cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Subpopulacija
Statistička populacija
U statistici, a populacija je kompletna skupina objekata posmatranja koji dijele barem jedno zajedničko svojstvo koje je predmet statističke analize. Na primjer, populacija nekog  naroda, između ostalih obilježja, dijeli zajedničko geografsko porijeklo, jezik, književnost i genetičku osnovu, što  ih razlikuje od ljudi drugih nacionalnosti. Primjer može biti i galaksija Mliječni put, koji  se sastoji  populacije zvijezda. Nasuprot tome, statistički uzorak je posmatrani podskup izdvojen iz populacije da je  predstavlja u statističkoj analizi. Ako je uzorak vjerodostojno odabran, tj. slučajno i bez pristrasnosti, karakteristike cjelokupne  populacije iz koje potiče, po zakonu vjerovatnoće,  mogu biti predstavljene karakteristikama tog uzorka.
Statistički i biološki pojmovi populacije se međusobno bitno razlikuju.
Subpopulacija
Subpopulacija je podskup  populacije, ako dijele jedno ili više dodatnih svojstva. Na primjer, ako je sveukupna populacija  jedan narod, subpopulacija mogu biti njegove spolne kategorije ili ako je populacija je komplet (2špil“) igraćih karata,  tada su njegove četiri  subpopulacije one sa istim znakom (obično: srce, kocka, list i mak).
Nasuprot tome, podskup populacije koji ne dodatno  prisustvo bilo ojeg  zajedničkog  dodatno svijstva zove se   uzorak . Primjer mogu biti 30 masumično odabranih osoma posmatranog uzorka ili karata iz datog kompleta.
Italijanska lira
Italijanska lira je bila zvanična valuta Italije 1861-2002. Njen kod po ISO 4217 je ITL. Korišten je lokalni kod ₤ ili L. Njena manja jedinica je tokom Drugog svjetskog rata bila cent, kasnije centesimo. U oba slučaja jedinice su činile 1/100 lire. Liru je izdavala Centralna banka Italije (Banca d'Italia). Štampanje je vršio Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato. Novčanice su bile u opticaju apoena: 1.000, 2.000, 5.000, 10.000, 50.000, 100.000, 500.000 lira. Kovanice su bile u opticaju apoena 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100, 200, 500, 1.000 lira.
Subpopulacija
Subpopulacija
Opisna (deskriptivna) statistika može dati različite rezultate za različite subpopulacije. Na primjer, određeni lijekovi mogu imati različite efekte na različite subpopulacije, a ovi efekti mogu biti zasjenjeni ili odbačeni ako takve posebne subpopulacija nisu identificirane i ispitane u izolaciji.
Italijanska lira
Historija
Lira se prvi put uvela u Kraljevini Italiji u periodu 1805-1814. Tada se njena vrijednost vezala za francuski franak. U opticaju su bile razne kovanice. Izdavani su bakrene kovanice u apoenima od 20 i 50 sentesima; 1, 2, 5 i 10 lira. Kovanice u apoenima od 1, 2, 5, i 10 lira su bile od srebra, a veći apoeni od zlata. Krajem Prvog svjetskog rata dolaze apoeni od 5, 10 i 20 lira od srebra, dok su od 5 i 10 centesima postepeno smanjivani. Krajem Drugog Svjetskog rata ne koriste se više srebrene kovanice. Kovanice apoena u centesima se više nisu izdavale. Kovanice od aluminija uvode se od 1946. U opticaj se puštaju apoeni od 1, 2, 5 i 10 lira. Kovanice od 20 lira su bile legura aluminija i bronze dok je srebro bilo u sastavu od 500 lira. 1977 slijede aluminijske kovanice od 200 lira, a 1997 pušta se u opticaj srebrene apoena od 500 lira. Kovanice od 1000 lira su imale greške na poleđini (granice Zapadne i Istočne Njemačke kao i susjedne zemlje) koje su iste godine otklonjene. 31. decembra 2001 liru zamjenjuje euro.
Subpopulacija
Subpopulacija
Isto tako, parametri se često mogu preciznije procijeniti ako se subpopulacije odvoje: distribuciju tjelesne visine ljudi je bolje modelirati prema muškaracima i ženama  kao zasebnim subpopulacijama, na primjer.
Populacije koje se sastoje od subpopulacija, mogu se modelirati po mješovitom modelu, kombiniranjem distribucije unutar subpopulacija u ukupnoj distribuciji populacije. Čak i kada su subpopulacije dobro modelirane po jednostavnom modelu, sveukupna populacija može biti loše prilagođena, što može biti dokaz za postojanje subpopulacija. Na primjer, u dvije jednake subpopulacije, obje normalno distribuirane, ako imaju iste standardne devijacije a različite srednje vrijednosti, ukupne distribucije će ispoljavati nisku sličnost u odnosu na normalnu distribuciju. Srednja vrijednost subpopulacija će pasti na račun ukupne distribucije. Ako su dovoljno razdvojene, formiraju bimodalnu distribuciju, a bez toga, na grafičkom prikazu imaju jednostavan i širok vrhunac. Nadalje, ispoljavat će nadvišavanje disperzije, u odnosu na jedinstvenu normalnu distribuciju date varijacije.
Alternativno, ako su subpopulacije sa istom  srednjom vrijednošću i različitim standardnim devijacijacijama, ukupna  populacije će ispoljavati visoku sličnost, s oštrijm  vrhom i težim krajevima  (i shodno tome plićim prelaznim kategorijama) nego kod  jednostavne  distribucije.
IC 3517
IC 3517 (također poznat kao MCG 2-32-143, PGC 41829 i UGC 7733) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 20 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 1,10 (6 hiljada sg) a najmanji 0,7 uglovnih minuta (4 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Friedrich Carl Arnold Schwassmann 15. februara 1900. godine.
Zagrađe
Bosna i Hercegovina:
Crna Gora:
IC 5151
IC 5151 (također poznat kao PGC 67768) je dvostruka kompaktna galaksija koja je udaljena oko 388 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Pegaz. Najveći prečnik je 0,40 (45 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (34 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 23. oktobra 1903. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Zagrađe
Hrvatska:
Srbija:
Žirovski Vrh (čvor)
Slovenija:
Lučica
Bosna i Hercegovina:
Hrvatska:
Lipovac (Pakrac)
Lipovac je naseljeno mjesto u sastavu grada Pakraca, Požeško-slavonska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Pakrac.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Lipovac nije imao stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Lipovac je imalo 5 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Veliko Globoko
mini|280px|Veliko Globoko, seosko domaćinstvo Veliko Globoko je naseljeno mjesto u sastavu općine Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Grosuplje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Veliko Globoko je imalo 76 stanovnika.
Žirovski Vrh
Žirovski Vrh je naseljeno mjesto u sastavu općine Žiri, regija Gorenjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Škofja Loka.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Žirovski Vrh je imao 238 stanovnika.
Napomena: ''U 1996. smanjeno za dio naselja koji je priključen naselju Račeva.''
