cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slobodna teritorija Trsta
Slobodna država Trsta je osnovana 10. februara 1947. godine, i to Ugovorom o miru s Italijom, kojega su pod okriljem Ujedinjenih nacija potpisale sve sile pobjednice iz Drugog svjetskog rata. Glavni cilj uspostave tog ovog teritorija je bila smanjivanje teritorija koje predstavljaju predmet spora između SFR Jugoslavije i Italije - Istra, Rijeka, Zadar, otok Cres, Lošinj i Lastovo, te jednog broja manjih otoka koji su nakon Prvog svjetskog rata bili pripali Italiji su istim ugovorom iz 1947. godine pripojena SR Hrvatskoj u Jugoslaviji - a time i između tadašnjeg socijalističkog i zapadnog bloka u uvjetima Hladnog rata između njih.
Objektivno je nad južnim dijelom STT-a - tzv. "Zonom B" upravljala Jugoslavija (putem vojne uprave, koja je njime upravljala kao faktičnim dijelom socijalističke Jugoslavije), a sjeverni dio ("Zona A") koji je bio pod vojnom upravom SAD i Velike Britanije ekonomski i socijalno je predstavljao dio Italije. Faktično stanje je sankcionirano Osimskim ugovorom iz 1975. godine, kojim su granice između zone A i zone B postale definitivno priznatim međudržavnim granicama. Područje nekadašnje Zone B koje se nalazi južno od rijeke Dragonje pripada danas Hrvatskoj, a područje od te rijeke do italijanske granice predstavlja teritorij Slovenije (Slovensko Primorje).
Geografija
Slobodni teritorij Trsta se sastojao od grada Trsta, te obalnog pojasa koji se danas nalazi u Italiji (zona A) i jednog dijela Istarskog poluotoka (zona B), danas podijeljen između Slovenije i Hrvatske. Područje države se protezalo na 738 km² oko Tršćanskog zaliva od Duina na sjeveru, do Novigrada na jugu, te je na tom području živjelo oko 370,000 stanovnika. Rijeke na ovom području su: Dragonja (Dragogna), Reka (Timavo), Glinščica (Rosandra) i Mirna (Quieto). Najviša tačka države je bila Veliko Gradišče (Monte Castellaro) (724 m).
Teritorija se sastojila od 18 općina (od sjevera prema jugu):
Historija
Trst je vijekovima bio dio Austro-Ugarske, iako su većinu stanovnika činili Italijani. Nakon Prvog svjetskog rata, 1921. godine, Italija je službeno pripojila Trst, Istru, Kvarner i dijelove današnje zapadne Slovenije. Nadalje, 1924. godine, Italija je pripojila i Slobodnu Državu Rijeku. Ruralno područje su većinom naseljavali Slovenci i Hrvati, dok su Talijani prebivali većinom u Trstu i nekim istarskim gradovima. U 1920-im i 1930-im godinama, slavensko stanovništvo je pod fašističkim režimom bilo podvrgnuto italijanizaciji i diskriminaciji. Također su često bili podvrgnuti nasilju, 13. maja 1920. zapaljen je Slovenski narodni dom u Trstu, kao odgovor na ubojstvo dvojice italijanskih mornara, koje je ubila jugoslavenska žandarmerija u pobuni u Splitu. Mnogi Slovenci i Hrvati su emigrirali u Jugoslaviju, dok su se neki pridružili pokretu otpora TIGR (Trst, Istra, Gorica i Rijeka), koji je u 1920-ima i 1930-ima izveo više od 100 oružanih akcija u Trstu i njegovoj okolici. lijevo|mini|235x235px|Poster [[Marshallov plan|Marshallovog plana koji prikazuje zastave evropskih država, uključujući zastavu Trsta, koja je greškom prikazana s plavom umjesto s crvenom pozadinom.]] mini|198x198px|Grb Slobodnog teritorija Trsta korišten u Zoni B. Italija se u Drugom svjetskom ratu borila na strani Osovinskih sila. Nakon pada fašističkog režima 1943. godine i italijanske kapitulacije, NDH je pripojila ovaj teritorij, ali su ga okupirale njemačke snage. 4. armijs jugoslavenske vojske, zajedno sa 9. korpusom slovenske NOV-e, zauzela je Trst 1. maja 1945. godine, čime su Trst osvojile partizanske snage. Idući dan njemačka vojska se predala novozelandskoj vojsci. 12. maja je potpisan dogovor između Jugoslavije i zapadnih Saveznika o napuštanju teritorija, što je jugoslavenska vojska učinila 12. juna.
10. februara 1947. godine, u Parizu je potpisan Pariški mirovni ugovor, mirovni sporazum s Italijom kojim je osnovan Slobodni teritorij Trsta (STT). Ovaj teritorij je podijeljen u dvije zone. Zona A je bila oko 222,5 km² i u njoj je živjelo 262 406 stanovnika, te je uključivala grad Trst. Ova zona je bila pod upravom britanskih i američkih snaga. Zona B je bila velika 515,5 km² te je uključivala sjeverozapadnu Istru. U ovoj zoni je tad živjelo 71.000 stanovnika, a bila je pod upravom Jugoslavenske narodne armije. Ovaj teritorij, tako nikad nije de facto funkcionirao kao samostalna država, iako je de iure to bio, te je izdavao vlastiti novac i poštanske marke.
U 1954. godini, u Londonu, potpisan je Sporazum o suglasju (ili Londonski sporazum) kojim je Slobodni teritorij Trsta prestajao postojati. Zona A je priključena Italiji, a zona B Jugoslaviji. Konačna granica između Italije i Jugoslavije je dogovorena 1975. godine, Osimskim sporazumima (ili Osimskim sporazumom), koji je potpisan 10. novembra u italijanskom mjestu Osimo.
Zona A odgovara današnjoj italijanskoj pokrajini Trst, a zona B je podijeljena između primorske Slovenije i Istarske županije.
Popis u Austro-Ugarskoj iz 1910.
Prema revidiranom austro-ugarskom popisu stanovništva iz 1910. godine, popisano je 229.437 Tršćana (u samom gradu bez okolnih krajeva). Nakon protesta Slovenaca, Hrvata i Srba, popis je ponovno proveden samo za grad Trst i to tako da se građani nisu izjašnjavali prema jeziku kojim su se služili, nego kako su upisivani u određenu narodnost prema obliku prezimena ili prema mjestu podrijetla:
Lokalni popis iz 1910.
Prema lokalnom popisu provedenom iste godine, ali prema govornom jeziku, stanje je bilo sljedeće:
Italijanski popis iz 1921.
