorenika. Neke su liste sadržale više od stotinu imena. Ljudi čija su imena bila na listama često su pozivani na ispitivanje. Tipična priznanja sadržala su više hiljada riječi u kojima su zatvorenici ispreplitali stvarne događaje sa izmišljenim iskazima o njihovim špijunskim aktivnostima za CIA-u, KGB ili Vijetnam.
Oko 17.000 ljudi prošlo je kroz Tuol Sleng (poznat i kao S-21) prije nego su odvedeni na mjesta (poznata i kao polja smrti) izvan Phnom Penha poput Choeung Eka, gdje je većina ubijena (uglavnom pijucima da se ne bi trošila municija) i sahranjena u masovnim grobnicama. Od hiljada ljudi koji su ušli u Tuol Sleng, zna se za samo sedam preživjelih. Tuol Sleng je bio samo jedan od 196 zatvora kojima su upravljali Crveni Kmeri.
Genocid manjina
Na udaru režima Crvenih Kmera bili su i etnički Vijetnamci, Kinezi, Tajlanđani, Čami, kao i kambodžanski kršćani i budisti. Britanski sociolog Martin Shaw opisao je kambodžanski genocid kao "najčistiji genocid ere Hladnog rata".
Između 327.000 i 541.000 pripadnika etničkih ili religijskih manjina pogubljeno je tokom genocida.
Meta Crvenih Kmera tokom genocida bile su razne etničke manjine. Režim je vršio prisilno preseljenje manjina i zabranjivao je upotrebu manjinskih jezika. Ovaj pokušaj čišćenja kambodžanskog društva po rasnim, društvenim i političkim osnovama doveo je do čistki vojnog i političkog rukovodstva bivšeg režima, industrijskih lidera, studenata, doktora, novinara i pravnika, kao i kineskih i vijetnamskih etničkih manjina.
Dekretom je zabranjeno postojanje Kineza, Vijetnamaca, Čama i drugih 20 manjina. Ove su manjine činile 15% ukupnog stanovništva Kambodže na početku vladavine Crvenih Kmera.
Pitanje genocida
U Stalnom odboru Crvenih Kmera, četiri člana su bila kineskog porijekla, dva su bili Vijetnamci i dva Kmeri. Neki posmatrači smatraju da miješani sastav čini teoriju o namjernom istrebljenju manjina teškom za dokazati. S druge strane, analitičar političkih ubistava Rudolph Rummel smatra da je postojala jasna genocidna namjera: "Jedna procjena je da je od 40.000 do 60.000 monaha, samo 800 do 1.000 preživjelo. Znamo da je od 2.680 monaha u 8 manastira, samo 70 bilo živo 1979. Što se tiče budističkih hramova koji su naseljavali pejzaž Kambodže, Crveni Kmeri su uništili 95%, a preostalih nekoliko su pretvorili u skladišta ili su ih dodijelili za ponižavajuću upotrebu. Nevjerovatno, za kratak period od godine ili nešto duže, mala grupa Crvenih Kmera uništila je centar kambodžanske kulture, njenu duhovnu inkarnaciju, institucije. Kao dio planirane genocidne kampanje, Crveni Kmeri tražili su i ubijali druge manjine, kao što su muslimanski Čami. U distriktu Kompong Xiem, naprimjer, uništili su pet čamskih zaseoka i navodno masakrirali 20.000 ljudi koji su živjeli tu; u distriktu Koong Neas od 20.000 Čama preživjela su samo 4."
Međunarodno priznanje Kosova
thumb|desno|500px|Države koje su priznale nezavisnost Kosova {{legend|red|Kosovo}} {{legend|#000080|Države koje su priznale nezavisnost Kosova}} {{legend|#ccc|Države koje nisu priznale Kosovo kao nezavisnu državu}} Od proglašenja nezavisnosti od Srbije usvojene 17. februara 2008. godine u Skupštini Republike Kosovo, pitanje međunarodnog priznanja nezavisnosti Kosova je pitanje koje je podijelilo međunarodnu zajednicu. Uprkos tome, Kosovo je do 4. septembra 2020. godine, ukupno priznalo 101 države svijeta. Između ostalog Kosovo kao nezavisnu državu je priznalo 98 od 193 država članica (51%) Ujedinjenih nacija (UN), 22 od 27 (81%) članica Evropske unije (EU), 26 od 30 (87%) članica NATO-a, i 31 od 57 članica (63%) Organizacije islamske saradnje (OIC).
Vlada Republike Srbije ne priznaje Kosovo kao suverenu državu, iako ne ostvaruje niti jedan vid suverenosti na teritoriji Kosova već radi na normalizaciji odnosa sa Vladom Kosova u skladu sa Briselskim sporazumom. Dvije strane su 2013. godine počele normalizovati odnose u skladu sa sporazumom, ali proces je zastao u novembru 2018. godine nakon što je Kosovo uvelo stopostotni porez na uvoz robe iz Srbije. Kosovo je 1. aprila 2020. povuklo taj porez da se proces može nastaviti. U septembru 2020. godine, prema sporazumima u Vašingtonu koje su posredovale Sjedinjene Američke Države, Srbija i Kosovo dogovorili su se o normalizaciji ekonomskih odnosa. Srbija se složila da obustavi napore da podstakne druge države da ili ne priznaju Kosovo ili da opozovu priznanje na godinu dana. Zauzvrat, Kosovo se složilo da se neće prijaviti za novo članstvo u međunarodnim organizacijama za taj isti period.
