cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atina
Etimologija
Etiološki mit koji objašnjava kako je Atina dobila svoje ime bio je dobro poznat među antičkih Atinjanima pa je čak postao i tema za skulpturu na zapadnom pedimentu (frontonu) Partenona. Božica Atina i božanstvo Posejdon su po legendama imali mnogo sporova i bitaka među sobom, a jedna od njih bila utrka ko će biti zaštitnik grada. U pokušaju da prisili građane, Posejdon je načinio izvor slane vode udarcem svog trozupca o zemlju, koji simbolizira moć mora. Međutim, Atina je napravila drvo masline simbolizirajući mir i blagostanje, a Atinjani su uz svog vođu Kekropsa I, odabrali maslinu te ime grada dali po Atini. Njegovi stanovnici ponekad grad nazivaju i τὸ κλεινὸν ἄστυ što na bosanskom znači slavni grad ili samo η πρωτεύουσα - prijestolnica.
Giljotina
Osnova giljotinina uspjeha bilo je uvjerenje da je to zapravo humani način pogubljivanja, nasuprot metodama korištenim prije revolucije. U Francuskoj se, prije pojavljivanja giljotine, plemstvo pogubljivalo sjekirom ili mačem, dok su obični građani vješani ili spaljivani na lomači. Ponekad je pri obezglavljivanju bilo potrebno nekoliko udaraca da se glava u potpunosti odvoji od tijela. Osuđeni ili njegova porodica su često plaćali dželatu da naoštri sječivo, kako bi smrt bila brza i bezbolna.
Atina
Historija
Najstariji poznati dokazi ljudskog prisustva u okolini Atine je pećina škrljaca, koja je datira između 11. i 7. milenija p.n.e. Smatra se da je Atina stalno naseljena najmanje 7.000 godina. Oko 1400 p.n.e naselje je postalo vrlo važan centar Mikenske civilizacije, a Akropolis mjesto gdje se nalazila velika mikenska tvrđava, čiji ostaci se mogu prepoznati u području karakterističnih kiklopskih zidova. Za razliku od drugih mikenskih centara, poput Mikene i Pilosa, nije poznato da li je Atina pretrpila razaranja oko 1200 p.n.e., tokom događaja koji se obično vežu za invaziju Dorana, a Atinjani su oduvijek tvrdili da su bili čisti Jonjani bez dorskih elemenata. Međutim, Atina, kao i mnoga druga naselja iz bronzanog doba doživjela je ekonomski pad oko 150 godina nakon toga. Iskopani grobovi iz željeznog doba u Kerameikosu i drugim mjestima, dokazuju da je od 900 p.n.e i kasnije Atina postala jedan od vodećih centara trgovine i prosperiteta u regiji. Neki smatraju da je vodeća pozicija Atine proizašla zbog njenog centralnog položaja u grčkom svijetu, njenog teško osvojivog uporišta na Akropolisu te njen lahak pristup moru što joj je dalo prirodnu prednost nad rivalima u unutrašnjosti poput Sparte i Tebe.
Do 6. vijeka p.n.e. bile su rašireni socijalni nemiri koji su doveli do Solonovih reformi. To je utrlo put za kasnije uvođenje demokratije od strane Klistena 508. p.n.e. Atina u to vrijeme je postala značajna pomorska sila sa velikom flotom, a pomogla je pri pobuni jonskih gradova protiv perzijske vlasti. Tokom grčko-perzijskih ratova, Atina, zajedno sa Spartom, bila je na čelu koalicije grčkih država koja će na kraju istjerati Perzijance iz današnje Grčke, pobijedivši je u poznatoj bici na Maratonu 490 p.n.e te kod Salamine 480 p.n.e. Međutim to nije spriječilo Perzijance da dva puta opustoše Atinu tokom jedne godine, nakon herojskog otpora kod Termopila na čelu sa Spartom pod vodstvom kralja Leonida I, a poslije pada Beotije i Atike u ruke Perzijanaca.
Decenije koje su uslijedile postale su poznate kao Zlato doba Atinske demokratije, vrijeme tokom kojeg je Atina postala vodeći grad-država Antičke Grčke a njena kulturna dostignuća postavila su temelje Zapadne civilizacije. Dramaturzi Eshil, Sofoklo i Euripid su stvarali u Atini u to doba, kao i historičari Herodot i Tukidid. Pored njih, svoje mjesto u historiji dobili su i ljekar Hipokrat te filozof Sokrat, koji su također djelovali u Atini. Vođena od strane Perikla, koji je promovirao umjetnost i poticao demokratiju, Atina je krenula u ambiciozne programe izgradnje kojima je, između ostalog, započela izgradnju Akropolisa (uključujući i Partenon), kao i vladarskih građevina nakon osnivanja Delskog saveza. Prvobitno zamišljen kao savez grčkih gradova-država koji je trebao nastaviti borbu protiv Perzijanaca, ovaj savez je kasnije pretvoren u oruđe za postizanje atinskih imperijalističkih interesa. Nastale napetosti kulminirale su u Peloponeskom ratu (431 - 404. p.n.e.) u kojem je Atina porazila svog rivala Spartu.
Sredinom 4. vijeka p.n.e sjeverogrčko kraljevstvo Makedonija postala je dominantna u grčkoj politici. Godine 338 p.n.e. vojska Filipa II Makedonskog porazila je savez nekih grčkih gradova-država uključujući Atinu i Tebu u bici kod Heroneje, što je dovelo do kraja nezavisnosti Atine. Kasnije, pod vlašću Rima, Atina je stekla status slobodnog grada zbog svojih cijenjenih škola. Rimski car Hadrijan u 2. vijeku sagradio je biblioteku, gimnaziju, akvadukt koji se i danas koristi, most, nekoliko hramova i svetišta, a finansirao je i završetak Hrama olimpijskog Zeusa.
Geologija
Atina je sagrađena oko brojnih niskih brežuljaka. Brdo Likabetus je jedno od najviših uzvišenja u okvirima grada a s njega se pruža odličan pogled na cijeli Atički bazen. Geomorfologija Atine se smatra jednom od najsloženijih na svijetu jer njene planine i brda uzrokuju fenomen temperaturne inverzije, koji je, zajedno sa problemima industrijskog zagađenja i poteškoćama koje ima grčka vlada oko njegove kontrole, odgovoran za veliku zagađenost zraka kojom se Atina suočava. Ova pojava nije jedinstvena samo za Atinu, naprimjer Los Angeles i Sarajevo također pate zbog sličnih geomorfoloških problema inverzije. Rijeke Kefisus, Ilisos i Eridanos su historijske rijeke Atine.
