cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mađarska revolucija 1848.
Slovaci
Slovačka nacija i narod do tog trenutka bili su slabo definirani s obzirom na to da je slovačkom narodu nedostajala definitivna granica ili nacionalni identitet. Međutim, u godinama koje su prethodile revoluciji Ugarska je preduzela korake da mađarizira slovačku regiju pod svojom kontrolom. Cilj toga bio je podvesti različite etničke grupe širom Ugarske pod zajedničku kulturu. Na početku Mađarske revolucije taj proces smatran je neizbježnim i prijetećim za etničke grupe, naročito za mnoge slovačke intelektualce. Slovaci su tražili da se njihova kultura poštedi mađarizacije i da im se daju određene slobode i prava. Ti zahtjevi ubrzo su prerasli u šire demonstracije za prava etničkih manjina u Mađarskoj. Obavljena su hapšenja, koja su dodatno razbjesnila demonstrante i na kraju je u Pragu održan Panslavistički kongres, na kojem je sastavljen dokument koji je poslan ugarskoj vladi, a kojim se traže prava slovačkog naroda. Mađari su odgovorili uvođenjem ratnog stanja u slovačkoj regiji.
El-Ihlas
Hadisi koji se odnose na ovu suru
Prema hadisima, sura El-Ihlas ima posebnu vrijednost.
Brezovica (Slovenija)
Brezovica je općina u Sloveniji, u regiji Srednjoj Sloveniji.
El-Ihlas
Vanjski linkovi
✅
Mađarska revolucija 1848.
Slovaci
Carska vlada shvatila je da u cijelom Carstvu etničke manjine traže veću autonomiju, ali je samo Ugarska željela potpuni razlaz. To su iskoristili podržavajući etničke nacionalne pokrete protiv ugarske vlasti. Slovačke dobrovoljačke jedinice pozvane su u Beč, gdje su dobile zadatak da se pridruže kampanjama protiv revolucionara širom fronta. Slovački puk zatim je marširao do Myjave, gdje se Slovačko narodno vijeće otvoreno otcijepilo od Ugarske. Napetosti su rasle nakon što je ugarska vojska pogubila niz slovačkih vođa zbog izdaje, a borbe su postale krvavije.
Brezovica (Slovenija)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu grada Ljubljane, odn. stare općine Vič–Rudnik. Sjedište općine je u naselju Brezovica pri Ljubljani.
Mađarska revolucija 1848.
Slovaci
Međutim, vođe slovačkih dobrovoljaca također su željele njenu autonomiju od Ugarske. Nadale su se da će slovačke zemlje doći pod direktnu vlast Austrijskog Carstva. Ubrzo su počele rasti tenzije nastale zbog neispunjenih obećanja Austrijanaca. U nedostatku podrške i uz pojačane ugarske napore, Slovački dobrovoljački korpus imao je malo utjecaja do kraja rata sve dok Rusi nisu umarširali. Korišten je za "čišćenje" tačaka otpora u svjetlu ruskog napredovanja, a zatim je ubrzo raspušten, čime je okončano učešće Slovaka u revoluciji. Rezultat ustanka nije jasan jer su Slovaci ponovo pali pod carsku vlast i neko vrijeme nisu imali nikakvu autonomiju.
Transilvanija
mini|250px|[[Bitka kod Temišvara u augustu 1849.]]
Dana 29. maja 1848. u Kolozsváru (danas Cluj-Napoca u Rumuniji) Transilvanijski sabor (sastavljen od 116 Mađara, 114 Sekelja i 35 Sasa ) ponovo je ratificirao ujedinjenje s Mađarskom. Rumuni i Nijemci nisu se složili s tom odlukom.
Wiener Zeitung pisao je 10. juna 1848:
Brezovica (Slovenija)
Općina Brezovica
Napomena: ''Nastala iz grada Ljubljane, odn. stare općine Vič–Rudnik.''
Mađarska revolucija 1848.
Rumuni
Dana 25. februara 1849. predstavnici rumunskog stanovništva poslali su habsburškom caru Memorandum rumunske nacije iz Velike kneževine Transilvanije, Banata, iz područja susjednih Ugarskoj i Bukovini, u kojem su tražili ujedinjenje Bukovine, Transilvanije i Banata te svih Rumuna u austrijskoj državi u jednu nezavisnu naciju pod vlašću Austrije kao dio koji upotpunjuje Monarhiju.
Malijev likovac
Ekologija i rasprostranjenje
Locus classicus je u Crnoj Gori: ka­njon Pive - Seljani, Rudinice, Bezuje i Mratinje (Biečić, V. 1953.).
Mađarska revolucija 1848.
Transilvanijski Sasi
U prvim danima oktobra 1848. Stephan Ludwig Roth smatrao je da postoje dvije mogućnosti za Sase: ''stati na stranu Ugarske te se tako okrenuti protiv Rumuna i Carstva ili pristati uz Rumune te tako podržati Carstvo protiv Ugarske. U tom izboru Rumuni i Mađari sporedni su faktori. Najvažnije načelo je načelo ujedinjenog carstva jer garantira proširenje proglašenog Ustava Austrije''.
Transilvanijski Sasi odbili su uključenje Transilvanije u Ugarsku.
Rusi
Zbog uspjeha revolucionarnog otpora, Franjo Josip morao je u martu 1849. zatražiti pomoć od "žandara Evrope", ruskog cara Nikole I. Ruska vojska, sastavljena od približno 8000 vojnika, napala je Transilvaniju 8. aprila 1849. No, dok su prelazili planinske prijevoje Južnih Karpata (duž granice Transilvanije i Vlaške), dočekala ih je velika mađarska revolucionarna vojska, koju je predvodio Józef Bem, general poljskog porijekla.
Bem je bio učesnik poljskog ustanka 1830–1831, bio je uključen u ustanak u Beču 1848. i, konačno, postao je jedan od vrhovnih zapovjednika vojske Mađarske Republike 1848–1849. Kada je naišao na Ruse, porazio ih je i istjerao iz Hermannstadta i Kronstadta (danas Sibiu i Brașov) u Transilvaniji, preko Južnih Karpata kroz prijevoj Crveni toranj u Vlašku. Samo 2000 ruskih vojnika uspjelo se vratiti iz Transilvanije u Vlašku, a ostalih 6000 ubijeno je ili zarobljeno od mađarske vojske. Nakon što je osigurao cijelu Transilvaniju, Bem je pokrenuo svoju mađarsku vojsku od 30.000 do 40.000 ljudi protiv austrijskih snaga u sjevernom Banatu zauzevši Temišvar.
Austrijanci
mini|[[Artúr Görgei]] mini|130px|[[Alfred Windisch-Grätz]] Laval Nugent bio je zadužen za ratni materijal u austrijskoj vojsci, ali je služio kao general na terenu pokušavajući okupiti sve Srbe koji su još bili lojalni austrijskom prijestolju za još jednu ofanzivu protiv ugarske vlade. Ovdje se čak i na južnom frontu ugarska vojska u početku pokazala uspješnom.
