cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Put začina
Posljedice pronalaska puta
mini|250p|Vasco da Gama na putu za Indiju Inicijativa da se krene u potragu za morskim putom za Indiju potekla je od portugalskog princa Henrika Moreplovca, a dovršena je istraživačkim putovanjem Vasca da Game 1498. Time su portugalci iz trgovine začinima isključili posredovanje indijskih, perzijskih, arapskih, turskih i venecijanskih trgovaca. Kad se na sve provizije dodala još i visoka carina Osmanlijskog carstva, cijena začina je u Evropi bila ogromna. Slamanjem tog trgovinskog monopola Venecijanaca, Turaka i Arapa u trgovini začinima, njihova cijena u Evropi postala je pristupačnija i narasla je i potražnja i ponuda.
U periodu između 1506. i 1570. portugalska kruna je uz pomoć Casa da Índia nametnula zvanični kraljevski monopol nad uvozom i prodajom začina. Taj trgovinski monopol bio je vrlo profitabilan i ojačao je vlastiti kapital kao i kreditnu sposobnost portugalske države.
Put začina i evropska ekspanzija
1580. se spojio sa Španijom u personalnoj uniji. U isto vrijeme, Holanđani su vodili svoj 80-godišnji rat za nezavisnost protiv španske krune. Zbog toga su njihovi napadi od kasnog 16. vijeka bili usmjereni i protiv Portugala. Malo po malo, holandske trgovačke kompanije kao što je bila Holandija istočnoindijska kompanija preuzimaju portugalske ispostave u Istočnoj Aziji i preuzimaju kontrolu nad putom začina. Najvažniji rezultati tog procesa su bili Batavia (danas Jakarta), Antwerpen i kasnije Amsterdam.
Kako je ova prekomorska trgovina bila vrlo unosna, i druge evropske države su od početka 16. vijeka počele poticati otkrivačka putovanja i stvarati i provoditi kolonijalne projekte. Tako je dijelom nasilno otvaranje puta začina postalo polazište evropske ekspanzije i koloniziranja velikih područja zemlje od strane Portugalaca, Španaca, Engleza, Holanđana i Francuza.
Mihailo Anhijalski
Mihailo Anhijalski (12. vijek), carigradski patrijarh, bizantski besjednik.
Palau
Republika Palau je arhipelaška država u Pacifiku jugoistočno od Filipina. Jedna je od najmlađih i najmanjih svjetskih država. Palau ima poseban odnos udružene države sa SAD-om.
Mihailo Anhijalski
Mihailo Anhijalski bio je učenik anhijalskog mitropolita. Bio je protekdik carigradskog patrijarha. Imao je i titulu konzula filozofa, za koju je u prisustvu cara Manuela I Komnena održao je panegiričnu besjedu. Na kraju je postao i carigradski patrijarh u periodu 1170-1178. godine. Djela M. Anhijalskog odišu filozofskom retorikom. Ona su značajna i kao historijski izvor jer donose dragocjene podatke o politici Bizanta na jugoistoku Evrope.
Palau
Glavni grad Palaua od 7. oktobra 2006. godine je Ngerulmud, koji je postao sjedište vlade, umjesto dotadašnjeg glavnog grada Korora.
Historija
Prvi stanovnici Palaua, bili su vjerovatno s područja današnje Indonezije, a nastanili su ostrva oko 1000-te godine p. n. e. Španski istraživač Ruy López de Villalobos, (između ostalog zaslužan za imenovanje Filipina po španskom kralju Filipu II), otkrio je ova ostrva 1543. godine te ih je priključio Španskom kolonijalnom Carstvu. Pokrštavanje stanovništva ostrva započelo je 1710. godine, a proces pokrštavanja započeo je misionar Padilla. Prvi Evropljani počeli su se trajno nastanjivati na ostrvima tek u 18. vijeku, gdje su počeli trgovati. Španija je kolonizirala ostrva tek krajem 19. vijeka, a 1899. godine prodala ih je Njemačkoj, zajedno s ostatkom Karolinških ostrva.
Japan je zauzeo ostrva tokom Prvog svjetskog rata, a službeno su mu dodijeljeni Versajskim ugovorom 1919. godine. Japanska uprava trajala je sve do 1944. godine. Od 1947. Godine Palau je, zajedno s Karolinškim ostrvima, bio pod starateljstvom UN-a, a starateljstvo su u njegovo ime vršile SAD.
Bellis
Bellis (fatimica, tratinčica ili krasuljak) je rod biljaka iz porodice Asteraceae, red Asterales, razred Magnoliopsida. Do sada je opisano 14 priznatih vrsta, koje su raširene po cijeloj Evropi i drugdje po svijetu. left|thumb|Jedan od [[kultivara fatimice]]
Opis
Fatimice su zeljaste biljke, sa listovima koji su skupljeni u rozetu. Dostignu visinu do 15 cm, a na vrhu imaju jednu cvjetnu glavicu, širine 15 do 30 mm. Latice su bijele sa raznim prelivima na rubovima. U sredini glavice su žuti cjevasti cvjetići. Plodovi su jajolike ahenije, duge oko 1,5 mm, jajolikog oblika i bez papusa. Cvjetaju od ranog proljeća do prvih jesenskih mrazeva. Najpoznatija vresta u porodici je Bellis perennis.
Krasuljci najbolje uspijevaju na livadama i travnjacima, uključujući i planinske, sve do 1800 metara nadmorske visine.
Ljekovitost
Fatimice su većinom ljekovite, ali se sve manje koriste u narodnoj medicini. Pored toga, mladi listovi i cvijetovi su jestivi, a od cvijetova djeca još uvijek prave prve proljetne vijence. Zeleni pupoljci mogu biti zamjena za kapare.
Transatlantski telegrafski kabel
desno|mini|350px|Karta transatlantskog pkablovskog puta iz 1858. godine Prvi transatlantski telegrafski kabal prešao je Atlantski okean iz Foilhommeruma, Valentia Island, u zapadnoj Irskoj do Heart's Contenta, u istočnom Newfoundlandu. Transatlantski kabal povezao je Sjevernu Ameriku i Evropu, te je poširio komunikaciju između ova dva kontinenta. Prije je trebalo najmanje deset dana da se poruka dostavi putem broda, dok su sada, putem telegrafa, bile u pitanju samo minute.
Porijeklo ideje
Cyrus W. Field, koji je revolucionirao industriju papira, iznio je 1854. ideju kabla položenog na dno mora koji bi povezio Evropu i Sjevernu Ameriku. Kanadski investitor Frederic N. Gisborne, nakon razgovora s Fieldom, pristaje na finansiranje projekta. Field pokreće istraživanje lokacija pogodnih za postavljanje kabla. Oficir američke mornarice Mathew F. Maury iamo je zadatak kartografisanja dna Atlanskog okeana.