Klima
U Atini vlada suptropska sredozemna klima (Köppenova klasifikacija klime: Csa) a prima dovoljno godišnjih padavina tek toliko da za neznatnu količinu može izbjeći oznaku polupustinjske klime (BSh po Köppenu). Značajna osobina klime u Atini je izmjena među produženih toplih i suhih ljeta i blagih zima sa umjerenom količinom padavina. Uz prosječnu godišnju količinu padavina od 414,1 mm, kiša pada većinom između oktobra i aprila. Juli i august su najsušniji mjeseci, kada se javljaju i ljetne oluje, prosječno jednom ili dva puta mjesečno. Zime su blage i kišovite, a prosječna januarska temperatura iznosi 8,9 °C, a u predgrađu Helinikon oko 10,3 °C. Snježne padavine nisu česte, ali ponekad dovode do kolapsa u saobraćaju. Snijeg je mnogo češći u sjevernim predgrađima grada.
mini|Partenon, Atina Proljeće i jesen se smatraju idealnim sezonama za razgledavanje grada i za sve druge aktivnosti vani. Prosječna najviša dnevna temperatura u julu je 33,4 °C. Atina drži i rekord za najvišu temperatura ikad izmjerenu na evropskom kontinentu koja je izmjerena 10. jula 1977. u predgrađima Elefsina i Tatoi a iznosila je 48,0 °C,. Tokom mećave koja je bila u februaru 2004. godine, najgore mećave koja je zadesila grad, temperatura je spala na -7,9 °C.
Administracija
thumb|Ranija prefektura Atina (plavo), unutar regije [[Atika (regija)|Atike (sivo)]] Atina je postala glavni grad Grčke 1834. godine, naslijedivši Nafplion koji je bio privremena prijestolnica od 1829. godine. Općina (grad) Atina je također i prijestolnica regije Atika. Pojam Atina može se odnositi na općinu, sam grad ili na cijelo metropolitansko urbano područje Atine.
Regija Atika
Metropolitansko područje Atine prostire se na 2982,717 km2, a sadržano je u području regije Atike površine 3.808 km2. Regija obuhvata najmnogoljudnije područje Grčke, sa 3.827.624 stanovnika prema podacima iz 2011. iako je istovremeno jedna od najmanjih regija u državi po površini. Sama regija Atika dijeli se na osam regionalnih jedinica, od kojih prve četiri sačinjavaju šire područje Atine, dok regionalna jedinica Pirej čini šire područje Pireja. Zajedno, ove jedinice sačinjavaju gotovo neprekinutu urbanu zonu Atine, prostirući se na 412 km2.
Do 2010. godine, prve četiri navedene regionalne jedinice sačinjavale su ukinutu prefekturu Atine (što se danas podrazumijeva pod pojmom šire područje Atine), a što je bila i najmnogoljudnija prefektura u Grčkoj u to vrijeme, sa oko 2.640.701 stanovnikom po popisu iz 2011. na površini od 361 km2.
Općina Atina
Za Atinjane, najpopularniji način podjele grada je na njegove kvartove i naselja kao što su Pagkrati, Ambelokipi, Eksarheia, Patissia, Ilissia, Petralona, Koukaki i Kipseli, svako sa svojom zasebnom historijom i karakteristikama.
Tuzla
Geografija
Nastanak tuzlanskog bazena vezan je za više faza koje su se smjenjivale nakon mezozoika, a koje su za posljedicu imale stvaranje različitih uvjeta taloženja. U sadejstvu sa polioklimatskim karakteristikama nastale su raznolike i specifične sedimentne tvorevine.
Atina
Općina Atina
Općina Atina također sačinjava jezgro i centar šireg atinskog područja koje se sastoji iz općine Atina i 34 druge općine podijeljene u četiri, ranije već spomenute, regionalne jedinice (sjevernu, zapadnu, centralnu i južnu Atinu).
Tuzla
Geografija
Tuzla ima odlike umjereno kontinentalne klime. Određene specifičnosti izazvane su lokalnim reljefom, općim položajem u odnosu na dominantne regije u okolini (bosanski planinski centralni masiv s jedne, i Panonska nizija s druge strane), vazdušnim strujanjima tropskih i polarnih vazdušnih masa i ciklonskim aktivnostima.
Atina
Sport
Atina ima dugu sportsku tradiciju i mjesto je održavanja mnogih sportskih takmičenja, dom mnogih važnih klubova u grčkom sportu a u njoj se nalazi i ogroman broj raznih sportskih građevina. Grad je također bio domaćin i mnogih važnih takmičenja na svjetskom nivou.
Tuzla
Geografija
Generalne odlike klime odnose se na jasnu iz izraženost sva četiri godišnja doba, relativnu vlažnost i oblačnost, na maksimum padavina u toplijem dijelu godine, i minimum krajem zime.
Atina
Sport
Atina je dva puta bila domaćin Ljetnih olimpijskih igara: 1896. i 2004. godine. Za potrebe Olimpijskih igara 2004. bilo je potrebno preuređenje Olimpijskog stadiona, koji je od tada dobio reputaciju jednog od najljepših stadiona na svijetu kao i status jednog od najzanimljivijih modernih spomenika. Kao najveći stadion u državi, na njemu su održana dva finala UEFA Lige prvaka 1994. i 2007. godine. Drugi veći stadioni u Atini, locirani u području Pireja, su stadion Karaiskakis, sportsko-zabavni kompleks na kojem je održano finale UEFA Kupa pobjednika kupova 1971. godine.
Tuzla
Geografija
Srednja godišnja temperatura u posljednjih pola vijeka je 10,1 stepen C. Najhladniji mjesec je januar sa prosječnom temperaturom od 0,6 stepeni, a najtopliji juli sa 19,4. U ovom nizu najviša temperatura je izmjerena u augustu 1971. i iznosila je +38,4 stepeni, a najniža od –25,8 stepeni u januaru 1963.
Atina
Sport
U Atini djeluju i tri evropska multidisciplinska sportska kluba: Olympiacos, Panathinaikos, AEK Atina. U oblasti nogometa Olympiakos je dominirao u domaćim takmičenjima, a Panathinaikos je uspio doći do finala Evropskog kupa 1971, dok je AEK Atina treći član Velika atinske trojke. Ovi klubovi također imaju i svoje košarkaške ogranke: Panathinaikos i Olympiakos su među najvećim evropskim košarkaškim klubovima, osvojivši Euroligu ukupno devet puta (šest puta Panathinaikos i tri puta Olympiakos), dok je košarkaški klub AEK Atina bio prvi grčki klub koji je osvojio neki evropski trofej u nekom sportu.
Tuzla
Geografija
Dnevnih perioda s kišom je 135, s pljuskom 19, s grmljavinom 37, s pojavom magle 69, sa snijegom i sa snježnim pokrivačem 52 (maximalna visina snježnog pokrivača izmjerena u februaru 1984. god 97 cm).
Klimatski faktori su povoljni, jer ih karakterizira pretežna normalnost meteoroloških parametara, i manji uticaj temperaturnih inverzija.
