cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prirodne nauke
Principi prirodnih nauka
Prirodne nauke danas se definiraju prema metodama i naučnim procesima koje se koriste. Postavljaju se hipoteze i provode sistematično eksperimenti kako bi se provjerila tačnost hipoteze. Hipoteze se postavljaju najpreciznije što je moguće. U praksi, to znači da se hipoteza oblikuje kao matematički model. Pri tome, izraz "matematički model" se ne smije razumjeti pretjerano usko. Pored diferencijalnih jednačina, ovi modeli mogu biti i statističke prirode i u skladu s tim biti i formulirani, ili se može raditi o procesima koji se mogu prikazati i grafikonom. Hipoteza mora biti kauzalna i provjeriva. Hipoteza bi trebala objasniti poznate fenomene i, u idealnom slučaju, predvidjeti nove fenomene ili objasniti više fenomena nego već postojeći model. Ako je hipoteza uspješna ("dokazala se"), s vremenom stiče sve veće povjerenje. Dokazane hipoteze se često s vremenom nazivaju teorijom. Teorije koje duže vrijeme i u različitim područjima uvijek nanovo uspješno prolaze razne testove, naziva se prirodnim zakonima. Prirodni zakoni često imaju osobine koje se naučnoteorijski teško mogu egzaktno obuhvatiti. U to spadaju jednostavnost, veliko područje na koje se može primijeniti i elegantno matematičko formuliranje i visoku objašnjivost. Kao primjeri takvih široko prihvaćenih prirodnih zakona mogu se navesti zakon održanja energije i teorija relativnosti. Pri tome se zapravo vrlo uspješni standardni model fizike elementarnih čestica još ne bi smjelo nazivati prirodnim zakonom jer ima još najmanje 19 parametara koje treba utvrditi mjerenjima i eksperimentima.
Stadion "Delle Alpi"
Stadio delle Alpi ili samo Delle Alpi je bio fudbalski stadion u Torinu, Italija. Na njemu su u periodu od 1990 do 2006. godine igrali gradski klubovi Juventus i Torino F.C. U prevodu na bosanski jezik ime stadiona bi značilo stadion Alpa zbog male udaljenosti od planinskog lanca Alpa. Stadion je 2006. godine zvanično zatvoren a 2009. godine je u potpunosti srušen. Na njegovom mjestu je sagrađen Stadion "Juventus". . Dva kluba su od zatvaranja Delle Alpija igrali na obnovljenom Olimpijskom stadionu u Torinu.
Dizajniran od strane arhitekta Studio Huttera je otvoren 1990. godine za potrebe Svjetskog prvenstva održanog u Italiji iste godine. Originalno, kapacitet je bio 69,041 hiljade gledalaca ali zbog zahtjeva FIFA-e zbog sigurnosti je kapacitet smanjen na 67,229 sjedećih mjesta.
Gomiljani
Gomiljani su naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Bosna i Hercegovina.
Geografija
Selo Gomiljani nalazi se 4 kilometra zračne linije zapadno od Trebinja. Smatra se da je dobilo ime upravo po velikom broju gomila (tumuli).
Historija
Na prostoru sela Gomiljani u općini Trebinje, evidentirano je 6 (šest) prahistorijskih grobnih gomila (tumulusa) iz ilirskog perioda.
Iz srednjeg vijeka je historijsko područje – Pravoslavna crkva Kostadinovica (Crkva posvećena svetom Konstantinu i Jeleni), sa nekropolom stećaka.
Crkva posvećena svetom Georgiju (Đurđevica) je podignuta prije kraja XV vijeka. Danas se nalazi u ruševnom stanju nakon zemljotresa u Skoplju i Banjaluci.
Iz istog perioda je i Pravoslavna crkva Vračevica (Crkva svetog Vrača) sa prapovijesnom gomilom iz ilirskog perioda.
Svi navedeni objekti su proglašeni za nacionalne spomenike kulture.
Željko Ražnatović
thumb|Nadgrobni spomenik Željko Ražnatović ( 17. april 1952. Brežice, Slovenija - 15. januar 2000. Beograd, Srbija) također poznat i pod nadimkom Arkan bio je srpski kriminalac, optužen od strane Međunarodnog suda za za ratne zločine u Den Hagu u ratovima u Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj. Takođe je bio komandant Srpske dobrovoljačke garde (Arkanovih tigrova) i vođa Delija sever, koji su bili navijači FK Crvene zvezde.
Djetinjstvo
Željko Ražnatović je rođen kao sin oficira i pukovnika Veljka Ražnatovića i Slavke Ražnatović Josifović. Kao dječak, Arkanovi roditelji su se razveli, što je ostavilo veoma veliku traumu na Ražnatovića.
NGC 5248
NGC 5248 (također poznat kao IRAS 13350+0908, MCG 2-35-15, PGC 48130 i UGC 8616) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 53 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 6,20 (95 hiljada sg) a najmanji 4,5 uglovnih minuta (69 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 15. aprila 1784. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Srednja muzička škola Tuzla
Srednja muzička škola u Tuzli, Bosna i Hercegovina, je osnovana 22. februara 1957. Osnivači su bili profesori Čestmir Dušek i Dubravko Jurić.
U svojih 50 godina postojanja škola je postigla izuzetne rezultate u vaspitavanju mladih muzičara. Neki od njih su danas u svijetu afirmirani muzičari kao što su gitaristi Denis Azabagić,  Alen Garagić i Dejan Ivanović; pijanista Vladimir Valjarević, kompozitor i harmonikas Nihad Hrustanbegovic  i drugi. Škola je uvijek imala i izuzetno kvalitetan pedagoški kadar. Učenici iz klasa profesora Čestmira Dušeka, Muhameda Mazalovića, Planinke Jurišić-Atić, Predraga Stankovića, Midhat Zulić, Miradet Zulić i dr. postizali su izuzetne rezultate na republičkim, saveznim i međunarodnim takmičenjima i na taj način afirmirali Tuzlu u zemlji i inostranstvu.
Ivica Šiško
Ivica Šiško je savremeni bosanskohercegovački i hrvatski slikar i grafičar. Rođen je u Livnu 24. januara 1946. godine. Završio je školu primjenjene umjetnosti 1965. godine u Sarajevu, u klasi profesorice Mice Todorović. Upisao je Akademiju likovne umjetnosti u Zagrebu 1969. godine i diplomirao 1974. godine u klasi Frane Baće. Bio je saradnik Majstorske radionice Krste Hegedušića i Ljube Ivančića od 1974. do 1978. godine. Završio je poslijediplomski studij grafike na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu. Dobitnik je brojnih nagrada za svoj rad. Profesor je na Akademiji likovne umjetnosti u Zagrebu, gdje živi i stvara.
Njegove radove koristili su Hrvatska pošta i telekomunikacije u mnogobrojnim izdanjima poštanskih maraka i telefonskih kartica Republike Hrvatske.