Proizvodnja kabla
Njemačka kompanija Siemens proizvela je izolator, koji je bio pogodan za uvjete u velikoj dubini. Pošto je bilo planirano kabal odmotavanjem polagati na dubinu i do 10.000 stopa (oko 3000 m) morao je biti toliko otporan da se pod sopstvenom težinom ne prekine.
Prvi pokušaj
desno|275px|mini|Spomenploča u Valenciji, sadrži prvu poslanu poruku Od 1857. i 1858. koriste se američki i britanski vojni brodovi za postavljanje kabla: Agamemnon, Niagara, Gorgon, Valorous.
Kraj radova i prva poruka
5. augusta 1858 rad je zvanično okončan. Uzimanje u pogon pokazalo je slab prenos signala. Wildman Whitehouse, jedan od inžinjera priključuje visoki napon da bi ispitao uzrok niske struje koja je mjerena tokom polaganja. Prva poruka koja se prenosi glasila je: "Glory to God in the highest, and on earth, peace, good will to men" (bs. "Najveća slava Bogu i mir, dobrota svim ljudima na Zemlji" ). Kabal potpuno zatajiva krajem septembra.
Drugi pokušaj
desno|330px|mini|''Great Eastern 1866. Britanski brod Great Eastern, najveći u to vrijeme, isplovio je jula 1865 iz luke Valentia. Nakon 1200 milja, dolazi do greške s kočnicom, prekida se polaganje. Slijedi nekoliko neuspjelih pokušaja.
Treći pokušaj i uspjeh
Investitori procenjuju da će kompletan kabel, izgubljen nakon 1200 milja, prouzrokovati gubitak od 2.5 miliona dolara ako se ponove ne pronađe. Kraj kabla je napokon pronađen. 27. jula 1866 Great Eastern dospijeva do Newfoundlanda prevaljujući 120 milja dnevno.
Field je u toku napravio niz novih aranžmana i ideja. Finansiranje pohoda Great Easterna snosila je Velika Britanija, odnosno investitori koji su ulagali na britanskom, tada najvećem tržištu kapitala.
Prvi zvanični kontakt
Američki predsjednik James Buchanan i Kraljica Viktorija razmjenjuju putem telegrafa čestitke. .
Buchanan: "A treaty of peace has been signed between Austria and Prussia" (bs. "Mirovni sporazum potpisale su Pruska i Austrija)
Viktorija: "The Queen congratulates the President on the successful completion of an undertaking which she hopes may serve as an additional bond of Union between the United States and England" (bs. "Kraljica čestita predsjedniku na uspješnom okončanju poduhvata uz nadu da će služiti dodatnom savezu SAD-a i Engleske")
Brzine komunikacije
Prenošeno je 8 riječi, a kasnije i 17 riječi u minuti, riječ je koštala 5 američkih dolara.
NGC 5150
NGC 5150 (također poznat kao ESO 444-43, IRAS 13248-2918, MCG -5-32-23 i PGC 47169) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 178 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Vodena zmija. Najveći prečnik je 1,30 (67 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (52 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 5. maja 1834. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 475
NGC 475 (također poznat kao IC 97 i PGC 4796) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 740 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 0,40 (86 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (86 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Albert Marth 3. novembra 1864. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Mihailo Solunski
Mihailo Solunski (12. vijek), bizantski besjednik.
M. Solunski je jedan od najpoznatijih bizantskih besjednika 12. vijeka. Bio je profesor retorike i profesor evangelistike na Visokoj patrijaršijskoj školi u carigradskoj crkvi sv. Sofije. Imao je i važnu titulu protekdika (osoba koja se nalazi na čelu tijela sastavljanog od pravnih savjetnika u istočnopravoslavnim crkvama, šesti rang u hijerarhiji sv. Sofije). Njegova karijera naglo je završena 1156. kada je bio optužen kao pristalica hereze Sotirija Pantevgena (Antiohijski patrijarh Sotirije Pantevgen osuđen je zbog heretičkog tumačenja euharistične liturgije).
M. Solunski sastavio je četiri govora posvećena Manuelu I Komnenu (1143-1180). U njima veliča cara i njegova djela. U njima su značajne informacije za historiju Bizanta i jugoistočne Evrope.
Donuzlav
mini| Jezero Donuzlav mini| Donuzlav jezero na karti Jezero Donuzlav koje se naziva i Donuzlavski zaliv je najdublje jezero na Krimu (27 m) i najveće u Černomorskom okrugu (47 km²). To je zaštićeni pejzaž i rekreativni park Autonomne Republike Krim.
Pregled
Donuzlav je poznat po strogo tajnoj pomorskoj bazi koja je ovdje osnovana 1960-ih kao sovjetska krimska pomorska baza. Baza je bila posebno istaknuta po smještaju desantnih brodova na zračnom jastuku (klasa Zubr). Nakon raspada Sovjetskog Saveza, baza je prepuštena Oružanim snagama Ukrajine i bila je jedna od tri glavne pomorske baze kao Južna pomorska baza (Ukrajina). Nakon ruske aneksije Krima 2014. godine, bazu je zauzela ruska vojska koja joj je vratila prethodni naziv.
Donuzlav se nalazi u okruzima Črrnomorske i Saki na poluostrvu Tarkankut kao i u općini Jevpatorija. Donuzlav je jedno od nekoliko jezera smještenih oko poluotoka. Od Crnog mora dijeli ga 12 km dug pješčani sprud širine 300 m do 1.000 m. Donuzlav je brodskim kanalom povezan s morem.
Dužina Donuzlava je 30 km, širina je do 8,5 km, na površini od 42 km i dubina je do 27 m. Ima nekoliko malih uvala. Obale su visoke, strme i krivudave. Na pojedinim dijelovima jezera česta je močvarna vegetacija (obična trska, rogoz).
U gornjem dijelu jezera nalaze se dvije brane za uzgoj ribe, u srednjem dijelu je pomorska baza. Na obalama se nalazi vjetroelektrana sa 53 vjetroturbine.
Do jezera vodi nekoliko jaruga (djelimično isušenih potoka) među kojima su Stari Donuzlav, Donuzlav, Černuška i Burnuk.
Krimska kriza
Dana 5. marta 2014. godine, tokom krimske krize 2014. godine, ruski mornari su potopili dva broda ruske Crnomorske flote, protivpodmornički brod Ohakov i spasilački tegljač Šahter, na ulazu u zaliv Donuzlav kako bi spriječili brodove ukrajinske mornarice da pristupe Crnom moru.
