cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vlasi Nenkovići
Vlasi Nenkovići su vlaška skupina/katun, smještena na širem ljubinsko-trebinjskom području, specifičnije vezana za naselje Žrvanj nepoznate ubikacije i naselje Ivica, smješteno jugoistočno od Ljubinja.
Katun Nenkovića je izrastao iz mnogo veće vlaške skupine Burmaza, a kao njihovog rodonačelnika možemo istaknuti Krajslava Mrđenovića, vlaha Burmaza, koji se u izvorima prvi put javlja 1376. godine. Krajslava je naslijedio njegov sin Nenko Krajsalić, po kome je čitav katun dobio naziv. Nenkovići učestvuju u čitavom nizu radnji karakterističnih i za sve ostale vlaške skupine - prevoze so, tkanine i drugu robu iz Dubrovnika u unutrašnjost, uzgajaju i prodaju stoku i stočne proizvode, upuštaju se u pljačkaške poduhvate. Bave se i kreditnom trgovinom. Jula 1446. godine Cvjetko Gojsalić, Radoje Pribitković i Grubač Bogetić svi Vlasi Nenkovići zadužuju se kod dubrovačkog vlastelina Marina Gučetića na iznos od 700 perpera.
Nije poznato ko su bili katunari Nenkovića nakon Nenka Krajsalića, no u izvorima je zabilježen čitav niz pojedinaca pripadnika ovog katuna. Da spomenemo samo: Milišu Nenkovića, Bogmila Korlada, braću Ljeposava i Srđa Pripčića, Dovolju, kćerku Radelje Bogosalića, Radohnu Radosalića zvanog Žezić, Vignja Brajanovića, Radiča Bogišića i druge.
Početkom XV stoljeća vlasi Nenkovići su bili u vazalnom položaju prema bosanskom kralju, da bi po sporazumu koji je Nenko Krajsalić potpisao 1419, oni postali vazali Sandalja Hranića Kosače. I ukasnijim vremenima Nenkovići su ostali pod seniorstvom Kosača, najprije hercega Stjepana Vukčića, a zatim i njegovog sina kneza Vladislava Kosače.
IC 280
IC 280 je grupa zvijezda i nalazi se u sazviježđu Perzej. Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 27. oktobra 1888. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Animafest
mini|desno|200px|Animafest 2010, logo Animafest je svjetski festival animiranog filma koji se održava u Zagrebu svake druge godine.
2004. godine je održano 16. izdanje festivala. Organizator Animafesta je Koncertna direkcija dvorane Lisinski.
Animafest su 1972. godine osnovali grad Zagreb i "Zagreb film". Lokaciju je izabralo Međunarodno udruženje animatora, odajući priznanje tadašnjem svjetskom uspjehu i ugledu Zagrebačke škole crtanog filma. Iako je odavno prošlo zlatno doba hrvatske animacije, Animafest je i dalje jedan od glavnih svjetskih festivala crtanog filma, a dugo vremena mu je konkuriao samo Festival u Annecy-ju.
Slogan festivala: Z is for Zagreb.
Škoda Auto
Škoda Auto, poznatija kao Škoda, češki je proizvođač automobila. Osnovana je 1895. kao Laurin & Klement. Sjedište joj je u gradu Mladá Boleslav.
Proizvođača automobila je preuzela kompanija Škodovy závody 1925. godine. Kompanija je postala dijelom Volkswagen grupacije 2000. godine. Sprva, kompanija je osmišljena da vrši ulogu ulaznog brenda VW grupe. Vremenom, ipak, brend Škoda je napredovao na tržištu, s većinom modela koji se preklapaju s Volkswagen modelima prema cijeni i mogućnostima, a s premašivanjem prostora navedenih. Ukupan broj prodatih automobila prešao je milion u 2014. godini i rastao je godišnje u prosjeku 12,7%.
mini|Paviljon Škode na [[Autostadtu, Wolfsburg.]]
Historija
Škoda je osnovana kao fabrika za proizvodnju oružja 1859. godine. Škoda Auto (i njene prethodnice) jedna je od pet najstarijih kompanija koje proizvode automobile i ima neprekidnu historiju s Daimlerom, Opelom, Peugeotom i Tatrom.
Laurin & Klement
thumbnail|Osnivači [[Václav Klement (lijevo) i Václav Laurin (1895.)]] thumbnail|[[Laurin & Klement Tip A (1905.)]] Temelji onoga što je danas Škoda Auto počinju od ranih 1890tih kada je, kao i ostali davno uspostavljeni proizvođači automobila, kompanija počela proizvoditi bicikle. Fabrike Škode su osnovane 1869. godine. Godine 1894, 26-godišnji Václav Klement, koji je bio prodavač knjiga u Mladoj Boleslavi, Kraljevina Bohemija (današnja Češka Republika, tada dio Austro-Ugarske), nije bio u mogućnosti dobiti rezervne dijelove za popravak svog njemačkog bicikla.
Klement je vratio svoj bicikl proizvođačima, Seidelu i Naumannu, s pismom na češkom jeziku tražeći od njih da se pobrinu za popravak, da bi samo dobio odgovor na njemačkom jeziku: "Ako želite odgovor na Vaš zahtjev, trebate probati pisati na jeziku koji razumijemo". Nezadovoljan odgovorom i shvativši poslovni potencijal, Klement, bez obzira na to što nije imao tehničkog iskustva, odlučio je otvoriti radnju za popravak bicikala, koju su on i Václav Laurin otvorili 1895. godine u Mladoj Boleslavi. Prije ulaska u partnerstvo s Klementom, Laurin je već bio poznat proizvođač bicikala u obližnjem gradu Turnovu.
Godine 1898, nakon preseljenja u novoizgrađenu fabriku, par je kupio Werner "Motociklet". Laurin & Klementov prvi motociklet, kojeg je pogonio motor smješten na upravljaču na prednjim točkovima, pokazao se opasnim i nepouzdanim—rani incident na njemu koštao je Laurina prednji zub. Da bi dizajnirali sigurniju mašinu sa svojom strukturom oko motora, par je tražio od njemačkog specijaliste Roberta Boscha savjet oko različitih elektromagnetnih sistema. Novi motocikl je napravljen 1899. godine.
Godine 1900, s radnom snagom od 32 čovjeka, lokalna proizvodnja je počela i 150 mašina je poslato u London za firmu Hewtson. Nedugo zatim, štampa ih je opisala kao kreatore prvog motocikla. Prvi model, Voiturette A, bio je uspjeh i kompanija je uspostavljena unutar Austro-Ugarske, kao i međunarodno. Do 1905. godine kompanija je proizvodila automobile, što ih je učinilo drugim najstarijim automobilskim proizvođačem u Češkim zemljama nakon Tatre.