Stanovništvo
Po službenom popisu stanovništva iz 1991. godine, općina Tuzla imala je 131.618 stanovnika, raspoređenih u 66 naselja. Poslije potpisivanja Dejtonskog sporazuma, općina Tuzla je, gotovo u cjelini, ušla u sastav Federacije Bosne i Hercegovine. U sastav Republike Srpske ušli su dijelovi naseljenih mjesta Kolimer, Konjikovići, Kosci i Potraš.
Politika
Gradom rukovodi Gradonačelnik koji se bira na lokalnim izborima svake četiri godine, na kojima se bira i Gradsko vijeće, koje se sastoji od 31 vijećnika, koji se biraju po partijskim listama, te jednog predstavnika manjina. Članovi Gradskog vijeća se biraju direktno, te na osnovu dobijenih glasova, proporcionalno udjelu partije, zastupaju biranu partiju u Gradskom vijeću. Ovlasti gradonačelinka i Gradskog vijeća regulisani su federalnim zakonima i statutom Grada.
Gradonačelnik
Na lokalnim izborima održanim 2. oktobra 2016. godine za gradonačelnika Tuzle izabran je Imamović Jasmin, član Socijaldemokratske partije BIH (SDP BIH) sa 48,86% ili ukupno 24.636 glasova.
Gradsko vijeće
Na izborima za Gradsko, održanim 2. oktobra 2016. godine, izabrano je 11 predstavnika Socijaldemokratske partije (SDP BiH), 6 iz Stranke demokratske akcije (SDA), 4 iz Saveza za bolju budućnost (SBB BiH), 3 iz Tuzlanske alternative, 2 iz Hrvatske demokratske zajednice (HDZ BiH), 2 iz Demokratske fronte, 2 iz Bosanske stranke, te jedan predstavnik iz nacionalnih manjina kao nezavisni kandidat.
Privreda
260px|mini|desno|Termoelektrana Tuzla, najveća elektrana u Bosni i Hercegovini.
Poslije grada Sarajeva i Banja Luke, Tuzla je najveći industrijski centar Bosne i Hercegovine. U gradu ili neposrednoj blizini grada mnoge su fabrike hemijskih proizveda, industrija hrane i pića te teška industrija.
Karakteristike
Tuzla je administrativno sjedište te privredni, kulturni i obrazovni centar Tuzlanskog kantona i ekonomsko-geografske regije sjeveroistočne Bosne.
Prirodni resursi i bogata nalazišta energetskih i mineralnih sirovina bili su opredjeljujući faktor za usmjeravanje dosadašnjeg privrednog razvoja ovog područja, a ujedno su i važan oslonac budućeg razvoja.
Predratnu privrednu strukturu tuzlanskog područja karakteriše razvoj bazne industrije i energetike, kao dominantnih privrednih grana, sa obilježjem ekstenzivnosti.
Industrija Tuzle do početka rata bila je privredna grana sa najvećim učešćem u ostvarivanju ukupnih privrednih efekata i to u zaposlenosti oko 45%, a u društvenom proizvodu oko 50%.
Prema društvenom proizvodu p. c. u predratnom periodu Tuzla je bila među najbolje pozicioniranim gradovima u Bosni i Hercegovini, dok je prema stopi zaposlenosti bila najrazvijeniji regionalni centar.
U okolnostima koji ograničavaju dinamiziranje privrednih aktivnosti i dostizanje prijeratnih pokazatelja privrednog razvoja, kao vrlo jak i nezaobilazan pravac razvoja predstavlja razvoj poduzetničkog sektora ekonomije.
Razvoj male privrede jedan je od oblika prestrukturiranja postojećih i organizovanja novih privrednih aktivnosti.
Sve zemlje u našem okruženju, koje su prošle ili prolaze fazu privredne i društvene tranzicije, uključile su se u aktivnosti koje osiguravaju ambijent i podršku za razvoj preduzetništva, osnivanjem inkubacijskih i preduzetničkih centara, razvojnih agencija, lokalnih poslovnih udruženja, što je uz odgovarajuću finansijsku podršku rezultiralo nastankom velikog broja novih subjekata, novih radnih mjesta i novostvorene vrijednosti.
Grad, kao jedinice lokalne samouprave, imaju veoma značajnu ulogu u lokalnom ekonomskom razvoju, u kojem se nizom mjera i aktivnosti, na lokalnom nivou, stimuliše poduzetnički sektor i stvara povoljan ambijent za osnivanje i razvoj malih i srednjih preduzeća.
U skladu sa nadležnostima i raspoloživim mogućnostima, Grad Tuzla je u tom smislu već poduzela niz aktivnosti, a u narednom periodu se može očekivati i veća ekspanzija aktivnosti i efekata. Od do sada učinjenog Grada Tuzla ističe: skraćenje vremena i povećanje efikasnosti rješavanja zahtjeva za registrovanje djelatnosti, smanjenje gradskih taksi i naknada za samostalne poduzetnike i privredna društva u postupku registrovanja djelatnosti, kontinuirani rad na osiguravanju povoljnih lokacija i prostora za osnivanje i razvoj preduzetnika, poduzimanje aktivnosti na uspostavljanju institucionalne regionalne saradnje i uključivanje u projekte koje finansira Evropska unija u cilju razmjene iskustava i znanja u podršci razvoja malih i srednjih preduzeća.
Tuzla je najstarije ili jedno od najstarijih naselja u Evropi s kontinuitetom življenja. Arheolozi su otkopali dovoljno arheološkog materijala koji je nedvosmisleno potvrdio da je Tuzla nekada bila veliko i bogato neolitsko naselje na sojenicama. U velikom broju raznolikih keramičkih predmeta, posebno se ističu neolitske posude za proizvodnju soli iz slane vode.
Tuzlu je najstarijim ili jednim od najstarijih naselja u Evropi učinila njena posebna geološka prošlost. Naime, veliki dio Evrope, u davnoj geološkoj prošlosti, predstavljao je dno Panonskog mora. I posljednji ostaci ovoga mora povukli su se sa sadašnje površine prije 10 miliona godina. Samo ispod Tuzle ovo more ostavilo je trag u vidu 350 miliona tona slanih stijena i slane vode. Slana voda izbijala je na površinu, ljudi su je prerađivali u so čak u neolitu. Poslije su oformili bunare, koji su postajali sve savremeniji, a slana voda je vremenom postala osnovom hemijske industrije u savremenoj Tuzli.
Dana 18. jula 2003. godine, lokalne vlasti su odlučili da veliku količinu slane vode izvuku na površinu, u prethodno pripremljeno dno, tako je Tuzla danas jedini grad u Evropi koji ima slano jezero i jedini grad na svijetu čije je slano jezero istovremeno i kupalište i plaža u najužoj historijskoj jezgri grada. Voda slanog Panonskog jezera je navodno i ljekovita.
Tuzla ima veliku industrijsku tradiciju, zasnovanu na bogatim nalazištima soli i uglja.