Hotiza
Hotiza je naseljeno mjesto u sastavu općine Lendava, regija Pomurska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Lendava.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Hotiza je imala 773 stanovnika.
Teodor Prodrom
Teodor Prodrom (grč.: Θεόδορος Πρόδρομος,), bio je bizantijski pjesnik iz 12. vijeka.
Uzima se da najmanje dvojica bizantskih pjesnika nose ime Teodor Prodrom. Jedan je (Stariji) djelovao u doba cara Jovana II Komnena (1118-1143), a drugi (Mlađi) u doba njegovog sina cara Manuela I Komnena (1143-1180).
Stariji Teodor Prodrom rođen je u Carigradu u vojničkoj porodici. On se uspješno obrazovao u prijestolnici, postao pjesnikom i učiteljem, učestvujući čak i u obrazovanju učene Ane, kćerke cara Alekseja I Komnena. On je bio u taboru Ane Komnen protiv novog cara Jovana II Komnena, ali se ubrzo snašao i pristao uz novog cara. Kasnije je živio u manastiru sv. Pavla. Pred smrt (oko 1154) se zamonašio. Njegovo književno djelo predstavlja opus od niza pjesama i romana u stihovima, ali on je pisao i prozna djela što pokazuje jedan traktat o slabim ljekarima u prijestolnici i spis o ljubavi nekog starca koji se oženio mladom djevojkom.
Život Mlađeg Teodor Prodroma je manje poznat. Očito je pripadao bogatoj porodici i imao uslove za dobro obrazovanje. Godine 1140-1142. bio je u službu sevastokratora Andronika, sina cara Jovana II Komnena, a kasnije u službu Andronikove udovice Irine. Sa Irinom je bio u progonstvu 1144., a 1154. sa Irinom je na službi u Serdici. U poodmaklim godinama života zamonašio se u manastiru svetog Georgija Manganskog 1156. To je bio jedan od najčuvenijih carigradskih manastira. Osnovao ga je car Konstantin IX Monomah (1042-1054). Umro je 1166. Književna zaostavština Mlađeg Teodora Prodroma obuhvata uglavnom pjesme posvećene njegovoj poslodavki i zaštitnici sevastokratorici Irini.
Napad na policijsku stanicu broj 13 (1976)
Napad na policijsku stanicu broj 13 američki je akcioni triler film snimljen 1976. godine, koji je napisao, režirao i montirao John Carpenter. Carpenter je također komponirao i muziku. Austin Stoker glumi policajca koji brani stanicu koja je pred gašenjem, od nemilosrdne kriminalne bande, zajedno sa Darwinom Jostonom kao osuđenim ubicom koji mu pomaže. Laurie Zimmer, Tony Burton, Martin West i Nancy Kyes glume kao ostali branioci stanice.
Film je u početku naišao na pomiješane kritike i neimpresivne zarade na blagajnama u Sjedinjenim Državama, ali kada je film premijerno prikazan 1977. godine na Londonskom filmskom festivalu, dobio je ekstatičnu recenziju od strane direktora festivala Kena Wlaschina što je dovelo do priznanja kritike prvo u Britaniji, a zatim i širom Evrope. Dobio je status kultnog filma i preispitivanje od strane kritičara, a mnogi su film ocijenili kao jedan od najboljih akcionih filmova svoje ere i Carpenterove karijere. Rimejk filma je snimljen 2005. godine u režiji Jean-François Richeta u kojem su glavne uloge tumačili Ethan Hawke i Laurence Fishburne.
Fernando Savater
mini|desno|Fernando Savater Fernando Fernández-Savater Martín (bosanski: Fernando Savater) (San Sebastian, 21. juni 1947 - ), španski filozof i esejist, uglavnom poznat po svojim popularnim knjigama o etici i novinskim člancima i esejima.
Fernando Savater je bio profesor etike na Baskijskom zemaljskom univerzitetu preko jedne decenije. trenutno je profesor filozofije na Complutense univerzitetu u Madridu.
Savater je bio aktivan član nekoliko organizacija koje se bore za mir i protiv terorizma u Baskiji. kao što su Movimiento por la Paz y la No Violencia, Gesto por la Paz, El Foro de Ermua i trenutno Basta Ya.
IC 982
IC 982 (također poznat kao Arp 117, MCG 3-36-66, PGC 50560 i UGC 9059) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 251 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 1,00 (73 hiljade sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (73 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 27. maja 1891. godine.
Erwin Neutzsky-Wulff
Erwin Neutzsky-Wulff (24. novembar 1949.) je danski pisac naučne fantastike i horor romana.
Autor je mnogih popularno-naučnih radova, od kojih je zadnji Det Overnaturlige (Nadprirodno) (2004).
Od romana se mogu spomenuti Otkrića Adama Harta (Adam Harts opdagelser) (1972), Bog (Gud) (1975), ''33. mart (Den 33. marts'') (1977), Čovjek (Menneske) (1982), Faust (1989), Svijet (Verden) (1994) i Prostor (Rum) (2001).
Neutzsky-Wulff je također napisao dosta novela za razne magazine, od kojih se većina može pročitati na www.eskapisme.dk (na danskom jeziku). Zadnjih nekoliko godina izdaje fanzine i filmski magazin, Bathos.
Edo Bogeljić
Eduard "Edo" Bogeljić je nekadašnji gitarista u sarajevskim rok grupama Kodeksi i Podium. Još kao srednjoškolac osnovao je rok grupu Plavi dijamanti, a nešto kasnije i rok grupu Kodeksi 1965. godine. U samom početku, vikendom su u prostorijama Jevrejske opštine svirali muziku, koja se uglavnom sastojala od pjesama zapadnih beat i rok grupa, koje su se u to vrijeme mogle čuti na Radio Luxembourgu, magnetofonima kao i LP i singl pločama. Organizator tih ranih sarajevskih muzičkih druženja bio je Želimir Altarac Čičak. Eduard Bogeljić značajan je po tome što su u njegovoj grupi Kodeksi pjevali i svirali Željko Bebek, Goran Bregović i Zoran Redžić, koji će kasnije osnovati grupu Bijelo dugme. Zahvaljujući njegovoj pjesmi pod nazivom "Lutalica", grupa Kodeksi bili su prvi koji su 1969. godine objavili svoju autorsku pjesmu na Radio Sarajevu. Svirao je električnu gitaru sa progresivnom rok grupom Podium, (koju je predvodio Željko Bebek) tokom snimanja studijskog albuma pod nazivom "Skoro da smo isti", koji je objavljen 28. jula 1978. godine. Također, Eduard "Edo" Bogeljić je značajan i po tome što su rok grupe koje je on osnovao predstavljale (zajedno uz Indexe) neke od pionira sarajevske škole pop rok muzike.
