cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partija rada (Srbija)
Historija
Osnovana je marta 1992. od grupe ljevičara okupljene oko Vladimira Dapčevića, anti-revizioniste i dugogodišnjeg političkog zatvorenika u Jugoslaviji. Partija rada smatra da slijedeći ideje, predstavlja nasljednika KPJ, koji je vodio borbu protiv fašizma, i sprovela socijalističku revoluciju. Na osnivanju partije donosena je odluka o zabrani mobilizacije svojih članova sa teritorije Srbije i Crne Gore kao odgovor na mobilizaciju i učešće Srbije u ratu u Hrvatskoj i BiH. U svom pamfletu napada tzv. Jugoslavensku ljevicu, zbog označavanje najnovije farse kao lažnog komunizma u regiji. Povodom rada 1996. Vlado Dapčević, izjavljuje da nije vrijeme za komunističke stranke. Partija iznosi da borba albanskog naroda treba da se radikalizuje i da će to dovesti do njihovog nacionalnog oslobođenja. U Beogradu je 27. septembra 1997. održan prvi kongres Partije rada. Usvojeno je da se želi stvaranje širokog saveza anti-nacionalističkih i demokratskih snaga svih građana i naroda Srbije za borbu protiv diktature i snage nacionalizma. U septembru 1998. godine, izažao je prvi broj novina "Otpor". Članovi Partije rada aktivno učestvuje u demonstracijama 5. oktobra, kada je Milošević svrgnut s vlasti. Drugi kongres PR održan je 29. aprila 2002. Novi program ističe stav da je budućnost balkanskih naroda u njihovom povezivanju i stvaranje pokreta otpora protiv prisustva NATO snaga i institucija imperijalizma. Počelo je izdavanje periodičnog biltena "Stav". Delegacija PR 2005. učestvuje na Konferenciji rada i komunističkih partija Balkana. Članovi i aktivisti Partije rada učesvtuju 7. oktobra, 2007, u antifašističkom maršu u Novom Sadu, djelujući zajedno sa drugim ljevičarskim grupama. Ona je ukazala na imperijalističke prirode fašizma, sa sloganom: "Tko ne želi da se bori protiv kapitalizma, neka šuti o fašizmu" Članovi su bili prisutni na većini radničkih demonstracija u Beogradu, te daje radničku podršku u borbi protiv diktature kapitala. Na anti-NATO demonstraciji u Beogradu učestvuje zajedno sa ljevičarskim grupama. Skup je bio slomljen od strane policije.
Podolec
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Podolec je imalo 88 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Partija rada (Srbija)
Organizacija
Danas ova bivša partija djeluje u Srbiji kao neformalno udruženje. Organiziranje se zasniva na radu grupe i partijske organizacije.
Program i akcije
Partija rada ima program na osnovu teorije naučnog socijalizma i marksizma-lenjinizma. Ona je politička organizacija proletarijata, i svih onih koji se na neki način iskorištavaju. Zalaže se za uklanjanje nacionalističke borbe i buržoaske svijesti radničke klase. Priprema za rušenje kapitalističkog sistema, kao i borbu za stvaranje anti-imperijalističkog pokreta. Funkcioniranje organizacije nije uslovljeno nacionalnim granicama ili drugim teritorijalnim porijeklom.
Cirkus Columbia (film)
Cirkus Columbia jest bosanskohercegovački igrani film snimljen 2010. u režiji Danisa Tanovića. Scenarij potpisuje Danis Tanović na osnovu istoimenog romana pisca Ivice Đikića. Glavne uloge tumače Miki Manojlović, Boris Ler i Mira Furlan. Radnja filma se dešava u Bosni i Hercegovini nakon pada komunističkog sistema u Bosni i Hercegovini 1991. godine. Divko Buntić vraća se u svoje rodno mjesto nakon 20 godina egzila u Njemačkoj, zajedno sa atraktivnom mladom djevojkom, novim sjajnim Mercedesom, velikom svotom novca, i crnom mačkom koja mu je donijela sreću. Kada mu je mačka nestala stvari počinju da se komplikuju: problemi sa njegovom djevojkom, odnosi sa njegovim otuđenim sinom su zategnuti dok cijeli grad juri da pronađe mačku i osvoji nagradu od 2,000 njemačkih maraka. Dok se rat približava, tenzije dovode Divka do toga da mora odlučiti da li da ostane u svojoj tek obnovljenoj kući ili da ode.
Na Sarajevskom filmskom festivalu film je bio nagrađen nagradom publike. Cirkus Columbia je izabran kao bosanskohercegovačkog predstavnika za najbolji film na stranom jeziku na 83. dodjeli "Oscara", ali nije uspio ući u užu konkurenciju.
Radnja
Nakon 20 godina rada u Njemačkoj, uoči početka rata u Bosni i Hercegovini, Divko Buntić vraća se u svoj rodni kraj u društvu zaručnice Azre i mačka Bonija. Mačak Boni za Divka ima posebno značenje jer vjeruje da mu je donio sreću. Došavši u selo, bez imalo obzira, uz pomoć policije Divko izbaci iz kuće svoju ženu Luciju i sina Martina koje nije vidio niti čuo 20 godina. Lucija sa sinom seli u skoro razrušeni općinski stan. Martin ipak uspostavlja kontakt s ocem usprkos majčinim molbama i prijetnjama da mu se ne približava. Jedne noći nestane mačak Boni te Divko raspiše nagradu od 2.000 njemačkih maraka pronalazaču mačka. Cijelo je selo uključeno u potragu, a kroz potragu Azra i Martin se zbližavaju.
Nagrade
"Cirkus Columbia" je osvojio Nagradu publike na 16. Sarajevskom filmskom festivalu. Potom je prikazan na festivalu u Veneciji, gdje mu je dodijeljena nagrada Film budućnosti. Dobitnik je nagrade "Zlatna narandža" za najbolji film u okviru internacionalne takmičarske selekcije na Filmskom festivalu u Antaliji.
Zatim slijede projekcije na festivalima u Torontu, San Sebastianu i Bejrutu, gdje je Tanovićev film naišao na izuzetne reakcije publike, a na Festivalu slovenskog filma u Portorožu nagrađen je priznanjem Vesna za najbolju scenografiju. Na Filmskom festivalu u Aleksandriji, koji je posvećen kinematografijama zemalja Mediterana, nagrađen je kao najbolji film. Na Kosovskom filmskom festivalu dobitnik je nagrada za najbolji film, scenarij i za najbolju ulogu, koja je pripala glumici Miri Furlan.
Premijere
"Cirkus Columbia" imao je svjetsku premijeru na 16. Sarajevskom filmskom festivalu. Od 1. do 22. decembra 2010. film je prikazan u deset hrvatskih gradova, a, paralelno sa hrvatskom distribucijom, film se prikazivao i u bosanskohercegovačkim kinima.