Ova borba dovela je do Bečkog ustanka u oktobru 1848, kada su ustanici napali garnizon koji je bio na putu za Ugarsku da podrži snage. Ipak, austrijska vojska uspjela je ugušiti pobunu. U isto vrijeme, kod Schwechata, Austrijanci su osujetili ugarski pokušaj zauzimanja Beča. Nakon te pobjede general Windisch-Grätz i 70.000 vojnika poslani su u Ugarsku da slome revoluciju. Austrijanci su išli niz Dunav od Beča i prešli u Ugarsku kako bi opkolili Komorn (danas Komárom u Mađarskoj i Komárno u Slovačkoj). Nastavili su niz Dunav do Pešte. Nakon nekoliko žestokih borbi, predvođeni Windisch-Grätzom, zauzeli su Budim i Peštu (grad je na njemačkom bio poznat kao Ofen, a kasnije su se Budim i Pešta ujedinili).
U aprilu 1849, nakon tih poraza, ugarska vlada oporavila se i ostvarila nekoliko pobjeda na tom zapadnom frontu. Zaustavili su austrijsko napredovanje i ponovo zauzeli Budim i Peštu. Tada je ugarska vojska razbila opsadu Komároma. Proljetna ofanziva stoga se pokazala velikim uspjehom za revoluciju.
Tako je ugarska vlada bila podjednako uspješna na svom istočnom frontu (Transilvanija) protiv Rusa i na zapadnom protiv Austrijanaca. No, postojao je i treći front – južni, u Banatu, gdje se borila protiv jedinica Srpskog narodnog pokreta i Jelačićevih hrvatskih trupa unutar same Vojvodine. Mór Perczel, general ugarskih snaga u Banatu, ispočetka je bio uspješan u bitkama na južnom frontu.
U aprilu 1849. Ludwig von Welden zamijenio je Windisch-Grätza na mjestu vrhovnog zapovjednika austrijskih snaga u Ugarskoj. Umjesto da krenu za austrijskom vojskom, Mađari su se zaustavili kako bi ponovo zauzeli Budimsku tvrđavu i pripremili odbranu. U isto vrijeme, međutim, pobjeda u Italiji oslobodila je mnoge austrijske trupe koje su se dotad borile na tom frontu. U junu 1849. ruske i austrijske trupe ušle su u Ugarsku sa znatnom brojčanom prednošću nad ugarskom vojskom. Nakon što su propali svi pozivi drugim evropskim državama, Kossuth je 11. augusta 1849. odstupio u korist Artúra Görgeija, za koga je mislio da je jedini general koji je sposoban spasiti naciju.
Međutim, u maju 1849. car Nikola I obećao je udvostručiti svoje napore protiv ugarske vlade. On i Franjo Josip počeli su ponovo okupljati i naoružavati vojsku kojom će zapovijedati Anton Vogl, austrijski feldmaršal koji je učestvovao u gušenju narodnooslobodilačkog pokreta u Galiciji 1848. Ali čak i u ovoj fazi Vogl je bio okupiran pokušajem da zaustavi još jedan revolucionarni ustanak u Galiciji. I car se pripremao poslati 30.000 ruskih vojnika nazad preko Istočnih Karpata iz Poljske. Austrija je držala Galiciju i krenula u Ugarsku, nezavisno od Voglovih snaga. U isto vrijeme, sposobni Julius von Haynau poveo je vojsku od 60.000 Austrijanaca sa zapada i ponovo zauzeo područja izgubljena tokom proljeća. Dana 18. jula konačno je zauzeo Budim i Peštu. Rusi su također bili uspješni na istoku, a situacija Mađara postajala je sve očajnija.
Dana 13. augusta, nakon nekoliko gorkih poraza, posebno nakon bitke kod Segesvára protiv Rusa i bitaka kod Szörega i Temišvara protiv austrijske vojske, bilo je jasno da je Ugarska izgubila. U beznadnoj situaciji, Görgei je kod Világosa potpisao predaju Rusima (kako bi se rat smatrao ruskom pobjedom i zato što su pobunjenici Ruse smatrali blažima), koji su vojsku predali Austrijancima. 250px|mini|desno|[[Predaja u Világosu (1849)]]
Posljedice
Von Haynau, vođa austrijske vojske, dobio je punomoć da uspostavi red u Ugarskoj nakon sukoba. Naredio je pogubljenje 13 aradskih mučenika, a premijer Batthyány pogubljen je istog dana u Pešti.
Nakon neuspjele revolucije, 1849. dogodio se općenarodni "pasivni otpor". Dvije godine kasnije Albrecht, vojvoda od Teschena, imenovan je regentom, što je trajalo do 1860; u tom periodu proveo je germanizaciju.
Kossuth je nakon revolucije otišao u izgnanstvo. Prvo je dobio azil u Osmanlijskom Carstvu, gdje je boravio u Kütahyi do 1851. Te godine američki Kongres pozvao ga je da dođe u Sjedinjene Američke Države. Napustio je Osmanlijsko Carstvo u septembru, zaustavio se u Britaniji, a zatim stigao u New York u decembru. Američka javnost srdačno ga je primila, kao i tadašnji državni sekretar Daniel Webster, zbog čega su odnosi između SAD-a i Austrije bili donekle zategnuti u narednih 20 godina. Okrug Kossuth u Iowi nazvan je po njemu. U ljeto 1852. otišao je u Englesku. Tu je ostao do 1859, kada se preselio u Torino, u to vrijeme glavni grad Pijemont-Sardinije, u nadi da će se vratiti u domovinu, ali se to nikad nije dogodilo.
Kossuth je svojom najvećom greškom smatrao sukob s manjinama u Ugarskoj. Izložio je san o multietničkoj konfederaciji republika duž Dunava, koja bi mogla spriječiti eskalaciju neprijateljskih osjećanja između etničkih grupa na tim prostorima.
Mnogi Kossuthovi saborci u egzilu pridružili su mu se u Sjedinjenim Državama, uključujući i sinove jedne od njegovih sestara. Neki od tih "četrdesetosmaša" ostali su nakon njegovog odlaska i borili se na strani Unije u Američkom građanskom ratu. Mađarski advokat George Lichtenstein, koji je služio kao Kossuthov privatni sekretar, pobjegao je u Kraljevic nakon revolucije i na kraju se nastanio u Edinburghu, gdje je postao poznat kao muzičar.
Prema legendi, Mađari se ne "kuckaju" čašama piva iz razloga što su to činili Austrijanci nakon gušenja revolucije.