István Horthy Jr.
István Horthy de Nagybánya II (fonetski: Ištvan Horti de Nađbanja II; rođen 17. januara 1941) jest mađarski fizičar i arhitekt, sin zamjenika mađarskog regenta Istvana Hortyja i Ilone Edelsheim-Gyulai. Njegov djed, grof Miklos Horty bio je regent Kraljevine Mađarske između 1920. i 1944, te njezin de facto vladar pod odsustvom kraljevske porodice. Godine 1965. prelazi na islam i uzima novo ime, Sharif Horthy. Bio je istaknuti član indonezijskog duhovnog udruženja Subud, za koje je preveo nekoliko pisanih djela njihovog osnivača, Muhameda Subuha Sumohadiwidjoja na engleski jezik.
Diplomirao je 1962. na Univerzitetu u Oxfordu stekavši diplomu iz fizike. Odmah poslije toga, upisuje Imperial Koledž u Londonu, odakle stiče zvanje diplomiranog inžinjera građevine 1966. Radio je kao inženjerski konsultant u Engleskoj, a kasnije i na Dalekom istoku, gdje je osnovao i vodio dvije velike indonezijske firme na polju konsultantskog inženjeringa, građevine i razvoja imovine. Živio je nekoliko godina u Bostonu (Massachusetts), odakle je rukovodio projekte i pomogao klijentima u Evropi, na Tihom okeanu i Sjedinjenim Američkim Državama. Na kraju se nastanio u Engleskoj. Ženio se dva puta, prvi put sa Henriettom Josephine Chamberlain sa kojom ima petero djece. Nakon njihovog razvoda, ponovno se oženio sa Tuti, ženom sa ostrva Java, sa kojom živi i danas. Penzionisan je i živi u Lewesu u istočnom Sussexu.
Evropsko prvenstvo u nogometu 2000.
mini|desno|260px|Ekipe učesnice EP 2000. i njihove pozicije. Evropsko prvenstvo u nogometu 2000. je bilo 11. po redu Evropsko prvenstvo u nogometu koje se održalo u Belgiji i Holandiji. Ovo je bilo prvo kontinentalno prvenstvo koje se odigralo u dvije države. Finalni turnir se odigrao između 10. juna i 2. jula na kojem je učestvovalo 16 reprezentacija. Turnir se odigrao na osam različitih stadiona. Francuska je u finalnoj utakmici bila uspješnija od Italije rezultatom 2-1 te po drugi put u svojoj historiji osvojila šampionsku titulu. Golove u finalu su postigli Sylvain Wiltord u 93. i David Trezeguet u 103. minuti utakmice za Francusku te Marco Delvecchio u 55. minuti utakmice za Italiju. U regularnom dijelu utakmice rezultat je bio neriješen rezultatom 1-1 te su se igrali produžeci. Tadašnjim pravilima pogodak postignut u produžecima odlučivao je o novom prvaku Evrope. Nakon Evropskog prvenstva 1996. i prvog "zlatnog gola" koji je odlučio tadašnjeg prvaka i ovog puta prvak je odlučen zlatnim golom koji je donio drugu šampionsku titulu Francuskoj. Utakmica je odigrana pred 48.200 gledalaca na stadionu De Kuip u Rotterdamu. Glavni sudija utakmice je bio Anders Frisk.
Mehmed Hafizović
Mehmed Hafizović (Potočari, 13. januar 1957. – Ašpilje u okolici Kladnja, 2. maj 1994) bio je nakšibendijski šejh i komandant jedinice "Šejh Hasan Kaimija" koja je djelovala u sastavu 1. muslimansko-podrinjske brdske brigade Armije RBiH.
Evropsko prvenstvo u nogometu 2000.
Finalno takmičenje
thumb|300px|Evropsko prvenstvo u nogometu 2000. - finalisti
Mehmed Hafizović
Rođen je 13. januara 1957. u Potočarima kod Srebrenice od oca Kasima i majke Hane. Gazi Husrev-begovu medresu u Sarajevu završio je 1978. Nakon odsluženja vojnog roka u JNA, postao je imam u Malom Zvorniku čime je preuzeo funkciju glavnog imama za valjevsko-kolubarsko-užički kraj u Srbiji.
Evropsko prvenstvo u nogometu 2000.
Statistika
Na turniru je dato 85 golova u 31 odigranih utakmica što iznosi 2.74 gola po utakmici.
Mehmed Hafizović
Početak rata zatekao ga je u Malom Zvorniku. Sa džematom je ostao više od mjesec dana pod teškim uslovima. Među posljednjim izbjeglicama izbjegao je u Mađarsku, a potom u Hrvatsku gdje se uključio u rad sa izbjeglicama. Po povratku u Bosnu, uključio se u redove 1. muslimansko-podrinjske brdske brigade. Najprije je imenovan za pomoćnika komandanta za moral, a potom za savjetnika za vjerska pitanja. Ubrzo je u okviru brigade osnovao jedinicu "Šejh Hasan Kaimija", čiji je postao komandant. Poginuo je 2. maja 1994. na dužnosti pomoćnika komandanta bataljona za moral, tokom akcije u rejonu Ašpilja na kladanjskom ratištu kada je nagazio na minu. Pokopan je na mezarju Goli Brijeg u Tuzli. Zlatnim ljiljanom, najvišim ratnim prizanjem, posthumno je odlikovan 1996. Iza njega su ostali žena i dvije kćerke.
Ime Mehmeda ef. Hafizovića nose tekije u Kraljevićima, Redžićima u Donjoj Kamenici, Olovu i Živinicama, kao i džamija u Vasićima u MZ Simin Han. U tekiji u Kraljevićima tradicionalno se 2. maja, na dan pogibije Mehmeda ef, prouče mevlud i tevhid. Medžlis Islamske zajednice Zvornik izdao je 2009. knjigu Ediba Kravića Riječ imama i šejha šehida Mehmed-efendije Hafizovića – vazovi, dersovi, hutbe.
Umjetničko klizanje na Zimskim olimpijskim igrama 2014 – plesni parovi
Takmičenje plesnih parova u umjetničkom klizanju na ZOI 2014. u Sočiju održano je u dvorani "Ajsberg". Kratki program održan je 16. februara, a slobodni program dan kasnije. Zlatnu medalju osvojio je američki plesni par Meryl Davis i Charlie White i to je prvo zlato za SAD u ovoj disciplini.
Rekordi
Prije takmičenja najbolji rezultati bili su: Na ZOI 2014. postavljen je sljedeći novi rekord:
Optužbe za namještanje glasova
8. februara francuske sportske novine L'Équipe, citirajući anonimnog ruskog trenera, navele su da će Rusija i SAD zamijeniti glasove tako što će SAD glasati za ruske takmičare u sportskim parovima i ekipnom takmičenju, a Rusija za Amerikance u plesnim parovima. Američki klizački savez kategorično je porekao ove navode.
