cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Regulacija ekspresije gena
Bakterije obično žive u vrlo promjenljivim uslovima, tako da enzimi koji su ćeliji potrebni u jednom trenutku ubrzo mogu postati suvišni, a iznenada se može pojaviti potreba za nekim drugim enzimima. Genom bakterija je organizovan tako da omogućuje veliku fleksibilnost u pogledu ekspresije pojedinih gena. Bakterija može da odgovori na promjene uslova veoma brzo, sintezom enzima koji su joj u datom trenutku neophodni, i prestankom sinteze onih za koje trenutno nema supstrata. Skoro kompletna regulacija ekspresije gena kod bakterija se odvija na nivou transkripcije. Geni bakterija su grupisani tako da se jedan do drugog nalaze oni koji kodiraju funkcionalno povezane enzime, najčešće enzime jednog biohemijskog puta. Cijeli set takvih gena sadrži samo jedan promotor i transkribira se kao jedna transkripciona jedinica, a iRNK je policistronska. Set gena koji predstavlja jednu ekspresionu jedinicu, tj. uključuje strukturne gene i elemente koji kontrolišu njihovu ekspresiju, nazvan je operonom. Takva organizacija genoma omogućuje efikasnu i koordinisanu regulaciju seta gena, interakcijom između regulatornog proteina i zajedničkog promotora. Indukcija sinteze pojedinih enzima je veoma brza (obično traje samo nekoliko minuta) zahvaljujući i tome što su procesi transkripcije i translacije spregnuti. Translacija započinje na 5'-kraju iRNK čija je sinteza još u toku. Bakterijske iRNK su kratkoživeće, degradiraju već 1-3 minute poslije transkripcije čime se izbjegava sinteza onih proteina koji ćeliji više nisu potrebni. Osnovna saznanja o mehanizmima putem kojih se kontroliše aktivnost pojedinih gena u bakterijskim ćelijama pružila su ispitivanja regulacije sinteze inducibilnih enzima.
Negativna kontrola – Regulacija transkripcije laktoznog operona
Prvi model regulacije ekspresije gena kod bakterija predložili su Jacob i Monod 1961. godine, na osnovu izučavanja sinteze enzima koji su uključeni u razgradnju laktoze kod bakterije E. coli. U bakterijskom genomu se nalaze tri strukturna gena (lacZ, lacY i lacA ) koji kodiraju glavne enzime za razgradnju laktoze: 0-galaktozidazu (katalizuje razgradnju laktoze do glukoze i gataktoze), P-galaktozid permeazu (omogućava transport laktoze kroz plazma membranu) i P-tiogalaktozid acetil-transferazu (fiziološka uloga joj nije utvrđena). Ova tri gena čine jednu transkripcionu jedinicu, tzv. laktozni operon (lac operon) čiji se promotor (lacP) nalazi uzvodno od gena lacZ. Uzvodno od promotora smješten je regulatorni gen (lac-1) koji predstavlja zasebnu transkripcionu jedinicu (ima svoj promotor) i transkribuje se u monocistronsku iRNK. Ova iRNK kodira protein koji ima ulogu represora transkripcije lac operona.
U toku ispitivanja mehanizma regulacije transkripcije lac operona, izolovan je i prečišćen laktozni represor (lac++ represor) – protein koji se vezuje za niz nukleotida nazvan operator. Ovaj niz sadrži 21 bp i prisutan je u genomu E. coli u samo jednoj kopiji, a lociran je unutar promotorskog regiona lacP. Laktozni represor je tetramer koji ima visok afinitet prema operatoru (lacO). Kada se represor veže za operator, on blokira pristup RNK polimerazi i sprečava transkripciju strukturnih gena vezanih za taj promotor. S druge strane, represor ima i vezivno mjesto za šećer alolaktozu (izomer D-laktoze koji je u ćeliji prisutan onda kada je prisutna i laktoza). Kada koncentracija alolaktoze u bakterijskoj ćeliji dostigne određeni nivo, ona se vezuje za represor, izazivajući njegovu alosteričnu promjenu, usljed koje slabi njegov afinitet prema operatoru, tako da represor disocira sa operatora. Sada je transkripcija gena ponovo omogućena. Ova pojava se naziva derepresija, a ovakav vid kontrole, zasnovan na konformacionoj promjeni represora izazvanoj vezivanjem šećera, je alosterična kontrola. Kao rezultat derepresije, ćelija počinje da sintetiše enzime neophodne za razgradnju laktoze. Kada se razgradi sva prisutna laktoza, a u ćeliju iz okoline ne dospijeva nova, represor se ponovo vezuje za operator i sprečava transkripciju strukturnih gena lac operona. Prema tome, bakterija sintetiše enzime za razgradnju laktoze samo onda kada je laktoza (odnosno alolaktoza) prisutna u ćeliji, a ne i onda kada je nema.
Do sada su poznati mnogi slični primjeri kontrole transkripcije. U svim ovakvim slučajevima, specifičan ligand (kao alolaktoza), koji se naziva induktor, biva prepoznat od strane represora koji imaju visok afinitet prema operatorima. Vezivanje induktora za represor “uključuje” transkripcijsku jedinicu u blizini operatora, slabljenjem veze između represora i operatora. Međutim, poznati su i primjeri kada vezivanje induktora za represor dovodi do takve alosterske promjene represora usljed koje se njegov afinitet prema operatoru povećava, a transkripcijska jedinica ostaje “zaključana”. Znači, u nekim slučajevima, kao što je lac operon, povećana koncentracija induktora stimulira, dok u drugim slučajevima inhibira transkripciju gena. lpak, u oba slučaja radi se o istom regulatornom mehanizmu, jer se u oba slučaja transkripcija odvija u odsustvu regulatornog proteina (represora), a ne odvija u njegovom prisustvu. Zato se ovakav tip kontrole naziva negativna kontrola.
Pozitivna kontrola – Regulacija transkripcije laktoznog operona
Alternativa negativnoj regulaciji je pozitivna kontrola, tj. regulacija transkripcije aktivatorima. Neke transkripcione jedinice u genomu E. coli imaju relativno slaba mjesta za vezivanje RNK polimeraze (tzv. slabe promotore), pa je vezivanje ovog enzima moguće samo uz pomoć proteina aktivatora koji se vezuju za DNK u neposrednoj blizini RNK polimeraze.