Prema popisu Kraljevine Italije iz 1921., koji je proveden prema govornom jeziku (i uz italijanske popisivače koji su "domoljubno" upisivali kao govornike italijanskog jezika mnoge koji su bili dvojezični: bilo je to vrijeme najintenzivnije italijanizacije), podaci za područje koje će obuhvaćati Slobodni teritorij Trsta bili su sljedeći:
Cijelo područje budućeg STT
Buduća Zona A
Pristava (Novo Mesto)
Pristava je naseljeno mjesto u sastavu gradske općine Novo Mesto, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Slobodna teritorija Trsta
Italijanski popis iz 1921.
Buduća Zona B
Sam grad Trst
Pristava (Novo Mesto)
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Novo Mesto.
Slobodna teritorija Trsta
Popisi i procjene nakon Drugog svjetskog rata
Prema procjenama Savezničke vojne uprave, u zoni A 1949. godine bilo je oko 310,000 stanovnika, od čega oko 239,200 Itlijana i oko 63,000 Slovenaca. Prema jugoslavenskom popisu za Zonu B iz 1945. godine, na tom je području stanje bilo ukupno 67,461 stanovnik, od čega 30,789 Hrvata i Slovenaca, 29,672 Italijana i 7,000 neopredijeljenih.
Pristava (Novo Mesto)
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Pristava je imala 108 stanovnika.
Slobodna teritorija Trsta
Popisi i procjene nakon Drugog svjetskog rata
Saveznici su nakon Drugog svjetskog rata odbili priznati kako rezultate italijanskog popisa iz 1921., tako i rezultate jugoslavenskog popisa iz 1945., i u svojim su procjenama uglavnom slijedili austro-ugarski popis iz 1910.
Tijekom 1940-ih, te nakon podijele zemlje, veliki broj Italijana, oko 40,000, iselio se iz zone B u zonu A ili u Italiju. Razlozi su bilo razni: etničke tenzije i pritisak sa strane Jugoslavenske vlasti, ekonomski razlozi, podupiranje fašističkog režima, prisiljenje na odlazak ili želja za životom u matičnoj državi. Na jugoslavenskoj strani, iseljenici su znani kao optanti (od lat. optare, »željeti, izbirati«), a na italijanskoj kao ezuli (od lat. exilium, »izgon«). Oko 30,000 Italijana ostalo je živjeti u tadašnjoj Jugoslaviji, te danas predstavljaju italijansku manjinu u Sloveniji i Hrvatskoj.
Rh sistem krvnih grupa
Prisustvo i karakterizacija osnovnih krvnih grupa Rh (rezus) sistema definirani su u vezi sa njihovom ulogom u pojavi hemolitske bolesti fetusa i novorođenčeta (erythroblastosis fetalis, morbus haemolyticus neonatorum), koja se manifestuje u intrauterinoj ili perinatalnoj destrukciji (aglutinaciji) eritrocita ploda antitijelima za odgovarajuću antigenu supstancu. U takvim slučajevima crvena krvna zrnca djeteta sadrže rezus protein, koji se redovno susreće kod rezus majmuna, ali i kod oko 85% pripadnika kavkazoidnog stanovništva. Prva reakcija antigen – antitijelo u ovom sistemu varijacija detektirana je nakon eksperimentalnog injiciranja krvi rezus makaki majmuna (Macaca rhesa = Macacus rhesus = Macacus mulattus) u cirkulacijski sistem kunića. Prisustvo rezus proteina na eritrocitima označava se kao Rh+’’, a njegovo odsustvo kao Rh–.
Antigeni
Antigeni Rh sistema krvnih grupa predstavljaju proizvod dva čvrsto vezana i visoko homologna gena: RHD i RHCE (zajednički se nazivaju RH30 ili RHCED). RhD nosi antigen D koji je najsnažniji imunogen krvnih grupa ali je također i odsutan u relativno velikom dijelu populacije (tj. Rh– fenotip) što je rezultat delecije RHD gena ili drugog tipa promjena. RHCE postoji u četiri alelne forme i svaki alel određuje ekspresiju dva antigena u kombinacijama Ce, ce, cE ili CE (RHCE je zajednički naziv za četiri alela). Geni RHD i RHCE se sadrže 10 egzona i protežu se duž 75 kb DNK sekvence. Za antigenu aktivnost Rh  neophodno je formiranje kompleksa sa Rh50 glikoproteinom, produktom još jednog funkcionalnog gena RHAG  (naziva se još i RH50. RHAG je slično organiziran u 10 egzona i sličan je RHCED  u 36% sekvence ali se nalazi na zasebnom lokusu. Dok su alteracije RHAG lokusa relativno rijetke, lokus RHCED  raspolaže širokom paletom alelnog diverziteta na nivou populacija.
Open reading frames (ORF), tj. funcionalni okviri za transkripciju, RHCE i RHD su suprotno orijentirani – njihovi 3' krajevi su okrenuti jedan prema drugome i razdvojeni dijelom DNK (veličine 30 kb) u kojem je smješten gen SMP1. Osim toga, na 5’ i 3’ krajevima RHD  nalaze se i dvije visoko homologe sekvence (veličine 9 kb), koje se nazivaju  Rhesus kutije  (Rhesus boxes). Pretpostavlja se da do delecije RHD, koja se često susreće u populaciji, dolazi usljed inekvalne homologe rekombinacije ograničene na ove sekvence.
Produkti RHCED i RHAG su integralni membranski proteini sa sličnom 12–transmembranskom helikoidnom topologijom. Rh 30 polipeptidi su palmitolirani i njihove epitope definira pet specifičnih aminokiselina u ekstracelularnim petljama. Rh50 je N–glikoziliran u jednom mjestu – Asn37. Dokazano je postojanje dva ne-eritrocitna homologa RHAG nazvana RHBG i RHCG. Imaju visok nivo homologije, ali njihovi načini ekspresije nisu identični.
Genetika
Prema najjednostavnijoj (i prvoformuliranoj) hipotezi o prirodi nasljeđivanja krvnih grupa rezus sistema, baziranoj na proučavanju distribucije dva osnovna fenotipa u potomstvu pojedinih tipova braka, oni su izraz interakcije samo dvije genske varijante (R, r) jednog autosomalnog lokusa sa kompletnom funkcionalnom dominacijom alela koji determinira prisustvo odgovarajuće (R) proteinske supstance u eritrocitima. Iako su kasnija istraživanja pokazala da se ovdje radi o daleko složenijem sistemu kvalitativne varijacije (i njegove genetičke kontrole), u široj upotrebi se još uvijek održava njegova kategorizacija na dvije pomenute glavne grupe (kao pojednostavljeni izraz savremenih hipoteza o njihovoj feno–genotipskoj prirodi). Tako su dosadašnja proučavanja pokazala da klasični dominantni fenotip (R) obuhvata najmanje sedam osnovnih antigenih supstanci, tj. da se ovo svojstvo javlja u ne manje od osam glavnih grupno–specifičnih varijanti, od kojih se neke diferenciraju i u više subkategorija. Teorijsko objašnjenje konstatiranih nalaza suvremena genetika nalazi u dvije (gotovo jednako) prihvatljive hipoteze. Prema multiplo–alelnoj teoriji (Wiener; popularnija u referentnoj američkoj literaturi) ovaj sistem antigene varijacije određuje serija od osam multiplih alela odgovarajućeg lokusa, koji se ispoljavaju u isto toliko antigenih specifičnosti (r, R1, R2, R0, R', R , RyRz, od kojih R1), R2 i r svojom ukupnom frekvencijom čine ogromnu većinu (preko 95%), dok su ostali "rijetki" ili "veoma rijetki".