Poljana (Vrbovec)
mini|280px|Poljana, rimokatolička kapela Poljana je naseljeno mjesto u sastavu grada Vrbovca, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Vrbovec.
Stanovništvo
Napomena: ''Od 1910. do 1981. iskazivano pod imenom Poljana Vrbovečka.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Poljana je imalo 447 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Glavna beskidska staza
mini|Oznake (markacija) na stazi. Glavna beskidska staza Kazimierza Sosnowskog (polj. Główny Szlak Beskidzki imienia Kazimierza Sosnowskiego, "GSB") je pješački planinarski put u južnoj poljskoj, koji je obilježen crvenom bojom, a prolazi od lječilišta Ustroń u planinskom lancu šleskih Beskida do sela Wołosate u Potkarpatskom vojvodstvu.
Najveća dužina ove staze u poljskim planinama, iznosi oko 496 kilometara, a prolazi kroz planinske lance: Šleski Beskid, Żywiecki Beskid, Gorce, Sądecki Beskid, Niski Beskid te Bieszczady. Prolazeći kroz najviše dijelove poljskih Beskida (dio Karpata) omogućuje dolazak na planine: Stożek Wielki (češ. Velký Stožek), Baraniu Góru, Babiu Góru, Policu, Turbacz, Lubań, Przechybu, Radziejowu, Jaworzynu Krynicku, Rotundu, Cergowu, Chreszczatu, Smerek i Halicz. Također, ovim planinarskim putem se stiže u naselja kao što su: Ustroń, Węgierska Górka, Jordanów, Rabka-Zdrój, Krościenko nad Dunajcem, Rytro, Krynica-Zdrój, Iwonicz-Zdrój, Rymanów-Zdrój, Komańcza, Cisna, Ustrzyki Górne itd.
Glavna beskidska staza bila je trasirana u razdoblju između dva svjetska rata. Trasa zapadnog dijela (Ustroń-Krynica) bila je projektirana od Kazimierza Sosnowskog i završena 1929. godine. Istočni dio, u skladu s projektom Mieczysława Orłowicza, bio je završen 1935. i vodio je sve do Čornogore koja se nalazila u to vrijeme unutar granica Poljske. Između 1935. i 1939. dobila je naziv po Józefu Piłsudskom. .
Rekordi
Trenutno najkraće vrijeme savladavanja cijele staze pripada Macieju Więcku (inov-8 team PL) i iznosi 114 sata i 50 minuta. Ovaj podvig je uspio napraviti u periodu između 20. - 24. augusta 2013. godine. Skoro 7 godina ranije, ovaj rekord pripadao je Piotru Kłosowiczu, koji je u septembru 2006 savladao cijelu stazu prešao za 168 sati. . Oba trkača savladavali su ovu stazu iz pravca istoka ka zapadu. Piotr Kłosowicz je napravio ovo bez podržavajuće ekipe, dok je Maciej Więcek uradio to s podrškom.
Ordanja
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Našice.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ordanja je imala 162 stanovnika.
Napomena: Iskazuje se kao dio naselja od 1931., a kao naselje od 1948.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ordanja je imalo 156 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Predsjednik Republike Srpske
mini|Standarta predsjednika Republike Srpske Predsjednik Republike Srpske jest najviši organ izvršne vlasti Republike Srpske, jednome od dva entiteta Bosne i Hercegovine.
Aktualni predsjednik Republike Srpske je Milorad Dodik, koji je osvojio najviše glasova na Općim izborima u Bosni i Hercegovini 2022. Sjedište predsjednika je u Palati Republike Srpske, zgradi nekadašnje Hipotekarne banke iz 1936, u Ulici bana Milosavljevića 4, u Banjaluci.
Nadležnosti
Predsjednik Republike Srpske:
Mandat
Predsjednik Republike ima dva potpredsjednika iz različitih konstitutivnih naroda. Predsjednika i potpredsjednike Republike biraju građani neposredno i tajnim glasovanjem na vrijeme od četiri godine. Isto lice može biti izabrano za predsjednika i potpredsjednika Republike najviše dva puta uzastopno.
Predsjednik Republike i potpredsjednici Republike izravno se biraju s liste kandidata za predsjednika Republike Srpske, tako što je za predsjednika izabran kandidat koji ostvari najveći broj glasova, a za potpredsjednike su izabrani kandidati iz druga dva konstitutivna naroda koji imaju najveći broj glasova iza izabranog predsjednika Republike.
Odnos s Vladom
Predsjednik Republike Srpske:
Potpredsjednici Republike Srpske
Republika Srpska ima i dva potpredsjednika, po jednog iz reda druga dva konstitutivna naroda. Trenutni potpredsjednici su: Davor Pranjić (Hrvat) i Ćamil Duraković (Bošnjak).
Spisak
Dosadašnji predsjednici Republike Srpske bili su:
Zimska linija
mini|desno|260px|Njemačke odbrambene linije južno od Rima Zimska linija bila je niz njemačkih vojnih fortifikacija u Italiji koje je tokom Drugog svjetskog rata izgradila Organizacija Todt. Glavni dio ove linije zvao se Gustavova linija. Ona je išla preko Italije počevši sjeverno od ušća Garigliana u Tirensko more na zapadu, pa kroz Apenine do ušća Sangra u Jadransko more na istoku. Centar linije, gdje se ukrštavala sa glavnim putem koji vodi sjeverno od Rima (Autoputem 6), koji je pratio dolinu Lirija, bio je utvrđen oko planina iza grada Cassina, uključujući Monte Cassino, na kojem je smještena stara opatija koja je dominirala ulazom u dolinu Lirija (glavnim putem za Rim), i Monte Cairo, koji je braniocima pružao čist pogled na potencijalne napadače koji bi napredovali prema ulazu u dolinu Lirija.
Po nekim stručnjacima, Bernhardtova linija išla je preko čitave Italije od obale do obale prateći ne samo gore navedene zapadne odbrambene položaje već uključujući u sebe i istočnu odbranu Gustavove linije. Drugi, pak, naziv "Zimska linija" koriste naizmjenično s nazivom "Gustavova linija", definiranim na početku teksta.
Literatura
mini|desno|250px|Kanadsko groblje "Rijeka Moro" blizu [[Ortona|Ortone]]
Evropsko prvenstvo u nogometu 1980 - grupa 2
Evropsko prvenstvo u nogometu 1980 - grupa 2 je bila jedna od dvije grupe grupne faze takmičenja na Evropskom prvenstvu koje se odigralo u Italiji. Takmičenje u grupi 2 se odigralo od 12. do 18. juna 1980. godine. U grupi 2 nalazile su se četiri reprezentacije: Belgija, Italija, Engleska i Španija. Belgija kao pobjednik grupe obezbjedila je učešće u finalu prvenstva, dok je drugoplasirana Italija igrala utakmicu za treće mjesto.