Škoda
thumb|[[Škoda Rapid (1935–47)|Škoda Rapid (1935)]]
Poslije Prvog svjetskog rata, kompanija Laurin & Klement počela je proizvoditi kamione, ali 1924. godine, nakon ulaska u probleme i požara u njihovim prostorijama, kompanija je tražila novog partnera.
U međuvremenu, "Akciová společnost, dříve Škodovy závody" (d.o.o, prethodno Škodovy závody), proizvođač oružja i ostale opreme koji je postao jedan od najvećih industrijskih preduzeća u Evropi i najveći u Čehoslovačkoj, počeo je proizvoditi automobile u partnerstvu sa Hispano-Suiza. Škoda je tražila da poveća svoje proizvodne pogone te je kupila preduzeće Laurin & Klement 1925. godine. Veći dio kasnije proizvodnje potpao je pod ime Škoda.
Montažna linija je korištena za proizvodnju od 1930te naovamo. U istoj godini desila se formalna promjena fabrike za proizvodnju automobila u novu kompaniju, Akciová společnost pro automobilový průmysl ili skraćeno ASAP. ASAP je ostala potpuno u vlasništvu Škode i nastavila je prodavati automobile pod markom Škoda. Osim fabrike u Mladoj Boleslavi, sastojala se od predstavništva firme, prodajnih i uslužnih ureda, kao i centralne radionice u Pragu. U to vrijeme, fabrika automobila u Mladoj Boleslavi pokrivala je površinu od 215.000 m2 i zapošljavala 3.750 radnika i 500 službenika.
Nakon pada izazvanog ekonomskom krizom, Škoda je predstavila novu liniju automobila u 1930tim koja je značajno odudarala od prethodnih proizvoda. Novi dizajn šasije s okosnicom i čitava nezavisna suspenzija razvijene su pod vodstvom glavnog inženjera Vladimíra Matouša i modelirane na jednom od strane Hansa Ledwinke u Tatri. Prvobitno korištena na modelu Škoda 420 Standard u 1933, težila je rješenju nedovoljne uvojne ukočenosti ljestvičastog nosača.
Novi dizajn šasije postao je osnova za modele Popular (845-1.089 cc), Rapid (1165–1766 cc), Favorit (1802–2091 cc) i Superb (2.5–4 l). Dok je 1933. godine Škoda imala 14% udjela na čehoslovačkom tržištu automobila i zauzimala treće mjesto iza Prage i Tatre, nova linija ju je učinila liderom na tržištu do 1936, sa 39% udjela u 1938. godini.
Drugi svjetski rat
Tokom okupacije Čehoslovačke u Drugom svjetskom ratu, Škoda je bila pretvorena u dio firme Reichswerke Hermann Göring služeći za njemačke ratne ciljeve proizvodnje komponenti za vojna terenska vozila, vojne avione, ostale komponente oružja i čahure. Proizvodnja vozila je smanjena sa 7.052 modela 1939. godine na 683 modela 1944. godine, od kojih je samo 35 bilo putničkih vozila. Ukupno 316 kamiona proizvedeno je između januara i maja 1945. godine. Zračne snage Ujedinjenog Kraljevstva i Sjedinjenih Američkih Država bombardovale su Škodu više puta između 1940. i 1945. godine. Završni masivni zračni udar desio se 25. aprila 1945. i rezultirao je gotovo potpunom uništenju Škode s približno 1.000 mrtvih i povrijeđenih.
Poslije Drugog svjetskog rata
thumb|Škoda 1101 Tudor Roadster (1949) thumb|Škoda Octavia Super (1960) Kada je do jula 1945 fabrika iz Mlade Boleslave bila rekonstruisana, počela je proizvodnja Škodinog prvog poslijeratnog automobila, serije 1101. To je bila esencijalno nadopunjena verzija Škode Popular prije Drugog svjetskog rata. U jesen 1945, Škoda (zajedno s ostalim većim proizvođačima) postala je dio komunističke planske ekonomije, koja je značila da će biti odvojena od matične kompanije, Škoda Works. Bez obzira na postojanje loših političkih uvjeta i gubitak kontakta s tehničkim razvojem u nekomunističkim državama, Škoda je održala dobru reputaciju sve do 1960tih, praveći modele kao što su Škoda 440 Spartak, 445 Octavia, Felicia i Škoda 1000 MB.
thumbnail|Škoda MB 1000 (1966) Krajem 1959, Škoda Felicia, kompaktni četverocilindrični kabriolet-kupe, dobavljen je u Sjedinjene Američke Države za modelsku godinu 1960. Njena maloprodajna cijena je bila oko 2.700 $, za koje je potrošač mogao nabaviti dobro opremljen V8 domaći automobil koji bi bio veći i udobniji, te koji bi bio luksuzniji i praktičniji (maloprodajna cijena benzina je bila manja za 30 centi po galonu, tako da potrošnja goriva nije bila od primarnog značaja u Americi u to vrijeme). Te Felicije koje su došle pod američko vlasništvo su uskoro pokazale niz problema pouzdanosti, slabeći reputaciju automobila. Felicia je tako bila loše prodavana u SAD-u. Od tada, automobili Škode nisu bili dobavljani u SAD za maloprodaju.
Sportske verzije modela Estelle i starijih modela su proizvođene, koristeći ime "Rapid". Soft-top verzije su također bile dostupne. Rapid je jednom bio opisan kao "Porsche siromašnog čovjeka", i imao je značajne uspjehe u prodaji u Ujedinjenom Kraljevstvu tokom 1980tih.
Godine 1987. predstavljen je model Škoda Favorit, a Škoda je bila jedan od trijumvirata kompaktnih zapadnjačkih automobila na prednji pogon s 5 vrata od tri glavna proizvođača Istočnog bloka u to vrijeme, pri čemu su ostala dva bili AvtoVAZov Lada Samara i Zastavina Yugo Sana. Izgled Favorita bio je rad italijanske dizajnerske kuće Gruppo Bertone. S dijelom motorne tehnologije licencirane iz Zapadne Evrope, ali i dalje koristeći Škodin 1289 cc motor, inženjeri iz Škode su dizajnirali automobil koji je parirao zapadnoj proizvodnji. Tehnološki nedostatak je bio i dalje prisutan, ali je počeo polahko nestajati. Favorit je bio veoma popularan u Čehoslovačkoj i ostalim državama Istočnog bloka. Model se također prodavao dobro u Zapadnoj Evropi, posebno u UK i Danskoj zbog niske cijene i pouzdanosti. Ipak, smatralo se da ma siromašnu vrijednost u odnosu na savremene zapadnoevropske dizajne. Favoritovi paketi opreme su poboljšani i nastavio se prodavati sve do uvođenja modela Felicia 1994. godine.