Tuzla je grad velike tradicije multikulturalnosti. Stoljećima njegovani sklad među razlikama u Tuzli, položio je svaku historijsku provjeru i sva historijska iskušenja. Tuzlanska tolerancija naročito je ispoljavana u Drugom svjetskom ratu i nedavno minulom ratu u Bosni i Hercegovini.
Danas je Tuzla grad nove energije, posljednjih godina doživljava veliku ekspanziju gradnje, naglog i brzog razvoja.
IC 1771
IC 1771 (također poznat kao MCG 2-6-14 i PGC 7737) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 220 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 0,50 (32 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (32 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 24. novembra 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Naponski ovisni ionski kanal
Ionski kanali sa ograničenim naponom su klasa transmembranskih proteina koji formiraju ionske kanale koji se aktiviraju promjenama u električnom membranskom potencijalu u blizini kanala. Membranski potencijal mijenja konformaciju proteina kanala, regulirajući njihovo otvaranje i zatvaranje. Ćelijske membrane su općenito nepropusne za ione, tako da moraju difundirati kroz membranu preko transmembranskih proteinskih kanala. Oni imaju ključnu ulogu u ekscitabilnim ćelijama kao što su neuronsko i mišićno tkivo, omogućavajući brzu i koordiniranu depolarizaciju kao odgovor na pokretanje promjene napona. Pronađeni duž aksona i na sinapsama, ionski kanali vođeni naponom usmjereno šire električne signale. Naponski vođeni ionski kanali su obično ionski specifični, a identifikovani su ionski kanali specifični za natrij (Na+), kalij (K+), kalcij (Ca2+) i hloride (Cl−). Otvaranje i zatvaranje kanala se pokreće promjenom koncentracije iona, a time i gradijenta naboja, između strana ćelijske membrane.
Struktura
Naponski vođeni ionski kanali se općenito sastoje od nekoliko podjedinica raspoređenih na takav način da postoji centralna pora kroz koju ioni mogu putovati niz svoje elektrohemijske gradijente. Kanali su obično specifični za ione, iako ioni slične veličine i naboja ponekad mogu putovati kroz njih. Funkcionalnost naponski vođenih ionskih kanala pripisuje se njihovim trima glavnim diskretnim jedinicama: senzoru napona, pori ili provodnom putu i ulazu. Na+, K+ i Ca2+ kanali sastoje se od po četiri transmembranska domena raspoređena oko centralne pore; ova četiri domena su dio jedne α-podjedinice u slučaju većine Na+ i Ca2+ kanala, dok postoje četiri α-podjedinice, od kojih svaka doprinosi jednom transmembranskom domenu, u većini K+ kanala. Segmenti koji protežu membranu, označeni kao S1-S6, svi imaju oblik alfa-heliksa sa specijalizovanim funkcijama. Peti i šesti transmembranski segment (S5 i S6) i petlja pora imaju glavnu ulogu ionske provodljivosti, čineći kapiju/ulaz i pore kanala, dok S1-S4 služe kao područje osjetljivosti na napon. Četiri podjedinice mogu biti identične ili različite jedna od druge. Pored četiri centralne α-podjedinice, postoje i regulacijske β-podjedinice, sa aktivnošću oksidoreduktaza, koje se nalaze na unutrašnjoj površini ćelijske membrane i ne prelaze kroz membranu, a koje su spojene sa α-podjedinicom u endoplazmatskom retikulumu.
Natrijevi (Na<sup href="electric field">+ ) kanali
Natrijski kanali imaju slična funkcionalna svojstva u mnogim različitim tipovima ćelija. Dok je identificirano deset ljudskih gena koji kodiraju natrijeve kanale, njihova funkcija je obično konzervirana između vrsta i različitih tipova ćelija.
Kalcijski (Ca2+) kanali
Sa šesnaest različitih identificiranih gena za ljudske kalcijske kanale, ovaj tip kanala se razlikuje u funkciji između tipova ćelija. Ca2+ kanali proizvode akcijski potencijal slično kao Na+ kanali u nekim neuronima. Također imaju ulogu u oslobađanju neurotransmitera u presinapsnim nervnim završecima. U većini ćelija, Ca2+ kanali regulišu širok spektar biohemijskih procesa zbog svoje uloge u kontroli unutarćelijkih koncentracija Ca2+.
Kalijski (K+) kanali
Kalijski kanali su najveća i najraznovrsnija klasa naponsko vođenih kanala, kodirani sa preko 100 ljudskih gena. Ovi tipovi kanala se značajno razlikuju po svojstvima ulaza; neki se inaktiviraju izuzetno sporo, a drugi se inaktiviraju izuzetno brzo. Ova razlika u vremenu aktivacije utiče na trajanje i brzinu aktiviranja akcijskog potencijala, što ima značajan uticaj na električnu provodljivost duž aksona, kao i na sinapsni prijenos. Kalijski kanali se razlikuju po strukturi od ostalih kanala po tome što sadrže četiri odvojene polipeptidne podjedinice, dok ostali sadrže po četiri homologna domena ali na jednoj polipeptidnoj jedinici.
Hloridni (Cl−) kanali
Hloridni kanali su prisutni u svim tipovima neurona. Uz glavnu odgovornost za kontrolu ekscitabilnosti, hloridni kanali doprinose održavanju ćelijskog potencijala mirovanja i pomažu u regulaciji volumena ćelije.
Protonski (H+) kanali
Naponski-vođeni protonski kanali prenose struje posredovane vodikovih iona u obliku hidronija, i aktiviraju se depolarizacijom na pH-ovisan način. Djeluju tako da uklanjaju kiselinu iz ćelija.
Filogenetika
Filogenetička istraživanja proteina eksprimiranih u bakterijama otkrila su postojanje natporodice naponskih natrijskih kanala. Naknadne studije su pokazale da su različiti drugi ionski kanali i transporteri filogenetski povezani sa naponskim ionskim kanalima, uključujući unutrašnji ispravljački K+ kanali, rijanodin-inozitol 1,4,5-trifosfatni receptor Ca2+ kanala, prolaznoreceptorski potencijalni Ca2+ kanali, policistinski kationski kanali, glutamat ovisni ionski kanali, kalcij-ovisni hloridni kanali, monovalentni kation:protonski antiporteri, tip 1, i transporteri kalija.
Marija Babović
Marija Babović Bosanka jeste bosanskohercegovačka slikarka, likovni pedagog, pjesnikinja i učiteljica. Rođena je maja 1930. godine u Karanovcu kod Gračanice. Nižu gimnaziju završila je u Doboju, učiteljsku u Tuzli, a višu pedagošku u Sarajevu. Više od dvadeset godina radila je kao učiteljica, potom nastavlja karijeru kao slobodni slikar – umjetnik. Danas živi i radi u Gračanici i Tuzli.