Belgija - Engleska
<section begin=EP 1980 - utakmica 3 /><section end=EP 1980 - utakmica 3 />
Španija - Italija
<section begin=EP 1980 - utakmica 4 /><section end=EP 1980 - utakmica 4 />
Španija - Engleska
<section begin=EP 1980 - utakmica 11 /><section end=EP 1980 - utakmica 11 />
Italija - Belgija
<section begin=EP 1980 - utakmica 12 /><section end=EP 1980 - utakmica 12 />
Bazni par
Bazni parovi ili parovi baza, koji se formiraju između specifičnih nukleobaza (označenih i kao dušične baze) su gradivni blokovi dvostrukog heliksa DNK, a učestvuju i u strukturi RNK. Diktirajući specifične obrasce vodikovih veza, Watson-Crickovih parova: omogućavaju DNK molekuli održavanje redovne spiralne strukture koja  suptilno zavisi od nukleotidnih sekvenci. Komplementarna priroda ove strukture zasnovane na uparivanju pruža sigurnosnu kopiju svih genetičkih informacija kodiranih u strukturi DNK. Redovna struktura i samoobnovljivost podataka u DNK, čine je pogodnom za čuvanje genetičke informacije, dok uparivanje između DNK i dolaznih nukleotida pruža mehanizam putem kojeg DNK polimeraza replicira DNK, a RNK polimeraza transkribuje DNK u RNK. Mnogi DNK-vezujući proteini mogu prepoznati specifične bazne parove koji identificiraju određene regulatorne regije gena.
Osobenost svake molekule DNK, odnosno svakog njenog nukleotida (nukleobaze) određuje prisutna azotna baza, budući da se ona javlja u četiri različite varijante, dok su njegove ostale dvije komponente uvijek istovjetne: pentozni šećer dezoksiriboza i fosfatna grupa. Kao što je već istaknuto, od azotnih baza u nukleotidima DNK se alternativno nalaze purni: adenin (A) i guanin (G) i pirimidini: citozin (C) i timin (T), po kojima se i cijele strukture označavaju kao adeninski, guaninski, citozinski i timinski nukleotidi. Unutar molekule nukleotida središnji položaj ima šećer, a pošto se za njega dušična baza veže bočno (prema komplementarnom polulancu), kostur polinukleotidnog lanca čini nai¬zmjenični slijed karika: dezoksiriboza – fosfatna grupa – dezoksiriboza – fosfatna grupa → →... Jedan zavoj spirale čini dio polulanca od 10 parova pentoza – fosfatna grupa (3,4 nm = 3,4 x 10–6 mm). Dva ovakva polulanca nukleotida međusobno su spojena paralelnim “prečkama” – vodikovim vezama preko komplementarnih azotnih baza istog nivoa. Ova komplementarnost je dosljedna cijelom dužinom polimera, a ogleda se u tome što se adenin uvijek veže sa timinom, a guanin sa citozinom, sa četiri moguće varijante veza među polulancima DNK: A–T i T–A, te G–C i C–G. Imajući u vidu tu pravilnost, redoslijed nukleotida u jednom polulancu precizno je uslovljen i određen komplementarnim nizom njegovog parnjaka. Prema toj genetičkoj konstanti, ukupni broj molekula adenina u svakom lancu DNK (pa i u ćeliji i organizmu) jednak je broju molekula timina, a guanina ima onoliko koliko i citozina. Stalnost ukupne količine DNK po jednoj ćeliji je jedna od osnovnih genetičkih karakteristika svake vrste organizama, što se odnosi i na međusobni omjer A–T i G–C nukleotidnih parova.
Unutarmolekularni parovi baza mogu se javiti u unutar jednostrukog lanca nukleinskih kiselina. To je posebno važno u RNK molekulama (npr. transfer RNK), gdje parova baza (G-C i A-U) dozvoljavaju formiranje kratkog dvolančanog heliksa, a širok spektar nespecifične interakcije (npr. G-U ili A-A) omogućava savijanje RNK saviti u mnoštvo specifičnih trodimenzionalnih RNK struktura. Osim toga, uparivanje baza između transfer RNK (tRNK) i  informacijske RNK  iRNK predstavlja osnovu za molekularno prepoznavanje događaja koji rezultiraju u sekvenci nukleotida iRNK koja postaje genetički kod za sekvencu aminokiselina u proteinima.
Veličina pojedinih gena  ili cijelog genom nekog organizma često se mjeri u baznim parovima  DNK, jer je obično dvostruki polimer. Stoga je ukupni broj parova baza jednak broju nukleotida u jednom od lanaca (s izuzetkom nekodirajućih jednostrukih regija telomera. U haploidima ljudskog genoma (23 hromosoma) procjenjuje se da u dužini ima oko 3,2 milijarde baza i da sadrži 20.000-25.000 različitih gena za kodiranje sinteze proteina.
Stabilnost hidrogenskih veza
Gore: G-C bazni par sa tri vodikove veze. Dolje: A-T bazni par sa dvije vodikove veze. Ne-kovalentne vodikove veze između parova prikazane su kao isprekidane linije. Vodikova veza je hemijskainterakcija u čijoj je osnovi uparivanje baza prema gore opisanim pravilima. Odgovarajući geometrijske korespondencija donatora vodika i primatelja dozvoljava im samo "pravo" da formiraju stabilne parove. DNK s visokim sadržajem C-G parova je stabilnija od DNK sa niskim G-C sadržajem, ali, suprotno uvriježenom mišljenju, hidrogenske veze
Veće nukleobaze, adenin i guanin, su članovi klase dvostruko-prstenaste hemijske strukture zvane purini. Manje nukleobaze, citozin i timin (i uracil), članovi su klase jednostruko-prstenaste hemijske strukture zvane pirimidini. Purini su komplementarni samo pirimidinima. Pirimidin-pirimidin parovi su vrlo nepovoljni jer su molekule suviše daleko za utvrđivanje vodikovih veza, purin-purin parovi su također nepovoljni jer su tada molekule preblizu, što dovodi do odbojnosti preklapanja. Purine-pirimidin uparivanje A-T ili G-C ili U-A (u RNK) rezultatira u pravilnoj dupleks strukturi. Jedini drugi parovi purina-pirimidin bi bili A-C i G-T i U-G (u RNK). Ovakvi parovi su neusklađeni jer  osobenosti vodika donatora i akceptantora ne odgovaraju ne odgovaraju jedna drugima. G-U uparivanje, sa dvije vodikove veze, u RNK ne javlja se često.