Prof. Ivica Šiško član je Odbora za obrazovanje Hrvatskog povjerenstva za UNESCO, zaštitu kulturne baštine. Dao je svoj doprinos mnogim poklonjenim radovima za humanitarne aukcije, a jedna od značajnijih slika je donirana za aukciju namijenjenu za financiranje odbrane generala Ante Gotovine, gdje je njegova slika postigla rekordan iznos od 120 hiljada kuna.
U vlastitoj nakladi objavljuje grafičke radove, uglavnom u tehnici bakropisa, tj. takozvanim aquatinta-bakropis, i samim time sebe predstavlja kao grafičar koji voli i cijeni grafiku, i smatra je umjetnošću. Usred sumraka modernog masovnog tiskanja grafika tehnikom off-seta, bez numeriranja ili prikrivenog lažnog numeriranja, izrađuje grafike starom tehnikom bakropisa. Tom tehnikom nije moguće napraviti jednan motiv grafike više od 35 puta i time ona predstavlja umjetničko djelo. Svaki otisak nakon prvog je lošiji, dok su kod off-seta i sito tiska prvi i posljednji otisak u potpunosti jednaki. U crtežima i grafikama nastalim oko 1975. godine ekpresivnom linijom raščlanjuje pokret u prostoru ispunjenu organskim oblicima i figurativnim pojedinostima. Svojom je osebujnom maštom i fantazmagoričnom vizijom jedan od protagonista postmodernističkoga slikarstva 1980-tih godina u Hrvatskoj.
Ornamentalnim preobrazbama životinjskih i biljnih motiva približava se novoj secesiji, dok se u mitološkim prizorima prisjeća Botticellija, Cranacha, El Greca. Istančani grafizam, dinamično shvaćeni oblici i simbolika boje osnovni su nosioci energije toga slikarstva u kojemu su sublimirani prirodni procesi i vitalna snaga postojanja.
«Šiško je jedan od onih slikara koji idu u srce elementarnosti. S bijesom pustolova, istraživača i revnošću hodočasnika. Predvođen nužošću koja briše pogibelji, skriva strahove i jača ushit. Umjetnost je pustolovina pogleda i budnih ćutila.» «Slikar je pustolov modernog svjeta» Jean Jacques Levenque
Šiškov ciklus »Rajski vrt«, najpoznatiji je njegov ciklus, i zaokupljen je prepoznatljivim temama kao što su: Kameni cvijet, Fenix, Vukovar, Plavetnilo, Poskok, Crni Lopoči i dr.
Samostalno je izlagao u Livnu, Sarajevu, Zagrebu, Splitu, Dubrovniku, Šibeniku, Banjoj Luci, Krku, Sesvetama, Osijeku, Đurđevcu, Bjelovaru, Križevcima, Opatiji, Novoj Gradišci, Velikoj Gorici, Karlovcu, Crikvenici, Ivanić Gradu, Zaprešiću, Beogradu, Novom Sadu, Zrenjaninu, Somboru, Subotici, Gradišću, Beču, Novom Mestu, Križu, Bonnu.
NGC 573
NGC 573 (također poznat kao IRAS 01278+4100, PGC 5638 i UGC 1078) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 128 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Andromeda. Najveći prečnik je 0,40 (15 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (15 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 21. oktobra 1881. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Satu Mare (okrug)
Satu Mare je jedan od 41 okruga Rumunije. Nalazi se na sjeverozapadu države, dijelom u historijskoj regiji Maramureș a dijelom u Crișani. Okrug je karakterističan po značajnoj mađarskoj manjini (34,5%). Prostire se na površini od 4.418 km2 i jedan je od najmanjih okruga. Prema podacima od 31. 10. 2011. godine u njemu je živjelo 329.079 stanovnika. Prosječna gustina od 74 stanovnika po km2 nešto je niža u odnosu na nacionalni prosjek.
Glavni i najveći grad je Satu Mare.
Geografija
Na sjeveru okruga nalaze se planine Oaș, dio Istočnih Karpata i čine oko 17% područja okruga. Ostatak su brežuljci, koji čine oko 20% površine i nizine. Zapadni dio okruga zauzima istočni dio Panonske nizije. Kroz okrug protiču rijeke: Someș, Tur i Crasna.
Graniči sa sljedećim rumunskim okruzima: Bihor i Sălaj na jugu i okrugom Maramureș na istoku. Osim toga graniči i sa mađarskom Szabolčko-szatmársko-bereškom županijom i Zakarpatskom oblašću u Ukrajini.
Demografija
Prema popisu stanovništva Rumunije zaključno sa 31. 10. 2011. u Okrugu je živjelo 329.079 stanovnika što je prosječna gustina od 76 stanovnika po km2.
Etnički sastav stanovništva bio je sljedeći:
Biatlon
mini|desno|250px|Oznaka za biatlon Biatlon je termin kojim se ozačava sport koji se sastoji od dvije discipline, cross-country skijaško trčanje i gađanje iz puške. Postoji i ljetna varijanta koja kombinuje gađanje sa trčanjem, kao i ona koja kombinuje gađanje sa trčanjem na roler-skijama.
Sport je naročito popularan u svojoj domovini - Norveškoj, ali i u Njemačkoj i Rusiji, za koju se procjenjuje da u klupskom takmičenju učestvuje čak oko milion biatlonaca.
Svake se godine, osim u olimpijskim godinama, održavaju Svjetska prvenstva u biatlonu, kao i Svjetski kup, a biatlon je prisutan i na Zimskim olimpijskim igrama.
Skije
Za biatlon se koriste standardne skije za skijaško trčanje. Težina im je oko 1250 g, a širina oko 5 cm. Dužina je u zavisnosti od visine takmičara i nije ograničena. Skije su za skijaške cipele samo naprijed pričvrščene, tako da sa svakim korakom je moguće petu odvojiti od skije što omogucava brže i dinamičnije kretenje. U prvo vrijeme se biatlon trčao samo sa paralelnom tehnikom, a od 80-tih godina u tzv. skating-tehnici ili otklizavanju.
Oružje
Do 1977. godine koristile su se velikokalibarske puške. Odstojanje od mete bila su 100 m za stojeći stav, te 150, 200 i 250 m za ležeći stav. Od 1978. godine koristi se malokalibarsko oružje kalibra .22, čija težina je između 3,5 i 6 kg. Automatsko i poluatomatsko oružje nije dozvoljeno. Od tada je odstojanje od mete uvijek 50 m.
Municija
Municija ima kalibar 5,62 mm. Izlazna brzina ne smije prelaziti 380 m/s. Brzina se kontrolira u komorama na temperaturi izmedu +10 i -15 °C.
Meta
Mete su udaljene 50m od mjesta za gađanje. Sastoji se od 5 crnih tački na bijeloj podlozi. Veličina im je 4,5 cm prečnika za ležeći i 11,5 cm za stojeći stav. Za svaku nepogođenu metu, dobija se ili dodatni kazneni krug, obično u dužini 150 m, ili u nekim disciplinama dodatna minuta.