Izložbe
Od 1963. godine kada je počela izlagati, pa sve do danas, imala je više od 30 samostalnih i stotinjak zajedničkih izložbi u gradovima Bosne i Hercegovine, bivše Jugoslavije i inostranstvu: Gračanica, Doboj, Tuzla, Zenica, Sarajevo, Banja Luka, Mostar, Beograd, Svetozarevo, Rijeka, Omiš, Zagreb, Utreht, Oslo, Beč, Dragstadt, Frankfurt, Duisburg, Bruxelles, Bolonja itd.
Za svoje stvaralaštvo dobila je brojna priznanja, od kojih su najznačajniji: Plaketa Mrkonjić grada 1978., Otkupna nagrada "Naiva BiH", Sarajevo 1978., "Medalja grada Bolonje", Bolonja 1981., Počasna specijalna diploma "Inova", Zagreb 1982., "Mostarsko ljeto" 1983., Prva nagrada "Zlatni kist", Zagreb 1984., Prva nagrada "Borba protiv alkoholizma", Gračanica 1985., Prva nagrada "Izvorno stvaralaštvo", Teslić 1985.
Likovno stvaralaštvo
Mnogi likovni kritičari i ljubitelji likovne umjetnosti primijetili su da njene slike govore nekim posebnim, pomalo čudnim jezikom. Riječ je o jednom stvaralačkom opusu koji privlači pažnju svojim obimom, originalnošću i izražajnošću, o likovnom maniru između naive i naturalizma, između klasičnog realističkog crteža i fikcije, između modernosti i postmodernizma. Širinu svog umjetničkog stvaralaštva ona godinama projicira na svoja platna, a njene slike su realne i irealne u isto vrijeme. Likovni kritičari su zaključili da su u njenim slikarskim djelima ljudski likovi glavna preokupacija ove umjetnice, "atomizirani, pomalo deformisani", onakvi kakvi su viđeni okom (kada je Babovićka realista) i srcem (kada Babovićka "crta" poeziju). Motiv žene preovladava na platnima ove slikarke. Grudi žene kao izvorište života, ona slika sa uzbuđenjem trubadura i djeteta. Tu su i folklorni zavičajni motivi koji potvrđuju vezanost umjetnice za svoj rodni kraj. Ističe se "naivno" vjerovanje u svetost rađanja i radost življenja koje je samo po sebi podrazumijeva kao i strah, strepnja, nada i ljubav. Sve to dopunjava motivima s narodnih rukotvorina kao što su vez i tkani predmeti. Mnoge njene slike mogle bi biti dobra ilustracija za dječije knjige i udžbenike "da budu dio dječijeg duhovnog svijeta."
Stručni ljudi uzalud su se trudili tražeći u slikama Marije Babović da pronađu uzore u slikarstvu drugih. “Iz prostog razloga što je izrazila svoj slikarski izraz, svoj jezik. Po nečemu kao da podsjeća na francuskog ranog modernističkog slikara Marca Chagalla, ali to može biti samo privid. Ona ne kopira, već stvara. Njene slike su uistinu nova stvarnost”. U svom stvaralačkom postupku, ona bojom veoma izražajno slika svoj svijet smješten najčešće između poezije i sna. Likovne efekte "proizvodi" postupkom takozvane "kolorističke zasićenosti: crveno, bijelo."
Moamer Kasumović
Moamer Kasumović (Bijelo Polje 12. decembra 1981.) je bosanskohercegovački glumac. Kasumović je rodom iz Crne Gore, iz Bijelog Polja, ali se preselio u Sarajevo 1996. godine gdje je najprije završio Petu gimnaziju, zatim Akademiju scenskih umjetnosti.
Prvi glumački honorar Moamer Kasumović dobio je u 21. godini, zaigravši u filmu Srđana Vuletića "Ljeto u zlatnoj dolini". Bilo je to njegovo prvo filmsko iskustvo nakon kojeg mu karijera kreće uzlaznom putanjom. Drugi njegov dugački film je "Dobro uštimani mrtvaci", te kratki filmovi "Prva plata" i "Anđeo i amnezija". Osim u Bosni i Hercegovini, upoznaje ga i TV publika u Hrvatskoj, gdje se također emitira sve gledanija serija "Lud, zbunjen, normalan" koju režira Elmir Jukić prema scenariju Feđe Isovića. Publika je imala priliku vidjeti ga i u predstavi  Priviđenje iz srebrnog vijeka Almira Bašovića koju je režirao Sulejman Kupusović, te u predstavi Cirkus inferno Almira Imširevića koju je režirao Pjer Žalica, te u predstavi Žaba od režisera Elmira Jukića.
NGC 7840
NGC 7840 (također poznat kao PGC 1345780) je spiralna galaksija i nalazi se u sazviježđu Ribe. Prvo otkriće je napravio Albert Marth 29. novembra 1864. godine.
Marija Babović
Likovno stvaralaštvo
"Sa njenih slika zrači vedrina boja"
NGC 7840
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Marija Babović
Likovno stvaralaštvo
U svom likovnom prikazu izložbe slikarke Marije Babović Bosanke u tuzlanskoj galeriji "Solana", likovni hroničar Izet Handžić je, između ostalog, napisao:
NGC 6330
NGC 6330 (također poznat kao IRAS 17138+2927, MCG 5-41-5, PGC 59961 i UGC 10776) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 399 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Herkul. Najveći prečnik je 1,50 (174 hiljade sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (70 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 12. juna 1880. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Goran Navojec
Goran Navojec (rođen 10. oktobra 1970) hrvatski je pozorišni, televizijski i filmski glumac. Umjetnički je direktor i utemeljitelj pozorišnog festivala BOK fest u rodnom Bjelovaru.
Zelenortska Ostrva
Zelenortska Ostrva ili Zelenortska Republika (portugalski: Cabo Verde) su mala ostrvska država na arhipelagu u sjevernom dijelu Atlantskog okeana, oko 600 km od najzapadnijeg dijela afričke obale. Portugalci su nenaseljena ostrva pronašli i kolonizirali u 15. vijeku kada su postali glavni centar trgovine robovima.
Portugalski naziv "Cape Verde" dolazi od najzapadnije tačke Afrike koja se danas nalazi u Senegalu.
Zlatko Kranjčar
Zlatko "Cico" Kranjčar (15. novembar 1956 – 1. mart 2021) bio je hrvatski nogometaš, nogometni trener i selektor.
Zelenortska Ostrva
Etimologija
Zemlja je dobila ime po najzapadnijoj tački Afrike, poluostrvu Cap-Vert, koja se danas nalazi na obali Senegala. Ime "Cap-Vert" dolazi iz portugalskog jezika "Cabo Verde" ("zeleni rt"), imena koje su portugalski istraživači dali rtu 1444. godine, nekoliko godina prije nego što su otkrili ostrva.
Zlatko Kranjčar
Trenerska karijera
Kranjčar je vodio nogometne reprezentacije Crne Gore, Hrvatske i U23 reprezentaciju Irana, te mnogobrojne klubove.
