cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Līloa
Biografija
Līloa je bio sin kralja Kihanuilulumokua i njegove žene, kraljice Waoilee, koja je bila tetka svog muža.
Naslijedio je oca na prijestolju 1465. Bio je smatran svetim poglavicom, a zapamćen je u legendama po dobrim djelima. Sagradio je hram u dolini Waipiʻo.
Njegova se žena zvala Pinea ili Piena, sa kojom je imao sina Hākaua i kćerku Kapukini. Sa ljubavnicom Akahi imao je sina ʻUmija.
Visoki sveštenik tokom njegove vladavine bio je Laeanuikaumanamana.
Sin Hākau ga je naslijedio.
Plašt
Līloa je posjedovao "sveti" plašt od perja (Kāʻei Kapu o Līloa).
Kičmeni nerv
Kičmeni nervi – uobičajeno spinalni nervi su mješoviti nervi, koji  provode  i motorne  i senzorne  i autonomsne signale između kičmene moždine i tijela. Čovjek ih ima  31 par – po jedan iz svakog pršljena  kičmenog stuba.
Ovi nervi su grupirani u odgovarajuće vratne ili cervikalne (C), grudne  ili torakalne  (T), slabinske ili lumbalne  (L), krstačne ili sakralne (S)  i trtične ili kokcigealne (C)  regije  pršljenova kičmene moždine. Redovno ima osam pari vratnih. dvanaest grudnih. pet slainskih. pet krstačnih i jedan par repnih. Ovi živci su dio perifernog nervnog sistema.
Struktura
thumb|250px|Kičmeni nerv thumb|240px|Tipski položaj spinalnog nerva Svaki kičmeni nerv sadrži kombinacije nervnih vlakana iz stražnjeg i prednjeg korijena. Zadnji sadrži uzlazna ili aferentna nervna vlakna   i prenosi senzorne  informacije ka  mozgu. Prednji korijen uključuje silazna ili eferentna nervna vlakna motornog  korijena i provodi informacije iz  motorne kore  mozga u odgovarajuće efektorne organe. Kičmeni nervi izlaze   iz kičmenog stuba kroz otvor (međuprešljenskog (intervertebralnog) foramena),  između susjednih pršljenova. To je tako za sve kičmene živce, osim prvog kičmenog  para  (C1), koj se pojavljuje između potiljačne kosti i atlasa (prvi vratni pršljen). Zato se vratni  nervi označavaju brojevima od pršljena ispod, osim kičmenog nerva C8, koji se nalazi  ispod pršljena C7 i iznad pršljena T1. Nervi grudnog koša, lumbalni i sakralni se tada  označavaju  brojevima koji poćčinju od  gornjih  pršljenova. U slučaju slabinskih, S1 (ili  L6) ili sraslog L5 pršljena, nervi se obično još uvijek označavaju kao L5, a  naredni je S1.
thumb|right|300px|Prikaz strukture tipskog spinalnog nerva 1.  silazni (eferentni) 2. Somatski silazni (aferentni). 3,4,5. [[Simpatikusni silazni (eferentni) 6,7. Simpatički uzlazni (aferentni)]]
Izvan kičmenog stuba, živac se dijeli na grane. Zadnje grana (ramus) sadrži živce koji služe zadnjm dijelovima moždanog stable za prenpšenje  utrobnih i somatskih  motornih vlakana somatskih senzornih  informacija  i iz kože i mišiće leđa (“epaksijalnih  mišića"). Prednja grana (ramus) sadrži živce koji služe preostalim  prednjim  dijelovima trupa i gornjih i donjih ekstremiteta (“hipaksijalnih mišića”).  Provode  utrobne i somatske motorne i  senzorne informacije i sa trbušno-bočne  (ventrolateralne)  površine tijela − struktura u tjelesnom zidu  i udovaima. U  meningealnoj grani  kičmenog nerva ponovo ulazi u međupršljenski otvor (intervertebralnoi foramen)  da oživčava  ligamenate, tvrdu moždanu ovojnica (dura matter), krvne  sudove intervertebralnog diska, površinu zglobova i perikosti pršljenova. Komunicirajuće grane  (ramii communicantes)  sadrže autonomne živce  koji imaju utrobne (visceralne)  funkcije, pa sadrže i  motorne  i senzorne informacije i iz unutrašnjih organa.
Neki prednji od njih se spajaju sa susjednim zadnjim granama i formiraju  živac pleksusa (spleta), mrežu povezanih  živaca. Nervi koji izlaze iz pleksusa sadrže vlakna iz različitih kičmenih nerava, koji se zajedno idu  u neke ciljane lokacije. Glavni pleksusi  uključuju grlić maternice, brahijalni, lumbalni i sakralni pleksus. .
Vratni živci
thumb|Vratni nervi Iako postoji sedam vratnih pršljenova (C1-C7), ova regija sadrži osam njihovih živaca C1 – C8. Svi cervikalni živci, osim C8,  pojavljuju se iznad odgovarajućih pršljenova, dok C8 izlazi ispod  pršljena C7. Drugdje u kičmi, nervi izlaze  ispod pršljena sa istim imenom.
Zadnji  raspored uključuje subokcipitalni živca (C1),  veći okcipitalni živac (C2) i treći okcipitalni živcac (C3). Prednji raspored sadrži vratni (C1-C4) i brahijalni pleksus (C5-T1).
Vratni živci oživčuju  u sternohioidni, sternothioroidni i omohioidni mišić.
Petlja živaca pod nazivom ansa cervicalis je dio pleksusa grlića maternice.
Grudni živci
Grudni ovuhvataju dvanaest kičmenih živaca koji  izlazi iz grudnih pršljenova. Svaki taj živac (T1-T12)  potiče ispod svakog odgovarajućeg grudnog pršljena. Grane izlaze iz kičme i  idu direktno na paraventralnu gangliju  autonomnog nervnog sistema,  gdje su uključeni u funkcije  organa i žlijezda u glavi, vratu, grudnoom  košu i trbuhu.
Šest donjih medijalnih grana  se  distribuiraju uglavnom na mišiću multifidusu i  dugom  leđnom mišiću (longissimus dorsi), povremeno izvodeći  dio  vlakana u kožu blizu srednje linije. Ova osjetljiva grana se zove ramus zadnjeg dijela  kože ili kraće, grana zadnje kože.
Slabinski živci
thumb|Grane slabinskog pleksusa
Lumbalna regija uključuje pet pari kičmenih  živaca koji  izlaze iz njenih pršljenova. Mogu se podijeljeni u zadnji  i prednji odjel.
Zadnji dio je organiziran tako što njegove medijalne grane lumbalnih nerava vode blizu zglobnih  pršljenskih nastavaka  i završavaju  u multifidus mišićima.