Američki građanski rat
Godine 1861. bilo je jedva 4000 Mađara u Sjedinjenim Američkim Državama, ali je ipak 1000 njih stupilo u službu vojske Unije, postotak koji nije imala nijedna druga imigrantska zajednica. Svjedočanstvo vojnih kvaliteta tih Mađara jest činjenica da je od tog relativno malog broja njih pet postalo brigadnim generalima, 15 pukovnicima, dva potpukovnicima, 14 majorima i 15 kapetanima. General Gyula Számwald zapovijedao je brigadom; general Sándor Asbóth postavljen je za zapovjednika cijele vojne zone. Među štabnim oficirima posebno su se odlikovali pukovnici Fülöp Figyelmessy, Géza Mihalotzy, organizator Lincolnovog voda strijelaca slavenskog porijekla, te Frigyes György Utassy, organizator i zapovjednik 39. njujorškog pješadijskog puka, koji je nosio naziv "Garibaldijeva garda". Pukovnik Károly Zágonyi, na čelu garde Frémontovih tjelohranitelja, preuzeo je Springfield u Missouriju od znatno nadmoćnijih neprijateljskih snaga u smionom napadu poznatom u američkoj historiji kao "Zágonyijeva vožnja smrti".
Ozdakovci
Ozdakovci su naseljeno mjesto u sastavu općine Velika, Požeško-slavonska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Požega.
Mađarska revolucija 1848.
Američki građanski rat
Predsjednik Abraham Lincoln imenovao je Lászla Újházyja konzulom u Anconi na početku građanskog rata, a nakon njegovog završetka mnogi drugi Mađari dobili su mjesta u američkim diplomatskim i konzularnim i drugim javnim službama.
Ozdakovci
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ozdakovci su imali 5 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ozdakovci je imalo 38 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Vodice (Cres)
Vodice su naseljeno mjesto u sastavu grada Cresa, na ostrvu Cresu, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Cres–Lošinj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Vodice su imale 7 stanovnika.
Napomena: ''U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Predošćica. Od 1880. do 1910. iskazivano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Vodice je imalo 12 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Sela nad Podmelcem
Sela nad Podmelcem su naseljeno mjesto u sastavu općine Tolmin, regija Goriška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila su se u sastavu stare općine Tolmin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Sela nad Podmelcem su imala 9 stanovnika.
Napomena: ''U 2004. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Kneške Ravne, Loje i Sela nad Podmelcem.''
Bespilotna letjelica
thumb|Bespilotna letjelica MQ-9 Reaper Bespilotna letjelica (eng. unmanned aerial vehicle – UAV) je letjelica bez posade, koja se može nadzirati na daljinu ili letjeti samostalno upotrebom unaprijed programiranog plana leta ili pomoću složenih autonomnih dinamičkih sistema. Bespilotne letjelica se često koriste u vojne svrhe za izviđanje i napad na ciljeve kao i za civilnu upotrebu, kao što su vatrogasni zadaci, policijsko praćenje ili istraživanje terena. Od Drugog svjetskog rata do danas svakodnevno su u upotrebi u različitim dijelovima svijeta i na različitim zadacima.
Historija
Upotreba bespilotnih letjelica može se pratiti unazad do vremena prije Drugog svjetskog rata. Prvi pokušaji sa letjelicama bez posade izvedeni su 1917. godine u vidu eksperimenata sa radio upravljanjem. Prve letjelice ovog tipa korištene su kao leteće mete u obuci posada protivavionske artiljerije. Tokom Drugog svjetskog rata bilo je pokušaja da se bespilotne platforme upotrijebe u borbi, ali je tehnologija proizvodnje bespilotnih letjelica evoluirala u pravcu proizvodnje vođenih raketa. U godinama koje su slijedile dolazi do naglog tehnološkog razvoja, letjelice koje su se pretežno koristile kao vježbovna sredstva adaptirane su za izvođenje izviđačkih misija.
U periodu zahlađenja odnosa između Istoka i Zapada potreba za bespilotnim platformama raste, posebno poslije obaranja špijunske letjelice U2 nad teritorijom tadašnjeg SSSR-a. Prva masovna upotreba ovih sredstava desila se tokom rata u Vijetnamu, kada su bespilotne letjelice izvršile na hiljade špijunskih misija koje su bile rizične za avione sa posadom. Napredak tehnologija u domenu elektronike naročito razvoj mikroprocesora doveo je do nagle ekspanzije bespilotnih letjelica. Implementacija savremenih opto-elektronskih sistema, navigacionih i komunikacionih sistema omogućila je praktično neograničenu primjenu bespilotnih letjelica.
Proizvođači
Glavni proizvođači bespilotnih letjelica za vojsku su Northrop Grumman, Lockheed Martin i Boeing kao i manje firme: General Atomics, Sikorsky i AAI. Ne-američki proizvođači su EADS, Dassault Aviation, TAI, IAI, Saab i BAE Systems.
Manji proizvođači bespilotnih letjelica su:
IC 5371
IC 5371 (također poznat kao PGC 24) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 431 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Andromeda. Najveći prečnik je 0,50 (63 hiljade sg) a najmanji 0,5 uglovnih minuta (63 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Stephane Javelle 9. novembra 1899. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Rakite
Rakite su naseljeno mjesto u općini Pale, Bosna i Hercegovina.
Ignacije Gavran
Ignacije Gavran (Vareš, 24. februara 1914. - Visoko, 24. novembar 2009.) bio je hrvatski i bosanskohercegovački franjevac, prevodilac, historičar, filozof i putopisac.
Biografija
Osnovnu školu završio je u Varešu, Franjevačku klasičnu gimnaziju u Visokom, novicijat na Gorici kod Livna, gdje je i 1931. godine stupio u franjevački red. Za svećenika je zaređen 11. septembra 1938. godine u Banjoj Luci. Filozofsko-teološki studij u Sarajevu i Breslavi, filozofiju u Breslavi i Ljubljani, gdje je i doktorirao filozofskom tezom Filozofska antropologija Vladimira Solovjeva. Jednu godinu pohađao je i Akademiju likovnih umjetnosti u Zagrebu. Univerzalno naobražen. Vrstan poznavatelj teologije, umjetnosti i humanističkih znanosti uopće. S prilozima iz oblasti teologije, filozofije, povijesti, povijesti umjetnosti, prikazima knjiga, putopisnim zabilješkama i prijevodima sarađivao u mnogim glasilima, te priredio za štampu više ljetopisa čiji su autori franjevci Bosne Srebrene. Preminuo je 24. novembra 2009. u Visokom, u 96. godini života.
Sjunik
Sjunik je pokrajina u Armeniji. Nalazi se na jugu države i zauzima površinu od 4.506 km2 što predstavlja oko 15% od ukupne površine Armenije i druga je najveća pokrajina u državi (nakon Geharkunika). Prema podacima iz 2011. godine u pokrajini je živjelo 141.771 stanovnika (4,7% od ukupnog stanovništva).
Vrana (Cres)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Cres–Lošinj.