Među članovima zemalja G-20, njih 11 (Australija, Kanada, Francuska, Njemačka, Italija, Japan, Južna Koreja, Saudijska Arabija, Turska, Ujedinjeno Kraljevstvo i SAD) su priznale Kosovo kao nezavisnu državu, dok njih 9 (Argentina, Brazil, Kina, Indija, Indonezija, Meksiko, Rusija, Južnoafrička Republika i Španija) nisu.
Priznanje nezavisnosti Kosova
Ažurirano: Juni 2021.
NGC 2047
NGC 2047 (također poznat kao ESO 56-SC167) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Sto. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 11. novembra 1836. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 5041
NGC 5041 (također poznat kao IRAS 13122+3058, MCG 5-31-162, PGC 46046 i UGC 8319) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 343 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Najveći prečnik je 1,70 (170 hiljada sg) a najmanji 1,5 uglovnih minuta (150 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 19. aprila 1865. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Aleksa Šantić
Aleksa Šantić bio je bosanskohercegovački i srpski pjesnik i jedan od najpoznatijih predstavnika novije lirike u BiH.
Najveći dio života proveo je u rodnom Mostaru. Nakon što mu je umro otac brigu o porodici preuzeo je strogi stric. Imao je dva brata, Jeftana i Jakova, te sestru Persu, koja se udala za njegovog prijatelja, Svetozara Ćorovića, dok mu je druga sestra, Zorica, umrla još kao beba. Živio je u trgovačkoj porodici, u kojoj nisu imali razumijevanja za njegov talent. Nakon završetka trgovačke škole u Trstu i Ljubljani vratio se u Mostar.
Godine 1896. sa Dučićem i Atanasijem Šolom osnovao je književni časopis Zora, koji je bez prekida izlazio do 1901.
Njegov život poslužio je kao osnova za romantiziranu filmsku biografiju Moj brat Aleksa, u kojoj je glavnu ulogu tumačio beogradski glumac Branislav Lečić. Muziku za film komponirao je sarajevski dirigent i kompozitor Ranko Rihtman, a pjesme je otpjevao Dragan Stojnić, dijelom uz podršku okteta Collegium Artisticum iz Sarajeva.
Stvaralaštvo
mini|desno|250px|Spomenik Aleksi Šantiću u Mostaru U njegovom pjesničkom stasavanju najviše udjela imali su Vojislav Ilić i Jovan Jovanović-Zmaj, a od stranih pjesnika najvažniji utjecaj imao je Heinrich Heine, koga je i prevodio s njemačkog jezika. Najveću pjesničku zrelost dostiže između 1905. i 1910, kad su i nastale njegove najljepše pjesme. To je vrijeme burnih društvenih promjena u Bosni i Hercegovini, u kojima Šantić aktivno učestvuje.
Druga pjesnička tema koja je obilježila Šantićevo stvaralaštvo imala je rodoljubni karakter. Pjesma "Ostajte ovdje", koja je objavljena 1896. na prvoj stranici prvog broja Zore, bila je upućena onim bosanskim muslimanima koji su nakon aneksije Bosne od strane Austo-Ugarske 1878. napuštali zemlju masovno odlazeći u Tursku. Tu je još jedna potresna pjesma, "Hljeb", u kojoj Šantić pjeva o patnji onih koji zauvijek napuštaju domovinu i odlaze u tuđinu. U drugim pjesmama Šantić naglašava patnju kao važan historijski moment ("Mi znamo sudbu").
Izabrane pjesme
<div style=„font-size:150%“> EMINA (1903)
''Sinoć, kad se vratih iz topla hamama,
''Prođoh pokraj bašte staroga imama;
''Kad tamo, u bašti, u hladu jasmina,
''S ibrikom u ruci stajaše Emina.
''Ja kakva je, pusta! Tako mi imana,
''Stid je ne bi bilo da je kod sultana!
''Pa još kada šeće i plećima kreće...
''- Ni hodžin mi zapis više pomoć neće!
''Ja joj nazvah selam, al', moga mi dina,
''Ne šće ni da čuje lijepa Emina,
''No u srebren ibrik zahitila vode,
''Pa po bašti đule zalivati ode;
''S grana vjetar duhnu, pa niz pleći puste
''Rasplete joj one pletenice guste.
''Zamirisa kosa k'o zumbuli plavi,
''A meni se krenu bururet u glavi!
''Malo ne posrnuh, mojega mi dina,
''No meni ne dođe lijepa Emina.
''Niti haje, alčak, što za njome crko'!...
<div style=„font-size:150%“> OSTAJTE OVDJE
''Ostajte ovdje!... Sunce tuđeg neba
''Neće vas grijat k'o što ovo grije;
''Grki su tamo zalogaji hljeba
''Gdje svoga nema i gdje brata nije.