Bočni inerviraju  mišiće  uspravljanja kičme (erector spinae).
Gornja tri daju grane  kožnih živaca koji probijaju  aponeurozu dugog leđnog mišića  (latissimus dorsi) na bočnoj  granici  mišića erector spinae i spuštaju se preko zadnjeg dijela krstačnog grebena na koži stražnjice, a neke od grančica dotiču  nivo  većeg trohantera.
Prednji dio lumbalnog nerva (rami anteriores) se povećava odozgo prema dolje. Oni se spajaju u blizini svog porijekla, prema sivm granama ami communicantes  iz slabinske ganglije simpatičkog stasbla. Ove grane se sastoje od dugih, vitkih izdnaka  koji prate slabinske arterije oko strana pršljenskih  tijela, ispod  velikog psoas mišića. Njihov raspored je nešto nepravilan: jedna  ganglija može dati ogranke  na dva lumbalna  živca, ili jedan lumbalni živac  može dobiti izdanak dvije  ganglije.
Prvi i drugi, a ponekad i treći i četvrti lumbalni živac je e svaki povezan sa lumbalnim dijelom simpatičkog stable preko  bijelog komunicirajućeg ogranka.
Nervi prolaze koso prema van, iza velikog  psoasa ili između svojih  slojeva i raspoređuju  vlakna u njega  i quadratus lumborum.
Prva tri i veći dio četvrtog su povezani zajedno preko anastomozne petlje i čine lumbalni pleksus.
Manji dio četvrtog živca se spaja sa petim I formiraju lumbosakralno stablo, koje pomaže u formiranju krstačnog spleta. Četvrti živac je nazvan furkalni živac, zbog činjenice da je podijeljena između dva pleksusa.
Krstačni živci
Sakralne živce čini  pet parova kičmenih  nerava koji  izlazi iz  krstačne kosti na donjem kraju kičme. Korijeni ovih živaca počinju unutar kičmenog stuba na nivou L1 pršljena, gdje je  počinje snop zvani "konjski rep" (cauda equina),  a zatim se spuštaju u krstačnnu  kost.
Postoji pet uparenih sakralnih živce; polovina njih izlazi kroz sakrum na lijevoj strani, a druga polovina na desnoj. Svaki živac se pojavljuje u dva odjela: jedan dio prolazi kroz prednji krstačni otvor (foramen), a drugi  kroz zadnji. Nervi se dijele u grane  i ogranke  različitih živaca i  međusobno pridružuju. Neki od njih se i spajaju sa  granama lumbalnog ili koksigealnog živca  Ove anastomoza živaca čini  sakralni i lumbosakralnim pleksus. Grane ovih pleksusa vode do nerava koji inerviraju kukove, butine, noge, uključujući i stopala.
Sakralnih nervi imaju i aferentna i eferentna vlakna, tako da su odgovorni za dio čulne percepcije i pokreta donjih ekstremiteta ljudskog tijela. Iz S2, S3 i S4 nastaju pudendalna nervna i parasimpatička vlakna čiji električni potencijal ide u silazno debelo crijevo i rektuma, mokraćni mjehur i genitalne organe. Ovi putevi imaju i aferentna i eferentna  vlakna i, na taj način, su odgovorni za provođenje senzornih informacija iz tih organa male karlice u centralni nervni sistem (CNS) i motorne  impulse  iz CNS u karlicu da kontroliraju  pokrete tih organa male karlice.
Kokcigeus (trtični)
thumb|right|Područja rasporeda kožnih grana zadnjeg dijela kičmenih nerava Polja medijalnih grana su crna, a bočnih crvena
Trtica (coccyx) je završni dio kičme koji sadrži 4-5 trtičnih pršljenova, od kojih je prvi pomičan prema krstačnoj kosti, a ostali su međusobno srasli. Njeni poremećaji izazivaju teške bolove.
Klinički značaj
Išjas je obično uzrokovan poremećajima kompresije lumbalnih živaca L4 ili L5 ili sakralnih živaca S1, S2, ili S3, ili kompresije samog bedrenog živca.
Hākau
Hākau je bio sin kralja Līloe i njegove žene Pinee I te brat princeze Kapukini I.
Naslijedio je svog oca 1495 godine. Imao je polubrata ʻUmija.
Sagradio je kraljevski mauzolej u kojem je pohranio očeve kosti. Mauzolej je nazvan "Liloinom kućom".
Hākauova žena je bila Pinea II i imali su kćerku, princezu Kukukalaniopae. Njegova unuka Haukanuinonakapuakea bila je supruga kralja Keawea.
Hākau je zapamćen je kao veoma zao vladar, koji je ubijao sve muškarce koji su smatrani fizički atraktivnijima od njega. Na kraju su ga ubili njegovi podanici, kamenujući ga 1510 godine, a njegov polubrat je postao kralj.
GLOD4
Protein 4 glioksalaznog domna je enzim koji je kod ljudi kodiran genom GLOD4.
Alternativnom preradom transkripta mastaju tri izoforme kodiranog protreina.
Dužina polipeptidnog lanca je 313 aminokiselina, a molekulska težina 34.793 Da.
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Fatničko polje
mini|desno|250px|Fatničko polje Fatničko polje je kraško polje u Bosni i Hercegovini, u općini Bileća. Smješteno je oko 3 km jugoistočno od Dabarskog polja i prirodni je produžetak Dabarskog polja u smjeru jugoistok. Odvojeni su manjim krečnjačkim grebenom, što je uvjetovalo da postanu dvije, po hidrološkim karakteristikama, odvojene cjeline. Okruženo je planinama Kosmatuša, Brusnik, Vranjevića, Kuk, Oblo Brdo i Gruba Glava. Prečaga Humac (510 m) dijeli polje na Gornje i Donje. Izgrađeno je od vapnenca gornje krede. Zahvata površinu od oko 5,6 km² i nalazi se na nadmorskoj visini od 460–500 m.
Naselja u polju su: Fatnica, Kalac, Orahovice, Bačevice, Divin, Narat, Pađeni. Na jugu su krečnjačka brda iza kojih su naselja Kukričje i Kuti. Stanovništo se pretežno bavi stočarstvom i zemljoradnjom.
Hidrologija
Dio voda koji se gubi u ponoru Srđevići u severozapadnom dijelu Gatačkog polja, nakon podzemnog toka pojavljuje se u izvoru Obod, u istočnom dijelu Fatničkog polja. To je ujedno i osnovni dotok vode u polje, s obzirom da je njegov orografski sliv relativno mali, površine 40 km2. U blizini je i izvor Zvonuša. Još 1958. god registrirani su u Zavodu za zaštitu prirodnih znamenitosti.