“Jačina”, tj. efikasnost promotora zavisi od redoslijeda nukleotida u karakterističnim, evolutivno očuvanim dijelovima promotorskog regiona od kojih se jedan nalazi 10, a drugi 35 nukleotida uzvodno od mjesta na kome počinje transkripcija. Najefikasniji bakterijski promotori na poziciji -10 sadrže niz TATAAT, a na -35 niz TTGACA. Molekula RNK polimeraze se specifično vezuje za niz na poziciji -35, dok onaj na poziciji -10 omogućuje da transkripcija započne na nukleotidu +1. Aktivatori se vezuju za nizove nukleotida koji se nalaze u neposrednoj blizini mjesta za koje se vezuje RNK polimeraza i za razliku od represora, koji onemogućuju vezivanje enzima, aktivatori to vezivanje olakšavaju. Po svemu ostalom, oni veoma liče na represore. Oni se često vezuju za induktore koji povećavaju ili smanjuju njihov afinitet prema DNK i na taj način “uključuju” ili “isključuju” odgovarajuće transkripcione jedinice. Ovakav način regulacije aktivnosti gena označen je kao pozitivna kontrola, jer se transkripcija odvija samo u prisustvu regulatornog proteina.
Osnovni izvor energije za bakteriju E. coli je glukoza. Kada je u ćeliji prisutna dovoljna količina glukoze, tada je inhibirana ekspresija svih gena koji kodiraju enzime uključene u razgradnju drugih katabolita, kao što su laktoza, arabinoza i galaktoza. Ovaj fenomen je poznat kao represija katabolita, i njime se sprečava nepotrebno dupliranje enzimskih sistema koji učestvuju u produkciji energije. Otkrivanju ovog fenomena prethodilo je zapažanje da je u prisustvu glukoze u bakterijskoj ćeliji koncentracija cikličnog AMP-a (cAMP-a) manja nego u odsustvu glukoze i da se dodavanjem cAMP-a može prevazići represija katabolita izazvana glukozom. Naime, transport glukoze kroz membranu bakterijske ćelije dovodi do defosforilacije jednog enzima koji mora biti fosforilisan da bi aktivirao adenilat ciklazu, tako da unos glukoze u ćeliju uvek dovodi do snižavanja koncentracije cAMP-a.
Nađeno je da bakterija sadrži protein označen kao CAP (od eng. catabolite gene activator protein) ili CRP (od eng. cAMP receptor protein), koji se sastoji od dvije subjedinice i vezuje cAMP. Vezivanje cAMP-a izaziva veliku konformacionu promjenu ovog proteina, a njegova funkcija je da se u kompleksu s cAMP-om vezuje za lac operon (i neke druge operone), stimulišući njegovu transkripciju u odsustvu lac represora. Prema tome, CAP je pozitivan regulator, odnosno aktivator transkripcije lac operona, za razliku od lac represora koji je negativan regulator. Za sada još uvijek nije sasvim jasno na koji način kompleks CAP-cAMP stimuliše inicijaciju transkripcije na slabom promotoru laktoznog i drugih operona. Jedna mogućnost je direktna interakcija ovog kompleksa s RNK polimerazom, a druga je promjena konformacije DNK u oblasti promotora, koja olakšava inicijaciju transkripcije. U svakom slučaju, ovakav mehanizam regulacije transkripcije lac operona omogućava bakterijskoj ćeliji da u odsustvu glukoze dođe do potrebne energije razgradnjom laktoze, jer kada je koncentracija glukoze u ćeliji niska, koncentracija cAMP-a pa prema tome i kompleksa CAP-cAMP uvijek raste, što dovodi do ubrzane transkripcije lac operona.
Neki regulatorni proteini kod bakterija mogu se vezati na više mjesta u genomu i izvršiti represiju transkripcije jednog operona, a aktivaciju transkripcije drugog, što praktično znači da jedan isti protein može imati i ulogu represora i ulogu aktivatora. Način djelovanja regulatornog proteina zavisi od rastojanja između mjesta na DNK za koje se vezuje regulatorni protein i mjesta za koje se vezuje RNK polimeraza. Ako se ta dva mjesta preklapaju, onda vezivanje regulatornog proteina onemogućuje vezivanje enzima pa protein djeluje kao represor transkripcije. Ukoliko se vezivna mjesta nalaze u blizini, onda vezivanje regulatornog proteina može olakšati vezivanje RNK polimeraze i stimulisati inicijaciju transkripcije pa u tom slučaju protein deluje kao aktivator transkripcije.
Interesantan primjer regulacije transkripcije, u kome jedan isti protein vrši i pozitivnu i negativnu kontrolu u istom operonu, je regulacija transkripcije arabinoznog operona (araBAD operona) E. coli, koji kodira enzime za razgradnju L-arabinoze. Transkripciju ovog operona reguliše kompleks CAP-scAMP i protein AraC (produkt gena araC) koji vezuje L-arabinozu. Mehanizam regulacije transkripcije araBAD operona sastoji se u sljedećem:
Atenuacija – Regulacija transkripcije triptofanskog operona
Atenuacija je mehanizam kontrole transkripcije kojim bakterija reguliše ekspresiju mnogih operona koji kodiraju enzime uključene u biosintezu aminokiselina. Ovaj mehanizam je bio otkriven kada je izučavana regulacija transkripcije triptofanskog operona (trp operon) bakterije E. coli koji kodira pet polipeptida. Ovih pet polipeptida grade tri enzima koji učestvuju u biosintezi triptofana. Ustanovljeno je da se geni L-P operona koordinisano eksprimiraju pod kontrolom trp represora, dimernog proteina koji se sastoji od dvije identične subjedinice. Trp' represor je produkt gena trpR, koji se nalazi u okviru zasebne transkripcione jedinice. On vezuje L-triptofan gradeći kompleks koji se specifično vezuje za trp operator (trpO) i time 70 puta smanjuje brzinu transkripcije trp operona. Vezivanje triptofana za represor dovodi do takve alosterične promjene represora koja omogućuje njegovo istovremeno vezivanje i za operator. Uz to i sam triptofan formira H-vezu s fosfatnom grupom na DNK, tako da učvršćuje vezu između represora i operatora, odnosno djeluje kao korepresor (sprečava sopstvenu sintezu). Trp represor kontroliše transkripciju ne samo trp operona, već još najmanje dva operona: trpR operona i aroH operona (kodira sintezu jednog od tri izoenzima, koji katalizuju biosintezu horizmata, prekursora aromatičnih aminokiselina).