Sjunik
Glavni i najveći grad pokrajine je Kapan.
Vrana (Cres)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Vrana je imala 12 stanovnika.
Sjunik
Etimologija
Pretpostavlja se da je Sjunik bila jedna od 15 pokrajina drevnog Armenskog kraljevstva. Tokom historije, područje današnjeg Sjunika bio je poznato i po drugim imenima kao što su Sjunija, Sisakan i Zangezur (ili Zangadzor). Međutim, sadašnji naziv pokrajine potiče od drevne armenske dinastije Siunia, koji su od 1. vijeka bili Naharari (guverneri) historijske pokrajine Sjunik.
Vrana (Cres)
Stanovništvo
Napomena: ''Sadrži podatke za naselje Stanić u 1857., 1869., 1921. i 1931.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Vrana je imalo 20 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Sjunik
Geografija
mini|lijevo|200px|Pogled na planinu [[Kapudžuh, prirodnu granicu između Armenije i Azerbejdžana]] Pokrajina graniči sa pokrajinom Vajots Dzor na sjeveru, azerbejdžanskom autonomnom republikom Nahičevan na zapadu, nepriznatom republikom Nagorni Karabah na istoku i Iranom na jugu. Rijeka Aras na jugu pokrajine formira državnu granicu između Armenije i Irana. Historijski gledano, teritorija današnje pokrajine je tokom antičkog doba uglavnom ulazila u sastav historijske regije Sjunik.
Administrativna podjela
Kao rezultat niza administrativnih reformi provedenih do 9. juna 2017. godine Pokrajina Sjunik se sastoji od 8 lokalnih zajednica (hamaynkner), od kojih su 5 urbane a 3 ruralne.
Demografija
Prema rezultatima popisa iz 2011. godine, u Pokrajini Sjunik živjelo je 141.771 stanovnika. Urbanog stanovništa je 95.170 (67,13%) dok je ruralnog 46.601 (32,87%). U Pokrajini se nalazi 7 urbanih i 102 ruralne lokalne zajednice. Najveća urbana zajednica je Kapan, glavni grad pokrajine, sa 43.190 stanovnika. Ostali urbani centri su: Goris, Sisian, Kajaran, Megri, Agarak i Dastakert.
Sa populacijom od 2.661 stanovnika, Šinuhajr je najveća ruralna općina.
HIST1H2AH
Klasa 2-DQ afa 1 glavnog kompleksa histokompatibilnosti, znana i kao HLA-DQA1, je ljudski gen  na kratkom (p) kraku hromosoma 6, sekvenca 6p21.3, znan i po oznaci   lokusa koji sadrži ovaj gen. Protein kodiran ovim genom jedan je od dva proteina koji su potrebni za formiranje DQ heterodimernog, receptora ćelijske površine bitne za funkciju imunskog sistema.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 128  aminokiselina, а molekulska težina  13.906 Da. .
Struktura gena i polimorfizmi
Alfa lanac sadrži pet egzona. Egzon 1 kodira vodeći peptid, egzoni 2 i 3 kodiraju dva vanćelijska proteinska domena, egzon 4 kodira transmembranski domen i citoplazmatski rep. Unutar molekula DQ i alfa-lanac i beta-lanac sadrže polimorfizme, specificirajući posebnosti vezivanja peptida, što rezultira u četiri različite molekule. Tipizacija ovih polimorfizama rutinski se vrši za transplantaciju koštane srži.
DQ1
Četiri su uobičajena alela DQA1: DQA1 *0101, *0102, *0103, *0104. Ovi aleli se uvijek nalaze u haplotipovima sa HLA-DQB1*05 (DQ5) i HLA-DQB1*06 (DQ6). DQ1 je serotip, rijedak među serotipovima za ljudske antigene klase II, po tome što antitijela na DQ1 reagiraju na alfa-lanac HLA DQ, ovih proizvoda gena alela DQA1.
Ostali
Ostali aleli DQA1 nemaju definirani serotip. Postoji pet grupa: DQA1 *02, *03, *04, *05, *06. DQA1, a unutar ovih grupa su ili invarijantne ili proizvode istu podjedinicu α-lanca. DQA1*02 i DQA1*06 sadržeći samo jedan alel. DQA1*03 ima tri alela od kojih svaki proizvodi gotovo identične α3. Za DQA1*05, DQA1*0501 i DQA1*0505 proizvode identične α5. Postoje i drugi DQA1*05 koji proizvode varijantu α5var, ali oni su rijetki.
Funkcija
HLA-DQA1 pripada alfa lancu HLA klase II paraloga. Ova molekula klase II je heterodimer koji se sastoji od alfa (DQA) i beta lanca (DQB), oba usidrena u membrani. Ima centralnu ulogu u imunskom sistemu, predstavljajući peptide izvedene iz vanćelijskih proteina. Molekule klase II su eksprimirani u ćelijama koje prezentiraju antigen (APC: B-limfociti, dendritske ćelije, makrofagi).
Stereocilija
U unutrašnjem uhu, stereocilije su mehanoosjetljive organele trepljastih ćelija, koje reagiraju na kretanje tečnosti kod brojnih vrsta životinja za različite funkcije, uključujući sluh i ravnotežu. Dužine su oko 10–50 mikrometara i dijele neke slične karakteristike mikrovilima. Trepljaste ćelije pretvaraju pritisak tekućine i druge mehaničke podražaje u električne podražaje putem mnogih mikrovila koje čine štapiće stereocilije. Stereocilije postoje u sistemima sluha i vestibulskom.
Morfologija
Nalik na izbočine poput dlaka, stereocilije su raspoređene u snopove od po 30-300. Unutar snopova, stereocilije su često poredane u nekoliko redova sve veće visine, slično stubištu. U srži ovih stereocilija nalik trepljama/dlakama nalaze se kruti umreženi aktinski filamenti koji se mogu obnavljati svakih 48 sati. Ovi filamenti okrenuti su svojim pozitivnim krajevima ka vrhovima stereocilije, a negativnim krajevima u osnovi i mogu biti dužine do 120 mikrometara. Nitaste strukture, nazvane vršni linkovi, spajaju vrhove stereocilija u susjedne redove u snopovima. Vrhovi se sastoje od gotovo vertikalnih finih niti koje se protežu prema gore, od gornjeg kraja kraće stereocilije do njenog višeg susjeda. Karike vrhova analogne su malim izvorima koji se, kada se istegnu, otvore kationski selektivni ionski kanal, omogućavajući tako ionima da teku kroz ćelijsku membranu u trepljaste ćelije. Oni su također uključeni u prijenos sile preko snopa i održavanje strukture snopa.