U području južnog dijela Fatničkog polja postoji široka zona, sa nizom ponora u vidu sistema uskih pukotina. Najznačajniji ponor je Pasmica, čije vode se pojavljuju na izvorima Trebišnjice, s kapacitetom gutanja od 15 - 20 m3/s. Ponorska zona Velika pećina drenira manji dio ovog polja u pravcu izvora rijeke Bregave.
Zastava općine Velika Kladuša
mini|desno|250px| Zastava općine Velika Kladuša Zastava općine Velika Kladuša je simbol općine Velika Kladuša. Zastava općine Velika Kladuša je svjetloplave boje. Lijevo od centra nalazi se grb općine Velika Kladuša. Od donjeg ruba zastave prema gornjem rubu, paralelno su smještena dva bijela polja koja se protežu cijelom dužinom zastave. Grb općine donjim saživljenim završetkom dodiruje bijelo paralelno polje. Zastava je pravougaonog oblika. Odnos između dužine i širine zastave je 2:1. Zastava općine Velika Kladuša se zvanično ističu i koriste na slijedeći način:
Fatničko polje
Hidrologija
U polju je usječeno suho korito Fatničke rijeke, koje se za vrijeme obilnijih jesenjih kiša ispuni vodom. Kako ponori ne mogu primiti svu vodu, polje se plavi od novembra do maja. Ovo ekološki posebno značajno područje izloženo je ljudskim djelatnostima. Sredinom 1980-ih u sklopu projekta Gornji horizonti probijen je tunel ispod naselja Kuti, koji spaja Dabarsko i Fatničko polje. U toku 2006. god probijen je i tunel ispod naselja Pađeni, do naselja Čepelica, u dužini 15.650 metara. Kanal kroz Fatničko polje, dužine 3000 metara, takođe je u izgradnji. Namjena objekta je povezivanje dva tunela i skupljanje voda u samom polju.
O mogućim utjecajima transporta vode kroz tunel Fatničko polje – akumulacija Bileća na hidrološki režim rijeke Bregave, a samim tim i Neretve, mišljenja su podijeljena.
Ukoliko se takva područja ne zaštite, smatra dio stručne javnosti, postoji velika opasnost od izazivanja ekološke neravnoteže, koja u konačnici može uzrokovati nesagledive dalekosežne i dugotrajne ekološke katastrofe. Zbog toga se takve prakse sve češće napuštaju te se upravljanje i rehabilitacija vodotoka vrše prema prirodnom režimu poplava i ekološki prihvatljivih protoka.
Veliki Dol
Slovenija:
Dedni Dol
Dedni Dol je naseljeno mjesto u sastavu općine Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Dedni Dol je imao 128 stanovnika.
Veliki Dol (Krško)
Veliki Dol je naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Krško.
IC 4969
IC 4969 (također poznat kao ESO 186-13 i PGC 64288) je spiralna galaksija i nalazi se u sazviježđu Teleskop. Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 31. augusta 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Antene (galaksije)
NGC 4038 (također poznat kao Arp 244, ESO 572-47, MCG -3-31-14, PGC 37967 i UGCA 264) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 75 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Gavran. Najveći prečnik je 3,40 (75 hiljada sg) a najmanji 1,7 ugaonih minuta (37 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 7. februara 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Sertolijeve ćelije
Sertolijeva ćelija (tip sustentakulska ćelija) jest "medicinska sestra" ćelija testisa koja je dio semniferne tubule i pomaže u procesu spermatogeneze, u proizvodnji sperme. Aktivira se folikul-stimulirajućim hormonom (FSH) koji izlučuje adenohipofiza, a na svojim membranama ima FSH receptor. Nalazi se posebno u zglobnim sjemeničkim tubulama (jer je to jedino mjesto u testisima gdje se stvaraju spermatozoidi). Razvoj Sertolijevih ćelija usmeren je na testis determinirajući faktor, koji određuje testisni protein.
Struktura
Sertolijeve ćelije nalaze se u seminifernim tubulama. Na snimcima, koristeći standardno bojenje, Sertolijeve ćelije lako se miješaju sa ostalim ćelijama germinalnog epitela. Najkarakterističnija obilježja Sertolijevih ćelija je tamno jedarce.
Razvoj
Sertolijeve ćelije potrebne su za muški seksualni razvoj. Tokom muškog razvoja, gen SRY aktivira SOX9, koji se zatim aktivira i formira povratnu petlju sa FGF9. Sertolijeva ćelija proliferira i diferencira i uglavnom se aktivira FGF9. Odsustvo FGF9 obično uzrokuje razvoj ženke. Jednom kada je u potpunosti diferencirana, smatra se da je Sertolijeva ćelija vremenski diferencirana i da nije u stanju da se razmnožava. Stoga, nakon što započne spermatogeneza, više se ne stvaraju Sertolijeve ćelije.
Funkcija
Budući da je njihova glavna funkcija hranitelja spermatozoida u razvoju kroz stadije spermatogeneze, Sertolijeve ćelije takoder su nazvali majčinske ćelije ili ćelije njegovateljice. Sertolijeve ćelije djeluju i kao fagociti, trošeći zaostalu citoplazmu tokom spermatogeneze. Premještanje ćelija iz baze u lumen sjemeničnih tubula nastaje konformacijskim promjenama na bočnim rubovima Sertolijevih ćelija.
Lučenje
Sertolijeve ćelije izlučuju slijedeće supstance:
Strukturni
Okluzivni spojevi Sertolijevih ćelija tvore krvno-testisnu barijeru, strukturu koja odvaja intersticijsku krvnu pregradu testisa iz adluminalnog predjela sjemenišnih tubula. Zbog apikalne progresije spermatogonija (matičnih ćelija spermatozoida), okluzijski spojevi se moraju dinamički reformirati i razbiti kako bi se omogućilo da imunoidipolna spermatogonija pređe kroz krvno-testisnu barijeru. Tako mogu postati imunološki jedinstveni. Sertolijeve ćelije kontroliraju ulazak i izlazak hranjivih sastojaka, hormona i drugih hemikalija u tubujle testisa, kao i čine adluminalni odjel ćije mjesto ima privilegiran imunski sistem.
Ove ćelije također su odgovorne za uspostavljanje i održavanje spermatogonijske matične ćelijske niše, koja osigurava obnovu matičnih ćelija i diferencijaciju spermatogonija u zrele klicne čelije koje, se korak po korak, razvijaju kroz dugi proces spermatogeneze, završavajući oslobađanjem spermatozoida u procesu poznatom kao spermijacija. Sertolijeve ćelije vežu se za spermatogonijske ćelije putem N-kaderina i galaktoziltransferaze (preko ugljikohidrata).