U identifikaciji fenotipova i genotipova Rh sistema:
Jedna od neposrednih posljedica tog fenomena je i konstatirana učestalost ovih antigena (koja nije u suglasnosti sa hipotezom alternativne varijacije ovog svojstva). Imajući to u vidu, teorija gen–kompleksa (Fisher; šire prihvaćena u Evropi) minimum prihvatljivih objašnjenja genetičkih osnova ovog sustava krvnih grupa nalazi u pretpostavci da individualni Rh fenotip kontroliraju tri alelna para iz odgovarajuće serije blisko vezanih autosomnih lokusa (hromosoma 1  humane garniture) sa različitim haploidnim kombinacijama – haplotipovima. Općenito gledano, a prema standardnoj definiciji, haplotip je set svih alela različitih lokusa jednog hromosoma, koji su odgovorni za ekspresiju posmatranog svojstva. Pošto je među njima mogućnost rekombinacija i teorijski zanemarljiva, u Rh sistemu krvnih grupa svaki tročlani set alela se praktično nasljeđuje kao cjelovita funkcionalna jedinica (kao u primjerima jednostavnog monogenskog nasljeđivanja). Kako u parovima alela C – c, D – d i  E – e  nema odnosa dominantnosti, prisustvo svakog od njih u genotipu redovno se i fenotipski manifestuje kao prisustvo odgovarajućeg antigena u eritrocitima. Prema tome u klasičnom rezus negativnom fenotipu koji ne sadrži ni C, ni D, ni E antigen također su prisutne grupno–specifične supstance (značajno slabije antigene aktivnosti) ovog sustava, tj. u ovoj nomenklaturi odgovara mu kombinacija cde. Kao veoma rijetki aleli (i odgovarajući antigeni “specifikumi”) registrirani su Cw, Cx, Cu, Cv, Du, Dw, Eu, Ev, i dr. Antigenost opada u smjeru D–C–c–E–Cw–e. Međusobnim kombinovanjem 8 haplotipova tri pomenuta lokusa nastaje 36 različitih individualnih genotipova (teorijski izvodivih iz hibridizacije genotipa CDE/cde); respektujući, međutim, njihov genski sastav, taj broj se svodi na 28, budući da su neki od njih (CDE/cde  i Cde/cDE, naprimjer) u tom pogledu ekvivalentni. Suglasno tome, a prema ovom viđenju prirode nasljeđivanja krvnih grupa rezus sistema, broj mogućih kombinacija roditeljskih genotipova (tipova braka) iznosi 666. Alelni tripleti Cde (R1), cde (r) i Cde (R2) čine ukupno čine preko 95% genskog fonda evropskog stanovništva.
Buk
Buk je naseljeno mjesto u sastavu grada Pleternice, Požeško-slavonska županija, Republika Hrvatska.
Rh sistem krvnih grupa
Medicinski značaj Rh sistem krvnih grupa
mini|desno|450px|Distribucija genotipova i fenotipova u potomstvu mogućih kombinacija bračnih partnera, prema genima na tri blisko susjedna lokusa Rh+ - crveno Rh- - plavo mini|desno lijevo|300px|Ilustracija razvoja hemoragijske bolesti (erythroblastosis fetalis) novorođenčeta mini|desno|300px|Rh–senzibilizacija tokom plodonošenja i nakon pogrešne transfuzije
Buk
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Požega.
Rh sistem krvnih grupa
Medicinski značaj Rh sistem krvnih grupa
Ako u eritrocitima majke nedostaje takav protein (tj. ako je rezus–negativan: Rh–) imuni odgovor njenog organizma na rezus–pozitivne Rh+ krvne ćelije ploda je produkcija odgovarajućih antitijela. Senzibilizacija sa identičnim posljedicama moguća je i nakon transfuzije krvi rezus–pozitivnog donatora rezus–negativnom recipijentu. Studioznija istraživanja ovog značajnog sistema kvalitativne varijacije bila su posebno stimulirana činjenicom da je neposredno nakon otkrića dimorfizma prisustvo – odsustvo rezus proteina u ljudskim eritrocitima (Landsteiner, Wiener 1940) registrovano da se u preko 90% slučajeva hemolitičke bolesti radi o inkopatibilnosti između rezus–negativne majke i rezus–pozitivnog ploda (Levine 1941). Također je konstatirano da se imunološke komplikacije i hemolitska bolest obično javljaju u takvim konstelacijama druge i narednih trudnoća (odnosno nakon višekratnih transfuzija krvi) jer producirana količina antitijela u prvoj trudnoći najčešće nije dostatna za ozbiljnije posljedice. Prema tome, za razliku od antitijela ABO sustava, koja su redovno prisutna u normalnom serumu, produkcija Rh antitijela se javlja kao imuni odgovor na unošenje odgovarajućih antigena u organizam. Inače, osim krvi (eritrocita), Rh antigeni se nalaze i u ostalim tkivima i nekim izlučevinama.
Kada je riječ o Rh sistemu eritrocitnih antigena, oni su, ustvari, i detektirani u pokušajima objašnjenja uzroka prenatalne i [hemolitska bolest novorođenčeta|[perinatalne hemolitičke anemije]] (erythroblastosis fetalis) u slučajevima kada Rh- majka nosi plod krvne grupe Rh+. To se dešva zbog inkompatibilnosti seruma majke i Rh antigena djeteta. Iz istog razloga, osobe krvne grupe Rh-, prilikom transfuzije, ne smiju primati krv Rh+.
Buk
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Buk je imao 192 stanovnika.
Rh sistem krvnih grupa
Medicinski značaj Rh sistem krvnih grupa
Također je zabilježeno da su osobe sa rezus–antigenom D i MNS antigenom N naročito podložniji malim boginjama.
Buk
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Buk je imalo 220 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Rh sistem krvnih grupa
Medicinski značaj Rh sistem krvnih grupa
== Međusobna kompatibilnost kombinacija antigena ABO i Rh sistema ==
Pristava pri Šentjerneju
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Novo Mesto.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Pristava pri Šentjerneju je imala 57 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Pristava.''