Transkripcija se može nastaviti poslije ovog terminacionog signala samo u odsustvu triptofana. Segment I je karakterističan po tome što sadrži dva uzastopna kodona za triptofan (tandemski kodon). Da bi se razumio mehanizam atenuacije trp operona, važno je imati na umu da translacija kod prokariota započinje ubrzo pošto se sintetiše 5'-kraj iRNK i teče uporedo s transkripcijom. Mehanizam atenuacije se sastoji u tome da RNK polimeraza koja je izbjegla represiju započinje transkripciju. Ubrzo poslije transkribovanja Šajn-Dalgarnovog niza (mjesto vezivanja male ribosomske subjedinice) koji se nalazi u okviru čeonog niza trpL, ribosom se vezuje za ovaj niz i započinje translaciju. Ako je u ćeliji prisutan triptofan, tada su prisutni i kompleksi Trp-tRNKTrp, tako da iza RNK polimeraze napreduje i ribosom preko triptofanskog tandemskog kodona u segmentu 1 atenuatora. Ribosom sprečava da se stvori ukosnica izmedu segmenata 1 i 2, ali je zato favorizovano stvaranje ukosnice između segmenata 3 i 4 koji grade terminacioni signal. Transkripcija se zato prerano završava. Ako u ćeliji nema triptofana, ribosom se zaustavlja na triptofanskom tandemskom kodonu u segmentu 1 atenuatora, očekujući da se Trp-tRNKTrp, koje nema, veže za A mjesto. Pošto je ribosom zaostao, omogućeno je stvaranje ukosnice između segmenata 2 i 3, a time je spriječeno stvaranje terminacionog signala, tj. ukosnice između segmenata 3 i 4. RNK polimeraza tada nastavlja transkripciju duž cijelog operona, sintetišući policistronsku iRNK koja će poslužiti kao informacija za sintezu enzima neophodnih za biosintezu triptofana.
Ovaj regulatorni mehanizam se zasniva na koncentraciji Trp-tRNKTrp u ćeliji, koja zavisi od koncentracije triptofana. Odsustvo triptofana utječe na ekspresiju trp operona na dva načina: uklanjanjem represora, čime se brzina transkripcije povećava oko 70 puta i atenuacijom, čime se brzina transkripcije povećava još 8-10 puta, tako da transkripcija može biti ukupno ubrzana do 700 puta. Na sličan način je kod bakterija regulisana i transkripcija nekih drugih operona, kao što su his operon (kodira enzime koji učestvuju u biosintezi histidina) i ilv operon (kodira enzime koji učestvuju u biosintezi izoleucina, leucina i valina).
Andrejci
mini|280px|Andrejci, luteranska kapela Andrejci su naseljeno mjesto u sastavu općine Moravske Toplice, regija Pomurska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazili su se u sastavu stare općine Murska Sobota.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Andrejci su imali 205 stanovnika.
Arsène Wenger
Arsène Charles Ernest Wenger francuski je nogometni trener. Najpoznatiji je po vođenju Arsenala (1996–2018), gdje je postao najuspješniji klupski trener računajući trofeje, vrijeme provedeno u klubu i broj utakmica na trenerskoj klupi.
Repče (Trebnje)
Repče (njem. Repitsch bei Treffen) su naseljeno mjesto u sastavu općine Trebnje, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Arsène Wenger
Jedini je nebritanski trener koji je osvojio dvostruku krunu (FA Premier Liga i FA kup) u Engleskoj 1998. i 2002. Godine 2004. postao je jedini trener u historiji Premier lige prošavši kroz čitavu sezonu neporažen: imao je 26 pobjeda i 12 neriješenih rezultata. Zbog toga je dobio status jednog od najboljih francuskih trenera u historiji.
Repče (Trebnje)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Trebnje.
Amfifilnost
thumb|[[Fosfolipidi imaju amfipatički karakter.]] Amfifilnost  (grč. αμφις amphis = oba, obostrano + φιλíα - philia = ljubav, prijateljstvo) termin je za opisivanje hemijskih spojeva koji imaju i hidrofilna (voli vodu, polarna) i lipofilna (voli masnoću) svojstva. Takvi spojevi se nazivaju amfifilnim ili amfipatskim.
Repče (Trebnje)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Repče su imale 96 stanovnika.
Arsène Wenger
Tečno govori francuski, njemački i engleski, a ponešto i italijanski, španski te japanski jezik.
Amfifilnost
Amfifilnost je široka osnova za istraživanja u hemiji i biohemiji, kao što je lipidni polimorfizam. Organski spojevi sa hidrofilnim grupama na oba kraja prolatne molekule se nazivaju bolaamfifilnim. Široko dostupne amfifilne supstance su sapuni i deterdženti.
Arsène Wenger
Kao igrač
Strasbourg:
Amfifilnost
Struktura i osobine
Lipofilna grupa je tipski velika ugljovodična funkcijska grupa, kao što je dugi lanac CH3(CH2)n, sa n > 4. Hidrofilne grupe se mogu podijeliti u sljedeće kategorije:
Arsène Wenger
Kao trener
Monaco: Nagoya Grampus: Arsenal:
Trojvrh
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ogulin.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Trojvrh je imao 32 stanovnika.
Napomena: ''Od 1857. do 1880. sadrži podatke za naselje Vojnovac, a od 1910. do 1948. dio podataka za isto naselje.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Trojvrh je imalo 96 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Osredek Desinićki
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Pregrada.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Osredek Desinićki je imao 40 stanovnika.
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Osredek.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Osredek Desinićki je imalo 45 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Brezovica pri Borovnici
Brezovica pri Borovnici je naseljeno mjesto u sastavu općine Borovnica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
PCCA
Propionil-CoA karboksilaza (PCC) je enzim koji katalizira karboksilacijsku reakciju propionil CoA u mitohondrijskoj matrici. Enzim je ovisan o biotinu. Produkt reakcije je (S)-metilmalonil CoA. Propionil CoA je krajnji proizvod metabolizma masnih kiselina s neparnim lancem, a također je i metabolit većine razgranatih masnih kiselina s metilom. Takođe je glavni metabolit valina, a zajedno sa acetil-CoA je metabolit izoleucina, kao i metioninski metabolit. Propionil-CoA je stoga od velike važnosti kao prekursor glukoze. Životinjski (S)-metilmalonil-CoA se ne mogu direktno koristiti; na njega djeluje racemaza dajući (R)-metilmalonil-CoA. Potonji se pretvara metilmalonil-CoA mutazom (jednim od rijetkih enzima ovisnih o vitaminu B12 12 ) dajući sukcinil-CoA. Zatimse pretvara u oksaloacetat, pa u malat u Krebsovom ciklusu. Eksport malata u citosol dovodi do stvaranja oksaloacetata, fosfoenol-piruvata i drugih glukoneogenih intermedijera.
