cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mile Stojić
Biografija
Djela Mileta Stojića su u bivšoj Jugoslaviji više puta nagrađivana i prevođena na njemački, poljski, italijanski, engleski, mađarski i makedonski jezik, a pojedina izdanja su doživjela prijevode i na dvadeset svjetskih jezika.
Šansona
Šansona (franc. chanson) je naziv za francusku umjetničku pjesmu koja potiče iz srednjeg vijeka i Renesanse. Šansone prije 1500. godine su očuvane uglavnom u velikim zbirkama rukopisa pod nazivom Chansonniers. Osoba koja pjeva šansonu naziva se šansonjer. Francuska se smatra velikim kulturnim središtem i ništa bolje ne otkriva ovu tvrdnju od nastanka i razvoja ove posebne francuske muzičke tradicije pod nazivom šansona. Od prelijepih balada Edith Piaf, do skandaloznih i bizarnih djela Serge Gainsbourga, pa sve do prekrasnih oda Parizu od Yves Montanda, Francuska je proizvela neke od najboljih lirski nadahnutih muzičkih djela do danas, pružajući odiseju kroz barove i kafiće Pariza.
Rane šansone
Šansona datira još iz 12. vijeka kad su monofonske šansone dostigle svoju najveću popularnost u izvođenju predstavnika poetske škole iz sjeverne Francuske ("trouvères"). Tokom 13. vijeka one su se i dalje mogle naći u obliku stihova pjesama pod nazivom Lais iz sredine 14. vijeka kompozitora i pjesnika Guillaume de Machauta od kojih su ostale samo melodije. Monofonske šansone pokazuju razvoj zamršenih muzičko-poetskih oblika proizišlih iz pjesama ranijih muzičara prije "trouvèresa" i trubadura. Ovi muzičko-poetski oblici su na kraju pojednostavljeni te postaju tzv. "stalni oblici" ("formes fixes") u pratnji šansone.
U pratnji šansone za solo glas sa pisanim dijelovima za jedan ili više pratećih muzičkih instrumenata preovladavaju francuska pjesma od Guillaume de Machauta do Haynea van Ghizeghema i Antoine Busnoisa krajem 15. vijeka. Skoro sve šansone sa muzičkom pratnjom pridržavaju se jednog od tri ustaljena oblika ("formes fixes"): baladi, rondou (rondeau), ili virelai. Stil je istančan, a pjesme su očigledno napisane za dvorsku publiku sa visokim umjetničkim težnjama i prefinjenim ukusom. Glavna tema u pjesmama su dvorske ljubavi. Šansone za vokalni ansambl su imale nekoliko prethodnica. Šansone komponovane za pjevački duet ili trio su se pojavile oko 1460. godine. Tekstualno višesložne šansone su bile istovremeno izvođene od strane dva ili više pjevača koji su pjevali različite tekstove. Do kraja 15. vijeka kompozitori počinju da u komponovanju traže novu vrstu teksture u šansoni. Rad flamanskog kompozitora Josquin des Preza pokazuje postepene promjene u stilu šansone s četiri glasa koji pjevaju isti tekst uz ponekad melodične imitacije, ali i u homofonijskom (akordskom) stilu.
Kasnije šansone
U kasnim godinama 16. vijeka dolazi do savršenstva polifonih (višedjelnih, obično isprepletenih melodijskim linijama) šansona u djelima Orlanda di Lassoa. U ovom više homofonijskom stilu se pokušavalo podudariti riječi sa muzikom u izmjerenom "antičkom" (francuski - à l’antique) stihu koji je bio predložen od strane članova "La Pléiade" (francuskog društva koje je tražilo povratak na klasičnu poeziju i muziku) najbolje predstavljen u djelima Claude Le Jeunea. Nakon 1600. godine šansone ustupaju mjesto novoj vrsti pjesme za solo glas uz pratnju lutnje (francuski "air de cour").
Klasične šansone od 1890. - 1960. godine
Od 19. vijeka francuske šansone su razvile međunarodni ugled kao pop i kabare pjesme. Za razliku od operskih arija i opereta, šansone su bile u osnovi nezavisne od pozorišnih aktova i nije se nužno pjevalo operskim stilom, a obično nisu imale hor. Iako je tradicija književne šansone sve više prelazila u sferu različitih klubova i društava, kafića i raznolikih koncertnih događaja kao prostorima koji postaju sve važniji - što je posljedica činjenice da je pozorište izgubilo monopol na javne nastupe. Ovo je bila vrsta zabave za radnike i prve pretežno malograđanske, a kasnije buržoaske publike prvih kafića koji su se pojavili od 1830-ih kao nasljednica Goguette chantants na najprometnijim dijelovima Pariza. Ovo je slijedilo fantastične, kafe-koncerte u sjeveroistočnim naseljima, Montmartre i Latinskoj četvrti, u okruzima u kojima je živjela radnička klasa. Godine 1880. Rodolphe Salis otvara u Montmartre okrugu u Parizu noćni kabare "Crna mačka" (fr.Le Chat Noir) gdje dolazi do okupljanja ljubitelja književnosti i umjetnosti. thumb|250px|lijevo|Moulin Rouge [[1900. godine.]] Nakon toga dolazi do otvaranja više mesta za zabavu kao što su Moulin Rouge, Folies Bergeres i do danas čuvenu koncertnu dvoranu Olympia. Zajedno s prvim kino dvoranama bili su konkurencija kafićima gdje su izvođeni koncerti koje će i potisnuti na kraju. Uspjeh kafića gdje su izvođeni ovi koncerti je doveo do nastanka velikog broja šansona. One su vrlo često bile izložene cenzuri.
thumb|250px|desno|Fasada koncertne dvorane Olympia 1913. godine. Među zabranjenim pjesmama su bile brojne pjesme koje su bile kritičke prema društvenom sistemu kao i anarhističke šansone. U njima su kritikovane društvene nepravde i ismijavan je život buržoazije. Prema procjenama savremenika 1880-ih napisano je blizu 300.000 pjesama samo u Parizu. U to vrijeme glavna uporišta gdje su se izvodile šansone su bili kafići i kabarei u pariskom Montmartru, a posebno "Chat Noir" i "Moulin Rouge". Do početka Prvog svjetskog rata Montmartre je bio središte hedonističke, a ponekad i razuzdane zabave. Izvođaći šansona su bili pod snažnim uticajem pripadnika umjetničkog pokreta pod nazivom naturalizam.