Podružnica Volkswagen grupacije
thumb|Škoda Auto je jedan od najvećih automobilskih proizvođača u Centralnoj Evropi. Samo u 2014, 1.037.200 automobila je prodato u svijetu, što je rekord za kompaniju. Pad komunizma s Baršunastom revolucijom donijeli su velike promjene za Čehoslovačku i većina industrija je postalo subjektom privatizacije. U slučaju Škoda automobila, državni autoriteti su donijeli jake strane partnere. Volkswagen je odabran od strane vlade Češke 9. decembra 1990, i kao rezultat, 28. marta 1991. u ugovoru partnerstva zajedničkog ulaganja s Volkswagenom obavljen je transfer od 30% udjela u Volkswagen grupi 16. aprila 1991. Prije ovog događaja, Škoda je i dalje pravila svoje zastarjele modele sa zadnjim pogonom, iako je počela proizvodnju Favorita na prednji pogon u 1988. kao eventualnu zamjenu.
U narednim godinama, Škoda je postala četvrti brend njemačke grupe, kako je Volkswagen grupa povećala učešće u kapitalu prvi put 19. decembra 1994, na 60,3%, da bi kasnije 11. decembra 1995. povećala na 70%.
U konkurenciji za Škodu, Volkswagen se okrenuo protiv francuskog proizvođača automobila - Renaulta, koji je izgubio zbog jer njegov strateški plan nije uključivao proizvodnju modela visoke vrijednosti u češkim fabrikama: Renault je predložio proizvodnju modela Renault Twingo (gradski automobil) u fabrikama Škode.
U vrijeme kada je odluka donesena, privatizacija u veću njemačku kompaniju je bila kontroverzna. Ipak, može se smatrati da su naknadni uspjesi drugih automobilskih proizvođača Istočnog bloka, kao što su Lada, AutoVAZ, i Škoda Works – jednom nadkompanije Škode Auto – sugerirali da Volkswagenov angažman nije nužno bio rezultat loše procjene.
Podrška ekspertizom i investicijama Volkswagen grupacije, dizajn — uključujući stil i inženjering — drastično su se popravili. Model iz 1994. godine, model Felicia bio je efikasno reskiniran od Favorita, ali kvalitet i poboljšanje opreme su pomogli, te u Češkoj Republici automobil je percipiran kao dobra vrijednost za novac te je postao popularan. Prodaje su porasle širom Evrope, uključujući i Ujedinjeno Kraljevstvo, gdje je Felicia bila jedan od najbolje rangiranih automobila u anketama korisničkog zadovoljstva.
Lider Volkswagena AG, Ferdinand Piëch, lično je izabrao Dirka van Braeckela kao šefa dizajna, a naknadni modeli Octavia i Fabia našli su svoj put na tržište Evropske Unije. Oni su sastavljani koristeći šasiju modela VW-a. Fabia model, izdat krajem 1999, formirao je osnovu za kasnije verzije modela Volkswagen Polo i SEAT Ibiza, dok je Octavia, izdata 1996, dijelila šasiju s dosta automobila, od kojih je najpopularniji Volkswagen Golf.
Percepcija Škode u Zapadnoj Evropi se potpuno izmijenila otkako ju je preuzeo Volkswagen, u oštroj usporedbi s reputacijom automobila kroz 1980te — kada je bila često bila predmet podsmijeha automobilskog svijeta. Kako je tehnički razvoj išao i kako su novi modeli reklamirani, reputacija Škode je počela polahko da se poboljšava. U Ujedinjenom Kraljevstvu, veliki preokret je postignut s ironičnom kampanjom "To je Škoda, iskreno", koja je počela 2000. godine, kada je Fabia pokrenuta. U reklami iz 2003. na Britanskoj televiziji, novi zaposlenik na pogonu sklapa bedževe Škode na haubi automobila. Kako bi naišao neki ljepši automobil on se odmiče, ne stavljajući bedž, pošto onaj koji izgleda dobro ne može biti Škodin. Ova tržišna kampanja je radila konfrontirajući problem Škodine slike direktnom taktikom što su marketinški stručnjaci smatrali visokorizičnim. Do 2005. Škoda je prodavala preko 30.000 automobila godišnje u UK, tržišnog udjela od preko 1%. Po prvi put u svojoj historiji u Ujedinjenom Kraljevstvu, razvijena je lista čekanja za narudžbe u Škodi. Vlasnici u UK-u su konzistentno vrhunski ili blizu samog vrha rangirali Škodu u smislu korisničkog zadovoljstva od kasnih 1990tih.
U 2015. godini, Volkswagen je priznao da je instalirao softver za zavaravanje emisije u više svojih automobila kako bi prevario regulatore da njihovi automobili podržavaju emisione standarde, a ustvari zagađuju na mnogo višem nivou u odnosu na državne standarde. 1,2 miliona Škodinih automobila širom svijeta imalo je ove uređaje za prevaru. Škoda je tvrdila da će Volkswagen vratiti i pokriti troškove za sve automobile zahvaćene VW-ovim skandalom emisijske prevare.
Strategija rasta
thumb|400px|Škoda Auto pogon u gradu Mladá Boleslav. Godina 2010. je bila od važnih izmjena za Škodu Auto, u smislu proizvoda i menadžmenta. 1. septembra 2010, Prof. Dr. h.c. Winfried Vahland je preuzeo odgovornost za upravljanje kompanijom, postajući izvršni direktor Škode Auto. Pod Vahlandovim vodstvom, Škoda je postavila planove da uduplaju godišnje prodaje za najmanje 1,5 miliona do 2018.
Na Pariskom motor-šouu u septembru 2010, kompanija je otkrila model Octavia Green E Line. Ovaj električni auto koncept bio je preteča za e-auto testni model kojeg je Škoda izdala 2012. godine. Finalna prva generacija Octavije (Tour) je proizvođena u fabrici u gradu Mladá Boleslav u novembru 2010. godine. Svjetska proizvodnja ovog modela prešla je 1,4 miliona jedinica od svog izdavanja 1996. godine. U 2010. po prvi put u historiji, Kina je preuzela njemačke prodaje da postane Škodino najveće individualno tržište.
Godine 2011, Škoda Auto je proslavila 20. godišnjicu partnerstva sa Volkswagen grupom. Više od 75.000 posjetilaca prisustvovalo je na događaju na otvorenom u Mladoj Boleslavi u aprilu. Ranije te godine, kompanija je omogućila detalje za svoju strategiju rasta 2018: najmanje jedan novi ili u potpunosti revidiran model da bude izdat svakih 6 mjeseci. Sa ovim, kompanija je preuredila svoj logo i korporativni identitet, koje je prezentirala na Ženevinom motor-šouu 2011. Škodina glavna atrakcija na događaju bio je VisionD koncept dizajna; preteča budućoj 3. generaciji Octavije. Škoda je predstavila MissionL studij dizajna na IAA u Frankfurtu na Majni u septembru, što je postalo osnova za nadolazeći kompaktni model evropskog Rapida. Iste godine, kompanija je počela proizvodnju novih modela Rapida u Puneu, Indija (oktobar 2011), i pokrenula Citigo u VW pogonu u Bratislavi (novembar 2011).