Primjeri
Slijedeće DNK sekvence illustraju osobenosti para u dvostrukom lancu nukleotida. Konvencijski, vrh lanca se označava kao 5' kraj do 3' kraj, a dno lanca: 3' to 5'.
Poljanski Lug
mini|280px|Poljanski Lug, rimokatolička kapela Poljanski Lug je naseljeno mjesto u sastavu grada Vrbovca, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Vrbovec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Poljanski Lug je imao 425 stanovnika.
Napomena: ''Iskazuje se od 1910., i to do 1931. kao dio naselja, a od 1948. kao naselje.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Poljanski Lug je imalo 404 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Dezmozin
Dezmozin je hemijski spoj koji formira unakrsne peptidne veze preko tri alizinska bočna lanca i jednog nepromjenjenog lizilnog bočnog lanca sa istim ili susjednim polipeptidima. Dezmozin se, ihzmeđu ostalog, nalazi i u elastinu.Od desmozina nastaje žutu boja. Ovaj spoj je odgovoran za ona svojstva elastina po kojima je sličan gumi.
IC 4475
IC 4475 (također poznat kao MCG 4-35-1 i PGC 52325) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 422 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Volar. Najveći prečnik je 0,90 (110 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (98 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 28. jula 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Hemidezmosom
Hemidesmosomi (grč. ἡμι -hēmi = pola + δεσμός - desmós = veza + σῶμα - sṓma = tijelo) se nalaze između nekih epitelih ćelija i njihove bazalne lamine. Izgledaju kao polovine dezmosoma i vezuju ćeliju za njenu bazalnu laminu. Za razliku od dezmosoma kod kojih u pričvršćujući plak ulaze kadherini kod hemidezmosoma su to integrini, proteini koji služe kao receptori za laminin i kolagen tipa IV.
S druge strane, dezmosomi su međućelijske veze u međućelijskom prostoru, sastavljene od filamenata koji, u homogenomm rasporedu obrazuju strukturu zvanu međućelijski cement. Sa citosolne strane, na membrane naliježu tzv. dezmosomske kružne ploče, promjera 0,1 - 0,5 nm, debljine 15-20 nm. Dezmosomi su difuzna razmješteni po cijeloj površini ćelijske membrane.
Prilesje
Hrvatska:
Slovenija:
Kaderin
mini|400px|Glavne interakcije strukturnih proteina na bazi kaderinskih adhezijskih veza. Filamenti [[aktina su vezani za α-aktinin i membranu preko  vinkulina. Glavna domena vinkulina asocira se na  E-kaderin preko  α-, β- i γ-katenina. Repna domena vinkulina veže se za membranske lipide i filamente aktina.]]
Kaderin ili kadherin je molekula glikoproteina koja, pod uticajem  Ca2+, posreduje u ćelijskoj adheziji. Ime dolazi mu od sažimanja  sintagme  kalcijska adhezija (izvorno cadherin).
Površine ćelija sa kaderinima negativnog imaju električni naboj, zahvaljujući prisutnosti ostataka oligosaharida, dok Ca2+ djeluje kao "ljepilo": sa dva pozitivnim naboja, ustvari,  iona, na različitim ćelijama  nalazi se  između dva kaderina i omogućava adheziju. U nedostatku Ca2+, negativni naponi,  nezaštićen od kaderina  zajednički izazivaju elektrostatsko odbijanje i neće dozvoliti međusobno približavanje ćelija.
Mogućnost koju pokreću kaderini je homotipska adhezija  ili homofilnost, odnosno između jednakih ćelija.
Postoji oko 100 različitih kaderina, podijeljenih u  najmanje šest  potporodica, uključujući klasične i  dezmosomne kaderine. U kičmenjaka se svrstavaju u klasične kaderine na temelju pripadnosti osnove:
Različite vrste kaderina su kodirane različitim genima, ali imaju slične sekvence aminokiselina.
Evropsko prvenstvo u nogometu za žene 2001.
Evropsko prvenstvo u nogometu za žene 2001. je bilo osmo nogometno kontinentalno nacionalno prvenstvo za žene koje se odigralo od 23. juna do 7. jula 2001. godine u Njemačkoj. Na prvenstvu je učestvovalo osam ekipa, odigrano je 15 utakmica te postignuto 40 golova. U finalu je Njemačka bila uspješnija od Švedske rezultatom 1-0. Najbolji strijelci prvenstva su bile Claudia Müller i Sandra Smisek po tri postignuta gola.
Neurulacija
Neurulacija je proces u embrionskom razvoju kičmenjaka, u kojem se nervna ploča, nakon savijanja, zatvara u nervnu cijev, Ovaj stadij razvoja embriona označva se kao neurula. Proces počinje kada je notohord inducira formiranje centralnog nervnog sistema (CNS)  signalizacijom iz  ektodermske klice kada se  iznad njega da se formira gusta i ravna nervna ploča. Ta ploča se savija prema gore, tako da se naknadnim uvijanjem prema uzdužnoj osi formira nervna cijev, koji će se kasnije diferencirati  u kičmenu moždinu i mozak, koji  na kraju čine centralni nervni sistem.
Različiti dijelovi neuralne cijevi obliku dva različita procesa, pod nazivom primarna  i sekundarna neurulacija, u različitim vrstama.
Primarna neurulacija
thumb|320px|Poprečni presjek [[embriona kičmenjaka u stadiju neurule]]
Indukcija
Primarni neurulation javlja se kao odgovor na rastvorljivi faktor rasta  kojega  luči  notohord. Različiti signali induciraju ektodermalne ćelije su inducirane da formiraju neuroektoderm. Ektoderm šalje i prima signale morfogenog proteina kosti 4 (BMP4), a ćelije koje primaju signal  BMP4 se razviju u epidermu. Za formiranje neuralne ploče potrebni su inhibitorni signali hordina, nogina i folistatin a. Ovi inhibitorne signale stvara  i emitira   Hans Spemannov organizator. Ćelije koje ne primaju BMP4 signalizaciju zbog efekata inhibicije signala, razvijaju se u  prednje neuroektodermske  ćelije neuralne ploče. Ćelije koje primaju faktor rasta fibroblasta (FGF) pored inhibitorni signala, formiraju  ćelije zadnje nervne ploče.
Uvijanje
Proces savijanja nervne ploče  i  zatvaranja  u cilindričnu  nervnu cijev  zove  se primarna neurulacija. Kao rezultat toga, ćelije  mijenjaju oblik,  a neurvna  ploča pravi medijali šav ili šarku. Širenje epiderme pravi pritisak na MHP i izaziva savijanje nervne ploče, što stvara  nervni čvor, a zatim  primitivni nervni žlijeb. Nervni nabori formiraju dorzolateralni šav (DLHP) i pritišču ih, uzrokujući  da se ploča savija da se  nabori sastanu na leđnoj liniji. Fuzija zahtijeva regulaciju molekulama ćelijskee adhezije. Neuroploča se prebacuje iz ispoljavanja E-kaderina na  N-kaderin i N-CAM,  da se međusobno  prepoznaju kao isto tkivo i zatvore cijev. Ova promjena u ispoljavanju kaderina zaustavlja vezivanje nevnene cijevi u epidermu.
