cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы і кляштар бернардзінцаў (Друя)
Гісторыя
У 1923—1928 гг. у кляштары размясціліся манахі-беларусы ордэна марыян. У 1924 г. тут была арганізавана школа (з 1930 г. гімназія), у якой вучыліся А. Цікота, Ч. Сіповіч, У. Падзява, У. Чарняўскі, пісьменнік Я. Германовіч, мастак эмігрант В. Жаўня і інш. Каля 1947 г. закрыты. Касцёл і кляштар выкарыстоўваліся для патрэб Друйскага СПТВ меліярацыі, у 1949—1953 гг. тут знаходзіўся Полацкі будаўнічы тэхнікум, у 1954—1956 гг. — тэхнічнае вучылішча, з 1956 г. — вучылішча меліярацыі.
Архітэктура
Інтэр’ер аздоблены ордарнай пластыкай, лепкай у тэхніцы стука. Скляпенні захавалі першапачатковы дэкор XVII ст. ў выглядзе ляпных геаметрычных кесонаў. Галоўны двух’ярусны алтар з прасторавай групоўкай калон і пілястраў, разарваным антаблементам і дынамічнай аб’ёмнай скульптурай у стылі позняга барока выкананы ў 1764—1767 гг., амбон і чатыры бакавыя алтары з элементамі стылю ракако — 1779 г.
Лемвіг (камуна)
Лемвіг (Lemvig Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Цэнтральная Ютландыя. Плошча — 508,17 км², што складае 1,18 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 22067 чал. (мужчыны — 11206, жанчыны — 10861; іншаземныя грамадзяне — 578).
Смілавіцкі сельсавет
Смі́лавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Смілавічы.
NGC 4305
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лукішкі (Віцебск)
У 1920-х гадах у былым маёнтку быў тартак, пры ім знаходзілася адна з падстанцый трамвая.
Беларуска-італьянскія адносіны
Гісторыя
У якасці дабрачыннасці італьянцы забяспечылі медыцынскім абсталяваннем бальніцы ў Мінску, Гомелі, Століне і Мазыры, а таксама прымаюць на лячэнне і адпачынак дзяцей з зон радыеактыўнага забруджання. У 2007 годзе ўрады падпісалі адмысловае пагадненне, датычнае паездак дзяцей. У тым жа годзе ў Італію для аздараўлення было вывезена 21,5 тыс. беларускіх дзяцей, а ў 2008 годзе іх колькасць склала 19,7 тыс. Італьянскія дабрачынныя арганізацыі накіроўваюць у Беларусь грузы з дапамогай і медыкаментамі, ажыццяўляюць рамонт дзіцячых прытулкаў, будуюць паліклінікі і ажыццяўляюць прафесійнае навучанне дзяцей-сірот і дзяцей з адхіленнямі псіхічнага развіцця.
Італія з’яўляецца важным гандлёвым партнёрам Беларусі, займаючы 7-я месца па агульным аб’ёме таваразвароту (4-я месца па аб’ёме імпарту і 11-я — па аб’ёме экспарту). Агульны аб’ём таваразвароту паміж краінамі склаў у 2008 годзе каля 1,2 мільярда долараў з больш за двухразовай перавагай імпарту з Італіі (высокатэхналагічнае абсталяванне, прадукцыя хімічнай прамысловасці, медыкаменты) над экспартам (прадукцыя чорнай металургіі, нафтапрадукты, калійныя ўгнаенні)
Іаахім Мюрат
Быў жанаты на сястры Напалеона Караліне Банапарт. За баявыя поспехі і выдатную адвагу Напалеон узнагародзіў Мюрата у 1808 годзе неапалітанскай каронай. У снежні 1812 Мюрат быў пакінуты Напалеонам галоўнакамандуючым французскімі войскамі ў Германіі, але самавольна пакінуў пасаду ў пачатку 1813 года.
Падскарбі
У сярэдзіне XVII—XVIII ст. падскарбій з'яўляўся вышэйшай службовай асобай дзяржаўнай адміністрацыі, абіраўся членам казацкай Генеральнай Старшыны. У якасці казначэя падскарбі ведаў дзяржаўнай казной, даходамі і расходамі дзяржаўных сродкаў, кіраваў зборам падаткаў, усталёўваў пошліны; У якасці генеральнага казначэя падскарбі стаяў на чале Генеральнай казённай канцылярыі.
