cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ples s vukovima
Kritike
No, većina kritičara jako je hvalila film - slavni Roger Ebert (koji je napisao: "Jednostavna priča veličanstveno ispričana") i James Berardinelli (koji je napisao: "Uzbudljiva pustolovina, dirljiva romansa i potresna drama u jednom") obojica su mu dala 4 od 4 zvijezde - i isticala kako nema mnogo razloga za njegovo kritiziranje zbog dirljive priče o potrazi za identititom, likovima s dušom, čudesnom muzikom i čarobnim ugođajem.
Uz to, hvaljen je i nesvakidašnji koncept za western u kojem su Amerikanci prikazani kao barbari i okupatori, dok su Indijanci portertirani kao dobroćudni domorodci s osebujnom kulturom i mudrosti koji su postali žrtve kolonizacije. Tako je kritičar Clint Morris u svojoj recenziji napisao: "Jedan od najboljih filmova našeg vremena. Najuspješnijeje ostvarenje u karijeri Kevina Costnera." dok je Frederic Brussat zaključio: "Sjajna parabola o gostoljubivosti, ljudskom resursu koji je, čini se, podcijenjen i u slaboj opskrbi u našem svijetu punom neprijateljstva".
Brana
mini|250px|Hooverova brana u SAD-u Brana je građevina podignuta preko korita prirodnog ili umjetno izgrađenog vodotoka sa svrhom da se prvobitna razina vode uzvodno od brane digne. To podizanje izvodi se kako bi se dobio potreban pad za iskorištavanje vodene snage, da se poveća dubina vode u vodotoku za olakšavanje plovnosti ili za sakupljanje veće količine vode, potrebne bilo za regulaciju i oticanje vodnih količina u vodotoku nizvodno od brane, bilo za proizvodnju hidroelektrične energije ili za natapanje i opskrbu vodom većih područja te za suzbijanje poplava ili da se omogući plovidba. U planinskim potocima i bujicama brane služe za učvršćivanje i osiguravanje potočnog korita.
Hidroenergija, zajedno s branama, često se koristi za proizvodnju električne energije. Brana se također može koristiti za prikupljanje ili skladištenje vode koja se može ravnomjerno rasporediti između lokacija. Brane općenito služe primarnoj svrsi zadržavanja vode, dok se druge strukture kao što su nasipi koriste za upravljanje ili sprječavanje protoka vode u određene kopnene regije. Najranija poznata brana je Jawa u Jordanu, koja datira iz 3000 p. n. e.
Riječ brana može se pratiti do staroengleskog, a prije toga iz staroholandskog, što se vidi u imenima mnogih starih gradova, kao što su Amsterdam i Rotterdam.
Drevne brane
Najranije brane izgrađene su u Mesopotamiji i na Bliskom istoku. Brane su korištene za kontrolu vodostaja, jer je vrijeme u Mesopotamiji uticalo na rijeke Tigris i Eufrat.
Najranija poznata brana je brana Jawa u Jordanu, 100 kilometara sjeveroistočno od glavnog grada Ammana. Ova gravitaciona brana je imala izvorno 9 metara visok i 1 m širok kameni zid, podržan zemljanim bedemom širine 50 m. Struktura je datirana u 3000 godina p. n. e.
Staroegipatska brana Sadd-el-Kafara u Wadi Al-Garawi, oko 25 km južno od Kaira, bila je duga 102 m u svom dnu i 87 m široka. Konstrukcija je izgrađena oko 2800 ili 2600 p. n. e. kao diverziona brana za kontrolu poplava, ali je uništena jakom kišom tokom izgradnje ili ubrzo nakon toga. Tokom dvanaeste dinastije u 19. vijeku p. n. e., faraoni Senosert III, Amenemhat III i Amenemhat IV iskopali su kanal dug 16 km koji povezuje Fajumsku depresiju sa Nilom u Srednjem Egiptu. Dvije brane zvane Ha-Uar koje idu u pravcu istok-zapad izgrađene su kako bi zadržale vodu tokom godišnjih poplava, a zatim je ispustile u okolna zemljišta. Jezero pod nazivom Mer-wer ili jezero Moeris pokrivalo je 1.700 km2 i danas je poznato kao Birket Qarun.
Do sredine kasnog trećeg milenijuma p. n. e. izgrađen je složen sistem upravljanja vodom u Dholaviri u današnjoj Indiji. Sistem je uključivao 16 rezervoara, brana i različitih kanala za sakupljanje i skladištenje vode.
Jedno od inženjerskih čuda antičkog svijeta bila je Velika brana Marib u Jemenu. Izgradnja je pokrenuta negde između 1750. i 1700. godine p. n. e., bila je napravljena od nabijene zemlje – trouglastog poprečnog presjeka, 580 m u dužinu i prvobitno 4 m visok – protezala se između dvije grupe stijena sa obje strane, da bi bila povezana znatnom klesarskom konstrukcijom. Popravke su vršene u različitim periodima, najvažnije oko 750. godine p. n. e., a 250 godina kasnije visina brane je povećana na 7 m. Nakon propasti kraljevstva Saba, brana je pala pod kontrolu Ḥimyarita (oko 115. p. n. e.) koji su izvršili daljnja poboljšanja, stvarajući strukturu visoku 14 m, sa pet preljeva, dva zida ojačana branama, ribnjak za taloženje i kanal od 1.000 m do distributivnog rezervoara. Ovi radovi nisu završeni sve do 325. godine nove ere kada je brana dozvolila navodnjavanje 25.000 hektara (100 km2).
Eflatun Pınar je hetitska brana i izvorski hram u blizini Konye, Turska. Smatra se da potječe iz Hetitskog carstva između 15. i 13. vijeka p. n. e..
Kallanai je izgrađena od neobrađenog kamena, dužine preko 300 m, visine 4,5 m i širine 20 m, preko glavnog toka rijeke Kaveri u Tamil Naduu, u južnoj Indiji. Osnovna građevina datira iz 2. vijeka nove ere i smatra se jednom od najstarijih građevina za skretanje ili regulaciju vode koje su još u upotrebi. Svrha brane je bila da preusmjeri vode Kaveri preko plodne regije delte za navodnjavanje putem kanala.
Du Jiang Yan je najstariji preživjeli sistem za navodnjavanje u Kini koji je uključivao branu koja je usmjeravala protok vode. Završena je 251. p. n. e.. Velika zemljana brana, koju je napravio Sunshu Ao, premijer Chua (države), poplavila je dolinu u savremenoj sjevernoj provinciji Anhui koja je stvorila ogroman rezervoar za navodnjavanje (100 km u obimu), rezervoar koji je i danas prisutan.
