cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Popravak neusklađenosti DNK
MMR kvarovi u defektima na terenu
Nedostaci MLH1 bili su česti kod defekta polja (histološki normalnog tkiva) koji okružuju tumore; vidi gornju tabelu. Epigenetički utišani ili mutirani MLH1 vjerovatno ne bi dao selektivnu prednost matičnoj ćeliji, međutim, to bi izazvalo povećane stope mutacija, a jedan ili više mutiranih gena može dati ćeliji selektivnu prednost. Deficitarni gen MLH1 bi se tada mogao nositi kao selektivno skoro neutralan putnički (autostoperski) gen kada mutirana matična ćelija generira prošireni klon. Kontinuirano prisustvo klona s epigenetićki potisnutim MLH1 nastavilo bi stvarati daljnje mutacije, od kojih bi neke mogle proizvesti tumor.
MMR komponente kod ljudi
Kod ljudi, sedam proteina popravljanja neusklađenosti DNK (MMR) proteina (MLH1, MLH3, MSH2, MSH3, MSH6, PMS1 i PMS2) djeluju koordinirano u uzastopnim koracima kako bi započeli popravku DNK nepodudarnosti. In addition, there are Exo1-dependent and Exo1-independent MMR subpathways.
Ostali genski proizvodi uključeni u popravku neusklađenosti (nakon iniciranja MMR gena) kod ljudi uključuju DNK-polimerazu delta, PCNA, RPA, HMGB1, RFC i DNK ligazu I, plus histon i hromatin modificirajući faktori.
U određenim okolnostima, MMR put može regrutovati DNK-polimerazu eta, sklonu greškama (POLH). Ovo se dešava u B-limfocitima tokom somatske hipermutacije, gdje se POLH koristi za uvođenje genetičke varijacije u gene antitijela. Međutim, ovaj MMR put sklon greškama može se pokrenuti u drugim tipovima ljudskih ćelija nakon izlaganja genotoksinima i zaista je široko aktivan u različitim ljudskim karcinomima, uzrokujući mutacije koje nose potpis POLH aktivnosti.
MMR i frekvencija mutacija
Pored vrlo velikog opterećenja mutacija, nedostaci MMR-a rezultiraju neobičnom distribucijom somatskih mutacija u ljudskom genomu: ovo sugerira da MMR preferencijalno štiti genom bogate euhromatinske regije koje se rano repliciraju. Nasuprot tome, genomski siromašni, kasno replicirajući heteroromatinski genomski regioni pokazuju visoke stope mutacija u mnogim ljudskim tumorima.
Histonska modifikacija H3K36me3, epigenetičkih oznaka aktivnog hromatina, ima sposobnost da regrutuje kompleks MSH2-MSH6 (hMutSα). Konzistentno, regije ljudskog genoma s visokim nivoom H3K36me3 akumuliraju manje mutacija zbog aktivnosti MMR.
Gubitak višestrukih puteva popravka DNK u tumorima
Nedostatak ekspresije višestrukih gena za popravku DNK često se nalazi kod karcinoma, i može doprinijeti hiljadama mutacija koje se obično nalaze kod karcinoma (pogledajte Frekvencije mutacija kod karcinoma).
Starenje
Popularna ideja, koja nije dobila značajnu eksperimentalnu podršku, je ideja da je mutacija, za razliku od oštećenja DNK, primarni uzrok starenja. Miševi defektni u mutL homologu Pms2 imaju oko 100 puta povećanu učestalost mutacija u svim tkivima, ali izgleda da ne stare brže. Ovi miševi uglavnom pokazuju normalan razvoj i život, osim ranog početka karcinogeneze i muške neplodnosti.
Malvesiatium (Skelani)
Arheološka područja Skelani obuhvata nekoliko lokaliteta u naselju Skelani, općina Srebrenica, Bosna i Hercegovina. Proglašeno je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Nacionalni spomenik se sastoji od: rimskog naselja, dvije starokršćanske bazilike, grobova unutar bazilike, te pokretnih nalaza smještenih u Zemaljskom muzeju Bosne i Hercegovine u Sarajevu i Arheološkom muzeju „Rimski municipium“ u Skelanima.
Lokacija
Skelani su smješteni na lijevoj obali Drine, u zoni srednjeg Podrinja, geografski gledano, prirodni su centar Istočnog Osata, koji zajedno sa Zapadnim Osatom, čini mikroregiju Osat, s današnjim centrom u Srebrenici.
Historija
Važan vid ekonomije u rimskoj provinciji Dalmaciji, predstavljalo je rudarstvo. Srebrenička rudarska regija igrala je važnu ulogu u životu ovog dijela Rimskog Carstva. Rimski grad Malvesiatium na mjestu današnjih Skelana na rijeci Drini među najznačajnijim je antičkim područjima u Bosni i Hercegovini.
Istraživanja
Arheolog Carl Patsch, a jedno vrijeme i ministar finansija, 1896. godine, na udaljenosti dva kilometra od Skelana, sjeveroistočno od napuštene Karaule Liješće, na putu, koji je vodio iz Fakovića u Skelane, našao je oltare, građevne ulomke i dva konzularna beneficijara.
Sjeverozapadno od iskopina u Liješću, 1898. odine, nađeni su ulomci zarubljenog i žljebastog crijepa, grumenje malter, zemljano posuđe, ara od krečnjaka, dosta oštećena, s vidljivim dijelom natpisa: l(ibens) p(osuit). U samim Skelanima, 750 koraka sjeveroistočno od tadašnje kasarne, Ćiro Truhelka pronašao je 1891. godine, počasnu bazu cara Karakale, između 20 velikih tesanih kamenova velikih do 1,3 m, koji potječu od veće zgrade.
U jesen 1895. godine, u neposrednoj blizini, pronađen je spomen-kamen duovira quinquennalisa T. Flavija Similisa, kome je, kako natpis kaže, podignut kip u bazilici.
U okolini Skelana bilo je brojnih, jednostavno izrađenih grobnih spomenika.
Ostaci ciglane, nađeni su nedaleko od Drine. Pronađena je jaka, kompaktna masa cigle, aproksimativnih dimenzija 3,20 m dužine, 2,35 širine i oko 1,60 dubine. U donjem dijelu peći bila su tri jednaka žlijeba, u međusobnom razmaku od 50 cm, širine 20 cm, dubine 1,40 cm, pokriveni pločama od cigle. Ovo je bilo ognjište ciglane. Jarak u kojem se ložila vatra i koje je bilo većih dimenzija, nije se sačuvalo, jer ga je razorila voda.
Tada su pronađeni temelji dviju starokršanskih bazilika.