Barotul
Barotul je naseljeno mjesto u sastavu općine Pašman, na ostrvu Pašmanu, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Biograd na Moru. Kao samostalno naseljeno mjesto, Barotul postoji od popisa 2021. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Pašman.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Barotul je imao 82 stanovnika. Za narodnosni sastav 1991. godine pogledati pod Pašman.
Napomena: ''Na popisu 2021. nastalo izdvajanjem dijela iz naselja Pašman. Podaci od 1857. do 2011. sadržani su u naselju Pašman.''
Na klupi kraj stare kuće / Južni vjetar
Na klupi kraj stare kuće / Južni vjetar druga je singl ploča sarajevskog kantautora Mahira Paloša. Objavila ga je 1973. godine nekadašnja izdavačka kuċa Jugoton iz Zagreba. Muziku za obje pjesme komponirao je Kemal Monteno, koji je ujedno i pisac teksta za pjesmu "Na klupi stare kuće". Pjevanje Mahira Paloša pratio je Revijski orkestar Radiotelevizije Sarajevo pod dirigentskom palicom Julija Marića, koji je uradio muzičke aranžmane za obje pjesme. Na A-strani singl ploče je pjesma "Na klupi stare kuće" čija je prva javna izvedba bila iste godine na Muzičkom biennalu u Zagrebu. Na B-strani singl ploče je pjesma pod nazivom "Južni vjetar" za koju je tekst i aranžman uradio Julio Marić, a koja je po ritmu i sjetnom muzičkom ugođaju slična naslovnoj pjesmi. Obje pjesme komponirane su u stilu šlagera pogodnom za izvedbe na festivalima ove vrste muzike. Na drugoj snimljenoj singl ploči Mahir Paloš je zahvaljujući svom prepoznatljivom glasu i kvalitetnom pjevanju u stilu francuske šansone, italijanske canzone uz diskretne primjese bosanskohercegovačke narodne muzike, odabrao muzički pravac koji će slijediti tokom cijele muzičke karijere. Ova singl ploča na kojoj je Mahir Paloš dao vrhunsku pjevačku izvedbu predstavlja jedan od značajnih događaja na sarajevskoj muzičkoj sceni s početka 1970-ih. Dizajn za omot uradio je Ivan Ivezić, a fotografiju Lutvo Mekić.
Nikifor Hrisoverg
Nikifor Hrisoverg (sredina 12. vijeka, Carigrad – poslije 1213, Carigrad)
Podaci o Nikiforu Hrisovergu su vrlo oskudni. Imao je dobro obrazovanje. Nalazio se na odgovornoj poziciji majstora retora na patrijaršijskoj visokoj školi u Carigradu. Najveću izvornu vrijednost u opusu N. Hrisoverga imaju panegirički govori posvećeni carevima Aleksiju III Anđelu (1195-1203) i Aleksiju IV Anđelu (1203-1204). Pisao je i panegirike patrijarsima Nikiti Mutanesu (1186-1189) i Jovanu Kamatiru (1198-1206).
Georgije Tornik
Georgije Tornik, (12. vijek), bizantski besjednik.
Georgije Tornik pripada retorima koji su djelovali u Carigradu tokom druge polovine 12. vijeka. Nije poznato kada je rođen niti kada je umro. Bio je majstor retora i profesor retorike na patrijaršijskoj vaseljenskoj školi u Carigradu. Najveću historijsku vrijednost ima njegov govor posvećen caru Isaku II Anđelu. U njemu opisuje ratove Bizanta sa Turcima Seldžucima i Bugarima.
Konstantin Manasije
Konstantin Manasije (1130, Carigrad – 1187. Navpakt)
K. Manasije napisao je hroniku posvećeni sevastokratorici Irini. Ona obuhvata razdoblje od postanka svijeta do 1081. godine, tj. do smrti cara Nićifora III Votanijata (1078-1081). Hronika je pisana živahnim stilom sa brojnim moralnim ekskursima i mitološkim primjerima. Bila je veoma popularna. Prevedena je i na slavenski jezik. M. Anhijalski pisao je besjede (najčešće panegirike), a sastavio je i putopis o svome boravku u poslanstvu u Jerusalimu.
Spisak sicilijanskih kraljeva
Ovo je spisak vladara Sicilijanskog kraljevstva.
Nakon normanskog osvajanja Sicilije, Robert Guiscard postaje vojvoda Apulije 1059. Robert Guiscard tj. Lukavi predaje grofoviju Siciliju svom bratu Rogeru.
= Kraljevi Sicilije =
Rogerije II je postao kralj 1130. godine. Postavio ga je protupapa Anaklet II 1130. godine, a priznao ga je papa 1139. Tada je Sicilijansko kraljevstvo obuhvaćalo, pored Sicilije, i jug Italije.
Dinastija Hauteville (1130-1198)
Konstancija se udala za budućeg cara Henrika VI, pa je on polagao pravo na sicilijansko prijestolje.
Dinastija Anžuj (1266-1282)
Karlo I je od 1282. do 1285. bio samo kralj Napulja.
Dinastija Barcelona (1282-1410)
Petar III, kralj Aragonije, je osvojio Siciliju 1282. i postao je kralj samo Sicilije kao Petar I, a Napuljskom kraljevinom su vladali Anžuvinci.
Dinastija Burbon (1735-1806)
= Kraljevi Dviju Sicilija (1816-1860) =
= Porodično stablo sicilijanskih monarha =
NGC 2179
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 6625
NGC 6625 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Štit. Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 31. jula 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Ostrya
Ostrya je rod crni grab, od osam do 10 malih listopadnih stablašica koje pripadaju porodici breza ''Betulaceae’’. U uobičajena imena spadaju "hmeljski rog" i tzv. hmeljasti grab", a također se može nazvati gvozdeno drvo, imenom koje se dijeli sa brojnim drugim biljkama.
Rod je porijeklom iz južne Evrope, Jugozapadne i Istočne Azije, i Sjeverne i Srednje Amerike. Imaju konusnu ili nepravilnu krunu i ljuskavu, hrapavu koru, te naizmjenične i dvoglave brezaste listove, duge 3–10 cm. Cvijet|Cvjetovi]] se pojavljuju u proljeće, u malim resama, dugim 5–10 cm i kratkim ženskim resicama (amentima), dugim 2–5 cm. Plodovi izrastaju u grupama dugim po 3–8 cm, sa 6–20 sjemenki; svaka je mali orah), dug 2–4 mm, potpuno zatvoren u mjehuroliki omotač od brakteja.