Tokom 2012, Škoda je pripremala uvođenje dva modela zapremine. Evropska verzija Rapida premijerno prikazana na Pariskom šouu 2012. Ovaj automobil je nasljednik 1. generacije Octavije u smislu cijene. Sljedeći model bio je 3. generacija Octavije, koja je predstavljena u decembru 2012. Istog mjeseca, lokalna proizvodnja Yetiya je pokrenuta u fabrici Nizhny Novgorod GAZ.
Finansijski rezultati
Škoda je održala dobru finansijsku stabilnost u zadnjih par godina. U 2013. godini brend je ostvario prodajne prihode od ukupno 10,3 milijardi € (2012: 10,4 milijarde €). Zbog slabe ekonomske situacije u više evropskih zemalja i širenja Škodinog opsega modela, operativni prihod je dostigao skromnih 522 miliona € (2012: 712 miliona €). Škoda je ostvarila uspješan početak 2014: Zajedno sa zabilježavanjem najvećeg broja pošiljki korisnicima u prvom kvartalu ikada (247.200; više 12,1%), Škoda je zabilježila značajan rast u prodajnom prihodu (23,7%) do skoro 3 milijarde €. Operativni profit povećao se 65,2% do 185 miliona € kroz prethodnu godinu.
1920e
thumb|Škoda Favorit, velika luksuzna limuzina iz 1939. godine
1950e
thumb|Škoda Octavia (1959–71)
Logo
Godine 1923, dvije verzije marke su registrirane u Uredu za inovacije i registraciju modela u Plzeňu. Prvi je označavao krilnu strijelu usmjerenu nadesno sa 5 pera u krugu a drugi je bio krilna strijela sa 3 pera. Famozna krilna strijela sa tri pera i danas opisuje Škodin amblem. Godine 1937. dodat je i tekst ŠKODA. Strijela opsiuje brzinu, krila napredak i slobodu, preciznost oka proizvodnje i krug jedinstvo, kompletnost, svijet i harmoniju.
1009.
Godina 1009. (MIX) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. Oznaka 1009. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
NGC 361
NGC 361 (također poznat kao ESO 51-SC12) je otvoreno zvjezdano jato i emisijska maglina i nalazi se u sazviježđu Tukan. Prvo otkriće je napravio James Dunlop 6. septembra 1826. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Bigfoot
S obzirom na to da do danas još ne postoje dokazi o postojanju ovog stvorenja, Bigfoot spada pod kategoriju kriptozoologije. Pronalazak fosila malih ljudi u Flores, Indonezija, daje nadu pristalicama Bigfoota, da će se njegovo postojanje dokazati u nedogledno vrijeme. Neki opisi ovog stvorenja podsjećaju na izumrlog čovjekolikog majmuna Gigantopithecus koji je živio u Kini prije više od 300.000 godina.
Crkva Svih Svetih u Sukošanu
Crkva Svih Svetih nalaze u Sukošanu u Zadarskoj županiji pokraj novog groblja. Posvetio ju je zadarski nadbiskup Marijan Oblak 29. marta 1987. U povišenom svetištu ima mramorni oltar prema puku i mramorni ambon; iza oltara slika – drvena intarzija Bogorodica s Djetetom, a oko nje hrvatski sveci i blaženici. Uz crkvu je mala sakristija i zvonik s dva zvona.
1010.
Godina 1010. (MX) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 1010. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Hookeov zakon
mini|250px|Opruga za koju vrijedi Hookeov zakon Hookeov zakon kaže da je deformacija tijela proporcionalna primijenjenoj sili pod uvjetom da se ne pređe granica elastičnosti tijela. Kada se sila ukloni tijelo će se vratiti u svoj prvobitni oblik. Zakon je otkrio engleski fizičar Robert Hooke 1676. Nakon prelaska deformacija u plastične, prestaje proporcionalnost, te tako ulazimo u zone tečenja materijala, i u najgorem slučaju granicu loma. Hookeov dijagram' (dijagram naprezanja) grafički opisuje zavisnost sile i izduženja/skraćenja. Ako se zanemari specifičan slučaj presjeka materijala, onda se prikazuje zavisnost napona i procentualnog izduženja/skraćenja elementa. Za plastične deformacije, ova se zavisnost određuje eksperimentalno, odnosno na kidalici.
Ako se tijelo na elastičnoj opruzi pomakne iz ravnotežnog položaja, tj. ako se opruga rastegne ili stisne, djelovat će povratna sila (elastična sila opruge), koja će nastojati tijelo vratiti u ravnotežni položaj. Iznos te sile je proporcionalan pomaku tijela iz ravnotežnog položaja. Dakle, ako je pomak x, povratna sila je:
a koeficijent proporcionalnosti k je konstanta opruge (ovisi o njenim dimenzijama, obliku i materijalu od kojega je izrađena).
NGC 3554
NGC 3554 (također poznat kao MCG 5-27-7 i PGC 33948) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 402 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Veliki medvjed. Najveći prečnik je 0,50 (58 hiljada sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (58 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 24. decembra 1827. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Juno (svemirska letjelica)
Juno, NASA-ina svemirska letjelica namijenjena istraživanju Jupitera, dio je programa New Frontiers. Letjelicu je izgradio Lockheed Martin a njom upravlja NASA-in Jet Propulsion Laboratory. Lansiranje pomoću rakete Atlas V je obavljeno 5. augusta 2011., kao dio programa New Frontiers, a ušla je u polarnu orbitu Jupitera 5. jula 2016. godine. Nakon završetka planirane misije predviđeno je da padne na samu površinu Jupitera.
1011.
Godina 1011. (MXI) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. Oznaka 1011. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Električna baterija
mini|desno|200px|Baterije
Električna baterija je jedna ili više elektrohemijskih ćelija, koje konvertuju pohranjenu hemijsku energiju u električnu energiju. Od otkrića prve baterije (ili "voltaičnog svežnja") u 1800. od strane Alessandra Volte, baterije su postale jednostavan izvor energije za mnoge kućne uređaje i industrijske primjene. U skladu sa proračunima iz 2005., svjetska industrija baterija je bila vrijedna 48 milijardi američkih dolara, sa godišnjim rastom od 6%.
Postoje dva tipa baterija: primarne baterije (slobodne - nepunjive (disposable) baterije), koje su dizajnirane da budu korištene jednom, i odbačene; kao i sekundarne baterije (punjive baterije), koje su predviđene za ponovno punjenje i korištenje, više puta.
Baterije se prave u mnogo različitih dimenzija, od minijaturnih ćelija korištenih za rad slušnih uređaja i ručnih satova, do baterijskih banaka veličine soba, koje osiguravaju rezervnu snagu za telefonske centrale i računarske centre za čuvanje podataka.
