Сафія_Насаўская
Каралева Швецыі і Нарвегіі
Каралева Сафія пасля 1878 года шмат займалася сваімі рэлігійнымі інтарэсамі, і яе праца ў так званым новым евангельскім руху была даволі значнай. Гэта зрабіла яе менш зацікаўленай удзелам у прадстаўніцтве і жыцці грамадства, і Карл Флітвуд адзначыў, што гаспадаром яе двара быў фактычна вялебны Бескаў. У рэшце рэшт яна абмежавала ўдзел у двары і жыцці грамадства толькі тады, рабіла гэта толькі тады, калі гэта было абсалютна неабходна. Калі яна наведала баль Амарантер ў 1885 годзе, выпадак быў досыць рэдкім і прыцягнуў увагу. Сафія аддала перавагу прыватнаму жыццю, напрыклад, вячэрам і музычным вечарам у кампаніі членаў сям’і і фрэйлін. Каралева Сафія пакутавала ад дрэннага самаадчування: напрыклад, у 1875—1877 гадах яна амаль увесь час адсутнічала за мяжой па стане здароўя, і хаця пасля 1877 года ёй было лепш, яна працягвала наведваць Амстэрдам, каб атрымаць медыцынскую дапамогу ўрача Мецгера. Падчас візіту ў Парыж яна выклікала вялікую ўвагу, калі абедала ў грамадскім рэстаране: у гэты час гэта было незвычайна для каралеўскай жанчыны, і гэта быў адзіны раз, калі яна такое рабіла гэта. У 1885 годзе яе сын Карл захварэў у Стамбуле, і яны разам з Оскарам II наведалі Асманскую імперыю, дзе іх прыняў султан, а Сафія атрымала дазвол наведаць Імператарскі Гарэм. Яны таксама наведалі Румынію. Каралева Сафія прыклала вялікія намаганні для паляпшэння медыцынскага абслугоўвання і заснавала першую школу сястрынскага догляду ў Швецыі. Яна вывучала творчасць Флорэнс Найцінгейл і ў 1881 годзе разам з Оскарам наведала Вялікабрытанію, дзе іх прыняла каралева Вікторыя. Падчас свайго візіту яна вывучыла сучасныя медыцынскія ўстановы ў Лондане. Пасля вяртання яна распачала праект па навучанні прафесійных медсясцёр у Швецыі. Гэтая праца была пачата толькі наватарскай працай Эмі Раппе ў 1867 годзе, але да гэтага часу не было належнай навучальнай установы для медсясцёр, і медыцынскі свет быў настроены скептычна. У 1882 годзе ёй удалося арганізаваць заняткі для медсясцёр у бальніцы Сабатсберга; і ў 1884 годзе яна адкрыла для студэнтаў універсітэцкі каледж імя Сафіяемэта; ў 1889 г. ён быў распрацаваны як Сафіяемэт, аб’яднаную бальніцу і школу для медсясцёр. Сафіяемэт разглядаўся як узор для пераймання адукацыі медсясцёр у Швецыі, а таксама як правільнае ўстанаўленне прафесіі медсястры ў Швецыі. Сафія вельмі актыўна павышала павагу да прафесіі медсясцёр сярод лекараў, якія не лічылі працу прыдатнай для адукаванай жанчыны, і каб прафесія была паважанай, яна хацела, каб гэтая прафесія разглядалася як рэлігійнае пакліканне і займаліся жанчыны з медыцынскай адукацыяй, і яна заклікала жанчын вышэйшага саслоўя быць медсёстрамі, і ўсё таму, што хацела, каб медсясцёр паважалі: першым кіраўніком яе школы медсясцёр была высакародная Альфільда Эрэнборг, вучаніца Флорэнс Найцінгейл, Каралева актыўна ўдзельнічала ва ўстанове да самай смерці. У яе сястрынскай школе нават студэнты з арыстакратыі павінны былі мыць падлогу. Двое вучняў Сафіяемэта, Альма Брунскон і Вольга Кларэус павінны былі мець вялікае значэнне для медыцынскай дапамогі ў Нарвегіі. Сафія была старшынёй каля пяцідзесяці розных дабрачынных арганізацый у Швецыі і Нарвегіі. Раз на тыдзень яна атрымлівала шукальнікаў дапамогі, падтрымлівала Армію выратавання і сама заснавала мноства арганізацый.