Priznate zvijezde pariske realistične šansone su bile: Aristide Bruant, Damie iz 1920-ih i Fréhel. Više ruralna šansona sa tradicionalnim vrijednostima je predstavljena od strane bretonskog pjevača Théodore Botrela. Njegova pjesma "La Paimpolaise" je bila jedna od najpopularnijih s početka 20. vijeka. Najuspješniji šansonjer u ovom vijeku je bio Félix Mayol. Ostale popularne klasične šansone iz ovog vremena su bile:"Je te veux" od Eric Satiea iz 1897. godine, zatim "Mon anisette" od Andrée Turcya iz 1925. godine, antiratna pjesma "La butte rouge" iz 1923. godine i izuzetna pjesma od pjevačice Fréhel pod nazivom "La java bleue" iz 1939. godine. Dalji razvoj francuske šansone je bio pod jakim utjecajem nakon pojave jazza. Šansona se pokazala posebno uspješnom u izvedbi malih muzičkih sastava. Izuzetan šansonjer iz 1930-ih bio je Charles Trenet, koji je privremeno imao pratnju jazz gitariste Djanga Reinhardta.
Pod jakim utjecajem Swinga i Jazza je bio i Jean Sablon, koji je bio mnogo tražen šansonjer iz 1930-ih. Ostali poznati umjetnici ovog muzičkog pravca su bili zabavljači, pjevači, plesači i glumci Maurice Chevalier i Tino Rossi. Njihova ozbiljna konkurentkinja je bila plesačica i pjevačica Josephine Baker porijeklom iz St. Louisa SAD koja se preselila u Francusku 1927. godine. Posebno značajna za dalji razvoj ovog žanra je bila Édith Piaf, koja je slično kao i Charles Trenet svoj prvi uspjeh postigla u kasnim 1930-im proslavivši se u pariskom "Théâtre de l'ABC." Svoj proboj je postigla s tekstopiscem šansona Raymondom Assom koji je pisao tekstove za druge poznate šansonjere kao što je muzičko-dvoranska pjevačica Marie Dubas. 1950-ih Édith Piaf je bila ne samo nadostižna kao zvijezda šansone, nego je i kao kolega, a dijelom i kao privremeni partner promovisala karijere tada novih talenata kao što su: Yves Montand, Gilbert Becaud i Georges Moustaki. Kao važan izvor nadahnuća za pjesme nakon Drugog svjetskog rata pokazao se filozofski i književni pravac egzistencijalizam. Pisac, jazz trubač i šansonjer Boris Vian, poznanik pisca Jean-Paul Sartrea, je također napisao tekstove i za druge umjetnike. Njegova najpoznatija pjesma je "Le dezerter." I iz ličnog okruženja Sartrea došla je Juliette Greco - pjevačica, čiji su tekstovi smatrani politički i intelektualno zahtjevnim, ali suprotno od Edith Piaf njena popularnost je značajno pala. Šansone iz 1950-ih bile su također prefinjene i inovativne (u suštini pjevane samo uz pratnju gitare), a posebno se ističu pjesme Georges Brassensa i belgijskog pjevača Jacques Brela. Dok se Brassens pridržavao svojih ljevičarskih političkih stavova i putem redovnih nastupa na događajima anarhista, dotle je Jaques Brel uobličavao svoje pjesme u više nihilističku, opšte društvenu kritiku. Drugi predstavnici moderne šansone u 1950-im bili su Gilbert Becaud (pjesme "Monsieur 100.000 volti" i najpoznatiji hit: "Natalie"), Georges Moustaki, poznati američki zabavljači kao što su Frank Sinatra i Dean Martin, zatim Charles Aznavour i pjevači Henri Salvador, Leo Ferré, Marcel Mouloudji, Dalida, Brigitte Fontaine i Barbara. Važno mjesto na francuskoj šansonjerskoj sceni 1954. godine postala je za olimpijadu obnovljena pariska Muzička dvorana koju je 1888. godine izgradio Joseph Oller, osnivač Moulin Rougea.
IC 369
IC 369 (također poznat kao MCG -2-12-10 i PGC 15020) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 456 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 0,50 (66 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (66 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 13. oktobra 1891. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Uppsalski opći katalog galaktika
mini|Patuljasta galaksija UGC 1281. Uppsala generalni katalog galaksija (Uppsala Opšti katalog galaksija, akronim UGC) je astronomski katalog koji je 1973 godine sastavio i objavio švedski astronom Peter Nilson.
Katalog je spisak od 12.921 galaksija vidljivih sa sjeverne hemisfere.
Katalog sadrži uglavnom sve galaksije sjeverno od deklinacije -02 ° 30 ' i do graničnog promjera 1,0 arkminuta ili do prividne magnitude od 14,5. Glavni izvor podataka su snimci iz Palomarskog atlasa neba preuzeti sa Zvjezdarnice Mount Palomar (POSS). Ovaj katalog objedinjuje i galaksije promjera manjeg od 1,0 arkminuta, ali svjetlije od 14,5 magnitude iz Katalog galaktika i galaktičkih skupova (CGCG).
Katalog sadrži opise galaksija i njihovih okolnih područja, kao i uobičajene klasifikacije sistema i uglove položaja za spljoštene galaksije. Promjeri galaksija su uvršteni u katalog, a podjele i opisi dati su na način koji omogućava što je moguće precizniji prikaz pojave galaksija na otiscima. Tačnost koordinata je samo onolika koliko je neophodno za identifikaciju galaksija.
Bjesnilo
mini|desno|300px|Pas zaražen bjesnilom Bjesnilo (lyssa, hydrophobia) je virusna zoonozna bolest koja uzrokuje akutni encefalitis kod sisara.
Epidemiologija
Od bjesnila najčešće obolijevaju psi, vukovi, mačke i lisice, ali i šišmiši. Pošto se uzročnik bjesnila nalazi u slini zaražene životinje, zaraza se lako širi ujedima zaraženih životinja. Bjesnilo također može dobiti i čovjek. Znatno rjeđe, usred ujeda bijesnih pasa ili vukova, obolijeva i krupna stoka koja uključuje konje, svinje i koze. Klinički se manifestuje psihomotornom ekscitacijom, hidrofobijom, pojačanom salivacijom i paralizom disanja.
Etiologija
Uzročnik bjesnila je virus iz grupe rhabdovirusa.
Borbeni avioni
Borbeni avioni su svi vojni avioni čija je namjena napadanje drugih aviona, koje, za razliku od bombardera, čija je namjena napadanje ciljeva na zemlji ili na moru. Borbeni avioni su većinom mali i okretni, i prvi put su se pojavili u Prvom svjetskom ratu kao odgovor na cepeline i izviđačke avione koji su se tada počeli koristiti. Kasnije su nastale cijele bitke u kojima su učestvovali borbeni avioni. U vojnoj doktrini borbeni avioni se koriste za dobijanje zračne nadmoćnosti, a ta nadmoćnost je važna za pobjedu kod konvencionalnog ratovanja. mini|250px|desno|Američki borbeni avion F-16C
Prvi svjetski rat
mini|desno|[[Sopwith Camel|Sopwith Camel 2F1 biavion u Imperial War Museum-u u Londonu]] mini|desno|[[Fokker Dr.I replika u ILA 2006, "Red Baron" triavion]]
Važniji avioni:
1919–1938.