Rimsko inženjerstvo
Izgradnju rimskih brana karakterizirala je "sposobnost Rimljana da planiraju i organiziraju inženjersku izgradnju u velikim razmjerama." Rimski planeri su tada uveli novi koncept velikih akumulacijskih brana koje su mogle osigurati trajno vodosnabdijevanje urbanih naselja preko cijele regije i tokom sušne sezone. Njihova pionirska upotreba vodootpornog hidrauličnog maltera, a posebno rimskog betona, omogućila je mnogo veće strukture brana od prethodno izgrađenih, kao što je brana na jezeru Homs, verovatno najveća vodena barijera do tog datuma, i brana Harbaqa, oba u rimskoj Siriji. Najviša rimska brana bila je brana Subiaco u blizini Rima; njegova rekordna visina od 50 m ostala je neprevaziđena sve do slučajnog uništenja 1305. godine.
Rimski inženjeri su rutinski koristili drevne standardne dizajne kao što su nasipne brane i zidane gravitacione brane. Osim toga, pokazali su visok stepen inovativnosti, uvodeći većinu ostalih osnovnih dizajna brana koji su do tada bili nepoznati. Tu spadaju lučne gravitacijske brane, lučne brane, potporne brane i višelučne kontra brane, koje su sve bile poznate i korištene od 2. vijeka nove ere. Rimska radna snaga je također bila prva koja je izgradila mostove brane, kao što je Valerijanov most u Iranu.
U Iranu su brane mostova kao što je Band-e Kaisar korištene za obezbjeđivanje hidroenergije preko vodenih točkova, koji su često pokretali mehanizme za podizanje vode. Jedan od prvih bio je rimski izgrađen most sa branom u Dezfulu, koji je mogao podići vodu za 23 m za opskrbu grada. Također su bile poznate diverzione brane. Uvedene su mlinske brane koje su muslimanski inženjeri nazvali Pul-i-Bulaiti. Prvi je izgrađen u Shustaru na rijeci Karun u Iranu, a mnogi od njih su kasnije izgrađeni u drugim dijelovima islamskog svijeta. Voda je odvođena sa stražnje strane brane kroz veliku cijev za pogon vodenog točka i vodenice. U 10. vijeku, Al-Muqaddasi je opisao nekoliko brana u Perziji. Izvijestio je da je jedan u Ahwazu bio dug više od 910 m i da je imao mnogo vodenih kotača koji su vodu podizali u akvadukte kroz koje je tekla u gradske rezervoare. Druga brana Band-i-Amir je obezbijedila navodnjavanje za 300 sela.
Srednji vijek
U Holandiji, zemlji pretežno ispod površine mora, brane su se često gradile kako bi se blokirale rijeke, regulisao nivo vode i spriječio ulazak mora u močvarno područje. Takve brane često su označavale početak naselja ili grada jer je na takvom mjestu bilo lako preći rijeku i često su uticale na holandska imena mjesta. Sadašnji glavni grad Holandije, Amsterdam (staro ime Amstelredam), počeo je branom na rijeci Amstel u kasnom 12. vijeku, a Roterdam je započeo branom na rijeci Rotte, manjoj pritoci Nieuwe Maas. Centralni trg Amsterdama, koji pokriva prvobitno mjesto brane stare 800 godina, još uvijek nosi naziv Trg Dam.
Industrijska revolucija
Rimljani su bili prvi koji su izgradili lučne brane, gdje reakcione sile iz temelja stabiliziraju konstrukciju od vanjskog hidrostatskog pritiska, ali tek u 19. vijeku su inženjerske vještine i raspoloživi građevinski materijali omogućili izgradnju prvih velikih lučnih brana.
Tri pionirske lučne brane izgrađene su oko Britanskog carstva početkom 19. vijeka. Henry Russel iz Kraljevskih inženjera nadgledao je izgradnju brane Mir Alam 1804. za opskrbu vodom grada Hyderabad (i danas se koristi). Imao je visinu od 12 m i sastojao se od 21 luka promjenjivog raspona.
Tokom 1820-ih i 30-ih godina, potpukovnik John By je nadgledao izgradnju kanala Rideau u Kanadi u blizini današnje Otave i izgradio niz zakrivljenih zidanih brana kao dio sistema plovnih puteva. Konkretno, brana Jones Falls, koju je izgradio John Redpath, završena je 1832. godine kao najveća brana u Sjevernoj Americi i inženjersko čudo. Da bi voda bila pod kontrolom tokom izgradnje, u brani su otvorena dva otvora, vještački kanali za odvođenje vode. Prvi je bio blizu podnožja brane na njegovoj istočnoj strani. Druga brana postavljena je na zapadnoj strani brane, oko 6,1 m iznad baze. Da bi se došlo do prebacivanja s donje na gornju branu, ispust Pješčanog jezera je blokiran.
Hunts Creek u blizini grada Parramatta, Australija, pregrađen je 1850-ih, kako bi se zadovoljila potražnja za vodom rastuće populacije grada. Zid brane od zidanog luka dizajnirao je poručnik Percy Simpson koji je bio pod utjecajem napretka u tehnikama izgradnje brana koje su napravili kraljevski inženjeri u Indiji. Brana je koštala 17.000 funti i završena je 1856. godine kao prva projektovana brana izgrađena u Australiji i druga lučna brana u svijetu izgrađena prema matematičkim specifikacijama.
Brana duga 75 milja u blizini Warwicka, Australija, bila je vjerovatno prva svjetska betonska lučna brana. Dizajnirana od strane Henry Charles Stanley 1880. sa prelivom i posebnim ispustom za vodu, na kraju je podignuta na 10 m.
U drugoj polovini devetnaestog vijeka napravljen je značajan napredak u naučnoj teoriji projektovanja zidanih brana. Ovo je transformisalo dizajn brane iz umjetnosti zasnovane na empirijskoj metodologiji u profesiju zasnovanu na strogo primijenjenom naučno-teorijskom okviru. Ovaj novi naglasak bio je usredsređen na inženjerske fakultete univerziteta u Francuskoj i Ujedinjenom Kraljevstvu. William John Macquorn Rankine sa Univerziteta u Glasgowu je pionir teorijskog razumijevanja struktura brana u svom radu iz 1857 O stabilnosti labave Zemlje. Rankineova teorija je pružila dobro razumijevanje principa koji stoje iza dizajna brana. U Francuskoj je J. Augustin Tortene de Sazilly objasnio mehaniku vertikalno postavljenih zidanih gravitacionih brana, a Zolina brana je prva koja je izgrađena na osnovu ovih principa.
Moderna era
Era velikih brana započela je izgradnjom Asuanske niske brane u Egiptu 1902. godine, gravitacione zidane brane na rijeci Nil. Nakon njihove invazije i okupacije Egipta 1882, Britanci su započeli izgradnju 1898. Projekat je dizajnirao Sir William Willcocks i uključio je nekoliko eminentnih inženjera tog vremena, uključujući Sir Benjamina Bakera i Sir Johna Airda, čija je firma, John Aird & Co., bila glavni izvođač radova. Kapital i finansiranje obezbijedio je Ernest Cassel. Kada je bila građena između 1899. i 1902. godine, nikada ranije nije pokušano ništa u njenom obimu; a po završetku je bila najveća zidana brana na svijetu.