Svoja otkrića Pač je evidentirao, napravio je tlocrt municipijuma, iscrtao spomenike i kompletno istraživanje objavio u Zemaljskom glasniku muzeja Bosne. Međutim, iste godine, desila se velika poplava. Arheološko područje prekrila su dva metra debeli nanosi riječnog mulja i šljunka, i sve je prepušteno zaboravu.
Nova istraživanja
Drugi slučajan nalaz je kompletan žrtvenik s natpisom posvećenom Jupiteru, pronađenom prilikom izrade porodične grobnice 2000. godine, za koji se doznalo 2003. godine, nakon čega je prebačen u muzej u Bijeljini.
Tokom 2008. godine obavljena su arheološka istraživanja na četiri lokaliteta: Zadružni dom, Crkveno dvorište, privatna njiva i u dvorištu privatne kuće. Pronađeno je 30 spomenika s natpisima posvećenih Jupiteru, Trijadi, Marsu, Silvanu i Mitrasu.
Na osnovu izvještaja Karla Pača sa tačnim crtežima, 2016. obnovljena su istraživanja. Otkrivena je rimska građevina, imperatorska palata koja se nalazila u središtu rimskog grada, administrativnog centra regije. Do sada otkriveni dio zahvata 900 kvadratnih metara i obuhvata veliki broj prostorija, hodnike, dva polukruga, hipokaust – podno grijanje, ostatke zidnog slikarstva u tri sloja. Najznačajnije otkriće je podni mozaik na 100 kvadratnih metara, najveći na zapadnom Balkanu. Sredstva za konzervaciju u iznosu od oko 60.000 evra osigurala je Njemačka ambasada u Sarajevu kroz program podrške projektima iz kulture. Rekonstruisan je i dobro sačuvan Gorgoneion, mozaički prikaz Meduze – najpoznatije od tri Gorgone.
Bukovlje
Bosna i Hercegovina:
ANKRD31
Ankirinski ponavljajući domen 31 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom ANKRD31.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 1.873 aminokiseline, а molekulska težina 210.816 Da.
Bukovlje
Slovenija:
Druga zemaljska konferencija KPJ
Druga zemaljska konferencija Komunističke partije Jugoslavije održana je od 9. do 12. maja 1923. godine u Beču u Austriji.
Rad Konferencije
Konferencija je protekla u duhu oštre rasprave o uzrocima sukobljavanja između većine u partijskom rukovodstvu na čelu sa Simom Markovićem i partijske manjine, koja je glavnu smetnju za organizaciono jačanje KPJ vidjela u oportunizmu rukovodstva. U analizi dotadašnjeg razvoja jugoslovenskog komunističkog pokreta polazilo se od ocjena Četvrtog kongresa Kominterne i na toj osnovi pokrenuti su idejni problemi i bitna pitanja sadržaja i strategije KPJ.
Bio je potvrđen stav o potrebi izgradnje ilegalne partije, zaključeno je da u unutrašnjoj organizaciji KPJ, a i svih drugih radničkih organizacija, mora da bude primenjen princip demokratskog centralizma, da se formira sposoban partijski aparat sa školovanim kadrovima, te uvođenje novih metoda rada. Odlučeno je i da se rukovodstvo KPJ mora nalaziti u Kraljevini SHS, a ne u inostranstvu.
Na Konferenciji je prevladalo ubjeđenje da su uzroci nacionalnih sukoba u Kraljevini SHS državni centralizam i hegemonija srpske buržoazije, konkurentska borba nacionalnih buržoazija u ekonomskoj sferi, te nezadovoljstvo svih društvenih klasa svojim ekonomskim i socijalnim položajem. Kao i na Prvoj zemaljskoj konferenciji, u osnovu partijske politike postavljena je borba protiv hegemonije srpske buržoazije i državnog centralizma. Odbacujući mogućnost rješavanja nacionalnog pitanja u okviru buržoaskog poretka, Konferencija se nije bavila pitanjima akcionog programa u toj oblasti, osim što je, u duhu stavova Trećeg i Četvrtog kongresa Kominterne o spajanju oslobodilačke borbe nacionalno ugnjetenih i klasno eksploatisanih, istaknut zahtev da Komunistička partija preuzme rukovodeću ulogu u toj oslobodilačkoj borbi.
Na Konferenciji je ocjenjeno da je zanemaren rad na selu i zaključeno da se pripremi agrarni program KPJ i upute za rad komunista na selu polazeći od zahtjeva za radikalno rješenje agrarnog pitanja u korist seljaka bezemljaša. Zaključeno je da se provede odluka Prve zemaljske konferencije KPJ o stvaranju komunističkih frakcija (aktiva) u sindikatima, da se osnuju klasna radnička kulturna i sportska društva, proširuje uticaj u svim radničkim organizacijama i ostalo.
Na Konferenciji su u Centralno partijsko vijeće bili izabrani Triša Kaclerović, Vasilije Srzentić, Đuro Đaković,Đuro Đaković, Đuro Cvijić, Jakob Žorga, Sima Miljuš i Jožef Hermal.
Posljedice
Poslije Druge zemaljske konferencije KPJ, još su se jasnije očitovali različiti pogledi na ključna pitanja politike KPJ, organizaciono, seljačko i sindikalno. Razmimoilaženja su se produbila do tog stepena da se jasno ocrtala granica između lijeve i desne frakcije u KPJ.
Šentvid pri Zavodnju
Šentvid pri Zavodnju je naseljeno mjesto u sastavu općine Šoštanj, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Velenje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Šentvid pri Zavodnju je imao 40 stanovnika.
Napomena: ''Do 1955. iskazivano pod imenom Sveti Vid pri Zavodnju.''
IC 3901
IC 3901 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Berenikina kosa. Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 27. januara 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Spisak nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine u Doboju
mini|desno|250px|Stari grad Doboj Spisak nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine u Doboju je popis nacionalnih spomenika koji se nalaze na području općine Doboj. Na listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine za općinu Doboj se nalaze sljedeći spomenici:
Gigantopitek
Gigantopithecus (grč. γίγας -  gigas  = gigant, orijaš +  πίθηκος – pithekos = majmun) ili gigantopitek je  rod izumrlih  majmuna,  koji je postojao od možda prije 9,000.000 godina do prije oko 100  hiljada godina, u onim  oblastima gdje su sada Nepal, Kina, Indija i Vijetnam. Stavlja se u isti vremenski i prostorni okvir sa nekoliko homininskih  vrsta. Fosilni ostaci sugeriraju da su pripadnici vrste Gigantopithecus blacki bili najveći poznati veliki majmuni ikada i da su težili i oko 540 kg.