Параграф 175
Пашырэнне § 175 на ўсю Кайзераўскую Германію
У 1871 годзе адбылося аб’яднанне германскіх дзяржаў у адну імперыю вакол Прускага каралеўства, і з 1 студзеня 1872 года новы крымінальны кодэкс набыў моц у якасці асноўнага крымінальнага кодэкса на тэрыторыі ўсёй імперыі. Такім чынам, § 175 КК Германскай імперыі сваімі каранямі ідзе ў прускі крымінальны кодэкс 1851 года і з’яўляецца ў крымінальнай сістэме аб’яднанай Германіі праз КК Паўночнагерманскага саюза.
Варта адзначыць, што пад «ненатуральнай распустай» разумеліся не любыя «распусныя дзеянні» паміж мужчынамі, але толькі такія сексуальныя кантакты, пры якіх палавы орган аднаго мужчыны пранікаў усярэдзіну цела іншага (то бок толькі такія кантакты, якія ў нямецкай мове можна было апісаць паняццем beischlafliche Handlung). Такім чынам, розныя формы непранікальнай мастурбацыі не траплялі пад параграф 175. Тым часам суддзі і юрысты таго часу вялі роспачныя спрэчкі пра тое, што падыходзіла пад вызначэнне beischlaflich, а што не. Часам на судах даводзілася глыбока ўдавацца ў дэталі і высвятляць, ці былі аголены палавыя органы і ці пранікала сперма аднаго партнёра ў цела іншага. Прымяненне § 175 было вельмі цяжкім для суддзяў, бо падсудныя заўсёды маглі дамовіцца і адмаўляць наяўнасць палавога акта, без чаго засудзіць іх было складана. Судовым урачам вельмі рэдка ўдавалася знаходзіць на целе падсудных сляды палавога кантакту. Лік асуджаных за «ненатуральную распусту» до пачатку XX стагоддзя не перавышаў 500 чалавек штогод.
Чарга гучных працэсаў ў 1907—1909 гады, злучаных са, значна ўзмацняе антыгомасексуальныя настроі ў грамадстве.
Дадатковыя метады кантролю і пераследу
Адменна жорстка Гітлер патрабаваў караць членаў партыі і яе асноўных падраздзяленняў за гомасексуальныя кантакты. У сваім указе «Пра захаванне чысціні ў СС і паліцыі» ад 15 лістапада 1941 года ён узмацніў кару па параграфах 175 і 175a для членаў СС і паліцыі. Так, злачынства па гэтых параграфах цяпер каралася смерцю. У «менш цяжкіх выпадках» мінімальны тэрмін арышту быў павялічаны да 6 месяцаў. Асобы, што не дасягнулі 21 года да моманту здзяйснення злачынства і «спакушаныя» да злачынства, у асаліва лёгкіх выпадках маглі быць вызвалены ад кары.
Праект новага крымінальнага кодэкса (1962)
У 1954 годзе  была створана камісія па распрацоўцы праекта новага крымінальнага кодэкса ФРГ. Шырокія дыскусіі выклікалі «», якія выйшлі ў 1949 годзе. Паводле іх 37 % амерыканскіх мужчын цягам жыцця хоць бы аднойчы мелі гомасексуальны кантакт, і выдадзеныя брытанскім урадам, што выступали за дэкрыміналізацыю «прастой гомасексуальнасці». Нягледзячы на тое, што большасць членаў камісіі выказваліся супраць крымінальнага пераследу добраахвотных сексуальных кантактаў паміж мужчынамі, чарнавыя варыянты 1959, 1960 і 1962 утрымвалі артыкулы, яки крыміналізавалі іх, засноўваючыся на «».
Рэабілітацыя асуджаных
22 сакавіка 2017 года ўрад Германіі прапанаваў законапраект, аўтарам якога выступіў міністр юстыцыі ФРГ Хайка Маас, які касуе ўсе прысуды па § 175, вынесеныя ў паваеннай Германіі. Апроч таго, законапраект мяркуе кампенсацыю асуджаным у памеры 3000 еўра за прысуд плюс 1500 еўра за кожны пачаты год турэмнага зняволення. Законапраектам таксама агадана і «калектыўная рэабілітацыя» ў форме фінансавай падтрымкі ў памеры 500 тысяч еўра штогод. 23 чэрвеня 2017 года закон быў прыняты Бундэстагам, аднак у апошняй канчатковай рэдакцыі праекта быў зменены ўзрост згоды з 14 на 16 гадоў, тым самым мужчыны, асуджаныя па параграфе 175 за кантакты з падлеткамі 14-15 гадоў, былі выключаны з рэабілітацыі.
Лінейныя караблі тыпу «Бісмарк»
Гарызантальная абарона
Меўся і іншы прынцыповы дэфект: з прычыны выкарыстання бранявых скосаў, ніжняя бранявая палуба была размешчана вельмі нізка ў корпусе карабля і месца пад ёй было вельмі абмежавана. Дэфіцыт месца, вымусіў нямецкіх канструктараў размясціць частку жыццёва важных элементаў карабля (напрыклад, галоўны артылерыйскі пост) у прасторы паміж бранявымі палубамі, што ў значнай ступені нівеліравала вельмі магутную абарону кацельных і машынных аддзяленняў.