Oba su klasificirana kao ligaze i lijaze.
Brezovica pri Borovnici
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Vrhnika.
PCCA
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 728 aminokiselina, a molekulska težina 80.059 Da.
C: Cistein D: Asparaginska kiselina E: Glutaminska kiselina F: Fenilalanin G: Glicin H: Histidin I: Izoleucin K: Lizin L: Leucin M: Metionin N: Asparagin P: Prolin Q: Glutamin R: Arginin S: Serin T: Treonin V: Valin W: Triptofan Y: Tirozin
Opis
Propionil-CoA karboksilaza (PCC) je 750 kDa alfa (6) -beta (6)-dodekamer. (Samo približno 540 kDa je nativni enzim. ) Alfa podjedinice su raspoređene kao monomeri u centralnob beta-6 heksamernom jezgru. Spomenuto jezgro orijentirano je kao kratki cilindar s rupom duž svoje osi. Alfa podjedinica PCC-a sadrži domene biotin-karboksilaza (BC) i biotinskog karboksilnog nosača proteina (BCCP). Domen poznat kao BT domen također se nalazi na alfa podjedinici i bitan je za interakcije sa beta podjedinicom. Lanac-8 antiparalelnog beta-bačvastog nabora ovog domena posebno je zanimljiv. Beta podjedinica ima aktivnost karboksiltransferaze (CT).
Brezovica pri Borovnici
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2021. godine, Brezovica pri Borovnici je imala 222 stanovnika.
PCCA
Opis
[[slika:Nihms213291f1.jpg|left|thumb|desno|a. Struktura himere RpPCCα-RdPCCβ, gledano niz osu trostruke simetrije. Domene u α i β podjedinicama u gornjoj polovini strukture imaju različite boje, a one u prvim α i β podjedinicama su označene. Podjedinice α i β u donjoj polovini obojene su u magenta i zeleno. Crvena strelica označava smjer gledanja ploče b. (b). Struktura himere RpPCCα-RdPCCβ, gledano niz osu dvostruke simetrije. Crveni pravougao označava područje detaljno prikazano na slici 2a. (c). Krio-EM rekonstrukcija HsPCC u rezoluciji 15 Å, gledano u istoj orijentaciji kao i ploča a. Atomski model himere uklopljen je u omotač krio-EM. (d). Krio-EM rekonstrukcija gledana u istoj orijentaciji kao panel b. Strelice označavaju promjenu položaja BCCP-a koja je potrebna da se uklopi u krio-EM mapu. Sve strukturne figure proizvedene su s PyMOL-om (www.pymol.org), a krio-EM slike Chimerom.
Brezovica pri Borovnici
Stanovništvo
Napomena: ''Do 1955. iskazivano pod imenom Brezovica.''
PCCA
Opis
BC i CT mjesta udaljena su približno 55 Å, što ukazuje na to da se cijeli domen BCCP translocira tokom katalize karboksilacija propionil-CoA. Ovo daje jasne dokaze o ključnoj dimernosti interakcija između alfa i beta podjedinica.]]
Džep PCC-a za vezivanje biotina je hidrofoban i visoko konzerviran. Biotin i propionil-CoA vezuju se okomito jedan na drugi u oksijanionskom udubini, koja sadrži aktivno mjesto. Utvrđeno je da je omjer nativnog enzima i biotina jedan mol nativni enzim na četiri mola biotina. Smatra se da je N1 biotina baza aktivnog mjesta.
Mutageneza usmjerena na lokus na D422 pokazuje promjenu specifičnosti supstrata za mjesto vezivanja propionil-CoA, što ukazuje na značaj ovog ostatka u katalitskoj aktivnosti PCC-a. U 1979., inhibicijom fenilglioksala utvrđeno je da fosfatna grupa iz propionil-CoA ili ATP reagira esencijalnim ostatkom arginina na aktivnom mjestu tokom katalize. Kasnije (2004.) predloženo je da arginin-338 služi za orijentaciju karboksifosfatnog intermedijara za optimalnu karboksilaciju biotina.
KM utvrdila je da su vrijednosti ATP, propionil-CoA i bikarbonata 0,08 mM, odnosno 0,29 mM i 3,0 mM. Izoelektrična tačka pada na pH 5,5. Strukturni integritet PCC -a očuvan je u temperaturnom rasponu od –50 do 37 stepeni Celzijusa i rasponu pH od 6,2 do 8,8. Pokazalo se da je optimalni pH između 7,2 i 8,8 bez vezanog biotina, Sa biotinom, optimalni pH je 8,0-8,5.
Enzimski mehanizam
Uobičajeni mehanizam katalitske reakcije uključuje karbanionski međuproizvod i ne prolazi kroz usklađen proces. Slijedeća slika prikazuje vjerovatni put.
Pokazalo se da je reakcija blago reverzibilna, pri niskom protoku propionil-CoA.
Izozimi
Ljudi eksprimiraju sljedeće dvije propionil-CoA karboksilaznih izoenzima:
Patologija
Nedostatak je povezan s propionskom acidemijom.
Aktivnost PCC je najosjetljiviji pokazatelj statusa biotina koji je do sada testiran. U budućim studijama trudnoće upotreba podataka o aktivnosti PCC-a limfocita trebala bi se pokazati vrijednom za procjenu statusa biotina.
Unutargenska komplementacija
PCC je heteropolimer, sastavljen od α i β podjedinica u strukturi α6β6. Mutacija u PCC -u, bilo u α (PCCα) ili β podjedinici (PCCβ) može uzrokovati propionsku acidemiju kod ljudi. Kada su različite ćelijske linije kožnih fibroblasta s kožnomdefektnom PCCβ spojene u parovima, β heteromultimerni protein, nastao kao njena posljedica često je pokazivao viši nivo aktivnosti nego što bi se očekivalo na osnovu aktivnosti roditeljskih enzima. Ovaj nalaz intragenske komplementacije) pokazao je da multimerna struktura PCC-a omogućava kooperativne interakcije između sastavnih monomera PCCβ koji mogu generirati funkcionalniji oblik holoenzima.
