cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gardinovec
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Čakovec.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Gardinovec je imao 898 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Gardinovec je imalo 1.137 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Samo su ruže znale / Samoćo, ljubavi moja
Samo su ruže znale je singl ploča sarajevske pop rock grupe Indexi. Objavila ga je izdavačka kuća Diskoton 1974. godine. Muziku, tekst i aranžman za naslovnu pjesmu "Samo ruže su znale" napisao je basist Indexa Fadil Redžić. Muziku i aranžman za pjesmu na B strani singla "Samoćo, ljubavi moja" napisao je gitarist Indexa Slobodan "Bodo" Kovačević, a stihove Ranko Boban. Sa ovim muzičkim izdanjem grupa Indexi nastavila je uspješan niz muzičkih hitova u pop stilu započetih sa singlom "Predaj se, srce" iz aprila 1973. godine. Pjesma "Samo su ruže znale" ima sličnu muzičku strukturu kao i pjesma "Predaj se srce", a započinje sa upečatljivom melodijom na električnim orguljama Vlade Pravdića uz lagahnu pratnju akustične gitare za kojom slijedi melodija koju je odsvirao Slobodan Kovačević uz upotrebu tehnike sviranja "slide gitare". Tu je i refren u pjesmi urađen u komercijalnijem pop stilu pogodnom za radijska i TV emitovanja široj publici. Pjesma pod naslovom "Samoćo, ljubavi moja" na B strani singl ploče izvedena je 1974. godine na Festivalu Opatija, a naslovna pjesma na singlu izvedena je iste godine na festivalu Vaš šlager sezone. Fotografiju i dizajn za omot singl ploče Indexa "Samo su ruže znale" uradio je Dragan S. Stefanović.
BRCA1P1
BRCA1 pseudogen 1 je protein koji je kod ljudi kodiran genom BRCA1P1.
Supresori BRCA1 pseudogen 1 su senzori oštećenja DNK i pretvarači signala, koji  tvore veliki kompleks proteina sa više podjedinica poznatih kao kompleks za nadzor genoma povezan sa BRCA1 (BASC). Ovaj genski proizvod povezuje se sa RNKpolimerazom II, a preko C-terminalnog domena, takođe stupa u interakciju sa histon-deacetilaznim kompleksima. Zato ovaj protein ima ulogu u transkripciji, popravljanju dvostrukih lanaca DNK i rekombinacijama. Mutacije u ovom genu odgovorne su za približno 40% nasljednih karcinoma dojke i više od 80% nasljednih karcinoma dojke i jajnika. Alternativna prerada ima ulogu u modulaciji subćelijske lokalizacije i fiziološke funkcije ovog gena. Opisane su mnoge alternativno prerađene varijante transkripta, od kojih su neke mutacije povezane sa bolestima, ali opisisana je priroda pune dužine samo nekih od njih. Identificiran je srodni pseudogen, koji se također nalazi na hromosomu 17 (prema RefSeq
Funkcija
U PubMed-u postoji 1.384 članak koji se posebno odnose na ovaj gen. Funkcionalno, gen je testiran na povezanost sa bolestima (OMIM: porodični rak dojkei, ostali izvori: spontani pobačaj adneksne bolesti, rak dojke-1, neoplazme e dojke, rak dojke-jajnika, porodični jajnički karcinom 1; karcinom srž, nedrobnoćelijska pluća i 42 druga). Predložen je za sudjelovanje u puto+evima: ATM signalizirajuči put, CARM1 i regulacija estrogenskog receptora, ćelijski ciklus: G2/M kontrolna tačka, uloge BRCA1 BRCA2 i ATR u osjetljivosti na rak, proteoliza posredovana ubikvitinom i procesima (ćelijski ciklus, autoubikvitinacija proteina). Očekuje se da će proteini imati molekulske funkcije (vezanje DNK, ligazna aktivnost, vezanje metalnih iona, aktivnost ubikvitin-proteinskih ligaza, vezanje cinkovih iona) i da se lokaliziraju u različitim odjeljcima (citoplazma, ćelijsko jedro, unutarćelijski).
Interakcije
Opisani su putativni interakcijski proteini (ABL1, ACACA, AKT1, APLP2ANDST14, AR, ATF1, ATM, ATR, AURKA, BAP1, BARD1, BLM, BRAP, BRCA1P1, BRCA2, BRCC3, BRD7, BRE, BRIP1, C5ORF56ANDRADNA50, CASP, CCNA2, CCNB1, CCND1, CCNE1, CDK1, CDK2, CDK4, CDK5, CDK7, CDK8, CDK16, CDS1, CHEK2, CLSPN, COBRA1, CREB1, CREBBP, CSNK2A1, CSNK2BANDLY6G5B1, CSTF1, CSTF1 ; , IRGQANDXRCC1, JAK1, JAK2, JUN, JUNB, JUND, KIF1BANDPGD, KPNA2, KPNA6, LMO4, MAP3K3, MAP4K4, MDC1, MED1, MED13, MED17, MED21, MED23, MED24ANDSNORD124, MLH1, MSN, MSN, MSN, MSN, MSN , MYC, NBN, NCOA2, NCOA3, NCRNA00189ANDGAPDHP14ANDBACH1 i 65 drugih).
HDL3
Protein huntingtonlikog neurodegenerativnog poremećaja 2 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom HDL3 sa hromosoma 4.
Veza je inicijalno postignuta sa markerom D4S2366 na 4p15.3 (LOD 3,03). Mapiranje visoke gustine na povezanom lokusu rezultiralo je homozigotnošću za markere D4S431 i D4S394, koji obuhvataju 3-cM regiju. Dobijen je maksimalni LOD-skor od 4,71 u homozigotnom intervalu. Heterozigotnost na distalnim D4S2366 i proksimalnim D4S2983 markerima definira maksimalni interval lokalizacije (7 cM). U intervalu povezivanja postoji više oznaka eksprimiranih sekvenci (EST) povezanih s mozgom bez poznate povezanosti bolesti. Među tri poznata gena koja se nalaze u povezanom intervalu (ACOX3, DRD5, QDPR), najvjerovatniji kandidat, DRD5, koji kodira dopaminski receptor D5, isključen je, budući da je svih pet pogođenih članova porodice heterozigotno za intrageno dinukleotidno ponavljanje. Obrazac nasljeđivanja i jedinstvena lokalizacija na 4p15.3 su u skladu s identifikacijom novog, autosomno recesivnog neurodegenerativnog poremećaja sličnog Huntingtonovoj bolesti.
GUF1
GUF1 GTPazni homolog jest protein koji je kod ljudi kodiran genom GUF1 sa hromosoma 4. To je mitohondrijski homolog elongacijskog faktora 4.
Dovško
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Dovško je imalo 242 stanovnika.
Napomena: ''U 2015. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Dovško i Senovo.''
GUF1
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 669 aminokiselina, а molekulska težina 74.328 Da.