Agnostički ateizam
Agnostički ateizam ili ateistički agnosticizam je filozofska pozicija koja u sebi ima i ateizam i agnosticizam. Agnostički ateisti su ateisti koji ne vjeruju u postojanje bilo kog božanstva, a agnostici su zato što smatraju da, u principu, postojanje nekog božanstva nije moguće dokazati ili da se trenutno ne može dokazati. Agnostički ateisti su u suprotnosti sa agnostičkih teistima, koji govore da postoji jedno ili više božanstva, ali da postojanje ili nepostojanje nije moguće utvrditi.
Historija
"Ateist može, ma koliko rijetko ili često, biti agnostik. Postoji agnostički ateizam ili ateistički agnosticizam, i kombinacija ateizma i agnosticizma, koja se upravo ovako može nazvati, nije rijetka."
"Ako čovjek nije uspio naći adekvatne razloge za vjerovanje u Boga, savršeno je razumno i racionalno da ta osoba ne vjeruje u Boga te je samim tim ateist... ako nastavi dalje i, nakon istraživanja prirode i domašaja ljudskog znanja, dođe do zaključka da je nemoguće odrediti postojanje Boga, na osnovu činjenice da je ne moguće utvrditi da li je izjava da Bog postoji istina, samim tim je agnostik ali i ateist - agnostički ateist – ateist je zato što je agnostik. Međutim, jeste da je nepravilno izjednačavati agnosticizam i ateizam kao jedno, također ih je nepravilno razdvajati kao da se međusobno isključuju..."
Nanočestica čvrstog lipida
desno|mini|250x250piksel| Upotreba u DNK vakcinama.
Čvrste lipidne nanočestice (SLN) ili lipidne nanočestice (LNP) su nanočestice sastavljene od lipida. One su novi sistem isporuke farmaceutskih lijekova (i dio isporuke nanočestica lijekova ) i nova farmaceutska formulacija. LNP-ovi kao sredstvo za isporuku lijeka prvi put su odobreni 2018. godine za lijek siRNA, Onpattro. LNP su došle do šireg izražaja 2020. godine, jer neka COVID-19 cjepiva koja koriste tehnologiju RNA vakcina, premazuju krhke mRNA niti PEGiliranim lipidnim nanočesticama kao svojim nosačem (npr. MRNA-1273 iz Moderne i BNT162b2, od BioNTech / Pfizer ).
Karakteristike
Čvrsta lipidna nanočestica je obično sferična s prosječnim promjerom između 10 i 1000 nanometara. Čvrste nanočestice lipida posjeduju čvrsti matriks lipidnog jezgra koji može solubilizirati lipofilne molekule. Jezgra lipida stabilizirana je surfaktantima (emulgatori). Korišteni emulgator ovisi o putevima primjene i ograničeniji je za parenteralnu primjenu. Izraz lipid ovdje se koristi u širem smislu i uključuje trigliceride (npr. Tristearin ), digliceride (npr. Glicerol bahenat), monogliceride (npr. Glicerol monostearat ), masne kiseline (npr. Stearinska kiselina ), steroide (npr. Holesterol ) i voskove (npr. cetil palmitat ). Sve klase emulgatora (s obzirom na naboj i molekulsku težinu) korištene su za stabilizaciju lipidne disperzije. Utvrđeno je da kombinacija emulgatora može efikasnije spriječiti nakupljanje čestica.
FDA je 2018. odobrila prvi lijek koji je koristio nanočestice lipida kao sistem za isporuku lijeka, siRNA lijek, Onpattro. Od kraja 2020. godine, nekoliko mRNA vakcina za SARS-CoV-2, uključujući Modernin RNK-1273 i BioNtech BNT162b2, koriste i lipidne nanočestice kao svoj dostavni sistem lijeka.
IC 4927
IC 4927 (također poznat kao ESO 185-48 i PGC 64000) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 270 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Teleskop. Najveći prečnik je 1,20 (94 hiljade sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (31 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Royal Harwood Frost 31. augusta 1904. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Matijevići (Dvor)
Matijevići su naseljeno mjesto u sastavu općine Dvor, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Matijevići su imali 645 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Matijevići je imalo 844 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
Brdo (Slovenske Konjice)
Brdo je naseljeno mjesto u sastavu općine Slovenske Konjice, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Slovenske Konjice.
Stanovništvo
Napomena: ''U 2012. izvršena je manja razmjena teritorija između naselja Brdo i Tepanjski Vrh.''
Bahia
Bahia je jedna od 26 administrativnih jedinica prvog nivoa u Brazilu. Glavni i najveći grad države je Salvador.
Prostire se na površini od 565.733 km2 a prema procjeni iz 2015. godine u ovoj provinciji je živjelo 15.203.934 stanovnika. Četvrta je najmnogoljudnija savezna država Brazila (poslije São Paulo, Minas Gerais i Rio de Janeiro) i peta najveća po površini. Gustina naseljenosti iznosi 27 stanovnik/km2.
Nekada monarhija kojom je dominirala poljoprivreda i robovlasnički sistem, Bahia je danas glavni proizvodni centar kojom već tri zadnja mandata vlada Radnička partija.
Geografija
Bahia na istoku izlazi na Atlantski okean, sa svojim zalivom Svih Svetih koji je najveći u Brazilu. Na sjeveru graniči sa saveznim državama Sergipe, Alagoas, Pernambuco i Piauí, na zapadu sa državama Goiás i Tocantins te na jugu sa Espírito Santo i Minas Gerais.
Od zapada ka istoku, država je ispresjecana mnogim rijekama od kojih je najvažnija São Francisco, koja izvire u Minas Geraisu i prolazi zapadnim dijelom države Bahia prije njenog ušća u Atlantski okean, između Sergipea i Alagoasa. Nekada plovna za parobrode sa lopaticama, danas je rijeka plovna samo za manje brodove ali je još uvijek od vitalnog značaja za sušni zapadni dio države koji kontinuirano snabdijeva vodom u toku sezone, kada mnoge druge manje rijeke presuše.
Sobradinho brana izgrađena na rijeci São Francisco stvara jednu od najvećih akumulacija vode na svijetu. Od drugih velikih hidroelektrana tu su i Paulo Afonso hidroelektrični kompleks i Itaparica ili Brana Luiz Gonzaga.
Franjevački samostan Guča Gora
Franjevački samostan u Gučoj Gori|mini|desno Franjevački samostan u Gučoj Gori (Crkva i samostan sv. Franje Asiškog) je rimokatolički samostan u Gučoj Gori, u općini Travnik u Bosni i Hercegovini. Građen je od 1857-59. godine, a na njegovom podizanju radio je fratar Marijan Šunjić. Samostan i crkva pripadaju Franjevačkoj provinciji Bosni Srebrenoj.