Propionil-CoA karboksilazom
a. Karbamazepin (antiepileptik): značajno snižava nivo enzima u jetri
b. E. coli šaperoninski proteini groES i groEL: neophodni za presavijanje i sastavljanje ljudskih PCC heteromerijskih podjedinica
c. Bikarbonat: negativna kooperativnost
d. Mg2+ i MgATP2−: alosterna aktivacija
Propionyl-CoA karboksilazom
a. 6-deokseritronolid B: smanjenje nivoa PCC-a dovodi do povećane proizvodnje
b. Glukokinaza u beta ćelijama pankreasa: prekursor beta-PCC pokazao je smanjenje KM i povećanje Vmax; aktivacija
El-Džinn
Sura El-Džinn je 72. sura islamske knjige Kur'ana. Sastoji se od 28 ajeta i spada u mekanske sure, sure objavljene u Meki.
IC 3927
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
El-Džinn
Sadržaj
U suri se kazuje o Džinima po čemu je sura i dobila naziv. U islamu džinima se smatraju natprirodna bića nevidljiva ljudskim okom. Na početku sure posljednjem poslaniku Muhammedu se naređuje da ljudima obznani da su objavu Kur'ana Muhammedu slušali i džini te su povjerovali u istinitost Objave. Također se spominje i jedno od Božijih svojstava a to je da nema ni druga ni potomka. U četvrtom ajetu se indirektno spominje Iblis terminom bezumnik a koji je govorio laži o Allahu.
U prvom dijelu sure se kaže sljedeće:
U nastavku sure, u sljedeća tri ajeta kazuje se o zaštiti pri objavi Kur'ana kako bi se spriječilo da šejtani saznaju od onoga što se objavljuje i spriječila manipulacija što predstavlja jedan od vidova zaštite Knjige. Dalje se govori o džennetu i džehennemu i Sudnjem danu u kontekstu da nikom od ljudi pa ni Poslaniku nije dato znanje o momentu kada će se Sudnji dan desiti a što su tokom objave nevjernici tražili od Muhammeda da im kaže kada će se to dogoditi uglavnom kako bi ga diskreditovali.
Vanjski linkovi
✅
Sovjak (Trnovska vas)
Sovjak je naseljeno mjesto u sastavu općine Trnovska vas, regija Podravska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Ptuj.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Sovjak je imao 81 stanovnika.
Komplementarna DNK
U genetici, komplementarna DNK (cDNK) je DNK sintetizirana iz jednolančane RNK, npr. informacijska RNK (iRNK) ili mikroRNK (miRNK), predložak u reakciji koju katalizira enzim reverzna transkriptaza. cDNK se često koristi za kloniranje eukariotskih gena u prokariotima. Kada se želi eksprimirati određeni protein u ćeliji koja ga obično ne izražava (tj. heterologno ispoljava), prenijet će cDNK, koja kodira protein u ćeliju primatelja. U molekulskoj biologiji, cDNK se također generira za analizu transkriptomakog profila u rasutom tkivu, pojedinačnim ćelijama ili pojedinačnim jedrima. Koristi se u testovima kao što su mikromreže (mreže segmenata DNK poznate sekvence koja se upotrebljava za testiranje i mapiranje fragmenata DNK, antitela ili proteina) i RNK-sekv.
Komplementarna DNK se također prirodno proizvodi u retrovirusima (poput HIV-1, HIV-2, majmunskom virusu imunodiferencijacije, itd.), a zatim se integrira u genom domaćina, gdje stvara provirus.
Također se koristi i termin cDNK, obično u bioinformatičkom kontekstu, kada se odnosi na transkripcijske sekvence iRNK, izražene kao baze DNK (deoksi-GCAT), a ne baze RNK (GCAU).
Sinteza
RNK služi kao predložak za sintezu cDNK. U ćelijskim organizmima, cDNK generiraju virusi i retrotranspozoni za integraciju RNK u ciljnu genomsku DNK. U molekulskoj biologiji, RNK se prečišćava iz izvornog materijala, nakon uklanjanja genomske DNK, proteina i drugih ćelijskih komponenata. Tatim se cDNA  sintetizira putem in vitro obrnute transkripcije.
Prečišćavanje RNK
RNK se transkribira iz genomske DNK u ćelijama domaćina i ekstrahiranjem pomoću liziranja ćelija, a zatim prečišćava, koristeći široko korištene metode kao što su fenol-hloroform, kolona silicijevog dioksida i kuglični etodi ekstrakcije RNK. Metodi ekstrakcije variraju ovisno o izvornom materijalu. Naprimjer, za ekstrakciju RNK iz biljnog tkiva potrebni su dodatni reagensi, poput polivinilpirolidona (PVP), za uklanjanje fenolnih spojeva, ugljikohidrata i drugih spojeva koji bi RNK učinili neupotrebljivom. Za uklanjanje DNK i proteina koriste se enzimi kao što su DNaza i proteinaza K za razgradnju. Važno je da se integritet RNK održava inaktivacijom RNaza sa haotropnim agensima, kao što su gvanidinij- izotiocijanat, natrij-dodecil sulfat (SDS), fenol ili hloroform. Ukupna RNK se zatim odvaja od ostalih ćelijskih komponenata i taloži alkoholom. Postoje razni komercijalni paketi za jednostavno i brzo ekstrahiranje RNK za određene primjene. Dodatni metodi zasnovani na zrncima/kuglicama mogu se koristiti za izolaciju određenih podtipova RNK (npr. iRNK i mikroRNK) na osnovu veličine ili jedinstvenih regiona RNK.
Sinteza prvog lanca
Korištenjem enzima reverzna transkriptaza i prečišćenih obrazaca RNK, stvara se jedna nit cDNK (sinteza prve niti cDNK). Obično se koristi M-MLV reverzna transkriptaza iz Moloneyedvog virusa mišje leukemije, zbog svoje smanjene aktivnosti RNKaze H pogodne za transkripciju dužih  molekula RNK. AMV-reverzna transkriptaza iz virusa mijeloblastoze ptica, također se može koristiti za predloške RNA s jakim sekundarnim strukturama (tj. visokom temperaturom topljenja). Komplementarna DNK se obično generira iz iRNK, za analize ekspresije gena. kao što su RT-qPCR i RNK-sekv. Informacijska RNK se selektivno prepisuje obrnuto pomoću prajmera oligo-dT, koji su reverzni komplementi poliadeniliranih repova na 3 'kraju svih iRNK. Optimizirana smeša oligo-dT i slučajnih heksamernih prajmera povećava šansu za dobijanje cDNK pune dužine, istovremeno smanjujući pristranost 5 'ili 3'. Ribosomska RNK također može biti osiromašena, kako bi obogatila i iRNK i nepoli-adenilirane transkripte, kao što su neke nekodirajuće RNK.