Discipline
Sprint je 10 km dug za muškarce, a 7,5 km za žene. Gađa se dva puta najprije iz ležećeg, pa iz stojećeg stava, ukupno 10 meta. Svaki promašaj donosi kazneni krug trčanja od 150m. I ovdje takmičari počinju trku pojedinačno u vremenskim razmacima.
U potjeri takmičari počinju trku po plasmanu iz prethodne trke, u vremenskom razmaku tog vremena, zaokruženog na cijelu sekundu. Dakle, takmičar kreće sa toliko vremenskog zaostatka za prvim, koliko je u prethodnoj trci kasnio na cilju. Prethodna trka je uobičajeno sprint. Pobjednik je onaj ko prvi stigne na cilj. Dužina staze je 12,5 km za muškarce, odnosno 10 km za žene. Gađa se 4 puta, ali prva dva gađanja su ležeća, a posljednja dva iz stojećeg stava. Za svaki promašaj se trči dodatnih 150 m u kaznenom krugu. Kako ne bi bilo gužve na stazi i na gađanju, po pravilima svjetskog kupa, učestvuje samo 60 prvoplasiranih iz prethodne trke. Mjesto na gađalištu je po redosljedu stizanja do meta.
mini|desno|300px|Biatlonac Masovni start, znači da svi takmičari kreću u isto vrijeme. Staza je duga 15 km (12.5 km za žene), četiri su gađanja (2 ležeća pa 2 stojeća). Prvo se gađa na meti po sa startnim brojem takmičara, a ostala gađanja po redoslijedu dolaska na mete. Kao i u sprintu, kazneni krug je 150 m za svaku promašenu metu. Po pravilima Svjetskog kupa, učestvuje samo 30 takmičara (upola manje od potjere jer kreću svi u isto vrijeme).
Tim se stastoji od 4 takmičara, od kojih svaki trči 7,5 km (muškarci) ili 6 km (žene), sa dva gađanja; jedno u ležećem i jedno u stojećem stavu. Za svako gađanje (5 meta) takmičar ima 8 metaka, od kojih 5 idu u šaržer, a preostala tri (ukoliko budu potrebni) moraju se ručno napuniti. Ukoliko i poslije ispucanih 8 metaka, ima nepogođenih meta, trči se kazneni krug od po 150 m za svaku. Prvi trkači svih timova kreću u isto vrijeme, a svaki sljedeći, zavisno od toga kojim redom njegov prethodnik iz tima stigne na mjesto predaje štafeta. Predaja se vrši dodirivanjem, na bilo kom mjestu na tijelu, u "zoni" predaje dugoj 50 metara. Predaju nadgledaju posebne sudije. Prvo gađanje, prvog takmičara je na meti koja odgovara startnom broju. Drugo gađanje prvog i sva gađanja preostalih takmičara u timu, odvijaju se na metama po redosljedu stizanja na gađanje.
Najmlađa je disciplina biatlona, ima ista pravila kao štafeta, ali je sastav timova mješovit - dva muškarca i dvije žene. Prvo trče žene, a zatim muškarci. Svako trči po 6 km, a pravila gađanja su ista.
U timskom su takmičenju nastupala po 4 takmičara u svakom timu, ali su započinjali trku istovremeno. Dva člana tima gađaju iz ležećeg, a dva iz stojećeg stava. Ukoliko promaše - dva člana tima koja ne pucaju, odrađuju kaznene krugove od po 150m. Tim mora ući na gađalište u isto vrijeme a kroz cilj proći najviše u 15 sekundi razmaka imače se dobija kazneni minut na postignuto vrijeme. Od 2004, ova disciplina je ukinuta na nivou Svjetskog kupa.
Koper
mini|280px|Koper, katedrala mini|280px|Koper, palata "Pretorio" Koper je naseljeno mjesto i gradska općina, te službeni grad u Slovenskoj Istri i sjedište Obalno-kraške statističke regije.
Geografija
Koper je jedini lučki grad na 47 km dugoj obali Jadranskog mora u Sloveniji. Koper je, kao i cijeli obalni dio Slovenije, dvojezičan. Leži južno od italijanskog lučkog grada Trsta.
Historija
Koper se razvio od malog naselja na otoku u tršćanskom zalivu. U vrijeme stare Grčke je naselje bilo poznato pod imenom Aegida, dok su ga Rimljani kasnije nazivali Capris, Caprea, Capre ili Caprista.
Pred Langobardima su stanovnici obližnjeg Trsta 568. pobjegli u Koper. U čast bizantskog cara Justinijana II. 'Rinotmeta' mjestu je ime promijenjeno u Justinopel.
Postoje tragovi trgovine Kopra s Venecijom još iz 932. godine. U ratu između Venecije i Svetog rimskog carstva je Koper bio na strani Nijemaca. Car Konrad II. je Kopru zauzvrat dodijelio gradske privilegije.
Godine 1278. Koper postaje dio Venecijanske Republike i postaje upravni centar venecijanske Istre. Venecijanci ga tada nazivaju Caput Histriae, (glavni (grad) Istre), iz čega je izvedeno i današnje ital. ime grada Capodistria.
Prema popisu stanovništva koji je 1900. proveden u Austrougarskoj, u Kopru je tada živjelo 7.205 govornika italijanskog, 391 slovenskog, 167 hrvatskog i 67 njemačkog jezika. Po popisu iz 2002. godine, većina stanovništva govori slovenski jezik (74,1%). Manjinski jezici su hrvatski (8%), srpskohrvatski (4%), bosanski (2,8%), srpski (2,7%) i italijanski (2,2%).
Koper, zajedno sa cijelom obalom, 1918. potpada pod Italiju, a 1947. postaje dio Slobodne teritorije Trsta. Nakon njene podjele, 1954. pripao je Jugoslaviji.
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Koper.
Religija
Koper je već od 8. vijeka bio sjedište biskupije. Godine 1498. je u Kopru rođen kasniji luteranski teolog Pier Paolo Vergerio. U Kopru je od 1536. do 1548. djelovao kao biskup. Koper 1828. postaje dio tršćanske dijeceze, da bi nakon pripajanja Jugoslaviji ponovo postao samostalna biskupija.
Privreda
U Kopru su najveći privredni subjekti luka (Luka Koper), i Tomos. Pored njih, u gradu je živa privredna aktivnost niza manjih, vitalnih subjekata.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, gradska općina Koper je imala 52.700 stanovnika, od čega u samom Kopru 24.996.
Koper (naseljeno mjesto)
Napomena: ''U 1979. povećano za naselje Semedela koje je ukinuto, te za dijelove naselja Bertoki, Šalara i Škocjan. U 2008. smanjeno za dijelove naselja koji su priključeni naseljima Ankaran (općina Ankaran) i Bertoki.''
Mirsad Džombić
Mirsad Džombic (17. april 1960. godine, Lukavac) jeste bosanskohercegovački i njemački akademski slikar. Izlagao je na samostalnim i kolektivnim izložbama u zemlji i inostranstvu. Dobitnik je nekoliko nagrada i priznanja za svoj rad u oblasti primijenjene umjetnosti.