Hooverova brana je masivna betonska lučna gravitaciona brana, izgrađena u Crnom kanjonu rijeke Kolorado, na granici između američkih država Arizona i Nevada između 1931. i 1936. godine tokom Velike depresije. Godine 1928. Kongres je odobrio projekat izgradnje brane koja bi kontrolisala poplave, obezbjeđivala vodu za navodnjavanje i proizvodila hidroelektričnu energiju. Pobjedničku ponudu za izgradnju brane dostavio je konzorcij pod nazivom Six Companies, Inc. Ovako velika betonska konstrukcija nije nikada prije izgrađena, a neke od korištenih tehnika nisu ranije dokazane. Teško ljetno vrijeme i nedostatak objekata u blizini lokacije također su predstavljali poteškoće. Ipak, šest kompanija je predalo branu saveznoj vladi 1. marta 1936. godine, više od dvije godine prije roka.
Do 1997. godine postojalo je oko 800.000 brana širom svijeta, od kojih je oko 40.000 bilo preko 15 m visine. U 2014. godini, naučnici sa Univerziteta u Oxfordu objavili su studiju da li benefiti opravdavaju troškove takvih brana.
Jahvistička predaja
Jahvistička predaja jeste pretpostavljeni biblijski izvor ili pisac, odnosno predaja, obilježena upotrebom Božijeg imena Jahve. Nastala u doba kralja Salomona (10-9. vijek p. n. e.). Tragovi joj se nalaze u Petoknjižju: Knjizi Postanka, Knjizi Izlaska i Knjizi Brojeva. Općenito se smatra najstarijom od četiri pretpostavljene biblijske predaje (elohistička, deuteronomistička, jahvistička, sveštenička). Osobine su joj da umjesto imena „Jakov“ upotrebljava ime „Izrael“, Boga prikazuje antropomorfno, kralju pridaje vrlo važnu ulogu u Izraelu. Poznata je i pod imenom Jahvist (skraćeno J). Teorija o Jahvistu nastala je s historijsko-kritičkim istraživanjem Biblije u 18. vijeku, ali od sredine 20. vijeka nailazi na sve manje prihvatanje u istraživanjima Starog zavjeta.
Historija istraživanja
S tumačenjem je u Evropi započelo i historijsko-kritičko istraživanje Biblije. Od 18. vijeka Biblija se ne posmatra samo kao objavljena Riječ Božija, nego se u svom obliku prihvata i istražuje kao historijsko relevantna knjiga. Historijska kritika 18. vijeka oborila je vijekovima prihvaćenu predodžbu da je Mojsije autor Petoknjižja. Početak kritike obilježavaju promatranja hildesheimskog župnika Henninga Bernharda Wittera (1683-1715). On je u prva tri poglavlja knjige Postanka otkrio dvostruki izvještaj. Stvaranje svijeta se dva puta prepričava, s drugačijim težištima u tekstu i drugačijim oznakama za Boga (u Post 1,1-2,4a: Boga se naziva Elohim, a u Post 2,4b-3,24: Boga se naziva Jahve). Također se u knjizi Postanka mogu naći dvostruki i višestruki izvještaji kao npr. o Potopu (Post 6-8), ugrožavanju Sare (Post 12; 20 i 26) ili etiologija svetinje u Betelu (Post 12; 28 i 35). Witterova istraživanja dugo vrijeme nisu bila prihvaćena. Tek su slični uvidi Francuza Jeana Astruca, koji je bio lični ljekar kralja Luja XV, pokrenuli kritičko istraživanje Starog zavjeta. On je u višestrukim izvještajima unutar Petoknjižja (pogotovo u knjizi Postanka) otkrio dva izvorna spisa koji se protežu kroz cijeli tekst Petoknjižja i dva kraća, također nezavisna, koji su također u temelju sadašnjeg teksta. Četiri izvorna spisa (Astruc ih zove izvori A, B, C i D) navodno je Mojsije poslagao u četiri stupca. Kasniji neimenovani redaktor spaja četiri spisa u jedan tekst.
Starija teorija o dokumentima
U Njemačkoj je Johann Gottfried Eichorn proširio Astrucovu teoriju na tekstovni kompleks Post 1 do Izl 2 i podijelio je izvore na predmojsijevskog Elohista (nazvan po korištenju Božijeg imena Elohim) i poslijemojsijevskog Jehovista (nazvan po korištenju Božijeg imena Jahve). Naziv Jehovist odgovara nekadašnjem čitanju Božijeg imena Jahve koje se čitalo do 19. vijeka kao Jehova. Karl David Ilgen izgradio je Eichornovu teoriju dalje pretpostavivši još jednog Elohista te je tako razlikovao tri izvora. Historijsko-istraživački, ta teorija je postala poznata pod imenom "Teorija o dokumentima" (također i kao "Teorija o izvorima").
Teorija o fragmentima
U 19. vijeku razvile su se protivteorije koje nastanak Petoknjižja pokušavaju rekonstruirati na drugačiji način. Takozvana "teorija o fragmentima" polazi od brojnih, samostalnih pripovjednih lanaca (pojedine priče o različitim temama kao Abraham, stvaranje, potop i dr.) koji su uzastopno povezani u jednu priču. Zastupnici su ove teorije engleski pastor Alexander Geddes i njemački Johann Severin Vater.
Teorija o nadopunjavanju
Kao mješavina teorije o dokumentima i teorije o fragmentima razvila se teorija o nadopunjavanju čiji je najistaknutiji predstavnik Wilhelm Martin Leberecht de Wette. Po njegovoj rekonstrukciji Knjiga postanka nastala je iz jednog jedinog izvornog elohističkog spisa u koji je jahvistički redaktor postupno ugrađivao pripovjedne lance koji su usmeno kružili.
Nova teorija o dokumentima
Kroz godine dominantna je postala takozvana "nova teorija o dokumentima" koju su u 19. vijeku razvili stručnjaci za Stari zavjet: Karl Heinrich Graf, Abraham Keunen i napose Julius Wellhausen. Wellhausen je razlikovao četiri izvora Petoknjižja:
1. jahvističku predaju (J) iz vremena oko 950. p. n. e.
2. elohističku predaju (E) iz vremena oko 800. p. n. e.
3. svešteničku predaju (P) iz vremena sužanjstva oko 550. p. n. e.
4. deuteronomističku predaju (D) iz 7. vijeka p. n. e.