Sinteza drugog lanca
Rezultat sinteze prvog lanca, hibridni kompleks RNK-DNK, može se obraditi višestrukim metodima sinteze drugog lanca ili izravno u nizvodnim testovima. Rani metod poznat kao sinteza ukosnicom, temeljila se na stvaranju ukosnice na 3 'kraju cDNK prvog lanca, da bi se sintetizirala druga nit. Međutim, temeljni premaz je slučajan, a hidroliza ukosnice dovodi do gubitka podataka. Gublerov i Hoffmanov postupak koristi E. coli RNazu H za nabiranje iRNK, koja je zamijenjena DNK-polimeraze E. coli I i njena završna DNK-ligaza. Optimizacija ovog postupka oslanja se na nisku aktivnost RNKaze H M-MLV da dobije iRNK s preostalom RNK, koja se kasnije uklanja dodavanjem RNaze H, nakon translacije DNK polimeraze cDNK drugog lanca. Ovo sprečava informacije o izgubljenim sekvencama na 5' kraju iRNK.
Primjena
Komplementarna DNK često se koristi u kloniranju gena ili kao genska sonda ili u stvaranju bibloteka cDNK. Kada se prenesu gen iz jedne ćelije u drugu kako bi eksprimirali novi genetički materijal kao protein u ćeliji primatelja, cDNK će se dodati primatelju (umjesto cijelom genu), jer DNK za cijeli gen može uključivati DNK koja ne kodira protein ili koja prekida kodirajuću sekvencu proteina (npr. introne). Djelimične sekvence cDNK se često dobijaju kao oznaka eksprimirane sekvence
Uz pojačavanje sekvenci DNK putem lančane reakcije polimeraze (PCR), koja je danas uobičajena, obično se provodi obrnuta transkripcija kao početni korak, nakon čega slijedi PCR da bi se dobio tačan slijed cDNK za unutarćelijsku ekspresiju. To se postiže dizajniranjem DNK specifičnih sekvenci za sekvence koje se hibridiziraju na 5 'i 3' krajeva cDNA regije koja kodira protein. Jednom pojačana, sekvenca se na svakom kraju može rezati nukleazama i umetnuti u jednu od mnogih malih kružnih sekvenci DNK, poznatih kao ekspresijski vektori. Takvi vektori omogućavaju samokopiranje unutar ćelija i potencijalnu integraciju u DNK domaćina. Tipično sadrže i snažni promotor koji pokreće transkripciju ciljne cDNK u iRNK, koja se zatim prevodi u protein.
Dana 13. juna 2013. godine, Vrhovni sud Sjedinjenih Država presudio je u slučaju "Udruženje za molekularnu patologiju" protiv Myriad Genetics da, iako se ljudski geni u prirodi ne mogu patentirati, cDNA je prihvatljiva za jer se ne javlja prirodno.
Komplementarna DNK se također koristi za proučavanje ekspresije gena metodima poput RNK-sekv ili RT-qPCR. Za sekvenciranje, svaka RNK mora biti fragmentirana zbog ograničenja veličine platforme za sekvenciranje. Pored toga cDNK sintetizirana drugim lancem mora se povezati adapterima koji omogućavaju PCR-pojačavanje cDNK fragmenata i vezanje za ćelijske protočne ćelije. Metodi analize specifične za gene obično koriste mikromreže i RT-qPCR za kvantifikaciju nivoa cDNK, pomoću fluorometrijskih i drugih metoda.
Virusi i retrotranspozoni
Neki virusi također koriste cDNK, da pretvore svoju virusnu RNK u iRNK (virusna RNK → cDNK → iRNK). Za stvaranje virusnih proteina koristi se iRNK, koji preuzimaju ćeliju domaćina.
Primjer ovog prvog koraka od virusne DNK do cDNK može se vidjeti u ciklusu infekcije HIV-om. Ovdje ćelijska membrana domaćina veže se za lipidnu ovojnicu virusa, koja omogućava stvaranje virusne kapside s dvije kopije RNK virusnog genoma da uđe u domaćina. Kopija cDNK zatim se pravi putem obrnute transkripcije virusne RNK, što je postupak olakšan šaperonom CypA i reverznom transkriptazom povezanom sa virusnom kapsidom.
Komplementarna DNK također generira retrotranspozone u eukariotskim genomima. Retrotranspozoni su mobilni genetički elementi, koji se sami kreću unutar, a ponekad i između genoma putem intermedijera RNK. Ovaj mehanizam dijeli se s virusima, isključujući stvaranje zaraznih čestica.
Devedesete (album)
Objavljen je 2000, a inspiriran događajima u Srbiji krajem 1990-ih. Mnoge od pjesama imaju političku konotaciju s obzirom na situaciju koja je vladala u Srbiji u to vrijeme. To je Balaševićem politički najobojeniji album. Pjesmom "Legenda o Gedi Gluperdi", Balašević se otvoreno ruga Slobodanu Miloševiću dok u pjesmi "Plava Balada" kritikuje policajace koji su branili korumpirani sistem konfrontirajući se sa demonstrantima. Sa gađenjem se osvrnuo na devedesete u pjesmi "Devedesete", prema kojem je album i dobio naziv, upoređujući ih sa boljim prošlim vremenima. O mladim demonstrantima pjeva u pjesmi koja je postala svojevrsna himna "Živeti slobodno" i posvećuje je građanskom pokreut mladih Otpor!. Ovaj album jasno ocrtava atmosferu u Srbiji u godinama kada je Slobodan Milošević izgubio vlast.
Clásica de San Sebastián 2011.
Clásica de San Sebastián 2011. bila je 31. izdanje jednodnevne biciklističke utrke Clásica de San Sebastián. Vožena je 30. jula sa startom i ciljem u San Sebastiánu, u Baskiji. Ovo je bila 18. utrka Svjetske turneje 2011.
Slično njegovim napadima u kasnoj fazi utrke, zahvaljujući kojima je pobijedio na Ardenskim klasicima ranije u toku godine, Belgijanac Philippe Gilbert odvojio se od glavne grupe 4 km prije cilja te sustigao, a potom i prestigao domaćeg biciklista, Carlosa Barreda. Španac nije mogao pratiti Gilbertov tempo i Belgijanac je napravio prednost od preko 10 sekundi koju je sačuvao do kraja i tako došao do 14. pobjede u sezoni. Barredo, pobjednik iz 2009, zadržao je 2. mjesto, a do trećeg je u završnom sprintu došao Gilbertov zemljak Greg Van Avermaet.