Slušni put
Kao akustični senzori kod sisara, stereocilije su poredane u Cortijevom unutar pužnice unutrašnjeg uha. U sluhu, stereocilija transformira mehaničku energiju zvučnih talasa u električne signale za trepljaste ćelije, što u konačnici dovodi do pobude slušnog živca. Stereocilija sastoji se od citoplazme s ugrađenim snopovima umreženih aktinskih niti. Aktinski filamenti se usidre na terminalnu mrežu i vrh ćelijske membrane i poredani su po visini. Kako se zvučni talasi šire u pužnici, kretanje endolimfne tečnosti savija stereociliju. Ako je smjer kretanja prema višoj stereociliji, napetost se razvija u karikama vrhova, mehanički otvarajući kanale za transdukciju u blizini vrhova. Kationi iz endolimfe ulaze u ćeliju, depolarizujući trepljaste ćelije i pokrećući oslobađanje neurotransmitera u obližnje živce, koji šalju električni signal centralnom nervnom sistemu.
Vestibulumski put
U vestibulumskom sistemu, stereocilije se nalaze u otolitnim i polukružnim kanalima. Trepljaste ćelije dlake u ovom sistemu se malo razlikuju od onih u slušnom, jer vestibulumske imaju jednu najvišu ciliju zvanu kinocilija. Savijanje stereocilije prema kinociliji depolarizira ćeliju i rezultira povećanim aferentnom aktivnosti. Savijanje stereocilije od kinocilije hiperpolarizira ćelije i rezultira smanjenjem aferentne aktivnosti. U polukružnim kanalima,trepljaste ćelije nalaze se u crista ampullaris, a stereocilija strši u ampulsku kupulu. Ovdje su sve stereocilije orijentirane u istom smjeru. U otolitima, trepljaste ćelije prekrivene su malim kristalima kalcij-karbonata koji se nazivaju otokonije. Za razliku od polukružnih kanala, kinocilije u otolitima nisu orijentirane u dosljednom smjeru. Kinocilije su usmjerene prema (u utrikulusu) ili prema (u sakulusu) srednjoj liniji zvanoj striola.
Mehanoelektrična transdukcija
U pužnici, smicanje kretanja između tektorijalne membrane i bazilarne opne skreće stereociliju, utičući na napetost na nitima vršnih spona, koje se zatim otvaraju i zatvore nespecifične ionske kanale. Kada se napetost poveća, raste i protok iona kroz membranu u trepljacte ćelije. Takav priliv iona uzrokuje depolarizaciju ćelije, što rezultira električnim potencijalom koji u konačnici dovodi do signala za slušni živac i mozak. Identitet mehanosensibilnih kanala u stereociliji još uvijek nije poznat. Smatra se da kanali za transdukciju povezani sa stereocilijom leže na distalnim krajevima stereocilije. Otkloni stereocilije u smjeru najviše stereocilije dovode do povećane brzine otvaranja nespecifičnih kationskih kanala. To zauzvrat uzrokuje depolarizaciju receptora i dovodi do pobuđenja pužničnih aferentnih nervnih vlakana koja se nalaze u osnovi trepljaste ćelije. Otkloni stereocilije u suprotnom smjeru, prema najkraćoj stereociliji uzrokuju zatvaranje kanala transdukcije. U ovoj situaciji ćelije postaju hiperpolarizirane i aferentni nervi se ne pobuđuju. Postoje dva različita tipa tekućine koja okružuju ove ćelije unutrašnjeg uha. Endolimfa je tečnost koja okružuje apikalne površine trepljastih ćelija. Kalij je glavni kation u endolimfi i smatra se odgovornim za nošenje receptorskih struja u pužnici. Perilimfa se nalazi oko bočnih strana i osnova trepljastih ćelija. Perilimfa ima malo kalija, a visoku koncentraciju natrija. Različiti ionski sastavi okolne tečnosti, pored potencijala mirovanja, trepljaste ćelije stvaraju potencijalnu razliku na apikalnoj membrani ćelija, pa kalij ulazi kada se otvore kanali za transdukciju. Priliv kalijevih iona depolarizuje ćeliju i uzrokuje oslobađanje neurotransmitera, koji može inicirati nervne impulse u senzornim neuronima koji su u sinapsama na bazi trepljaste ćelije.
Destrukcija stereocilija
Stereocilije (zajedno s cijelom ćelijom) kod sisara mogu oštetiti ili uništiti prekomjerni glasni zvukovi, bolest i toksini i nisu obnovljive. Buka iz okoline izaziva oštećenje sluha I je vjerovatno je najrasprostranjeniji efekt na zdravlje nakon buke prema američkim podacima američke Agencije za zaštitu okoliša. Nenormalna struktura/organizacija snopa stereocilija također može uzrokovati gluhoću i zauzvrat stvoriti probleme s ravnotežom. U ostalih kičmenjaka, ako je trepljasta ćelija dlake oštećena, noseće ćelije će se podijeliti i zamijeniti oštećene.
Lillestrøm SK
Lillestrøm Sportsklubb je profesionalni nogometni klub iz Lillestrøma, Norveška. Takmiči se u Eliteserien, navišem rangu nogometa u Norveškoj.
Historija
Klub je osnovan 1917. godine. Jedan je od najuspješnijih nogometnih klubova u državi. Pet puta je osvaja domaće prvenstvo, dok je šest puta bio pobjednik nacionalnog kupa. 2006. godine je igrao finale Intertoto kupa. Poražen je od Newcastle Uniteda. Tradicionalne boje kluba su žuta i crvena. Domaće utakmice igra na stadionu Åråsen.
Sela pri Volčah
mini|280px|Sela pri Volčah, jesen na [[Soča|Soči]] Sela pri Volčah su naseljeno mjesto u sastavu općine Tolmin, regija Goriška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila su se u sastavu stare općine Tolmin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Sela pri Volčah su imala 85 stanovnika.
Napomena: ''Do 1955. iskazivano pod imenom Sela.''
Ikarus MM-2
Ikarus MM-2 je jugoslavenski prototip školskog niskokrilnog aviona modernih aerodinamičkih linija za naprednu prelaznu trenažnu obuku mješovite drvene i metalne konstrukcije sa uvlačećim stajnim trapom i zatvorenom kabinom koji je napravljen u fabrici Ikarus 1940. godine kada je i obavljen prvi uspješan probni let. MM-2 je konstruisan od vazduhoplovnog inžinjera majora Dragutina Miloševića i predstavljao je četvrti avion u svijetu u svojoj klasi čiju planiranu serijsku proizvodnju je prekinuo njemački i italijanski napad na Jugoslaviju aprila 1941. godine. Poslije rata, nasljednici ovog aviona iste namene i klase su bili Utva 212 i Utva 213 koji su se serijski proizvodili od 1950. do 1955. godine.