Teološki profil i obilježja
Upotreba Božijeg imena Jahve služi u biblijskoj prahistoriji (Post 1-11) kao kriterij za razgraničenje jahvističkih tekstova. U daljnjem Petoknjižju razgraničenje je odgovarajućih tekstova teže. Većinom su prepoznatljivi po specifičnom stilu pripovjedanja. Tekstovi svešteničke predaje pisani su izvještajnim stilom. Sadržajno je za Jahvista važan motiv blagoslova i obećanja zemlje Izraelu, kao i širenje blagoslova na druge narode, za koje će Izrael sam postati blagoslov. Budući da u aktuelnom istraživanju ne postoji konsenzus o obimu i datumu pojedinih tekstova koji su klasično pripisani Jahvistu, može se ovdje prikazati jedino klasična karakterizacija Jahvista kakvu je izradila nova teorija o dokumentima.
Novije istraživanje – odustajanje od Jahvista
Od sredine sedamdesetih godina 20. vijeka u sve većoj mjeri opovrgava se postojanje jahvističke predaje (prvi to čini Hans Heinrich Schmid). Jahvistička predaja po mišljenju istraživača ne može biti izvor jer mu kod tačnijeg posmatranja nedostaju bitne karakteristike koje bi jedan izvor trebao imati. Tako Jahvist ima početak u priči o stvaranju, ali nema prepoznatljivi završetak. Pokazalo se da se Jahvist u znatnoj mjeri može pronaći u Knjizi postanka i Izlaska, a tek nešto malo u Knjizi brojeva, Levitskom zakoniku i Ponovljenom zakonu. Jahvistička predaja završava izviđanjem Obećane zemlje i pričom o Bileamu, što kao završetak nema previše smisla. Tome u prilog ide još da se u novijem istraživanju priče o patrijarsima s jedne strane i Izlasku s druge promatraju kao dvije međusobno nezavisne, u dijelovima čak i protivrječne priče o historiji Izraela. Literarni most između Knjige postanka i Knjige Izlaska po mišljenju mnogih istraživača stvorio je autor svešteničke predaje. Osim toga, Jahvistu nedostaje prepoznatljiva, protežna nit vodilja, jedinstveno teološko usmjerenje kao i jedinstveni rječnik. Na osnovu ovih argumenata Jahvist, strogo uzeto, ne ispunjava kriterije koje je novije istraživanje postavilo kao pokazatelje izvornosti nekog teksta. Zato aktuelno istraživanje polazi samo od stvarnog izvora unutar Petoknjižja, od svešteničke predaje. Ona ima prepoznatljivu nit vodilju od stvaranja svijeta do zaposjedanja Obećane zemlje. Odlikuje se jasnom teološkom linijom i izrazima koji se ponovno koriste. Svi ostali tekstovi, i oni koji su bili pripisivani Jahvistu, danas se u pravilu računaju pod mlađe redakcije ili se posmatraju kao starije pojedinačne tradicije. Umjesto o Jahvistu većina savremenih egzegeta govori jednostavno o spisima nastalim prije ili poslije svešteničke predaje. Samo mali dio istraživača Starog zavjeta podržava teoriju o Jahvistu. Christoph Levin Jahvista posmatra kao redakciju koja pojedine pripovjedne lance skuplja, spaja i stvara jedinstvenu cjelinu Jahvističke historije od Post 1 do Br 24. John van Seters ide drugim putem i vidi u jahvistu egzilskog historičara koji iz usmenih pripovijedanja skuplja motive i piše historiju Izraela.
Mama Said Knock You Out (album)
Mama Said Knock You Out je četvrti album koji je LL Cool J napravio u saradnji sa izdavačkom kućom Def Jam 1990 godine.
Album je bio prvi od mnogih inovacija od ovog repera koji se često znao prilagoditi promjenama u hip hopu. LL je napravio ovaj album kao njegov comeback (povratak na scenu) poslije prošlog albuma, Walking with a Panther, za koji je jako bio kritikovan da je previše bio komercijalan. Ovim albumom je vratio svoj imidž koji je prije imao kao jedan od žestokih repera na sceni.
Album je dostigao 16 mjesto na Američkoj top listi i prodao je preko 2 miliona kopija. Na njemu su bila 4 veoma uspješna singla: "The Boomin' System," "Around the Way Girl","Mama Said Knock You Out", i "6 Minutes Of Pleasure".
Choanoflagellida
Choanoflagellida su  red  protozojskih bičara koji plivaju slobodno ili usidreno, slatkovodna ili morska dna, jednoćelijski su ili u kolonijama. Pripadaju razredu Zoomastigophorea, potkoljeno Mastigophora.
Imaju jedinstven apikalni segment, čiji je proksimalni dio okružen ogrlicom sastavljenom od pseudopodija poredanih paralelno, koje filtriraju čestice hrane iz vodene struje proizvedene bičevima i membranski ili košuljasti omotač sastavljen od silikata.
NGC 1752
NGC 1752 (također poznat kao IRAS 04597-0818, MCG -1-13-47 i PGC 16600) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 164 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 2,60 (124 hiljade sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (38 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 30. decembra 1861. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Iğdır (pokrajina)
Pokrajina Iğdır (tur.: Iğdır ili) je pokrajina na istoku Turske. Graniči sa Azerbejdžanom, Armenijom i Iranom a unutar Turske sa pokrajinama: Kars na sjeverozapadu i Ağrı na jugu i zapadu. Zauzima površinu od 3.588 km2 a prema podacima iz 2010. u pokrajini je živjelo 184.418 stanovnika. Formirana je 1993. godine od jugoistočnog dijela Kars pokrajine.
Najviša planina u Turskoj, planina Ararat (Ağrı Dağı) nalazi se na području Iğdır pokrajine iako je veći dio pokrajine široka ravnica koja se prostire ispod planine. Klima je najtoplija u ovom dijelu Turske što pogoduje uzgoju pamuka. Rijeka Aras formira granicu prema Armeniji.
Glavni grad pokrajine je Iğdır. Većinski dio stanovništva pokrajine čine Kurdi a ostatak Azeri.
Distrikti
Pokrajina Iğdır se sastoji od sljedeća 4 distrikta (glavni gradovi su podebljani):
NGC 4765
NGC 4765 (također poznat kao IRAS 12507+0444, MCG 1-33-20, PGC 43775 i UGC 8018) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 33 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Djevica. Najveći prečnik je 1,10 (11 hiljada sg) a najmanji 0,8 uglovnih minuta (7 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 17. aprila 1786. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Mount Vernon (Kentucky)
Mount Vernon je grad u okrugu Rockcastle, američke savezne države Kentucky. Po popisu stanovništva iz 2000. godine u gradu živi 2.592 stanovnika. Grad je sjedište okruga Rockcastle. Nalazi se na raskrsnici putova U.S. Route 25 i U.S. Route 150, oko tri kilometra zapadno od autoputa Interstate 75.
Mount Vernon je dio statističkog područja Richmond-Berea.