Ipak, u julu 2014. UCI je retroaktivno diskvalificirao Barreda iz svih utrka u kojima je učestvovao u periodu od 26. oktobra 2007. do 24. septembra 2011. zbog nepravilnosti u njegovom biološkom pasošu, što znači da su svi takmičari nakon njega naknadno pomaknuti za jedno mjesto naviše u konačnom plasmanu ove utrke.
Replje
Replje (njem. Riple) su naseljeno mjesto u sastavu općine Trebnje, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Trebnje.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Replje su imale 37 stanovnika.
Stara Ves
Hrvatska:
Ravnice Desinićke
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Pregrada.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Ravnice Desinićke su imale 161 stanovnika.
Napomena: ''Do 1900. iskazivano pod imenom Ravnice.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ravnice Desinićke je imalo 247 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Dol pri Borovnici
mini|280px|Dol pri Borovnici, mini hidroelektrana "Bistra" Dol pri Borovnici je naseljeno mjesto u sastavu općine Borovnica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Vrhnika.
Letičani
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Bjelovar.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Letičani su imali 349 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Letičani je imalo 334 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Vojnovac
Vojnovac je naseljeno mjesto u sastavu općine Josipdol, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Ogulin.
Stanovništvo
Napomena: ''Od 1857. do 1880. podaci su sadržani u naselju Trojvrh, kao i dio podataka od 1910. do 1948.''
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Vojnovac je imalo 160 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Mostarski partizanski bataljon
Mostarski bataljon je bio jedinica Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije tokom Drugog svjetskog rata.
Okupacija Mostara
Fašistički napad na Jugoslaviju, 6. aprila 1941. godine, završio se kapitulacijom Jugoslovenske vojske, 18. aprila. U Mostar su 16. aprila iz pravca Lištice ušle italijanske, a 17. aprila iz pravca Konjica njemačke jedinice. Okupatori su u gradu imali najmanje jedan puk vojnika, njemački Gestapo, italijansku Ovru, Ustašku nadzornu službu, policiju, žandarmeriju i malobrojne doušnike. Rimskim ugovorom između Musolinija i Pavelića 8. maja 1941. Nezavisna Država Hrvatska uspostavljaju svoju vlast i na području Hercegovine. Mostar je postao središte Velike župe Hum. Otpočeo je progon komunista, Srba, Jevreja i Roma.
Roland Garros 2015 – mješoviti parovi
Titulu su branili Anna-Lena Grönefeld i Jean-Julien Rojer, ali su ih u 2. kolu savladali Chan Yung-jan and John Peers.
Mostarski partizanski bataljon
Okupacija Mostara
Aktivisti radničkog pokreta, članovi KPJ i SKOJ-a u novonastalim uslovima u okupiranom gradu su se međusobna povezivali. Počelo je formiranje omladinskih aktiva i udarnih grupa za izvršenje raznih zadataka: prikupljanja oružja, municije i ručnih bomba, sanitetskog i kancelarijskog materijala, odjeće, obezbjeđenja i smještaja.
Roland Garros 2015 – mješoviti parovi
Novi pobjednici postali su Bethanie Mattek-Sands i Mike Bryan pobijedivši u finalu par Lucie Hradecká/Marcin Matkowski rezultatom 7–63, 6–1.
Nosioci
• 2
Mostarski partizanski bataljon
Okupacija Mostara
Cijelo vrijejeme okupacije, u Mostaru je radila ilegalna štamparija. Najprije se nalazila u štali, a kasnije u bunkeru u novopodignutom predsoblju jedne kuće u Staroj mahali. Pod namjerno nije napravljen od dasaka već je ostavljen u sitnom pijesku. Stare kamene stepenice su dignute i umjesto njih stavljene drvene, koje su vodile do prvog sprata. U bunkeru su bile dvije pisaće mašine, roto-aparat, nekoliko šapirografa, boje, šabloni, nešto papira (stari bunker je sada služio za sklonište papira), zatim električna peć i sijalica za osvjetljenje. Cijela Hercegovina je snabdijevana materijalom štampanim u toj štampariji.
Priznajući nemoć i nesposobnost da sopstvenim snagama uguši narodni ustanak na području NDH, Pavelić je dogovorio sa italijanskom vladom da njene trupe reokupiraju II i III zonu, o čemu je postignut sporazum 26. avgusta 1941. Do 1. septembra Italijani preuzimaju vojnu, a potom i civilnu vlast u ovim zonama, obustavljaju iseljavanje i garantuju život i imovinu svim stanovnicima, što ima za posljedicu osjeku ustanka u istočnoj Hercegovini.
Boračko-jezerski partizanski odred
Nakon savjetovanja u Stolicama, održanog 26. septembra 1941. godine nedaleko Krupnja u Srbiji, odlučeno je da se stvaraju veće slobodne teritorije i osnivaju vojne jedinica jedinstvene po ustrojstvu na čitavoj teritoriji Jugoslavije. Nazvane su - narodnooslobodilački partizanski odredi (NOPO), i u svom sastavu imale su bataljone i čete (80-120 boraca), kao osnovne vojne jedinice.
Kao datum formiranja Boračko-jezerskog partizanskog odreda registrovan je 8. septembar 1941, kada je na Boračkom jezeru održana konferencija kojoj je prisustvovalo 12 Mostaraca, desetak mještana i još oko 30 mještana iz okolnih sela. Štab odreda, koji se smjestio u planinsku kuću na Jezeru, činili su:
Odred je bio podijeljen u tri čete: Na putu Jezero — Glavatičevo 12. septembra dogodio se prvi ustanički pucanj u neprijatelja u tom kraju, kada je ubijen žandarmerijski podnarednik. Žandarmerijska stanica Rujište na Zijemljima uništena je 29. septembra, čime je bio otvoren put za izlazak grupa iz Mostara preko Dobrča u partizane. Najveći uspjeh odreda bio je slom ustaškog napada 8. oktobra na pravcu Konjic-Bijela. Tom prilikom zarobljen je i top.
Sanitet
U novembru je u odred iz Mostara izašao dr Safet Mujić, nakon čega je organizovao bolnicu u Šantića vili u Borcima. Okupio je nekoliko bolničarki iz Mostaru sa predhodno završenim kursom. Mujić je organizovao i sanitet po četama sa četnim ambulantama koje su pružale pomoć i bolesnim mještanima. Posebna pažnja posvećena je čistoći kuhinja. Sve to učinilo je dr. Mujića najpopularnijim i najobljubljenijim čovjekom u narodu i među borcima. Zvali su ga "narodna majka". Na zahtjev Operativnog štaba NOP odreda za Bosnu i Hercegovinu, dr Safet Mujić je prekomandovan na područje istočne Hercegovine.