Juno (svemirska letjelica)
Misija Juna je mjerenje Jupiterovog sastava, gravitacionog polja, magnetnog polja i polarne magnetosfere. Takođe će tražiti tragove o tome kako je nastala planeta, uključujući da li ima stjenovito jezgro, količinu vode prisutne u dubokoj atmosferi, raspored mase i duboke vjetrove, koji mogu postići brzinu do 620 km/h.
Ime
"Junoino ime dolazi iz grčke i rimske mitologije. Bog Jupiter navukao je veo oblaka oko sebe kako bi sakrio svoje nestašluke, a njegova supruga, božica Junona, uspjela je proviriti kroz oblake i otkriti pravu Jupiterovu prirodu." - NASA
NASA-ina kompilacija imena misija i akronima odnosi se na misiju pod imenom Jupiter Near-polar Orbiter. Međutim, ime projekta se koristi kao ime s mitološkim asocijacijama, a ne kao akronim. Juno se ponekad naziva i New Frontiers 2. , ali je ne treba miješati s New Horizons 2, predloženom, ali neodabranom misijom New Frontiersa.
Pregled misije
Juno je izabrana 9. juna 2005. godine, kao misija programa New Frontiers koja slijedi nakon New Horizons-a. Postojalo je više prijedloga različitih misija prema Jupiteru u godinama prije ovog izbora, međutim ili nisu odobrene u izvornom obliku, ili nisu odobrene nikako. Evropa orbiter s početka vijeka otkazan je 2002. Glavna misija na nivou Evropske unije pripremana je početkom 2000-ih, ali su problemi s finansijama rezultirali razvojem u ESA-in Jupiter Icy Moon Explorer.
Juno je prešla petogodišnji put do Jupitera, i stigla na odredište 5. jula 2016. Letjelica je prešla ukupnu udaljenost od približno 2,8 × 109 km (19 AJ ili 2,8 milijardi kilometara) da bi stigla do Jupitera. Dizajnirana je da orbitira oko Jupitera 37 puta tokom trajanja misije, planirane na 20 mjeseci.
Tokom naučne misije, infracrveni i mikrotalasni instrumenti će mjeriti toplotno zračenje koje proizlazi duboko iz Jupiterove atmosfere. Ova zapažanja nadopunit će prethodne studije njegovog sastava procjenom količine i distribucije vode, a time i kisika. Ovi podaci pružit će uvid u porijeklo Jupitera. Juno će također istražiti konvekciju koja pokreće prirodne obrasce cirkulacije u Jupiterovoj atmosferi. Ostali instrumenti na brodu Juno prikupit će podatke o planetarnom gravitacionom polju i polarnoj magnetosferi. Bilo je planirano da se misija Juno završi u februaru 2018. godine, nakon završenih 37 orbita oko Jupitera. Sonda je tada trebala biti izbačena iz orbite i izgorjeti u vanjskoj atmosferi Jupitera, kako bi se izbjegla bilo kakva mogućnost udara i biološke kontaminacije jednog od mjegovih satelita.
Lansiranje
Juno je lansiran na Atlas V raketi sa Cape Canaverala, Florida. Atlas V (AV-029) koristio je glavni motor RD-180 ruske izrade, pogona na kerozin i tečni kisik. Prilikom starta podvrgnut je provjeri od 3,8 sekundi a prije paljenja pet pogonskih raketa na čvrsto gorivo (SRB). Nakon izgaranja SRB-a, u otprilike 93 sekundi leta, dvije potrošene rakete su odbačene, a nakon 1,5 sekunde odbačene su i ostale tri. Kada se nivo zagrijavanja spustio ispod utvrđene granice, zaštitni oklop koji je štitio Juno tokom lansiranja i prolaska kroz najdeblji dio atmosfere odvojio se, u otprilike 3 minuti i 24 sekundi leta. Glavni motor Atlas V isključen je 4 minute i 26 sekundi nakon polijetanja. Šesnaest sekundi kasnije, zapaljen je drugi stepen Kentaur, koji je gorio oko 6 minuta, postavljajući satelit u početnu orbitu. [27] Nakon 30 minuta Kentaur je ponovo upaljen na period od 9 minuta, da bi dao letjelici ubrzanje dovoljno za bijeg iz zemljinog gravitacionog bunara.
Prije odvajanja, faza Kentaura koristila je motore za reakciju kako bi okretala Junonu do 1,4 okretaja u minuti. Otprilike 54 minute nakon lansiranja, svemirska letjelica se odvojila od Kentaura i počela širiti solarne panele. Nakon punog postavljanja i zaključavanja solarnih panela, Junoine baterije su se počele puniti. Primjena solarnih panela smanjila je Junoinu brzinu centrifuge za dvije trećine. Sonda se vrti kako bi se osigurala stabilnost tokom putovanja i kako bi svi instrumenti na sondi mogli posmatrati Jupiter.
Prelet pored Zemlje
Nakon što je otprilike godinu dana putovao u eliptičnoj heliocentričnoj orbiti, Juno je 2012. godine dva puta upalio motor blizu afela (izvan Marsove orbite) kako bi korigovao orbitu i vratio se na putanju pored Zemlje u oktobru 2013. Letjelica je koristila je Zemljinu gravitaciju kako bi se usmjerila prema Jupiterovom sistemu u manevru koji se naziva gravitaciona asistencija ili gravitaciona praćka. Time je dobila ubrzanje veće od 3,9 km/s na svom putu prema Jupiteru. Prelet je korišten i kao proba za naučni tim Juno da testira instrumente i uvježba određene radnje prije dolaska na Jupiter.
Josip Peričić
Josip Peričić (Sukošan, 15. februar 1833. – Zadar, 26. januar 1901.) bio je hrvatski profesor, književnik i preporoditelj.
Životopis
Završio je gimnaziju i studij klasične filologije u Padovi (1857.) i Slavenske studije u Beču (1861). Kao profesor i direktor gimnazija službovao je u Splitu kao suplent, kao upravitelj u Kotoru, Dubrovniku i kao upravitelj u Zadru. Godine 1887. postavljen je za nadzornika pučkih škola i preparandija u Dalmaciji. Kao vladin predstavnik u Dalmatinskom saboru dao je obol Hrvatskom narodnom preporodu u toj pokrajini.
Bavio se književnim radom i pisao prigodne pjesme. Spjevao je ep Tegetthof i dalmatinsko junaštvo 1866. godine. Prevodi s grčkog i s latinskog. Ponašio je i objavio Platonov ""Razgovor" i "Zakonu se valja pokoravati", te Horacijevu "Poslanicu Pizonima o pjesništvu". Neki su mu radovi ostali u rukopisu. Uspostavio je zakladu u svrhu školovanja siromašnih nadarenih mladića iz svog rodnog mjesta, a Zaklada je bila uvrštena i u Rapalski ugovor 1920. godine.
NGC 2072
NGC 2072 (također poznat kao ESO 57-SC4) je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Sto. Prvo otkriće je napravio Pietro Paolo Giovanni Ernesto Baracchi 18. decembra 1884. godine.