Casablanca (film)
Casablanca je američka ratna romansa snimljena 1942. u režiji Michaela Curtiza s Humphreyem Bogartom i Ingrid Bergman u glavnim ulogama. Zasnovana je na neobjavljenoj pozorišnoj predstavi pod nazivom Svi dolaze kod Ricka koju su napisali Murray Burnett i Joan Alison što je ujedno i bio originalni naziv filma. Ukupno šest saradnika je radilo na zajedničkom scenariju od kojih se ističu Julius J. Epstein, Philip G. Epstein i Howard Koch. Film je bio nominiran za 8 Oscara a osvojio ih je ukupno 3 uključujući i onaj za najbolji film Iako je snimljen 1942. javno se počeo prikazivati tek početkom 1943. što se poklopilo sa Konferencijom u Casablanci. Na zadnji dan 1942, predsjednik Roosevelt je upriličio prikazivanje filma u Bijeloj kući. Osim prve scene na aerodromu, cijeli film je sniman u studiju Warner Brosa u Hollywoodu.
Aleksa Šantić
Izabrane pjesme
''Od svoje majke ko će naći bolju?!
''A majka vaša zemlja vam je ova;
Casablanca (film)
Radnja
U ranim godinama Drugog svjetskog rata, marokanski primorski grad Casablanca bio je privlačan za ljude iz svih krajeva svijeta, posebno iz okupirane Evrope. Mnogi su u prolazu i pokušavaju izaći iz Evrope; samo nekolicina njih pokušava da zaradi novac. Većina njih su kockari, izbjeglice, nacisti, pripadnici pokreta otpora, ili iskusni prevaranti koji pronalaze svoj put do Rickovog Café Americain, elegantnog noćnog kluba u vlasništvu američkog iseljenika Ricka Blainea (Humphrey Bogart). Iako je on nekada bio dovoljno idealist da sebe dovede u opasnost da se suprotstavlja fašizmu, on je sada ogorčen i ciničan, izjašnavajući se za neutralnost i samostalnost: "Ja se neću žrtvovati ni za nikoga."
Aleksa Šantić
Izabrane pjesme
''Bacite pogled po kršu i polju,
Casablanca (film)
Radnja
Ugarte (Peter Lorre) dolazi kod Ricka sa tranzitnim dokumentima do kojih je došao ubistvom dvojice njemačkih kurira. Dokumenti omogućavaju posjedniku da slobodno putuje dijelovima Evrope koji su pod njemačkom kontrolom, uključujući i neutralni Lisabon u Portugalu; od Lisabona, relativno je lako doći do SAD-a. Dokumenti su od neprocjenjive vrijednosti izbjeglicama koji su se zaglavili u Casablanci. Ugarte planira da zaradi veliko bogatstvo prodajući ih onome ko najviše ponudi, a taj neko bi trebao da stigne u klub kasno te iste noći. Međutim, prije nego što je i došlo do razmjene, Ugartea je uhapsila policija pod komandom kapetana Louisa Renaulta (Claude Rains). Korumpirani Vichyjev službenik, Renault pomaže nacistima. Nepoznat Renaultu i nacistima, Ugarte je ostavio pismo Ricku na čuvanje, jer "... nekako, zato što me prezireš, ti si jedini kome vjerujem."
Aleksa Šantić
Izabrane pjesme
''Za ovu zemlju oni bjehu divi,
Casablanca (film)
Radnja
Zatim se pojavljuje pravi razlog Rickove gorčine koja osvaja njegov život. Ilsa Lund (Ingrid Bergman) stiže sa suprugom Victorom Laszloom (Paul Henreid) da kupi dokumente. Laszlo je poznati lider Češkog pokreta otpora koji je pobjegao iz nacističkog koncentracionog logora. Oni moraju doći do dokumenata i pobjeći u Ameriku da započnu novi život. U vrijeme kad je Ilsa ​​prvi put srela i zaljubila se u Ricka u Parizu, ona je mislila da joj je muž ubijen. Kad je otkrila da je još uvijek živ, iznenada je ostavila Ricka, i bez objašnjenja se vratila Laszlu, ostavljajući Ricka sa osjećajem da je izdan. Nakon što se klub zatvara, Ilsa se vraća i pokušava mu objasniti, ali Rick je pijan i pun gorčine odbija slušati.
Aleksa Šantić
Izabrane pjesme
''Uzori svijetli, što je branit znaše.
Casablanca (film)
Radnja
Rick i Ilsa traže od klaviriste kluba, Sama (Arthur "Dooley" Wilson), da svira pjesmu "Kako vrijeme prolazi", pjesmu koju su voljeli kada su bili zajedno u Parizu. Čuveni dijalog "Sviraj to ponovo, Sam", koji se odnosi na ovu pjesmu, zapravo ne pojavljuje se u filmu - Ilsa kaže "Sviraj, Sam", a kasnije, Rick naređuje "Sviraj!" Dok Sam svira pjesmu, Rick se prisjeća svoje veze sa Ilsom u Parizu. Iako ona izgleda sretna što je sa Rickom, ona je neraspoložena jer je saznala da bi njen muž mogao biti živ. Kada nacisti počinju da se približavaju Parisu, ona dobiva vijest da je Victor zaista živ i da se nalazi u drugom dijelu Evrope. Ona i Rick su planirali da se odvezu do južne Francuske kako bi pobjegli od napada njemačke vojske, međutim, na stanici Rick dobija vlastoručno pisano pismo od nje. Ona piše da mu ne može objasniti zašto ga ostavalja, ali ga voli. Rick i Sam odlaze bez nje.