Historija
mini|lijevo|225px|Mount Vernon City Hall Područje je prvi put naseljeno 1790. godine, pod imenom Spout Springs. Veći dio današnjeg naselja bio je močvara, koja je vremenom isušena. Grad je dobio ime po plantaži prvog američkog predsjednika Georga Washingtona Mount Vernon u Mount Vernonu u Virginii. Kako je kroz grad prolazio Wilderness Road, put kojim su doseljenici iz Virginie putovali za Kentucky. 1792. godine, Mount Vernon je postao važno središte Okruga Rockcastle, koji je osnovan 1810. godine.
1883. godine firma Louisville and Nashville Railroad, gradi prugu, sa odvojkom koji prolazi koroz grad, te spaja gradove Louisville, KY i Knoxville, TE.
Prve novine izdate su 1887. godine pod nazivom Mount Vernon Signal.
Gradnjom autoputa I-75 u sedamdesetim godinama prošlog stoljeća, u gradu se otvaraju industrijski pogoni, te se broj stanovnika od 1.639 u 1970. godini povećava skoro za 50%.
Geografija
mini|lijevo|Položaj Mount Vernona u Kentuckyju
Dennis Rodman
Dennis Keith Rodman bivši je američki košarkaš koji je igrao u NBA ligi. S visinom od 198 cm igrao je na poziciji krilnog centra.
Mount Vernon (Kentucky)
Geografija
Po podacima Američkog statističkog zavoda, grad ima površinu od 9,6 km2, a od toga je 1,4 km2 vodena površina.
Dennis Rodman
Karijera
U NBA ligu je došao 1986, kada su ga na draftu kao 27. pik izabrali Detroit Pistonsi. S njima je osvojio 2 titule prvaka NBA lige i nametnuo se kao jedan od najboljih odbrambenih igrača zaradivši dvije nagrade za odbrambenog igrača godine (1990. i 1991). Od sezone 1991/92. započeo je niz od 7 uzastopnih sezona koje je završio kao najbolji skakač lige.
Mount Vernon (Kentucky)
Susjedni gradovi
400px|lijevo|Udaljenost
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2000, u gradu je živjelo 2.592 stanovnika i 681 porodica.
Dennis Rodman
Karijera
Godine 1993. prelazi u San Antonio Spurse, ali njegov privatni život ispunjen raznim aferama, kao i stalno farbanje kose, nisu zadovoljili čelnike kluba. I pored izvanrednih skakačkih učinaka, 1995. šalju ga u Chicago Bullse.
1. novembar
1. novembar / studeni (1. 11) jest 305. dan godine po gregorijanskom kalendaru (306. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 60 dana.
Dennis Rodman
Karijera
Igrajući za Bullse Rodman je osvojio nove 3 titule NBA prvaka. Trojac Michael Jordan, Scottie Pippen i Rodman ostvario je rekordan broj pobjeda u jednoj sezoni: 72, sa samo 10 poraza. Rodman je svoj doprinos dao u igri pod koševima, nastavljajući svoj niz najboljeg skakača iz sezone u sezonu.
Vudu
Vudu (orig. voodoo ili vodou) je religija nastala u zapadnoj Africi. Riječ „voodoo“ je nastala od riječi iz jezika zapadnoafričkih fon-naroda koja znači ‚duh‘ ili ‚božanstvo‘ i vjerovatno je nastala još prije nekoliko hiljada godina. Izraz vudu se danas koristi da opiše nekoliko različitih zapadnoafričkih religija. Vudu pripada tradiciji afričkog naroda Yoruba, ali je u međuvremenu postao hibridna religija sa raznovrsnim afričkim, islamskim, katoličkim ili indijanskim elementima koji su u vudu ušli kroz dolazak robova na Karipska ostrva. Kolonijalni gospodari su nasilno pokrstili veliki broj afričkih robova koji su ipak pokušali sačuvati izvornu religiju koja je za njih predstavljala i važan element kulturnog identiteta. Tako vudu ustvari koristi slike katoličkih svetaca kao zamjenu za afrička božanstva koja imaju slične ili iste osobine.
Dennis Rodman
Karijera
Godine 1999. odigrao je 23 utakmice za Los Angeles Lakerse, a 2000. 12 utakmica za Dallas Maverickse. Lakerse je napustio iz ličnih razloga, a Maverickse zbog neslaganja s vlasnikom kluba.
Van terena
Osim košarke, nastupao je i kao kečer, a pojavio se i u više filmova, uglavnom niskobudžetnih.
Vudu
Vudu se danas aktivno prakticira u Beninu, Dominikanskoj Republici, Gani, Haitiju, Louisiani i Togu. Jako slične religije se prakticiraju na nešto promijenjen način i pod drugim imenom na Kubi (Santeria) i u Brazilu (Umbanda, Macumba, Candomblé). Na Haitiju je vudu priznat kao jedna od državnih religija, dok je u Beninu vudu jedina zvanična državna religija.
Postoje dva načina za prakticiranje vudua, takozvani ‚rada‘ i takozvani ‚petro‘. Rada je stariji i stoga sadrži i više tradicionalnih elemenata. ‚Petro‘ je po svemu sudeći osnovan krajem 18. vijeka od strane svećenika po imenu Petro koji je po priči koristio opojna sredstva kako bi svoje poklonike doveo do ekstaze.
NGC 955
NGC 955 (također poznat kao IRAS 02279-0119, MCG 0-7-27A, PGC 9549 i UGC 1986) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 68 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Kit. Najveći prečnik je 2,90 (58 hiljada sg) a najmanji 0,9 uglovnih minuta (18 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 6. januara 1785. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Whaitiri
U maorskoj mitologiji, Whaitiri je žensko božanstvo, personifikacija groma i munje. U maorskoj mitologiji se sa munjama povezuje i bog vremena Tāwhirimātea, ali se on spominje kao vrhovni vladar svih pojava u zraku. Slična joj je božica Matakerepō.
Whaitiri i Kaitangata
desno|300px|mini|Munje i gromovi, Whaitirini znaci Whaitiri je zastrašujuća božica. Odlučila je pronaći muža na Zemlji, te je sišla ka Kaitangati, smrtnom potomku heroja Mauija. On je nju oženio, ali je on bio blage prirode i vrlo različit od nje. Whaitiri ubija svoju robinju Anonokiju, nad čim se Kaitangata zgadi. Kad je Kaitangata otišao ribariti, Whaitiri ubija dvije njegove rođakinje. Ali bogovi zato kazne Whaitiri: oslijepe je, te dok se čudila, iz podzemlja dođe žena, božica smrti, koja joj objasni što je učinila. Jednog dana Kaitangata je opisivao svoju ženu strancima, koji su ga slušali, a ona je prisluškivala. Kaitangata je rekao da Whaitiri ima srce hladno kao snijeg. To posrami Whaitiri. Poslije je Kaitangata prigovorio ženi zato što su im djeca prljava. Whaitiri se tad ispriča suprugu i djeci te pobjegne na nebo kao oblak. Poslije su je pronašli njeni unuci, Tāwhaki i Karihi.