Važniji avioni:
Drugi svjetski rat
mini|desno|[[Supermarine Spitfire]]
Važniji avioni:
mini|desno|Focke-Wulf Fw 190 mini|desno|Yakovlev Yak-9
Prva generacija (1944–1953)
mini|desno|MiG-15 u [[Poljska|poljskim oznakama]]
Druga generacija (1953–1960)
mini|desno|[[F-100 Super Sabre]] mini|desno|[[F-105 Thunderchief borbeni avion]]
Važniji avioni:
Treća generacija (1960–1970)
mini|desno|F-4E mini|desno|MiG-25 treće generacije
Važniji avioni:
Četvrta generacija (1970–1990)
mini|desno|F-14 Tomcat
Važniji avioni:
Generacija 4, 5 (1990–danas)
Važniji primjeri:
Peta generacija (2000-danas)
mini|desno|X-35 JSF, prototip pete generacije borbenih aviona
Trenutni borbeni avioni:
U razvoju:
Vitepska oblast
Vitebska oblast je podjeljena na 21 rejon.
Deterministički konačni automat
U teoriji računanja, deterministički konačni automat (DKA) je konačni automat u kojem za svaki par stanja i ulaznog znaka postoji jedan i samo jedan prijelaz u sljedeće stanje. DKAi prepoznaju skup regularnih jezika.
Četinari
thumb|desno|200px|Uski konusni oblik sjevernih četinara i prema dole okrenute grane, pomažu im da se lakše oslobode snježnih padavina. Četinari (lat. Pinophyta ) su biljke koje spadaju u golosjemenjače i obuhvataju oko 630 vrsta. Spadaju u zimzeleno drveće (ne odbacuju listove). Listovi četinara su igličasti, vočtani i nazivaju se četine. Četine mogu biti kratke (oko 1,5 cm) kao kod tuje, i mogu biti duge čak i do 25 cm kao kod američkog bora.
Deterministički konačni automat
DKA prima niz ulaznih znakova, i za svaki ulazni znak obavlja prijelaz u stanje koje određuje funkcija prijelaza. Kada je pročitan cijeli ulazni niz, prihvatit će ili odbiti niz znakova zavisno od toga da li je DKA u prihvatljivom ili neprihvatljivom stanju.
Četinari
Iako je ukupan broj vrsta relativno mali, četinari su ekološki važni. Četinari su dominantne biljke na velikim površinama kopna, ponajviše u tajgi sjeverne hemisfere, kao i u sličnim hladnim klimama u planinama na jugu. Borealni četinari imaju mnoge prilagodbe za zimsko vrijeme. Uzak stožast oblik sjevernih četinjača i njihovih grana koje padaju prema dolje pomažu im da se lakše riješe snježnih padavina. Mnogi od njih sezonski mijenjaju svoju biohemiju kako bi bili otporniji na smrzavanje. Dok tropske prašume imaju veću biološku raznolikost i promet, neizmjerne crnogorične šume svijeta predstavljaju najveći zemaljski upijač ugljika. Četinari su od velike ekonomske vrijednosti za preradu drveta i proizvodnju papira.
Deterministički konačni automat
Formalna definicija
DKA se formalno definira uređenom petorkom, (S, Σ, T, s, A), koja se sastoji od
Četinari
Taksonomija i nazivi
Conifera  je latinska riječ, nastala spajanjem conus  (=stožer) +  ferre  (=nositi), što znači  ono koje nosi konus(e).
Deterministički konačni automat
Formalna definicija
Neka je M DKA takav da M = (S, Σ, T, s, A), i X = x0x1 ... xn niz znakova nad abecedom Σ. M prihvaća niz znakova X ako niz stanja r0,r1, ..., rn, postoji u S uz sljedeće uslove:
Četinari
Taksonomija i nazivi
Naziv divizije Pinophyta u skladu je s pravilima Međunarodnog kodeksa nomenklature algi, gljiva i biljaka (ICN), koji kaže (član 16.1) da se imena viših taksona u biljaka (iznad ranga porodice)  formiraju od imena uključene porodice (obično najčešći i/ili reprezentativni), u ovom slučaju Pinaceae (porodica borovi) ili opisno. Opisni naziv je u širokoj upotrebi za četinjare (bez obzira na rang) je  Coniferae (čl. 16 Ex 2).
Deterministički konačni automat
Formalna definicija
Kao što je pokazano u prvom uslovu, stroj započinje rad u početnom stanju s. Drugi uslov kaže da će za svaki znak ulaznog niza X stroj preći iz trenutnog stanja u stanje upravljano funkcijom prijelaza T.
Četinari
Taksonomija i nazivi
Prema ICN, moguće je upotrijebiti naziv nastao zamjenom završetka –aceae  u ime uključne porodice, u ovom slučaju po mogućnosti Pinaceae, odgovarajućom prilsgodbom, u slučaju ove podjele –ophyta . Alternativno, "opisna botanička imena" se takođe mogu koristiti u bilo kojoj rangiranoj grupi iznad. Oboje je dozvoljeno. To znači da ako se četinari smatraju divizijom, mogu se zvati Pinophyta ili Coniferae. Kao razred mogu se  nazvati Pinopsida ili Coniferae. Kao red mogu se zvati Pinales ili Coniferae ili Coniferales.
Deterministički konačni automat
Formalna definicija
Posljednji uslov kaže da stroj prihvata ulazni niz ako posljednji znak ulaznog niza X uzrokuje prijelaz u jedno od prihvatljivih stanja. Inače kažemo da stroj ne prihvata (odbija) ulazni niz. Skup nizova znakova koje DKA prihvaća je oblik formalnog jezika, i predstavlja oblik jezika kojeg DKA prepoznaje.
Četinari
Taksonomija i nazivi
Četinari su najveća i ekonomski najvažnija sastavna skupina gimnospermi, ali ih ipak čine samo jedna od četiri grupe. Divizija Pinophyta sastoji se od samo jednog razreda, Pinopsida, koji uključuje žive i fosilne taksone. Povremeno se predlaže podjela živih četinjara na dva ili više redova. U prošlosti najčešće viđena je podjela na dva reda, Taxales (samo Taxaceae) i Pinales (ostalo), ali nedavna istraživanja sekvenci DNK sugeriraju da ta interpretacija ostavlja Pinales bez Taxales, kao parafiletske, a posljednji se red više ne smatra zasebnim. Preciznija podjela bila bi da se razred reklasificira u tri reda, Pinales koji sadrži samo Pinaceae, Araucariales koji sadrži Araucariaceae i Podocarpaceae, a Cupressales koji preostale porodice (uključujući Taxaceae). Međutim, nije postojala značajna podrška takvom rascjepu, jer  većina preferira zadržavanje svih porodica unutar jednog reda Pinales, unatoč njihovoj drevnosti i raznolikosti morfologija.