Razvoj idejnog projekta
mini|300px|Mostar, čaršija u kojoj je nastao projekat M-1. Početkom 1930-tih u svetu dolazi do razvoja snažnijih avio-motora kao i do novih saznanja iz aerodinamike koja će ključno uticati na razvojne koncepte letelica. U Jugoslaviji domaći stručnjaci i avio-industrija se kreću u tom smeru, radi se na razvoju i serijskoj proizvodnji novih lovačkih aviona modernih aerodinamičkih linija, visokokrilca Ikarus IK-2 i niskokrilca Rogožarski IK-3, koji su se bitno razlikovali od prethodne generacije lovaca. Sa pojavom nove generacije lovačkih aviona, niskokrilaca s uvlačećim stajnim trapom, zatvorenom kabinom i brzinom koja su se kretale oko 500 km/č iznedrio se problem školovanja pilota jer su se u sastavu JKRV nalazili avioni za osnovnu i prelaznu obuku koji su bili znatno sporiji u odnosu na nove avione velikih brzina. Vazduhoplovni inženjer i vojni pilot major Dragutin Milošević 1936. godine započeo je studiju školskog niskokrilnog aviona za naprednu prelaznu obuku pilota lovaca. Konstruktor Milošević je do kraja 1937. godine završio idejni projekat letelice označena kao M-1 koji je koncipiran da pogonsku grupu čini linijski motor Reno 60-02 od 162 kW (220KS) sa dvokrakom metalnom elisom. Obiman projekat je sadržao sve potrebne aerodinamičke proračune koji su se odnosili na izbor motora i elise, proračune performansi i stabilnosti kao i osnovne crteže aviona i strukture. Avion je bio predviđen da ima tandem sedišta, sa duplim komandama leta i zatvorenom kabinom, dok je predviđena masa opremljenog aviona iznosila 920 kilograma, površina krila 12 m2 i očekivana maksimalna brzina 360 km/h na visini od 2000 metara. Međutim, Odsek za konstrukcije letelica Komande vazduhoplovstva odbio je ovaj projekat zbog uvoznih komponenti koji se pre svega odnosio na strani motor koji je trebalo nabaviti. Prvi projekat aviona M-1 modernih aerodinamičkih linija za prelaznu trenažnu obuku pilota završen je u vreme kada je na svetsku scenu stupio prvi serijski avion iste klase, italijanski Nardi FN 305.
Zbirka slika Jovana Bijelića u Bihaću
Zbirka slika Jovana Bijelića u Bihaću nalazi se u Muzeju Unsko-sanskog kantona u ulici 5. korpusa broj 2, Bihać, Bosna i Hercegovina. Zbirka je proglašena za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine
Ikarus MM-2
Utva i Soko
Neposredno po okončanju rata a na osnovu raspisanog internog konkursa iz 1946. godine, urađeni su projekti aviona za trenažnu prelaznu obuku pilota sa oznakama 212 i 213, oba sa istim motorom Ranger SVG-770C-B1 od 330 kW (450 KS). Prvi let prototipa 212 i 213 je izveden 1948. godine a nakon ispitivanja serijski su se proizvodili u fabrici aviona u Pančevu od 1950. do 1955. godine. Ukupno je napravljeno 196 aviona Utva 213 i 60 primeraka Utva 212. Avion 213 projektni biro će kasnije reprojektovati u avion 522 čija proizvodnja će započeti u Mostaru.
Zbirka slika Jovana Bijelića u Bihaću
Nacionalni spomenik čini 18 slika akademskog slikara: Umjetničke slike Jovana Bijelića koje su dio stalnog izložbenog postava Muzeja Unsko-sanskog kantona u Bihaću poklonjene su ili otkupljene za zbirku nekadašnjeg Muzeja AVNOJ-a i Pounja u Bihaću. Najstarija slika u zbirci (1914.) sa motivom primorskoga grada Gruža, potječe iz rane faze umjetnikovoga rada sa izrazitim sezanovskim manirom. Nastavljajući ovu fazu, tokom dvadesetih i tridesetih godina XX. stoljeća, Jovan Bijelić radio je kompozicije koje pretapaju obrise bosanskohercegovačkih krajolika u ekspresionističkom maniru (na primjer, Bosanski pejzaž sa rijekom, Selo u Bosni, Motiv iz Bosne).
Tri portreta iz druge polovice XX. stoljeća zaokružuju plodonosan stvaralački rad i označavaju posljednju fazu rađenu „u jednom dahu kolorističke eksplozije“.
Selce (Tolmin)
Selce su naseljeno mjesto u sastavu općine Tolmin, regija Goriška, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Tolmin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Selce su imale 10 stanovnika.
Globarica
Globarica je naseljeno mjesto u općini Žepče, Bosna i Hercegovina.
Historija
Naselje Globarica se do 2001. godine nalazilo u sastavu općine Maglaj.
Nekropole stećaka u Čajniču
Nekropola sa stećcima na lokalitetu Mramorje u naselju Hrid u Međurječju
Na nekropoli nekad su izbrojana 62 stećka, od toga 19 ploča, 27 sanduka i 16 sljemenjaka. Spomenici su osrednje obrađeni, slabo očuvani, mnogi primjerci okrnjeni, prevaljeni ili pomaknuti. Orijetisani su u pravcu zapad-istok. Danas je teren toliko zarastao da se na maloj površini može vidjeti oko 15 stećaka. Teško ih je opisati. Nekropola je nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Nekropola sa stećcima na lokalitetu Stijene u Vihnićima
Nacionalni spomenik čine grobovi i nekropola sa 48 stećaka (34 ploče, 10 sanduka, 4 sljemenjaka), koja je nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ukrašena su samo dva sanduka. Na jednom je evidentirana urezana linija, što predstavlja dvojni grob, a na drugom su evidentirani motivi polumjeseca i sunca.
Nekropola sa stećcima na lokalitetu Suhodanj u Milatkovićima
Nekropola sa stećcima se nalazi na livadi nazvanoj Prostranice, u predjelu koji nosi naziv Suhodanj u naselju Milatkovići. Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Nacionalni spomenik čini nekropola sa 4 stećka. Ovdje postoji predaja o zatrpanim, „zasutim“ crkvama na području opštine Čajniče -„hiže – bosanske crkve“. Za potvrđivanje teze o postojanju „hiže – bosanske crkve“, planirana su svobuhvatna detaljna arheološka istraživanja.
"Mramorovi" – Nekropola sa stećcima Dubac u Batovu
Nekropola sa stećcima Dubac (Batovo) nalazi se u istoimenom selu, smještena na brežuljku, u čijoj neposrednoj blizini je put ka selu Dubac. Na lokalitetu su evidentirana tri stećka u formi sanduka. Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Zbičina
Zbičina je naseljeno mjesto u sastavu grada Cresa, na ostrvu Cresu, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Cres–Lošinj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Zbičina je imala 5 stanovnika.