Fosili
Prvo otkriće fosilnog ostatka pripadnika roda Gigantopithecus opisao je antropolog Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald koji je našao 1935., u jednoj apotekarskoj prodavnici. Bio je to fosilizirani zub, koji je, u kožnoj kesici, visio na zidu skromne prostorije. Takvi (mljeveni) zubi i kosti se koriste u nekim granama tradicijske [kineske medicine. Von Koenigswald je dao radno (teorijsko) ime vrste Gigantopithecus. Impresionirani veličinom kupljenog zuba, narednih decenija su mnogi istraživači tragali za ostacima divovskog praprimata. Neki su ga, u drugoj polovini 20. vijeka, dovodili u vezu sa legendom o misterioznom čovjekolikom orijašu pod popularnim imenom Jeti sa Himalaja. Te priče su bile tema različitih spekulacija, a ni do danas se nisu sasvim ugasile.
Nakon toga, pronađeni su i novi fosili gigantopiteka. Osim pomenutog kutnjaka, u pećini Liucheng,  (Liuzhou), Kina, nađeni su brojni zubi   Gigantopithecus blacki, kao i nekoliko viličnih kostiju. Ovi pronalasci, kao ineki u Vijetnamu i Indiji, ukazuju na to da je areal vrste   Gigantopithecus  bio u jugoistočnoj Aziji.
U 1955., 47  zuba G. blacki je  pronađeno među pošiljkama navodno  „zmajevih  kostiju“ Kini. Tragom tih zuba do njihovog izvora, došlo se  do oporavka  više zuba i prilično kompletne velike mandibule. Do 1958. godine, restaurirane su tri mandible i više od 1.300 zuba. Ostaci oblika Gigantopithecus su došli iz nalazišta Hubei,  Guangxi i Sichuan, iz skladišta za kineske medicinske proizvode, kao i iz pećinskih depozita. Svi ineski su ostaci ne datiraju iz  istog perioda, a  fosili  iz Hubeija su iz  kasnijih vremana  nego drugdje u Kini. Zubi iz nalazišta Hubei su također i veći.
Osobenosti
mini|400px|desno|Poređenje nekih oblika sa evolucijske raskrsnice hominida i ostalih čovjekolikih majmuna Način kretanja predstavnika roda Gigantopithecus' je neizvjestan, jer nisu nađene karlice ili kosti nogu. Dominantan stav je da je hodao na sve četiri, kao i recentne gorile i čimpanza. Međutim, manjinsko mišljenje favorizira dvonožno kretanja. Ova pretpostavka se bazira samo na vrlo malo pronađenih ostataka vilica, pošto su sve u obliku slova U i proširene prema nazad. To omogućava prostor za dušnik unutar vilica, omogućavajući lobanji da sjedi pravo na potpuno uspravnoj kičmi, ali ne  kao kod recentnih ljudi, nego otprilike ispred nje, kao kod  drugih velikih majmuna. Većinski je stav da bi tako velika težina  životinja stvarala ogroman pritisak na noge, gležnjeve i stopala ako je hodala  dvonožno. Ako su hodali  na sva četiri ekstremiteta, kao gorile, njihova težina bi bila bolje distribuira na sve ekstremitete. The majority view is that the weight of such a large, heavy animal would put enormous stress on the creature's legs, ankles, and feet if it walked bipedally; while if it walked on all four limbs, like gorillas, its weight would be better distributed over each limb.
Ishrana
Vilice Gigantopithecusa su duboke i veoma debele. Kutnjaci su nisko okrunjeni i ravni, sa jakom caklinom pogodan za snažno žvakanje. Premolari su široki sa konfiguracijom kao i molari. Očnjaci nisu ni šiljati ni oštri, dok su sjekutići mali, klinasti i usklađeni. Karakteristike zuba i čeljusti ukazuju da je životinja bila prilagođena za žvakanje tvrde, vlaknaste hrane,  rezanjem, drobljenjam i brušenjem. Gigantopithecusovi zubi su  također imali veliki broj šupljina, sličnih onima kod divovskih  panda, čija hrana uključuje velike količine bambusa, može biti slična onoj  kod Gigantopithecusa.
Vrsta
500px|thumb|Poređenje 1,8-meterskog [[čovjeka sa Gigantopithecus blacki (lijevo) i G. giganteus (desno), bazirano na orangutanskim proporcijama, u uspravnom položaju]] Opisane su tri (izumrle) vrste roda Gigantopithecus: G. blacki, G. bilaspurensis i G. giganteus.
Kao što ime sugerira, to su bili znatno veći oblici od živućih  gorila,  ali veličina i struktura ostatka tijela može procijeniti jedino dodatnim  nalazima. Metode datiranja su pokazale da je G. blacki postojao najmanje milion godina i da je  izumro prije oko 100.000 godina, nakon što je, u jednom periodu (na desetine hiljada godina), bio suvremenik (anatomski) modernih ljudi ( Homo sapiens ) i  vrste  H. erectus, koji je prethodio pojavi H. sapiens.
U 2014. godine, po prvi put, fosilni zubi i mandibule Gigantopithecus blacki su pronađeni u Indoneziji
Opis
Pema fosilnim dokazima, vjeruje se da je odrasli mužjak Gigantopithecus blacki bio visok oko 3 m i težak oko 540 kg, što je dva do tri puta više od modernih gorila, a gotovo pet puta je bio  od orangutana, najbližeg današnjeg srodnika. Veliki mužjaci možda su imali raspon ruku od preko 3.6 m. Rekonstruiran je i spolni dimorfizam, sa odraslim ženkama koje su bile otprilike upola manje od mužjaka. Zbog širokih interspecijskih razlika u odnosima između zuba i veličine tijela, neki navodno  pretpostavljaju da je vjerovatnije da je Gigantopithecus je bio mnogo manji, visok otprilike 1.8 m. Ova vrsta je egzistirala u Aziji i naseljavala bambusove šume, gdje i preci današnjih  panda. Mnogi dokazi ukazuju da je Gigantopithecus  bio  biljojed. Njegovo porijeklo nije poznato, zbog fragmentarne prirode fosilnih ostataka. Možda je ličio na moderne gorile, zbog navodno sličnog načina života. Neki naučnici, međutim, misle da vjerojatno i više ličio na svoje najbliže moderne srodnike, orangutane. Biti toliko velik kao odrasli Gigantopithecu  značilo je da je imao možda malo ili nimalo neprijatelja. Međutim, mlađe, slabe ili povrijeđene jedinke mogle su biti žrtve predatora (tigar, piton, krokodili, mahairodont hijena, medvjed  i Homo erectus).