U razvoju nervne cijevi, važnu ulogu ima notohord. Prije neurulacije, tokom migracije epiblastnih endodermnih  ćelija prema hipoblastnom endodermu,  notohordni  proces otvara luk zvani  notohordna ploča i prilaže prekrivajući  neuroepitel nervne ploče. Notohordna ploča potom služi kao sidro za nervnu ploču i gura njene dvije ivice prema gore. zadržavajući srednji dio usidren. Neke od notohodnih  ćelija ostaju uključene u odjeljak nervne ploče za kasnije formiranje  podne  ploče nervne cijevi. Notochordna ploča se odvaja i formira čvrsti notohord.
Sklapanje i zatvaranje nervne cijevi u stvarnu  cijev ne teče odjednom. Umjesto toga, on počinje otprilike na nivou četvrtog segmenta u Carnegie fazi  9 (kod ljudi, oko 20. dana embrionskog života). Bočne ivice nervne ploče se dodiruju  u  uzdužnoj leđnoj liniji i udruže. Od toga nastaju lobanja  (prema glavi) i kaudalni dio (prema repu). Otvori koji se formiraju na kranijalnoj i kaudalnoj regije se nazvaju  kranijalne i kaudalne neuropore. U embrionu čovjeka, kranijalne neuropore se zatvara približno 24. dana, a  kaudalne 28. Odsustvo kranijalnih (prednjih) i kaudalnih  (zadnjih) neuropora rezultira  zatvaranje  koje uvjetuje snomalije  pod nazivom anencefalija i spina bifida, odnosno. Osim toga, neuspjeh u zatvaranju neuralne cijevi cijelom dužinom rezultata pojavom tijela u stanje koje se naziva rahišiza (rahishizis).
Ispoljavanje
right|thumb|350px|Transverzalni presjek nervne cijevi pokazuje podnu i krovnu ploču Nakon zvučnog ježa (SHH). signalizacija iz notohorda izaziva formiranje podne ploče u  početnom dijelu  nervne cijevi i luči SHH. Nakon zatvaranja, neuralna cijev formira baznu ili podnu ploču i krovnu ili alarnu, kao  odgovor na kombinirane  efekte SHH i drugih faktora, uključujući i BMP4 kojefg luči krovna ploča. Bazni dio ploče čini glavninu ventralnog dijela nervnog sistema, uključujući i motorni  dio kičmene moždine i mozak. Alarna ploča čini leđnu porciju, koja je uglavnom posvećena senzornoj  obradi. Leđna epiderma ispoljava  lučenje BMP4 i BMP7. Krovna ploča neuralne cijevi odgovara na one signale koji više ispoljavaju BMP4 i drugi faktor rasta beta transformacije (TGF-β). To su signali za formiranje dorzoventralnog  gradijenta neuralne cijevi, pri čemu notohord luči SHH. Podna ploča je odgovarna za proizvodnju Psst vlastitog SHH i formiranje gradijenta. Ovi gradijenti omogućavaju diferencijalno ispoljavanje faktora trankripcije.
Kompleksnosti modela
U stvarnosti, zatvaranje nervne cijevi još uvijek nije u potpunosti skvaćemo i još uvijek se proučava. Pojednostavljeni model zatvaranja  u jednom koraku,  kranijalno i kaudalno,  ne objašnjava relativno visoku učestalost  defekata nervne cijevi. Predložene teorije uključuju da se zatvaranje neuralne cijevi odvija po regijama, a ne u potpunosti linearno.
Zaporiška oblast
Zaporiška Oblast (uk. Запорізька область) je administrativna oblast u južnoj Ukrajini. Prema popisu iz 2001. godine u ovoj oblasti je živjelo 1.926.810 stanovnika. Administrativno središte ove oblasti je grad Zaporožje, a uspostavljena je 10. januara 1939 i predstavlja značajno područje za privredu Ukrajine i poljoprivrednu djelatnost.
Neurulacija
Sekundarna neurulacija
U srednjoj neurulaciji, nervnih ektoderm i neke ćelije iz endoderma čine medijalnu vrpcu. Ona se kondenzira, pa razdvaja,  a zatim formira šupljine. Ove šupljine se onda spoje u jednu cijev. Sekundarna neurulacija se  javlja u zadnjem odjeljku većine životinja, ali  je bolje izražena kod ptica. Cijevi iz primarne i sekundarne neurulacije, na kraju se povežu.
Zaporiška oblast
Geografija
Zaporiška Oblast se prostire na ukupnoj površini od 27.180 km2 što je svrstava na deveto mjesto po veličini među ukrajinskim oblastima. Sa 1,785,243 stanovnika (prema popisu iz 2013. godine) je također na devetom mjestu po brojnosti u Ukrajini. Zaporiška Oblast se na zapadu i jugozapadu graniči sa Hersonskom Oblašću, na sjeveru i sjeverozapadu Dnjipropetrovskom Oblašću i sa Donjeckom Oblašću na istoku. Nalazi se između rijeke Dnjepar i Azovskog mora.
Neurulacija
Rani razvoj mozga
Prednji segmenta neuralne cijevi oblikuje tri glavna dijela mozga: prednji mozak, srednji mozak i zadnji mozak. Formiranje ove strukture počinje s debljanjem nervne cijevi  koje je  određeno Hox genom. Za povećanje pritiska tečnosti koriste se Ionske pumpe pa se  unutar cijevi stvara izbočina. Blokada između mozga i kičmene moždine sprečava da akumulirana tečnosti iscuri. Ovi dijelovi mozga se dalje dijele u podregije. Zadnji mozak se dijeli u različite segmente naziva rombomere. Ćelije nervnog grebena formiraju ganglije, iznad svake rombomere. Neuralna cijev postaje klicin neuroepitel i tokom razvoja mozga služi kao izvor novih neurona. Mozak se razvija u smjeru iznutra-van.
Zaporiška oblast
Administrativna podjela
Zaporiška Oblast je administrativno podijeljena na 5 rejona (okruga).
Neurulacija
Nenervno ektodermno tkivo
Paraaksijalni mezoderm okružuje notohord  u dijelovima i iz koje se razvijaju somiti, budući mišići i kosti, a sudjeluju i u formiranju ekstremiteta kičmenjaka.