Iğdır
Iğdır je mali grad u regiji Doğu Anadolu u Turskoj, i ujedno je glavni grad provincije Iğdır. Površina iznosi oko 1.479 km2, a broj stanovnika je 75.927.
Sport
Poznati klubovi:
1984 (roman)
Hiljadu devetsto osamdeset četvrta ili skraćeno 1984. roman je engleskog pisca Georgea Orwella objavljen 1949.  Radnja se odvija na Pisti jedan (ranije se zvala Velika Britanija), provinciji supersile Okeanije u svijetu stalnog rata, sveprisutnog državnog nadzora i javne manipulacije kojom diktira politički sistem poznat kao engleski socijalizam (Ingsoc [ponekad i Engsoc] na govoru vlade poznatom kao novigovor) pod kontrolom privilegovane elite unutrašnje partije koja progoni individualizam i nezavisno razmišljanje kao "zlomisao".
Tiraniju oličava Veliki Brat, vođa Partije koji uživa u kultu ličnosti, a možda čak i ne postoji. Partija "želi moć jedino i isključivo radi same moći. Ne zanima ih dobrobit drugih; zanima ih samo moć." Protagonist romana, Winston Smith, član je vanjske partije i radi za Ministarstvo istine (ili Ministin) koje je odgovorno za propagandu i historijski revizionizam. Njegov je posao da ispravlja stare novinske članke tako da historijski spisi uvijek podržavaju samu Partiju. Smith je vješt i marljiv radnik, ali tajanstveno mrzi Partiju i sanja o pobuni protiv Velikog Brata.
U pogledu književne političke fikcije i antiutopijske naučne fantastike, 1984 je klasičan roman po sadržaju, zapletu i stilu. Mnogi termini i koncepti iz romana, poput Velikog Brata, dvomisli, zlomisli, novogovora, sobe 101, telekrana, 2 + 2 = 5 i memorijske rupe počeli su se svakodnevno koristiti od objavljivanja romana 1949. 1984 je dovela do široke upotrebe pridjeva "orvelijski", koji opisuje službenu obmanu, tajni nadzor i manipulaciju zabilježene historije totalitarnog ili autoritativnog režima. Časopis TIME je, 2005, dodao roman na spisak 100 najboljih romana na engleskom jeziku od 1923. do 2005. Također se pronašao na oba spiska 100 najboljih romana moderne biblioteke, te je zauzeo 13. mjesto na uredničkom spisku i 6. na čitateljskom spisku. Roman se 2003. plasirao na 8. mjesto BBC-jeve ankete The Big Read.
Historija i naslov
mini|Rukopisni nacrt prve stranice Hiljadu devetsto osamdeset četvrte iz 1947; prikazuje se urednički razvoj.
Orwell je "inkapsulirao tezu u srži svog nezaboravnog romana" 1944, implikacijama o podjeli svijeta na zone utjecaja koje su postavljene na konferenciji u Teheranu. Svega tri godine kasnije, napisao je većinu svog romana na škotskom ostrvu Jura od 1947. do 1948, uprkos činjenici da je ozbiljno bolovao od tuberkuloze. Posljednji rukopis je poslao 4. decembra 1948. izdavaču Secker and Warburg, te je knjiga 1984 objavljena 8. juna 1949. Do 1989, roman je preveden na 65 jezika, što je više nego bilo koji drugi engleski roman tog vremena. Naslov romana, njegove teme, novogovorski jezik i prezime pisca, često se koriste za opis državne kontrole i nametanja, dok pridjev orvelijski opisuje totalitarnu distopiju, koju karakterizira državna kontrola i pokoravanje ljudi. Orwellski izmišljeni jezik, novogovor, satirizira licemjerje i državno nametanje: Ministarstvo ljubavi (Minljub) nadgleda mučenje i ispiranje mozga, Ministarstvo obilja (Miniob) nadgleda nestašicu i racioniranje, Ministarstvo mira (Minimir) nadgleda rat i grozote dok Ministarstvo istine (Ministin) nadgleda propagandu i historijski revizionizam.
Posljednji čovjek u Evropi je bio rani naziv za roman, te je Orwell, u pismu iz 22. oktobra 1948. svom izdavaču Fredricu Warburgu, svega 8 mjeseci prije izdavanja, napisao da se dvoumi između Posljednjeg čovjeka u Evropi i Hiljadu devetsto osamdeset četvrte. Warburg je predložio da se naslov promijeni da bude komercijalniji.
U romanu 1985 (izdatom 1978), Anthony Burgess navodi da je Orwell, razočaran tokom Hladnog rata (1945-91), namjeravao knjigu nazvati 1948. Objavom izdanja modernih klasika Penguin knjiga Hiljadu devetsto osamdeset četvrte, navodi se da je Orwell prvobitno postavio vrijeme radnje u 1980, ali je kasnije pomjerio datum na 1982. te na poslijetku na 1984. Moguće je da je naslov knjige permutacija 1948, odnosno godine nastanka romana. Hiljadu devetsto osamdeset četvrta je kroz historiju objavljivanja bila zabranjena ili prošla kroz pravne izazove pod navodima da subverzivno ili ideološki šteti poput sljedećih knjiga: Vrli novi svijet Aldousa Huxleyja (1932), Mi Jevgenija Zamjatina (1924), Kallocain Karine Boyev (1940) i Farenhajt 451 Raya Bradburya (1951). Časopis TIME je, 2005, dodao roman na spisak 100 najboljih romana na engleskom jeziku od 1923. do 2005. Književni učenjaci smatraju da je Zamjatinov roman Mi imao snažan utjecaj na Hiljadu devetsto osamdeset četvrtu.
Stanje autorskih prava
Roman je u javnom vlasništvu u Kanadi, Južnoj Africi, Argentini, Australiji i Omanu. Bit će u javnom vlasništvu u Brazilu 2021, te u SAD-u 2044.
Pozadina
mini|Simbola Ingsoca prema filmskoj adaptaciji knjige. Sâm logo nije precizno definiran u romanu. Hiljadu devetsto osamdeset četvrta se odvija u Okeaniji, jednoj od 3 interkontinentalne supersile u koje se svijet podijelio nakon rata. Većina radnje se odvija u Londonu, "glavnom gradu Piste jedan", Okeanske provincije koja se "ranije zvala Engleska ili Britanija." Posteri vođe Partije, Velikog Brata, mogu se vidjeti širom grada zajedno sa natpisom "VELIKI BRAT TE POSMATRA". Telekrani (sveprisutni televizijski prijemnici) nadgledaju privatne i javne živote građana širom Okeanije. Klasna hijerarhija Okeanije se dijeli na tri dijela: Kroz vlast, Partija kontrolira stanovništvu pomoću 4 ministarstva:
Winston je član Vanjske partije gdje radi kao urednik u arhivi Ministarstva istine, te je njegov posao urediti historijske spise kako bi odgovarale novim, stalno ažuriranim potrebama Partije, te da obriše spoznaje nelica - osoba koje su "isparile", odnosno, ne samo da ih je režim ubio, već je obrisano i njihovo postojanje, pa čak i sjećanje na njih.