Ostale funkcije
Za vrijeme faze sazrijevanja spermatozoida, Sertolijeve ćelije troše nepotrebne dijelove spermatozoida.
Reparacija DNK i mutacija
Sertolijeve ćelije su u stanju popraviti prirodno nastala oštećenja DNK. Ovaj popravak vjerovatno koristi proces nehomolognog krajnjeg spajanja koji uključuje XRCC1 i PARP1 proteine ispoljene u Sertolijevim ćelijama.
Sertolijeve ćelije imaju veću frekvenciju mutacije u odnosu na spermatogene ćelije. U usporedbi sa spermatocitima, frekvencija mutacije je oko 5 do 10 puta veća u Sertolijevim ćelijama. To može odražavati potrebu za većom efikasnošću popravljanja DNK i izbjegavanja mutacija u klicinoj liniji nego u somatskim ćelijama.
Imunomodulacijska svojstva Sertolijevih ćelija
Osim ekspresije faktora koji su ključni za sazrijevanje spermatozoida, Sertolijeve ćelije proizvode i širok spektar molekula (bilo na njihovoj površini, bilo topivih) koje su u stanju modificirati imunski sistem (IS). Sposobnost Sertolijevih ćelija da mijenjaju imunski odgovor u tubulama potrebna je za uspješno sazrijevanje spermatozoida. Spermne ćelije izražavaju neoepitope na svojoj površini dok napreduju kroz različite faze sazrevanja. Oni mogu potaknuti snažan imunski odgovor ako se postave na različita mjesta u tijelu.
Molekule Sertolijevih ćelija povezane sa imunosupresijom ili imunoregulacijom
– rastvorljivi FasL – povećava  efektivnost sistema; – rastvorljiva Fas- FasL blokada na površini drugih ćelija (ne inducira apoptozu u Sertolijevim ćelijama preko ćelija  IS-a) – inducira sekreciju proteaze granizma B, citotoksičnih T-ćelija NK-ćelija, u stanju su da induciraju apoptozu u ciljanoj ćeliji. SC proizvode PI-9 koji nepovratno veže granzim B i inhibira njegovu aktivnost. – inhibira zadnji korak komplementne kaskade – formacija kompleksa membranskog napada – indukcija regulatorbih T-ćelija na periferiji
Ostale uključene molekule
– SC-ovi su u stanju da reguliraju ekspresiju CD40 na površini DC-ova (mehanizam nije poznat) – Smanjena regulacija CD40 rezultira smanjenom sposobnošću DC-a da stimuliraju odgovor T-ćelije. Sertolijeve ćelije također su sposobne da inhibiraju migraciju imunskih ćelija – infiltraciju nižih imunskih ćelija na mesto upale.
Klinički značaj
Tumor Sertoli-Leydigove ćelije je dio grupe tumora stromske vrpce jajničkih neoplazhmi. Ovi tumori proizvode i Sertolijeve i Leydigove ćelije i dovode do povećanog lučenja testosterona u jajnicima i testisima.
Ostale životinje
Funkcija Sertolijevih ćelija u amniota i anamniota je ista, ali imaju nešto drugačija svojstva u poređenju jednih s drugima. Anamnionti (ribe i vodozemci) za proizvodnju sperme, koriste cističnu spermatogenezu. U slučaju amniota, Sertolijeve ćelije  se smatraju vremenski diferenciranim ćelijama koje se ne mogu razmnožavati. U anamniota, Sertolijeve ćelije prolaze kroz dve proliferativne faze. Prva faza proliferacije nastaje tokom uspostavljanja ciste što pospješuje i migraciju klicnih ćelija u njih, a druga je da se poveća cista i stvori prostor za proliferaciju germ-ćelija.
Općeprihvaćena činjenica da su Sertolijeve ćelije vremenski diferencirane u amniota nedavno je promijenjena. Nakon ksenogene transplantacije ove ćelije su bile sposobne za proliferaciju.
Historija
Sertolijeve ćelije tako se nazivaju po svom eponimu Enricu Sertoliju, italijanskom fiziologu koji ih je otkrio dok je studirao medicinu na Univerzitetu u Paviji, Italija.
Opis ove ćelije objavio je 1865. godine. Tu ćeliju Sertoli je otkrio Belthleovim mikroskopom kupljenim 1862. godine, koji je koristio dok je studirao medicinu. U publikaciji iz 1865. godine njegov prvi opis koristio je izraze "drvolika ćelija" ili "žilava ćelija", te ih je nazvao "materinskim ćelijama". Ostali naučnici koji su koristili Enricovo porodično ime Sertoli za označavanje ove ćelije u publikacijama, počevši od 1888. godine. Od 2006. godine objavljena su dva udžbenika koja su posebno posvećena Sertolijevim ćelijama.
Svjetsko prvenstvo u alpskom skijanju 2013 – spust (muškarci)
Utrka u spustu na Svjetskom prvenstvu u alpskom skijanju 2013. u muškoj konkurenciji, održana je 9. februara 2013. godine. U trci je učestvovalo 58 skijaša iz 27 država.
Veliki Kamen
Veliki Kamen je naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Krško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Veliki Kamen je imao 227 stanovnika.
Sjemenski kanal
Sjemenski trakt, sjemenski kanal ili sjemenski kanalići dio su muškog reproduktivnog sistema koji sadrži sjemeničke tubule (tubuli seminiferi recti, rete testis, eferentne kanale), epididimis (apendiks), vas deferens (ampulle) i ejakulacijski kanal.
IC 3360
IC 3360 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 23. marta 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zagrađe (Pleternica)
Zagrađe je naseljeno mjesto u sastavu grada Pleternice, Požeško-slavonska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Požega.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zagrađe je imalo 492 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Zagrađe je imalo 556 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
SENP7
Sentrin-specifična proteaza 7 jest enzim koji je kod ljudi kodiran genom SENP7 sa hromosoma 3.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 1.050 aminokiselina, а molekulska težina  119.658 Da.
Kraljev indijski napad
Kraljev indijski napad (ili KIN), poznat i kao Barczin sistem (po Gedeonu Barzci), jeste sistem šahovskog otvaranja za bijelog.
Ovo otvaranje nije serija specifičnih poteza nego sistem koji se može odigrati iz mnogih redoslijeda poteza. Iako se do KIN-a često dođe preko 1. e4 praćeno sa d3, Sd2, Sgf3, g3, Lg2 i 0-0, on može nastati i iz 1. g3, 1. Sf3 ili čak iz 1. d3.
Karakteristike
KIN je ogledalna slika postavke crnog iz Kraljeve indijske odbrane (KIO). Ipak, zbog toga što bijeli ima dodatni tempo, priroda rezultirajuće igre često je drugačija od one tipične za KIO.