Fabci (Višnjan)
Fabci (ital. Fabaz) su naseljeno mjesto u sastavu općine Višnjan, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Poreč.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Fabci su imali 49 stanovnika.
Napomena: ''U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Sveti Ivan.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Fabci je imalo 74 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Nogometni savez Švedske
Nogometni savez Švedske (švedski: Svenska Fotbollförbundet; SvFF) je najviše nogometno tijelo u Švedskoj. Sjedište nogometnog saveza je u Solni.
FGFR3
Receptor fibroblastnog faktora rasta 3 jest protein i enzim koji je kod ljudi kodiran genom FGFR3 sa hromosoma 4, pozicija p16.3. FGFR3 je također označen kao CD333 (klaster diferencijacije 333). Gen eksprimiran je u tkivima i organima kao što su hrskavica, mozak, crijeva i bubrezi.
Nogometni savez Švedske
Nogometni savez Švedske je osnovan 1904. godine. Član FIFA-e je od 1904. a UEFA-e od 1954.
FGFR3
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 806 aminokiselina, а molekulska težina 87.710 Da.
Funkcija
Gen FGFR3 proizvodi različite oblike proteina FGFR3; lokacija varira u zavisnosti od izoforme proteina FGFR3. Budući da se različiti oblici nalaze u različitim tkivima, protein je odgovoran za višestruke interakcije faktora rasta. Mutacije funkcije u FGFR3 inhibiraju proliferaciju hondrocita i u osnovi je  ahondroplazije i hipohondroplazije
Protein kodiran ovim genom je član porodice receptora faktora rasta fibroblast, gdje je sekvenca aminokiselina visoko konzervirana između članova i tokom evolucije. Članovi porodice FGFR međusobno se razlikuju po svojim afinitetnim ligandima afinit i tkivnoj distribuciji. Reprezentativni protein pune dužine sastojao bi se od vanćelijske regije, od tri domena slična imunoglobulinu, jednog hidrofobnog segmenta koji pokriva membranu i citoplazmatskog domena tirozin-kinaza. Vanćelijski dio proteina stupa u interakciju sa faktorom rasta fibroblasta, pokrećući kaskadu nizvodnih signala koji na kraju utiču na mitogenezu i diferencijaciju ćelija.
Ovaj član porodice vezuje i kiseli i osnovni faktor rasta fibroblasta i ima ulogu u razvoju i održavanju kostiju. Protein FGFR3 ima ulogu u rastu kostiju, regulacijom okoštavanja. Dešava se alternativna prerada primarnog transkripta i opisane su dodatne varijante, uključujući one koje koriste alternativni egzon 8 a ne 9, ali njihova priroda pune dužine nije utvrđena.
Mutacije
Pojednostavljenje je na mutaciji 46 XX 4p16.3 (žene), 46XY 4p16.3 (muškarci). Mutacije za dobijanje funkcije u ovom genu mogu razviti disfunkcionalne proteine "ometati rast i razvoj hrskavice i uticati na proliferaciju i kalcifikaciju hondrocita" što može dovesti do kraniosinostoze i više TIPOVA skeletne displazije (osteohondrodisplazija).
Kod ahondroplazije, gen FGFR3 ima misens mutaciju na nukleotidu 1138 koja je rezultat izmjene ili G > A ili G > C. Ova tačkasta mutacija u genu FGFR3 uzrokuje formiranje vodikovih veza između dva bočna lanca arginina što dovodi do stabilizacije dimera FGFR3 neovisne o ligandu. Prekomjerna aktivnost FGFR3 inhibira proliferaciju hondrocita i ograničava dužinu dugih kostiju.
FGFR3 mutacije su također povezane sa spermatocitnim tumorom, koji se češće javlja kod starijih muškaraca.
Klinički znmačaj
Defekti u genu FGFR3 su povezani sa nekoliko stanja, uključujući kraniosinostozu i seborejsku keratozu.
Rak mokraćne bešike
Mutacije FGFR3, fuzijskih proteina FGFR3–TACC3 i FGFR3–BAIAP2L1 često se povezuju sa rakom mjehura, dok su neke mutacije FGFR3 također povezane sa boljom prognozom. Stoga FGFR3 predstavlja potencijalnu terapijsku metu za liječenje raka mokraćne bešike.
Posttranslacijska modifikacija FGFR3 javlja se kod raka mokraćne bešike koja se ne javlja u normalnim ćelijama i može biti meta imunoterapijskih antitijela.
Nogometni savez Švedske
Pod kontrolom nogometnog saveza Švedske su i nacionalne reprezentacije: muška, ženska te ostale reprezentacije u omladinskim kategorijama: muške U-21, U-19, U-17 i ženske U-19, U-17.
FGFR3
Glioblastom
Fuzije FGFR3-TACC3 su identificirane kao primarni mitogeni pokretači u podskupini glioblastoma (otprilike 4%) i drugih glioma i mogu biti povezani s neznatno poboljšanim ukupnim preživljavanjem. Fuzija FGFR3-TACC3 predstavlja moguću terapijsku metu kod glioblastoma.
Ahondroplazija
Ahondroplazija je dominantni genetički poremećaj uzrokovan mutacijama u FGFR3, koje čine rezultirajući protein preaktivnim. Osobe sa ovom mutacijom imaju znatno veću glavu od normalne i znatno su manje visine. Samo jedna kopija mutiranog gena FGFR3 dovodi do ahondroplazije. Obično je uzrokovana spontanim mutacijama u zametnim ćelijama; otprilike 80 % roditelja s djecom koja imaju ovaj poremećaj imaju glavu normalne veličine.
Tanatoforna displazija
Tanatoforna displazija je genetički poremećaj uzrokovan mutacija sa dobitkom funkcije u FGFR3 koji je često fatalan tokom perinatusnog perioda jer dijete ne može disati. Postoje dvije vrste. TD tip I je uzrokovan mutacijom stop kodona koja se nalazi u dijelu gena koji kodira ekstracelularni domen proteina. TD tip II je rezultat supstitucije u Lsy650Glu koji se nalazi u područje tirozin kinaze FGFR3.
Interakcije
Pokazalo se da receptor faktora rasta fibroblasta 3 ima interakcije sa FGF8  i  FGF9.
Diklići (Višnjan)
Diklići (ital. Decli) su naseljeno mjesto u sastavu općine Višnjan, Istarska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Poreč.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Diklići su imali 47 stanovnika.
Napomena: ''Od 1880. do 1910. i u 1948. iskazivano pod imenom Deklić. U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Brig (općina Vižinada). U 1991. smanjeno izdvajanjem dijela Deklevi u samostalno naselje.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Diklići je imalo 50 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
FRG1
Protein FRG1 jest aktinski protein koji je kod ljudi kodiran genom FRG1 sa hromosoma 4.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 258 aminokiselina, а molekulska težina 29.172 Da. .