Drvo je vrlo tvrdo, teško i žilavo. Naziv roda Ostrya potiče od grčke riječi ὀστρύα, koja se može odnositi na ὄστρακον, στρακον = ljuska (životinje). Smatra se korovskim drvetom nekih šuma, iako je ovo tvrdo i stabilno drvo, te je od davnina korišteno za modne potplate.
Vrste
Rod Ostrya obuvata slijedeće vrste:
Fosilni nalazi
†Ostrya scholzii: fosilno sjeme faze Chattian, iz oligocena, poznato je iz formacije Oberleichtersbach uplabinama Rhön, u središnjoj Njemačkoj.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1974 - grupa 3
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1974 – grupa 3 bila je jedna od četiri grupe prve grupne faze takmičenja na Svjetskom prvenstvu 1974. koje se odigralo u Zapadnoj Njemačkoj. Takmičenje u grupi 3 igralo se od 15. do 23. juna 1974. godine. U grupi 3 nalazile su se četiri reprezentacije: Holandija, Švedska, Bugarska i Urugvaj. Holandija kao pobjednik grupe, te Švedska kao drugoplasirana ekipa kvalificirali su se u drugu grupnu fazu Svjetskog prvenstva 1974.
Urugvaj – Holandija
<section begin=SP 1974 - utakmica 5 /><section end=SP 1974 - utakmica 5 />
Švedska – Bugarska
<section begin=SP 1974 - utakmica 6 /><section end=SP 1974 - utakmica 6 />
Holandija – Švedska
<section begin=SP 1974 - utakmica 13 /><section end=SP 1974 - utakmica 13 />
Bugarska – Holandija
<section begin=SP 1974 - utakmica 21 /><section end=SP 1974 - utakmica 21 />
Švedska – Urugvaj
<section begin=SP 1974 - utakmica 23 /><section end=SP 1974 - utakmica 23 />
Viskoznost
Viskoznost (ili viskozitet) veličina je koja opisuje otpor neke tečnosti prema tečenju. Prema Newtonovoj teoriji slojevi tečnosti se kreću različitom brzinom. Iznos sile viskoznog trenja (τ) je proporcionalan gradijentu brzine, a konstanta proporcionalnosti je koeficijent viskoznosti (η) čija je jedinica paskal-sekunda Pa s (za više informacija, pogledajte ovaj dio članka).
Etimologija
Riječ "viskoznost" dolazi od latinske riječi "viscum" - imela. Viskozno ljepilo se pravi od bobica imele.
Koeficijenti viskoznosti
Kada gledamo na vrijednost viskoznosti, najčešće se srećemo sa koeficijentima viskoznosti. Postoji nekoliko različitih koeficijenata viskoznosti u zavisnosti od priorde primijenjenog napona i prirode fluida. Ovi koeficijenti opisani su u svim knjigama o hidrodinamici i realogiji.
Newtonova teorija
mini|desno|320px
Općenito, u bilo kojem strujanju, slojevi se kreću različitim brzinama.
Isaac Newton je pretpostavio da je, za pravo, paralelno i uniformno strujanje, tangencijalni napon τ, između slojeva, proporcionalan gradijentu brzine, ∂u/∂y, u pravcu okomitom na slojeve.
Dinamička viskoznost
Uobičajni simbol za dinamičku viskoznost, koji se koristi u mašinskom inženjerstvu i dinamici fluida, je grčko slovo mi (\mu). Simbol \eta se, također, koristi kod hemičara i IUPAC-a. SI mjerna jedinica dinamičke viskoznosti je paskal-sekunda (Pa·s), što je identički jednako sa kg·m−1·s−1. Ako se fluid, sa viskoznosti od jednog Pa·s, stavi između dvije ploče, te ako se jedna ploča gurne pomoću tangencijslnog napona od jednog paskala, plča će preći udaljenost jednaku debljini slova između ploča u jednoj sekundi.
CGS sistem jedinica za dinamičku viskoznost je puaz (P), koja je dobila naziv po Jeanu Louisu Marie Poiseuilleu. Najčešće je izražen, posebno u ASTM standardima, koa centipuaz (cP). Voda na 20 °C ima viskoznost od 1,0020 cP.
Veza između puaza i paskal-sekunde je:
Kinematička viskoznost
U mnogim situacijama, razmatramo omjer viskoznih sila ito the inercijalnih sila, kasnije karakterizovanih kao gustoća fluida ρ. Ovaj omjer poznat je kao kinematička viskoznost (grčko slovo ni, \nu), a definisana je kao:
gdje je:
\mu - dinamička viskoznost (Pa·s) \rho - gustoća (kg/m3), \nu. kinematička viskoznost (m2/s).
CGS fizikalna jedinica za kinematičku viskoznost je stoks (St), koji je naziv dobio po Georgeu Gabrielu Stokesu. Ponekad se izražava preko centistoksa (cSt ili ctsk).
Kenematička viskoznost ponekad se naziva i difuzivnost količine kretanja, zato što je uporediva i zato što ima istu jedinicu (m2s−1) kao i difuzivnost toplote i difuzivnost mase.
Viskoznost odabranih substanci
Viskoznost zraka i vode su dvije daleko najbitniji materijali za avijacijsku aerodinamiku i dinamiku fluida kod brodova. Temperatura igra glavnu ulogu u određivanju viskoznosti.
Viskoznost zraka
Viskoznost zraka zavisi najviše od temperature. Na 15 °C, viskoznost zraka iznosi 1,78 × 10−5 kg/(m·s) ili 1,78 × 10−4 P. Moguće je dobiti viskoznost zraka kao funkciju od temperature iz kalkulatora viskoznosti plina.
Viskoznost vode
mini|Dinamička viskoznost vode|250px Viskoznost vode iznosi 8,90 × 10−4 Pa·s ili 8,90 × 10−3 din·s/cm2 ili 0.890 cP na temperaturi oko 25 °C. Kao funkcija od temperature T (K): μ(Pa·s) = A × 10B/(T−C)
gdje je
Viskoznost raznih materijala
mini|desno|200px|Primjer viskoznosti mlijeka i vode. Tečnosti sa velikom viskoznosti neće mnogo prskati kada se ulijevaju konstantnom brzinom.
mini|[[Med je primjer fluida velike viskoznosti.]] mini|[[Puter od kikirikija je polučvrsta tvar tako da može imati uzvišenja.]]
Neke dinamičke viskoznosti Newtonovih fluida dat je u tabeli ispod:
Plinovi (na 0°C):
Fluidi sa različitim komponentama, kao što je med, mogu imati širok dijapazon viskoznosti.