Po svojoj prirodi, KIN je zatvoreno, strateško otvaranje koje onome ko ga igra pruža uobičajene teme i taktiku te zadovoljavajuću središnjicu protiv raznih odbrana. Najčešći plan bijelog uključujuje guranje centralnog pješaka (e4–e5), što vodi do kontrole nad centrom, stvaranja prostora na kraljevom krilu i konkretnih napadačkih šansi na crnog kralja koji je izvršio malu rokadu. Mogućnosti crnog – npr, više prostora na daminom krilu – ne treba potcijeniti. Zapravo, ova asimetrija često vodi do burnih središnjica i lijepo ispletenih matnih mreža, koje uključuju i žrtve.
Upotreba
KIN se često igra protiv poluotvorenih odbrana, u kojima crni asimetrično odgovara na e4, kao što su Francuska, Sicilijanska ili Caro-Kann odbrana. Međutim, i pored toga se može upotrijebiti protiv češće korištenih zatvorenih odbrana, obično posredstvom redoslijeda poteza koji počinje s 1. Sf3 i kasnijim fjanketom bjelopoljca. Iz ovog razloga nije neuobičajena transpozicija u Rétijevo, Katalonsko i Englesko otvaranje ili čak u Nimzowitsch-Larsenov napad (nakon b3 i Lb2).
KIN se smatra solidnim izborom otvaranja za bijelog, premda manje ambicioznim od mnogih drugih popularnih otvaranja. Iako rijetko korišten na najvećim nivoima (osim da bi se izbjegle neke omiljene varijante protivnika), izuzetno je popularan na klupskom nivou zato što ga je lakše naučiti nego neka druga otvaranja koja zahtijevaju pamćenje specifičnog redoslijeda poteza kako bi se izbjegle loše pozicije.
Barczin sistem
Kraljev indijski napad (A07) jeste 1. Sf3 d5 2. g3 (vidi dijagram). Uobičajeni odgovori crnog jesu 2...Sf6, 2...c6, 2...Lg4, 2...c5 i 2...g6. Onda bijeli može igrati 3. Lg2.
Transpozicija iz drugih varijanti
1. Sf3 Sf6 2. g3 d5 1. Sf3 c5 2. g3 d5
Transpozicija u druge varijante
1. Sf3 d5 2. g3 Sf6 3. d4 (D02)
Poznate partije
Sljedeće partije vjerovatno su najpoznatiji primjeri KIN-a:
Reference
Bibliografija
Svjetsko prvenstvo u biatlonu 1990 – 3 × 7,5 km (žene)
Utrka u štafeti na 3 × 7,5 km na Svjetskom prvenstvu u biatlonu 1990. za žene održana je 11. marta 1990. u norveškom gradu Oslu. Po sedmi put uzastopno nakon SP 1984, SP 1985, SP 1986, SP 1987., SP 1988. i SP 1989. godine pobijedila je sovjetska štafeta.
Rezultati
Nastupile su 24 biatlonke iz 8 država.
Popis stanovništva u Srbiji 2011 (Kostolac)
Po popisu stanovništva, domaćinstava i stanova 2011. u Srbiji, koji je proveden od 1. do 15. oktobra 2011, u požarevačkoj gradskoj općini Kostolac živjelo je ukupno 13637 stanovnika, što predstavlja 0,19% od ukupnog broja stanovnika Srbije, odnosno 7,43% od od ukupnog broja stanovnika Braničevskog okruga. Popis stanovništva provoden je na temelju Zakona o popisu stanovništva, domaćinstava i stanova u 2011. Godini ("Službeni glasnik RS", br. 104/09 i 24/11).
Veliki Koren
Veliki Koren je naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Krško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Veliki Koren nije imao stanovnika.
Dob pri Šentvidu
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Dob.''
Edda Dell'Orso
U Morriconeovim filmskim ostvarenjima originalnih špageti-vesterna u režiji Sergia Leonea, njen dramski glas prvi je put primijenjen kao instrument i s revolucionarnim učinkom, kao što su u Za šaku dolara, Dobar, loš, zao (posebno za pjesmu "The Ecstasy of Gold") i Bilo jednom na Divljem zapadu. lijevo|mini| Soundtracks - Omaž Pinu Rucheru. Dell'Orso pjeva poznatu kompoziciju iz filma [[Once Upon a Time in the West (zvučna podloga)|Bilo jednom na Divljem zapadu.]] U skorije vrijeme sarađivala je s italijanskim kompozitorom Alexom Pudduom na albumima Registrazioni al Buio (2013, Schema Records), In the Eye Of The Cat (2016, Schema Records), The Mark of the Devil (2017, Al Dente) i Kockar (2018).
Veliki Podlog
mini|280px|Veliki Podlog, rimokatolička crkva "Sv. Miklavž" Veliki Podlog je naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Krško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Veliki Podlog je imao 262 stanovnika.
IC 4971
IC 4971 (također poznat kao ESO 73-31 i PGC 64417) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 205 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Paun. Najveći prečnik je 0,80 (48 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (18 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 21. septembra 1900. godine.
Veliki Podlog
Stanovništvo
Napomena: ''U 1998. povećano za dio naselja Pristava pri Leskovcu.''
IC 4971
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
RAB7
Ras-srodni protein Rab-7a jest protein koji je kod ljudi kodiran genom RAB7A sa hromosoma 3.
Ras-srodni protein Rab-7a uključen je u endocitozu, proces koji dovodi tvari u ćeliju. Proces endocitoze funkcionira tako što savija ćelijsku membranu oko supstance izvan ćelije (na primer protein), a zatim formira vezikulu. Vezikula se zatim unosi u ćeliju i odvaja od ćelijske membrane. RAB7A ima važnu ulogu u kretanju vezikula u ćeliju, kao i u prometu vezikula.
Različite mutacije RAB7A su povezane sa Nasljednom senzornom neuropatijom tip 1C (HSN IC), također poznatom kao Charcot-Marie-Tooth sindrom tip 2B (CMT2B).
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 207 aminokiselina, а molekulska težina 23.490 Da.
Funkcija
Članovi porodice RAB GTP-vezujućih proteina vezanih za RAS su važni regulatori vezikulskog transporta i nalaze se u specifičnim unutarčelijskim odjeljcima. RAB7 je lokaliziran na kasne endosome i pokazalo se da je važan u kasnom endocitnom putu. Osim toga, pokazalo se da ima osnovnu ulogu u ćelijskoj vakuolaciji izazvanoj citotoksinom VacA Helicobacter pylori.
RAB7A funkcionira kao ključni regulator u endo-lizosomskom prometu, upravlja ranim do kasnim sazrijevanjem endosoma, endosomskom migracijom i položajem usmjerenom na minus-kraj mikrotubula kao i na plus-end, te transportom endosoma-lizosoma kroz različite protein-protein interakcija kaskade.