Po odlasku dr. Mujića u bataljon je došao hirurg Isidor Papo. Došao je elegantno obučen, sa šeširom i leptir-mašnom, što je ubrzo odbacio i postao vojni ljekar koji će steći slavu velikog ratnog hirurga.
Konjički partizanski bataljon
Sredinom novembra odred je ušao u operativni sastav i pod komandu Kalinovačkog partizanskog odreda. Preimenovan je u Konjički partizanski bataljon, što je bilo logično, jer štab jednog odreda nije mogao komandovati štabom drugog odreda.
Priliv boraca i snabdjevanje
Grupe su redovno, pored oružja, iznosile sanitetski materijal i lijekove prema spisku dr. Mujića, šećer za bolnicu, pisaći pribor, veće količine papira, knjige iznesene iz Narodne biblioteke (od kojih je formirana biblioteka na Borcima) i ostalo za potrebe bataljona. So je redovno stizala preko Podveležja i Bijelog polja, ili iz Konjica, bila je vrlo racionalno trošena i predstavljala je pravu dragocjenost.
Ilegalci u Mostaru su organizovali upade u Sjeverni logor radi snabdjevanja oružjem. Za ostali materijal su vršili upade u prodavnice i magacine onih za koje se smatralo da sarađuju sa okupatorom.
Krajem 1941. godine bataljon je imao oko 250 boraca, svrstanih u tri čete i Udarnu desetinu sa prištapskim jedinicama. Većina boraca, njih 119, bila je iz Mostara, a manje grupe bile su iz Konjica. Čapljine, Ljubuškog, Jablanice i Ostrošca. Ostali su bili mještani sa oslobođene teritorije.
Sukob sa četnicima
Početkom decembra na teritoriju bataljona su došli četnički emisari koje je poslao Draža Mihailović. Zadatak im je bio da u mostarskom i konjičkom srezu organizuje četničke jedinice. Otpočeli su četničku propagandu po selima teritorije odreda, povezujući se sa bogatim seljacima, bivšim žandarima i odsluženim vojnicima i pozivajući ih na vjernost kralju govoreći im da ne smiju prekršiti datu zakletvu i da je njihovo mjesto među četnicima, inače će nakon oslobođenja biti kažnjeni kao izdajice. Posebno su isticali da još nije vrijeme za borbu.
Udarna četa likvidirala je četničku grupu i na tome se stalo. Četnička organizacija povukla se u strogu ilegalnost i veza je održavana samo između najpovjerljivijih, a oni su održavali vezu sa četnicima u Nevesinju, Mostaru i Konjicu i "čekali svoje vrijeme"
Četnički puč
U istočnoj Hercegovini počelo je 12. maja 1942. italijansko pročešljavanje terena sa dvije divizije iz sastava 2. italijanskog armijskog korpusa i četničkim snagama. I u nekim selima Konjičkog bataljona bila je sprovedena potpuna četnička organizacija. Nadomak sela Dramiševa, na kolskom putu, koji je vodio preko pašnjaka i brisanog prostora, partizanska desetine upala je u četničku zasjedu i u cjelosti borci su bili teško ranjeni ili pobijeni. Time su počeli otvoreni vojni sukobi partizana i četnika i na ovom prostoru.
Sukob je kulminirao u noći 14/15. juna kada su četnici sproveli pripremljenu organizaciju i poslije ponoći otpočeli sprovoditi plan puča. Prvo su na položajima razoružali partizanske borce i pobili ih bez pucnjave, noževima, da ne bi digli uzbunu. Dio boraca, zahvaljujući raštrkanosti po šumi, uspjeli su izbjeći četničko hvatanje. U četničkom puču poginula su ili mučki ubijena 64 borca.
Mostarski bataljon
Na Tisovici, na zapadnom dijelu Prenja, je 21. juna održano vojno-partijsko savjetovanje radi donošenja odluke šta da se dalje radi. Savjetovanju su prisustvovali štab bataljona, komande četa i svi stariji članovi KPJ. Odlučeno je da sa bataljonom treba krenuti na desnu obalu Neretve i povezati se sa Livanjskim partizanskim odredom. Zatim je donesena odluka da se Bataljonu promijeni ime i da se umjesto Konjički nazove Mostarski bataljon.
Tokom povlačenja u četničkom puču, petorica boraca bataljona bili su uhvaćeni i predati uataškim vlastima u Konjicu, gdje su zatvoreni. Tokom konferencije na Tisovini odlučeno je da se zarobljeni saborci oslobode po svaku cijenu. Sedam partizana koje je vodio Mehmed Trbonja je krenulo prema Konjicu. Dvadeset kilometara prešli su usiljenim maršem i u ponoć se našli u zatvoru. Oslobodili su borce, i iste noći vratili se u bataljon.
U ranu zoru bataljon je prešao Neretvu i iznenadio ustaški garnizon u Ostrošcu. Tu su porazbijali lokomotive i kompozicije koje su se našle na stanici. Sutradan je bataljon otišao u Konjic i susreo se sa proleterskim brigadama koje su bile u svom pohodu prema Bosanskoj krajini
U 10. heregovačkoj brigadi
Odlukom Vrhovnog štaba NOVJ 10. avgusta 1942. god. formirana je Deseta hercegovačka brigada, u čiji su sastav ušli: Gatački i Nevesinjski bataljoni iz Hercegovačkog partizanskog odreda i Mostarski bataljon. Novembra mjeseca brigada je ušla u sastav Treće divizije.
Noću 18/19. januara brigada je zauzela Žepču. Zarobljeno je oko 150 domobrana i ustaša, zaplijenjeno toliko i pušaka, više teškog i lakog oružja, hrane, odjeće, obuće, štofova i platna. U toku dana bataljoni su se povukli iz grada prethodno zapalivši sve ustaške ustanove u naselju. Vrhovni komandant svojom naredbom pohvalio je Mostarski bataljon.
Bitke na Neretvi i Sutjesci
Tokom bitke na Neretvi, Mostarski bataljon je učestvovao u svim najdramatičnijim fazama bitke. U napadu na Prozor, od 15. do 17. februara 1943. godine, uništene su neke jedinice divizije "Murge" i "Marche". Prve noći napada u grad je ušla grupa koju su sačinjavali borci iz bombaških grupa: Mladen Balorda, Irfan Ćatović, Mustafa Ćemalović Ćimba, Rifat Frenjo, Abdulah Lugić, Risto Marić, Fadil Numić, Omer Sadiković, Mehmed Trbonja i Hasan Zahirović Laća.