Deterministički konačni automat
Primjer
Slijedi primjer DKA M nad binarnom abecedom koji određuje sadrži li ulazni niz paran broj znamenki 0.
Četinari
Taksonomija i nazivi
left|thumb |250px| Filogenija Pinophyta zasnovana na [[kladistika|kladističkoj analizi molekulskih podataka; prem Farjon i Quinn .]] Sada se prihvata podjela četinjaraa koja obuhvata sedam porodica, sa ukupno 65–70 rodova i 600–630 vrsta (696 prihvačenih naziva). Sedam najupečatljivijih porodica povezano je u polju iznad desno i filogenetskim dijagramom lijevo. U drugim tumačenjima, Cephalotaxaceae se može bolje uključiti u Taxaceae, a neki autori dodatno prepoznaju Phyllocladaceae kao različite od Podocarpaceae (u koji je ovdje uključena). Porodica Taxodiaceae je ovde uvrštena u porodicu Cupressaceae, ali je u prošlosti bila široko prepoznata i može se naći u mnogim terenskim vodičima. Nova klasifikacija i linearni slijed temeljen na molekularnim podacima mogu se naći u članku Christenhusz et al.
Deterministički konačni automat
Primjer
desno|frame|[[dijagram stanja za M]] M = (S, Σ, T, s, A) gdje je
Četinari
Taksonomija i nazivi
Četinari su drevna skupina, sa fosilnim tragovima koji se protežu do prije oko 300 miliona godina, do paleozoika,  u kasnom karbonskom  periodu; čak su i mnogi moderni rodovi prepoznati po fosilima starim 60–120 miliona godina. Ostali razredi i redovi, koji su sada već izumrli, takođe se javljaju kao fosili, posebno iz kasne paleozojske i mezozojske ere. Fosilni četinari uključivali su mnogo različitih oblika, od kojih se dramatično razlikuju moderni četinari, jer su bili nešto zeljastiji sa drvenastim stablom od nekih biljaka bez drvenastih stabala. Glavni fosilni redovi četinjara ili njima sličnih biljaka, uključuju Cordaitales, Vojnovskyales, Voltziales,  a možda i Czekanowskiales (moguće usko povezan sa Ginkgophyta).
Deterministički konačni automat
Primjer
Kratko rečeno, stanje S1 predstavlja događaj da se u ulaznom nizu dosad pojavio paran broj cifri 0, dok stanje S2 predstavlja događaj da se pojavio neparan broj. Cifra 1 u ulaznom nizu ne mijenja stanje automata. Kada se završi čitanje ulaznog niza, trenutno stanje će pokazati da li je ulazni niz sadržavao paran broj cifri 0 ili ne.
Četinari
Filogenija
Prema najsuvremenijoj filogeniji, može se naći važna razlika između kladusa i onoga što se uobičajeno označava kao četinari, pri čemu je potonje parafiletska skupina. Najraznolikije i najsuvremenije genetičke analize stavljaju Gnetales kao sestrinski kladus za Pinaceae (Gymnospermae), tako da su uspostavljeni odnosi između golosjemenjača sumirani u slijedećem kladogramu:
Deterministički konačni automat
Primjer
Jezik DKA M je regularni jezik opisan sljedećim regularnim izrazom:
Četinari
Kladusi
Kladus gnepinos (Gnetales + Pinaceae) potkrijepljen je višestrukim filogenetskim analizama, ali moderni taksonomski sistemii nisu dopustili da dodijele takson koji postaje vrlo kontroverzan zbog važnih morfoloških razlika između obje skupine i održavaju klasifikaciju u četiri uobičajena taksona golosjemenjača. Paleobotanička hronologija podržava ove rezultate, budući da su četinjari, ginkgoi i [[cikade nastali prije oko 310 miliona godina (sa fosilima od prije skoro 300 miliona godina), a pronađeni pinusni potiču od prije 155 miliona godina, dok au gentalesni makrosofili stari samo 120 miliona godina.
Deterministički konačni automat
Prednosti i nedostaci
DKAi su jedni od najpraktičnijih modela računanja, s obzirom da postoji trivijalan online algoritam koji ih simulira u linearnom vremenu i konstantnom prostoru nad tokom ulaznih simbola. Za dva data DKAa postoje djelotvorni algoritmi za pronalaženje DKA koji prepoznaje uniju, presjek te komplement jezika koje oni prepoznaju. Također postoje djelotvorni algoritmi za određivanje da li DKA prihvata bilo koji niz znakova, da li DKA prihvata sve nizove znakova, da li dva DKA prihvataju isti jezik, te za pronalaženje DKA sa minimalnim brojem stanja za zadani jezik.
Četinari
Kladusi
Kladus cupresofitas (Araucariales + Cupressales) (APWeb) ) naziva se i konifere II (Bowe et al. 2000) ili Cupressopsida (Simpson 2010, ispoljava zajedničke karakteristike na nivou ksilema i floema. Sastoji se od pet porodica, filogenetski grupiranih na tri podjedinice, na sljedeći način: (Araucariaceae + Podocarpaceae) + Sciadopityaceae + (Cupressaceae + Taxaceae).
Deterministički konačni automat
Prednosti i nedostaci
DKAi su modeli računanja jednake moći kao NKAi (nedeterministički konačni automati).
U drugu ruku, DKAi su strogo ograničene moći nad jezicima koje mogu prepoznati — mnogi jednostavni jezici, uključujući bilo koji problem čije rješenje zahtijeva više nego konstantan prostor, ne mogu biti prepoznati od strane DKA. Kanonski primjer jezika kojeg nijedan DKA ne može prepoznati jest jezik koji se sastoji od nizova znakova oblika anbn — konačan broj znakova a nakon kojeg slijedi jednaki broj znakova b. Može se pokazati da nijedan DKA ne može imati dovoljan broj stanja da prepozna takav jezik.
Humilišani
Humilišani su naseljeno mjesto u gradu Mostaru, Bosna i Hercegovina.
FK Tobol
Klub je osnovan 1967. godine. Premijer ligu Kazahstana je osvojio 2010. godine, dok je pobjednik nacionalnog kupa bio 2007. godine. Tradicionalne boje su žuta i zelena. Domaće utakmice igra na Centralnom stadionu u Kustanaj.
Šemenovci (Kupres, FBiH)
Šemenovci su naseljeno mjesto u općini Kupres (FBiH), Bosna i Hercegovina.