RAB7A je također uključen u regulaciju nekih specijaliziranih endosomskih prometa membrana, kao što je sazrijevanje melanosoma modulacijom SOX10 i onkogena MYC. Mutacije u lizozomskom putu rezultiraju progresijom tumora u ćelijama melanoma.
Tkivna distribucija
RAB7 je široko eksprimiran; visoka ekspresija u skeletnim mišićima jer ima ulogu u retrogradnom transportu signalnih endosom a na daljinu u aksonima.
Gen
Kod ljudi, RAB7A gen lociran je na hromosm u3, na dugom q kraku od baznog para 128,726.135 do bp 128,814.797. Lokacija je pronađena pomoću mapiranja koje su prvi uradili Davies et al. 1997. za mapiranje gena RAB7A na hromosomu 3 koristeći PCR analizu. U 1995. Barbosa et al su ga mapirali na hromosomu 9 kod miševa. Konačno, koristeći fluorescencentnu hibridizaciju in situ (FISH), Kashuba et al. uspjeli su mapirati gen RAB7A u 3q21 1997.
RAB7a je kloniran skriningom biblioteke cDNK ljudske placente sa Rab7 cDNK štakora kako bi se pokazalo da RAB7a cDNK kodira protein od 207 aminokiselina čija je sekvenca 99% identična onoj Rab7a miša, pacova i psa i 61% identična onoj Rab7ak od kvasca. Koristeći Northern blot analizu, Vitelli et al. (1996) otkrili su da je RAB7a eksprimani kao transkripti od 1,7 i 2,5 kb u svim ispitivanim ćelijskim linijama, ali da postoji velika razlika u ukupnoj količini RAB7a iRNK među ćelijskim linijama.
Regulacija
Povezano je da su nivoi i funkcija RAB7a bili nezavisni od melanocitnog transkripcionog faktora specifičnog za lozu (transkripcijskog faktora vezanog sa mikroftalmijom (MITF), ali nedavna istraživanja su pokazala da su SOX10 (neuroektodermni glavni modulator) i MYC (onkogen) glavni regulatori. Rab7a reguliraju SOX10 i MYC u ožičenju specifičnim za lozu. Studije pokazuju da se RAB7a može posebno regulirati putem MITF-ovisnih načina kao što je promjena nivoa SOX10 ili MYC, kako bi se uticalo na proliferaciju tumora, posebno kod melanoma[14].
U studijama koje su koristile antisens RNK, smanjenje ekspresije gena RAB7 u HeLa ćelijama pomoću antisens RNK izaziva ozbiljnu ćelijsku vakuolaciju koja liči na fenotip viđen u fibroblastima kod pacijenata sa Chédiak-Higashijevim sindromom.
U prisustvu faktora rasta, inhibicija Rab7 sisarskog faktor rasta nije imala efekta na ekspresiju transportera nutrijenata u pro-B-limfocitnim ćelijama miša. U ćelijama lišenim faktora rasta, međutim, blokiranje funkcije Rab7 spriječilo je uklanjanje glukoze i transportera aminokiselina proteina sa ćelijske površine. Kada je Rab7 inhibiran, ćelije lišene faktora rasta zadržale su svoj potencijal mitohondrijske membrane i pokazale produženo preživljavanje ćelija ovisno o faktoru rasta i nutrijentima. Autori su zaključili da RAB7 funkcionira kao proapoptotski protein ograničavajući ćelijski autonomni unos nutrijenata.
Jedan od onih života...
Jedan od onih života... jest osmi studijski album pjevača i tekstopisca Đorđa Balaševića. Album je producirao Đorđe Petrović a objavljen je 1993. u izdanju UFA Medije. Omot albuma ima liniju "Muzike iz istoimenog romana", koji se odnosi na Balašević ranije objavljeni roman Jedan od onih života. Album je prožet ratnom tematikom, s obzirom na vrijeme kada je snimljen a glavne pjesme su: optimistična pjesma "Ja luzer?", "Provincijalka", "Krivi smo mi" i "Čovek sa mesecom u očima".
RAB7
Interakcije
Pokazalo se da RAB7A reaguje sa RILP  i CHM proteinom. Pokazalo se da RILP ima ključnu ulogu u kontroli transporta u degradativne odjeljke zajedno s Rab7 i može povezati funkciju Rab7 s citoskeletom. RILP ima ulogu nizvodnog efektora za Rab7 i zajedno oba ova proteina djeluju na regulaciju kasnog endocitnog prometa.
Ostale ključne interakcije uključuju RAC1 (po sličnosti), NTRK1/TRKA (po sličnosti), C9orf72 (po sličnosti), CHM (po sličnosti) podjedinicu koja veže supstrat kompleksa Rab geranilgeraniltransferaze i RILP, kao i  PSMA7, RNF115 i FYCO1. Ikma interakcije i sa komoleksom PIK3C3/VPS34-PIK3R4. GTP-vezani obrazac je u interakciji sa OSBPL1A i CLN3. Takođe je pokazano da Rab7A stupa u interakciju sa retromernim kompleksom, najvjerovatnije preko podjedinice Vps35.
Klinički značaj
RAB7 je mala GTPaza koja ima potencijal da izazove malignost od preko 35 tipova tumora. Utvrđeno je da je RAB7 rani inducirani pokretač melanoma čiji nivoi mogu definirati rizik od metastaza. RAB7A gen pripada RAB porodici gena, koja je član natporodice onkogena RAS. Ovi geni u porodici RAB pružaju uputstva koja su neophodna za stvaranje proteina za promet vezikula. Ovi proteini su GTPaze i djeluju kao prekidač koji se uključuje i isključuje pomoću molekula GTP i GDP.
Jacob Bronowski
Jacob Bronowski (18. januar 1908. – 22. august 1974.) je bio poljsko-britanski matematičar i filozof. Prijateljima i profesionalnim kolegama bio je poznat pod nadimkom Bruno. Najpoznatiji je po razvoju humanističkog pristupa nauci, te kao voditelj i pisac dokumentarnog serijala BBC -ja iz 1973. godine u trinaest dijelova i prateće knjige, Uspon čovjeka, što ga je dovelo do toga da ga smatraju "jednim od najvećih proslavljenih intelektualaca na svijetu". link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/77/J_Bronowski.jpg/200px-J_Bronowski.jpg|lijevo|mini|260x260piksel| Jacob Bronowski Prateći svoja iskustva o posljedicama bombardovanja Nagasakija i Hirošime, prekinuo je svoj rad za britanska vojna istraživanja i okrenuo se biologiji, kao i njegov prijatelj Leo Szilard, i mnogi drugi fizičari tog vremena, kako bi bolje razumjeli prirodu nasilja. Nakon toga, Bronowski je postao direktor istraživanja za Nacionalni odbor za ugalj u Velikoj Britaniji i pomoćnik direktora instituta Salk od 1964.