Ćelije nervnog grebana
Masa tkiva zvana  nervni greben koje se nalaze  na samim rubovima bočnih ploča za sklapanje neuralne cijevi,  odvajaju se  od neuralne cijevi i migriraju da postanu različite, ali važne ćelijenervne cijevi.
Ćelije nervnog grebena migriraju kroz embrion i formiraji  nekoliko nakupina, uključujući pigmentne ćelije i ćelije perifernog nervnog sistema
Defekti nervne cijevi
Zatvaranje neuralne cijevi se javlja u sredini, a onda kreće ka njenom leđnom i trbušnom dijelu. Nezatvaranje gornjeg dijela neuralne cijevi  rezultatira pojvom  anencefalije, stanja koje je obilježeno degeneracijom prednjeg mozga i lobanje, što  je uvijek fatalno. Nezatvaranje donjeg šava cijevi je poznato kao spina bifida, koja u  se svom najtežem  oblik  ispoljava  kao odsustvo nervne  ploče (termin bifida potiče od latinskog,  a znači pukotina u dva dijela '). Manje teške oblike označava nedostatak moždanih ovojnica i pršljenova koji prekrivaju  zadnji dio  kičmene moždine.
Spina bifida može dovesti do paralize ispod pogođene regije kičmene moždine. Za kretanje, pogođenim osobama mogu biti potrebne štake ili kolica, a mogu također patiti i  od nedostatka kontrole pražnjenja  bešike i crijeva. Defekti neuralne cijevi su među najčešćim među onemogućavajućim  urođenim  mhanama, a  javlja u otprilike 1/500 živorođenih.
Miotom
thumb| Transverzalni presjek ljudskog [[embriona u trećoj sedmici razvića pokazuje diferencijaciju primitivnog segmenzta. mp = mišićna ploča (raniju termin za miotom). Drugi akronimi: ao. = aorta; n.c. = nervna cijev; sc. = sklerotom; s.p.  = kožna ploča]] Miotom – u embrioogiji kičmenjaka embrionalni mišićni segment – je kompleks  tkiva koji  tvori  mišiće. Raniji naziv za miotom je bio  segmentna ili mišićna ploča.
Miotom je, dakle dio somita  (opet dio  mezoderma) koji se, na kraju gastrulacije, nalazi  u središnjem  položaju  između sklerotoma, iz kojeg nastaje  lobanja i na zadnjem  pršljenskom i dermatomskog dijela,  koji će se transformisati, između ostalog, u dermis  leđne  i  bočne  regije tijela. thumb|200px|lijevo|[[Dermatomi, miotomi i kožni nervi prednje strane tijela]] |thumb|200px|centar|[[Dermatomi, miotomi i kožni nervi zadnje strane tijela]] Od miotoma se formiraju mišići (najprije miogene ćelija). Promiotomske ćelije prolaze kroz segmentaciju, a  nove miotomske metamere se  uvlače  između mezoderma  bočne ploče (što dovodi dostvaranja  [ [peritoneum]]a  i mezentera), te "ektoderma  (koji je vanjski klica sloj) tako  da nastaje  većina somatskih mišića.
Klinički značaj
Test miotoma je dio neurološkog pregled, jer svaki korijen živca iz kičmene moždine  kontrolira određenu grupu mišića. Testiranje miotomea se vrši za spoznaju mišićne izdržljivosti izometrijski, što pruža medicinske informacije o  nivou njihovog prisustva  u kičmi.
Tokom testa, kliničar traži slabost mišića (hipotonija) određene grupe. Rezultati mogu ukazivati na povrede korijena nerva kičmene moždine ili stanje hernije međupršljneskog diska pritiskom na kičmene neravne korijene.
Distribucija miotoma gornjih i donjih ekstremiteta je:
Kneginec
Hrvatska:
Opći izbori u SR Bosni i Hercegovini 1990.
Opći izbori u SR Bosni i Hercegovini 1990. održani su 18. novembra 1990. godine, dok je drugi krug za izbor zastupnika u Dom naroda održan 2. decembra. Ovo su bili prvi višestranački izbori u SR Bosni i Hercegovini. Osim izbora za članove Predsjedništva Socijalističke republike Bosne i Hercegovine, održani su i izbori za Skupštinu Socijalističke republike Bosne i Hercegovine.
Prosječan odaziv birača je bio 77,83% od 3.033.921 ukupnog broja registriranih glasača (74,4% u izborima za članove Predsjedništva i 81,6% u izborima za Vijeće općina i 77,5 za Vijeće građana).
Ove izbore pobijedile su tzv. nacionalne stranke: Stranka demokratske akcije, Srpska demokratska stranka i Hrvatska demokratska zajednica Bosne i Hercegovine. Ove tri stranke su nakon izbora postigle dogovor i raspodijelili vlast. Predsjednik republike je postao Musliman Alija Izetbegović (SDA), predsjednik skupštine Srbin Momčilo Krajišnik (SDS) a predsjednik vlade Hrvat Jure Pelivan (HDZ BiH). Ova antikomunistička koalicija je zadržala vlast do početka Rata u Bosni i Hercegovini 1992.
Raspisivanje izbora
Pri registraciji birača primijenjena je pasivna registracija na nivou općine, na osnovu podataka koje su građani prijavljivali prilikom prijave stalnog mjesta boravka. Ukupan broj građana upisanih u opće biračke spiskove bio je 3.033.921, od čega 100.432 na privremenom radu u inozemstvu. Da bi bili legitimni, bilo je potrebno da na izbore izađe više od 50% birača upisanih u opće biračke spiskove.
Izbor 240 poslanika u dva doma Skupštine Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine morao je odražavati zastupljenost konstitutivnih naroda u Bosni i Hercegovini prema popisu iz 1981. godine, uz dozvoljeno odstupanje +/-15%. Na izbore je od 43 registrirane stranke izašlo, samostalno ili u koalicijama, njih 15. Uvjerljivom većinom pobijedile su SDA, SDS i HDZ sa 84% poslaničkih mandata u republičkom parlamentu, 75,5% odborničkih mandata u općinskim skupštinama, te 60,83% odborničkih mandata u Skupštini grada Sarajeva.
Predsjedništvo
Na izborima za članove Predsjedništva, birana su dva kandidata sa tri liste, te jedan sa četvrte liste. Liste su bile zasnovane po nacionalnom ključu, te je svaki konstitutivni narod (Muslimani, Hrvati i Srbi) u SR Bosni i Hercegovini imao svoje prestavnike, a četvrta lista tzv. Ostali (Jugoslaveni itd.) je bila sa kandidatima, koji nisu pripadali tim trima narodima. Glasati se moglo za kandidata sa svake od četiri liste. Tako da je svaki birač praktički imao četiri glasa. Članovi Predsjedništva postali su Fikret Abdić, Alija Izetbegović, Ejup Ganić, Biljana Plavšić, Biljana Plavšić, Stjepan Kljujić i Franjo Boras. Internom odlukom u SDA, utvrđeno je da će Predsjednik Predsjedništva Socijalističke republike Bosne i Hercegovine postati Alija Izetbegović, a ne Fikret Abdić, koji je na izborima osvojio najveći broj glasova.