* Ovi materijali su nenewtonovi fluidi.
Evstatije Solunski
Evstatije Solunski (Carigrad – poslije 1195. Solun), solunski arhiepiskop, bizantski pisac.
Evstatije Solunski je značajna ličnost kulturnog života Bizanta u 12. vijeku. Obrazovao se u manastiru svete Eufimije smještenom kod hipodroma u Carigradu (To je stara carigradska crkva posvećena halkedonskoj mučenici sv. Eufimiji). Bio je đakon crkve sv. Sofije u Carigradu, ali i profesor na patrijaršijskoj visokoj školi gdje je bio majstor retora. Bio je blizak caru Manuelu I Komnenu. Godine 1174. planirano je bilo da Evstatije bude izabran za mitropolita grada Mire u maloazijskoj provinciji Kilikiji, ali je ipak postao mitropolit u Solunu. U Solunu on vodi borbu protiv nedostojnih monaha i njihovog raskalašenog života. Do kraja života ostao je u Solunu.
Evstatije Solunski ostavio je iza sebe veliki broj raznovrsnih spisa. Pisao je komentare za liriku Pindara, geografska razmatranja Dionisija Perigita, ali i komentare za čuvene epove Ilijadu i Odiseju. Pisao je i kritičke osvrte na antičku literaturu. kada je prešao u Solun Evstatije je pisao djela sa historijskim sadržajima (panegirici carevima i govori).
Lendavske Gorice
mini|280px|Lendavske Gorice, spomenik Lendavske Gorice su naseljeno mjesto u sastavu općine Lendava, regija Pomurska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Lendava.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Lendavske Gorice su imale 648 stanovnika.
Maslenica
mini|280x280piksel|stari Maslenički most u tjesnacu Novsko ždrilo Maslenica je naseljeno mjesto u sastavu općine Jasenice, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Obrovac. Kao samostalno naseljeno mjesto, Maslenica postoji od popisa 2021. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Jasenice.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Maslenica je imala 779 stanovnika. Za narodnosni sastav 1991. godine pogledati pod Jasenice.
Napomena: ''Na popisu 2021. nastalo izdvajanjem dijela iz naselja Jasenice. Podaci od 1857. do 2011. sadržani su u naselju Jasenice.''
IC 404
IC 404 (također poznat kao PGC 16935) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 417 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Orion. Najveći prečnik je 0,50 (61 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (48 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 9. marta 1893. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zalivski rat
Zalivski rat (2. august 1990 – 28. februar 1991) bio je rat između koalicionih snaga predvođenih Sjedinjenim Američkim Državama i Iraka. Trajao je šest mjeseci, od polovine 1990. do početka 1991. godine. Kao razlog intervencije uzima se iračka okupacija Kuvajta i zauzimanje kuvajtskih naftnih postrojenja. Često se koristi i naziv "Operacija pustinjska oluja", međutim to je tek naziv poznatije od dvije vojne operacije koalicionih snaga.
Pet dana nakon Iračkog napada na Kuvajt SAD su počele sa raspoređivanjem svojih snaga na granici Saudijske Arabije i Iraka pod izgovorom da ih je pozvao saudijski kralj Fahd bojeći se za sigurnost svoje zemlje. Ubrzo su zahvaljujući jakom uticaju SAD i ostale države počele slati svoje snage tako da se do početka "Pustinjske oluje" koaliciona vojska sastojala od vojnika iz 14 zemalja.
Uvod u napad Iraka na Kuvajt
Sredinom 1990. Irak je počeo sa gomilanjem vojnih snaga na granici sa Kuvajtom, što je protumačeno kao vrhunac sukoba između dvije države. Osnova ovog sukoba bili su nerašćišćeni dugovi iz vremena Iračko-iranskog rata, kao i Iračke optužbe da Kuvajt crpi Iračku naftu iz zajedničkog naftnog polja.
Odnosi izmađu Iraka i SAD su ostali saveznički sve do dana kada je Irak napao Kuvajt. 2. oktobra 1989. godine, predsjednik SAD George Bush Sr. je potpisao tajnu direktivu 26, koja je počinjala: ”Pristup nafti iz Persijskog zaliva i bezbjednost ključnih država u ovom regionu je od vitalnog značaja za sigurnost SAD-a.” Sa poštovanjem prema Iraku, direktiva govori: ”Normalni odnosi između SAD i Iraka će poslužiti našim interesima i promovisaće stabilnost u Zalivu i Srednjem Istoku.”
Krajem jula 1990. Irački predsjednik Saddam Hussein je pozvao američku ambasadoricu April Glaspie obećavši joj tom prilikom da neće zapovijediti napad na Kuvajt prije još jedne runde pregovora. New York Times je prenio slijedeću izjavu Glaspie sa tog sastanka:
"'Nemamo stav o arapskim sukobima, kao što je vaš sukob sa Kuvajtom. Bila sam u američkoj ambasadi u Kuvajtu tokom kasnih šezdesetih. Tada je rečeno da ne trebamo birati stranu po ovom pitanju i da ono nije povezano sa Amerikom. James Baker je rekao našem glasnogovorniku da to naglasi. Nadamo se da možete riješiti ovaj problem koristeći sve raspoložive metode preko Arapske lige ili predsjednika Mubaraka'"
Iračka ofanziva
Dana 2. augusta 1990. godine, u 2 sata poslije ponoći iračke snage su prešle granicu sa Kuvajtom sa oklopnim i pješadijskim jedinicama, zauzimajući strateške tačke širom zemlje, uključujući i emirovu palaču oko koje su se vodile najžešće borbe u nastojanju da se omogući evakuacija emirove porodice. Međutim, znatno nadmoćnija iračka vojska je ubrzo ovladala kompletnim Kuvajtom te je Saddam Hussein postavio marionetsku vladu na čelu sa Alaa Hussein Alijem, bivšim pukovnikom kuvajtske vojske. Alijeva vlada trajala je samo četiri dana jer je odmah nakon završetka rata Hussein objavio pripajanje Kuvajta Iraku pripajajući dio postojećoj iračkoj provinciji Basra, a ostatak proglasivši novom, 19., provincijom Iraka. Nakon uspješnog zauzimanja Kuvajta Saddam je na iračku zastavu dodao rečenicu "Allah je najveći" (Allahu ekber (الله أكبر)).
Operacija "Pustinjski štit"
Operacija "Pustinjski štit" je u osnovi ime pod kojim je skupljena koalicija predvođena SAD i Ujedinjenim Kraljevstvom, okupljena pod pozivom za odbranu Saudijske Arabije od mogućeg Iračkog napada, ubrzo je prerasla u vojsku koja će osloboditi Kuvajt. U pripremi vojnih snaga Sjedinjene države su učestvovale sa oko 660 000 vojnika i dva nosača aviona, USS Dwight D. Eisenhower i USS Independence. SAD su također poslale dva bojna broda USS Missouri i USS Visconsin u region koji su postali posljednji bojni brodovi koji su aktivno učestvovali u ratu.
