Evropa
Rano moderno doba
Politička spletka unutar Crkve sredinom 14. stoljeća izazvala je zapadni raskol. Tokom ovog četrdesetogodišnjeg perioda, dvojica papa - jedan u francuskom gradu Avignonu i jedan u Rimu - preuzeli su vlast nad Crkvom. Iako su doktrinarna neslaganja koja su izazvala raskol na kraju riješena 1417. godine, duhovni autoritet pape pretrpio je velike gubitke. U 15. stoljeću Evropa se počela širiti izvan svojih geografskih granica. Španija i Portugal, najveće pomorske sile tog vremena, preuzele su ulogu u istraživanju svijeta. Istraživanje je doseglo južnu hemisferu Atlantskog okeana i najjužniji obod Afrike. Kristofer Kolumbo stigao je do Novog svijeta 1492. godine, a Vasco da Gama otvorio je okeansku rutu prema Istoku povezujući Atlantik i Indijski okean. Godine 1498. Ferdinand Magellan stigao je do Azije zapadno preko Atlantskog i Tihog okeana u španskoj ekspediciji Magellan-Elcano, što je dovelo do prvog putovanja oko svijeta, koji je završio Juan Sebastián Elcano (1519–1522). Ubrzo nakon toga, Španija i Portugal započeli su osnivanje velikih globalnih carstava u Americi, Aziji, Africi i Okeaniji. Francuska, Holandija i Engleska uskoro su slijedile u izgradnji velikih kolonijalnih carstava sa velikim imanjima u Africi, Americi i Aziji. Italijanski ratovi (1494–1559) doveli su do razvoja prve moderne profesionalne vojske u Evropi, Tercija. Njihova nadmoćnost postala je očita u bici kod Bicocca-e (1522.) protiv francusko-švicarsko-italijanskih vojnih snaga. Ovo je označilo kraj masovnih napada kopljima nakon što su hiljade švicarskih kopljanika poginuli od španskog streljačkog vatrenog oružja, arkebuza, a da potonji nisu pretrpjeli ni jednu jedinu žrtvu. Tokom 16. vijeka španske i italijanske trupe krenule su na sjever kako bi se borile na holandskim i njemačkim ratištima, gdje su izginuli u velikom broju. thumb|250px|desno|U Habzburškom Carstvu, Španija je bila preovladavajuća sila u zajednici koja je obuhvatala današnju [[Belgija|Belgiju, Luksemburg, Holandiju, Burgundiju i veliki dio Italije. Glavna vojna baza Španije u Evropi bila je Milansko Vojvodstvo. ]] Moć Crkve dodatno je oslabljena protestantskom reformacijom 1517. godine, kada je njemački teolog Martin Luther zakucao na vrata crkve svojih Devedeset i pet teza kritizirajući prodaju oproštaja (indulgencija). Nakon toga ekskomuniciran je 1520. godine papinskom bulom Exsurge Domine, a njegovi sljedbenici osuđeni su u Wormskom Reichstagu 1521. godine, koji je njemačke knezove podijelio između protestantske i rimokatoličke vjere. Vjerske borbe i ratišta širili su se sa širenjem protestantizma. Prvi rat je izbio u Njemačkoj, gdje su španske trupe porazile protestantsku vojsku Schmalkaldskog saveza u bici kod Mühlberga, čime je okončan Schmalkaldski rat (1546–1547). Između 2 i 3 miliona ljudi ubijeno je u Hugenotskim ratovima (1562–98). Osamdesetogodišnji rat (1568–1648) između katoličke Španije i holandskih kalvinista doveo je do smrti stotina hiljada ljudi. Tokom Kölnskog rata (1583–88), španske i bavarske snage suočile su se sa njemačkim kalvinističkim i holandskim trupama. Tridesetogodišnji rat (1618–48) osakatio je Sveto rimsko carstvo i opustošio veći deo Njemačke, ubivši između 25 i 40 % stanovništva. Tokom Tridesetogodišnjeg rata, u kojem su se razne protestantske snage borile protiv carskih vojski, Francuska je davala subvencije neprijateljima Habsburga, posebno Švedskoj. Uništavanje švedske vojske od strane španskih terciosa u bici kod Nördlingena prisililo je Francusku da vojno intervenira u Tridesetogodišnjem ratu. Francuska i stara švedska plemićka porodica Oxenstierna su 1638. pristale na ugovor u Hamburgu, produžujući godišnju francusku subvenciju od 400.000 riksdalera na tri godine, ali Švedska se neće boriti protiv Španije. Francuzi su 1643. godine porazili jednu od najboljih španskih armija u bici kod Rocroi. Nakon mira iz Westfalije, Francuska je prevladala u Evropi. Ista država je vodila niz ratova zbog dominacije nad Zapadnom Evropom, uključujući Francusko-španski rat, Francusko-holandski rat, Rat velike alijanse i Rat za špansko naslijeđe. Ovi ratovi koštali su Francusku preko milion vojnih žrtava. 17. stoljeću Srednjoj i Istočnoj Evropi bilo je razdoblje opšteg pada. Srednja i Istočna Evropa doživjela je više od 150 gladi u 200-godišnjem razdoblju između 1501. i 1700. Nakon potpisivanja Krevske unije (1385) Srednja i Istočna Evropa bila je pod vlašću Kraljevine Poljske i Velikog vojvodstva Litvanije. Između 1648. i 1655. u Srednjoj i Istočnoj Evropi završila se nadmoćnost Poljsko-litvanske unije. Od 15. do 18. vijeka, kada su Rusiju osvojili raspadajući kanati Zlatne horde, Tatari iz Krimskog kanata često su vršili prepade na istočnoslavenske zemlje kako bi zarobili robove. Dalje prema istoku, Nogajska horda i Kazahstanski kanat često su stoljećima napadali slavenska područja Rusije, Ukrajine i Poljske, sve do ruskog širenja i osvajanja većine sjeverne Evroazije (tj. Istočne Evrope, Srednje Azije i Sibira).