Skupština
Na Općim izborima birani su članovi Skupštine Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine u dva doma: Za Vijeće građana birano je 130 predstavnika, a za Vijeće općina 110 predstavnika, po jedan za svaku općinu u republici.
Vijeće građana
U Vijeću građana izabrana su 43 predstavnika iz SDA, 34 iz SDS, 21 iz HDZ BIH, 15 iz SK BIH, 12 iz SRSJ, 2 iz LDS BIH i MBO, te jedan iz DSS BIH. Odaziv birača za izbore članova Skupštine u Vijeće građana bio je 77,5%. Za predsjednika Skupštine Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine izabran je Momčilo Krajišnik, a za predsjednika Vlade Jure Pelivan. Odaziv birača za izbore članova Skupštine u Vijeće građana bio je 77,5%.
Vijeće općina
U Vijeću općina izabrana su 43 predstavnika iz SDA, 38 iz SDS, 23 iz HDZ BIH, 3 iz SK BIH te po jedan iz SPO i SRSJ. Odaziv birača za izbore članova Skupštine u Vijeće građana bio je 77,5%. Za predsjednika Skupštine Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine izabran je Momčilo Krajišnik, a za predsjednika Vlade Jure Pelivan. Odaziv birača za izbore članova Skupštine u Vijeće općina bio je 81,6 %%.
Topoline
Topoline su naseljeno mjesto u sastavu općine Koška, Osječko-baranjska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Našice.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Topoline su imale 146 stanovnika.
Napomena: ''Samostalno naselje od 1981. Nastalo izdvajanjem dijela područja iz naselja Normanci. Do 1961. podaci su sadržani u naselju Normanci.''
Dermatom
mini|300px|Dermatomi gornjih i donjih ekstremiteta (Modificirano, prema Keegan J. J. i Garrett F. D.) Deramtom je područje kože koje je uglavnom kontrolirano jednim kičmenim nervom. Postoji 8 vratnih (cervikalnih) živaca (C1 je izuzetak bez dermatoma), 12 grudnih (torakalnih) živaca, 5 slabinskih (lumbalnih) živaca, 5 krstačnih (sakralnih) i 1 trtični (kokcigealni) živac, koji takođe često nema dermatom. Svaki od ovih živaca su senzitivni releji (uključujući i bol) iz određene regije kože do mozga. Deramtom se odnosi i na dio embrionalnog somita.
Topoline
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Topoline je imalo 257 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Dermatom
Uz grudni koš i trbuh, ljudski dermatomi su formirani kao gomile diskova, od kojij je svaka snabdjevena različitim kičmenim nervom. Uz ruku i nogu, situacija je drugačija: dermatomi se kreću uzdužno duž udova. Iako je generalni obrazac sličan kod svih ljudi, precizna područja inervacije su jedinstvena za svaku osobu, slično kao otisci prstiju. Slična području inervacije perifernih živaca se nazivaju periferno živčano polje.
Topoline
Popis 1910.
Za sastav stanovništva na popisu 1910. godine, pogledati pod: Normanci.
Dermatom
Klinički značaj
thumb|300px|Referirana bol: Mapa svjesne percepcija visceralnih osjećaja specifičnih regija tijela, kao što je prikazano u ovoj tabeli. Neke senzacije se osjećaju lokalno, dok se drugi doživljavaju kao da utiču na područja koja su prilično udaljeni od uključenih organa. thumb|300px|right|Dermatomi donjih udova (Modificirano, iz: Fender, prema: Foerster) Deramtom je područje kože dobija senzorne neurone koji polaze iz ganglije kičmenog živca. Simptomi koji prate osjećanja u deramtomu (npr. kao bol ili osip) može ukazivati na patologiju koja uključuje korijen povezanih živaca. Primjeri uključuju somatske disfunkcije kičme ili virusne infekcije. Referirana bol obično uključuje određenu "iz" lokaciju, tako se ne povezuje sa deramtomom. Određeni problemi kože imaju tendenciju da se orijentiraju na lezije u pravcu dermatoma. Virusi koje su uspavani u nervnim ganglijima (npr. varičela zoster virus, koji izaziva i vodene ospice i herpes zoster obično izazivaju crvenilo), često uzrokuju ili bol, osip ili oboje u definiranom obrascu deramtoma (zosteriformni obrazac). Međutim, simptomi se možda neće pojaviti u cijelom dermatomu.
Anatomske osobenosti dermatoma
Slijedi lista spinalnih živaca i tačaka koje karakteristično pripadaju dermatomu svakog nerva:
Dermatomi donjih ekstremiteta:
Lista senzornih kranijalnih nerava:
Komar (Travnik)
Komar je naseljeno mjesto u općini Travnik, Bosna i Hercegovina.
Kraljevice
Kraljevice su naseljeno mjesto u općini Travnik, Bosna i Hercegovina.
Prilesje (Vrbovec)
mini|280px|Prilesje, ulaz u naselje Prilesje je naseljeno mjesto u sastavu grada Vrbovca, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Vrbovec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Prilesje je imalo 181 stanovnika.
Krpeljići
Krpeljići su naseljeno mjesto u općini Travnik, Bosna i Hercegovina.
Kamenovi spoticanja u Austriji
U ovom se članku nalazi podaci o broju postavljenih kamenova spoticanja, postavljenih u austrijskim gradovima. Prvi kamen je postavljen 19. jula 1997. u Sankt Georgenu.
Milankovićevi ciklusi
thumb|400px|right|Prošli i budući Milankovićevi ciklusi, koji sa velikom tačnošću predviđaju prošlost i budućnost orbitnih parametara: — ε = ukošenost (nagnutost) [[ekliptika|ekliptike.  — e = ekscentričnost Orbite.  — ϖ = Longituda perihela.  —sin(ϖ) = precisijski indeks, koji skupa sa zakrivljenošću kontrolira sezonske cikluse insolacije.  —  = izračunata prosječna dnevna insolacija na vrhu atmosfere, na dan ljetnog solsticija na 650 sjeverne geografske širine. — Bentični otvori i —Vostok iledeni blok su dva distinktna pokazatelja za prošli globalni nivo mora i temperature, iz sedimenta, odnosno antarktičkog ledenog pokrova.  Vertikalna siva linija pokazuje današnje uvjete, 28.000 godina prije današnjice.]]