Klasifikacija
U prošlosti, za G. blacki se mislilo da je srodan ranim  homininima (posebno Australopithecusu), na bazi osobina kutnjaka, što je smatrano posljedicom  konvergentne evolucije. thumb|Vilica G. bilaspurensis Gigantopithecus bilaspurensis je  bio veoma velik fosilni majmun, identificiran na osnovu nekoliko viličnih kostiju i zuba iz Indije. Živio je prije oko 6 do 9 miliona godina, u miocenu. Bio je srodan sa G. blacki. Na osnovu slabih fosilnih nalaza,  pretpostavlja se da je to je bila velika, prizemna biljojedna vrsta,  koja  sa hranila, prije svega, bambusom  i lišćem.
Spisak nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine u Ravnom
Spisak nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine u Ravnom je popis nacionalnih spomenika koji se nalaze na području općine Ravno. Na listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine za općinu Ravno se nalaze sljedeći spomenici:
Zamladinec
Zamladinec je naseljeno mjesto u sastavu općine Sveti Petar Orehovec, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Križevci.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zamladinec je imao 104 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Zamladinec je imalo 123 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Hrastovac (Kakanj)
Hrastovac je naseljeno mjesto u općini Kakanj, Bosna i Hercegovina.
Škale
mini|280px|Škale, Velenjsko jezero Škale su naseljeno mjesto u sastavu gradske općine Velenje, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Velenje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Škale su imale 883 stanovnika.
Napomena: ''U 1979. smanjeno za dio naselja koji je priključen naselju Velenje.''
Insert (genetika)
U molekulskoj biologiji, insert je komad DNK koji je umetnut u veći DNK vektor tehnikom rekombinantne DNK, kao što je ligacija ili rekombinacija. Ovo omogućava da se umnožava, selektira, dalje manipulira ili eksprimira u organizmu domaćina.
Inserti mogu biti u rasponu od fizičkih nukleotid nihdodataka korištenjem sistema tehnike ili dodavanja vještačkih struktura na molekuli putem mutagenih hemikalija, kao što su etidij-bromid ili kristali.
Lugnet (skakaonica)
Skijaške skakaonice Lugnet nalaze se u švedskom gradu Falunu i u sastavu su istoimenog sportskog kompleksa. Izgrađene su za Svjetsko prvenstvo 1974. Od augusta 2012. do kraja 2013. izvršena je njihova renovacija u sklopu priprema za Svjetsko prvenstvo 2015. Imaju i reflektore, pa se na njima mogu održavati i noćna takmičenja.
Insert (genetika)
Inserti u genomu organizma obično se javljaju prirodnim uzrocima. Ovi uzroci uključuju uslove okoline i unutarćelijske procese. Ekološki inserti kreću se od izlaganja radioaktivnom zračenju kao što su UV-zračenje, mutagene hemikalije ili DNK virusi. Unutarćelijski inserti mogu nastati putem nasljednih promjena u roditeljskim ćelijama ili greške u replikaciji DNK ili popravci DNK.
Tehnike insercije gena mogu se koristiti za karakteristične mutacije u organizmu za željenu fenotipsku ekspresiju gena. Promjena genskog inserta može se izraziti u velikom broju krajeva. Ove varijante mogu se kretati od gubitka ili dobijanja funkcije proteina do promjena u fizičkoj strukturi, tj. boji kose ili očiju. Cilj promjena u ekspresiji je usmjeren na povećanje funkcije proteina za regulaciju ili do prekida ćelijske funkcije radi prevencije bolesti. Rezultati varijacija zavise od mjesta u genomu gdje se nalazi dodatak, odnosno mutacija. Cilj je naučiti, razumjeti i eventualno predvidjeti ekspresiju genetičkog materijala u organizmima korištenjem fizičke i hemijske analize. Da bi se vidjeli rezultate genetičkih mutacija ili insercija, tehnike kao što su sekvenciranje DNK, gel elektroforeza, imunotest ili mikroskopija mogu promatrati mutacije.
Historija
Područje se značajno proširilo od objavljivanja 1973. sa biohemičarima Stanleyjem N. Cohenom i Herbertom W. Boyerom, koristeći bakteriju E. coli da nauči kako izrezati fragmente, spojiti različite fragmente i umetnuti nove gene. Oblast se od tada izuzetno proširila u smislu preciznosti i tačnosti. Kompjuteri i tehnologija su tehnološki olakšali postizanje sužavanja greške i proširili razumijevanje u ovoj oblasti. Kompjuteri sa visokim kapacitetom za podatke i proračune koji su učinili opipljivom obradu velike količine informacija, tj. korišćenje ChIP i genske sekvence.
Tehnike i protokoli
Homologno usmjereni popravak (HDR) je tehnika koja popravlja lomove ili lezije u molekulima DNK. Najčešća tehnika za dodavanje insertas u željene sekvence je upotreba homologne rekombinacije. Ova tehnika ima specifične zahtjeve gdje se insert može dodati tek nakon što je uveden u ćelijsko jedro, koji se može dodati genomu uglavnom tokom G2 i S faza u ćelijskom ciklusu.
Editiranje gena CRISPR
Editiranje gena CRISPR zasnovano na grupisanim, redovno raspoređenim kratkim palindromskim ponavljanjima (CRISPR) -Cas9 je enzim koji koristi sekvence gena za pomoć u kontroli, cijepanju i odvajanju specifičnih sekvenci DNK koje su komplementarne CRISPR sekvenci. Ove sekvence i enzimi su izvorno izvedeni iz bakteriofaga. Važnost ove tehnike u polju genetičkog inženjerstva je u tome što daje mogućnost visoko preciznog ciljanog editiranja gena, a faktor troškova za ovu tehniku je nizak u poređenju s drugim alatima. Sposobnost insercije sekvenci DNK u organizam je lahka i brza, iako može naići na probleme ekspresije u višim složenim organizmima.
Efektorska nukleaza slična aktivatoru transkripcije
Efektorske nukleaze slične aktivatoru transkripcije, TALEN-i, su skup restrikcijskih enzima koji se kreiraju za izrezivanje željenih sekvenci DNK. Ovi enzimi se uglavnom koriste u kombinaciji sa CRISPR-CAS9, nukleazom cinkovog prsta ili HDR-om. Glavni razlog za to je sposobnost ovih enzima da imaju preciznost da isijeku i odvoje željenu sekvencu unutar gena.
Nukleaza cinkovog prsta
Nukleaze cinkovog prsta su genetički modifikovani enzimi koji kombinuju spajanje DNK-vezujućeg domena cinkovog prsta na domen cijepanja DNK. Oni se takođe kombinuju sa CRISPR-CAS9 ili TALEN-ovima kako bi se dobio dodatak ili delecija specifičns za sekvencu unutar genoma složenijih ćelija i organizama.