Biografija i umjetničko stvaralaštvo
Mirsad Džombić je rođen 17. aprila 1960. godine u Lukavcu, a već u osnovnoj školi radio je u likovnoj grupi nastavnika likovne kulture Šefika Krkalića. U srednjoj školi bio je pomoćnik urednika i odgovoran za pripremu tehničkog i umjetničkog oblikovanja omladinskog lista "Omladinske novine". U tom periodu Džombić je radio u ateljeu u Tuzli zajedno sa umjetnicima Memijom Derviševićem i Ismetom Mujezinovićem. Učestvovao je i na izložbi crteža olovkom i njegov rad je nagrađen 2. nagradom. Studirao je dizajn u Kanadi, a matematiku i fiziku u Sarajevu, također je diplomirao je za nastavnika. Džombić je u Sarajevu radio u ateljeu Vlade Vojnovića, gdje je produbio svoje umjetničke vještine i znanja.
U periodu od 1984. do 1988. godine Mirsad Džombić je imao 18 vlastitih izložbi, a u isto vrijeme predavao je fiziku i matematiku od 1986. do 1988. godine u srednjoj i osnovnoj školi u Sarajevu. Od 1986. priznat mu je status slobodnog umjetnika. Od 1988. do 1991. studirao je različite tehnike restauracije u Italiji, Crnoj Gori i Bosni. Godine 1989. Džombić odlazi u Veneciju da proučava tehniku ​​i proizvodnju muranskog stakla. Iste godine je imao svoju prvu izložbu za "Dizajn na muranskom staklu", a jedan je od 15 majstora muranskog stakla. Godine 1990. godine osnovao je Fondaciju "FISA" (eng. Foundation international selctica art) koja promoviše mlade talente na poljima umjetnosti, muzike, itd. U okviru svog rada za "FISA" do aprila 1992. godine priredio je ukupno 64 izložbe za poznate i nepoznate umjetnike, i to za likovnu koloniju "Netaknuta priroda". Kao predsjednik "FISA-e" organizovao je nekoliko aukcija i koncerata za članove. Iste godine osnovao je novi umjetnički pokret pod nazivom "Iluzionizam", kojem pripadaju i neki umjetnici iz inostranstva. Trenutno radi na knjizi koja će objasniti ovaj umjetnički pokret. Član je Udruženja likovnih umjetnika primijenjenih umjetnosti i dizajnera Bosne i Hercegovine od 1984 godine preko kojeg je učestvovao na zajedničkim izložbama sa drugim umjetnicima. Kao član Jugoslavenske autorske agencije, prodao je veliki broj slika renomiranim galerijama. Radio je i kao ilustrator knjiga, a ilustrovao je oko 180 knjiga iz različitih oblasti. Uporedo s tim, radio je na Radioteleviziji Sarajevo odjelu za kulturu i umjetnost, gdje je uređivao i vodio emisiju "Kroz sfumato saznanja vječitih Stvaralaca" u kulturno obrazovnom programu. Također, bio je i tehnički urednik mnogih listova kao što su: "Behar, Journalist", "Walter", "Lastavica" i drugi. Od 1995. godine živi i radi u Bremenu, gdje je u jesen iste godine otvorio slikarski studio a u ljeto 1996. jedan u Asendorfu (Niemannsbruch). Izlagao je svoje slike u Sjevernoj Rajni-Vestfaliji, Bremenu, Donjoj Saksoniji i Baden-Württembergu. U Hamburgu djelovao je kao slikar, docent, autor i filmski umjetnik. Kao fotograf i filmski umjetnik osvojio dvije promotivne nagrade u Njemačkoj.
Južna Georgia
Južna Georgia (, u Argentini nazvano Isla San Pedro) jeste ime ostrva kao i naziv za grupu ostrva kojima pripada i ovo. Ovo područje se politički smatra dio britanske prekomorske teritorije "Južna Georgia i Južna Sendvička Ostrva", a teritorijalne pretenzije na ostrvo ima i Argentina.
Geografija
Ostrvo se nalazi u području južnog Atlatskog okeana, oko 1.400 km od istočne obale Južne Amerike (obale Argentine) odnosno istočno od Folklandskih ostrva.
Ostrva i grupe ostrva
U oblast ostrva Južna Georgia pripadaju sljedeće grupe ostrva i pojedinačna ostrva:
Priroda
thumb|lijevo|200px|Zaliv Stromness u Južnoj Georgiji Glavno ostrvo Južna Georgia je dugo otprilike 160 km i do 30 km široko. Zahvata površinu od 3.756 km², što čini 96% površine teritorije Južne Georgije i Južnih Sendvičkih Ostrva (3903 km²). Na istočnoj obali ostrva nalazi se Grytviken, raniji glavni grad i najveće naselje Južne Georgije. Ono je danas nenaseljeno. Nedaleko odatle, u King Edward Pointu stacionirana su dva službenika britanske vlade i svojim porodicama. Ljeti, tu žive i četvorica uposlenika muzeja. Zimi u King Edward Pointu živi do devet istraživača Britanske Antarktičke Stanice (British Antarctic Survey), a ljeti bude i do 18 osoba. Stalna prisutnost uposlenika stanice služi i u političke svrhe, jer se time cementira britanski suverenitet nad ostrvima naspram argentinskih težnji za vlast nad ovim područjem.
Cijelo ostrvo je brdovito, obala razuđena, a površina veći dio godine pokrivena ledom. Ljeti gotovo 75% površine ostrva je pod ledom. Jedanaest vrhova na ostrvu je više od 2.000 metara nadmorske visine, a kao najviši vrh se smatra Mount Paget sa 2.934 metra.
359. p. n. e.
359. godina prije nove ere bila je godina po predjulijanskom rimskom kalendaru. U to vrijeme je bila poznata kao godina konzulstva Laene i Imperiosa (ili, rjeđe, godina 395. Ab urbe condita). Denominacija 359. p.n.e. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala preovlađujuća metoda u Evropi za imenovanje godina.
Južna Georgia
Historija
Ostrvo je prvi put otkrio londonski trgovac Antoine de la Roché 1675. godine. Poslije njega do ostrva je došao španac Gregorio Jerez na trgovačkom brodu Leon 28. ili 29. juna 1756. godine.
James Cook je došao do Annenkovog ostrva u blizini obale Južne Georgije 14. januara 1775. a tri dana kasnije usidrio se u zalivu koji je nazvao Zaliv Possession. Cook i njegova posada su došli na obalu i sačinili kartu ostrva, te ga proglasili britanskim posjedom. Ostrvo je kasnije dobilo ime po britanskom kralju Georgeu III.