Aleksa Šantić
Izabrane pjesme
''U ovoj zemlji ostanite i vi,
''I za nju dajte vrelo krvi vaše.
Casablanca (film)
Radnja
Laszlo je u zatvoru zbog sitnog prekršaja. Rick uvjerava Renaulta da oslobodi Laszla, obećavši da će mu namjestiti mnogo ozbiljniji prekršaj: posjedovanje tranzitnog dokumenta. Međutim, Rick vara Renaulta, prisiljavajući ga s pištoljem u ruci da im pomogne u bijegu. U posljednjem trenutku, Rick ukrcava Ilsu zajedno sa njenim mužem na avion za Lisabon, govoreći joj da će požaliti ako ostane: ".. Možda ne danas možda ne sutra, ali ubrzo i do kraja svog života"
Aleksa Šantić
Izabrane pjesme
''K'o pusta grana, kad jesenja krila
Casablanca (film)
Radnja
Major Strasser stiže, slijedeći Renaultovu dojavu, ali Rick puca u njega kad on pokušava da interveniše. Kada stižu njegovi ljudi, Renault ih obavještava da je Strasser mrtav, i stavlja se na Rickovu stranu oštro im naređujući da "pohvataju sve osumnjičene." On tada preporučuje da obojica odu iz Casablance. Renault predlaže da se pridruže pokretu otpora, zatim odlazi u maglu sa Rickom koji mu kaže: "Louis, mislim da je ovo početak jednog divnog prijateljstva." *
Aleksa Šantić
Izabrane pjesme
''Bez vas bi majka domovina bila;
''A majka plače za svojijem čedom.
''Ne dajte suzi da joj s oka leti,
''Vrat'te se njojzi u naručja sveta;
''Živite zato da možete mrijeti
''Na nijemom polju gdje vas slava sreta!
''Ovdje vas svako poznaje i voli,
''A tamo niko poznati vas neće;
''Bolji su svoji krševi i goli
''No cvijetna polja kud se tuđin kreće.
''Ovdje vam svako bratski ruku steže -
''U tuđem svijetu za vas pelen cvjeta;
''Za ove krše sve vas, sve vas veže:
''Neće vas grijat k'o što ovo grije, -
''Gdje svoga nema i gdje brata nije...
François Hollande
François Gérard Georges Nicolas Hollande je francuski socijalistički političar koji je služio kao 24. predsjednik Francuske od 2012. do 2017. godine. Bio je i prvi sekretar Francuske socijalističke partije od 1997. do 2008. Također je služio kao zastupnik Nacionalne skupštine za 1. izbornu jedinicu Corrèzea od 1997, te u periodu od 1988. do 1993. Služio je i kao gradonačelnik Tullea od 2001. od 2008., te predsjednik Općeg vijeća Corrèzea od 2008.
16. oktobra 2011. Hollande je osvojio nominaciju Socijalističke i Lijeve radikalne partije za predsjedničke izbore 2012. Na predsjedničkim izborima u maju 2012. pobijedio je dotadašnjeg predsjednika Nicolasa Sarkozyja.
Perućac (jezero)
mini|250px|Pogled na jezero sa Tare Perućac je vještačko jezero u Bosni i Hercegovini i Srbiji kod mjesta Perućac, općina Bajina Bašta, Srbija. Nastalo je pregrađivanjem toka Drine, za potrebe hidroelektrane "Bajina Bašta". Akumulacija je dugačka 54 km i prostire se kroz kanjon do Višegrada. Širina kanjona varira od 100 m do 1100 m. Kanjon počinje na 7 km od HE. Maksimalna dubina jezera prelazi 80 m. Obala i veći dio dna su kameniti. Obala je strma, tako da, na par metara od obale, dubina dostiže između tri i osam metara, zavisno od vodostaja. Sredina jezera je granica između Bosne i Hercegovine i Srbije. .
Jezero se nalazi u prirodnom zavoju kanjona rijeke Drine i obavija planinu Taru, mijenjajući smjer toka od sjevera prema jugoistoku. Na desnoj obali jezera nalazi se Nacionalni park Tara dok se sa druge strane nalazi Nacionalni park Drina. Jezero obiluje raznim vrstama ribe i pogodno je za sportski ribolov.
NGC 6472
NGC 6472 (također poznat kao PGC 2703230) je spiralna galaksija i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 25. septembra 1886. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 338
NGC 338 (također poznat kao IRAS 00578+3024, MCG 5-3-34, PGC 3611 i UGC 624) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 220 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 1,80 (115 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (38 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Ernst Wilhelm Leberecht Tempel 1877. godine.