Genski pištolj
Genski pištolj, također poznat kao sistem za isporuku biolističkih čestica koristi se za isporuku transgena, proteina ili RNK u ćeliju. Koristi sistem za isporuku mikroprojektila koji velikom brzinom ispaljuje obložene čestice tipskog teškog metala koji ima DNK od interesa u ćelije. Genetički materijal će prodrijeti u ćeliju i isporučiti sadržaj preko prostora. Upotreba sistema za isporuku mikroprojektila je tehnika poznata kao biolistik.
Satelitski hromosom
Satelitski ili SAT-hromosomi ili trabantski hromosomi su oni hromosomi koji sadrže sekundarne konstrukte koji služe za identifikaciju. Sateliti uočeni su kod akrocentrika. Osim centromera, jedan ili više sekundarna suženja mogu se primijetiti u nekim etafaznim. Hromosomima. Sekundarno suženje označava se kao satelitska drška, a mali iudvojeni dio hromosoma je satelit (trabant). Kod ljudi se obično povezuje s kratkim krakom akrocentričnog hromosoma, kao kod hromosoma 13, 14, 15, 21 i22. Hromosom Y također može sadržavati satelite, iako se smatra da su to translokacije iz autosoma. Sekundarna konstrikcija uvijek zadržava svoj položaj, pa se može koristiti kao marker za identifikaciju specifičnih kromosoma.
Naziv potiče od malog hromosomskog segmenta, zvanog satelit iza sekundarnog suženja, kojeg je imenovao Sergej Navašin, 1912. Kasnije, Heitz (1931) je sekundarno suženje kvalificirao kao SAT-stanje (Sine Acido Thymonucleico, što znači "bez timonukleinske kiseline"), jer se nije bojilo Feulgenovom reakcijom. Vremenom je termin "SAT-hromosom" jednostavno postao sinonim, a ujedno i skraćenica za satelitski hromosom.
Satelit u metafazi vezan je za hromosom oreko hromatinske niti. SAT-hromosomi čija je sekundarna konstrikcija povezana s stvaranjem jedarceta nazivaju se i nukleolusnim SAT-hromosomima. U svakom diploidnom jedru postoje najmanje 4 SAT-hromosoma, a suženje odgovara organizatoru jedarceta (NOR), području koje sadrži više kopija 18S i 28S ribosomskih gena koji sintetiziraju rRNK potrebnu za ribosome. Smatra se da je pojava sekundarnih suženja kod NOR-a posljedica transkripcije rRNK i/ili strukturnih karakteristika nukleolusa koji ometaju kondenzaciju hromosoma.
Kemal Bašić
Kemal Bašić (rođen u Tuzli, 1989.) je bosanskohercegovački dramaturg i teatrolog.
Biografija
Osnovnu školu završio je u Živinicama, gimnaziju u Tuzli, a na Filozofskom fakultetu u Sarajevu magistrirao je na studiju komparativne književnosti i bibliotekarstva. Bio je jedan od urednika na portalu Kritika.ba za pozorišnu, književnu i filmsku kritiku. Kao dramaturg sarađivao je sa Narodnim pozorištem u Tuzli na nekoliko nagrađivanih predstava.
Prva predstava na kojoj je radio kao dramaturg (Posljednja ljubav Hasana Kaimije, NP Tuzla, režija Goran Damjanac) nagrađena je Grand Prixom na Susretima pozorišta Bosne i Hercegovine u Brčkom (2018), a Bašić je za istu predstavu na Pozorišnim igrama u Jajcu dobio nagradu za dramatugiju.
Radio je kao dramaturg na predstavi "Putovanje", autora Vahida Klopića, režija Midhat Kušljugić, kojom je glumica Remira Osmanović obilježila 40 godina glumačkog rada.
Dramaturški angažaman u Narodnom pozorištu Tuzla imao je na predstavi "Kreketanje" rađene po tekstu Almira Bašovića, u režiji Aleše Kurta, za koji je na Pozorišnim igrama u Jajcu 2021. godine dobio nagradu za dramaturgiju.
Trenutno je glavni i odgovorni urednik na RTV Živinice.
Prva zemaljska konferencija KPJ
Prva zemaljska konferencija Komunističke partije Jugoslavije održana je od 3. do 17. jula 1922. godine u Beču u Austrija. Ovo je zapravo bio prošireni sastanak 22 člana Zamjeničkog izvršnog odbora i Izvršnog odbora KPJ u emigraciji, kasnije nazvan Prvom zemaljskom konferencijom, a koji je Izvršni odbor Kominterne priznao kao kompetentno predstavništvo KPJ.
Rad Konferencije
Nakon zabrane djelovanja KPJ u Kraljevini SHS i prelaska u ilegalu, jedan dio članstva smatrao je da u uslovima ilegale treba djelovati unutar legalne političke stranke. Tok Konferencije pokazao je da su se u rukovodstvu KPJ počela oblikovati dva suprotstavljena shvatanja o idejnoj i organizacionoj izgradnji ilegalne revolucionarne partije i njenoj politici.
Došlo je do sukoba oko toga treba li da se raspravlja o uzrocima poraza koji je KPJ pretrpjela, kao i povodom izbora novog rukovodstva. Ispoljile su se i razlike u ocjeni političke situacije u Kraljevini SHS i u programskim stavovima koji bi iz toga proizlazili. Kosta Novaković, Pavle Pavlović i još neki delegati tražili su da Konferencija ispita uzroke koji su doveli do razbijanja KPJ, smatrajući da ona može da se obnovi samo ako se sagledaju uzroci njenog poraza i promjeni politika. Takođe su zahtjevali da partijsko rukovodstvo bude u Jugoslaviji, a ne u inostranstvu.
Kosta Novaković je u duhu Trećeg kongresa Kominterne smatrao da evropski kapitalizam proživljava opštu krizu, te da KPJ mora iskoristiti sva socijalna i nacionalna nezadovoljstva u Kraljevini SHS za formiranje jedinstvenog fronta protiv režima. S druge strane, Sima Marković je smatrao da je KPJ imala ispravnu politiku i da nije razbijena pod udarcima klasnog neprijatelja, nego se u redu povukla. Polazio je od ocjene da se ne može očekivati brza promjena vlasti u Jugoslaviji, da je revolucija privremeno odložena, te da KPJ treba svoje parole i zahtjeve ograničiti na ustavne promjene, kojima bi se ukinula najreakcionarnija obilježja političkog sistema, što bi ubrzalo proces unutrašnje klasne diferencijacije i stvaralo uslove za razmah klasne borbe. Ocjene i pogledi Sime Markovića dobili su podršku većine učesnika Konferencije pri usvajanju rezolucija i izboru novog rukovodstva KPJ.