Neposredno pred početak operacije za oslobođenje Kuvajta predlagani su različita primirja, ali bez ikakvog uspjeha. SAD su insistirale da je jedini prihvatljiv uslov za mir bilo iračko puno bezuslovno povlačenje iz Kuvajta. Irak je insisitirao da povlačenje iz Kuvajta mora biti povezano sa simultanim povlačenjem sirijkih vojnika iz Libana i izraelskih vojnika sa Zapadne obale, Gaze, Golanske visoravni i južnog Libana. Maroko i Jordan su pristali na ovaj predlog, ali su Sirija, Izrael i anti-iračka koalicija odbili smatrajući da irački prijedlog nema nikakve veze sa kuvajtskim pitanjem. Sirija se pridružila koaliciji protiv Sadama, ali je Izrael, na insistiranje Bushove administracije, ostao neutralan uprkos raketnim napadima Iraka na izraelske gradove. PLO pod Jaserom Arafatom otvoreno je podržavao Sadama Huseina, što je dovelo do kasnijeg prekida palestinsko-kuvajtskih odnosa i protjerivanja mnogih Palestinaca iz Kuvajta.
29. novembra na sastanku Vijeća sigurnosti donesena je Rezlucija 678 u kojoj članice vijeća osuđuju iračke napade i zahtijevaju povlačenje iračkih snaga iz Kuvajta najkasnije do 15. januara 1991.
12. januara 1991, Kongres Sjedinjenih Američkih Država je dozvolio upotrebu vojne sile da izbaci Irak iz Kuvajta. Uskoro su ostale zemlje iz koalicije uradile isto.
Operacija "Pustinjska oluja"
Dan nakon isteka roka datog u rezoluciji 678 koalicione snage pokrenule su zračnu ofanzivu. Primarni ciljevi su bili irački radari, komunikacije, aerodromi, avijacija i protivavionska odbrana. Glavnu ulogu u prvim napadima imali su, tada premijerno predstavljeni, američki F-117 Nighthawk avioni, nevidljivi za neprijateljske radare. Prvi napad se desio 17. januara 1991 kada je osam američkih helikoptera AH-64 Apache uništilo iračke radare blizu iračko-saudijske granice. U nastavku operacije avio napadima koji su brojali i do 1000 uzlijetanja po danu pridružila se i američka mornarica počevši lansiranje krstarećih raketa (BGM-109 Tomahawk) sa nosača aviona iz Perzijskog zaliva. Kao odgovor na napade Irak je počeo sa lansiranjem SCUD raketa na Izrael i Saudijsku Arabiju, također iračka protivvazdušna odbrana oborila je u toku prvog dana jedan američki avion. Međutim zbog američkog korištenja "nevidljivih" (stealth) lovaca i bombardera posljedice za iračku vojsku su bile mnogo veće. Nakon prve sedmice Iračani su ostali bez protivvazdušne odbrane, radara i 38 aviona oborenih u direktnim zračnim duelima. Kao posljedica takvog poraza irački piloti su počeli sa masovnim prebjegom u Iran. Između 115 i 140 aviona uskoro je, na čuđenje koalicionih snaga, prebjeglo u Iran.
Druga faza koalicionog plana je bilo raketiranje i uništavanje komandnih centara, nastojeći da tako obeshrabre komandante jedinica na terenu uskraćujući im vezu sa Saddamom Husseinom.
Treća faza je bila najduža: uništavanje vojnih ciljeva (lansera SCUD raketa) i ciljeva koji bi mogli poslužiti u vojne svrhe (elektrane, nuklearna postrojenja, telekomunikaciona oprema, luke, rafinerije, željeznice i mostovi). Masovnim uništavanjem elektrana koalicione snage su postigle to da je na kraju rata ukupna proizvodnja električne energije u Iraku bila samo 4% od predratne.
Nesreće povezane sa operacijom "Pustinjska oluja"
Dana 13. februara 1991, dvije laserski vođene ”pametne bombe” su uništile zgradu za koju su Iračani tvrdili da je bila civilno sklonište u slučaju bombardovanja. Američki zvaničnici su tvrdili da je to sklonište bio vojni komunikacioni centar, međutim, zapadnim novinarima je bilo zabranjeno da ispitaju tvrdnje.
Operacija na kopnu - "Pustinjska sablja"
desno|mini|Prikaz napredovanja koalicionih snaga tokom operacije "Pustinjska sablja"
Glavni američki napad išao je nešto zapadnije od Kuvajta. VII korpus američke vojske napao je glavninu iračke elitne jedinice - Republičke garde, nanoseći joj velike gubitke. Uporedo sa ovim napadom, kroz nebranjenu iračku pustinju, išao je i napad XVIII Padobranskog korpusa američke vojske. Njihova linija napada išla je još zapadnije od linije VII korpusa nastojeći da zaštiti lijevo krilo glavnog napada i odsiječe ostatak iračke vojske ne dozvoljavajući im da pomognu Republičkoj gardi. U sastavu XVIII Padobranskog korpusa u toku ove akcije borile su se i jedinice francuske Legije stranaca i američka 101 padobranska divizija. Desno krilo čuvala je britanska Prva oklopna divizija.
Nakon totalnog uspjeha u prvih nekoliko dana, koalicione snage su usmjerile svoj napad ka oslobađanju Kuvajta. Glavni napad je naglo skrenuo na istok usmjerivši tako svoje snage prema gradu Kuvajtu, Basri i naftnim poljima između.
mini|lijevo|Autoput smrti. Savezničko napredovanje je bilo mnogo brže nego što su američki generali očekivali. 26. februara, iračke trupe su započele povlačenje iz Kuvajta, zapalivši kuvajtska naftna polja prilikom odlaska. Dugački konvoj povlačećih iračkih trupa se stvorio duž glavnog puta između Iraka i Kuvajta. Ovaj konvoj je bombardovan tako jako od strane Saveznika da je postao poznat pod imenom Autoput smrti. 100 sati nakon što je počela kopnena kampanja, predsjednik Bush je objavio prekid vatre, a 27. februara je objavio da je Kuvajt oslobođen.