Funkcija
Ovaj gen nalazi se na lokaciju od 100 kb centromernih ponavljajućih jedinica na hromosomskoj regiji 4q35 koje su izgubljene u facioskapulohumerusnoj mišićnoj distrofiji (FSHD). Evolucijski je konzerviran i ima srodne sekvence na više ljudskih hromosoma, ali analiza sekvence DNK nije otkrila nikakvu homologiju sa poznatim genima. Studije in vivo pokazuju da se kodirani protein nalazi na nukleolusu. Miševi koji prekomjerno eksprimiraju FRG1 pokazuju facioskapulohumerusnu mišićnu distrofiju. Gabellili et al. sugeriraju da je ljudska facioskapulohumerusna mišićna distrofija rezultat prekomjerne ekspresije FRG1 u "skeletnim mišićima, što dovodi do abnormalne alternativne prerade specifičnih pre-iRNK." Ovaj rezultat je repliciran kod punoglavaca.
Požari
Požari su bivše naseljeno mjesto u sastavu grada Virovitice, Virovitičko-podravska županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Virovitica. Na popisu stanovništva 2011. godine, naselje je ukinuto i pripojeno naselju Virovitica.
Stanovništvo
Napomena: ''Od 1991. samostalno naselje nastalo izdvajanjem dijela naselja Virovitica. Od 1931. iskazivano kao dio naselja.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Požari je imalo 95 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Popis 1910.
Požari su kao samostalno naselje iskazivani 1991. i 2001. godine, te nema podataka sa popisa stanovništva 1910. godine.
Andrea Pirlo
Andrea Pirlo italijanski je nogometni trener i nekadašnji nogometaš. Bio je trener Juventusa jednu sezonu, a prethodno je trenirao Juventusov omladinski tim.
Stil igre
Najčešće je igrao kao tzv. povučeni plejmejker i u klubu i u reprezentaciji i smatran je vodećim igračem na toj poziciji. Iako nije poznat po brzini, fizičkoj snazi ili dobrim odbrambenim sposobnostima, hvaljen je zbog svog dodira, tehnike, kontrole, driblinga, nevjerovatnog pregleda igre, inventivne igre i preciznih dodavanja. Također je bio specijalist za prekide i penale i poznat je po dalekometnim šutevima i dodavanjima. Saigrači iz reprezentacije dali su mu nadimak l'architetto ("arhitekt") zbog toga što su njegova duga dodavanja često stvarala prilike za gol. Posljednjih godina Juventusovi navijači nazvali su ga il professore ("profesor") i Mozart, aludirajući na fenomenalne sposobnosti tog austrijskog kompozitora.
Plinsbahij
Plinsbahij – u geološkoj vremenskoj skali – je geološko doba i faze stratigrafskog stupca. Dio je rano- ili donjejurske epohe ili serije. Obuhvatao je vremenski raspon od prije 190,8 ± 1,5 do 182,7 ± 1,5 miliona godina. Plinsbahij je bio prije sinemurija, a iza njega je počeo toarcij.
Plinsbahij je završio izumiranjem nazvanim toarcijski obrat. Za vrijeme plinsbahija, u Evropi nastajali su depoziti srednjeg dijela lijasa. U Sjevernoj Americi, otprilike je ekvivalentan regijskoj fazi harmotij.
Stratigrafske definicije
Plinsbahij je dobio ime po zaseoku Pliensbach u zajednici Zell unter Aichelberg u Švapskoj albi, nekih 30 km istočno od Stuttgarta u Njemačkoj. Ime je u naučnu literaturu uveo njemački paleontolog Albert Oppel, 1858.
Baza plinsbahija nalazi se pri prvim pojavljivanjima vrsta amonita vrste Bifericeras donovani i rodova Apoderoceras i Gleviceras. Wine Haven profil u blizini Robin Hood's Baya (Yorkshire, Engleska) imenovan je kao globalni referentni profil za ovu bazu (GSSP)
Vrhunac plinsbahija (baza toarcija ) je prvo pojavljivanje amonitnog roda Eodactylites.
Biostratigrafija
right|thumb|Pleuroceras spinatum, [[Toulouse|Muséum de Toulouse.]] U sjevernom (borealnom) domenu, plinsbahij ima pet amonitnih biozona:
Metabolom
Metabolom se odnosi na kompletn i skup malih  hemijskih molekula u biološkom uzorku. Biološki uzorak može biti ćelija, ćelijska organela, organ, tkivo, tkivni ekstrakt, biofluid ili cijeli  organizam. Mala molekula hemijske supstance nalazi se u datom metabolomu ali može uključivati unutrašnje metabolite koji se prirodno proizvode u organizmu  (kao  aminokiseline, organske kiseline, nukleinske kiseline, masne kiseline, amini, šećeri, vitamini, kofaktori, pigmeni, antibiotici, itd), kao i spoljašnje hemikalije (kao što su lijekovi, okolinski kontaminanti, dodaci hrani, otrovi i drugi kserobiotici)  koje organizmi prirodno ne  proizvode.
Drugim riječima, postoje i endogeni i egzogeni metabolom. Endogeni metabolom se može dalje dijeliti na "primarni" i "srednje" metabolome (posebno kada se govori o metabolomima biljaka ili mikroba). Primarni metabolit je direktno uključen u normalan rast, razvoj i razmnožavanje. A sekundarni metabolit nije direktno uključeni u te procese, ali obično ima važne ekološke funkcije. Sekundarni metaboliti mogu uključivati pigmente, antibiotike ili otpadni proizvodi dobijeni od djelomično metabolizirsnih ksenobiotika. Da bi se nešto kvalifikovalo kao metabolit  ili da se smatra dijelom metaboloma, male molekle obično imaju molekulske  težine <1500 Da. To znači da molekule kao što su glikolipidi, polisaharidi, kratki peptidi (<14 aminokiselina) i mali oligonukleotidi (<5 baza) mogu se smatrati metabolitima ili sastojci metaboloma. S druge strane, velike makromolekule, kao što su proteini, RNK, ribosomna RNK, mikroRNK i DNK definitivno nisu metaboliti i ne smatraju se dijelom  metaboloma. Nauka o metabolomu naziva se metabolomika. Na priloženoj slici prikazani su pdnosi između različitih  "-oma".
Snježana Vidović
Snježana Vidović (rođena 9. juna 1963. u Zenici, Bosna i Hercegovina) jest njemačka i hrvatska slikarica sa punim imenom Snježana Gutbier-Vidović.
Biografija
Snježana Vidović rođena je i odrasla u Zenici, gdje je dobila diplomu Građevinskog tehničara. Građevinski fakultet završila je u Subotici (Univerzitet Novi Sad) 1986 godine. 1990. slijedi selidba za München, a 1992. je upoznala njemačkog slikara Petera Schermulya. Ubrzo je započela slobodni studij slikarstva (1992–99) u njegovom ateljeu u Münchenu. Za vrijeme studija je imala priliku da posjeti mnoge izložbe. Njeni česti ciljevi su bili Stara i Nova Pinakoteka u Minhenu, kao i poznate galerije u Berlinu, Hamburgu, Frankfurtu na Majni, Veneciji, Parizu i Londonu.