Na Konferenciji su u Centralno partijsko vijeće bili izabrani Sima Marković, Ljuba Radovanović, Lazar Stefanović, Mihailo Todorović, Đuro Đaković,Đuro Đaković, Lovro Klemenčič, Slavko Kaurić, Milorad Barajević i Dragutin Bukvić. Izvršni komitet Kominterne potvrdio je odluke Konferencije, uz neke izmjene u sastavu partijskog vođstva (umjesto Klemenčiča i Kaurića, koji su bili protiv osnivanja ilegalnih partijskih organizacija, u rukovostvo je bio imenovan Triša Kaclerović).
Posljedice
Neslaganja o bitnim pitanjima razvitka jugoslovenskog komunističkog pokreta pokazala su se i u radu Centralnog partijskog vijeća. Na osnovu izvještaja većine i manjine u rukovodstvu KPJ i pisma Centralne uprave SKOJ-a o tim idejnim razlikama raspravljala je i posebna komisija Četvrtog kongresa Kominterne u novembru 1922, koji je donio posebnu rezoluciju o jugoslavenskom pitanju. Opredjeljujući se prema glavnom sporu na Prvoj zemaljskoj konferenciji KPJ (o uzrocima poraza KPJ), Kongres je ocijenio da uništenje KPJ treba ipak u velikoj mjeri pripisati njenoj unutrašnjoj slabosti, koju je video u ozbiljnim greškama i propustima partijskog vođstva, poput pasivnosti revolucionarne inicijative, odsutnosti ilegalne partijske organizacije, nesposobnosti odbrane od bijelog terora i ostalo.
Rascjep vodećih drugova na Konferenciji bio je, po ocjeni Kominterne, izazvan isključivo uzrocima ličnog karaktera. U odnosu prema dokumentima Konfenrecije nisu uočavana bitna razmimoilaženja između partijske većine i manjine, te je zaključeno da nema nikakvih razloga da se jugoslovenska partija razbija na frakcije koje bi s nazivale većinom i manjinom i zahtjevalo se, da se to jedinstvo sačuva i ubuduće.
Daiki Itō
Daiki Itō (伊東 大貴 – Itō Daiki) nekadašnji je japanski skijaš-skakač.
Karijera
U Svjetskom kupu debitirao je 13. marta 2002. u švedskom Falunu. Dobri rezultati donijeli su mu stalno mjesto u japanskoj reprezentaciji na velikim takmičenjima. Sa svjetskih prvenstava ima tri ekipne bronzane medalje i po jednu zlatnu i bronzanu u mješovitim skokovima.
U Svjetskom kupu sakupio je četiri pobjede. Prvu je ostvario na domaćem terenu u Sapporu 28. januara 2012 a odmah sutra i drugu.
Karijeru je završio 26. marta 2022. nastupom u ekipnim letovima u Planici.
Pobjednička postolja
– održana samo jedna serija zbog jakog vjetra
Spisak nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine u Čajniču
mini|desno|250px|Mir-Muhamedova (Mehmed i Mustajbegova) džamija Spisak nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine u Čajniču je popis nacionalnih spomenika koji se nalaze na području općine Čajniče. Na listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine za općinu Čajniče se nalaze sljedeći spomenici:
Muriel Bowser
Muriel Bowser (rođena 2. augusta 1972) američka je političarka i gradonačelnica glavnog grada SAD-a. Prije izbora za gradonačelnicu Washingtona, održanim u novembru 2014. bila je član gradskog vijeća Distrikta Columbia predstavljajući 4. okrug grada Washingtona. Članica je Demokratske stranke. Ona je druga žena u historiji na poziciji gradonačelnice Washingtona nakon Sharon Pratt Kelly.
Erbil
Erbil (, kurd. ھەولێر) je najveći i glavni grad iračke autonomne regije Irački Kurdistan. Poslije Bagdada, Basre i Mosula četvrti je najmnogoljudniji grad u državi. Nalazi se u samom centru iračkog dijela Kurdistana i prema procjeni iz 2013. godine ima oko 1,5 miliona stanovnika.
Ljudska naselja u Erbilu datiraju još iz perioda od 5000 godina p.n.e. i to je jedno od najstarijih kontinuirano naseljenih područja na svijetu.
Od strane Arapskog turističkog vijeća Erbil je 2014. godine proglašen arapskim gradom turizma. Jula 2014. godine, Erbilska citadela je upisana u listu svjetske baštine UNESCO-a.
Drevna historija
Smatra se da je Erbil najduže naseljeno mjesto na svijetu. Grad se prvi put spominje u pisanim dokumentima i to u arhivama kraljevstva Eble. U njima su zabilježena dva putovanja u Erbil, u periodu od oko 2300. godina p.n.e. Poslije toga, Erridupizir, kralj Gutiuma, je osvojio Erbil oko 2200. godine p.n.e.
Bitka kod Gaugamele, u kojoj je Aleksandar Veliki porazio Darija III, vladara Perzije, odigrala se 331. godine p.n.e. oko 100 kilometara zapadno od Erbila. Nakon bitke, Darije je uspio pobjeći u grad, i ponekad se netačno ova konfronatcija naziva Bitka za Erbil. Erbil je postao dio regije koja je bila sporna između Rima i Sasanidske Perzije.
Srednji vijek
Kada su Mongoli izvršili invaziju Bliskog istoka u 13. vijeku, Erbil su napali po prvi put 1237. godine. Opljačkali su donji grad, ali su se morali povući prije dolaska muslimanske vojske te nisu uspjeli zauzeti citadelu. Nakon pada Bagdada 1258. godine, ponovo su se vratili u Erbil, nakon opsade koja je trajala šest mjeseci.
U srednjem vijeku, gradom su sukcesivno vladali Omejadi, na Abasidi, Bujidi, Seldžuci a zatim Atabeg (1131-1232), za vrijeme čije se vladavine Erbil nalazio u sastavu turkmenske države.
Erbil i čitav Irak su u 16. vijeku potpali pod vlast Osmanskog carstva. Erbil je u to doba bio dio Mosulskog vilajeta oko 400 godina, sve do 1918. godine i pada tog carstva.
Logarska Dolina
Logarska Dolina je naseljeno mjesto u sastavu općine Solčava, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Mozirje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Logarska Dolina je imala 104 stanovnika.
Napomena: ''U 1994. povećano za dijelove naselja Podolševa i Solčava.''
Ivnica
Ivnica je naseljeno mjesto u općini Kakanj, Bosna i Hercegovina.