Starocrkveni modusi
Starocrkveni modusi predstavljaju modalne (ljestvične) muzičke strukture koje su bile razrađene još u Srednjem vijeku. Riječ modus preuzeta je iz latinskog jezika koja znači način. Ove rane muzičke ljestvice koristile su se u crkvenoj muzici tokom liturgijskih službi, a imena su dobila po pokrajinama Stare Grčke. Svaka ljestvica sastoji se od sedam tonova, od kojih se prvi ponavlja. Svaki od ovih modusa (ljestvica) karakterišu dva važna tona, a to su "finalis" sa kojim se započinje i završava melodija, te dominanta koja se najviše pojavljuje u samoj melodiji i najistaknutija je. Starocrkveni modusi biće osnova za ravoj današnjih durskih i molskih muzičkih ljestvica. Njihov utjecaj se osjećao kroz cjelokupnu evropsku muzičku historiju, gdje je manje ili više postojalo izvjesno tonalno osjećanje. Još od vremena gregorijanskog ili bizantijskog monodijskog pjevanja pa sve do politonalnosti jednog Igora Stravinskog, u muzici je prepoznatljiva gravitaciona sila jednog (ili dva) tona.
Modusi
Svaki modus ima tri bitne osobine koje ga karakterišu:
Vrste modusa
600px|thumb|center|Prikaz osam modusa koje se koriste kod [[Gregorijanski koral|gregorijanskog korala. Malo slovo f označava ton "finalis."]]
Izvodeći lokrijski modus iz C dur ljestvice dovoljno je da od VII stepena nanižemo sljedećih osam nota koje pripadaju toj ljestvici. (H,C,D,E,F,G,A,(H))
Principi srednjovjekovne teorije modusa
1 = mala sekunda, 2 = velika sekunda,  3 = mala terca,  4 = velika terca,  5 = čista kvarta,  6 = tritonus,  7 = čista kvinta,
8 = mala seksta, 9 = velika seksta,  10 = mala septima,  11 = velika septima,  12 = čista oktava
Thomas Paine
mini|desno|Thomas Paine
Thomas Paine (Tomas Pejn; 29. januar 1737 — 8. juni 1809) je bio britanski pisac i revolucionar. Odrastao u porodici kvekera. U Sjedinjene Američke Države je otišao 1774. i u Ratu za nezavisnost borio se na strani kolonista. U Veliku Britaniju se vratio 1789. godine, ali pošto je optužen za izdaju pobjegao je u Francusku, gdje je bio pristalica republikanizma. Za vrijeme jakobinske diktature jedva je izbjegao giljotiranje. Paineov radikalizam spojio je privrženost političkoj slobodi sa snažnom vjerom u suverenitet naroda, što je inspirisalo i liberalni republikanizam i socijalistički egalitarizam.
Paineova najznačajnija djela su:
Langerhansova ćelija
Langerhansova ćelija (LC) je tkivno rezidentna dendritska ćelija kože. Ove ćelije sadrže organele zvane Birbeckove granule. Prisutne su u svim slojevima epiderme i najistaknutiji su u stratum spinosum. Javljaju se i u papilskoj dermi posebno oko krvnih sudova, kao i u usnoj sluzokoži, prepuciju i vaginskom epitelu. Mogu se naći u drugim tkivima, kao što su limfni čvorovi, posebno u vezi sa stanjem histiocitoza Langerhansovih ćelija (LCH).
Funkcija
U kožnim infekcijama, lokalne Langerhansove ćelije preuzimaju i obrađuju mikrobne antigene da bi postale potpuno funkcionalne ćelije koje prezentiraju antigen. Općenito, makrofagi koji žive u tkivu uključeni su u imunološku homeostazu i unos apoptotskih tijela. Međutim, Langerhansove ćelije također mogu poprimiti fenotip dendritske ćelije i migrirati u limfni čvor da bi stupile u interakciju s nevinim T-ćelijama. Langerhansove ćelije potieču od primitivnih eritro-mijeloidnih progenitora koji nastaju u žumančanoj vrećici izvan embriona u prvom tromjesečju trudnoće, a pod normalnim okolnostima opstaju cijeli život, obnavljajući se lokalnom proliferacijom kao neophodno. Ako koža postane ozbiljno upaljena, možda zbog infekcije, krvni monociti se regrutuju u zahvaćenu regiju i diferenciraju u zamjenske LC. Langerin je protein u Langerhansovim ćelijama, dendritskim ćelijama. LC-ovi sadrže veliku količinu kanabinoidnih receptora tip 2 (CB2), koji aktivacijom putem agonista, smanjuje i regrutaciju eozinofila i otoka uha kod hroničnog kontaktnog dermatitisa izazvanog ponovljenim izazivanjem.
Opadanje funkcije tokom starenja
Tokom starenja kapacitet Langerhansovih ćelija za migraciju opada. To ugrožava imunost i izlaže kožu zaraznim bolestima i raku.
Historija
Langerhansove ćelije su nazvane po Paulu Langerhansu, njemačkom ljekaru i anatomu, koji je otkrio ćelije u dobi od 21 godine dok je bio student medicine. Zbog njihovog izgleda poput dendrita, on je greškom identificirao ćelije kao dio nervnog sistema.
Moste (čvor)
Slovenija:
NGC 6589
NGC 6589 (također poznat kao ESO 590-N14 i IC 4690) je odrazna maglina i nalazi se u sazviježđu Strijelac. Prvo otkriće je napravio Truman Henry Safford 28. augusta 1867. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 446
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Nihon Ad Systems
Nihon Ad Systems Inc. (日本アドシステムズ Nihon Ado Shisutemuzu), ili skraćeno NAS je anime producentska kuća osnovana 1.oktobra, 2007. godine u Japanu.
"Ad" u nazivu "Nihon Ad Systems znači "Animation Development" (bos.Animacijski Izdavač) dok Nihon znači Japan.
Vlasnik NAS-a je Asatsu-DK.
Iksion
Mitologija
Iksion je oženio Diju, Dionejevu kćer te je obećao njenom ocu vrijedan dar. No, nije mu platio te je Dionej ukrao neke njegove konje kao nadoknadu. Iksion je prikrio svoju srdžbu te ga je pozvao na gozbu u Larisi. Kad je njegov punac stigao, bacio ga je u krevet s gorućim ugljom i drvom. Susjedni su prinčevi bili uvrijeđeni njegovim postupkom te su odbili izvršiti rituale pročišćavanja, pa je Iksion živio kao odmetnik.
No, Zeus se sažalio nad Iksionom te ga je doveo na Olimp. Umjesto da bude zahvalan, poželio je Heru, Zeusovu ženu. Zeus je doznao za njegove namjere i napravio oblak u Herinu obličju te je prevario Iksiona koji je vodio ljubav s "Herom". Prema jednoj verziji mita, od tog su čina nastali Kentauri (Iksionide).
Iksion je potom bačen s Olimpa Zeusovom munjom. Kažnjen je tako što treba razapet provesti vječnost vrteći se na zapaljenu kolutu u Tartaru.