Vugrovec Gornji
Vugrovec Gornji je naseljeno mjesto u sastavu grada Zagreba, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare zagrebačke prigradske općine Sesvete.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Vugrovec Gornji je imao 305 stanovnika.
Napomena: ''Iskazuje se kao naselje od 1991. kad je nastalo podjelom naselja Vugrovec. Vidi napomenu kod bivšeg naselja Vugrovec Donji.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Vugrovec Gornji je imalo 287 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Popis 1910.
Za sastav stanovništva na popisu 1910. godine, pogledati pod: Vugrovec Donji.
Sinefrin
Sinefrin ili, tačnije, p-sinefrin, je alkaloid, koji se prirodno pojavljuje u nekim biljkama i životinjama, a takođe i u odobrenim lijekovima kao njegov m-supstituirani analog poznat pod nazivom neo-sinefrin. p-Sinefrin (bivši Simpatol i oksedrin i m-sinefrin su poznati po svojim dužim adrenergičkim efektima u poređenju s norepinefrinom). Ova supstanca prisutna je u vrlo niskim koncentracijama u uobičajenim prehrambenim proizvodima, kao što su sok od narandže i drugim proizvodima od narandže (rod "Citrus"), kako slatke, tako i  gorke sorte. Pripravci koji se koriste u tradicijskoj kineskoj medicini (TCM), također poznat kao Zhi Shi, nezrele su i sušene cijele narandže Citrus aurantium (Fructus Aurantii Immaturus). Ekstrakti iste tvari ili pročišćeni sinefrin također se prodaju u SAD-a, ponekad u kombinaciji s kofeinom, kao sredstvo za mršavljenje, dodatak prehrani za oralnu konzumaciju. Dok se tradicijskni preparati koriste već hiljadama godina kao sastavnica TCM-formula, sinnefrin sam po sebi nije odobreni OTC lijek. Kao farmaceutski lijek, m-sinefrin (fenilefrin) se još uvijek koristi kao simpatikomimetik (tj. zbog njegovih hipertenzijska i vazokonstrikcijskih svojstava), uglavnom injekcijom za liječenje hitnih slučajeva poput šokova, a rijetko oralno za liječenje bronhijskih problema povezanih sa astmom i sijenom groznicom. Sinefrin se ipak pojavljuju se u dosadašnjem popisu odobrenih lijekova FDA, u "Narandžastoj knjizi" ili 2012. '' Lijekarske Desk Reference
Važno je razlikovati studije koje se tiču sinafrina kao jedinstvene hemijske cjeline (sinefrin može postojati u obliku bilo kojeg od dva stereoizomera, d- i l-sinefrin, koji su hemijski i farmakološki različiti) i sinafrina koji je pomiješan s drugim lijekovima i / ili botaničkim ekstraktima u „suplementu“, kao i sinefrin koji je prisutan kao samo jedna hemijska komponenta u smjesi prirodnih tvari, fitohemikalija poput kore i ploda gorke narandže. Ne smije se pretpostaviti da mješavine koje sadrže sinafrin kao samo jednu od njihovih hemijskih komponenti (bez obzira jesu li sintetske ili prirodnog porijekla) proizvode potpuno iste biološke učinke kao i sam sinofrin.
U fizičkom izgledu, sinefrin je bezbojna, kristalna kruta tvar i topiv u vodi. Njegova molekulska struktura temelji se na fenetilaminskom skeletui povezana je s onima kod mnogih drugih lijekova i glavnim neurotransmiterima, epinefrinom i norepinefrinom.
Vraneši
Bosna i Hercegovina:
Sinefrin
Prirodni izvori
Sinefrin, iako je već poznat kao sintetski organski spoj, prvo je izoliran kao prirodni proizvod iz lišća različitih citrusnih stabala, a njegovo prisustvo je u različitim citrus]]nim sokovima, primijetili su Stewart i njegovi suradnici, ranih 1960-ih. Istraživanje o rasprostranjensti sinafrina među višim biljkama objavili su 1970. godine Wheaton i Stewart. Naknadno je otkriven i u rodovima Evodia i Zanthoxylum, biljkama iz porodice Rutaceae.
Vraneši
Srbija:
Vrapci (čvor)
ili
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Petrinja)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Grad Petrinja je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 380,65 km2 imao 24.671 stanovnika, što predstavlja 14,31% od ukupnog broja stanovnika Sisačko-moslavačka županije, odnosno 0,58% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Petrinji je 65 stanovnika/km2.
Robert Heinlein
Robert A. Hainlein je američki pisac, aeronautički inženjer i mornarički oficir. Ponekad nazivan "dekanom pisaca naučne fantastike", bio je među prvima koji je istakao naučnu tačnost u svojoj naučnoj fantastici, što ga je činilo pionirom podžanra čvrste naučne fantastike. Njegovi objavljeni radovi, kako fikcija tako i publicistika, izražavaju divljenje kompetentnosti i naglašavaju vrijednost kritičkog mišljenja. Njegove zaplete često su predstavljale provokativne situacije koje su dovodile u pitanje konvencionalne društvene običaje. Njegov rad nastavlja da utiče na žanr naučne fantastike i na modernu kulturu uopšte.
Heinlein je jedan od prvih američkih pisaca naučne fantastike koji se probio u mejnstrim časopise kao što je The Saturday Evening Post kasnih 1940-ih. Bio je jedan od najprodavanijih pisaca naučnih fantastika, a on, Isaac Asimov i Arthur C. Clarke često se smatraju "velikim tri" autora naučne fantastike na engleskom jeziku. Značajni radovi uključuju Stranger in a Strange Land, Zvjezdani jurišnici (koji su pomogli u oblikovanju arhetipova svemirskih marinaca i mecha) i The Moon is a harsh mistress. Njegov rad je ponekad imao kontroverzne aspekte, kao što je militarizam u Starship Troopers i tehnološki kompetentni ženski likovi, ali često stereotipno ženstveni.
Sinefrin
Prirodni izvori
Otkriveni su tragovi sintefrina (0,003%) u osušenim listovima Pogostemon cablin (patchouli), Lamiaceae. Također se nalazi i u određenim vrstama kaktusa iz rodova Coryphantha i Dolichothele.
Vrapci (čvor)
Bosna i Hercegovina:
Sinefrin
Prirodni izvori
Međutim, ovaj spoj se nalazi pretežno u velikom broju "citrusnih" vrsta, uključujući "gorke" sorte narandže.
Robert Heinlein
Heinlein je koristio svoju naučnu fantastiku kao način da istraži provokativne društvene i političke ideje i da predviđa kako napredak u nauci i inženjerstvu može oblikovati budućnost politike, rase, religije i seksa. U okviru svojih naučno-fantastičnih priča, Heinlein se više puta bavio određenim društvenim temama: važnost individualne slobode i samopouzdanja, priroda seksualnih odnosa, obaveze koje pojedinci imaju prema svojim društvima, utjecaj organizirane religije na kulturu i vlast, te sklonost društva da potiskuje nekonformističku misao. Takođe je spekulisao o uticaju svemirskih putovanja na ljudsku kulturu.