Historija
Porast broja vjernika u 19. vijeku u Lašvansko-travničkoj župi, doveo je 1827. godine do podjele župe: na Župu Dolac i Župu Guču Goru, kao njenu filijalu, a 1840. godine Župa Guča Gora se odvaja, te postaje samostalna. Nakon što je imenovan provincijalom 1847. biskup Marijan Šunjić se sa fra Lovrom Karaulom zalaže za izradnju crkve i samostana u Gučoj Gori i Livnu. Poslali su 1851. zahtjev Vrhovnoj upravi Reda, Propagandi u Carigradu, te kao razlog naveli da su postojeći samostani pretijesni za školovanje i odgajanje podmlatka. Karaula je zatražio dozvolu za gradnju u Livnu za budući samostan Goricu, a nakon dobijanja dozvole počela je gradnja crkve u Gučoj Gori, na mjestu redovničke rezidencije, gdje je do tada bio župni stan i kapela. Šunjić se protivio lokaciji, jer je mjesto bilo premaleno za crkvu, pa ja 1852. godine kupio parcelu na zaravni iznad sela, ali je i ona bila premalena, te je 1854. godine kupio jedan voćnjak s vrtom ispod groblja. Sve do 1855. godine kupovao je susjedne parcele, razmjenjivao ih, da bi zadnju kupio 16. maja 1855. te je sve do maja 1856. sakupljao materijal i tražio radnike, da bi kamen temeljac crkvi bio postavljen 5. maja 1856, a samostanu 17. maja 1857. Crkvu je pravio majstor Ante Ciciliani iz Trogira, po uzoru na Trogirsku katedralu.
Izgradnja
Spomen ploča na ulazu u Franjevački samostan u Gučoj Gori|200px|mini|desno Gradnja samostana, zbog vremenskih uslova odvijala se uglavnom ljeti, a gradnju samostana, kao i crkve izvodio je Ante Ciciliani, dok je gradnju vodio fra Jako Baltić tako da je 1858. godine ozidano i pokriveno južno krilo samostana, a slijedeće godine je bilo završeno trideset soba, da bi se 25. maja 1859. rezidencija proglasila samostanom, u koju su se franjevci uselili 1860. godine. Samostanska zgrada je izvedena po uzoru na tradicionalnu samostansku arhitekturu. u kojoj tri krila samostana, zajedno s crkvom, zatvaraju četvorni prostor - samostanski klaustar, u kojem su poseban ukras bili brojni stupovi. U to vrijema bio je to najveća samostanski kompleks u Bosni, a isticala se i svojom ljepotom:
Obrazovanje
U novoizgrađeni samostan je smješteno niže franjevačko učilište, a od 1883-1900. u njemu su bile objedinjene Franjevačko dječačko sjemenište (probandat) u početku sa tri razreda, 1886. je otvoren četvrti, a 1897. i peti razred; a od 1911-13. i novicijat. Sjemenište je zbog pomanjkanja prostora 22. maja 1900. godine premješteno u Franjevačku klasičnu gimnaziju u Visoko. Za to vrijeme kroz probandat je prošlo 271 đaka. Dolaskom sjemeništa 1888. godine osnovana je i gimnazijska biblioteka. Od početka 20. vijeka pa do tridesetih godina u samostanu se održavala nastava za dva viša razreda pučke škole, kao i od 1942-45. godine.
Gučogorska crkva
mini|276px|Učenici ispred crkve, 1900. godine Gučogorska crkva je građena 1856. i 1857. godine. Gradnju crkve i samostana vodio je najprije Ante Ciciliani iz Trogira, a zatim ga je zamijenio domaći majstor Matija Lovrinović. Za crkvu su 1889. nabavljene nove orgulje, umjesto postojećih starijih. Nove orgulje, sa 6 registara, izradila je firma Braća Zupan u Kranjskoj. Ova crkva je djelomično porušena 1894, a nova je sagrađena po projektu Josipa Vancaša. Građena je u neoromaničkom stilu, sa dva zvonika, za razliku od stare koja je imala jedan. Enterijere crkve je 1896. oslikao Marko Antonini. Za nju je nabavljeno i pet oltara iz radionice Ferdinanda Stuflessera iz Tirola. Zatim je 1900. nabavljeno i zvono težine 741 kg, koje je za Prvog svjetskog rata rekvirirano. Danas crkva ima tri zvona.
Drugi svjetski rat
U februaru 1945. godine, njemačke vojne formacije povlačile su sa područja Srednje Bosne, te se jedna jedinica sa 180 vojnika, Čerkeza i Ukrajinaca te 11 ustaša, povukla i zabarikadirala se u Samostan. Nakon tri dana i neuspjelih pregovora, Drugi bataljon Trinaeste krajiške brigade napao je samostan, a bacanjem flaša sa benzinom zapaljen je samostan. U požaru su nestala kulturna svjedočanstva, prije svega arhiv i knjižnica, kao i bogata ostavština fra Marijana Šunjića. Uništena su i brojna umjetnička djela, crkveno ruho, oltar i orgulje.
Obnova
Obnovljena crkva je ponovo stavljena pod krov 1946. godine. Prostor crkve uređen je 1970-ih godina po projektu Srebrenke Sekulić-Grodanović. Novi samostan je izgrađen na temeljima jednog krila starog, 1957-59. godine, po planovima mostarskog arhitekta Romea Tiberia. U crkvi su 1990. instalirane orgulje sa 12 registara, poklon njemačke župe u Neuffenu, a izgrađene su između dvaju ratova. Restaurirane su u Zagrebu. Orgulje su uništene tokom rata u Bosni.
Rat 1992-95.
Nakon što je samostan 11-12. juna oštećen od strane mudžahedinske jedinice El Mudžahid, te je planirano rušenje crkve, 16. juna 1993. samostan je zaposjela vojna policija Armija RBiH, smjestivši tu komandno mjesto 306. brdske brigade u sastavu 3. Korpusa, a jedno vrijeme je samostan korišten kao zatvor. U crkvi su uništene orgulje, komemorativne ploče, zelenom je bojom oštećena slika Krist Svevladar na oltaru, razbijene su crkvene klupe, ispovjedaonice, a po zidovima i stupovima pisani uvredljivi grafiti i grafiti na arapskom jeziku, od strane pripadnika vojne mudžahedinske jedinice Trećeg korpusa El Mudžahid, 7. muslimanske i 17. brdske brigade. Samostan je pretrpio veća fizička oštećenja, prostori za stanovanje su devastirani, odnesena je samostanska biblioteka sa 8000 naslova. Najvrijednije umjetnine, te crkvenu dokumentaciju svećenici su izmjestili u jesen 1992. u Proložac u Hrvatsku.