Igrački
Dinamo Zagreb
Zelenortska Ostrva
Etimologija
Dana 24. oktobra 2013., delegacija zemlje pri Ujedinjenim nacijama obavijestila je da druge zemlje ne koriste više ime "Zelenortska ostrva" ili bilo koji drugi prijevod Cabo Verde-a kao dio službenog naziva: sve zemlje trebaju poštovati i koristiti ime "Republika Cabo Verde" kao službeni naziv ove države. Govornici engleskog jezika koristili su naziv "Cape Verde" za arhipelag, a od nezavisnosti 1975. i za ovu zemlju. Godine 2013. vlada Zelenorskih Ostrva odlučila je da će ubuduće portugalski naziv "Cabo Verde" upotrebljavati u službene svrhe, uključujući u Ujedinjenim nacijama, čak i ako se drugačije izgovara i piše na engleskom jeziku.
Zlatko Kranjčar
Igrački
Rapid Beč
Trenerski
Dinamo Zagreb
Zelenortska Ostrva
Historija
Zelenortska Ostrva bila su nenaseljena kad su ih Portugalci otkrili 1456. godine i uključili u svoje kolonijalno carstvo. Zbog svog su položaja postali važna luka i značajno središte trgovine robovima.
Godine 1975. ostrva su dobili nezavisnost zahvaljujući naporima Afričke stranke za nezavisnost Gvineje Bisau i Zelenortskih Ostrva. Poslije sticanja nezavisnosti ASNGZ je pokušala ujediniti Zelenortske Ostrva i Gvineju Bisau kontrolirajući vlade obje države, ali ovi su planovi 1980. propali. U Zelenortskoj Republici trenutno je na vlasti Afrička stranka za nezavisnost Zelenortskih Ostrva.
Zlatko Kranjčar
Trenerski
Sepahan
Zelenortska Ostrva
Politika
Politički sastav funkcioniše prema ustavu iz 1980. Izbori se održavaju za mjesto premijera i predsjednika koji se biraju na 5 godina.
Geografija
Zelenortska Republika se sastoji od 10 većih i 8 manjih ostrva. Veća ostrva su:
Jedino nenaseljeno ostrvo je Santa Luzia. Danas je to prirodni rezervat. Sva ostrva su vulkanskog porijekla, a jedini aktivni vulkan se nalazi na ostrvu Fogo.
Važnija manja ostrva su: ostrvo Branco i ostrvo Razo.
Općine
mini|Porto Grande – luka Mindelo, ostrvo São Vicente mini|Pogled na glavni grad Praiu
Zelenortska Republika je podijeljena na 17 općina:
Ekonomija
Zelenortska Republika oskudijeva resursima. Suše su česte, tako da je nedostatak vode jedan od glavnih problema. Stanovništvo se bavi poljoprivredom na samo 4 ostrva, ali je slabo razvijena upravo zbog manjka vode i male količine padavina. BDP se uglavnom zasniva na uslužnim i ugostiteljskim poslovima. Zelenortska Ostrva surađuju s Portugalom na svim razinama privrede. Od devedestih godina doživjeli su značajan privredni napredak. Portugal predlaže uključenje Zelenortske Republike u EU. BDP je za 2004. procijenjen na 1.400 USD po stanovniku, mjereno po PPP-u.
Demografija
Većina stanovnika Zelenortskih Ostrva su doseljenici iz Portugala i potomci bivših afričkih robova. Veliki broj ljudi koji su porijeklom s ostrva žive u drugim zemljama: SAD-u (264.900), Portugalu (80.000), Angoli (45.000), São Tomé i Príncipeu, Senegalu, Francuskoj i Holandiji.
Kultura
Kultura Zelenortskih Ostrva ima portugalske i afričke korijene. Poznati su oblici muzike kao što su Morna, Zelenortski fado. Senzualni ples Funana je mješavina portugalskih i afričkih stilova.
Najpoznati stanovnik Zelenortskih Ostrva je pjevačica narodne muzike Cesária Évora.
Novine i magazini
Novine i magazini online:
Halim Mulaibrahimović
Prof. dr. Halim Mulaibrahimović rođen je 1. maja 1936. godine u Gračanici. U rodnom mjestu završio je osnovnu školu. Učiteljsku školu završio je 1956. godine u Tuzli. Iste godine upisao se na Filozofski fakultet Univerziteta u Sarajevu, Odsjek filozofija-fizika, na kojem je diplomirao je 1960/1961. godine. Po završetku studija, radio je na Radničkom univerzitetu "Đuro Đaković" u Sarajevu, u svojstvu stručnog saradnika, a zatim u Republičkom zavodu za produktivnost rada. Nakon odsluženja vojnog roka, u decembru 1963. godine, izabran je za asistenta na predmetu Osnovi nauke o društvu u Centru za osnove nauke o društvu Univerziteta u Sarajevu. Oktobra 1964. godine upisuje postdiplomski studij iz Sociologije na Pravnom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Magistarski rad "Marksizam i anarhizam" odbranio je u martu 1971. godine. Doktorsku disertaciju pod naslovom "Ideja čovjeka i društva u djelu Viljema Godvina" odbranio je na Filozofskom fakultetu u Sarajevu 1974. godine i tako stekao stepen doktora filozofsko-socioloških nauka.
Nastavnička aktivnost
Od 1963. godine radi kontinuirano kao univerzitetski nastavnik i to na grupi socioloških i filozofskih disciplina. U zvanje predavača na predmetima sociologija i sociologija politike na Fakultetu političkih nauka u Sarajevu biran je 1968. godine. U zvanje vanrednog profesora na predmetu Sociologija politike izabran je 1978. a u zvanje redovnog profesora na istom predmetu 1986. godine.
U toku svoje nastavničke aktivnosti učestvovao je u izvođenju nastave iz socioloških i filozofskih disciplina na našim sljedećim fakultetima: Šumarskom fakultetu u Sarajevu (1966/67, 1967/68, 1968/69, 1969/79, 1973/74, 1974/75), Elektrotehničkom fakultetu u Sarajevu (1963/64. i 1964/1965), Poljoprivrednom fakultetu u Sarajevu (1983/84. i 1984/85), Tehnološkom fakultetu u Tuzli (1976/77), Rudarskom fakultetu u Tuzli (1976/77), zatim na Višoj upravnoj školi u Sarajevu (1976/77), Ekonomskom fakultetu u Sarajevu (1992/93), Pedagoškoj akademiji u Sarajevu (1992/93, 1993/94. i 1994/95), te na raznim smjerovima postdiplomskog studija nekoliko fakulteta Univerziteta u Sarajevu. Na Fakultetu političkih nauka u Sarajevu samostalno je izvodio nastavu (osim na predmetu Sociologija politike) i na predmetima Politička filozofija i Metodologija (1992/93. i 1993/94. godine). Halim Mulaibrahimović obavljao je dužnost Dekana Fakulteta Političkih nauka u periodu 1995-1999 godine.