Hoobastank (album)
Hoobastank je prvo veliko studijsko izdanje od strane rock grupe Hoobastank. Album je izdat 20. novembra 2001. godine od strane Island Recordsa. Izdata su i dva prilično uspješna singla: Crawling in the Dark i Running Away, iako je prijem kod kritičara bio generalno loš.
Spisak pjesama
(Napomena: Japansko izdanje sadrži dvije dodatne pjesme, "Losing My Grip" i "The Critic")
The Target
The Target je EP izdat 2002. godine od strane rock grupe Hoobastank. Na njemu se nalaze tri pjesme kojih nema na drugim izdanjima ove grupe, kao i akustične verzije četiri pjesme sa njihovog originalnog izdanja pod nazivom Hoobastank.
Kamena (Mostar)
Kamena je naselje u gradu Mostaru, Bosna i Hercegovina.
Los Angeles Clippers
Los Angeles Clippers je košarkaški klub, sjevernoameričke NBA lige, iz Los Angelesa, California. Uz Lakerse čine jedina dva kluba u NBA ligi koji igraju domaće utakmice u istom gradu.
Penzionisani brojevi
Nijedan
Moste (Žirovnica)
mini|280px|Moste, rimokatolička crkva "Sv. Martin" Moste su naseljeno mjesto u sastavu općine Žirovnica, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Jesenice.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Moste su imale 619 stanovnika.
Selenocistein
mini|180px|3D prikaz selenocisteina Selenocistein (Sec ili U,  u starijim publikacijama i  Se-Cys) je  21. proteinogena aminokiselina. U prirodnom stanju postoji u svim biljnim i životinjskim vrstama u svijetu, kao gradivni sastojak. To je cisteinski analog sa selenolskom grupom (C3H7NO2Se), umjesto sumporne koja sadrži tiol grupu.
Selenocistein je prisutan u više enzima, kao što su: gluten perokidaza, tetraiodotioronine 5' deiodinaza, tioredoksin reduktaza, format dehdrogenaza, glicin reduktaza, selenofosfat sintetaza 2, metionin-R-sulfoksid reduktaza B1 (SEPX1) i neke hidrogenaze. Selenocistein je otkrila biohemičarka Thressa Stadtman.
Biologija
Selenocistein ima i niže pKa (5.47) i niže potencijalno smanjenje nego cistein. Ove osobine čine ga izuzetno pogodnim kod njihove prisutnosi u proteinima, koji su uključeni u antioksidacijsku aktivnost.
Cornus
Cornus je rod drenjaka ili drijenjaka (drinova,  drenova) polugrmova i drveća iz porodice Cornaceae. Ime mu dolazi od latinske riječi cornu (=rog), zbog čvrstoće drveta i izgleda stabla koje može narasti do 5 metara.
Selenocistein
Biologija
Za razliku od ostalih aminokiselina, u ćeliji ne postoji slobodno spremište selenocisteina. Njegova visoka reaktivnost bi dovela do oštećenja ćelija. Umjesto toga, ćelije pohranjuju selene u manje reaktivni selenidni oblik (H2Se). Sinteza selenocisteina se javlja na specijaliziranim tRNK, koje ujedno služe da ga uključi u nastajući polipeptid.
Cornus
Drijen je raširen po sSevernoj hemisferi Eurazije i Sjeverne Amerike, u Kini, Koreji i Japanu. U Bosni i Hercegovini i susjednim kontinentalnim zemljama raste nekoliko vrsta, kao što su crveni drijen, bijeli drijen ili bijeli svib i svib (Cornus sanguinea) s  podvrstama C, s. subsp. australis i C. s. subsp. hungarica.
Selenocistein
Biologija
Od 2003. godine, za 25 ljudskih proteina se zna da sadrže selenocistein (selenoproteine). Selenocisteinski derivati γ-glutamil-Se-metilselenocistein i  Se-metilselenocistein javljaju se prirodno u biljkama iz rodova Allium (lukovi) i Brassica (kupusnjače).
Primjena
Biotehnološka primjena selenocisteina uključuje upotrebu: 73Se-obilježenog Sec (poluvijek 73Se = 7,2 sata) u pozitronskoj elektrontomografiji (PET) i 75Se-obilježeni Sec (poluživot 75Se = 118, 5 dana) u specifičnom radioaktivnom obolježavanju, olakšavanjem određene faze prema multi-talasnoj dužini anomalne difrakcije u  kristalografiji X-zračenjem proteina uvođenjem samog Sec ili Sec zajedno sa selenometioninom (SEMET), i uključivanje stabilnog 77Se izotopa, koji ima nuklearni spin od 1/2 i može se koristiti za visoke rezolucije NMR.
Cornus
Drvo drenjaka je čvrsto i otporno na bolesti i štetočine, te su se od njega izrađivali tradicijski alati. Plod je crvena jajolika bobica poznata kao drenjina ili drenjak, drijen i sl., koja postaje slatka tek kad sasvim dozrije.
Do danas je opisana 51 priznata vrsta ovog roda.
Biokovsko Selo
Biokovsko Selo je naseljeno mjesto u sastavu općine Zagvozd, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Imotski.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Biokovsko Selo je imalo 41 stanovnika.
Napomena: ''Naselje pod imenom Biokovsko Selo iskazuje se od 1948. Podaci i odgovarajuća objašnjenja za prethodne popise odnose se na pripadajuće dijelove naselja. Od 1857. do 1880., 1921. i 1931. dio podataka sadržan je u naselju Krstatice, a dio podataka od 1857. do 1931. u naselju Župa. Od 1857. do 1931. te od 1981. sadrži podatke za bivše naselje Gornja Župa koje je 1948. iskazano kao naselje.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Biokovsko Selo je imalo 164 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Halvard Hanevold
Karijera
Nakon početnih problema, a zahvaljujući radikalnom podmlađivanju norveške biatlonske reprezentacije, dobio je mogućnost da 1994. nastupa na većim međunarodnim takmičenjima. Zajedno s Oleom Einarom Bjørndalenom naslijedio je uspješne kolege Frodea Andresena, Daga Bjørndalena i Jona Ågea Tylduma, koji su bili na zalasku karijere. Jedan od prvih uspjeha bilo je osvajanje Norveškog prvenstva u biatlonu 1994. u pojedinačnoj utrci, srebrna medalja u sprintu i bronzana u štafeti s Perom Erlingom Myhreom, Stigom Kalstadom i Hansom Toreom Skjevdalom. Otad, pa do povlačenja 2010. kontinuirano je učestvovao na svim najvažnijim svjetskim takmičenjima.
Olimpijske igre
Pet puta nastupio je na Olimpijskim igrama: ZOI 1994, ZOI 1998, ZOI 2002, ZOI 2006 i ZOI 2010. Osvojio je tri zlatne, dvije srebrne i jednu bronzanu medalju. Po broju osvojenih olimpijskih medalja šesti je na vječnoj listi, a treći na listi norveških biatlonaca svih vremena.