Crkvica Gospe od milosti u Sukošanu
mini|Crkvica Gospe od milosti u Sukošanu Crkvica Gospe od milosti iz 1650. nalazi se u Sukošanu u Zadarskoj županij i u centru starog sela Sukošan nasuprot Gornjih vrata, na istoimenom trgu. Sagrađena je tokom Kandijskog rata i kuge, a posvećena je Blaženoj Djevici Mariji u znak zahvalnosti što je spasila mjesto od kuge koja je tada harala ovim krajem. U crkvi su postavljeni otvori za puškarnice, što upućuje na zaključak da je služila i kao zaštitni objekt ispred ulaza u Sukošan. Oko crkve je staro napušteno groblje.
Spisak džamija u Banjoj Luci sagrađenih u 16. vijeku
Ovo je članak u kojem možete naći spisak džamija izgrađenih u XVI vijeku.
George Gordon Byron
mini|200p|George Gordon Noël Byron George Gordon Noël Byron (22. januar 1788 – 19. april 1824) bio je engleski pjesnik. Bio je jedna od vodećih ličnosti romantičarskog pokreta,  i smatran je jednim od najvećih engleskih pjesnika.[6] Među njegovim najpoznatijim djelima su Don Juan i Hodočašće Childe Harolda; mnogeod njegovih kraćih pjesama u djelu Hebrejske melodije takođe su postale popularne.
Bajron se školovao na Triniti koledžu u Cambridgeu, kasnije je mnogo putovao širom Evrope u mjesta kao što je Italija, gde je živio sedam godina u Veneciji, Ravenni i Pisa nakon što je bio primoran da pobjegne iz Engleske zbog pretnji linčom. Tokom svog boravka u Italiji, često je posjećivao svog prijatelja i kolegu pjesnika Percy Bysshe Shelleya. Kasnije u životu, Bajron se pridružio grčkom ratu za nezavisnost boreći se protiv Otomanskog carstva i poginuo vodeći kampanju tokom tog rata, zbog čega ga Grci poštuju kao narodnog heroja. Umro je 1824. u dobi od 36 godina od groznice zaražen nakon Prve i Druge opsade Missolonghija.
Njegovo jedino zakonito dijete, Ada Lovelace, bila je osnivačka figura u polju kompjuterskog programiranja na osnovu njenih bilješki za Analitičku mašinu Charlesa Babbagea. Byronova vanbračna djeca uključuju Allegra Byron, koja je umrla u djetinjstvu, i vjerojatno Elizabeth Medora Leigh, kćer njegove polusestre Auguste Leigh.
Biografija
George Gordon Noël Byron ili kraće - Lord Byron rođen je u londonskoj ulici Holles. Od rođenja Byron je hrom na jednu nogu. Njegov otac John Byron je vodio porijeklo od stare normanske porodice, a čiji je nastariji poznati član Ralph de Buron, zajedno s Williamom Osvajačem došao u Englesku. Byronov otac se prvi put oženio 1778. godine s Lady Conyers, markizom od Camarthena i s njom imao dvije kćerke. Mlađoj je bilo ime Augusta. Lady Conyers, prva supruga Byronova oca, umire dvije godine nakon poroda. Druga supruga Johna Byrona bila je Catherine Gordon od Gighta. Ona je bila potomak Jamesa I Škotskog te stoga pretjerano tašta i pomalo histerična žena. Iz njenog braka s Johnom Byronom rodio se George Gordon Noël Byron.
Od 1790. do 1794. godine Byron boravi u Aberdeenu. Tada se javljaju prve tegobe s deformiranom nogom. U petoj godini se veoma strastveno zaljubljuje u djevojčicu Mary Duff. U desetoj godini naslijedio je titulu lorda i posjed Newstead Abbey. Mladić Byron se od 1801. do 1805. godine školovao u Harrowu. Tu se zaljubljuje u nećakinju Margaret Parker, a zatim u Mary Anne Chaworth. Zar mislite da bih ja ikada mogla išta osjećati prema tom šepavom dječaku, izjavila je ona jedne večeri svojoj dadilji. Te njene riječi, koje je Byron iz prikrajka čuo, ostavile su dubok trag u njegovoj psihi. Desetak godina kasnije na Ženevskom jezeru Byron u pjesmi San (The Dream) govori o toj svojoj ranoj ljubavi.
Nakon završetka školovanja u Harrowu od 1805. do 1808. godine Byron studira u Cambridgeu na Trinity Collegu. Godinu dana prije završetka školovanja Byron objavljuje zbirku Sati dokolice (Hours of Idleness), prepravljenu verziju mladenačke zbirke Juvenile Poems. Byronu je tada 18 godina. Zbirku je potpisao pseudonimom Maloljetnik (A Minor). Knjiga je doživjela oštre kritike tadašnjih kritičara. Godine 1809. Byron postaje član Gornjeg doma. Iste godine kao odgovor na loše kritike upućene njegovoj prvoj zbirci Byron piše satiru Engleski pjesnici i škotski kritičari (English Bards and Scott Reviewers). U junu odlazi na put po Portugalu, Španiji, Grčkoj, tadašnjoj Albaniji i Bliskom istoku. U Janini (Grčka) počinje pisati Childea Harolda. Prilikom odlaska iz Engleske u newstadskoj opatiji priredio je pijanku na kojoj je kao pehar služila lubanja nekog odavno preminulog fratra. U stihovima namijenjenim toj lubanji Byron hamletovski naglašava da je mrtvacu draži dodir usana nego dodir crva.
Dvije godine kasnije Byron se vraća u Englesku gdje je stigao dan nakon smrti svoje majke, 2. augusta 1811. Iste godine nastaju Natuknice iz Horacija (Hints from Horace) i Minervino prokletstvo (Course of Minerva). Mladi lord se 1813. godine upoznaje s Annom Issabelle (Annabelle) Milabanke i prosi je prvi put. Godinu dana kasnije objavljenja su mu djela: Gusar (The Corsair), Oda o padu Napoleona Bonapartea (Ode on the Fall of Napoleon Bonaparte) i Lara. Byronova popularnost zahvaljujući tim djelima vrtoglavo raste. U Londonu se te godine u jednom danu prodalo 13.000 primjeraka Gusara. Iste godine Annabella prihvaća Byronovu bračnu ponudu. Sljedeće godine (1815.) Byron se ženi svojom izabranicom. U novembru iste godine na svijet dolazi Augusta, Byronova kćerka. Neposredno nakon njenog rođenja, Byrona napušta supruga optužujući ga zbog incesta s polusestrom Augustom.