Halim Mulaibrahimović najviše je doprinio da se naučna disciplina Sociologija politike (odnosno Politička sociologija) razvije u fundamentalnu i savremenu sociološku nauku, koja sačinjava temeljnu sadržinu cijelog studija sociologije. Osim toga, značajan je njegov doprinos konstituiranju i drugih socioloških disciplina kao što su: Sociologija jezika, Metodologija, Politička filozofija, Opća sociologija.
Bio je mentor prilikom izrade velikog broja specijalističkih, magistarskih i doktorskih disertacija, član komisija za izbor u nastavnička zvanja i recenzent nekolicini naučnih radova - knjiga, studija, istraživačkih projekata.
Naučna i istraživačka djelatnost
Halim Mulaibrahimović je objavio veliki broj naučnih i stručnih radova iz oblasti sociologije, filozofije, političkih nauka i metodologije, koji su objavljeni u časopisima, kao što su: "Pregled", "Naše teme", "Gledišta", "Lica", "Opredjeljenja", "Socijalizam", "Marksističke sveske", "Ideje".
Mulaibrahimović je autor i dvije knjige - studije: 1. "Marksizam i anarhizam", u izdanju MSC, Sarajevo 1978. godine, i 2. "Ideja čovjeka i društva u djelu Viljema Godvina", u izdanju "V. Masleša", Sarajevo, 1985. godine. Također je koautor udžbenika za srednje škole - "Osnovi nauke o društvu", u izdanju "Svjetlost", Sarajevo, 1980/81. godine, zatim udžbenika – "Sociologija», Sarajevo, 1994. godine, te univerzitetskog udžbenika - "Osnovi marksizma..." u izdanju "V. Masleša", Sarajevo, 1989. godine.
Studija "Marksizam i anarhizam" je politikološko-filozofska rasprava o jednoj od najznačajnijih ideja s kraja XIX i početka XX vijeka, koja je bila predmet filozofskih, socioloških i politoloških rasprava i praktičan politički pokret evropskog radništva ovog vremena, koja se nije ugasila ni u savremenosti. Ideje koje autor ovdje izlaže, a naročito kritika i marksističkog i anarhističkog dogmatizma, aktuelne su i za stvarnost društva. Ova knjiga je naišla na odjek u naučnoj javnosti, o njoj je organiziran i naučni kolokvij u Sarajevu (u organizaciji časopisa "Lica").
Knjiga "Ideja čovjeka i društva u djelu Viljema Godvina", najobimnije je i najznačajnije djelo Mulaibrahimovića. To je obimna studija - rasprava o političkoj filozofiji jednog od najpoznatijih predstavnika anarhističke misli. Autor je u istraživanju ideja V. Godvina krenuo onim najtežim, ali ujedno i najispravnijim putem - on je Godvinovu misao izveo iz temeljite analize procesa nastanka evropskog građanskog društva, kako u njegovim teorijskim tako i u njegovim historijsko-društvenim i političkim izvorima i aspektima. Pisac svojom analizom pokazuje da je temeljno načelo antifeudalnog karaktera građanskog društva bilo načelo slobode individuuma i njegovog neotuđivog (prirodnog) prava da slobodno stvara sa svojim sredstvima za proizvodnju, proizvodi i da razmjenjuje proizvode sa sebi «jednakim» osobama i da je u tom načelu bitan princip slobode čovjeka u odnosu na druge ljude i u odnosu na društvo. To se temeljno načelo nalazi, prema autoru, u svim osnovnim filozofskim idejama toga vremena, a prije svega u Dekartovoj filozofiji racionalizma i antropocentričnog subjektivizma, u Lokovoj i Hjumovoj filozofiji subjektivističkog empirizma. Iz tih filozofskih pretpostavki izvodi se i načelo političke filozofije koju razvija V. Godvin, a to je načelo slobode čovjeka i društva. Iz toga načela izvire anarhistička koncepcija, tj. takva koncepcija u kojoj je slobodu čovjeka, kao pojedinca moguće osigurati samo primjenom nadmoći njegovog prava nad pravom organizirane društvene sile - države. Društvo slobode, odnosno slobodno društvo jeste samo ono društvo koje je ograničeno i negira moć države. Tako se dokazuje da je anarhizam, kako individualistički tako i kolektivistički, nužna konzekvenca samo osnovne ideje evropskog liberalizma.
Aut
Mulaibrahimović, u ovom slučaju nije ostao samo na izlaganju i interpretaciji ideje V. Godvina već je izložio cijeli kompleks engleskog empirizma i liberalizma, sve njegove tokove i linije (R. Bekona, T. Mora, F. Bekona, J. Loka, D. Hjuma, T. Hobsa).
Vrijednost ovog djela je i u tome što ono obuhvata i sve druge glavne linije razvoja anarhizma, tj. načela slobode kako je ono razvijeno u Hegelovoj filozofiji i kako je nalazilo svoj izraz kod M. Hesa i kasnijih anarhista, sve do M. Bakunjina i Kropotkina. Mulaibrahimovića predstavlja prilog poznavanju evropske liberalne misli.
Radovi prof. dr. H. Mulaibrahimovića u udžbenicima ("Osnovi nauke o društvu", "Osnovi marksizma..." i "Sociologija") koji se primarno odnose na sociološke teme kao što su historija sociološke misli i nauke, glavni pravci i škole u sociologiji, temeljne kategorije sociološke nauke - društva, društvene pojave i procesi, društveni odnosi, društvene grupe, ličnost, država, političke stranke i dr. pisani su sa stanovišta temeljnih kriterija i zakona udžbeničke literature - analitično, sistematično, pregledno, s jasnoćom jezičke interpretacije i gotovo s preciznošću koju susrećemo u prirodnim naukama. I u ovim radovima potvrđuje se metodološka strana naučnog rada prof. Mulaibrahimovića, kao ona bitna dimenzija koja nauku i čini naukom i odvaja je od drugih oblika ljudskog stvaralaštva. U ovim radovima se izražava širina naučnog interesiranja autora, bogatstvo ideja, koje on raspravlja i razvija kao i naučna odgovornost prema pisanom diskursu. Halim Mulaibrahimović je učestvovao u više naučno-istraživačkih projekata, između ostalog:
Promjene i razvoj u SRBiH, Društveni cilj br. 1., Titov doprinos teoriji komunističke partije (Institut za društvena istraživanja FPN-a u Sarajevu), Subjektivne snage u procesu ostvarivanja ZUR-a u SRBiH (Institut za društvena istraživanja FPN-a u Sarajevu) i Integracioni procesi u Sarajevskoj privredi (Studijski centar GKSK BiH Sarajevo). Istraživačke studije ovih projekata, koje je profesor H. Mulaibrahimović završio objavljene su kao:
«Teorijsko-metodološki aspekti proučavanja teorije komunističke partije» u svesci br. 3 - Titova koncepcija partije, Institut za društvena istraživanja FPN-a u Sarajevu, «Integracija UPI-a - sociološko-politološko istraživanje, Studijski centar GKSK BiH, Sarajevo 1972. godine, Savez komunista u procesu osposobljavanja radnika za njihovo samoupravno i političko djelovanje na sprovođenju ZUR-a, Institut za društvena istraživanja FPN-a u Sarajevu, 1986. godine.