Vrapci (čvor)
Srbija:
Sinefrin
U rodu Citrus
Ekstrakti nezrelih plodova iz azijskih sorti Citrus aurantium (obično poznata kao "gorka" narandža), sakupljeni u Kini, izveštavali su da sadrže količine od oko 0,1–0,3% ili ~1–3 mg/g; Analiza sušenih plodova C. aurantium uzgojenih u Italiji pokazala je koncentraciju sinofrina od ~1 mg/g, sa korom koja sadrži preko tri puta više od pulpe.
Analiza 32 različita džema od narandži, koji potiču uglavnom iz SAD-a i Velike Britanije, ali uključujući uzorke iz Francuske, Italije, Španije ili Libana, pokazala je razinu sinefrina u rasponu od 0,05 mg/g–0,0009 mg/g, oko 1,0–0,02 mg/unosu, na osnovu veličine konzumiranja od ~20 g. U tim džemovima izrađenim od gorke narandže i razine 0,05/po unosu mg/g–0,006 mg/g, oko 1,0–0,1 mg/unos sinefrina u džemovima od slatke narandže.
Sinefrin je pronađen i u marmeladi napravljenoj od Citrus unshiu (mandarina Satsuma) iz Japana, sa koncentracijom od ~0,12 mg/g (ili oko 2.4 mg/20 g po unosu). Većina marmelada od narandže proizvedenih u SAD-u proizvodi se od "slatke" naranče (Citrus sinensis), dok se "gorke" ili seviljske narandže ("C. aurantium"), u Velikoj Britaniji koriste za pravljenje tradicionalnijih, gorkih marmelada.
Sokovi od "slatke" narandže kupljene na brazilskom tržištu sadrže~10–22 mg/L sinefrina; komercijalni naradžini bezalkoholni napici dobijeni na brazilskom tržištu imali su prosječan sadržaj sinnefrina od  ~1 mg/L. Commercial Italian orange juices contained ~13–32 mg/L of synephrine
U istraživanju preko 50 sokova agruma, komercijalno pripremljenih ili ručno iscijeđenih iz svježeg voća, dobivenog na američkom tržištu, Avula i njegovi suradnici otkrili su razinu sinefrina u rasponu od  ~4–60 mg/L; to odgovara otprilike 1–15 mg /po obroku, pod pretpostavkom da se servira veličina od 1 šalice ili 250 ml. Nije otkriven sinefrin u sokovima od grejpa, limete ili limuna. Uckoo i suradnici izveli su analizu nivoa sinofrina u nizu različitih agruma, izvršenih na sokovima koji su izvađeni iz svježeg, oguljenog voća, a sledeći rezultati: Marci slatka naranča („C. sinensis“ „Tan.): ~ 85 mg / L; mandarina Nova ( [[Citrus reticulata Tan.): ~78 mg/L; klementine (C. clementina Tan.): ~115 mg/L; limun Meyer (C. limon Tan.) ~3 mg/kg; tangelo Ugli (C. reticulata × C. paradisi) ~47 mg/kg. Sinferin nije nađen u: crvenom grejpfrutu Rio (C. paradisi Macf.); crvenomesnom pumelu (C. grandis Tan.);  ili tangelu Wekiwa (C. reticulata × C. paradisi).
U istraživačkoj literaturi mogu se naći brojne dodatne uporedive analize sadržaja sinofrina u citrusnim plodovima i od njih dobivenim proizvodima.
Biosinteza
thumb|center|500px| Kod ljudi se kateholamin i fenetilaminergički amini u tragovima proizvode iz aminokiseline fenilalanina. Skraćenice: DBH: Dopamin β-hidroksilaza; AADC: Aromatska L -aminokiselinska dekarboksilaza; AAAH: (ovisna o biopterinu) aromatska aminokiselina hidroksilaza; COMT: katehol  O  - metiltransferaza; PNMT: Feniletanolamin N–metiltransferaza
Taj put razlikuje se od onog za koji se misli da se događa kod životinja, uključujući oktopamin: tiramin → oktopamin → sinofrin, gdje pretvorbu tiramina u oktopamin posreduje enzim dopamin-β-hidroksilaza, a pretvaranje oktopamina u sinefrin feniletanolamin N-metiltransferaza.
Prisustvo u dodacima prehrani
Neki dodaci prehrani, koji se prodaju u svrhu promocije gubitka kilograma ili pružanja energije, sadrže sinefrin kao jedan od nekoliko sastojaka. Obično je sinefrin prisutan kao prirodna komponenta Citrus aurantium (gorke narandže), vezan u biljnoj matrici, ali može biti i sintetičkog porijekla ili pročišćena fitohemikalija (tj. izdvojen iz biljnog izvora) i pročišćen do hemijske homogenosti). Raspon koncentracija koji su pronašli Santana i suradnici bio je  priblžan u pet različitih dodataka kupljenih u SAD-u: oko 5–14 mg/g.
Farmaceutska upotreba
Kao sintetski lijek, sinefrin se prvi put pojavio u Evropi krajem 1920-ih, pod imenom „Sympatol“. Jedan od najranijih radova koji opisuje njegova farmakološka i toksikološka svojstva napisao je Lasch, koji ga je dobio od bečke kompanije. Do 1930. godine 'Sympatol' se naziva Boehringerovim proizvodom, dok je jedan od prvih američkih patenata koji opisuju njegovu pripremu i upotrebu dodijeljen firmi Frederick Stearns & Co. 1933. Uprkos datumu patentiranja, klinička i farmakološka istraživanja sinefrina koja su izveli u kompaniji Frederick Stearns & Co provedena su u SAD-u do 1930. Pišući 1931. godine, Hartung je izvijestio da je 1930. Vijeće za farmaciju i hemiju Američkog medicinskog udruženja prihvatilo sinefrin za uvrštavanje na svoju listu „Novi i neslužbeni lijekovi“ kao sredstvo za liječenje bilo oralnom ili parenteralnom primjenom za "napade senene groznice, astme, kašlja, asmatskog spazma i pertusisa (kašalj rikavac)"
Međutim, sinofrin je skinut sa liste Vijeća 1934. godine, a njegovo očigledno ponovno oglašavanje kao novog lijeka od strane kompanije Stearns deset godina kasnije izazvalo je oštar komentar urednika časopisa Američkog medicinskog udruženja. Treće izdanje (1965.) „Drillova farmakologija u medicini (Drill's Pharmacology in Medicine), s rezervama je navelo da je sinefrin „oglašen kao antihistaminik koji će se koristiti u liječenju obične prehlade ...“, pod trgovačkim nazivom Synephrin Tartrate i nagovijestilo da je doza 100 mg, intramišićno ili potkožno. Objavljen 1966. godine, „Udžbenik organske medicinskee i farmaceutske hemije“ (Textbook of Organic Medicinal and Pharmaceutical Chemistry) opisao je sinefrin (u obliku njegovog racemskog tartarata) kao simpatomimetičko sredstvo koje je 'manje efikasno od epinefrina' i koje se koristilo za liječenje hroničnih hipotenzija, kolapsa zbog šoka i drugih stanja koja dovode do hipotenzije. U kasnijem (1972) udžbeniku sinefrin je opisan kao lijek, koji se prodaje u Europi, a primjenjivan je u situacijama koje uključuju šok, poput hirurškog ili bakterijskog šoka i šoka nakon spinalne anestezije. Preporučena doza je ovdje data kao 25–50 mg, intravenozno, intramuskularno ili subkutano.