Tyrannosaurus rex
Bili su dugi oko 15 metara, a u uspravnom stavu dostizali su 6 metara visine. Imali su male i nerazvijene prednje udove. Međutim, na snažnom i razvijenom vratu nalazila se ogromna glava s čeljustima punim oštrih zuba. Dostizali su dužinu od 20 centimetara, a zajedno sa kandžama na zadnjim udovima činili ubojito oružje ovog mesoždera. Vid im je bio slabo razvijen i nisu vidjeli životinje koje se nisu kretale, a za otkrivanje lovine mahom su se služili čulom mirisa. Smatra se da nisu mogli potrčati brže od 17 km/h.
Općeprihvaćeno je da su bili lovci, koji su napadali biljoždere mnogo veće od sebe. Neki pak tvrde da su bili spori i nespretni, te u mogućnosti uloviti samo vrlo spore životinje, dok drugi smatraju da je riječ o strvinarima.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1954 - grupa 2
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1954 – grupa 2 bila je jedna od četiri grupe grupne faze takmičenja na Svjetskom prvenstvu 1954. koje se odigralo u Švicarskoj. Takmičenje u grupi 2 igralo se od 17. do 23. juna 1954. godine. U grupi 2 nalazile su se četiri reprezentacije: Mađarska, Zapadna Njemačka, Turska i Južna Koreja. Mađarska kao pobjednik grupe, te Zapadna Njemačka kao pobjednik baraža kvalificirali su se u nokaut fazu Svjetskog prvenstva 1954.
Mađarska – Južna Koreja
<section begin=SP 1954 - utakmica 6 /><section end=SP 1954 - utakmica 6 />
Mađarska – Zapadna Njemačka
<section begin=SP 1954 - utakmica 13 /><section end=SP 1954 - utakmica 13 />
Turska – Južna Koreja
<section begin=SP 1954 - utakmica 14 /><section end=SP 1954 - utakmica 14 />
Zapadna Njemačka – Turska
<section begin=SP 1954 - utakmica 17 /><section end=SP 1954 - utakmica 17 />
Turjača
Turjača jezero se nalazi u Bosni i Hercegovini, u jugoistočnom dijelu Riličkog polja (Kupres), na nadmorskoj visini od 1132 metra. Dužina jezera je oko 190 metara, širina oko 100 metara, a dubina oko 4 metra.
Termički stepen iskorištenja
Stepen iskorištenja (\eta_{t} \,) jeste bezdimenzionalna (procentualna) vrijednost koja pokazuje kolika je iskoristivost neke toplotne mašine, kao što su kotlovi, turbine, SUS motor i i drugo. Primjenjuje se obično u tehničkim naukama za određivanje procenta korisnosti neke mašine ili procesa, te da bi se na osnovu toga dao zaključak da li je sistem koji se ispituje ekonomski opravdan.
Ulazna veličina, (Q_{ul} \,), koja se nalazi u nazivniku razlomka, je energija koja se unosi u proces, npr. toplota koju može osloboditi gorivo u radnom procesu motora.
Izlazna veličina, koja se nalazi u brojniku, biti će mehanički rad (W_{izl} \,), i/ili izlazna toplota (Q_{izl} \,). Kako sva uložena ili potrošena energija ima svoju cijenu, možemo omjer postaviti na slijedeći način: Također možemo postaviti i omjer koji će nam još tačnije odrediti stepen iskorištenja: Kako je dobivena energija ili rad uvijek manji od uloženog, tada vrijedi: Ova vrijednost (\eta_{t} \,) se često izražava u postotcima (od 0 do 100%).
Zbog raznih gubitaka toplote (najčešće kroz razne varijante trenja) stvarna vrijednost stepena iskorištenja je mnogo manja od 100%. Kako pri svakom pretvaranju energije iz jednog oblika u drugi postoji određen gubitak, prava uporedba stepena iskorištenja može se izvršiti samo ukoliko se uzmu u obzir svi gubici od primarnog oblika energije pa do potrošača. Općenito možemo tvrditi da je stepen iskorištenja manji što je više posrednika u sistemu. Njegova veličina je oko 25% za benzinske automobilske motore, 35% za termoelektrane, a najiskoristiviji uređaj danas su veliki brodski motori, koji su probili granicu ukupnog stepena iskorištenja preko 50%.
Carnotov proces
Drugi zakon termodinamike odredio je osnovne granice stepena iskorištenja toplotnih mašina. Čak i za idealanu mašinu, u idealnim uvjetima, bez trenja i bez toplotnih gubitaka, dobiveni rad nikada neće i ne može biti jednak uloženoj toploti, čak ni blizu toga. Ograničavajući faktori su temperatura s kojom toplota ulazi u toplotnu mašinu (T_Q\,), i temperatura okoline u koju stroj ispušta svoju otpadnu toplotu (T_A\,).
Ove temperature se mjere u stepenima Kelvina ili stupenima Rankina.