Godinu dana nakon zaključenja braka (1816.) Byron se razvodi od supruge i pod pritiskom javnosti 25. aprila napušta Englesku te odlazi u Švicarsku. Na Ženevskom jezeru sreće P.B. Shelleya koji tamo boravi sa svojom nevjenčanom suprugom Mary Godwin i njenom sestrom Jane Clairmont. Ona je još u Londonu čeznula za Byronom te mu je iste godine rodila kćerku Allegru. Byron se nakon toga nastanio u Veneciji gdje se prepušta čarima razuzdanog života tog grada. Tamo Byron vodi ljubav s 22-godišnjom kćerkom mletačkog trgovca, a zatim i s Margheritom Cogni. Ona je bila prekrasna, nepismena i strahovito ljubomorna žena, supruga nekog pekara. Godine 1817. Byron je u Ferrari, a već sljedeće godine ponovo u Veneciji. Tu u aprilu 1819. upoznaje svoju veliku ljubav; 16-godišnju groficu Teresu Guiccioli, rođenu Gamba, udanu za 60-godišnjeg grofa Guicciolija. Iz Venecije Byron odlazi u Ravennu. Godinu dana kasnije (1820.) Byron piše tragediju Marino Faliero i poemu Danteovo proročanstvo (The Prophercy of Dante) koju posvećuje Teresi Guiccioli.
Godine 1824. Byron piše XV. i XVI. pjevanje Don Juana i pjesmu ''Na današanji dan navršavam 36-u godinu. (On this Day I Complete My Thirtysixth Year)''. Pjesma je napisana 22. januara, a već 19. aprila Byron umire od groznice koju je dobio desetak mjeseci ranije. Byronovo tijelo preneseno je u Englesku. Pokopan je u Hucknellu, malom selu blizu Newstead Abbeya. Njegova polusestra Augusta na grob mu je postavila ploču sa sljedećim natpisom:
Borje (Foča, RS)
Borje je naseljeno mjesto u općini Foča, Bosna i Hercegovina.
Klesari stećaka
Klesari stećaka su majstori koji su izrađivali stećke. Nazivani su i kovačima i pisarima stećaka. Klesanje stećaka zahtijevalo je poznavanje oblika, formi, ukrasa, simbola i pisma te njihove kompozicije na tvrdom materijalu, pa se može reći da se radi o umjetnicima srednjeg vijeka. O 33 imenia tih vještih majstora i umjetnika zna se iz očuvanih natpisa sa 40 stećaka. Među njima se ističe kovač Grubač, koji je u XV vijeku djelovao na području Stoca i nekropoli Boljuni
Detaljnija proučavanja pokazuju postojanje čitavih radionica sa tačno razrađenim poslovima, uz pojedine nekropole čitavih kamenoloma na kojim su vršene obrade i prijevoz, a po natpisima na kojim se kaže da pojedini pisari prave zapis i predstavljaju umjetnike koji su bili poznati u svom vremenu na širim prostorima. Najpoznatijima pripada i Semorad, takođe na području Stoca i savremenik Grubača. Mnogi majstori stećaka ostali su nepoznati.
NGC 6502
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 5068
NGC 5068 (također poznat kao ESO 576-29, MCG -3-34-46, PGC 46400 i UGCA 345) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 31 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 7,30 (65 hiljada sg) a najmanji 6,4 uglovnih minuta (57 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 10. marta 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
1013.
Godina 1013. (MXIII) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. Oznaka 1013. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Ferdo Šišić
Ferdo Šišić (9. mart 1869 – 1. januar 1940) bio je hrvatski historičar, akademik JAZU, SANU, te bugarske, rumunske, češke, mađarske i poljske akademije nauka i umjetnosti.
Biografija
Ferdo Šišić je u Zagrebu završio osnovno i srednje obrazovanje te fakultet. Kraće vrijeme studirao je i u Beču. Radio je u školama u Gospiću 1882, na Velikoj realki u Zagrebu (1893), pa u Osijeku (1894-1900). Godine 1900., u svojoj 31. godini, promoviran je za doktora nauka u Zagrebu na Filozofskom fakultetu. Godine 1902. postaje privatni docent za hrvatsku historiju 12-15. vijeka. Prelazi u Zagreb na Gornjegradsku gimnaziju. Na Filozofskom fakultetu u Zagrebu naslijedio je čuvenog hrvatskog historičara Tadiju Smičiklasa i zadržao se na fakultetu punih 37 godina (1902-1939). Poslije toga odlazi u penziju. Na katedri historije hrvatskog naroda zamijenio ga je Miho Barada.
U svojoj bogatoj nastavničkoj karijeri Šišić je odgojio čitav niz studenata i doktora nauka, a kroz naučni rad je ostavio značajan uticaj na razvoj hrvatske historiografije za svoga života. Dominacija u pristupu pripala je političkoj historiji po kojoj je ostao upamćen. Svoj prvi rad Šišić je objavio 1892 (Kako je osvojen Zadar 1202.g., Vijenac, Zagreb). Napisao je veći broj radova, krupnijih naučnih sinteza i radova iz historije srednjeg vijeka, naročito historije Hrvata u srednjem vijeku. Objevio je i više zbirki izvorne građe (Ljetopis Pavla Pavlovića, patricija zadarskoga; Hrvatski saborski spisi I-V; Jadransko pitanje na konferenciji mira u Parizu; Ljetopis popa Dukljanina; Korespondencija Rački-Štrosmajer I-IV; Nekoliko isprava iz početka XV. stoljeća). U Hrvatskoj je bio u svoje vrijeme najznačajniji historičar. Godine 1929., pod uredništvom Grge Novaka, pripremljen je Šišićev zbornik, sa većim brojem radova, a koji je bio posvećen njegovoj šezdesetogodišnjici.
Šišić se bavio i bosanskom srednjovjekovnom historijom. Ostao je prepoznatljiv po obradi Hrvoja Vukčića Hrvatinića, po Ljetopisu popa Dukljanina, po objavljenim izvorima koja se tiču bosanske historije, ali i uvodnom poglavlju napretkove Historije Bosne i Hercegovine.
Literatura o Ferdi Šišiću
Stjepan Antoljak, Šišić i Barada – velikani hrvatske historiografije, Vjesnik, 07.10. 1979, 14.
Neven Budak, Pogovor (O autoru), "Ferdo Šišić, Povijest Hrvata u vrijeme narodnih vladara (pretisak izdanja iz 1925)", Nakladni zavod MH, Biblioteka Hrvatske povjesnice, Zagreb 1990, 741-749.
Miroslav Kurelac, Šišić Ferdo, “Enciklopedija hrvatske povijesti i kulture“, Zagreb 1980, 649.
Trpimir Macan, Pogled u djelo Ferde Šišića, “Macan Trpimir, Povijesni prijepori”, MH, Ogranak Dubronik, Biblioteka Prošlost i sadašnjost, Knjiga 6, Dubrovnik 1992, 278-308.
Rade Mihaljčić, Šišić Ferdo, “Enciklopedija srpske istoriografije (Priredili Sima Ćirković i Rade Mihaljčić)”, Knowledge, Beograd 1997, 725-726.