Od 1999. do 2005. je bila član u Udruženju umjetnika "Neuhauser Kunstlerkreis". U tom periodu su imali više zajedničkih izložbi i projekata u Minhenu. 2004. je bila pozvana u Italiju da bi učestvovala u projektu "Toscana In". Iza toga je slijedio poziv za Ameriku (2005 i 2006). U međuvremenu se kod Snježane Vidović polahko razvijalo i interesovanje za ilustracije. Rezultat je objavljen 2007. u vidu kalendara sa bajkama ("Märchenkalender"). Od 2006. do 2012. je bila član IO ( Illustratorenorganisation Deutschland). Od 2007. redovno organizira pojedinačne sate, kao i grupne tečajeve slikanja za odrasle i djecu. 2009. je bila jedna od pobjednica takmičenja Galerije Stephan Stumpf u Minhenu. Od 2010. počasni je član Umjetničke, likovno – književne Unije "Vlaho Bukovac" u Splitu. 2011. i  2012. je vodila Školu slikanja i crtanja za djecu u Hrvatskoj katoličkoj misiji u Minhenu. U knjizi "Ruke dobrote" je opisan rad ove škole. 2012. se oprostila od Njemačke sa izložbom "Brücken bauen" (" Graditi mostove") na Filozofskom fakultetu u Minhenu. Laudator na otvorenju ove međunarodne izložbe je bio Thomas Goppel, bivši državni ministar Bavarske za umjetnost i kulturu. U ljeto 2012. slijedi selidba s porodicom u Hrvatsku, gdje živi i radi u njenom ateljeu. Od 2013. je predsjednica Hrvatsko-Njemačkog Društva Istre (KDGI) i član Lions Cluba Poreč.
Kredno-paleogensko izumiranje
Nije poznato tačno trajanje ovog događaja. Oko 75% bioloških rodova je nestalo, uključujući većinu dinosaura, leteće gmizavce (pterosaure), većinu vodenih gmizavaca (plesiosauri, pliosauri i ihtiosauri) i amonite. Mnoga su objašnjenja predložena za ovaj fenomen, a jedno od najpoznatijih tumačenja je da je bio posljedica graničnog K/T utjecaja vanzemaljskog objekta.
Kao što je to originalno predložio tim naučnika koji su predvodili Luis Walter Alvarez i njegov sin Walter Alvarez, 1980., sada se općenito smatra da je K–Pg izumiranje uzrokovano udarom masivne komete ili asteroida sa širinom 10 do 15 km, prije 66 miliona godina, kojim je opustošeno globalno životno okruženje, uglavnom usljed dugotrajne zime izazvane udarom, koja je zaustavila fotosintezu u biljkama i planktonu. Hipoteza o takvom uticaju, poznata i kao Alvarezova hipoteza, bila je ojačana otkrićem 180 km širokog kratera Chicxulub u poluotoku Jukatan kod Meksičkog zaliva početkom 90-ih godina prošlog stoljeća, koji je pružio ubedljive dokaze da granična glina kreda-paleogen predstavlja krhotine od udara asteroida. Činjenica da su istovremeno dogosila i izumiranja snažno podržava pretpostavku da ih je izazvao asteroid. Projekt bušenja u kratera Peak Chicxuluba iz 2016. godine potvrdio je da on sadrži granit koji se izbačen u toku nekoliko minuta iz dubine zemlje, ali da jedva sadrži gips, uobičajenu stijenu koja sadrži sulfat sa morskog dna tog područja: gips bi isparavao i raspršio se kao aerosol u atmosferu, izazivajući dugoročne efekte na klimu i lanac ishrane.
Ostali mogući uzročni ili dodatni faktori izumiranja mogu biti Dekanska klopka i erupije drugih vulkana, promjene klimatskih prilika i morske razine.
Veliki broj vrsta je izumro u tom događaju, od kojih su najpoznatiji dinosauri, među kojima osobito neptičji. Također je nestalo mnoštvo drugih kopnenih organizama, uključujući sisare, pterosaure, ptice, guštere, insekte, i biljke. U okeanima, K-Pg izumiranje je ubilo Plesiosauria, divovske morske guštere Mosasauriaidae i devastiralo ribe, morske pse, mehkušce (naročito amonite, koji su izumrli) i mnoge vrste planktona. Procenjuje se da je nestalo 75% ili više svih vrsta na Zemlji. Ipak, izumiranje je također pružilo evolucijske mogućnosti: nakon normalizacije ekoloških priliks, mnoge su grupe doživjele su izuzetnu adaptivnu radijaciju - nagloj i plodnoj divergenciji u nove oblike i vrste unutar poremećenih i ispraznjenih ekoloških niša. Posebno su sisari u paleogenu uvećali raznolikost, evoluirajući nove forme poput konja, kitova, šišmiša i primata. Ptice, ribe, i vjerovatno gušteri su također postali raznovrsniji i raznolikiji.
Farini
Hrvatska:
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011 (Osijek)
'''Popis stanovništva u Hrvatskoj 2011. godine''' proveden je od 1. do 28. aprila 2011, prema stanju na dan 31. marta. Popis je proveden na temelju ''Zakona o Popisu stanovništva, kućanstava i stanova u Republici Hrvatskoj 2011. godine'' (Narodne novine, broj 92/10). Grad Osijek je po Popisu stanovništva 2011. godine na površini od 275 km2 imao 108.048 stanovnika, što predstavlja 35,42% od ukupnog broja stanovnika Osječko-baranjske županije, odnosno 2,52% od ukupnog broja stanovnika Hrvatske. Gustoća naseljenosti u Osijeku je 393 stanovnika/km2.
Toarcij
Toarcij – u geološkoj vremenskoj skali Međunarodne komisije za stratigrafiju – je doba i stadij u ranoj ili donjoj juri. Vremenski raspon bio mu je između prije 182,7 i 174,1 miliona godina. Uslijedio je nakon plinsbahija, a iza njega je počeo alenij
Toarcijsko doba počelo je tarcijskim obrtom, izumiranjem fosilne faune koja se razlikuje od one iz prethodnog plinsbahijskog doba.
Stratigrafske definicije
Toarcij je imenovan po gradu Thouars, južno od Saumur a, u Dolini Loare u Francuskoj. U neuku ga je uveo francuski paleontolog Alcide d'Orbigny, 1842., nakon što je istražio  slojeve stijena ovog doba u kamenolomu blizu Thouarsa.