Basna
Basna (lat. fabula) je kratka priča u prozi ili stihovima u kojoj glavnu ulogu imaju životinje (ponekad biljke i nežive stvari), prikazane sa ljudskim osobinama; govorom, karakternim osobinama, sklonostima, težnjama i sl., tako da se alegorički crtaju odnosi među ljudima, izruguju ljudske slabosti i mane i daju moralne pouke.
mini|200x200piksel| [[Antropomorfizam|Antropomorfna mačka koja čuva guske, Egipat, ]] Basna je književni žanr: sažeta izmišljena priča, u prozi ili stihu, koja prikazuje životinje, legendarna stvorenja, biljke, nežive objekte ili sile prirode koje su antropomorfizirane, i koja ilustruje ili vodi do određene moralne lekcije („pouke"), koji se na kraju može eksplicitno dodati kao sažeta maksima ili izreka.
Basna se razlikuje od parabole po tome što potonja isključuje životinje, biljke, nežive predmete i sile prirode kao aktere koji preuzimaju govor ili druge moći ljudi. Nasuprot tome, priča o životinjama posebno uključuje životinje koje govore kao likove.
Osoba koja piše basne je basnopisac.
Historija
Basna je jedan od najtrajnijih oblika narodne književnosti, i rasprostranjen je, slažu se savremeni istraživači, manje književnim antologijama nego usmenim prenosom. Basne se mogu naći u literaturi gotovo svake zemlje. mini|353x353piksel| Štampana slika basne o kovaču i psu iz XVI vijeka
Energija raspada
Energija raspada je energija koja se otpušta pri radioaktivnom raspadu. Radioaktivni raspad je proces pri kojem nestabilni atomski nuklidi gube energiju putem emitiranja ionizirajućih čestica i radijacijom. Ovaj raspad ili gubitak energije rezultira da se atom jedne vrste, koji se naziva roditeljski nuklid, transformira u atom druge vrste, zvani kćerka nuklid.
Izračun raspada
Energija raspada se obično izražava u jedinicama energije MeV (mega elektronvolt) ili KeV (hiljada elektronvolta).
Vrste radioaktivnog raspada uključuju
Energija raspada je razlika u masama dm između roditeljskih i kćerinskih atoma i čestica. Jednaka je energiji radijacije E. Ako je A radioaktivna aktivnost, npr. broj atoma koji se transformiraju u jedinici vremena, M molarna masa, slijedi da je snaga radijacije W jednaka:
ili
Primjer: 60Co se raspada na 60Ni. Razlika u masama dm je 0.003u. Energija radijacije je otprilike 2,8 MeV. Molarna masa je 59,93. Poluvrijeme T od 5,7 godina odgovara aktivnosti A=(N*(-ln(2)))/T, gdje je N broj atoma po molu. Po tom izračunu, snaga radijacije za 60Co je 17.9 W/g.
Andreas Stjernen
Andreas Kolset Stjernen nekadašnji je norveški skijaš-skakač. Njegov otac Hroar također se bavio istim sportom.
Karijera
U Svjetskom kupu debitirao je 5. decembra 2009. u Lillehammeru i odmah došao do prvih bodova osvojivši 19. mjesto. Jedan je od boljih letača – njegov lični rekord, koji je postavio 2016. u Vikersund, iznosi 249 m (među deset najdužih letova svih vremena), na pobjedničko postolje prvi se put plasirao također u letačkom takmičenju u Oberstdorfu tri godine ranije, a jedinu pobjedu ostvario je u letovima u Tauplitzu 13. januara 2018. godine. Osim toga, u sezoni 2012/13. u ukupnom poretku letača bio je treći. Na Svjetskom prvenstvu u letovima 2018. u Oberstdorfu s kolegama iz reprezentacije osvojio je zlatnu medalju. Mjesec kasnije, na Olimpijskim igrama u Pyeongchangu, postao je olimpijski pobjednik, također u ekipnim skokovima, što mu je najvredniji rezultat u karijeri. Na samom kraju te sezone osvojio je i mali "Kristalni globus" u poretku letača.
Sa svjetskih prvenstava ima jednu ekipnu srebrnu medalju iz Lahtija 2017. i bronzu u mješovitom ekipnom takmičenju iz Seefelda 2019.
U sezoni 2011/12. bio je ukupni pobjednik Kontinentalnog kupa, koji je po rangu odmah iza Svjetskog.
Predstavljao je sportske klubove Sprova IL i Trønderhopp, a živi u rodnom Levangeru.
Početkom marta 2019. najavio je da će okončati karijeru nakon turneje Raw Air 2019. Ipak, povukao se već tokom te turneje, nakon takmičenja u Trondheimu 14. marta 2019, na kojem je osvojio drugo mjesto.
Postolja
– održana samo jedna serija zbog jakog vjetra
Marussia MR01
Marussia MR01 je Formula 1 automobil dizajniran od strane Nikolay Fomenko i Pat Symonds za Marussia da se natječu u Formula 1 - sezona 2012. To će biti vođen Timo Glock i debitant Charles Pic.
Potpuni spisak rezultata u Formuli 1
(Legenda) (Utrke u boldu označavaju najbolju startnu poziciju, dok utrke u italicu označavaju najbrži krug utrke)
NGC 189
NGC 189 je otvoreno zvjezdano jato i nalazi se u sazviježđu Kasiopeja. Prvo otkriće je napravio Caroline Lucretia Herschel 27. septembra 1783. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Roger Ebert
Roger Ebert (1942. - 2013.) bio je američki filmski kritičar, historičar, novinar, scenarist i pisac. Bio je filmski kritičar za Chicago Sun-Times od 1967. pa sve do svoje smrti 2013. godine. Ebert i Chicago Tribune kritičar Gene Siskel pomogli su popularizaciji filmskih analiza na američkoj nacionalnoj televiziji PBS kada su bili domaćini emisije Sneak Previews (kratki pregledi), a zatim je uslijedila emisija pod nazivom At the Movies. Roger i Gene su se često verbalno sukobljavali i razmjenjivali su duhovite opaske dok su raspravljali o filmovima. Oni su kreirali i patentirali znak "Two Thumbs Up" (dva palca gore), kada bi obojica dali istom filmu pozitivnu recenziju. Nakon što je Siskel umro 1999. godine, Ebert je nastavio biti domaćin sa emisijama, a zatim, počevši od 2000. godine, udružio se sa Richardom Roeperom.