RAB7
Melanom
Ćelije melanoma zadržavaju razvojnu memoriju koja odražava jedinstveno ožičenje puteva prometa vezikula. Smatra se da Rab7 kontrolira proliferativni i invazivni potencijal ovih agresivnih tumora nakon identifikacije genskog klastera endolizosoma obogaćenog melanomom. Degradacija povezana sa lizosomima, univerzalna karakteristika eukariotskih ćelija, može biti oteta na način koji zavisi od tipa i stadija tumora. Otkrivanje da RAB7 kontroliraju SOX10 i MYC na način nezavisan od MITF-a ima važne osnovne i translacijske implikacije. Sox10 nije inhibiran mehanizmima koji regulišu naniže MITF, od kojih neke uključuju BRAF mutacije, relativno su česte kod malignih melanoma. Ovo može osigurati razvojnu memoriju u ekspresiji RAB7. Nagađa se da je smanjenje regulacije RAB7 u invazivnom prednjem dijelu agresivnih melanoma, modulirano mehanizmima sličnim epitelu u mezenhimu, poput onih koji su nedavno opisani da leže u osnovi transkripcionog prekidača povezanog s prometastaskim fenotipovima. Drugim riječima, postoji inherentna ovisnost ćelija melanoma o maloj GTPazi RAB7, identificiranoj unutar lizosomnog genskog klastera, koji diferencira ovaj malignitet od preko 35 tipova tumora. Analize u ljudskim ćelijama, kliničkim uzorcima i modelima miševa pokazale su da je RAB7 rano inducirani pokretač melanoma, čiji se nivoi mogu podesiti tako da favorizuju invaziju tumora, u konačnici definirajući rizik od metastaza. Važno je da su nivoi i funkcija RAB7 bili nezavisni od MITF-a i umjesto toga, neuroektodermalni glavni modulator SOX10 i onkogen MYC ključni su regulatori RAB7a.
Charcot-Marie-Toothova bolest 2B
Ova bolest također poznata je i kao Charcot-Marie-Toothova neuropatija, nasljedna motorna i senzorna neuropatija (HMSN) i peronealna mišićna atrofija (PMA). Ovo je genetički i klinički heterogena grupa naslijeđenih poremećaja, karakteriziranih izraženim senzornim gubitkom, često komplikovanim teškim ulcero-sakaćenjem prstiju ili stopala, i promjenjivim motornim zahvatanjem. Misens mutacija u RAB7A, genu koji kodira malu GTPazu Rab7, uzrokuje CMT2B i povećava aktivnost Rab7. Rab7 je sveprisutno eksprimiran i uključen je u degradaciju kroz lizosomski put. Još neizlječiva, ova bolest je jedan od najčešćih nasljednih neuroloških poremećaja koji pogađa otprilike 1 od 2.500 ljudi, što je otprilike 23.000 ljudi u Ujedinjenom Kraljevstvu i 125.000 ljudi u Sjedinjenim Državama. CMT je ranije klasifikovan kao podtip mišićne distrofije.
Donor elektrona
Donor elektrona je hemijski izvor koji donira elektrone drugim jedinjenjima. To je reducirajući agens koji se otpuštanjem elektrona oksidira.
Pregled
Tipski reducirajući agensi podliježu permanentnim hemijskim promenama, suglasno principima kovalentne ili ionske hemije. Rezultat tih promjena je kompletni i nepovratni transfer jednog ili više elektrona. U mnogim hemijskim reakcijama, međutim, moguć je frakcijski transfer elektronskog naboja na akceptor elektrona. Drugim riječima, elektron se ne prenosi potpuno već se javlja elektronska rezonanca između donora i akceptora. To vodi ka formiranju kompleksa prenos naelektrisanja u kojem reagirajuće komponente uglavnom zadržavaju svoj hemijski identitet.
Sposobnost doniranja elektrona davateljske molekule se mjeri njegovim potencijalom ionizacije – energija koja je potrebna za uklanjanje elektrona sa najviše okupirane molekulske orbitale.
Sveukupni energetski balans (ΔE), tj. stečena ili izgubljena energija, tokom transfera elektrona ddavatelja na primatelja  je određena razlikom između akceptorskog elektronskog afiniteta (A) i ionizacionog potencijala (I):
U hemiji, klasa elektronskih donora koja donira par elektrona kojim se formira kovalentna veza sa elektron akceptorskim molekulom, poznata je kao Luisova baza. Ovaj fenomen je osnova hemije Luisovih kiselina i baza. Pokretačka snaga ponašanja elektronskih donatora i akceptora se zasniva na konceptu elektropozitivnosti (za donore) i elektronegativnosti (za akceptore) atomskih ili molekulskih entiteta.
Donori elektrona u biologiji
U biologiji, donacija elektrona se odvija tokom ćelijskog disanja, što dovodi do oslobađanja energije. Mikroorganizmi, kao što su bakterije, dobijaju energiju u procesima prenosa elektrona. Putem svojih ćelijskih mehanizama, mikroorganizam prikupljaju energiju za korištenje u životnim procesima. Konačni rezultat se ogleda u doniranju elektrona na njihove akceptore. Tokom ovog procesa (lanac transporta elektrona) elektroni donatora se oksidira, a elektron akceptora se reducira. Naftni ugljikovodici, manje hlorirana otapala kao što su vinil hlorid, oksidiraju organske materije, a reducirana neorganska jedinjenja su svi spojevi koji mogu djelovati kaodonatori elektrona. Ove reakcije su od interesa, ne samo zato što omogućuju organizmima da dobiju energiju, već i zato što su uključeni u prirodnu biorazgradnju organskih zagađivača.
Dlakavost lica
Dlakavost lica uključuje dlake lilicu, obično na bradi, obrazima i regiji gornje usne. To je uobičajena sekundarna spolna oznaka muškaraca. Muškarci obično počinju razvijati dlake na licu u kasnijim fazama puberteta ili adolescencije, sa oko petnaest godina, a većina završava s razvijanjem pune odrasle brade tek oko osamnaeste ili kasnije. Međutim, mogu se dogoditi velike varijacije, jer je poznato da i dječaci od jedanaest godina često imaju dlake na licu. Žene također ponekadimaju dlake na licu, posebno nakon menopauze, mada tipski znatno manje od muškaraca. Muškarci mogu imati dlaku na licu u kao punu bradu, brkove, kozju bradicu ili zaliske; mnogi drugi u potpunosti briju dlake na licu i to se naziva "glatko obrijanim". Izraz "brkovi", kada se koristi za ljudsku dlaku na licu, kojiu označava dlake na bradi i obrazima.