U Evropi je ovo razdoblje predstavljeno gornjim dijelom Lijasa. Baza toarcija definirana je kao mjesto u stratigrafskom zapisu na kojem se prvi put pojavljuje amonitski rod  Eodactylites . Globalni referentni profil (GSSP) za bazu je nalazi se u Penicheu, Portugal. Vrhunac ovog doba  je na prvom pojavljivanju amonitskog  roda Leioceras. U tetiskom domenu, torcij ima slijedeće amonitne  biozone, obilježene vrstama:
Amphibia
thumb|center|200px|[[Siderops]]
†Plesiosauria
thumb|center|200px|[[Bishanopliosaurus]] thumb|center|200px|[[Hydrorion]] thumb|center|200px|[[Meyerasaurus]] thumb|center|200px|[[Microcleidus]] thumb|center|200px|[[Rhomaleosaurus]] thumb|center|200px|[[Seeleysaurus]]
†Thalattosuchia
thumb|center|200px|[[Pelagosaurus]] thumb|center|200px|[[Platysuchus]] thumb|center|200px|[[Steneosaurus]]
Theropoda
thumb|center|200px|Magnosaurus.
Makroevolucija
Makroevolucija je evolucija na razini odvojenih genskih fondova. Makroevolucijske studije se fokusiraju na promjene koja se javljaju na ili iznad nivoa vrste, za razliku od mikroevolucije, koja se odnosi na manje evolucijske promjene, koje se ispoljavaju u promjenama relativne frekvencije gena, odnosno genetičke strukture populacije u ukviru iste vrste organizama. Makroevolucija i mikroevolucija suštinski opisuju iste procese na različitim razinama.
Proces specijacije može se odvijati različitom brzinom, u zavisnosti od snage djelovanja evolucijskih činilaca. Paleontologija, evolucijska razvojna biologija, komparativna genomika i genomska filostratigrafija doprinose većini objašnjenja obrazaca i procesa koji mogu usmjeravati makroevoluciju. Primjer makroevolucije je pojava perja tokom evolucije ptica iz teropodnih dinosaurusa.
Evolucijski tok porodice Equidae  (široke porodice,  uključujući sve konje i srodne životinje) se često gleda kao tipičan primjer makroevolucije. Najraniji poznati rod, Hyracotherium (reklasificirani kao Palaeotherium), bio je biljojedna životinja nalik na psa, koja je  živila u ranom Kenozoiku. Kako je svoje stanište, nakon prorjeđivanja šuma, nalazio  u otvorenu sušnim travnjacima, selekcijski pritisak je djelovao u pravcu  da životinja postane brzi trkač. Tako je istezanje nogu i glave, kao i smanjenje broja prstiju postupno proizvelo jedini postojeći takson konja, Equus.
Makroevolucija i „moderna sinteza“
U „modernoj naučnoj sintezi“,  novoj školi mišljenja na kraju 1930-ih godina,  makroevolucijom su se smatrali nagomilani efekti mikroevolucije. Dakle, jedine suštinske razlika između mikro- i makroevolucije su trajanje i razina. Kao što je primijećeno, "transspecijska evolucija nije ništa drugo nego ekstrapolacija i uvećanje događaja koji se odvijaju unutar populacija i vrsta ... pa je pogrešno praviti razliku između uzroka mikro i makroevolucije". Međutim, vrijeme nije potrebno razlikovni faktor, jer se makroevolucija može dogoditi i bez postepenog nakupljanja malih  promjene. Uvišestručavanje cijelog genoma može dovesti do pojave da se  specijacija javlja  u toku  jedne generacije, što je relativno  čest fenomen ko biljaka.
Promjene u genima koji regulišu razvoj također su predloženi kao važni u mogućoj specijaciji putem velikih i relativno naglih promjena u morfologiji životinja.
Podlehnik
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Ptuj.
Makroevolucija
Tipovi makroevolucije
Postoji mnogo načina proučavanja makroevolucije, na primjer, posmatranjem promjena u genetici, morfologiji, taksonomiji, ekologiji i ponašanju organizama. Postoje dokazi da su svi ovi elementi u međusobnoj vezi sa makroevolucijom, tako da kada gledate evoluciju iz jedne od ovih perspektiva, mora se uzeti u obzir u kontekstu drugih.
Podlehnik
Općina Podlehnik
Napomena: Nastala iz stare općine Ptuj.
Kiseljak (Zvornik)
Kiseljak je naseljeno mjesto u gradu Zvorniku, Bosna i Hercegovina.
Drenovec pri Leskovcu
Drenovec pri Leskovcu je naseljeno mjesto u sastavu općine Krško, regija Posavska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Krško.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Drenovec pri Leskovcu je imao 58 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Drenovec.''
Ernst Mach
Ernst Waldfried Josef Wenzel Mach bio je austrijski fizičar i filozof porijeklom iz Moravske, koji je doprinio fizici udarnih talasa. Odnos nečije brzine i brzine zvuka nazvan je Mahovim brojem u njegovu čast. Kao filozof nauke, imao je veliki utjecaj na logički pozitivizam i američki pragmatizam. Svojom kritikom Njutnovih teorija prostora i vremena, on je nagovijestio Ajnštajnovu teoriju relativnosti.
Mach je rođen u Chrlicama (tada u Austrijskom Carstvu, sada dio Brna u Češkoj). Njegov otac, koji je diplomirao na Karlovom univerzitetu u Pragu, bio je tutor plemićkoj porodici Brethon u Zlinu u istočnoj Moravskoj. Njegov djed, Wenzl Lanhaus, upravitelj imanja Chirlitz, također je bio glavni graditelj tamošnjih ulica. Njegove aktivnosti na tom polju kasnije su utjecale na teorijski rad Ernsta Macha. Neki izvori navode da je Machovo rodno mjesto Tuřany (, sada također dio Brna), mjesto matičnog ureda u Chrlicama. Tamo je Macha krstio Peregrin Weiss. Mach je kasnije postao socijalista i ateista, ali su njegovu teoriju i život ponekad uspoređivali s budizmom. Heinrich Gomperz je nazvao Macha "Budom nauke" zbog njegovog fenomenalističkog pristupa "Egu" u svojoj analizi senzacija.