Umjetnine
Budući da je samostansko blago nestalo u požaru Drugog svjetskog rata, to su kulturno-umjetnički sadržaji poglavito iz novijeg vremena. U pinakoteki samostana je danas više od 300 djela suvremene likovne umjetnosti, većeg broja autora različite generacijske pripadnosti i slikarskih pravaca, kao što su: Gabrijel Jurkić, Ivan Meštrović, Mica Todorović, Muhamed Kulenović, Mersad Berber, Edo Murtić, Ivan Lacković Croata Mario Mikulić, Ankica Oprešnik, Behaudin Selmanović, Ljubo Lah, Mirko Čurić, Josip Generalić, Petar Waldeg. Poznatija umjetnička djele su: Postaja križnog puta, reljef u bakru Zdenka Grgića; freska Gospa Žalosna i mozaik Ozdravljenje slijepca Ivo Dulčića; Krist Svevladar slika u prezbiteriju Zlatka Kesera.
Pred samostanom se nalazi bronzani kip Sv. Franje, kipara Ivana Križanca iz 1985. godine Također je ostala i hronika fra Jake Baltića iz 19. vijeka. Ona osim kulturno-historijske ima i literarnu vrijednost. Sačuvane su i župne matice, veliki dio Matica krštenih, Matica umrlih, Matica vjenčanih, dok su starije Matice krizmanih uništene sve od 1766. godine. Svezak I Matice krštenih iz 1766. godine pisan je bosančicom
IC 3319
IC 3319 je nepostojeći astronomski objekat naveden u Novom općem katalogu koji je opisan da se nalazi u sazviježđu Djevica. Ovaj objekat je zapisao Friedrich Carl Arnold Schwassmann 23. februara 1900. godine.
Nanoarhitektonika
mini| Nanoarhitektonika u biologiji: [[Samo-montaža|samostalno skupljanje lipida (a), proteina (b) i (c) kompleksa SDS - ciklodekstrina. SDS je površinski aktivna materija s ugljikovodičnim repom (žuta) i SO4 glavom (plava i crvena), dok je ciklodekstrin saharidni prsten (zeleni C i crveni O atomi).]] mini| Nanoarhitektonika u hemiji: transmembranski [[Hlorid|hloridni kanal nastao samostalnim sastavljanjem fumaramida]] Nanoarhitektonika je tehnologija koja omogućava raspored strukturnih jedinica nano veličine, obično grupe atoma ili molekula, u željenu konfiguraciju. Koristi dva glavna procesa: nano-stvaranje i nano-organizaciju. Nanoorganizacija uključuje preuređenje strukturnih jedinica u željeni obrazac, dok je nano stvaranje sinteza novih materijala koji u prirodi ne postoje. Na primjer, ljuštenjem atomskih ploča s grafitne ploče može se dobiti novi nano-materijalni grafen koji ima vrlo različita svojstva od grafita.
Donji Mihaljevec
Donji Mihaljevec (mađ. Alsómihályfalva) je naseljeno mjesto u sastavu općine Sveta Marija, Međimurska županija, Republika Hrvatska.
Nanoarhitektonika
Primjeri
Tipičan primjer nano-organizacije je razvoj nanoelektroničkog kola. Izazovni elektronički uređaji proizvode se eksperimentalno, koristeći prethodno otkrivene materijale, kao što su ugljične nanocijevi, fulereni, grafen, pojedinačne molekule koje imaju funkcionalne grupe itd. Međutim, njihova praktična upotreba nemoguća je bez tehnologije (nano-organizacije) koja integrira i povezuje ove uređaje u sistem.
Donji Mihaljevec
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Čakovec.
Nanoarhitektonika
Historija
Značaj arhitektonike u nanoznanosti i nanotehnologiji prvi put je naglašen 1999. godine na Univerzitetu Kalifornija u Los Angelesu (UCLA). Sljedeće godine u Tsukubi u Japanu održan je prvi međunarodni simpozijum o nanoarhitektonici. 2003. pojam nanoarhitektonika prvi se put spominje u recenziranom članku njemačke grupe sa Freie Universität Berlin, a iste godine otvoren je i namjenski istraživački centar, Functional Engineered Nano Architectonics, na UCLA. 2007. godine u Tsukubi su osnovani slični centri: Međunarodni centar za nanoarhitektoniku materijala na NIMS-u i Interfacial Nanoarchitectonics na AIST-u.
Donji Mihaljevec
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Donji Mihaljevec je imao 723 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Donji Mihaljevec je imalo 766 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:
FBP1
Fruktoza-1,6-bisfosfataza 1 je  proteinski enzim koji je kod ljudi kodiran genom  FBP1.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 338 aminokiselina, a molekulska težina 36.842 Da.
Funkcija
Fruktoza 1,6-bisfosfataza 1, a glukoproteinogenezni regulacijski enzim, koji katalizira hidrolizira fruktoza 1,6-bisfosfat do fruktoza 6-fosfata i neorganskog fosfata. Nedostatak fruktoza-1,6-difosfataze povezan je sa hipoglikemijom i metaboličkom acidozom.
Josh Onomah
Josh Onomah (Enfield, 27. april 1997.) je engleski profesionalni nogometaš koji nastupa za Sheffield Wednesday i nogometnu reprezentaciju Engleske U21.
Karijera
Prve nogometne korake je napravio u ekipi Tottenham Hotspura. Za seniorski tim Tottanhama potpisuje 2014. godine. Debitovao je 5. januara 2015. godine protiv Burnleya u okviru FA kupa. U Premijer ligi je debitovao 2. novembra 2015. godine protiv Aston Ville.
Član je nogometne reprezentacije Engleske U21.
Košarkaška reprezentacija Srbije
Košarkaška reprezentacija Srbije (Кошаркашка репрезентација Србије) predstavlja Srbiju na međunarodnim košarkaškim utakmicama i pod upravom je Košarkaškog saveza Srbije. Srbija je trenutno šesta na FIBA svjetskog poredku.
Od 1992. do 2003. reprezentacija je igrala međunarodne utakmice pod nazivom SR Jugoslavija, a od 2003. do 2006 pod nazivom Srbija i Crna Gora. Nakon proglašenja nezavisnosti Crne Gore 2006, Košarkaški savez Srbije je preuzeo mjesto Košarkaškog saveza Srbije i Crne Gore kao FIBA članica. Stoga je sve rezultate i medalje iz ovog preioda naslijedila reprezentacija Srbije.
SR Jugoslavija (Srbija i Crna Gora) (1992–2006)
Unatoč tome što je postala znatno manja zemlja nakon raspada SFR Jugoslavije, košarkakša reprezentacija je i dalje bila veoma konkurentna snaga na međunarodnoj sceni. Osvojili su brojna uzastopna evropska i svjetska prvenstva. Dominirali su svjetskom scenom 1990-tih, u generacijama predvođenim igračima kao što su Vlade Divac, Peja Stojaković, Aleksandar Đorđević, Žarko Paspalj i Dejan Bodiroga, ali su pretrpjeli krizu sredinom 2000-tih.