Jedan sadašnji referentni izvor opisuje sinefrin kao vazokonstriktor koji se daje hipotenzivnim pacijentima, oralno ili ubrizgavanjem, u dozama od 20–100 mg.
Web stranica medijske kompanije koja se bavi zdravstvom, februara 2013., odnosi se na oksdrin koji je indiciran za hipotenzivna stanja, u oralnim dozama od 100–150 mg i kao "konjuktivni l dekongestant" koji se lokalno primjenjuje u obliku 0,5%-tnog rastvora. However, no supporting references are provided.
Svojstva
Što se tiče molekulske strukture, sinefrin ima fenetilaminski skelet, sa fenolskom hidroksi-grupom, alkoholnom hidroksi-grupom i N-metilirano amino-grupom. Alternativno, sinefrin se može opisati kao feniletanolamin sa supstituentima N- metil i p- hidroksi. Amino-grupa daje osnovna svojstva molekuli, dok je fenolna –OH grupa slabo kisela: prividni pKa s za protonirani sinafrin su 9,55 (fenolni H) i 9,79 (amonijum H).
Uobičajene soli racemskog sinefrina su njegov hidrohlorid, C9H13NO2.HCl, m.p. 150–152°, oksalat (C9H13NO2)2.C2H2O4, m.p. 221–222 °C, i tartrat (Sympatol), (C9H13NO2)2.C4H6O6, m.p. 188–190 °C.
FK Sutjeska Nikšić
FK Sutjeska Nikšić (srpski: ФК Сутјеска Никшић ) je profesionalni nogometni klub iz Nikšića, Crna Gora. Takmiči se u 1. CFL, prvom rangu crnogorskog nogometa.
Sutjeska je u sezoni 2012/13. osvojila svoju prvu titulu prvaka države, a u sezoni 2013/14. uspjela da odbrani šampionski tron u Crnoj Gori. Domaće utakmice igra na gradskom stadionu u Nikšiću, poznatijem kao Stadion kraj Bistrice.
Historija
Klub je osnovan 1927. godine pod imenom SK Hajduk, a 1930. godine promenio je ime u SK Hercegovac. Međutim većina fudbalera tadašnjeg sastava poginula je u bici na Sutjesci 1943. godine braneći pokušaje neprijatelja da uništi partizanske odrede u Crnoj Gori i Hercegovini, pa je tada, u njihovu čast, marta 1945. godine klub dobio naziv Sutjeska.
1945—1992
Kao prvak Druge lige - grupa Istok u sezoni 1963/64. Sutjeska se po prvi put plasirala u Prvu saveznu ligu Jugoslavije. U debitantskoj sezoni 1964/65. zauzela je posljednje petnaesto mjesto i ispala iz lige. Iako se u Prvu ligu ponovo vratila u sezoni 1966/67, opet je ispala kao pretposljednja na tabeli. Sutjeska se u Prvu ligu vratila nakon četiri godine, u sezoni 1971/72, kada je završila na jednom mjestu iznad zone ispadanja, međutim već u slijedećoj sezoni 1972/73. je ispala kao posljednjeplasirana.
Robert Heinlein
Život
Rođen je 7. 7. 1907. od roditelja Rexa Ivara Heinleina (računovođe) i Bam Lyle Heinleina, u mjestu Butler, Missouri, bio je treće od sedmoro djece. Hainlain je bio šesta generacija njemačkih amerikanca; porodična tradicija je govorila da se Heinleins borio u svakom američkom ratu, počevši od Rata za nezavisnost.
FK Sutjeska Nikšić
1945—1992
Narednih godina Sutjeska se takmičila u Drugoj ligi, a u Prvu ligu se ponovo vratila u sezoni 1984/85, i ovaj put se tamo duže zadržala. U toj sezoni je ostvarila i najbolji plasman u Prvoj ligi SFRJ, deveto mJesto. Naredne dvije sezone je završavala u sredini tabele, da bi u sezoni 1987/88. kao pretposljednja ponovo ispala. Zbog odustajanja hrvatskih i slovenačkih klubova Sutjeska je dobila šansu da učestvuje u sezoni 1991/92. Prve lige, što je bila ukupno 9. prvoligaška sezona Sutjeske.
1992—2006
Sezona 1991/92. je bila posljednja sezona Prve lige SFRJ, a Sutjeska je od sezone 1992/93. sa takmičenjem nastavila u Prvoj ligi SR Jugoslavije. U sezoni 1994/95. je ispala u Drugu ligu i naredne četiri godine je provela u drugom i trećem rangu takmičenja. Povratak u Prvu ligu je uslijedio u sezoni 1999/00, a već u prvoj sezoni je ostvaren i do tada najbolji plasman, peto mJesto, iako je Sutjeska imala isti broj bodova kao četvrtoplasirani Rad. Novi uspjeh postignut je u sezoni 2002/03, kada je Sutjeska zauzela četvrto mjesto, čime je također po prvi put izborila učešće u nekom evropskom takmičenju. U prvom kolu Intertoto kupa 2003. godine savladan je luksemburški Racing (3:0, 1:1), dok je Sutjesku u drugom kolu izbacio finski Tampere United (0:0, 0:1). Sutjeska se još dvije sezone takmičila u Prvoj ligi, sada već Srbije i Crne Gore, prije nego što je u sezoni 2004/05. ispala u niži rang.
2006—danas
Sutjeska je nakon razdruživanja Srbije i Crne Gore 2006. godine zaigrala u Prvoj ligi Crne Gore. Iako je ligaška sezona 2006/07. bila loša, Sutjeska je uspjela da stigne do finala Kupa Crne Gore, gde je ipak poražena od pljevaljskog Rudara sa 2:1. U sezoni 2007/08. Sutjeska je kao pretposljednja tek preko baraža izborila opstanak u Prvoj ligi. Sezonu 2008/09. klub je završio na trećem mestu, pa je u sezoni 2009/10. igrao kvalifikacije za UEFA ligu Evrope, ali je ipak poražen već u prvom kolu kvalifikacija od beloruskog Partizana iz Minska. Uslijedile su tri loše sezone, u kojima se Sutjeska borila za opstanak, pa je u sezoni 2010/11. morala da igra i baraž za opstanak ali je uspela da savlada Jedinstvo iz Bijelog Polja.