Mahov glavni doprinos fizici uključivao je njegov opis i fotografije udarnih talasa iskri, a zatim i balističkih udarnih talasa. On je opisao kako kada se metak ili granata kreću brže od brzine zvuka, stvaraju kompresiju zraka ispred sebe. Koristeći schlieren fotografiju, on i njegov sin Ludwig fotografisali su sjenke nevidljivih udarnih talasa. Tokom ranih 1890-ih Ludwig je izumio interferometar koji je omogućio mnogo jasnije fotografije. Ali Mach je također dao mnogo doprinosa psihologiji i fiziologiji, uključujući anticipaciju geštalt fenomena, otkriće kosog efekta i Machovih pojasa, tip vizuelne iluzije pod utjecajem inhibicije, a posebno njegovo otkriće neakustične funkcije unutrašnjeg uha koje pomaže u kontroli ljudske ravnoteže. link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/09/Photography_of_bow_shock_waves_around_a_brass_bullet%2C_1888.jpg/260px-Photography_of_bow_shock_waves_around_a_brass_bullet%2C_1888.jpg|mini|Historijska fotografija Ernsta Macha iz 1887. (slika [[Shadowgraph|sjene) pramčanog udarnog talasa oko supersoničnog metka ]] Većina Machovih početnih studija u eksperimentalnoj fizici koncentrisala se na interferenciju, difrakciju, polarizaciju i prelamanje svjetlosti u različitim medijima pod vanjskim utjecajima. Odatle su uslijedila istraživanja u mehanici supersonične tekućine. Mach i fizičar-fotograf Peter Salcher predstavili su svoj rad na ovu temu 1887. godine; ispravno opisuje zvučne efekte uočene tokom nadzvučnog kretanja projektila. Zaključili su i eksperimentalno potvrdili postojanje udarnog vala konusnog oblika, sa projektilom na vrhu. Odnos brzine fluida i lokalne brzine zvuka v p / v s sada se zove Mahov broj. To je kritičan parametar u opisu kretanja fluida velikom brzinom u aerodinamici i hidrodinamici. Mach je također doprinio kosmologiji hipotezom poznatom kao Mahov princip. link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a2/Ernst_Mach_-_Rathauspark%2C_Vienna.jpg/170px-Ernst_Mach_-_Rathauspark%2C_Vienna.jpg|lijevo|mini| Bista Maha u [[Rathausparku (Park gradske vijećnice) u Beču, Austrija]]
Ryōsuke Ōhashi
Ryōsuke Ōhashi (jap. 大橋 良介) je savremeni japanski filozof sa doprinosima u fenomenologiji, estetici, njemačkom idealizmu. Također, bavio se Martinom Heideggerom i japanskom filozofijom, koja je pod utjecajem budizma.
Život
Rođen je 1944. u Kyotu, a otac mu je bio učitelj matematike. Od 1969. do 1973. studirao je filozofiju na Državnom Univerzitetu u Kyotu i od 1969. do 1973. na Ludwig-Maksimilianovom-Univerzitetu u Münchenu, gdje je postao poznat sa radom "Ekstaza i smirenost" ("Ekstase und Gelassenheit - Zu Schelling und Heidegger"), sa summa cum laude. Godine 1983. bio je prvi Japanac na Julius-Maksimilianovom-Univerzitetu u Würzburgu, gdje je vodio mnogobrojne filozofske razgovore sa Heinrichom Rombachom. Kao profesor filozofije predavao je od 1975. do 1985. na Medicinskom Univerzitetu Šiga u japanskom gradu Ōtsu, a od 1985. do 2003. na Tehnološkom Institutu u Kyotu. U julu 1990. dobija nagradu "Philipp Franz von Siebold", a u martu 1996. "Humboldtovu medalju". Između 2003. i 2007. predavao je estetiku i filozofiju umjetnosti na Univerzitetu u Osaki, između 2007. i 2010. filozofiju na Budističkom Ryūkoku-Univerzitetu u Kyotu. Predavao je kao profesor u Kölnu, Beču, Hildesheimu i Tübingenu. Držao je predavanja i u Francuskoj, SAD-a, Tajvanu i Hong Kongu. Ohaši je radio na naučnim projektima na Berlinskom institutu za napredne studije tokom 1997. - 98., a zatim kao saradnik-profesor na Kolleg Friedrich Nietzsche u Weimaru. , te na međunarodnom Kolleg Morfomata pri Univerzitetu u Kölnu tokom 2013. - 14. Bio je saradnik-profesor na Istraživačkom institutu za filozofiju u Hannoveru (Forschungsinstitut für Philosophie Hannover). Od 2014. Ohaši je predsjednik Japansko-njemačkog instituta u Kyotu.
Filozofski rad
Ohaši je student japanskog filozofa Keićija Nišitanija i njemačkog filozofa i intelektualca Maxa Müllera, te pripada početkom 20. stoljeća stvorenoj Kyoto-školi, školi japanske filozofije. Njegovo izstraživanje upoređuje japanske i zapadne duhovne tradicije. Od njegove disertacije, međukulturni susret japanskog i zapadnog filozofskog svijeta igra ključnu ulogu u njegovom radu. Već prije njegove disertacije Ohaši je došao preko Schellinga i Heiddegera na ovu tematiku. Međukulturalno-filozofski susret zapadnog i dalekoistočnog razmišljanja znači iskusiti Drugog kao Drugog, a ne kao Drugog kojeg mi sami predstavljamo. Drugu kulturu ne treba posmatrati kroz našu prizmu razmišljanja, nego nešto sto je samo po sebi drugačije. U ovom kontekstu, za njega jezik predstavlja jedno uraslo iskustvo. Prevođenje riječi, gramatičkih svjetonazora, misli, koncepata ili mitskih ideja u "vlastiti jezik" može da uspije samo ako se jedan jezik drugom otvori i prilagodi, a ne ako se pokuša svoj sistem prenijeti na drugi jezik i zatim izvesti ovo kao prevod. On se već bavio ovim pitanjem u vezi sa svojim radom o Heideggeru, gdje je naveo Heideggera kao primjer, koji je ranije elaborirao pitanje bitka objasnivši ga kao osnovu zapadnog razmišljanja. Na njemačkom "bitak" može biti glagol, i Hajdeger kaže: Zato je riječ "bitak" odlučujuća. Na japanskom jeziku postoje dva prevoda za riječ "bitak", a na kineskom ne postoji prevod. Kroz prisilni prevod nestaje nešto važno od date riječi, što se podrazumijeva u njemačkoj riječi "bitak".
Fenomenologija
Dijelom kroz Heideggerovu perspektivu i Hegelovo djelo, ali uglavnom slijedeći "ideju mjesta" Nišide, Ohaši je razvio "fenomenologiju mjesta" i postavio njegovu tezu habilitacije "vremenske analize hegelove logike" stavio je svoj rad u jedan novi filozofski kontekst, kad ga je definirao kao nauku smisla. Ohaši argumentira da Hegelov eksplicitni vid vremena ima jednu implicitnu ideju od "izvornog vremena" i argumentira, da je vremenski smisao Hegela "izvorna vremena" jednako njegovoj duhovnosti, jer za Hegela je "duh" smisao vremena. Logika kao kategorija takvog duha i njegove vječne bitnosti mora imati strukturu tog doba.
Fenomenoetika
U narednim objavljenim knjigama Ohaši je odgovorio na rad "filozofija praznine" (Śūnyatā) od Keićija Nišitanija sa "filozofijom saosjećanja". "Praznina" i "saosjećanje" ("saosjećanje" i "veliko srce" od Bude i Bodhisattvi, koji se bore za spas svih živih bića) su jedan par u Mahajana-Budizmu. Umjesto pojma "fenomenologija" Ohaši je uveo pojam "fenomenoetika", koji se zasniva na pojmu noetika (od grčkog "noesis"). Ovim se ovdje prvo misli na početno iskustvo budističkih sutri koji su obuhvaćeni time. Ohaši želi da kaže, da se svaka fenomenološki formulisana misao zasniva na jednom početno-intuitivnom iskustvu, tako da se njegov trud sada može nazvati "fenomenoetika saosjećanja".