Hiperrefleksija
Hiperrefleksija je definirana kao preaktivnost ili pretjerana osjetljivost refleksa. Primjeri ovoga mogu uključivati trzanje ili spazamske tendencije, koje ukazuju na bolest motornih neurona, kao i na smanjenje ili gubitak kontrole koji obično vrše viši moždani centri nižih neuronskih puteva (dezinhibicija).
Najčešći uzrok hiperrefleksije je povreda kičmene moždine (vidi autonomna disrefleksija). Standardni stimulansi poput punjenja bešike mogu izazvati pretjerane reakcije nervnog sistema, a takvi uzroci nisu poznati.
Ali hiperrefleksija se može razviti putem mnogih drugih uzroka, kao što su nuspojave lijekova i stimulanasa, hipertireoza, neravnoteže elektrolita, serotoninski sindrom, teške traume mozga, multipla skleroza, Reyeov sindrom i preeklampsija.
Liječenje ovisi o dijagnosticiranju specifične patologije koja uzrokuje ovaj simptom. Ako je uzrokovano upotrebom stimulansa ili drugih supstanci, onda može uključivati uklanjanje ovih lijekova iz upotrebe.
Mestni Vrh
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Ptuj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Mestni Vrh je imao 679 stanovnika.
Vuna
mini|desno|300px|Duga i kratka vuna Vuna je vlakno proizvedeno od krzna životinja iz porodice Caprinae, prevashodno od krzna ovaca. Međutim krzno ostalih vrsta sisara, kao što su koze, alpake, zečevi i slično, se može koristiti za proizvodnju vune.
Osobine
Vuna ima prirodnu osobinu regulisanja temperature. Unutrašnjost vlakna vune može preuzeti vodenu paru, dok vanjska površina odbija vodu. Vlakno može prihvatiti do 33% vode u odnosu na svoju suhu težinu bez da se osjeti da je vlažna. Suši se znatno brže nego, na primjer, pamuk. Proizvod od vune sadrži u odnosu na ukupnu zapreminu do 85% od vazduha. To svojstvo mu omogućava da jako dobro grije. Vuna se ne maže a i ne gužva, jer je vlakno elastično. Osim toga, jednom obojena, ne gubi boju i nije zapaljiva. Ne gori, nego se odmah pretvara u ugalj, a za razliku od vještačkih vlakana jedva da upija znoj. Bez posebne obrade, može izazivati osjećaj neugodnog "grebanja" na koži. Tog grebanja nema kod finih merino vuna.
NGC 6711
NGC 6711 (također poznat kao IRAS 18476+4735, MCG 8-34-25, PGC 62456 i UGC 11361) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 215 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Zmaj. Najveći prečnik je 1,10 (69 hiljada sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (56 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 5. augusta 1885. godine.
Vuna
Tipovi vune
Tipovi vune se određuju prema kvalitetu vlakna: Merino vuna, Crossbred vuna, Gruba vuna.
NGC 6711
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Vuna
Merino vuna
To je fino, mehko, vrlo kovrčavo i najkvalitetnije vlakno vune. Potiče od merino ovaca. Koristi se za proizvodnju visoko kvalitetnog kamgarna, od kog se zatim šije gornja odjeća. Finoća vlakna se kreće od 16 do 23,5 mikrometara. Svjetski rekord finoće merino vune postavila je vuna sa Novog Zelanda, sa 11,8 mikrometara (za usporedbu: ljudska kosa ima oko 30 mikrometara).
Crossbred vuna
To je vuna srednje kvalitete, srednje finoće, nije tako mehka i kovrdžava kao merino. Potiče od Crossbred ovaca koje su mješanci između merino ovaca i ovaca sa grubom vunom. Ova se vuna koristi također za proizvodnju gornje odjeće kao i za razne oblike kućne upotrebe.
Vuna kao trgovački artikal u srednjovjekovnoj Bosni
Vuna je značajan trgovački artikal u izvozu iz Bosne u primorje u srednjem vijeku. Vuna je služila za pravljenje različitih vrsta tkanina, prije svega za odijevanje. Radi se o vuni ovaca koja je po izvršenom striženju prečišćavana (prana) i umotavana u bale koje su tovarima prebacivane na tržišta. Bosanska vuna dugo vremena je snadbijevala primorska tržišta gdje je dalje prerađivana. Sa osnivanjem modernijih manufakturnih suknarskih radionica i širenjem tržišta vune, izvoz vune iz Bosne je bio smanjen i lokaliziran. Osim vune kao sirovine, iz Bosne su izvoženi i poluproizvodi i gotovi proizvodi od vune načinjeni u Bosni. To su bili vuneni pokrivači, ćebad, kabanice i ogrtači. Iako su bili grublje obrade, u odnosu na savremene mediteranske tkanine, navedene izrađevine od vune su bile izuzetno tražene zbog svoje kvalitete. Stočarstvo u srednjovjekovnoj Bosni je najbolje bilo razvijeno kod Vlaha, pa je i izvoz vune i vunenih proizvoda najvećim dijelom bio u njihovoj režiji.
Eburoni
mini|desno|Najpoznatiji pripadnik plemena Eburona: Statua kralja [[Ambiorixa u Tongerenu]] Eburoni (lat. Eburones) su, najvjerovatnije, bili keltsko pleme, koje je gotovo potpuno istrijebljeno između 53. p. n. e. i 51. p. n. e. Iako ih je Cezar ubrajao u cisrajnske (lijevorajnske) Germane, iz njihovog imena (kelt. "Eburo" - tisa), imena njihovih pripadnika i naselja (Ambiorix, Atuatuca) i arheoloških nalaza, može se donijeti zaključak da su ipak pripadali Keltima. Postoji pretpostavka i da su Eburoni, ustvari, konfederacija dva srodna plemena, kojima su na čelu bili kraljevi. Eburoni su imali svoj vlastiti dijalekt i karakterističnu nošnju. .
Rasprostranjenost
Područje na kojem su živjeli Eburoni se prostire između rijeka Rajne i Maas sve do sjevernih Ardena i Eifela. Na osnovu pronađenih kovanica iz godine 55/54. p. n. e., pretpostavlja se da se područje Eburona prostiralo gotovo do današnjeg Brisela. . Bili su u trgovačkim odnosima sa plemenom Trevera na jugu, ali i sa plemenom Aduatuka zapadno od Maasa kojima su do 57. p. n. e. plaćali tribut. . Zajedno sa plemenima Kondrusera, Caeroza i Paemana sačinjavali su plemenski savez koje je Cezar nazivao lijevorajnski Germani. On opisuje utvrdu castellum Atuatuca kao središte eburonskog područja. Sve do danas, nije sa sigurnošću utvrđeno gdje se nalazila ta utvrda. Na sjeveru, Eburonima su bili susjedi plemena Menapira.
Naša historijska saznanja o Eburonima se prvenstveno zasnivaju na Cezarovom opisu Galskih ratova (De bello Gallico) i arheološkim nalazima. Pošto se u Cezarovim knjigama uglavnom piše s njegovog ličnog stajališta, te ako se uzme neprijateljski stav Cezara prema Germanima i Keltima, treba se posebno kritički postavljati prema tim podacima i uspoređivati ih sa historijskim nalazima.