Napomena: ''U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Lubenice.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Zbičina je imalo 17 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Hakeem Olajuwon
Hakeem Abdul Olajuwon (čit. [olaɟuwɔ̃] /Olàjdžuvon/; prethodno poznat kao Akeem Olajuwon) nekadašnji je američki košarkaš nigerijskog porijekla. Od 1984. do 2002. igrao je u NBA ligi za Houston Rocketse i Toronto Raptorse na poziciji centra. Predvodio je Rocketse do dvije uzastopne NBA titule 1994. i 1995. Od 2008. član je Košarkaške Kuće slavnih. Sa službenom visinom 213 cm (mada je, po vlastitom priznanju, ona bila bliža vrijednosti 208 cm ), Olajuwon se smatra jednim od najboljih centara koji su ikad igrali. Michael Jordan izjavio je da vjeruje da je Olajuwon najbolji centar u historiji košarke. Tokom karijere dobio je nadimak The Dream ("San").
Rođen u Lagosu, u Nigeriji, otišao je iz rodne zemlje kako bi igrao košarku za Univerzitet u Houstonu, čiju je ekipu tada vodio trener Guy Lewis. Njegova karijera u Cougarsima uključuje tri učešća na završnom turniru (Final Fouru). Na NBA draftu 1984. Olajuwona su kao prvi pik birali Houston Rocketsi, a u toj generaciji bile su i buduće zvijezde Michael Jordan, Charles Barkley i John Stockton. U Rocketsima je igrao s 224 cm visokim Ralphom Sampsonom i taj dvojac uskoro je prozvan "Tornjevi blizanci" (Twin Towers). Već 1986. odveli su Rocketse do NBA finala, u kojem su izgubili od Boston Celticsa u šest utakmica. Nakon što je Sampson 1988. razmijenjen u Golden State Warriorse, Olajuwon je postao neprikosnoveni vođa Rocketsa. Dvaput je bio najbolji skakač sezone (1989, 1990), a triput najbolji bloker (1990, 1991, 1993).
Odgojen kao musliman, postao je privrženiji vjeri tokom ovog perioda i promijenio je pisanje svog imena Akeem dodavši mu "H" na početak. Uprkos tome što je tokom žučnih razgovora o novom ugovoru umalo bio razmijenjen pred početak sezone 1992/93, ostao je u Rocketsima, u kojima je 1994. postao jedini igrač koji je u istoj sezoni osvojio nagrade za najkorisnijeg igrača sezone, odbrambenog igrača godine i najkorisnijeg igrača NBA finala. Njegovi Rocketsi osvojili su dvije uzastopne titule prvaka, i to protiv New York Knicksa (čime se revanširao Patricku Ewingu za poraz u njihovom univerzitetskom finalu) i Orlando Magica sa Shaquilleom O'Nealom. Godine 1996. bio je član američke reprezentacije koja je na Igrama u Atlanti osvojila zlatnu medalju, a izabran je i kao jedan od 50 najboljih igrača u historiji NBA. Karijeru je završio kao najbolji bloker NBA lige svih vremena s 3.830 blokada.
Rane godine
Rođen je u porodici Salima i Abike Olajuwon, iz naroda Joruba, koji su vodili posao s cementom u Lagosu. "Olajuwon" na joruba jeziku znači "uvijek na vrhu". Bio je treće od šestero djece. Svojim roditeljima pripisao je zasluge što su u njega i njegovu braću i sestre usadili vrijednosti truda i discipline: "Učili su nas da budemo pošteni, da se trudimo, poštujemo naše starije i vjerujemo u sebe." Izrazio je nezadovoljstvo u vezi s tim što je njegovo djetinjstvo u Nigeriji okarakterizirano kao zaostalo. "Lagos je veoma kosmopolitski grad... Ima mnogo etničkih grupa. Odrastao sam u sredini u kojoj je u školama bilo svih vrsta ljudi."
Tokom mladosti Olajuwon je bio nogometni golman, što je pomoglo njegovom radu nogu i dalo mu okretnost da balansira svoju visinu i snagu u košarci, a također je doprinijelo i njegovoj blokerskoj sposobnosti. Košarku je prvi put zaigrao u dobi od 15 godina, na lokalnom turniru. Navodi se da je jedan nigerijski trener jednom zatražio od njega da zakuca, demonstrirajući zakucavanje stojeći na stolici. Olajuwon je tada sam pokušao isto, ali kad mu je rečeno da ne koristi stolicu, ispočetka nije mogao zakucati loptu.
Uprkos ranim problemima, Olajuwon je ubrzo zavolio košarku: "Košarka je nešto (što je) tako jedinstveno. Odmah sam je prihvatio i, znate, shvatio da je to (prava) igra za mene. Svi drugi sportovi jednostavno su postali sporedni."
Univerzitet u Houstonu i "Phi Slama Jama"
mini|150px|desno|Olajuwonov broj 34, jedan od samo pet brojeva koje je penzionisala muška košarkaška ekipa Univerziteta u Houstonu, visi u [[Hofheinz Pavilionu.]] Nakon što prvu godinu nije igrao jer još nije mogao dobiti odobrenje od NCAA za nastupe, Olajuwon je rijetko igrao u narednoj sezoni (1981/82), a Cougarsi su na Final Fouru izgubili od ekipe Univerziteta Sjeverne Karoline. Olajuwon je tražio savjete od trenerskog osoblja o tome kako da poveća svoju minutažu i oni su mu rekli da počne raditi s višestrukim osvajačem nagrade za najkorisnijeg igrača NBA lige i stanovnikom Houstona, Mosesom Maloneom. Malone, koji je tada bio centar u Houston Rocketsima, u periodu između sezona igrao je utakmice s još nekoliko NBA igrača u Rekreativnom centru Fonde. Olajuwon se pridružio vježbama i tokom ljeta imao je okršaje 1 na 1 s Maloneom u nekoliko utakmica. Olajuwon je rekao da mu je ovo iskustvo rapidno poboljšalo igru: "Način na koji mi je Moses pomogao bio je taj što je bio tu i igrao, omogućujući mi da se suočim s tim nivoom takmičenja. On je bio najbolji centar u NBA ligi u to vrijeme i ja sam pokušavao poboljšati svoju igru igrajući protiv najboljeg."
Olajuwon se tog ljeta vratio kao drugačiji igrač. On i njegove timske kolege (uključujući i Clydea Drexlera) činili su "Phi Slama Jama", prvo "zakucavajuće studentsko bratstvo", nazvano tako zbog njihove vještine iznad obruča ( – jedan od žargonskih izraza za zakucavanje). Na drugoj i trećoj godini pomogao je Cougarsima da dođu do uzastopnih finala NCAA prvenstva, u kojima su izgubili od Državnog univerziteta Sjeverne Karoline (drugi univerzitet iz ove države) košem u posljednjoj sekundi (1983) i Georgetowna, koji je predvodio Patrick Ewing (1984). Olajuwon je osvojio nagradu za najboljeg igrača NCAA finala 1983 iako je njegova ekipa poražena. On je, do danas, posljednji igrač iz poražene ekipe u finalu koji je dobio ovu počast. Drexler je iste godine otišao u NBA, pa je Olajuwon ostao usamljena zvijezda ekipe.