Fitosociologija
Fitosociologija je disciplina botanike koja proučava biljne zajednice, na temelju najiscrpnijih florističkih istraživanja. Istovremeno, to je jedna od oblasti proučavanja vegetacije, koja se može zasnivati na drugim aspektima pristupa, kao što su fiziografski, klimatski, ekomorfološki, poljoprivredni, šumarstveni, itd.
Ova biološka nauka je sintetička studija spontanog definiranja biljnih zajednica i njihovog klasificiranja prema florističkim i statističkim kriterijima. Uvažava one koji karakteriziraju njihovu strukturu i organizaciju, porijeklo i razvoj, determinaciju i evoluciju, kao i njihovih staništa
Smola
thumb|Kap smole koja je nastala djelovanjem insekata Smola je ugljikovodična izlučevina velikog broja biljaka, a posebno četinara. Ovisno o starosti i temperaturi, to je, manje ili više, tečni proizvod, koji sadrži različite hemijske sastojake. Smole se koriste u različite svrhe, kao što je proizvodnja terpentina i na njemu zasnovanih boja, sapuna, ljepila, parfema i sličnih korisnih supstanci.
Tvrde smole se upotrebljavaju za proizvodnju boja i cementirajućih ljepila. Sa druge strane, mehke smole, koje sadrže eterska ulja, koriste se u proizvodnji lijekova, tamjana i osvježivača prostorija.
Definicije
thumb|Posuda sa mladom smolom thumb|right| [[Borova smola]] thumb|Droga od smole: "krvavi zmaj"
U mnogim europskim zemljama, nema suglasnosti o imenima smole i njenih derivata.
Pojam uključuje i sintetske supstance sa sličnim svojstvima prirodnih smola. Tako se sve smole dijele na
Prirodne smole
Najpoznatije prirodne smole su:
Sintetske smole
mini|400px|Destilacija smola
Najčešće sintetske smole su:
Sastav
Smola je složena mješavina terpena, smole kiseline, masnih kiselina i ostalih složenih komponenti: alkohola, estera itd. Omjer svake komponente je u zavisnosti od vrste i geografskog porijekla biljaka. Tipske vrijednosti za četinare su:
Destilacijom na sobnojtemperaturi, moguće je razdvojiti dvije frakcije:
Smole
Smolu, koja se uglavnom sastoji od terpena i njegovih derivata, proizvodi većina biljaka. Najčešći terpeni u smoli su biciklični alfa-pineni, beta-pinen, delta-3 karen i sabinen, monociklični terpeni limonen i terpinolen, te manje količine od tricikličnih seskviterpena, kao što su longifolen, kariofilen i delta-kadinen. Neke smole sadrže visok udio smolnih kiselina. Pojedinačne komponente smole mogu biti odvojene frakcijskom destilacijom.
Najpoznatiji primjeri biljnih smola su ćilibar, Gilandov balzam, balzam, kanada balzam, izlučevije vrsta roda Boswellia, kopal drveća iz porodice Dipterocarpaceae, zmajeve krvi (rod ‘’Dracaena), elemi, tamjan, Boswellia sacra, galbanuma iz Ferula gummos. Tu spadaju i gume Lignum vitae (drvo života), smole drveća iz roda Guaiacum, kauguma iz Agathis australis, labdanum od mediteranskih vrsta roda Cistus, mastike Pistacia lentiscus, iz žbunova roda Commiphora, sandarak smole iz Tetraclinis articulata (nacionalno drvo Malte, stiraks (benzoinska smola iz različitih vrsta roda Styrax), spinifeks smola iz Australije (rod Spinifex) i [[terpentin, destilat borove smole. Ćilibar je fosilna smola crnogoričnih i drugih vrsta drveća. Kopal, kauri guma, damar i druge smole mogu se naći kao subfosilni depoziti. Subfosilni kopal može se razlikovati od originalnih fosilnih ćilibara jer postaje ljepljiv kada se na njega stavi kap rastvarača, kao što su aceton ili hloroform.
Fosilne smole
Neke smole se mogu naći u fosilnom obliku, a u ovoj kategorijii, najpoznatiji je ćilibar. Afrički kopal i kauri guma sa Novog Zelanda su u polufosilnim tragovima.
Sultanat Šoa
Područje i porijeklo dinastije
Sultanat Šou bio je jedna od najstarijih dokumentovanih muslimanskih država u regiji. Država se protezala duž muslimanskih trgovačkih ruta i dominiona, odnosno područja koja su se nalazila pod kontrolom muslimanskih vladara a cjelokupno područje je u arapskom svijetu bilo poznato kao Zemlja Zeila. Porodica koja je osnovala dinastiju, Makzumi, navodno se sastojala od arapskih imigranata koji su u Šou stigli tokom 9. vijeka. Ova vladajuća porodica vladala je regijom od 896. do 1285/86. što je period od skoro 400 godina. Dinastiju Makzumi svrgla je dinastija Valašma iz Ifata koja će osnovati vlastiti sultanat, Ifatski sultanat (1285. – 1415). Ifat je nekada bio najistočniji okrug Sultanata Šou. Prema historičaru Mohammedu Hassanu, jedan od glavnih razloga propadanja Sultanata Šou bio je sukob sa državom naroda Sidama, Kraljevinom Damot.
Vladari
Zabilježeno je da je Sultanat Šou imao 9 vladara, tj sultana za koje se tvrdi da vode porijeklo od Hišama al-Makzumija, osnivača dinastije. Iako su imena vladara Makzumija koja su u početku pronađena u Hararu arapska, drugi tekstovi koji su kasnije pronađeni na drugim mjestima koriste tradicionalna etiopska semitska imena.
Smola
Mehke smole
Mlade smole se sastoje od kompleksnih mješavina različitih tvari, uključujući organske kiseline zvane smolne kiseline. One su u uskoj vezi sa terpenims, a proizlaze iz njih putem parcijalne oksidacije. Smolne kiseline mogu se rastvoriti u alkalnima, kada se formiraju smolni sapuni, kod kojih su pročišćene smolne kiseline regeneriraju tretmanom sa kiselinama. Primjeri smolnih kiselina su abijetinska kiselina (divlja kiselina), C20H30O2, plikatinska kiselina iz kedra i pimarna kiselina, C20H30o2, sastavni dIo galipotne smole. Abijetinska kiselina se može izvući iz smole putem vrućeg alkohola; kristalizira i, putem oksidacije, daje trimetilnu kiselinu, izoftalnu i terebinsku kiselinu. Pimarna kiselina liči abijetinskoj, u koju prelazi kada se destilira u vakuumu; sastoji od tri izomera.