Grčki geograf Strabon navodi da su u 7. vijeku p. n. e. Eburoni, zajedno sa Menapirima i Atrebatima, naseljavali jedno pretežno šumovito područje zvano Arduenna koje se prostiralo na oko 4.000 stadija (oko 800 km)
Dvostruko kraljevstvo
Cezar navodi da su Eburoni 54. p. n. e. bili pod vođstvom (sub imperio) Ambiorixa i Catuvolcusa. , što bi moglo dokazivati da je u to vrijeme bilo prisutno dvostruko keltsko kraljevstvo, pošto Cezar koristi stari rimski pojam rex. . Livius naziva Ambiorixa Eburonem rege. Upitno je kako su bile podijeljene uloge u takvom kraljevstvu. Međutim, očito da su samo obojica zajedno mogli objaviti nekom rat. Cezar također navodi da svaki od njih bio kralj jednom dijelu Eburona. . Rasprostranjenost novčića koji se pripisuju Ambiorixu upućuje da se njegova vlast prostirala sve do današnjeg Brisela, dok je Catuvolcus vladao područjima oko Ardena i sjevernih dijelova planine Eifel, između rijeka Maas i Rajne.
Postoje naznake da se kod Eburona javio jedan vid konstitutivne monarhije. Cezar ovako opisuje Ambiorixa: :
Nakon narednih pregovora o primirju, Ambiorix se još više istakao. Cezar ga skicira kao lukavog pregovarača i opreznog vojskovođu. . Starije kralju Catuvolcusu je pripala mnogo manja uloga u pregovorima. Iz tog razloga, on proklinje Ambionixa i prigovara mu na otpočinjanju rata. Uskoro umire otrovan bobicama tise. . Ovo može navoditi na sakralnu ulogu drugog (starijeg) kralja. Iz istog navoda može se pronaći i kultski značaj tisovog drveta u kulturi Eburona.
Istrijebljenje Eburona
U periodu od 53 - 51. p. n. e. Cezar u osvetničkom pohodu pustoši cijelo područje Eburona. , te daje naređenja za potpunu pljačku svih okolnih plemena. Pohod je uslijedio nakon što je Ambiorix poveo ustanak Eburona protiv Rimljana u novembru 54. p. n. e., te ih gotovo protjerao s ovog područja. U ovom ustanku, Rimljani su izgubili gotovo petinu svojih trupa stacioniranih u Galiji (oko 10.000 legionara).
U svojoj osveti, Cezar veoma okrutno postupa sa Eburonima: stanovništvo je brutalno pobijeno, sela spaljena a stoka zaplijenjena. Kralj Catuvolcus se ubija oko 53. p. n. e., dok je Ambiorix uspio pobjeći od sigurne smrti na drugu stranu Rajne, kod Germana. O njegovoj daljnoj sudbini se ništa ne zna. Arheološki je potvrđeno da se u periodu oko 50. p. n. e. na ostacima eburonskih naselja može prepoznati nagli prekid kontinuiteta življenja.
Jasper Tudor
mini|desno|200px|grb Jaspera Tudora
'''Jasper Tudor, grof od Pembrokea i 1. vojvoda od Bedforda (velški: Siasbar Tudur'''; 1431 - 21. ili 26. decembar 1495) bio je amidža kralja Henrika VII Engleskog zaslužan za njegovo uspješno osvajanje Engleske i Velsa.
Porijeklo
Jasper je bio treći sin Owena Tudora i Katarine od Valoisa, kćerke kralja Karla VI Francuskog koja je prvim brakom sa Henrikom V Engleskim bila nakratko kraljica Engleske. Jasperov stariji polubrat bio je kralj Henrik VI Engleski, a stariji brat Edmund Tudor, 1. grof od Richmondea. Kralj Henrik VI je, nakon što je postao punoljetan, Jasperu dao titulu grofa od Pembrokea.
Iako nije bilo jasno jesu li djeca Owena Tudora i kraljice Katarine bila zakonita, budući da njihov brak nije bio priznat od strane monarha kao što je to zahtjevao zakon, Jasper je uživao sve privilegije kraljevog brata sve dok Yorkisti nisu svrgnuli Henrika VI i osudili Jaspera jer mu je pomagao.
Ratovi dviju ruža
Jasper je tokom ratova dviju ruža pomagao svome polubratu, i zajedno sa bratovom suprugom, kraljicom Margaretom, uspješno se borio protiv Yorkista.
Jasper je podizao i svoga bratića, Henrya Tudora, koji je ostao siroče po smrti svoga oca (Jasperovog brata) Edmunda. Henryeva majka, Margaret Beaufort, imala je samo četrnaest godina kada je ostala udovica sa sinom. Jasper je henrya poveo u Bretanju kada su Lancasterci protjerani iz Engleske nakon što su ih Yorkisti porazili. Henry se kasnije vratio u Englesku i u bici ubio kralja Rikarda III, te se okrunio za kralja Henrika VII. Henrik VII je svome amidži povratio sve plemićke titule, i dao mu višu titulu vojvode od Bedforda.
Potomstvo i smrt
Jasper je bio oženjen Catherine Woodville, sestrom Elizabeth Woodville, koja je bila supruga kralja Edvarda IV, Jasperovog ratnog neprijatelja. Par nije imao djece. Catherine ga je nadživjela i preudala se nakon njegove smrti. Jasper je imao nekoliko vanbračne djece.
Umro je 1495. godine.
UEFA Liga prvaka 2009/2010 - posljednje pretkolo
Utakmice zadnje kvalifikacione runde Lige prvaka, igraju se 18. i 19. augusta, a uzvratne 25. i 26. augusta 2009. godine. Izvlačenje za ovu rundu bilo je 7. augusta 2009. godine. Ukupni pobjednici iz dvije utakmice, plasiraju se u grupnu fazu Lige prvaka, a poraženi timovi u grupnu fazu Evropske lige
Grupa 1
U ovoj grupi učestvuju prvaci nacionalnih prvenstava.
Prve utakmice
<div id="Timişoara v Stuttgart">
<!--
<div id="Ventspils v Zürich">
<div id="Panathinaikos v Atlético Madrid">
Dennstaedtiaceae
Dennstaedtiaceae je porodica paprati iz razreda Polypodiopsida, red Polypodiales, divizijs Tracheophyta.
Prema Katalogu života, Dennstaedtiaceae danas uključuju 238 vrsta. .