Ove ograničavajuće vrijednosti zovu se vrijednosti Carnotova ciklusa, a njen stepen iskorištenja je nedostižan, tj. idealan. Niti jedna mašina današnjice, bez obzira na namjenu, izvedbu i sve ostalo, ne može dostići ovaj stepen iskorištenja. Projekti i "inovacije" kojima se, navodno, dobija više energije od uložene ili koji rade "bez utroška energije" zovu se perpetum mobile i neostvarivi su.
U praksi stvarne toplotne mašine zaostaju znatno za ovim stepenom iskorištenja. Kako se ova teorema primjenjuje samo na toplotne mašine koji pretvaraju toplotnu energiju goriva uz sagorijevanje istog, neke mašine, koje ne vrše sagorijevanje, imaju stepen toplotnog djelovanja veći od Carnotovog. Tu je primjer gorivih ćelija koje imaju veći toplotni stepen djelovanja od Carnotovog, međutim, to je primjenjivo samo pri pretvaranju energije iz gorive ćelije u rad.
Tigran Petrosjan
Tigran Vartanovič Petrosjan (arm. Տիգրան Պետրոսյան, rus. Тигран Вартанович Петросян) bivši je svjetski šahovski prvak.
Biografija
Po nacionalnosti Armenac, Petrosjan je rođen u selu Mulki u regionu Aragatsotn, Armenija, a od djetinjstva je živio u Tbilisiju, Gruzija. Najveći dio života proveo je u ruskom glavnom gradu Moskvi. Naučio je igrati šah s 8 godina. Za Petrosjana je značajan korak bilo preseljenje u Moskvu 1949, gdje je počeo igrati i gdje je pobijedio na mnogim turnirima. Pobijedio je na turniru u Moskvi 1951. i otada počinje njegov stalni razvoj.
Njegovi rezultati na trogodišnjim turnirima kandidata, na kojima se određivao izazivač svjetskog prvaka, pokazuju stalni uspon: peti u Zürichu 1953, treći u Amsterdamu 1956, treći u Jugoslaviji 1959, prvi u Curaçau 1962. Godine 1963. pobijedio je Mihaila Botvinika 12.5 : 9.5 i postao svjetski prvaku šahu. Njegov strpljivi, defanzivni stil frustrirao je Botvinika, čiji je svaki riskantni potez Petrosjan kažnjavao.
Petrosjan je odbranio titulu 1966, kada je pobijedio Borisa Spaskog 12.5 : 11.5, kao prvi svjetski prvak koji je odbranio titulu od vremena kad je Aljehin pobijedio Bogoljubova 1934. Godine 1968. dodijeljena mu je titula doktora filozofije na univerzitetu u Erevanu za tezu "Šahovska logika". Godine 1969. Spaski mu se revanširao, pobijedivši ga 12.5 : 10.5 i preuzeo titulu.
Bio je jedini igrač koji je dobio partiju protiv Bobbyja Fischera za vrijeme mečeva kandidata 1971, prekinuvši tako niz od 20 Fischerovih uzastopnih pobjeda (7 na međunarodnom turniru u Palma de Mallorci 1970, 6 protiv Tajmanova, 6 protiv Larsena i prve partije u njihovom međusobnom meču).
Najvažniji kasniji uspjesi su pobjeda na memorijalnom turniru u čast Keresa 1979 u Tallinnu (12/16 bez poraza, ispred Talja, Bronsteina i drugih), podjela prvog mjesta (s Portischem i Hübnerom) u Rio de Janeiru iste godine, i 2. mjesto u Tilburgu 1981, pola poena iza Beljavskog. Tamo je odigrao svoju posljednju slavnu partiju protiv mladog Kasparova Petrosjan je umro od raka 1984. godine.
Najpoznatiji je po tome što je bio jedan od najboljih igrača–pionira teorije preventivnog šaha, godinama poslije Nimzowitscha. Njegov stil igre često je bio strateški; bio je poznat po predviđanju mogućih napada protivnika i po tome što je svoju igru zasnivao na izbjegavanju grešaka, zadovoljan malim napredovanjem. Njegove se partije široko koriste za obuku u šahovskim školama širom svijeta. Bio je glavni urednik šahovskog časopisa Šahmatnaja Moskva od 1963-66.
Tribistovo jezero
Tribistovsko jezero se nalazi u Bosni i Hercegovini i nastalo kao akumulacija pitke vode za potrebe Posušja. Napravljeno je 1989. godine. Nalazi se na putu za skijalište Blidinje i Blidinjsko jezero, a izmedju Posušja i Rakitna. Dužina mu je oko 500 metara, širina oko 300 metara, dok je najveća dubina oko 15 metara na najdubljim dijelovima. Oscilacije vode ovise o ljetnim sušnim periodima. Sama brana u Tribistovu nalazi se na 915 metara nadmorske visine između dva usjeka iznad Bakulinh kuća. Kako je Tribistovo mjesto s 220 povremenih i 80 stalnih izvora prikladno je i za izgradnju druge brane, tj. još jednog akumulacijskog jezera na istočnoj strani. Druga brana je bila planirana za izgradnju, čak su i napravljeni pripremni radovi, vlasnicima je exsproprirano zemljište, no brana za čudo nikada nije izgrađena.Ona je trebala biti na nešto nižoj nadmorskoj visini od ove postojeće.