Vojna
Ovisno o razdobljima i zemljama, dlake na licu bile su zabranjene u vojsci ili, naprotiv, bile sastavni dio uniformiranja.
U religijama
Zabilježeno je da su mnoge religijske muške figure imale dlake na licu; naprimjer, brojni proroci spomenuti u abrahamskim religijama (židovstvo, kršćanstvo i islam) znali su puštati brade. Druge religije, poput sikizma, zahtijevaju rastuće brade. Amiški muškarci redovno puštaju bradu nakon braka, ali nastavljaju brijati brkove, kako bi izbjegli povijesne asocijacije na vojnu dlakavost na licu zbog svojih pacifističkih uvjerenja.
Kod žena
Žene obično imaju malo dlaka na licu, osim obrva i vunaste dlake koja pokriva veći dio tijela. Međutim, u nekim slučajevima žene imaju primjetan rast dlaka na licu, najčešće nakon menopauze. Prekomjerna dlakavost (posebno facijalno) poznata je kao hirzutizam i obično je pokazatelj atipskih hormonskih varijacija. Mnoge žene depiliraju dlake na licu koje se pojave, jer su uočljia socijalna stigma povezana s dlakama na licu žena, a kao nakazne i u cirkusima su u prošlosti prikazivali bradate žene. Mnoge žene globalno odluče potpuno ukloniti dlake sa lica pomoću elektrolize (trajno) ili laserskim uklanjanjem (polutrajno).
Stilovi uređivanja dlaka na licu
500px|center
Kod velikih majmuna
Veliki majmuni poput mužjaka orangutana imaju i dlake na licu. Kod običnih čimpanzi i bonoboa, dlake na licu i tijelu postaju rjeđe u odrasloj dobi, zbog procesa starenja, što je u potpunoj suprotnosti s ljudima, čija dlaka na licu i tijelu postaje jača. Budući da dojenčad velikih majmuna ima gušću dlaku na licu (kao i na tijelu) od svojih starijih jedinki, ona nije androgena, već je dio kompleksa krzna. Čini se da su osjetljivost na androgene ljudi stekli na genu KRT37 i to relativno nedavno. Primati poput bradatog cara tamarina imaju, kako izgledaju, brkove.
Turneja Ljubav živi
U okviru turneje "Ljubav živi" Ceca je održala ukupno 36 koncerata u 12 evropskih država, te u Australiji.
Tokom 2012. i do polovine 2013. godine, Ceca je održala koncerte u sljedećim evropskim zemljama: Njemačka, Slovenija, Švicarska, Austrija, Švedska, Crna Gora, Bugarska, Sjeverna Makedonija, Francuska, Bosna i Hercegovina i Holandija.
162. brdska brigada
162. brdska brigada vojna je jedinica koja je tokom rata u Bosni i Hercegovini djelovala u sastavu Prvog korpusa Armije Republike Bosne i Hercegovine.
Formirana je 16. novembra 1995, tokom reorganizacije jedinica 16. divizije, od vareške 122. i ilijaške 126. lahke brigade.
Dobrava pri Stični
mini|280px|Dobrava pri Stični, seoski detalj Dobrava pri Stični je naseljeno mjesto u sastavu općine Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Dobrava pri Stični je imala 59 stanovnika.
Napomena: ''Do 1955. iskazivano pod imenom Dobrava.''
126. lahka brigada
126. lahka brigada vojna je jedinica koja je tokom rata u Bosni i Hercegovini djelovala u sastavu Prvog, Trećeg i Šestog korpusa Armije Republike Bosne i Hercegovine.
Nakon pada većeg dijela općine, jedinice Općinskog štaba odbrane Ilijaš našle su se na području slobodne ilijaške teritorije, Vareša i Breze. Ušle su u sastav OG Visoko, a kasnije su prekomandovane u 3, a zatim i 6. korpus.
Na teritoriji Breze, od ljudstva sa područja Ilijaša 18. juna 1993. formirana je 126. brdska brigada. U sastav brigade ušle su jedinice OpŠO Ilijaš i 3. bataljon 304. brdske brigade, koji se sastojao od ljudstva sa područja općine Ilijaš.
TP53
Tumorski protein P53, znan i kao p53, ćelijski tumorski-antigen p53 (UniProt ime), domaćinski gen, fosfoprotein p53,  tumorski supresor p53, antigen NY-CO-13  ili transformacijski vezani protein  53 (TRP53),  je bilo koja  proteinska izoforma proteina kodiranog homolognim genom u različitim organizmima, kao što su TP53  (ljudi) i  Trp53 (miševi). Ovaj homolog (za koji se prvobitno mislilo da je, i o njemu se često govori, kao jedan protein) presudan je u višim kičmenjacima, gdje sprečava stvaranje karcinoma, te stoga funkcionira kao supresor tumora. Kao takav, p53 je opisan kao "čuvar genoma" zbog svoje uloge u očuvanju stabilnosti, sprečavanjem mutacije genoma. Stoga se TP53 koriste za označavanje imena gena  TP53  i razlikovanje od proteina koje kodiraju (klasificiran je kao gen za supresiju tumora).
126. lahka brigada
Početkom 1994. brigada je ušla u sastav OG-3 Vareš 1. korpusa. Ulaskom u 16. diviziju preimenovana je u 126. lahku brigadu. Tokom reorganizacije jedinice 16. divizije, brigada je 16. novembra 1995. ušla u sastav 162. brdske brigade.
Zlatnim ljiljanom, najvišim ratnim priznanjem, odlikovana su 23 borca brigade.
TP53
Naziv  'p53' dobio je 1979. godine opisujući prividnu molekulskuu masu. Analiza SDS-PAGE pokazuje da je riječ o proteinu od 53-kilodaltona (kDa). Međutim, stvarna masa proteina p53 pune dužine (p53α) na osnovu zbroja mase aminokiselinskih ostataka iznosi samo 43,7 kDa. Ova razlika je zbog velikog broja prolinskih ostataka u proteinu, koji usporavaju njegovu migraciju na SDS-PAGE, čineći ga tako težim nego što zapravo jeste. Pored proteina pune dužine, ljudski gen  TP53  kodira najmanje 15 izoformnih proteina, veličine od 3,5 do 43,7 kDa. Svi ovi proteini p53 nazivaju se izoformama p53. Gen TP53 je najčešće mutirani gen (> 50%) u karcinomu čovjeka, što ukazuje da  TP53  ima presudnu ulogu u sprečavanju stvaranja karcinoma. Gen TP53 kodira proteine koji se vežu za DNK i regulišu ekspresiju, kako bi se spriječile mutacije genoma.