Između puta i sistema
Ohašijev pristup objedinjuje različite elemente više naučnih disciplina kao što su: umjetnost, lingvistika, književnost i teologija su dio njegovog rada. Po njegovom mišljenju najveća razlika između evropske i japanske filozofije je "razlika između puta i sistema". Sistem stremi prema savršenstvu, gdje se čitavi sistem odražava u svakom pojedinom dijelu. Prema Ohašiju, dalekoistočnjačko razmišljanje se možda najbolje može shvatiti kao put, pa se tako razvija put do filozofske, etičke i religijske prakse, koja se također shvata kao način života. Istovremeno, religijski kontekst je uključen u ovaj proces, jer hodanje putem je religija bez koncepta boga, kao što se doživljava u budizmu, taoizmu ili šintoizmu.
Religija i priroda
U svom objavljenom djelu "Japan u interkulturalnom dijalogu" (1999.), Ohaši koristi posebne pojave u japanskoj kulturi, te razne stvari i nazive koji se koriste za opisivanje odnosa između kulture i prirode. Njegov osnovni metod ili pristup zasniva se na religioznim filozofskim pogledima japanskog kulturnog diskursa. Stoga se njegova filozofija često shvata u kontekstu istočnoazijske i japanske religijske tradicije, na koju se on uvijek iznova poziva. Njegovi prilozi "Estetika vode u Japanu" ili "Vjetar kao koncept kulture u Japanu" navode se kao primjeri takvom pristupu. Ohaši vidi korijene izvorne "japanske religioznosti u drevnom šintoizmu" [7] i njezine poglede kao kulturu vjetra i prirode, za razliku od evropske tehno-kulture, koja danas oblikuje cijeli svijet. To znači da religiju ovdje ne treba shvatiti kao posebnu oblast kulture, već kao njenu dubinu i temelj.
Estetika
U oblasti filozofije i estetike (ili japanske estetike), mnoga njegova objavljena filozofska djela (od kojih su se mnoga pojavila na više evropskoh jezika) daju važan doprinos međukulturalno-filozofskom razumijevanju koje predaje na Univerzitetu u Osaki. Svoju nastavu zasniva na estetici na različitim originalnim umjetničkim mjestima u Japanu i Evropi. Ove suštinske razlike su uglavnom u različitim razvojnim procesima. U Japanu, umjetnost i religija od početka nisu bile u međusobnom sukobu. Umjetnost se razvijala kao umjetnički pravac. Naziv "gei" koji bi se mogao prevesti kao "umjetnost", nije nikada bio u suprotnosti prema religiji. Prema Ohašiju, u modernom smislu, samo u modernim vremenima govorio je o umjetnosti u modernim vremenima.
Ovo se mora shvatiti u terminima "likovne umjetnosti". Ohaši ističe da epoha moderne, kao izvor evropske prirode, proizlazi iz historijskog konteksta. Međutim, on ukazuje na razbijanje povjerenja u neomoderni evropski razum, prije svega kroz dva svjetska rata, koji se u filozofskom svijetu vraćaju u post-hegelovsku filozofiju. Ovim elementima (prema Ohašiju) pridružuje se još jedan historijski element, azijski modernizam, koji je prvi nastao u Japanu, a kroz koji je postavljen i relativizirani položaj Evrope kao pretpostavljenog središta svjetske historije. Japanska modernost je po njegovom mišljenju dvostruka. Gornja, bogatija klasa je evropeizovana, ali niža klasa je tradicionalno japanska. Kod pripadnika niže klase se nastavlja simbioza između umjetnosti i religije, dok su pripadnici bogatije klase po pitanju umjetnosti i religije ravnodušni jedni prema drugima kao u modernom životu u Evropi. Prema Ohašiju, neophodno je približiti zapadnu i japansku estetiku putem mekulturalnog dijaloga. Kada se interkulturni dijalog ostvaruje na filozofskom nivou, javlja se nova perspektiva u kojoj evropska i azijska kultura dostižu novi i kreativni potencijal i u oblasti misli. To ima za posljedicu da se u uporednoj estetici "druge" kulture koje treba uporediti mogu više ili manje naći u "sopstvenoj" kulturi, to jest da je svrha naglasiti i razmotriti osebujnu artikulaciju dvoslojnosti unutrašnjeg svijeta i stranog svijeta. Kulturno, osim upoređivanja s uporednom estetikom, postoji i druga sama po sebi, ali ono što je uporedna estetika, jeste svijet umjetnosti koji utječe na nas, apsolutnog stranca, ali kao takvog, putem drugih koji prenose na nas svoju sopstvenu kulturu.
Govor na Gazimestanu
Govor na Gazimestanu Slobodana Miloševića je održan prilikom proslave 600 godina Kosovske bitke 28. juna 1989. na Kosovu Polju.
Proslava se održavala u neposredno nakon Miloševićevog ukidanja autonomije Kosova. Na Gazimestanu je, po domaćim procjenama, bilo prisutno između milion i dva miliona ljudi. Po agenciji Reuters, oko 600.000.
Proslavi je prisustvovalo gotovo kompletno Predsjedništvo SFRJ, na čelu sa Janezom Drnovšekom, zatim je tu bio i Milan Pančevski - tadašnji predsjednik Predsjedništva Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije, a centralni govor održao je Slobodan Milošević, tadašnji predsjednik Predsjedništva SR Srbije. Jedini iz predsjedništva SFRJ koji je bojkotirao Gazimestan je bio predstavnik SR Hrvatske Stipe Šuvar. Proslavi je prisustvovao i cjelokupan vrh Srpske pravoslavne crkve.
Proslavi su prisustvovali i gotovo svi ambasadori članica NATO saveza i Evropske zajednice koji su imali predstavništva u Jugoslaviji. Jedini izuzeci su bili ambasador SAD Warren Zimmermann i ambasador Turske. Danas se u zemljama zapadne Evrope, kao i u SAD, smatra da je Miloševićev govor na ovom skupu označio početak borbe Srbije za teritorijalno proširenje prema zapadu Jugoslavije. Najčešće je kritikovana sljedeća Miloševićeva rečenica, koja je tumačena kao najava rata:
Prijevod dijelova govora na Gazimestanu
Početak govora:
Dalje Milošević kaže:
A zatim :
Kasnije u govoru kaže: A zatim Milošević kaže:
IC 4765
IC 4765 (također poznat kao ESO 104-6 i PGC 62407) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 207 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Paun. Najveći prečnik je 3,50 (211 hiljada sg) a najmanji 1,9 uglovnih minuta (115 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio DeLisle Stewart 20. jula 1901. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Govor na Gazimestanu
Prijevod dijelova govora na Gazimestanu
I na kraju: "Prije šest vijekova Srbija je ovde, na polju Kosovu, branila sebe. Ali je branila i Evropu. Ona se tada nalazila na njenom bedemu koji je štitio evropsku kulturu, religiju, evropsko društvo u cjelini. Zato danas izgleda ne samo nepravedno već i nehistorijski i sasvim apsurdno razgovarati o pripadnosti Srbije Evropi. Ona je u njoj neprekidno, danas kao i prije. Razumije se, na svoj način. Ali takav koji je u historijskom smislu nije nikad lišio dostojanstva. U tom duhu mi danas nastojimo da gradimo društvo – bogato i demokratsko. I da tako doprinesemo prosperitetu svoje lijepe, i u ovom trenutku nepravedno napaćene zemlje. Ali i da tako doprinesemo naporima svih progresivnih ljudi našeg doba, koje oni čine za jedan novi, ljepši svijet."