Na prvom nastupu 20. februara 1994. osvojio je 46. mjesto u utrci na 20 km, a u djelomično podmlađenoj štafeti, šest dana kasnije, sedmo mjesto s Bjørndalenom, Ivarom Michalom Ulekleivom i Tyldumom.
Na drugom nastupu četiri godine kasnije u japanskom Naganu osvojio je prvu zlatnu medalju, pobijedivši u utrci na 20 km Pieralberta Carraru s 5,5 sekundi prednosti. U štafeti s Egilom Gjellandom i braćom Bjørndalen osvojio je srebrnu medalju.
Druge dvije zlatne medalje osvojio je također u utrkama štafeta: jednu 2002. u američkom Salt Lake Cityju s Frodeom Andresenom, Gjellandom i Oleom Einarom Bjørndalenom, pobijedivši jaku njemačku štafetu (Ricco Groß, Peter Sendel, Sven Fischer i Frank Luck) sa 45 s prednosti, a drugu u kanadskom Vancouveru 2010, s Tarjeijem Bøem, Emilom Hegleom Svendsenom i veteranom Bjørndalenom.
Svjetska prvenstva
Sudjelovao je na 16 svjetskih prvenstava od SP 1994. do SP 2009. Također je bio u reprezentaciji na Svjetskom prvenstvu 1993. u Borovecu kao rezerva, ali nije nastupio ni u jednoj utrci. Sa pet zlatnih, sedam srebrnih i četiri bronzane medalje, je četvrti najuspješniji norveški biatlonac po broju osvojenih medalja, a dvanaesti u u svjetskoj konkurenciji (stanje 2019).
Prvu zlatnu medalju osvojio je 14. februara 1995. u italijanskom Antholzu u ekipnoj utrci sa Frodeom Andresenom, Dagom Bjørndalenom i Jonom Ågeom Tyldumom.
Svjetski kup
Ostvario je 40 plasmana na pobjedničko postolje u Svjetskom kupu, od kojih posljednji u posljednjoj utrci u karijeri.
Povukao se nakon sezone 2009/10.
Pobjede u Svjetskom kupu
9 pobjeda (4 pojedinačno, 2 u sprintu, 1 u potjeri, 2 u zajedničkom startu)
Smrt
Umro je 3. septembra 2019. u svom domu u Askeru (Akershus).
Album
Album je skup određenih zvučnih ili filmskih sadržaja koji se poslije dostavlja javnosti na nekom mediju. Najćešći način prodaje albuma je preko komercijalne distribucije, iako manji umjetnici često direktno prodaju svoje albume na koncertima ili web stranicama.
IC 370
IC 370 (također poznat kao MCG -2-12-11 i PGC 15029) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 447 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 1,40 (182 hiljade sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (143 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 9. februara 1893. godine.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1966 - nokaut faza
Nokaut faza Svjetskog prvenstva u nogometu 1966. godine bila je završna faza takmičenja Svjetskog prvenstva. Takmičenje u ovoj fazi počelo je četvrtfinalnim utakmicama a završilo finalnom utakmicom. Pobjednici grupa, kao i drugoplasirane ekipe grupne faze takmičenja (8 ukupno) učestvovali su u nokaut fazi. Takmičenje se igralo po sistemu eliminacije.
Engleska – Argentina
<section begin=SP 1966 - utakmica 25 /><section end=SP 1966 - utakmica 25 />
Alnus
Alnus je jedan od šest redova biljaka joha (jova, jalša, johovina) iz porodice Betulaceae. Opisano je 46 priznatih vrsta listopadnog drveća i grmova ovog roda. U Bosni i Hercegovini i susjednim kontinentalnim zemljama rastu crna joha (Alnus glutinosa), bijela joha (Alnus incana) i planinska joha ili Alnus viridis.
Alnus je rod koji obuhvata 46 priznatih vrsta koje su uglavnom rasprostranjene u umjerenim područjima Sjeverne hemisfere.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1966 - nokaut faza
Zapadna Njemačka – Urugvaj
<section begin=SP 1966 - utakmica 26 /><section end=SP 1966 - utakmica 26 />
Sovjetski savez – Mađarska
<section begin=SP 1966 - utakmica 27 /><section end=SP 1966 - utakmica 27 />
Alnus
Muški cvjetovi skupljeni su u viseće rese koje se za cvjetanja izoduže do oko 5–10 cm. Ženski cvjetovi nemaju ocvijeća, a skupljeni su u mace koje odrvene poput male šišarke; ispočetka su zelene, a zatim posmeđe.
Drvo crne johe koristi se za izradu sanduka, muzičkih instrumenata, olovaka, klompi i drugog; nekada su se od njega pravio pribor za jelo i posude raznorodne namjene (čanci).
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1966 - nokaut faza
Portugal – Sjeverna Koreja
<section begin=SP 1966 - utakmica 28 /><section end=SP 1966 - utakmica 28 />
Zapadna Njemačka – Sovjetski savez
<section begin=SP 1966 - utakmica 29 /><section end=SP 1966 - utakmica 29 />
Engleska – Portugal
<section begin=SP 1966 - utakmica 30 /><section end=SP 1966 - utakmica 30 />
Utakmica za treće mjesto
<section begin=SP 1966 - utakmica 31 /><section end=SP 1966 - utakmica 31 />
Finale
<section begin=SP 1966 - utakmica 32 /><section end=SP 1966 - utakmica 32 />
NGC 5129
NGC 5129 (također poznat kao MCG 2-34-12, PGC 46836 i UGC 8423) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 316 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 1,70 (157 hiljada sg) a najmanji 1,4 uglovnih minuta (129 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 19. marta 1787. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
100 originalnih hitova
100 originalnih hitova jedanaesti je kompilacijski album sarajevske pop, rok grupe Crvena jabuka. Objavila ga je zagrebačka izdavačka kuća Croatia Records u peterostrukom CD izdanju 2015. godine. Kao što i sam naziv albuma kaže, sadrži stotinu njihovih najuspješnijih pjesama, koje su preuzete sa studijskih albuma objavljenih između 1986 - 2015. Na albumu se nalaze njihovi najznačajniji radovi počevši od bržih rok i pop pjesama pa sve do laganih balada, koje su redovni dio koncertnog repertoara Crvene jabuke. Kompilacijski album "100 originalnih hitova" objavljen je dvije godine nakon studijskog albuma Nek' bude ljubav.
Spisak pjesama
CD-1 CD-2 CD 3 CD 4
CD 5
Zoofobija
mini|desno|250px|Arahnofobija Zoofobija predstavlja strah od životinja, sa značenjem pretjeranog, neobrazloženog i bolesnog straha.
Vrste zoofobija
Rijetko se javlja strah od svih životinja, pa tako postoje karakteristične fobije kao što su:
Krstatice
Krstatice su naseljeno mjesto u sastavu općine Zagvozd, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Imotski.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Krstatice su imale 67 stanovnika.