Kladogram prema Katalogu života (Catalogue of Life) :
Savezno izvršno vijeće
thumb|300px|desno|Zgrada Saveznog izvršnog vijeća u [[Beogradu.]] Savezno izvršno vijeće (SIV) je predstavljalo vladu Socijalističke federativne republike Jugoslavije. ) Uspostavljeno je 1953.godine, kada je preuzelo nadležnost od Vlade FNRJ. Imalo je zadatak da se stara o sprovođenju zakona, da vrši nadzor nad radom savezne uprave i obavlja druge poslove iz nadležnosti Federacije. Sastojalo se od najmanje 15 članova, koje je birala Skupština SFRJ. Predsjednici republičkih i pokrajinskih Izvršnih vijeća automatski su ulazili u sastav SIV-a. Savezno izvršno vijeće se sastojalo od pet državnih sekreterijata (za narodnu odbranu, inostrane poslove, unutrašnje poslove, finansije i robni promet), Komiteta za spoljnu trgovinu i 12 sekreterijata SIV-a (uprave, direkcije, upravne ustanove, inspektorijati i komisije). U periodu od 1963. godine funkciju predsjednika SIV-a, vršio je po Ustavu, predsjednik FNRJ, a od 1963. godine predsjednika SIV-a je birala Skupština SFRJ. Sjedište Saveznog izvršnog vijeća se nalazilo u Palati federacije u Beogradu.
Predsjednici Saveznog izvršnog vijeća
IC 480
IC 480 (također poznat kao IRAS 07523+2652, PGC 22188 i UGC 4096) je galaksija koja je udaljena oko 209 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Blizanci. Najveći prečnik je 1,70 (104 hiljade sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (18 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 18. marta 1892. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Saziv Vijeća ministara Bosne i Hercegovine (Zoran Tegeltija)
Nakon općih izbora 2018. u Bosni i Hercegovini, izabrani su novi članovi trinaestog saziva Vijeća ministara Bosne i Hercegovine, a za predsjedavajućeg je izabran Zoran Tegeltija, član Saveza nezavisnih socijaldemokrata (SNSD). Osim njega izabrano je još devet ministara i njihovi zamjenici.
Članovi
Članovi Vijeća ministara su:
UEFA Kup pobjednika kupova
UEFA Kup pobjednika kupova bilo je nogometno takmičenje pod okriljem UEFA-e sastavljeno od pobjednika domaćih kupova iz skoro svih evropskih liga. Prvo je održano u sezoni 1960/61, a posljednje u sezoni 1998/99. Takmičenje je tada ukinuto da bi se povećao kvalitet Lige prvaka. Pobjednici domaćih kupova otada su stjecali pravo učešća u Kupu UEFA, kasnije preimenovanom u Evropsku ligu.
Džemaludin Čaušević
'''Mesnevihân Mehmed Džemaludin ef. Čaušević''' (arebica: مُحَمَّدٌ جَمَالُ‌الدِّينِ أف. چاۆشه‌وٖىݘ) (Arapuša, 28. decembra 1870. – Sarajevo, 28. marta 1938.), bio je četvrti reis-ul-ulema u razdoblju Kraljevine Jugoslavije, teolog, mislilac, prosvjetitelj, reformator, novinar, prevoditelj i jezikoslovac. Bio je jedna od najznačajnijih i najutjecajnijih bošnjačkih osobnosti 20. stoljeća.
Biografija
Mehmed Džemaluddin Čaušević rođen je 28. decembra 1870. godine u mjestu Arapuša, nedaleko od Bosanske Krupe. Ubrzo nakon poroda umrla mu je majka, pa je brigu o Čauševiću vodio njegov otac, koji je bio napredni seljak, veoma ugledni islamski učenjak i poznat pod imenom Ali-hodža. U rodnoj je Arapuši stekao osnovno obrazovanje, gdje mu je otac bio prvi učitelj. Nakon što je stekao osnovno obrazovanje, Čaušević upisuje Bihaćku medresu, gdje nastavlja obrazovanje kod tadašnjeg bihaćkog muftije Ahmeda Sabita ef. Ribića.
Medresu je završio u Bihaću, a Pravni fakultet (Mektebi Hukuk) 1887. godine u Istanbulu. Negdje oko 1900. godine Čaušević je posjetio i Univerzitet Al-Azhar, gdje se i susreo s Muhamedom Abduhuom. Nekoliko je mjeseci slušao Abduhuova predavanja, koja će na njega ostaviti trajni pečat. Objavljivati tekstove u novinama počeo je već za vrijeme školovanja i studija u Istanbulu, gdje se kao student prava postepeno uključivao u vjerski i društveni život. Kao student držao je govore preko mjeseca ramazana u poznatoj Selimovoj džamiji u Edirneu. Njegova su predavanja bila obnoviteljski intonirana i u svojim nastupima bio je reformatorski usmjeren. Odlazio je i u druge dijelove Osmanskog Carstva: Sjevernu Makedoniju i Anadoliju i tamo proučavao društveni život muslimana, držao brojna predavanja, te poticao na samosvijest i preporod. Nakon što je diplomirao, vraća se u Bosnu i od 1903. do 1905. godine je profesor arapskog jezika na Velikoj sarajevskoj gimnaziji, kad je izabran za člana Ulema-medžlisa (današnji Rijaset). Dvije godine, od 1907. do 1909. bio je profesor na Šerijatskoj sudačkoj školi, što na osobni zahtjev prekida. Razlog tomu je, što je za direktora Šerijatske sudačke škole imenovan Osman Nuri Hadžić, koji je smatran nepodesnim, jer nije iz staleža uleme, a Čaušević je to smatrao uvredom za ulemu. Dvije godine bio je bez posla i već je bio pomišljao da ide ponovo u Istanbul.
Organizacija ilmijje
Na poticaj Čauševića muallimi prvi osnivaju svoje udruženje: Udruženje imama i muallima Bosne i Hercegovine, 1909. godine. Cilj je udruge bio boriti se, i za bolji materijalni položaj muallima, reformu mektepske nastave i uvođenje udžbenika na maternjem jeziku. Sve su te ideje obrađivane i propagirane u društvenom glasilu Muallim, koji je izlazio tri godine. Kad je 1912. osnovano novo društvo Organizacija ilmijje Bosne i Hercegovine, Udruženje imama i muallima zaključuje da se potpuno uklopi u novoosnovanu Organizaciju i da prestane izdavati svoj list, jer Organizacija ilmijje pokreće svoje glasilo Misbah. Oba list su štampani arebicom. Kad su se ove dvije organizacije ujedinile u jednu 1912. godine, postao je prvi predsjednik novonastale Organizacije ilmijje postao. Kad je Jeni misbah zamijenio Misbah, već je mogao pored arebice biti štampan i latinicom i ćirilicom, jer je tim pismima arebica uveliko utrla put.
Godine 1913. na nagovaranje Izborne kurije, a uz opiranje Austro-Ugarske biva izabran za četvrtog reis-ul-ulemu.