Na Eurobasket osvojili su 3 zlatne medalje, i to 1995, 1997, 2001, te jednu bronzanu medalju 1999. Srbija je bila domaćin Eurobasketa 2005, ali je osvojila tek 9. mjesto. Takošer su osvojili srebrnu medalju na Olimpijskim igrama 1996 i uzastopne titule svjetskog prvaka 1998 i 2002.
Olimpijski komitet Srbije je izabrao košarkašku reprezentaciju za najbolju mušku ekipu pet puta, od 1995 do 1998 i u 2002.
Srbija (2006–sada)
Nova generacija, ponovo predvođeni trenerom Dušanom Ivkovićem vratila se na put stare slave uzimajući srebrnu medalju na Eurobasketu 2009, i četvrto mjesto na Svjetskom prvenstvu 2010, s najmlađom ekipom. Krajem 2013. slavni srbijanski košarkaš Aleksandar Đorđević potvrđen je kao nasljednik Ivkovića. Đorđević je vodio ekipu do srebrne medalje na Svjetskom prvenstvu 2014..
Trenutni sastav
Sastav za EuroBasket 2022.
Breg pri Konjicah
Breg pri Konjicah je naseljeno mjesto u sastavu općine Slovenske Konjice, regija Savinjska, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Slovenske Konjice.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Breg pri Konjicah je imao 132 stanovnika.
Napomena: ''Do 1953. iskazivano pod imenom Breg.''
IF Elfsborg
IF Elfsborg je profesionalni nogometni klub koji je smješten u gradu Borås, Švedska. Takmiči se u ligi Allsvenskan, najvišem rangu nogometa u Švedskoj.
Klub je osnovan 1904. godine. Osnivač kluba je bio Carl Larsson, koji je također bio menadžer kluba 20 godina. Najbolji igrač kluba svih vremena je Sven Jonasson. Za klub je postigao 252 pogotka. Najveći uspjesi kluba su osvajanje prve lige u šest navrata, kao i osvajanje nacionalnog kupa tri puta. Također je osvojio Intertoto kup dva puta (1980, 208). Tradicionalne boje su žuta i crna. Najveći rival Elfsborga je IFK Göteborg. Domaće utakmice igra na stadionu Borås Arena.
CCDC80
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 950 aminokiselina, а molekulska težina  108.174 Da.
Funkcija
Bioinformatička analiza sugerira da je protein CCDC80 peroksiredoksin.
Popis stanovništva u Srbiji 2011 (Crveni Krst)
Po popisu stanovništva, domaćinstava i stanova 2011. u Srbiji, koji je proveden od 1. do 15. oktobra 2011, u niškoj gradskoj općini Crveni Krst živjelo je ukupno 32301 stanovnika, što predstavlja 0,45% od ukupnog broja stanovnika Srbije, odnosno 8,58% od od ukupnog broja stanovnika Nišavskog okruga. Popis stanovništva provoden je na temelju Zakona o popisu stanovništva, domaćinstava i stanova u 2011. Godini ("Službeni glasnik RS", br. 104/09 i 24/11).
Starosna piramida
Od ukupnog broja stanovnika u niškoj gradskoj općini Crveni Krst bilo je 16.205 (50,17%) muškaraca i 16.096 (49,83%) žena, što predstavlja omjer muškaraca i žena 1.007:1000. Prosječna starost stanovništva bila je 41,9 godina, muškaraca 41,0 godina, a žena 42,7 godina. Udio osoba starijih od 18 godina je 81,5% (26.321), kod muškaraca 80,8% (13.100), a kod žena 82,1% (13.221).
Pristavica (Šentjernej)
Pristavica je naseljeno mjesto u sastavu općine Šentjernej, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Novo Mesto.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Pristavica je imala 36 stanovnika.
Pristavica
Slovenija:
Shozo Okuyama
Shozo Okuyama, rođen 20. aprila 1939. u prefekturi Hokkaido je nekadašnji japanski biatlonac.
Olimpijske igre
Okuyama je samo jednom nastupio na Olimpijskim igrama u biatlonu i to na ZOI 1968. Najbolji rezultat u pojedinačnoj konkurenciji bilo mu je 34-o mjesto 1968. u pojedinačnoj utrci na 20 km kada je od 54 takmičara s sedam promašaja i zaostatkom od 15:05.1 min bio iza pobjednika norveškog biatlonca Magnara Solberga. U prvom nastupu japanska je štafeta u sastavu: Isao Ono, Shozo Okuyama, Hajime Yoshimura i Miki Shibuya zauzela zadnje mjesto, a Okuyama je imao pet promašaja s zaostatkom od 22:18.6 min u odnosu na pobjedničku sovjetsku štafetu u sastavu: Aleksandar Tihonov, Rinat Safin, Ivan Bijakov i Viktor Mamatov.
Svjetska prvenstva
Od 1964-68. nastupio je tri puta na Svjetskom prvenstvima u biatlonu. Prvi put je nastupio na SP 1965. u norveškom Elverumu u utrci na 20 km, kada je zauzeo 22-o mjesto od ukupno 48 takmičara s osam promašaja i zaostatkom od 9:01.0 min iza pobjednika norveškog biatlonca Olav Jordeta. Najbolji mu je rezultat bilo 18-o mjesto na SP 1966. u zapadnonjemačkom Garmisch Partenkirchenu u utrci na 20 km, kada je od ukupno 50 takmičara s dvanaest promašaja i zaostatkom od 19:26.1 min iza pobjednika norveškog biatlonca Jona Istada. Sličan rezultat ostvario je na SP 1967. u istočnonjemačkom Altenbergu u utrci na 20 km, od ukupno 52 takmičara s šest promašaja i zaostatkom od 10:32.2 min iza pobjednika sovjetskog biatlonca Viktora Mamatova. U utrkama štafeta najbolji plasman mu je deveto mjesto na SP 1967. s Mikijem Shibuyajem, Isao Onom i Yoshiom Ninominejom s zaostatkom od 20:54.4 min u odnosu na pobjedničku norvešku štafetu u sastavu: Jon Istad, Ragnar Tveiten, Ola Wærhaug i Olav Jordet.
Prestanak karijere
Iz aktivnog bavljenja biatlonom povukao se 1968. godine.