Priča Winstona Smitha počinje 4. aprila 1984: "Bio je vedar i hladan aprilski dan. Na satovima je izbijalo trinaest." Nije tačno siguran da li je ovo bio ispravan datum zbog režimove stalne manipulacije i prepisivanja historije. Smithova sjećanja i samo njegovo čitanje knjige Teorija i praksa oligarhijskog kolektivizma Emmanuela Goldsteina, otkrivaju da je Ujedinjeno Kraljevstvo palo u građanski rat nakon Drugog svjetskog rata, te da ga je "upila" Okeanija (nasljednik SAD-a i Britanskog carstva). SSSR je, u međuvremenu, osvojio kopnenu Evropu i uspostavio drugu supersilu Evroazije. Treća supersila, Istazija, sačinjava područja istočne i jugoistočne Azije. Sve supersile su u stalnom ratu, te stvaraju i krše saveze kad i kako im odgovara. Winston se iz svog djetinjstva (1949-53) sjeća atomskih ratova vođenih u Evropi, zapadnoj Rusiji i Sjevernoj Americi. Nije siguran šta se desilo ranije: Partijska pobjeda u građanskom ratu, SAD-ova aneksija Britanskog carstva ili rat, za vrijeme kojeg je bombardiran Colchester. Smithova ohrabrujuća sjećanja kao i priča o raspadu njegove porodice nagovještavaju da se atomsko bombardiranje ipak desilo prvo (porodica Smith je pronalazila sklonište u stanicama metroa), te je potom uslijedio građanski rat koga karakterizira rečenica "u samom Londonu je bilo zapletenih uličnih perioda, reći ko se borio protiv koga u ovom ili onom trenutku, bilo je potpuno nemoguće" i naposljetku poslijeratna društvena reorganizacija, koju Partija naziva "revolucijom".
Sadržaj
Svijet 1984-te godine je podijeljen na tri velike države: Istočnu Aziju, Evroaziju i Okeaniju.
Glavni junak, Winston Smith, je državljanin područja koje obuhvata Ameriku, Veliku Britaniju, Australiju i jug Afrike. Svijetom vlada Stranka, na čijem čelu je mitični Veliki Brat. Sva uprava je razdijeljena na četiri ministrstva, koja se brinu za određena područja svog djelovanja:
Stanovništvo Okeanije se dijeli na tri sloja:
Tri države su stalno u ratnim sukobima i nasumično sklapaju nova savezništva; Dvije države protiv preostale. Kad se neprijatelj iznenada promijeni, Ministarstvo istine počinje mijenjati historiju. Za red u državi se brine Miselna policija, koja nadzire članove Stranke. Naslute li bilo kakvo neslaganje s politikom koju Stranka sprovodi, trenutačno ih odvodi na preodgoj.
Ljeskovica (Drvar)
Ljeskovica je naseljeno mjesto u općini Drvar, Bosna i Hercegovina.
Geografija
Ljeskovica leži ispod Šajinovca koji je ograđuje sa zapada. Sjeverna granica joj je reka Ljeskovica, istočna Unac, a na južnoj strani dodiruje ravan Župe i Župice. Naselje je uglavnom u nizini, na onižem ispruženom brežuljku. U poređenju sa drugim selima Ljeskovica je dosta zbijena i zauzima malo prostora.
Historija
Postoji gradina na Cijanjuši. Na vrhu te glavice razaznaje se humka i vidi se kuda je bio zid. U Bjeljačkom groblju postoji oko dvadesetak kamenih grobnih ploča, naravno okresanih. Po onome što je tu nađeno predpostavlja se da je tu bila crkva.
2. novembar
2. novembar / studeni (2. 11) jest 306. dan godine po gregorijanskom kalendaru (307. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 59 dana.
Tilakoid
Tilakoidi (grč. thylakos - torba i oides - poput, slično) su pločaste tvorevine koje su dio strukture unutrašnje membrane hloroplasta. Javljaju se samo kod biljnih ćelija. Čine sistem paralelno poslaganih kesica ili kovanica. U tilakoidima se nalazi hlorofil, koji omogućava biljkama vršenje fotosinteze. Grupa tilakoida se naziva grana (jednina granum). Oko tilakoida se nalazi stroma, fluid kojim je ispunjen hloroplast. Tilakoidi predstavljalju dio fotosistema.
Struktura
mini|250px|Strukture tilakoida Tilakoidi su membranske strukture koje su uključene u stromu hloroplasta.
Membrana
Membrana tilakoida je mjesto gdje se odvijaju svjetlosno zavisne reakcije fotosinteze sa fotosintetičkim pigmentima uključenim direktno u membrani. Po elektronskim mikroskopom vide se naizmjenične tamne i svijetle trake širine oko 0,001 µm. Tilakoidni lipidni sloj dijeli slične osobine sa prokariotskim membranama unutrašnjim membranama hloroplasta. Na primjer, kiseli lipidi se mogu naći u membranama tilakoida, cijanobakterijama i drugim fotosintetičkim bakterijama te su uključeni u funkcionalni integritet fotosistema. Membrane tilakoida kod viših biljaka su uglavnom sastavljeni od fosfolipida i galaktolipida koji su nesimetrično poredani po membrani. Lipidi za membrane tilakoida su sintetizirani u složenoj putanji koja uključuje razmjenu prethodnika lipida između endoplazmatskog retikuluma i unutrašnje membrane opne plastida preko vesikula.
Lumen
Lumen tilakoida je struktura vezana na membranu tilakoida. On igra značajnu ulogu pri fotofosforilaciji tokom fotosinteze. Za vrijeme svjetlosno zavisnih reakcija, protoni se prenose kroz membranu tilakoida u lumen, što ga zakiseljava, nekad i do pH vrijednosti od 4.
Granum
mini|250px|desno|Mikroskopska slika grane Granum (množina grana) je nakupina diskova tilakoida. U hloroplastima se može nalaziti od 10 do 100 takvih nakupina. Grane su povezane putem strome tilakoida, zvane i intergrana tilakoida ili lamele. Grane tilakoida i stroma tilakoida se mogu razlikovati putem njihovog različitog sastava bjelančevina. Grana doprinosi povećanju površine hloroplasta i odnosa zapremine. Različita objašnjenja slika membrana tilakoida načinjenih elektronskom tomografijom pokazuju dva modela strukure grana. Oba modela pokazuju da lamele presjecaju nakupine grana u paralelnom smijeru, ali ne uvijek. Postoje mišljenja da one presijecaju ravan pod pravim uglom u odnosu na os grane ili su organizovani u desno zakrivljenu zavojnicu.