U sezoni 2012/13. Sutjeska je osvojila svoju prvu titulu prvaka država, završivši sezonu sa pet bodova više od drugoplasirane podgoričke Budućnosti.[2] Kao prvak je u sezoni 2013/14. po prvi put igrala u kvalifikacijama za Ligu prvaka, ali je poražena već na startu, u drugom kolu kvalifikacija od moldavskog Sheriff Tiraspola. Prvi meč u gostima je završen rezultatom 1:1, ali je u revanšu kod kuće Sutjeska poražena sa ubedljivih 5:0. U sezoni 2013/14 Sutjeska je postala drugi put uzastupno jesenji šampion Crne Gore, te tako postala prvi klub od osnivanja crnogrske lige, kome je to pošlo za rukom.
Vrbanja (Bugojno)
Vrbanja je naseljeno mjesto u općini Bugojno, Bosna i Hercegovina.
Historija
Vrbanja je bila jedno od ključnih tačaka u hrvatsko-bošnjačkom sukobu na području općine Bugojno. Pripadnici HVO-a ubili su tada 45 bošnjačkih civila u Vrbanji.
Robert Heinlein
Život
Djetinjstvo je proveo u Kansas Cityju, Missouri. Pogled i vrijednosti ovog vremena i mjesta (po njegovim vlastitim riječima, "Biblijski pojas") imali su definitivan utjecaj na njegovu beletristiku, posebno u njegovim kasnijim djelima, jer se u velikoj mjeri oslanjao na svoje djetinjstvo u uspostavljanju ambijenta u djelima poput Time Enough for Love i To Sail Beyond the Sunset. Pojava Halejeve komete 1910. godine inspirisala je doživotno interesovanje malog deteta za astronomiju.
Kako porodica nije mogla priuštiti da pošalje Heinleina na koledž, on se upisao na vojnu akademiju. Kada je Heinlein 1924. diplomirao na Central High School u Kansas Cityju, u početku mu je bilo onemogućeno da pohađa Pomorsku akademiju Sjedinjenih Država u Anapolisu jer je njegov stariji brat Rex tamo studirao, a propisi su obeshrabrivali više članova porodice da pohađaju akademiju istovremeno. Umjesto toga upisao je Community Collegeu u Kansas Cityju i počeo energično pisati senatoru iz Missourija Jamesu A. Reedu za imenovanje u Pomorsku akademiju. Djelomično zbog utjecaja Pendergastove mašine, Pomorska akademija ga je primila u junu 1925; Heinlein je kasnije rekao da mu je Reed rekao da ima 100 pisama preporuke od kojih je 50 za Heinleina.
Godine 1934. Heinlein je otpušten iz mornarice zbog plućne tuberkuloze. Tokom duže hospitalizacije, inspirisan sopstvenim iskustvom dok je bio prikovan za krevet, razvio je dizajn vodenog kreveta.
Heinlein se izdržavao pomoću nekoliko zanimanja, uključujući prodaju nekretnina i rudarenje srebra, ali je nekoliko godina bio u finansijskim poteškoćama. Heinlein je bio aktivan u socijalističkom pokretu End Poverty in California (EPIC) Upton Sinclair-a ranih 1930-ih. Bio je zamjenik izdavača EPIC News-a, za koje je Heinlein primijetio da je "opozvao gradonačelnika, izbacio okružnog tužioca, zamijenio guvernera jednim po našem izboru." Kada je Sinclair dobio demokratsku nominaciju za guvernera Kalifornije 1934., Heinlein je aktivno radio u kampanji. Sam Heinlein se kandidovao za skupštinu Kalifornije 1938. godine, ali nije bio uspješan. Heinlein se kandidovao kao ljevičarski demokrat u konzervativnom okrugu, i nikada nije prošao demokratske predizbore.
Iako nije bio siromašan nakon kampanje – imao je malu invalidsku penziju od mornarice – Heinlein se okrenuo pisanju kako bi otplatio svoju hipoteku. Njegova prva objavljena priča, "Linija života (engleski: Life Line)", štampana je u izdanju Astounding Science Fiction iz avgusta 1939. godine. Prvobitno napisan za takmičenje, prodao ga je kompaniji Astounding za znatno više od prve nagrade na takmičenju. U novembru je uslijedila još jedna priča o budućoj historiji, "Misfit",. Neki su vidjeli Heinleinov talenat i slavu iz njegove prve priče, i ubrzo je bio priznat kao vođa novog pokreta prema "društvenoj" naučnoj fantastici. U Kaliforniji je bio domaćin Mañana Literary Society, serije neformalnih okupljanja novih autora 1940–41.
Nakon završetka rata 1945. godine, Heinlein je počeo da preispituje svoju karijeru. Atomsko bombardovanje Hirošime i Nagasakija, zajedno sa izbijanjem Hladnog rata, podstaklo ga je da piše publicistiku o političkim temama. Osim toga, želio je da se probije na bolje plaćena tržišta. Objavio je četiri uticajne kratke priče za časopis The Saturday Evening Post, koji je u februaru 1947. započeo sa "Zelenim brdima Zemlje" (engleski: The Green Hills of Earth). Godine 1950., film Destination Moon – film nalik dokumentarcu za koji je napisao priču i scenario, koautor scenarija i izmislio mnoge efekte – osvojio je Oskara za specijalne efekte. Takođe, započeo je seriju romana za mlade za izdavačku kompaniju Charles Scribner's Sons koja je trajala od 1947. do 1959. godine i koja je izdavala po jednu knjigu svake jeseni, na vrijeme za božićne poklone tinejdžerima. Pisao je i za Boys' Life 1952. godine.
Sinefrin
Svojstva
Prisustvo hidroksi-grupe na benzilskoj C sinnefrinskoj molekuli stvara hiralni centar, pa spoj postoji u obliku dva enantiomera, d- i l-sinofrina ili kao racemna smesa, d, l-sinefrina. Dekstrorotatorijski d-izomer odgovara (S) konfiguraciji, a lijevorotatorni l-izomer (R)-konfiguraciji.
Robert Heinlein
Djela
Heinlein je objavio 32 romana, 59 kratkih priča i 16 zbirki. Devet filmova, dvije televizijske serije, nekoliko epizoda radijske serije i društvena igra proizašli su više-manje direktno iz njegovog rada. Napisao je scenario za jedan od filmova. Heinlein je uredio antologiju kratkih naučno fantastičnih priča drugih pisaca.
Sinefrin
Svojstva
Struktura racemskog sinefrina riješena je korištenjem amonijum-3-bromo-kamfor-8-sulfonata; ima slijedeća svojstva:
Robert Heinlein
Djela
Posthumno su objavljene tri publicističke knjige i dvije pjesme. U septembru 2006. godine objavljena je Za nas živi: Komedija običaja. Godine 2006 objavljena je Variable Star koju je napisao Spider Robinson na osnovu Heinleinovog opsežnog nacrta. Četiri zbirke su objavljene posthumno.