Nada Miletić
Za četiri decenije aktivnog rada, Miletić je dala veliki doprinos bosanskohercegovačkoj arheologiji. Njeno glavno naučno područje bila je: problematika srednjovjekovne arheologije i srednjovjekovne umjetnosti na području Bosne i Hercegovine. Učestovala je na rekognisciranju nekoliko stotina novih arheoloških lokaliteta u Bosni i Hercegovini. Tu se posebno ističu: Grudine u Čupuljiću kod Bugojna.
Za potrebe izrade Arheokoškog leksikona Bosne i Hercegovine, radila je na arheološkom regonisciranju lokaliteta:
Najveći doprinos Nade Miletić je na polju ranosrednjovjekovne arheologije i umjetnosti, vremena seobe naroda i ranslavenskog doba na području današnje Bosne i Hercegovine. Pored toga značajan doprinos dala je proučavanju stećaka (monografija Stećci 1982). Nada Miletić sastavila je preko 2200 jedinica u raznim enciklopedijama i leksikonima. Mjesto i uloga Nade Miletić u arheologiji najbolje se prepoznaje po AL BiH gdje joj pripada obrada ranog srednjeg vijeka skoro u cjelini. Odlikovana je Ordenom rada sa srebrnim vijencem 1973. i Ordenom Zasluga za narod sa srebrnom zvijezdom, 1989. godine.
IC 1950
IC 1950 (također poznat kao ESO 200-35, IRAS 03295-5036 i PGC 13053) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 525 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Sat. Najveći prečnik je 1,40 (214 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (61 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 14. oktobra 1898. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Grb Bangladeša
right|250px
Grb Bangladeša je usvojen nakon nezavisnosti 1971. U sredini grba se nalazi vodeni ljiljan oko kojeg se nalaze strukovi riže. Iznad ljiljana se nalaze četiri zvijezde i listovi čaja. Vodeni ljiljan je nacionalni cvijet Bangladeša i simbolizuje mnoge rijeke što teku kroz zemlju. Cijeli grb je žute (zlatne) boje.
Kup UEFA 2008/2009.
Kup UEFA 2008/2009. je bilo 38. izdanje drugog po jačini evropskog nogometnog klupskog takmičenja. U takmičenju je učestvovalo 157 ekipa računajući i kvalifikacije.
Takmičenje je počelo 17. jula 2008. godine prvom kvalifikacijskom rundom, a završilo finalnom utakmicom 20. maja 2009. godine na stadionu Şükrü Saracoğlu u Istanbulu. Šahtar Donjeck je u finalu nakon produžetaka rezultatom 2-1 bio uspješniji od Werdera te osvojio prvi put u svojoj historiji Kup UEFA.
Kvalifikacije
mini|desno|200px|UEFA-ina regionalizacija Evrope na osnovu kojeg je primjenjeno takmičenje u kvalifikacijama za Evropsku ligu 2008/09.
Prva kvalifikacijska runda
!colspan="5"|Južno-mediteranska regija
!colspan="5"|Centralno-istočna regija
!colspan="5"|Sjeverna regija
Druga kvalifikacijska runda
Izvlačenje parova druge kvalifikacijske runde održano je 1. augusta 2008. u Nyonu, Švicarska. U drugom krugu kvalifikacija učestvovalo je 37 ekipa pobjednika iz prvog kruga, 16 ekipa koje su se direktno kvalificirale u drugi krug kvalifikacija na osnovu UEFA-ina koeficijenta, te 11 ekipa pobjednika u trećem krugu Intertoto kupa. Prve utakmice igrane su 14. augusta, dok su se revanši odigrali 28. augusta 2008. godine.
Budući da je postojao nepraran broj ekipa u sjevernoj i centralno-istočnoj regiji UEFA je prebacila Rennes u sjevernu regiju.
!colspan="5"|Južno-mediteranska regija
!colspan="5"|Sjeverna regija
Prvi krug
Izvlačenje parova prvog kruga održano je 29. augusta 2008. godine. Prve utakmice igrane su 18. septembra, dok su se revanši odigrali 2. oktobra 2008. godine.
!colspan="5"|Grupa 1
!colspan="5"|Grupa 2
!colspan="5"|Grupa 3
!colspan="5"|Grupa 4
!colspan="5"|Grupa 5
!colspan="5"|Grupa 6
!colspan="5"|Grupa 7
!colspan="5"|Grupa 8
Grupna faza
Izvlačenje za grupnu fazu održalo se u Nyonu 7. oktobra 2008. U grupnoj fazi takmičenja učestvovalo je 40 ekipa koje su bile raspoređene u osam grupa po pet ekipa. Timovi iz istog nogometnog saveza nisu mogli igrati jedni protiv drugih. Na osnovu UEFA koeficijenta ekipe su raspoređene u pet jakosnih šešira prije izvlačenja grupa.
U grupnoj fazi takmičenja svaka ekipa je igrala sa svakom ekipom samo jednu utakmicu. Pobjednici grupa, drugoplasirane, te trećeplasirane ekipe plasirale su se u šesnaestinu finala gdje se pridružilo i osam trećeplasirana ekipa iz Lige prvaka. Takmičenje grupne faze Kupa UEFA igralo se u terminima: 23. oktobar, 6, 27. novembar, 3/4. i 17/18. decembar 2008.