... Šišić Ferdo, “Opća enciklopedija Jugoslovenskog Leksikografskog zavoda, 8 (Š-Žva)”, Zagreb 1982, 23.
... Šišić Ferdo, “Mala enciklopedija Prosveta. Opšta enciklopedija, 3 (R-Š)”, 3 izdanje, Prosveta, Beograd 1978, 716.
Alfa-taksilin
Alfa-taksilin, znan i kao interleukin-14 (IL-14) ili B-ćelijski faktor rasta visoke molelulske težine (HMW-BCGF) jest protein koji je kod ljudi kodiran genom TXLNA sa p kraka hromosoma 1. Interleukin-14 je citokin koji kontrolira rast i proliferaciju normalnih i kancerogenih B-ćelija. Ova molekula je također nedavno nazvan taksilin. IL-14 inducira proliferaciju B-ćelija, inhibira lučenje antitijela i proširuje odabrane podgrupe B-ćelija. Ovaj interleukin proizvode uglavnom T-ćelije i određene malignw B-ćelije
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 546 aminokiseline, a molekulska težina   61.891 Da.
Gen
U mišjim modelima, dva različita transkripta se proizvode iz suprotnih lanaca il14 gena koji se nazivaju IL-14α i IL-14β. Lokus il14 je kod ljudi blizu gena za LCK na hromosomu 1.
Restoje Milohna
Restoje Milohna (prva polovina 15. vijeka)
Restoje Milohna je bio bosanski vlastelin rodom iz Livna. U izvorima se javlja u periodu od 1422. do 1451. godine, kada je obavljao niz različitih poslova na dvoru bosanskih kraljeva Tvrtka II i Stjepana Tomaša. U prvim javljanima u izvorima, Restoje se spominje kao kancelar (logofet) kralja Tvrtka II. Njegovom rukom je pisan ugovor iz 21.decembra 1422. između bosanskog kralja i mletačkog poslanika Đan Đorđa. U idućim spomenima, Restoje Milohna se javlja kao kraljev komornik (rizničar), glasnik, svjedok i diplomata. Diplomatsku aktivnost obnašao je veoma dugo, a da je bio uspješan potvrđuje činjenica da je nazivan "spectabilis vir dominus Restoye", naslov koji je zaslužio veoma mali broj bosanskih dostojanstvenika. Vrhunac dvorske službe Restoja Milohne, predstavlja titula protovestijara, koju je obnašao za vrijeme dvojice bosanskih kraljeva.
Restoje je ostao vjeran kralju Tvrtku II i za vrijeme pobune koja se digla protiv njega krajem 1434. ili početkom 1435. godine. Tada je se Tvrtko II sklonio na dvor ugarskog kralja Sigismunda Luksemburškog u pratnji svojih najbližih dvorskih službenika Restoje Milohne, Tvrtka Borovinića, Vladislava Klešića i Jurja Dragičevića. Tom prilikom, kralj Sigismund je 19. januara 1436. godine darovao Restoji "castellum Sberchyky" negdje u Bosni i posjede Sobrystye (najvjerovatnije selo Zabrišće, jugozapadno od Livna), Buczmyryno, Saderdye i Sagoryczani (selo Zagoričani jugoistočno od Livna) u oblasti Livna.
Konfesionalno, Restoje je pripadao Rimokatoličkoj crkvi, štaviše, u Rimu je važio kao čovjek rimske kurije, koji je ujedno imao velikog uticaja na kralja Tomaša. Zbog zasluga u unaprijeđenju interesa rimske crkve u Bosni, od pape Eugena IV je zajedno sa kraljem Tomašom 1446. godine primio potpunu indulgenciju, a dvije godine kasnije papa Nikola V uzima pod svoju zaštitu Restoja i sve njegove posjede. Posljednji spomen Restoja Milohne je iz ugovora od 18 decembra 1451. godine, kojim kralj Tomaš ustupa Dubrovčanima vrsinje sa svim selima, te Dračevicu, Risan i Novi. Restoje je u povelji naveden sa titulom protovestijara u svojstvu svjedoka, a ujedno je bio i pisar povelje. Dalja sudbina ovog državnika srednjovjekovne Bosne je nepoznata.
Poštanske marke BH pošte 1993. godine
mini|desno|150p|Prve poštanske marke BH Pošte na prigodnom listu za vrijeme [[Rat u BiH|Rata u BiH, 1993.]] Bosanskohercegovačka pošta sa sjedištem u Sarajevu, nakon proglašenja nezavisnosti Republike Bosne i Hercegovine od SR Jugoslavije izdala je 27. oktobra 1993. godine seriju od sedam maraka sa grbom Republike Bosne i Hercegovine. Marke nisu imale nazubljenje, a njihova upotreba je bila, zbog rata u BiH ograničena na područje Sarajeva. Postoje izdanje prvog dana, koje se po filatelističkim pravilima smatraju proizvodima, koji nemaju filatelističku namjenu. Na tržištu se pojavljuju ove marke sa pečatom pošte 71101 Sarajevo, mada se smatra da, da nisu bile u prometu, nego su naknadno, nakon povlačenja iz prodaje, označene pečatom, vjerovatno privatnom inicijativom. Ovakva se izdanja smatraju falsifikatima, te je za njihovo vrednovanje potrebna provjera.
Izdanja
1 Po navodima kataloga Michel Südeuropa 2001/02. ovih sedam maraka su i dalje u opticaju i mogu se koristiti za frankiranje poštanskih pošiljki u Bosni i Hercegovini, mada zbog uvođenja novog bosanskohercegovačkog dinara 15. jula 1994. godine u srazmjeri 1:10.000, malo je vjerovatno da su ovih sedam maraka i dalje u prodaji. Uvođenjem konvertibilne marke u odnosu 1:100, njihova nominalna vrijednost je postala beznačajna, te su marke vjerovatno povučene iz prodaje.
Programski jezik niskog nivoa
Programski jezik niskog nivoa jest programski jezik koji pruža malo ili nimalo apstrakcije od računarske arhitekture seta instrukcija koja je jako blizu mašinskom jeziku ili asemblerskom jeziku. Riječ "nisko" odnosi se na malu ili nepostojeću količinu apstrakcije između jezika i mašinskog jezika i zbog toga se jezici na niskom nivou ponekad opisuju kao "bliski hardveru".
Jezici niskog nivoa mogu se pretvoriti u mašinski kod bez kompajlera ili interpretera – programski jezici druge generacije koriste jednostavniji obrađivač koji se zove asembler – tako da rezultirajući kod radi direktno na procesoru. Program napisan na jeziku niskog nivoa će obično biti dosta brz, sa malim zauzimanjem memorije. Jezici niskog nivoa su jednostavni, ali smatraju se teškim za upotrebu zbog brojnih tehničkih detalja koje programer mora zapamtiti. Za poređenje, programski jezik visokog nivoa izolira semantiku izvršenja računarske arhitekture od specifikacije programa, što pojednostavljuje razvoj.