Napomena: ''Od 1857. do 1880., 1921. i 1931. sadrži dio podataka za naselje Biokovsko Selo. U 1857., 1869., 1921. i 1931. sadrži podatke za bivše naselje Sredina Sela koje je u 1910. i 1948. iskazivano kao naselje.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Krstatice je imalo 253 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Kokorina (Mostar)
Kokorina je naseljeno mjesto u gradu Mostaru, Bosna i Hercegovina.
Drački okrug
Drački okrug bio je jedan od okruga Kraljevine Srbije osnovane 29. novembra 1912. godine na dijelu teritorije Albanije oduzetoj od Osmanlijskog carstva tokom Prvog balkanskog rata. Drački okrug imao je četiri sreza: Drač (Durrës), Lješ (Lezhë), Elbasan i Tirana. Vojska Kraljevine Srbije povukla se iz Drača aprila 1913. godine.
Uspostavljanje
lijevo|mini|196x196piksel| Teritorijalno proširenje Kraljevine Srbije 1913. Vojska Kraljevine Srbije zauzela je grad Drač 29. novembra 1912. bez protivljenja. Pravoslavni mitropolit Drača Jakob posebno je srdačno dočekao nove vlasti. On je također osigurao prijateljske odnose sa srpskim vlastima u regionu. Zbog njegove intervencije uspješno je spasio nekoliko albanskih gerilskih jedinica od pogubljenja.
Kraljevina Srbija je uspostavila okružne kancelarije i imenovala upravnika okruga, gradonačelnika grada i komandanta vojne posade. Prvi vojni guverner grada Drača, kapetan Branislav Milosavljević (komandant avangarde šumadijske jedinice), imenovao je prvo gradsko vijeće u čijem sastavu su bili Petar Đurašković (predsjednik), Hristo Špiro, Mehmed Efendi i drugi. mini|214x214piksel| [[Ivan Ivanić, prvi guverner Dračkog okruga.]] Prvi guverner Dračkog okruga bio je Ivan Ivanić, srpski diplomata. Njegova supruga Delfa, jedna od osnivačica Kola srpskih sestara, vodila je gradsku bolnicu. Prvi gradonačelnik Drača bio je Petar Đurašković, član porodice iz ovog grada, dok su članovi gradskog vijeća bili Hristos Spiro, imam Husein efendija i Filip Serić. Kada je vojska Kraljevine Srbije okupirala Albaniju 1912. godine, Dragutin Anastasijević je angažovan kao prevodilac za grčki jezik i poslije izvjesnog vremena postavljen za guvernera Dračkog okruga umjesto Ivana Ivanića.
Najvažniji cilj Srbije u Balkanskim ratovima bio je izlaz na otvoreno more.
Ukidanje
mini| Naslovna strana [[Politika|Politike od 29. novembra 1912. sa podacima o osnivanju Dračkog okruga]] Vojska Kraljevine Srbije se u aprilu 1913. godine povukla iz Drača pod pritiskom pomorske flote velikih sila, ali je ostala u drugim dijelovima Albanije naredna dva mjeseca.
Dječija paraliza
mini|desno|250px|Čovjek sa atrofiranom nogom radi dječije paralize Dječija paraliza (Poliomyelitis) je akutno infektivno oboljenje uzrokovano sa polio-virusom. Manifestuje se seroznim meningitisom, flakcidnim paralizama i parezama mišića.
Epidemiologija
Bolest se javlja endemsko-epidemijski i najčešće oboljevaju djeca. Bolesnik izlučuje viruse preko sline i fekalija, predstavljajući izvor zaraze. Glavni put prijenosa je fekalno-oralni.
Etiologija
Polio virus iz grupe enterovirusa, 3 tipa I, II, III.
Patogeneza
Virus ulazi u organizam oralnim putem, nekad respiratornim. Umnožava se u sluznici (tzv. intestinalana faza, zatim virus dospjeva u limfne čvorove (limfatična faza bolesti). U 95% osoba bolest se zaustavlja u ovoj fazi, te na taj način dolazi do imunizacije populacije. Kod ostatka, 5 -10% virus prodire u krvotok i klinički se manifestira kao morbus minor
Virus pokazuje veliki afinitet za CNS. Najzahvaćenija je kičmena moždina, i to njene motorne jezgre, te taj oblik klinički odgovara morbus major.
Klinička slika
Inkubacija traje od 7 do 14 dana, a može i do 6 sedmica. Postoje najčešće tri stadija:
Preparalitički stadij obično karakteriše varijabilna klinička slika, ali se ona opet može podijeliti na 3 najkarakterističnija faze:
a) inicijalna - lako povišenje temperature, kašalj, hunjavica, povraćanje, proljevi, i to traje do 3 dana prelazi u drugu fazu s poboljšanjem općeg stanja bolesnika b) latentna - sa smirivanjem simptoma, 2-3 dana c) meningo-adimanična - pogoršavanje simptoma bolasti, temperatura skače do 40 °C, jaka glavobolja, bol u kostima, mišićima, zglobovima, intenzivno povraćanje, bolovi u abdomenu, znojenje, otežano disanje, cijanoza usana (usne pomodre), pozitivni meningealni znaci, ukočen vrat. Bolest može i stati u ovoj fazi ili preći u sljedeću, a to je paralitički stadij bolesti.
Paralitički stadij bolesti karakterizan je padom visoke temperature, ali pojavom paraliza na udovima. Gube se refleksi na udovima, paralize su asimetrične bez ikakvog reda, mlohavost udova i mišića.
Rekonvalescencija (oporavak) je postepen. Mogu se uspostavljati funkcije paraliziranih mišića i udova, ali sporo. Ako se nakon dvije godine potpuno ne oporavi, paralize se smatraju definitivnima. Smrt može nastupiti zbog respiratorne insuficijencije, ali se danas bolesnik može staviti na vještački respirator.
Dijagnoza
Na osnovu specifične kliničke slike i epidemioloških podataka, ali mogu se pronaći i specifična antitijela i živi uzročnik (virus).
Terapija
Ne postoji toliko specifična i uspješna terapija, sem ubrizgavanja antitijela.
Profilaksa
Postoji vakcina, veoma uspješna, koja se sastoji od atenuiranih virusa (oslabljeni), daje se oralnim putem. Uglavnom je svi prime. U Bosni i Hercegovini se daje s navršena dva mjeseca života, 4 mjeseca, te 6 mjeseci. Daje se potom s 18 mjeseci života, te s navršenih četrnaest godina.
NGC 2146A
NGC 2146A (također poznat kao IRAS 06155+7833, MCG 13-5-25, PGC 18960 i UGC 3439) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 68 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Žirafa. Najveći prečnik je 3,00 (60 hiljada sg) a najmanji 1,2 uglovnih minuta (24 hiljade sg).
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.