Reis-ul-ulema
Ubrzo nakon imenovanja za reis-ul-ulemu započinje Prvi svjetski rat. Nakon atentata Gavrila Principa dolazi do napada na srpsko stanovništvo na koje je reagirao Čaušević. Dana 4. jula 1914. godine, nakon atentata, progona i interniranja srpskog stanovništva upućuje proglas. „Svakom bratu muslimanu da se kani zadirkivanja i izazivanja, a naročito da se prođe Bogu mrskog djela uništavanja imovine“. U proglasu muslimanima, koji je objavljen 24. srpnja 1914. godine, između ostalog poručio je: ''„Mi živimo s drugim nemuslimanskim građanima u našoj domovini, s kojima smo se izrodili i s kojima ćemo živjeti i umrijeti. Zato ne treba nikada smetnuti s uma da bi svaki naš hrđav postupak prema njima mogao donijeti sa sobom vrlo ružne posljedice“''.
U toku Prvog svjetskog rata zalagao se za vojnike Bošnjake, koji su često bili izloženi raznim provokacijama i nepravdama. Sarajevska sirotinja je u njemu imala velikog zaštitnika i zagovarača u toku ratnih zbivanja. Naročito je mnogo učinio u pogledu zapošljavanja Bošnjakinja u Sarajevu, čiji su muževi bili rasuti po frontovima od Italiji preko Karpata do Urala u Rusiji.
Na položaju reis-ul-uleme ostao je sve do 1930. godine, i za to vrijeme je bio nesporni duhovni vođa Bošnjaka, pokretač i sudionik njihovih brojnih akcija. Po dolasku na poziciju reis-ul-uleme započeo je sa reformom školstva. Od 1905. godine Čaušević je po Bosni obilazio škole želeći istražiti i ustanoviti pravo stanje u njima. Uvidio je zaostalost Bošnjaka, koja je bila primjetna na svakom koraku u vjerskom, društveno-političkom i ekonomskom životu. Za zaostalost je krivio konzervativne krugove, koji su distancirali stanovništvo od modernih škola, od europskih običaja, tj. stanovništvo je bilo prepušteno samo sebi. Objelodanjujući svoje stavove i mišljenja o pitanju školstva Čaušević je bio žestoko napadan od konzervativne islamske uleme. Tradicionalna ulema je smatrala da se modernizacijom ruši islamska vjera, njena stroga pravila i postulati. Također, bojali su se izučavanja “nevjerničkih” nauka, smatrajući to veoma opasnim i pogubnim za jednog muslimana. Čaušević je inzistirao na obrazovanju, pa je tražio da što veći broj mladih ljudi završava škole. Vješto koristeći mogućnost javnog govora većoj masi ljudi na molitvi petkom, Čaušević pokušava da probudi bošnjačke mase iz svekolike letargije. Uvidjevši značaj tadašnjih medija on objavljuje svoje tekstove u novinama pozivajući na reforme cjelokupnog društva. Kao teolog i kulturni radnik pripadao je reformatorskom dijelu bošnjačke inteligencije i sav životni vijek je proveo u iznalaženju odgovarajućih načina bošnjačkog duhovnog i političkog življenja. Stupanjem na snagu novog ustava Islamske zajednice 1930. godine, kojim se dokida samostalnost te institucije, reis-ul-ulema Čaušević je u aprilu 1930. godine podnio ostavku na mjesto reis-ul-uleme, a ubrzo zatim je smijenjen sa dužnosti reis-ul-uleme i penzionisan ukazom kralja nakon dva mandata reis-ul-uleme i 17 godina vođenja Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini.
Mesnevihân
Za vrijeme boravka u Istanbulu Mehmed Džemaludin Čaušević upoznao se s mevlevijskim šejhom, učenjakom i autorom jednog od najpoznatijih savremenih turskih komentara Mesnevije, Muhammedom Esadom Dedeom. Nije poznato od kad datira Čauševićeva veza sa derviškim redovima, ali je sigurno da je u vrijeme boravka u Istanbulu, od 1887. do 1902. godine, pred Esadom Dedeom učio o mevlevijskom derviškom redu, te studirao Mesneviju i perzijski jezik. thumb|[[Mesnevija]] Povremenim dolascima u Sarajevo za vrijeme studijskih raspusta u mjesecu ramazanu, od 1900. do 1902. godine, Čaušević je prenio svoju dervišku praksu iz Istanbula, ovaj put stanujući ne u unajmljenom stanu već u Gazi Husrev-begovom hanikahu. Svake ramazanske noći nakon teravih-namaza njegova derviška soba bila je prepuna ljudi zainteresiranih za već spomenuta predavanja sastavljenja kombiniranjem autentičnog derviškog nauka i angažirane savremene teologije. Uporedo s društvenim i aktivnostima u Islamskoj zajednici, Čaušević je nastavio održavati i sarajevsku mevlevijsku tradiciju, držeći predavanja iz Rumijeve Mesnevije. Ne zna se tačno kada je počeo s ovom praksom kao mesnevihân, ali se pouzdano zna da je to bilo već od samih početaka angažmana u Ulema-medžlisu, a predavanja Mesnevije je držao u Isa-begovoj tekiji sve do zabrane njena rada, te potom nastavio u kući Mujage Merhemića. Poslije njega, u Bosni i Hercegovini, Mesneviju su samo tumačili Mujaga Merhemić (od 1942. do 1959.), šejh Fejzulah Hadžibajrić (od 1965. do 1988), Halid Hadžimulić (od 1988. do 2011) i Mehmed Karahodžić (od 2011). Čaušević je Mesneviju tumačio od 1911. do 1928. godine. Učitavanje prakse derviša prethodnih generacija u život modernog bosanskohercegovačkog društva Čauševiću je pomoglo da osmisli specifičan vid pisma – arabicu, koja je bila izraz bosanskoga jezika napisanoga formom arapskoga pisma.
Reformatorski rad
Kada je u trenutku završetka Prvog svjetskog rata Anton Korošec obilazio južnoslavenske zemlje, pa tom prilikom posjetio i Bosnu i Hercegovinu, između svih političara sastao se i sa reis-ul-ulemom Mehmedom Džemaludinom Čauševićem. Tom prilikom pitao ga je šta on misli o budućnosti Bosne i Hercegovine, hoće li ona nastaviti biti u sastavu Austro-Ugarske ili će biti u sastavu nove južnoslavenske države. Čaušević mu je tom prilikom rekao da mu je dosta tuđinske vlasti i tom prilikom pledirao da bude u sastavu tadašnje Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Kasnije će se stvari izmijeniti i na neki način će se i pokajati zbog toga.
Od jeseni 1918. godine, Bošnjaci su bili izloženi različitim vidovima progona, pa su se radi osobne, imovinske zaštite i sigurnosti, najčešće obraćali Čauševiću, od kojeg su tražili da ih svojim autoritetom i angažmanom kod vlasti zaštiti. U intervjuu koji je Čaušević dao 1919. pariskom novinaru Charlesu Rivetu za list Le Temps, javno je rekao da Bošnjaci proslavljaju rođendan versajske Jugoslavije u krvi, ognju i plamenu. Izjavio je da su od nastanka Jugoslavije do proljeća 1919. ubijene hiljade Bošnjaka, spaljeno 76 žena i razoreno i opljačkano 270 sela, te je tom prilikom očajnički zatražio pomoć i zaštitu Francuske.