Šesnaestina finala
Izvlačenje parova šesnaestine finala održalo se 19. decembra 2008. Prve utakmice šesnaestine finala igrane su 18. i 19. februara, a uzvratne 26. februara 2009.
Osmina finala
Izvlačenje parova osmine finala održalo se 19. decembra 2008. Prve utakmice osmine finala igrane su 12. marta, a uzvratne 18. i 19. marta 2008.
Četvrtfinale
Izvlačenje parova četvrtfinala održalo se 20. marta 2009. Prve utakmice četvrtfinala igrane su 9. aprila, a uzvratne 16. aprila 2008.
Polufinale
Izvlačenje parova polufinala održalo se 20. marta 2008. Prve utakmice polufinala igrane su 30. aprila, a uzvratne 7. maja 2009.
Statistika
mini|desno|150px|[[Vágner Love, najbolji strijelac Kupa UEFA 2008/09. sa 11 postignutih golova.]]
Lista strijelaca
Izvor: Hammond, Mike, ed (2009). The European Football Yearbook 2009/10. London: Carlton Books. ISBN 978-1-84732-360-6.
Bečki kongres
mini|400px|desno|„Bečki kongres“. Slikar je vjerovatno Jean-Baptiste Isabey (1819). Bečki kongres bio je skup predstavnika glavnih evropskih političkih sila, koji se održao u Beču od 1. septembra 1814. do 9. juna 1815., pod predsjedanjem austrijskog državnika Klemensa Wenzela von Metternicha. Svrha kongresa bilo je uređenje novih granica na političkoj karti Evrope nakon vojnog poraza Napoléonove Francuske i Napoleonova izgona na otok Elbu.
Rasprava je bila u toku i u vrijeme Napoléonova povratka iz izgnanstva i njegova ponovnog preuzimanja vlasti u Francuskoj, u martu 1814. Konačni dokument kongresa potpisan je devet dana prije zadnjeg Napoléonova poraza u bitki kod Waterlooa.
Kongres se bavio oblikovanjem čitave Evrope nakon Napoléonskih ratova, izuzevši mirovne pregovore s Francuskom, koji su već bili odlučeni Pariskim mirovnim sporazumom, potpisanim 30. maja 1814.
Učesnici kongresa
mini|250px|desno|Evropa nakon Napoléonskih ratova: Francuska i satelitske zemlje Na kongresu je učestvovalo više predstavnika država. Habsburšku monarhiju zastupli su ministar vanjskih poslova Metternich, te njegov zamjenik baron Wessenberg. Prusiju su predstavljali kancelar Karl August von Herdenberg i diplomat Wilhelm von Humboldt. Aleksandar I car Rusije, uglavnom je osobno zastupao svoju zemlju, premda je kao vođu poslanstva imenovao grofa Neselrodea. Veliku Britaniju je isprva predstavljao ministar vanjskih poslova lord Castlereagh, potom, od februara 1815., vojvoda od Wellingtona, te na koncu i grof od Clancartyja. Francuskoga kralja Luja XVIII zastupao je njegov ministar vanjskih poslova Charles Maurice de Talleyrand-Perigord.
U početku su predstavnici pobjedničkih zemalja nastojali isključiti francusku delegaciju iz stvarnih pregovora, no Talleyrand se spretnim potezima uspio vratiti među učesnike već u prvom mjesecu razgovora. U nekim se pitanjima na učestvovanje pozvana i predstavnici Španije (markiz od Labradora), Portugala (grof od Palmele i dvojica njegovih pomoćnika), Švedske (Carl Löwenheim), a u pitanjima koja su se ticala Nijemaca predstavnici Hannovera, Bavarske i Württemberga.
Većina delegacija, međutim, nije stvarno i neprestano učestvovala u radu kongresa, jer je njegov domaćin, Franjo II, car Svetog Rimskog Carstva (od 1804. pod imenom Franjo I, car Austrije), priređivao zabave i balove, te je princ od Lignea izrekao svoj poznati komentar: „Kongres ne radi, on pleše“.
Poljsko-saksonska kriza
mini|350px|desno|Karta Njemačke Konfederacije nakon Bečkog kongresa, [[1815.]] Najprijepornije pitanje kongresa bila je tzv. Poljsko-saksonska kriza. Rusija i Prusija predložile su dogovor prema kojem bi većina pruskih i austrijskih pokrajina u Poljskoj pripale Rusiji, koja bi pak utemeljila nezavisno poljsko kraljevstvo u personalnoj uniji s Rusijom i Aleksandrom kao kraljem. U zamjenu, Prusi bi dobili čitavu Saksoniju, čiji kralj se nije dovoljno rano suprotstavio Napoleonu. Austrijanci, Francuzi i Britanci nisu ododravali taj plan, te su na Talleyrandov nagovor, potpisali tajni ugovor 3. januara 1815. prema kojem će, ako je potrebno, i ratom spriječiti takav tok događaja.