Serijali
Tokom svoje karijere, Heinlein je napisao tri serijala koje se donekle preklapaju:
Sinefrin
Svojstva
(–) - Sinefrin, kao slobodna baza izolirana iz citrusa, ima mp 162-164 °C (raspadanjem)
Za sinafrin, određena je rendgenska X-struktura.
Sinteza
Rane i naizgled neefikasne sinteze sinofrina raspravljali su Priestley i Moness, pišući 1940. Ovi hemičari optimizirali su out koji počinje s O - benzoilacijom p-hidroksi-fenacil hlorida, nakon čega slijedi reakcija nastalog O-zaštićenog hlorida sa N-metil-benzilaminom radi dobivanja amino-ketona. Ovaj intermedijar je zatim hidroliziran sa HCl/alkoholom dop-hidroksi-aminoketona, a zatim se produkt katalitički reducira dajući (racemski) sinefrin.
Kasnija sinteza, prema Bergmannu i Sulzbacheru, započinjala je s O-benzilacijom p-hidroksi-benzaldehida, nakon čega je uslijedila Reformatskiijeva reakcija zaštićenog aldehida s etil-bromoacetatom/ Zn da se dobije očekivani β-hidroksi ester. Ovaj intermedijar pretvoren je u odgovarajući acihidhidrazid sa hidrazinom, a zatim je acilhidrazid reagirao s HNO2, na kraju dajući 'p' '- benziloksi-feniloksazolidon. Ovo je N-metilirano. Korišćenjem dimetil-sulfata, a zatim hidrolizirano i O-debenzilirano zagrijevanjem sa HCl, dajući raceski sinefrin.
Strukturni odnosi
U literaturi je dosta referenciranih (i laičkih i stručnih) navoda ostrukturnom srodstvu sinefrina s efedrinom ili s fenilefrinom, često s implikacijom da uočene sličnosti u strukturi trebaju rezultirati sličnostima u farmakološkim svojstvima. Međutim, s hemijske perspektive, sinefrin je također povezan s vrlo velikim brojem drugih lijekova čije se strukture temelje na skeletu fenetilamina, a iako su neka svojstva uobičajena, druga nisu, što utiče na nekvalificiranu usporedbu i neprimjerena uopćavanja. Dakle, zamjena grupe N-metila u sinefrinuatomom vodika daje oktopamin; supstitucija β - hidroksi grupe u sinefrinu H atomom daje N- metiltiramin; zamjena sinefrinske fenolne 4-OH grupe sa –H daje halostahin.
Ako se sinofrinska fenolna 4-OH grupa prebaci na meta- ili 3-položaj na benzenskom prstenu, nastaje spoj poznat kao fenilefrin (ili m-sinefrin ili "neo-sinefrin"); ako se ista grupa pomakne na "orto"- ili 2-položaj na prstenu, rezultat je o-sinefrin.
Dodavanjem još jedne fenol -OH grupe u 3-smješteni položaj u benzenskom prstenu, nastaje neurotransmiter epinefrin; dodavanje metil grupe na α-položaj u bočnom lancu sinefrina daje oksilofrin (metilsinefrin). Za ovu supstancu moguća su četiri stereoizomera (dva para enantiomera).
Proširenje sinefrinnskog N-metil supstituenta za jednu metilensku jedinicu na N-etil daje hipotenzijski eksperimentalni lijek "Sterling 573"/"Aetil-simpatol".
Gore navedeni strukturni odnosi uključuju promjenu na „jednom“ položaju u molekuli sinefrina, a moguće su i brojne druge slične promjene, od kojih su mnoge istražene. Međutim, struktura efedrina se razlikuje od strukture sinefrina na "dva" različita položaja: efedrin nema supstituenta na fenilnom prstenu, gdje sinefrin ima 4-OH grupu, a efedrin ima metilnu skupinu na položaju α-N u bočnom lancu, gdje sinaprin ima samo H atom. Nadalje, "sinofrin" postoji kao bilo koji od dva enantiomera, dok "efedrin" postoji kao jedan od četiri različita enantiomera; osim toga, postoje racemske smjese tih enantiomera.
Pregled
Klasične farmakološke studije na životinjama i izoliranom životinjskom tkivu pokazale su da su glavni postupci parenteralno primijenjenog sinefrina uključivali podizanje krvnog pritiska, širenje zjenice i sužavanje perifernih krvnih sudova.
Sada postoji dovoljno dokaza da sinefrin proizvodi većinu svojih bioloških efekata djelujući kao agonist (tj. stimulans) na adrenergičke receptore, s izrazitom sklonošću prema α1 preko podvrsta α2. Međutim, potencijal sinofrina na ovim receptorima je relativno nizak (tj. potrebne su relativno velike koncentracije lijeka da bi se one aktivirale). Potentnost sinefrina kod adrenergičkih receptora β-klase (bez obzira na podtip) je mnogo niža nego kod α-receptora. Postoje dokazi da sinafrin takođe ima slabo djelovanje na 5-HT receptore i da djeluje u interakciji s TAAR1 (receptor 1 povezan s aminom u tragovima).
Zajednički sa gotovo svim drugim jednostavnim feniletanolaminima (β-hidroksi-fenetilaminima), (R - (–) - ili l-, enantiomer sinefrina je snažniji od (S) - (+) -, ili d-, enantiomera u većini, ali ne i u svim ispitivanim preparatima. Međutim, većina studija provedena je s racemskom smjesom dva enantiomera.
Farmakokinetika
Farmakokinetiku sinefrina proučavali su Hengstmann i Aulepp, koji su izveštavali o najvišoj koncentraciji u plazmi za 1-2 sata, sa poluživotom eliminacije (T1/2> đ) od ~ 2 sata
Metabolizam
Studije metabolizma sinaferina popmoću monoamin-oksidaza dobivenim iz mozga pacovskih mitohondrija pokazale su da je to supstrat za deaminaciju pomoću MAO-A i MAO-B, sa Km = 250 μM i Vmax = 32.6 nM/mg protein/30 minuta; bilo je nekih dokaza za preferencijalno deaminiranje MAO-A.
Učinci na ljude
Od njegovog uvođenja kao sintetskog lijeka oko 1930. godine provedene su brojne studije uticaja sinefrina na ljude, od kojih se većina fokusirala na njegova kardiovaskularna djelovanja. Rad Stocktona i njegovih suradnika reprezentativan je i opisuje učinke racemskog sinefrina na ljude s posebnom pažnjom na razlike koje proizlaze iz različitih načina primjene. Dakle, ovi istraživači pokazali su da su 'intramuskularne' injekcije (prosječna efikasna doza = 200 mg) lijeka stvorile porast sistolnog krvnog pritiska i puls, a da ne utiču na dijastolski pritisak. Porast krvnog pritiska dostigao je maksimum (~ 25 mmHg) u 5 minuta nakon injekcije, zatim se postepeno vratio u normalu tokom 1 sata. Doze lijeka veće od 200 mg uzrokovale su nuspojave kao što su palpitacija srca, glavobolja, znojenje i osjećaj nesigurnosti. Kada im se daje „intravenski“, doze od 25 do 50 mg bile su dovoljne da proizvedu srednje maksimalno povećanje krvnog pritiska, od 29 mmHg za 2 minute, a povratak na početnu vrijednost u roku od 30 minuta. Respiracija uglavnom nije bila pogođena tokom ovih eksperimenata. Subkutana primjena sinafrina u dozama ≤ 200 mg nije imala efekta na krvni pritisak ili puls. Oralne doze od 500 do 1500 mg lijeka nisu utjecale na krvni pritisak ili disanje, ali brzina pulsa povećana je za ~ 12%, a najviše doze uzrokovale su mučninu i povraćanje.