Stvrdnute smole se mogudobiti i iz borova i nekih drugih biljaka, uglavnom četinara, u proizvodnji putem kuhanja svježe tečne smole da se odstrane isparljive tečnosti (terpenske komponente). Propolis,koji se sastoji uglavnom od smola prikupljenih iz biljaka, kao što su topola i četinari, koriste pčele za zatvaranje praznina u svojim košnicama.
Biološki značaj
Smola štiti stabala od vanjskih povreda kore i od parazitskih insekata. Ako insekt uđe pod koru drveta, na ulazu počinje lučenje smole koja zatvara ranu i onemogućava disanje insekta. Zdrava stabla su u stanju da se odupru napadima insekata na koru, a slaba ili bolesna stabala proizvode malo smole i podložna su značajnom slabljenu životnih funkcija, nakon masvnijih napada insekata.
Smola je i značajna gradivna komponenta drvne mase, jer impregnira i čvršće povezuje ligninske, celulozne i druge sastavne dijelove stabala.
Zelinja Gornja (Doboj)
Zelinja Gornja je naseljeno mjesto u gradu Doboju, Bosna i Hercegovina. Naselje Zelinja Gornja se nalazi na planini Trebavi a sastoji od zaseoka: Rijeke, Vidovića, Brezovca, Bogdanovića, Srednje i Gornje Male.
Historija
Prvi put Zelinja Gornja se pojavljuje u turskim defterima (poreznim knjigama) 1528, kada je bila pod upravom tvrđave Sokol kod Gračanice. Tada je Zelinja Gornja imala svega 20 domaćinstava. Kroz historiju selo je ostajalo dovoljno daleko od gradskih središta: Gradačca, Gračanice, Modriče i Doboja; tako da je brži ekonomski razvoj stalno izostajao. U velike uspjehe može se računati otvaranje osnovne škole (danas OŠ "Petar Kočić") 1927. godine u vrijeme Kraljevine Jugoslavije.
Stanovnici se bave poljoprivredom, voćarstvom, stočarstvom i iskorištavanjem šuma. Nedostatak asfalta, iako se selo nalazi na regionalnom putnom pravcu Orašje - Doboj, primarne djelatnosti, a onda nagli odliv mladih u druge gradove uzroci su daljnjeg zastoja u razvoju sela.
Škalske Cirkovce
Škalske Cirkovce su naseljeno mjesto u sastavu gradske općine Velenje, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Velenje.
Skrbčići
Skrbčići su naseljeno mjesto u sastavu grada Krka, na ostrvu Krku, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Krk.
Spisak nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine u Srebrenici
mini|desno|250px| Stari grad u Srebrenici Spisak nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine u Srebrenici je popis nacionalnih spomenika koji se nalaze na području općine Srebrenica. Na listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine za općinu Srebrenica se nalaze sljedeći spomenici:
Skrbčići
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Skrbčići su imali 146 stanovnika.
Napomena: ''U 1869. i 1880. iskazano pod imenom '''Sv. Fuska-Skrbe'.
IC 3902
IC 3902 je zvijezda i nalazi se u sazviježđu Lovački psi. Prvo otkriće je napravio Charles Joseph Etienne Wolf 21. marta 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Proteoliza
thumb|350px| [[Hidroliza proteina (crveno) pomoću nukleofilnog napada vode (plavo). Nekatalizirani poluživot je nekoliko stotina godina]] Proteoliza je razlaganje proteina na manje polipeptide ili aminokiseline. Nekatalizoirane peptidne veze u hidroliziraju se vrlo sporo, trajuči stotinama godina. Proteoliza je obično katalizirana ćelijskim enzimima pod nazivom proteaze, ali može nastati i unutar molekulske probave. Niska pH vrijednost ili visoka temperatura također mogu uzrokovati neenzimsku proteolizu.
Proteolize u organizmima služe u mnoge svrhe; npr, probavni enzimi razlažu proteine u hrani za dobijanje aminokiselina za metabolizam u organizmu, dok proteolitska obrada polipeptidnih lanca nakon sinteze može biti potrebne za proizvodnju aktivnih proteina. Također je važna u regulaciji nekih fizioloških i ćelijskih procesa, kao i sprečavanje akumulacije neželjenih ili abnormalnih proteina u ćelijama. Shodno tome, dis-regulacija proteolize može izazvati bolesti, a koristi se kod nekih otrovnica da se razloži njihov plijen.
Posttranslacijske proteolitske modifikacije
Ograničena proteoliza polipeptida tokom ili nakon translacije pri sintezi proteina je česta pojava kod mnogih proteina. To može uključivati uklanjanje N-terminusnog metionina, signalnog peptida, i/ili pretvaranje neaktivnog proteina u aktivni. Prekursor krajnjeg funkciojskog oblika proteina se naziva proprotein. Proproteini se mogu inicijalno sintetizirati kao preproproteini. Primjerice, albumin se prvo sintetizira kao preproalbumin i sadrži neodvojeni signalni peptid. Iz njega se formira proalbumin, nakon odvajanja signalnog peptida, a daljim odvajanjem N-terminalnog propeptida sa 6 ostataka nastaje krajnji protein.
Uklanjanje N-vršnog metioninɑ
Pokretanje uklanjanja metionina (u prokariota, fMet) može se odvijati prilikom translacije u nastajanju proteina. Za  Escherichia coli , fMet se efikasno ukloni ako je drugi ostatak mali i prazan, ali ne ako je drugi ostatak glomazan i naplaćuje. U oba slučaja prokarioti i eukarioti, poluživot izloženog N- terminalnog ostatka proteina se može utvrditi u skladu sa pravilom N-kraja.
Uklanjanje signalne sekvencə
Proteini koji će biti usmjerena na određeni organele ili za sekreciju, imaju N-vršni signalni peptid koji usmjerava protein do krajnjeg odredišta. Ovaj signalni peptid se uklanja proteolizom nakon njihovog transporta kroz membranu.
Razlaganje poliproteina
Neki proteini i većina eukariotskih polipeptidnih hormona sintetiziraju se kao veliki prekursorni polipeptidi poznati kao poliproteini koji proteolitski razlažu u pojedinačne manje polipeptidnne lance. Poliprotein pro-opiomelanokortin (POMC) je prisutan u mnogo polipeptidnih hormona. Obrazac njegovog razlaganja, međutim, može se razlikovati između različitih tkiva, koja nose različite grupe polipeptidnih hormona istog poliproteina.
Mnogi virusi i njihovi proteinski proizvodi u početku su kao jedan polipeptidni lanac koji je translatiran iz policistronske iRNK. Ovaj polipeptid se naknadno razlaže u individualne polipeptidne lanaca.