Nakon sezone 1983/84. Olajuwon je razmišljao da li da ostane na koledžu ili da se ranije prijavi za NBA draft. U to vrijeme prvi pik dodjeljivao se bacanjem novčića (lutrija za NBA draft uvedena je 1985). Olajuwon se prisjetio: "Zaista sam vjerovao da će Houston dobiti na bacanju novčića i odabrati prvi pik na draftu i zaista sam želio igrati u Houstonu, tako da sam morao donijeti tu odluku" (da ranije ode s koledža). Njegova intuicija pokazala se tačnom i novčić je dodijelio pravo na prvi pik Houstonu ispred Portland Trail Blazersa. Olajuwon je smatran najboljim amaterskim igračem u ljeto 1984. na račun svojih kolega studenata i budućih NBA zvijezda Jordana, Barkleya i Stocktona i Houston Rocketsi odabrali su ga kao prvi pik na draftu 1984.
U autobiografiji Living the Dream (Živeći san), koju je napisao 1996. u saradnji s Peterom Knoblerom, Olajuwon spominje intrigantnu draftovsku razmjenu ponuđenu Rocketsima u kojoj bi Drexler i drugi pik na draftu 1984. bili poslani iz Portlanda u zamjenu za Sampsona. Da su Rocketsi napravili tu razmjenu, možda bi, prema Olajuwonu, na draftu odabrali Jordana s drugim pikom kako bi igrao s Olajuwonom i Drexlerom, koji su uspostavili međusobnu "hemiju" u igri tokom njihovih dana u Phi Slama Jami na koledžu. Sportski novinar Sam Smith špekulira da bi takva razmjena "promijenila historiju lige i možda čitavu legendu o Michaelu Jordanu". Od 1991. do 1998. u ekipama koje su osvajale NBA titulu igrali su ili Jordan ili Olajuwon; osim toga, makar jedan od trojke Drexler-Jordan-Olajuwon bio je učesnik svih NBA finala od 1990. do 1998.
Houston Rockets
Odmah u Olajuwonovoj prvoj sezoni Rocketsi su zabilježili uspjeh s obzirom na to da su omjer pobjeda i poraza popravili s 29–53 u sezoni 1983/84. na 48–34 u sljedećoj sezoni. Udružio se s novajlijom godine 1984, 224 cm visokim Ralphom Sampsonom, i njih dvojica činila su prvobitni NBA-dvojac "Tornjevi blizanci". Olajuwon je na kraju sezone imao prosjek od 20,6 poena, 11,9 skokova i 2,68 blokada po utakmici. Završio je na drugom mjestu u izboru za novajliju godine, odmah iza Jordana, i bio je jedini od ostalih novajlija koji je dobio glasove.
U svojoj drugoj sezoni ostvario je prosjek od 23,5 poena, 11,5 skokova i 3,4 blokade po utakmici. Rocketsi su završili sezonu s omjerom 51–31 i došli do finala Zapadne konferencije, u kojem su ih čekali branioci titule, Los Angeles Lakersi. Rocketsi su prilično lahko dobili 4–1, šokiravši sportsku javnost, a Olajuwonu je ovaj uspjeh donio naslovnicu u Sports Illustratedu. U pobjedama u trećoj i četvrtoj utakmici postigao je ukupno 75 poena i trener Lakersa, Pat Riley, kasnije je rekao: "Pokušali smo sve. Stavili smo četiri igrača na njega. Pomagali smo iz različitih uglova. On je, jednostavno, veliki igrač." Rocketsi su tako prošli u finale, u kojem su u šest utakmica poklekli pred Boston Celticsima, čiji se tim iz 1986. često smatra jednim od najboljih u historiji NBA.
Sredina karijere
Tokom sezone 1987/88. Sampson (koji se mučio s povredama koljena, koje će njegovu karijeru dovesti do preranog kraja) razmijenjen je u Golden State Warriorse. Sljedeća sezona bila je za Olajuwona prva kompletna sezona u kojoj je bio apsolutni vođa Rocketsa. Ova promjena podudarila se sa dovođenjem novog trenera, Dona Chaneya. Rocketsi su završili sezonu s omjerom 45–37, a Olajuwon ju je završio kao najbolji skakač lige s 13,5 skokova po utakmici, što je za jedan skok bilo više od Barkleyjevog prosjeka. To je bilo u skladu s njegovim ostalim statistikama (24,8 poena i 3,4 blokade po utakmici). Olajuwon je u doigravanju poboljšao statistike do vrhunskog nivoa, ostvarivši prosjek 37,5 poena i 16,8 skokova, uz rekord po broju poena u seriji od četiri utakmice (150). Uprkos tome, Rocketsi su eliminirani u prvom krugu od Dallas Mavericksa 1–3.
Iduća sezona bila je razočaravajuća za Rocketse. Imali su polovičan omjer 41–41 i iako su ušli u doigravanje, eliminirali su ih Lakersi u četiri utakmice. Olajuwon je ostvario jednu od najproduktivnijih sezona u odbrani u historiji NBA kad je riječ o igraču koji igra u reketu. Ponovo je bio najbolji skakač sezone (14 po utakmici), ovog puta s još većom prednošću (dva skoka po utakmici više od Davida Robinsona), a imao je i najviše blokada (4,6 po utakmici). Otkad je NBA počela voditi statistiku za blokade (1973/74), on je jedini igrač koji je imao prosjek od više od 14 skokova i više od 4,5 blokada po utakmici u istoj sezoni. Po tome je postao tek treći igrač (u tom trenutku) koji je u istoj sezoni bio i najbolji skakač i najbolji bloker nakon Kareema Abdul-Jabbara i Billa Waltona. Tokom sezone zabilježio je i tzv. quadruple double (dvocifreni rezultat u četiri statističke kategorije u jednoj utakmici), po čemu je također postao tek treći u historiji. (Nakon njega to je pošlo za rukom još samo Davidu Robinsonu 1994.)
Sezonu 1990/91. Rocketsi su završili s omjerom 52–30, a Chaney je dobio nagradu za trenera godine. Olajuwon je u ovoj sezoni imao 21,8 poena po utakmici, ali zbog povrede očne duplje koju mu je laktom zadao Bill Cartwright, nije igrao u dovoljno utakmica kako bi se kvalificirao za najboljeg skakača sezone (odigrao ih je samo 56). U suprotnom bi i treći put uzastopno osvojio ovu titulu s obzirom na to da je imao 13,8 skokova po utakmici (Robinson, kome je pripala titula, imao je prosjek od tačno 13). Također je opet bio najbolji bloker s 3,95 blokada po utakmici. Međutim, Rocketse su u doigravanju ponovo izbacili Lakersi.