Intramišićna primjena 75–500 mg sinefrina nije ublažila akutne napade astme što je u suprotnosti s ranijom tvrdnjom. Međutim, lokalna primjena 1–3% otopina lijeka na nosne sluznice pacijenata sa sinusitisom stvorila je korisno sužavanje bez lokalne iritacije.
Novija studija pokazala je da je davanje sinefrina kontinuiranom intravenskom infuzijom, brzinom od 4 mg /minut, značajno povećala srednji arterijski i sistolni pritisak, ali dijastolski pritisak i otkucaji srca su bili nepromijenjeni. further details of this investigation are summarized in a review by Fugh-Berman and Myers.
Toksikologija
Akutne toksičnosti racemnog sinefrina kod različitih životinja, prijavljene u smislu "maksimalne tolerisane doze" nakon primjene s.c., bile su sljedeće: miš: 300 mg / kg; pacov: 400 mg / kg; zamorac: 400 mg / kg. Nađeno je da su "smrtonosne doze", date s.c., miš: 400 mg / kg; pacov: 500 mg / kg; zamorac: 500 mg / kg. Još jedno istraživanje ovog spoja ("Simpatol") administrirano intravenozno miševima dalo je da 50%-letalna doza LD50 = 270 mg / kg.
U nedavnoj studiji koja je koristila modernni metod, koju su proveli Arbo i njegovi suradnici, ma miševima, ocijenjeno je da je "miohronična toksičnost" sinofrina niska kod miševa, nakon primjene oralnih doza od 30 i 300 mg /kg, tokom perioda od 28 dana. Općenito, ovaj tretman nije rezultirao značajnim izmjenama u biohemijskim ili hematološkim parametrima, niti u relativnoj težini organa, ali neke promjene primijećene su u koncentraciji glutationa (GSH) i u aktivnosti glutation-peroksidaza ( GPx).
Siderofor
Siderofori (grč. σίδηρος – sídēros = gvožđe + φόρος – foros = nosač; nosač gvožđa)  su mala, visoko afinitetna gvožđem-helirani spojevi koje izlučuju mikroorganizmi poput bakterija i gljiva i služe prvenstveno za transport gvožđaa preko ćelijskih membrana,    iako se sada procjenjuje širi raspon funkcija siderofora Siderofori su među najjačim poznatim agensima za vezanje Fe3+.
Oskudica rastvorljivog gvožđa
Iako je jedan od najzastupljenijih elemenata u Zemljinoj kori, gvožđe nije lahko bioraspoloživo. U većini aerobnih okruženja, poput tla ili mora, postoji u gvožđevom (Fe3+) stanju, koje ima tendenciju da stvara netopive čvrste materije slične hrđi. Da bi bile efikasne, hranjive tvari ne samo da moraju biti dostupne, već moraju biti i rastvorljive. Mikrobi oslobađaju siderofore za uklanjanje gvožđa iz ovih mineralnih faza stvaranjem topivih Fe3+ kompleksa, koji se mogu preuzeti mehanizmima aktivnog transporta. Mnogi siderofori su neribosomski peptidi, iako ih se nekoliko biosintezira nezavisno.
Kod nekih patogenih bakterija, siderofori su važni i za dobijanje gvožđa. Kod sisarskih domaćina gvožđe je čvrsto vezano za proteine kao što su hemoglobin, transferin, laktoferin i feritin. Stroga homeostaza gvožđa dovodi do slobodne koncentracije od oko 10−24 molL−1, zbog čega postoje veliki evolucijski pritisci na patogene bakterije da bi se dobio ovaj metal. Naprimjer, patogeni antraks Bacillus anthracis oslobađa dva siderofora, bacilibaktin i petrobaktin, kako bi se gvožđe odvojilo od proteina. Iako je dokazano da se bacilibaktin veže na imunskog sistema proteinskog siderokalina, pretpostavlja se da petrobaktin izbjegava imunski sistem što se pokazalo važnim za virulenciju kod miševa.
Siderofori su među najjačim vezovima za Fe3+, s tim što je enterobaktin jedan od najsnažnijih među njima. Zbog ovog svojstva privukli su interes medicinske nauke za metalnu helacijsku terapiju, sa siderofornim desferrioksaminom B koji dobija široku upotrebu u tretmanima trovanja gvožđem i talasemije.
Pored siderofora, neke patogene bakterije proizvode hemofore (hem-vežuće proteine) koji uklanjaju ili imaju receptore koji se direktno vežu za proteine gvožđa/hema. U eukariota, druge strategije za povećanje topivosti i apsorpcije gvožđa su zakiseljavanje okoline (npr. koriste ga korijeni biljaka) ili vanćelijska redukcija Fe3+ u topivije ione Fe2+.
Struktura
Siderofori obično čine stabilan, heksadentatni, oktaedar, preferencijalno sa Fe3+ u poređenju sa drugim prirodnim obilnim metalnim ionima, iako prisustvo vode manje od šest donorskih atoma može također koordinirati. Najučinkovitiji siderofori su oni koji imaju tri bidentatna liganda po molekuli, tvoreći heksadentatni kompleks i uzrokujući manju entropijsku promjenu od one izazvane heliranjem jednog gvožđevog iona s odvojenim ligandima. Fe3+ je jaka Lewisova kiselina, preferirajući jake Lewisove baze. kao što su anionski ili neutralni atomi kisika sa kojima se koordinira. Mikrobi obično oslobađaju gvožđe iz siderofora, redukcijom na Fe2+ koji ima mali afinitet za ove ligande.
Siderofori se obično klasifiraju po ligandima koji se koriste za helatiranje feri gvožđa. Glavne skupine siderofora uključuju kateholate (fenolati), hidroksamate i karboksilate (npr. derivati [[limunska kiselina|limunske kiseline. Citric acid can also act as a siderophore. Široka raznolikost siderofora može biti posljedica evolucijskih pritisaka na mikrobe koji proizvode strukturno različite siderofore koji se ne mogu transportirati specifičnim aktivnim transportnim sistemima drugih mikroba ili u slučaju patogena koji deaktivira organizam domaćina.
Raznolikost
Primjeri siderofora koje proizvode razne bakterije i gljive:
Hidroksamatski siderofori
Kateholatni siderofori
Mješoviti ligandi Sveobuhvatan popis struktura siderofora (preko 250) dat je u Dodatku 1. kao referenca.