Analize i kritike
Prilikom obilježavanja 600. godišnjice bitke na Kosovu, Slobodan Milošević je u svom govoru iskoristio simboličku moć kosovskog mita radi okupljanja masa oko svoje politike. U svom govoru, on je Kosovo nazvao srcem Srbije, što je kasnije postalo široko prihvaćena nacionalistička parola. Ova proslava, na poprištu srednjovjekovne bitke iz 1389, uz prisustvo svih crkvenih zvaničnika, je privremeno uspostavila jedinstvo Srpske pravoslavne crkve, države i različitih nacionalističkih tradicija u Srbiji. Miloševićev govor na Kosovu je označio kraj zajedničke jugoslavenske ideje, a on je postao nacionalni srpski lider.
Popis stanovništva u Srbiji 2011 (Titel)
Po popisu stanovništva, domaćinstava i stanova 2011. u Srbiji, koji je proveden od 1. do 15. oktobra 2011, u općini Titel živjelo je ukupno 15738 stanovnika, što predstavlja 0,22% od ukupnog broja stanovnika Srbije, odnosno 2,56% od od ukupnog broja stanovnika Južnobački upravni okrug. Popis stanovništva provoden je na temelju Zakona o popisu stanovništva, domaćinstava i stanova u 2011. Godini ("Službeni glasnik RS", br. 104/09 i 24/11).
Starosna piramida
Od ukupnog broja stanovnika u općini Titel bilo je 7.885 (50,10%) muškaraca i 7.853 (49,90%) žena, što predstavlja omjer muškaraca i žena 1.004:1000. Prosječna starost stanovništva bila je 41,2 godina, muškaraca 39,9 godina, a žena 42,6 godina. Udio osoba starijih od 18 godina je 81,0% (12.747), kod muškaraca 80,8% (6.370), a kod žena 81,2% (6.377).
Joe Hart
Charles Joseph John "Joe" Hart (rođen 19. aprila 1987) engleski je nogometaš koji nastupa kao golman za Celtic.
Hart je bio nominiran za PFA mladog igrača godine 2010. ali je titulu ponio njegov klupski saigrač James Milner. Međutim, u sezoni 2009/2010. izabran je za najboljeg golmana u Premier League kada je nastupao za Birmingham City na posudbi. Vratio se u Manchester City u sezoni 2010/2011. kada je osvojio Barclays Zlatne rukavice za najviše utakmica bez primljenog gola tokom premijerligaške sezone. Ovaj uspjeh je ponovio u sezoni 2011/2012. i bio je jedan od ključnih igrača Manchester Citya tokom njihove uspješne sezone 2011/2012. Istu nagradu je osvojio i treći put zaredom u sezoni 2012/2013.
Prvi reprezentativni nastup upisao je u septembru 2010.
Fruktoza-bisfosfat aldolaza
Fruktoza-bisfosfat aldolaza, često samo aldolaza, je enzim koji katalizira  reverzibilnu reakciju koja dijeli aldol, fruktoza 1,6-bisfosfat u  triozne fosfate dihidroksiaceton fosfat (DHAP) i gliceraldehid 3-fosfat (G3P). Aldolaza može također proizvoditi DHAP od ostalih (3S,4R)-ketoza 1-fosfata kao što su fruktoza 1-fosfat i sedoheptuloza 1,7-bisfosfat. Glukoneogeneza i Calvinov ciklus, koji su  anabolički putevi,  uključuju obrnutu  reakciju. U glikolizi, kao kataboličkokom putu, prisutna je reakcija naprijed. Djelovanje aldolaze podijeljeno je  u dvije klase mehanizama.
Riječ aldolaza, mnogo općenitije, odnosi se na enzim koji za   aldolnu reakciju (stvaranje  aldola) ili obrnutu  (razlaganje aldola), kao u formama salicilne kiseline.
Ova reakcija je dio glikolize i stoga je, u svim živim bićima, neophodna za oporavak ugljikohidrata. Kod kičmenjaka su poznate tri izoforme enzima, koje su lokalizirane u mišićima (A), jetri (B) i u mozgu (C). kodirane posebnim genima, odnosno genetičkim kodom. Mutacije na jednom od ovih gena mogu dovesti do poremćaja nedostatka aldolaze. Nedostatak, primjerice, aldolaze A može izazvati  do rabdomiolizu  i oblik hemolitskeka anemije.
Aldolaza B se javlja u jetri, ali je također prisutna i u bubregu. Evolucijski je najstarija izoforma, kao ona koja  se nalazi u bakterija i biljaka.
Aldolaza B ima još jednu funkciju, što je posebno važno u bubrezima. Tu se stalno odvija resorpcija komponenti krvi putem endocitoze. Preduvjet za regulaciju vezikule i druge ćelije u zatvorenom prostoru je zakiseljavanje V-oblikom ATPaza, transportnih proteina u odgovarajućim membranama sastavljenim od nekoliko podjedinice. Za ovaj sklop Aldolaza B bitne; ova funkcija je potpuno nezavisan od navedenih enzimskih funkcija.
Nogometni savez Norveške
Nogometni savez Norveške (norveški: Norges Fotballforbund; NFF) je najviše nogometno tijelo u Norveškoj. Sjedište nogometnog saveza je u Oslu.
Karakaj
Geografija
Karakaj danas podrazumijeva širi prostor koji se prostire od mosta za drumski saobraćaj na Drini na jugu do Čelopeka na sjeveru i od Drine na istoku do mosta na rijeci Sapni i Jardana na zapadu. Na prostoru uzvodno uz rijeku Hoču i uz sadašnji put prema Tuzli, nalazi se zaseok Đile.
Nogometni savez Norveške
Nogometni savez Norveške organizira takmičenja:
Karakaj
Historija
Selo Karakaj je nekad bilo rijetko naseljeno. Nalazilo se u Zvorničkom polju uz cestu Zvornik - Kozluk, pružajući se od Meteriza i Debelog brda do Tomina hana i puta što se odvaja ka Sapni. U njemu je živjelo isključivo srpsko stanovništvo. Nekoliko srpskih kuća nalazilo se i po rubnim dijelovima okolnih brda. Ime je dobilo po stijeni Kara kaja (od turskih riječi kara - crna i kaja - stijena). Kara kaja se nalazi iznad puta i mosta na Drini. Đile, dio Karakaja naseljen Bošnjacima, su nastale najvjerovatnije 1862.