Formiranje tilakoida
Hloroplasti se razvijaju iz proplastida kada klica biljke izbija iz zemlje. Za formiranje tilakoida neophodna je svjetlost. U embrionu biljke i u nedostatku svjetlosti, proplastidi se razvijaju u etioplaste koje sadrže polukristalne membranske strukture zvane prolamelarna tijela. Kada se ona izlože svjetlosti razvijaju se u tilakoide. Ovo se ne dešava kada klica raste u mraku, jer se tada dešava etiolacija. Nedostatak svjetlosti može izazvati odumiranje tilakoida. Ovo dalje uzrokuje odumiranje cijelog hloroplasta i vodi ka uginuću biljke.
Formiranje tilakoida zahtjeva akciju VIPP1 (bjelančevine u plastidima koje induciraju vesikule). Biljke ne mogu opstati bez ove bjelančevine a smanjen nivo VIPP1 može dovesti do usporavanja rasta i svjetlijih biljaka sa umanjenom mogućnošću fotosinteze. Smatra se da je VIPP1 neophodan za osnovno formiranje membrane tilakoida ali ne i za sastavljanje bjelančevinastih kompleksa u membrani. Ona je konzervirana u svim organizmima koji sadrže tilakoide uključujući cijanobakterije, zelene alge poput Chlamydomonas, i više biljke poput Arabidopsis.
Dolar
mini|desno|200px|Oznaka za dolar Dolar (često označavan kao $) je naziv za zvaničnu valutu u nekoliko država, teritorija i drugih regija.
Tilakoid
Izolacija i frakcionizacija tilakoida
Tilakoidi mogu biti izdvojeni iz ćelija biljke koristeći kombinaciju diferencijalne i postupne centrifuge Oštećenja izoliranih tilakoida, putem mehaničke sile, oslobađa luminoznu frakciju. Frakcije periferijske i integralne membrane mogu biti izdvojene od ostalih frakcija membrane. Korištenje natrijum karbonata (Na2CO3) odvaja bjelančevine periferijske membrane, dok korištenje deterdženata i organskih otapala odvaja bjelančevine integralne membrane.
Bjelančevine tilakoida
Tilakoidi mogu sadržavati mnoge integralne i periferalne bjelančevine kao i lumenalne bjelančevine. Nedavne studije frakcija iz tilakoida su otkrile daljnje detalje o sastavu bjelančevina tilakoida. Ovi podaci su objavljeni u nekoliko baza podataka o bjelančevinama plastida i dostupni su na internetu
Po podacima ovih studija, proteom tilakoida se sastoji od najmanje 335 različitih bjelančevina. Od toga, njih 89 su u lumenu, 116 su bjelančevine integralnih membrana, 62 su periferalne bjelančevine na strani strome, a 68 su periferalne bjelančevine na strani lumena. Ostale luminozne bjelančevine mogu biti predviđene putem računskih metoda. Od bjelančevina proteina sa poznatim funkcijama, njih 42% je uključeno u proces fotosinteze. Ostale veće funkcionalne grupe uključuje bjelančevine uključene u izdvajanje, obradu i sintezu drugih bjelančevina (11%), oksidacioni odgovor na stres (9%) i biološku translaciju (8%).
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1938.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1938. bilo je treće po redu Svjetsko prvenstvo u nogometu koje je održano u Francuskoj od 4. do 19. juna 1938. godine. Na prvenstvu je učestvovalo 15 reprezentacija. Italija je u finalnoj utakmici bila uspješnija od Mađarske rezultatom 4–2 te je odbranila šampionsku titulu osvojenu prije četiri godine. Treće mjesto osvojio je Brazil pobijedivši Švedsku.
Izbor domaćina
Francuska je kao domaćin svjetskog prvenstva od strane FIFA-e izabrana u Berlinu 13. august 1936. godine. Već u prvom krugu glasanja Francuska je dobila organizaciju u odnosu na Argentinu i Njemačku.
Rezultati glasanja:
Kvalifikacije
U kvalifikacijama za svjetsko prvenstvo 1938. učestvovalo je 37 reprezentacija. Zbog ljutnje na odluku o održavanju drugog po redu svjetskog prvenstva u Evropi, Urugvaj i Argentina nisu učestvovali na natjecanju, dok Španija nije učestvovala zbog rata. To je bio prvi put da su domaćini (Francuska) i aktuelni prvaci (Italija) automatski kvalificirani. Aktuelni prvaci svjetskog prvenstva dobili su automatski ulazak u naredno svjetsko prvenstvo sve do SP 2006. kada je to pravilo ukinuto. Od preostalih 14 mjesta, 11 mjesta dodijeljeno je Evropi, dva Sjevernoj i Južnoj Americi i jedno Aziji. Kao rezultat toga, samo tri ne-evropske reprezentacije učestvovale su na svjetskom prvenstvu 1938: Brazil, Kuba i tadašnja Holandska istočna Indija.
Prvi krug
<section begin=SP 1938 - utakmica 1 /><section end=SP 1938 - utakmica 1 />
<section begin=SP 1938 - utakmica 2 /><section end=SP 1938 - utakmica 2 />
<section begin=SP 1938 - utakmica 4 /><section end=SP 1938 - utakmica 4 />
<section begin=SP 1938 - utakmica 5 /><section end=SP 1938 - utakmica 5 />
<section begin=SP 1938 - utakmica 6 /><section end=SP 1938 - utakmica 6 />
<section begin=SP 1938 - utakmica 8 /><section end=SP 1938 - utakmica 8 />
Baraž
<section begin=SP 1938 - utakmica 9 /><section end=SP 1938 - utakmica 9 />
<section begin=SP 1938 - utakmica 10 /><section end=SP 1938 - utakmica 10 />
Četvrtfinale
<section begin=SP 1938 - utakmica 11 /><section end=SP 1938 - utakmica 11 />
<section begin=SP 1938 - utakmica 12 /><section end=SP 1938 - utakmica 12 />
<section begin=SP 1938 - utakmica 14 /><section end=SP 1938 - utakmica 14 />
Baraž
<section begin=SP 1938 - utakmica 15 /><section end=SP 1938 - utakmica 15 />
Polufinale
<section begin=SP 1938 - utakmica 16 /><section end=SP 1938 - utakmica 16 />
<section begin=SP 1938 - utakmica 17 /><section end=SP 1938 - utakmica 17 />
Utakmica za treće mjesto
<section begin=SP 1938 - utakmica 18 /><section end=SP 1938 - utakmica 18 />
Finale
<section begin=SP 1938 - utakmica 19 /><section end=SP 1938 - utakmica 19 />
3. novembar
3. novembar / studeni (3. 11) jest 307. dan godine po gregorijanskom kalendaru (308. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 58 dana.