Alexander Wittek
Aleksandar Witek (12. oktobar 1852. Sisak, 11. maj 1894. Graz) radio je kao arhitekt i šahovski majstor Austro-Ugarskoj (približno 1880; pojam "velemajstor" u to doba još nije postojao). Iz Siska je odselio 1870. godine, a nastavio je živjeti u Grazu, zatim u Beču (gdje je diplomirao arhitekturu 1875.) i Sarajevu. Godine 1877. izabran je za potpredsjednika šahovskog kluba u Grazu. Zabilježeno je da je 1881. godine odigrao je simutanku na slijepo na deset ploča. Godine 1881. u Oesterreichische Lesenhalle demantira da je rođen u Grazu ističući da je Sisak njegov rodni grad, a Hrvatska domovina. Između 1881. i 1883. nastupio je na nekoliko turnira u Grazu, Beču i Berlinu i postigao dobre rezultate. U karijeri je pobijedio mnoge vodeće šahovske majstore, među kojima se ističu pobjeda protiv Wilhelma Steinitza 1890. godine, koji je 1886. postao prvi svjetski prvak, te pobjeda protiv u to vrijeme vodećeg ruskog šahiste Mihaila Čigorina, koji je kasnije igrao dva meča za prvenstvo svijeta sa Steinitzom. Witek je osvojio deveto mjesto na šahovskom turniru u Beču 1882, gdje je 18 učesnika igralo u dva kruga. Tada se bavio mišlju da postane šahovski profesionalac, ali se odlučio za sigurniju državnu službu. Njegova najpoznatija arhitektonska djela u Sarajevu su zgrada Vijećnice (1892–1894), koja je kasnije postala Narodna biblioteka i javna česma Sebilj (1891), a obje su izgrađene u pseudomaurskom stilu.
Phil Scott (političar)
Phillip "Phil" Scott (rođen 4. augusta 1958, Barre, Vermont, SAD) jeste američki političar i trenutni, 82. po redu guverner savezne države Vermont. Scott je član Republikanske stranke. Na izborima za guvernera Vermonta održanim 8. novembra 2016. pobijedio je s osvojenih 52,05% glasova. Trenutno je (stanje: novembar 2016.) na mjestu zamjenika guvernera Vermonta, gdje se nalazi od 2011. Prije toga, bio je i senator u Senatu države Vermont, kao predstavnik senatskog distrikta okruga Washington od 2001. do 2011. godine. Također je i suvlasnik DuBois Contruction, male građevinske firme sa sjedištem u gradu Middlesex.
Biografija
Scott je rođen u gradu Barre, 4. augusta 1958. godine. Maturirao je u školi Spaulding u rodnom gradu 1976. a četiri godine kasnije diplomirao na Univerzitetu Vermonta gdje je studirao industrijsko obrazovanje.
Politika
Kao Republikanac, Scott je izabran u Senat države Vermont 2000. godine, predstavljajući senatski distrikt okruga Washington. Na tu poziciju biran je četiri puta te je služio mandat od 2001. do 2011. godine. Tokom senatorske karijere, bio je potpredsjednik senatorske komisije za saobraćaj i predsjednik senatorske komisije za institucije. Ranije je bio i član senatorske komisije za prirodne resurse i energiju. Kao predsjednik senatorske komisije za institucije, Scott je izmijenio raniju praksu o vođenju državnog budžeta za kapitalne konstrukcije tako što je postavio realnu granicu za troškove, čime je osigurao da su troškovi alocirani na dugoročne investicije u infrastrukturu, kreirajući time pošten proces za distribuciju budžetskih sredstava.
Tokom svog rada u Senatu Vermonta, Scott je bio član i nekoliko posebnih komisija, uključujući Vijeće za nominiranje sudija, zakonodavnu savjetodavnu komisiju za Predstavnički dom Vermonta, zajedničku komisiju za nadzor nad krivično osuđenim osobama, komisiju zakonodavnog vijeća i drugih.
Dana 2. novembra 2010. Scott je izabran na mjesto 79. po redu zamjenika guvernera Vermonta, a zakletu je položio 6. januara 2011. godine. Ponovno je izabran na istu poziciju i 2012. godine, kada je pobijedio Cassandru Gekas, a treći mandat je osvojio 2014. kada je pobijedio Deana Correna.
Kao zamjenik guvernera, Scott je bio predsjedavajući Senata države Vermont kada je senat zasijedao. Osim toga, slučio je i kao član komisije komisija, tročlanog radnog tijela koje određuje i postavlja članove, predsjednike i potpredsjednike senatskih komisija. U slučaju neodlučenog glasanja u Senatu Vermonta, Scott je imao ovlaštenje dati odlučujući glas. Osim toga, po ustavu Vermonta, kao zamjenik guvernera vršio je guvernerske funkcije kada je guverner izvan savezne države. Njegova kancelarija se drži politike "otvorenih vrata", pa čak i doslovno.
Pinocchio
Bajka o Pinokiju ima i značajnu pedagošku ulogu: svo vrijeme Pinokio je rastrzan između dobrog i lošeg; nijedna laž ne ostaje nekažnjena (Pinokiju raste nos i tako ga razotkriva), a jedino ga poslušnost i marljivost mogu pretvoriti u živog dječaka. Čak je i dobra vila stroga i neumoljiva. Jedino je "tata" Geppeto (Đepeto) blag i popustljiv, baš kao što su to roditelji prema svojoj djeci. Pinokio je kulturna ikona i jedan od najznačajnijih likova u dječijoj književnosti. Po bajci je 1940. snimljen Walt Disneyev crtani film Pinokio.
NGC 935
NGC 935 (također poznat kao Arp 276, IC 1801, MCG 3-7-15, PGC 9388 i UGC 1937) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 190 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ovan. Najveći prečnik je 1,70 (94 hiljade sg) a najmanji 1,1 ugaonih minuta (61 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 18. septembra 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Donja Dolina
Donja Dolina je naseljeno mjesto u gradu Gradišci, Bosna i Hercegovina.
Ostojići
Hrvatska:
Karne (bend)
Karne je bosanskohercegovačka pop-rock grupa, osnovana 2010. godine u Sarajevu.
Historija
Grupa je do sada izdala jedan album sa 13 pjesama. 2014. godine Almir Kurt postaje novi pjevač benda.
Svjetsko prvenstvo u biatlonu 1990 – 15 km
Utrka u pojedinačnoj konkurenciji na 15 km na Svjetskom prvenstvu u biatlonu 1990. za žene održala se 20. februara 1990. u sovjetskom gradu Minsku.
Rezultati
Nastupile su 44 biatlonke iz 16 država.
TIMMDC1
TIMMDC1 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom TIMMDC1 sa hromosoma 3. To je šaaperonski protein uključen u izgradnju membranskog kraka mitohondrijskog kompleksa I. Pokazalo se da mutacija pomaka okvira u intronu ovog gena uzrokuje neuspjeh u razvoju, zaostajanje psihomotornog razvoja, infantilni početak hipotonije i tešku neurološku disfunkciju. Visoka ekspresija ovog gena povezana je sa migracijom ćelija raka pluća, dok se pokazalo da iscrpljivanje proteina utiče na regulaciju apoptoza, ćelijski ciklus i migracije ćelija.
Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 285 aminokiselina, а molekulska težina 32.178 Da.