Obje strane su imale približno isti broj vojnika, približno 540.000 savezničkih vojnika na približno 600.000 iračkih vojnika. Još 100.000 turskih vojnika je bilo razmešteno duž zajedničke granice Turske i Iraka. Ovo je proizvelo značajno razdvajanje iračke vojske prisiljavajući je da razmjesti sve svoje snage duž kompletne granice (osim, iročno, sa njegovim ljutim neprijateljem Iranom) što je dozvolilo da glavni američki udar ima značajnu tehničku prednost i jednakost u broju vojnika.
Kraj rata i posljedice
Primirje između zaraćenih strana je sklopljeno na Iračkoj teritoriji i ozvaničilo je stanje nakon oslobodilačke akcije koalicionih snaga. 10. marta počelo je povlačenje američkih snaga iz Iraka i Kuvajta.
Spisak Digimona
Ovo je spisak fiktivnih likova poznatih kao Digimoni:
C'mon Digimoni
Digimoni isključivo iz C'mon Digimona
NGC 3666
NGC 3666 (također poznat kao IRAS 11218+1137, MCG 2-29-25, PGC 35043 i UGC 6420) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 49 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Lav. Najveći prečnik je 4,40 (62 hiljade sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (14 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 15. marta 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Spisak napuljskih kraljeva
Ovo je spisak vladara Napuljskog, te vladara Kraljevine Dviju Sicilija.
Godine 1282. Sicilijansko kraljevstva je podjeljeno na dva kraljevstva: Sicilijansko kraljevstvo i Napuljsko kraljevstvo, s tim da su se oba zvanično zvala "Sicilijansko kraljevstvo". Karlo Anžuvinac je zauzeo Siciliju 1266. godine, a izgubio je 1282. Od tada je samo kralj Napuljskog kraljevstva.
Dinastija Capet
Ivana I je bila zbačena i umrla ne ostavivši iza sebe djece, pa je nastao spor oko toga ko je kralj. Za vlast su se borili Karlo Drački i Ludovik I, vojvoda Anžuja, te njihovi nasljednici.
Ivana II je priznala anžujskog vojvodu Ludovika III i njegova sina Renata kao nasljednika. Time je bio riješen pola stoljeća dug spor i Renato postaje novi kralj nakon smrti Ivane II.
Renatova prava nasljeđuje njegov bratić, Karlo IV, vojvoda Anžuja, koji umire 1481. godine ostavivši svoja prava francuskoj kruni, pa francuski kraljevi polažu pravo sve do 1559. Renata je svrgnuo aragonski kralj Alfons V 1442. godine, koji ujedinjava dva kraljevstva, Siciliju i Napulj, kao Alfons I.
Georgije Pahimer
Djelatnost G. Pahimera pripada kraju 13. i početku 14. vijeka. Iz Nikeje je prešao u Carigrad poslije obnavljanja Bizantskog carstva 1261. godine. Obrazovao se u najučenijim krugovima okupljenim oko Georgija Akropolita. Bio je đakon, kasnije protekdik. Njegovo obrazovanje i djelovanje davalo mu je ugled istaknutog dostojanstvenika u vjerskim, ali i u svjetovnim pitanjima u samom vrhu bizantske politike.
G. Pahimer je pisac historije u 13 knjiga posvećenih vremenu 1261-1307. (od kojih su njih 6 posvećene vremenu cara Mihaila VIII, a 7 vremenu cara Andronika II). Pored toga on je pisao komentare Aristotelove filozofije, imitacije klasičnih grčkih retora putem retoričkih vježbi, poeziju, pisma, traktate i druga djela.
Britanski Grand Prix 2013 (atletika)
Britanski Grand Prix 2013. bio je 16. izdanje godišnjeg atletskog mitinga u Birminghamu i 7. stanica Dijamantne lige 2013.
Ilex
Opis
thumb|desno|Ilex paraguariensis
Rod Ilex uključuje oko 480 vrsta, u tri podroda:
Rod je rasprostranjen u umjerenim i suptropskim regijama svijeta. Uključuje vrste drveća, grmlja i penjačicaa sa zimzelenim ili listopadnim lišćem i neupadljivim cvjetovima. Njegov opseg bio je proširen u periodu tercijara i mnoge su vrste prilagođene staništima lovorovih šuma. Javlja se od razine mora do visine od preko 2.000 m, sa visokoplaninskim vrstama. To je rod malih zimzelenih stabala, glatkih, golih ili zrelih grančica. Biljke su uglavnom spororastuće, a neke vrste rastu i do visine od oko 25 m.  Ilex aquifolium opisao je Linnaeus, a poznata je kao  evropska svetinja, odnosno sveto drvo.
Sitni plodovi ileksa, iako se često nazivaju bobice, tehnički su drupe. Raste u boji od crvene do smeđe i crne, a rijetko zelene ili žute. Svaka "koštica" sadrži do deset sjemenki. Neke vrste proizvode plod pomoćupartenogenetski, poput kultivara 'Nellie R. Stevens'. Plodovi sazrijevaju zimi i tako daju zimski kontrast boje između jarko crvenih plodova i sjajnih zelenih zimzelenih listova. Odatle se odsječene grane, naročito I. aquifolium, naširoko koriste u božićnom ukrašavanju. Plodovi su uglavnom lahko otrovni za ljude i mogu uzrokovati povraćanje i proliv prilikom gutanja. Međutim, oni su važan izvor hrane za ptice i druge životinje, koji pomažu u raspršavanju sjemena. Nažalost, to može imati i negativne uticaje. Duž zapadne obale Sjeverne Amerike, od Kalifornije do Britanske Kolumbije, engleski „holly“ (Ilex aquifolium), koji se komercijalno uzgaja, brzo se širi u matična šumska staništa, gdje uspijeva u hladu i istiskuje domaće vrste. Postavljen je na listu monitora odbora za štetni rast korova države Washington i kao invazijska vrsta klase C u Portlandu.
Etimologija
Ilex na latinskom označava jednu vrstu hrasta ili zimzeleni hrast (Quercus ilex). Uprkos lineovskoj klasifikaciji ileksa kao holi, još u 19. stoljeću, u Britaniji, izraz "Ilex" još se uvijek primjenjivao na hrast kao i holi – moguće zbog površne sličnosti listova. Ime "holly" (engleski = sveto) u običnom govoru odnosi se na Ilex aquifolium, specifično na stabljike sa bobicama koje se koriste kao božićni ukras. Prošireno, "holly" se primenjuje i na cijeli rod. Porijeklo riječi "holly" smatra se smanjenim oblikom starog engleskog hole (ġ), Francuski, riječ houx, potiče od starofrancuskog *hulis (srednjenizozemskog huls''). Obje su u vezi sa starogermanskog goh, hulis}}, huls, Kao što je Donjegermsnski/donjefranački termin sličan Hülse ili hulst.