Milankovićeva teorija opisuje efekte ukupnih promjena u zemaljskim kretanjima klime, nazvana je po srbijanskom geofizičaru i astronomu Milutinu Milankoviću, koji je na njoj radio (kao ratni zarobljenik) u Prvom svjetskom ratu.
Milanković je matematički razvio teoriju da varijacije u ekscentričnosti orbite, nagnutost ekliptike i dužine perihela određuju klimatske modele na Zemlji putem orbitalne konstelacije pomenutih faktora.
U 19. stoljeću su uznapredovale i druge slične astronomske teorije. Joseph Adhemar, James Croll i drugi su razradili svoje modele, ali verifikacija je teška zbog nepostojanja pouzdano datiranih dokaza i sumnje u tačnost važnih razdoblja. Ne sve do bušenja dubokih okeanskih jezgri i izvornih radova Jamesa Haysa, John Imbrieja i Nicholasa Shackletona, uključujući i sadašnje stanje.
Ciklusi u kretanju Zemlje
Rotacija Zemlje oko vlastite osi i njena revolucija oko Sunca uzrokuje nekoliko kvaziperiodičnih varijacija. Iako krivulje koje opisuju ta gibanja i promjene koje se s njima dovode u vezup sadrže nekoliko sinusoidnih komponenti, suštinski dominira samo nekoliko komponenti. Milanković je proučavao promjene u precesiji, ekscentričnosti Orbite i nagnutosti Zemljine ekliptike. Te promjene u kretanju i orijentaciji dovode do promjena u insolaciji (osunčenju) Zemljine kore. Poseban značaj poznavanja tih promjena u sjevernoj polarnoj oblasti naglašava pojava da kopno na njih reagira brže od okeana.
Oblik Orbite i njena ekscentričnost
thumb|left|Kružna orbita, uz ekscentričnost 0. thumb|right|Izdužena elipsoidna orbita, uz ekscentričnost 0,5. Zemljina orbita nije savršeni krug, nego je u obliku elipsaelipse, a ekscentričnost je njeno odstupanja od kružne putanja i ima svoje mjere. Oblik ove orbite se mijenja se od blisko kružnog (uz malu ekscentričnost do oko 0,005) do blago eliptične (ekscentričnost oko 0,058), tako da je prosjek ekscentričnosti 0,028. Glavna komponenta tih promjena dešava se u periodu od 413.000 godina (varijacija ekscentričnosti ±0,012), tj. toliko je dug ciklus njenih promjena do povratka u određeni početni položaj. Periodi varijacija brojnih drugih determinanti kreću se između 95.000 i 125.000 godina, pri čemu je ciklus maksimalnog učinka konstelecije tih komponenti oko 400.000 godina. Trenutna ekscentričnost iznosi 0,017 i opada.
Ako bi Zemlja bila jedina planeta u Sunčevom sistemu, ekscentričnost orbite se ne bi mijenjala u protoku vremena. Do varijacija ekscentričnosti zemljine orbite dolazi uglavnom zbog gravitacijskog djelovanja velikih planeta, Jupitera i Saturna. Saglasno evoluciji ekscentričnosti, polu-glavna os orbitne elipse se ne mijenja. Prema perturbacijske teorije, koja se u nebeskoj mehanici upotrebljava za pračun orbitne evolucije, glavna poluos je adijabatski nepromijenjiva. Prema Trećem Keplerovom zakonu, cikličnost orbite određuje glavna poluos, iz čega slijedi da period revolucije, tj. dužina siderične godine, ostaje također nepromijenjen tokom evolucije orbite. Međutim, povećanje ekscentričnosti skraćuje malu poluos, što direktno pojačava sezonske varijacije. . Ipak, pritom se prosječna insolaciija mijenja tek blago, u skladu s Drugim Keplerovim zakonom.
Nelinearnosti Stefan-Boltzmannovog zakona, uvjetuje da jednaka srednja insolacija ne odgovara prosjeku odgovarajućih temperatura. Tako se, za iradijaciju kojoj odgovara temperatura sezonskih promjena od 20 °C (i asimetrična varijacija ±50°), dobija asimetrična varijacija odgovarajućih temperatura s prosjekom 16 °C (dakle, odstupanje je -4 °C), a za dnevnu varijaciju iste iradijacije, pod pretpostavkom da je toplinski kapacitet 0 J kg−1 K−1, dobije prosječna temperatura od -113 °C.
Današnja razlika između udaljenosti Zemlje od Sunca u afelu i perihelu je 5,1 milijuna km (3,4%), što odgovara varijaciji insolacije u iznosu od 6,8%. Trenutno se Zemlja nalazi u perihelu 3. januara, dok se u afelu nalazi na poziciji 4. jula pa je ekscentričnost orbite u fazi opadanja. Pri najvećoj eliptičnosti orbite, insolacija u perihelu je oko 23% veća nego u afelu.
Orbitna mehanika podrazumijeva da je trajanje sezona proporcionalno površinama sezonskih kvadranata. Prema tome, pri ekstremnoj ekscentričnosti, sezone na daljoj strani orbite su znatno duže. U godinama kada jesen i zima nastupaju u doba kad je Zemlja na bližem dijelu orbite (što je aktuelno slučaj na Sjevernoj hemisferi), Zemlja se tada kreće najvećom brzinom, tako da su jesen i zima u zbiru nešto kraće od proljetno-ljetnog razdoblja. Tako je ljeto na Sjevernoj hemisferi duže za 4,66 dana od zime, a proljeće je 2,9 dana duže od jeseni.
Nagib Zemljine osi
thumb|left|Kretanje nagiba Zemljine osi između 22.1° i 24.5°. Ugao nagiba Zemljine osi u odnosu na orbitnu ravninu oscilira od 22,1° do 24,5° (tj. amplituda je 2,4°) približno periodično varira, u ciklusima od oko 41.000 godina. S povećanjem nagiba rastu i amplitude sezonskih ciklusa insolacije. Drugim riječima, u doba velikih nagiba Zemljine osi, na obje hemisfere, ljeti primamo veći iznoss insolacija, a zimi je tok zračenja manji. Ipak, iznosi tih promjena u insolaciji nije jednak za ljeto i za zimu. Godišnja prosječna insolacija se povećava na većim geografskim širinama, dok na manjim širinama dolazi do smanjenja insolacije. Pretpostavlja se da hladnija ljeta pospješuju dolazak ledenog doba zbog smanjenja taljenja snijega i leda. Zato se može reći da je za ledeno doba povoljniji manji nagib osi, i to iz dva razloga: Ipak se pokazalo da značajne klimatske promjene nisu korelirane s ekstremima nagibima osi. Današnji nagib Zemljine osi iznosi 23,44°, pa smo otprilike u sredini ciklusa, i to u opadajućoj fazi. Minimalni nagib Zemlja će dostići za oko 8.000 godina.