Кава па-ірландску
Кава па-ірландску — кававы напой, які таксама можна аднесці да катэгорыі кактэйляў з вяршкамі.
Рэйдары
Гісторыя
Восем рэйдараў рускага флоту дзейнічалі ў 1904—1905 на японскіх марскіх камунікацыях. У час Першай сусветнай вайны ў склад германскага флоту ўваходзілі 12 дапаможных крэйсераў, прызначаных для рэйдарскіх аперацый.
Ладзара Бастыяні
Ладзара Бастыяні (Lazzaro Bastiani;, Падуя — , Венецыя) — італьянскі эпохі Адраджэння. Прадстаўнік Венецыянскай школы жывапісу.
Баджуні
Прырода
На некаторых астравах захаваліся мангравыя лясы. Фаўна паверхні астравоў бедная, аднак у навакольных водах сустракаюцца рэдкія віды каралаў, рыб, марскія чарапахі і дзюгоні.
Трудавач
Трудавач (Трудова́ч) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дональд Дональдавіч Мак-Лэйн
Дональд Дональдавіч Мак-Лэйн (таксама Марк Пятровіч Фрэйзер; нар. Дональд Дзюарт Мак-Лэйн, Donald Duart Maclean; «Гамер»;, Мэрылебан, Лондан — , Масква) — брытанскі дыпламат, які быў таксама агентам савецкай разведкі.
Міжнародная федэрацыя лыжнага спорту
Музеі лыжнага спорту
Па стане на 2017 год ва ўсім свеце існуе 31 афіцыйны музей лыжнага спорту FIS у 13 краінах, якія прысвечаныя гісторыі лыжнага спорту з улікам уласнай гісторыі лыжнага спорту і турызму ў рэгіёне.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы і кляштар дамініканцаў (Дунілавічы)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы і кляштар дамініканцаў — рымска-каталіцкі сакральны комплекс у Дунілавічах, узведзены ў 1773. Аб'ект Дзяржаўнага спісу гістарычна-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Дамініканскі касцёл
У 1769 г. драўляны касцёл дамініканцаў згарэў і манахі на яго месцы ў 1769—1773 гадах пабудавалі каменны храм і кляштар. Будаўнічымі работамі кіраваў прафесар айцец-дамініканец Юзаф Жылакоўскі. На той момант у манастыры было 7 айцоў і два рэлігійныя браты. У 1773 г. касцёл асвяціў біскуп Фелікс Тавянскі.
Парафіяльны касцёл Найсвяцейшай Троіцы
У 1948 г. касцёл быў зачынены, яго спачатку выкарыстоўвалі як склад — для захавання штучных угнаенняў, а затым як зернесховішча. У 1989 годзе касцёл быў вернуты вернікам, 12 жніўня адбылася першая Святая Імша, якой кіраваў ксёндз Уладзіслаў Блін.
Ветцы
Ветцы (Ветцы) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мальцаўскага сельскага паселішча.
Дзіваць
Даўжыня 12 км. Плошча вадазбору 49 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,2 ‰. Пачынаецца за 1,7 км на поўдзень ад вёскі Токарава, цячэ па Полацкай нізіне. Упадае ў Обаль каля вёскі Валюшчына. Ад вытоку да вёскі Залессе на працягу 4,9 км рэчышча каналізаванае.
Жэўлакі (Сафонаўскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 18 км на паўднёвы ўсход ад горада Сафонава, за 11 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Велічка. За 12 км на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя Міціна.
Рыгор Прохаравіч Жулега
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 чэрвеня 1945 года старэйшы сяржант Жулега Рыгор Прохаравіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.
Жадунь (возера)
Назва
Значэнне азёрнай назвы Жадунь можна перадаць як "Праточнае (возера)". Праз Жадунь цячэ левы прыток ракі Альзініца — прыцякае з возера Братаўна, выцякае ў возера Ухвішча.
Хрыбет Гакеля
Хрыбет Гакеля — падводны хрыбет у Паўночным Ледавітым акіяне паміж катлавінамі Нансена і Амундсена. Паўночны працяг Сярэдзінна-Атлантычнага хрыбта.
Помнік Канстанціну Цыялкоўскаму (Мінск)
Апісанне
Паплечны бюст вучонага з бетону з мармуровай крошкай пастаўлены на пастаменце прамавугольнай формы. Вышыня пастамента складае 3 м, бюста 1,5 м. Пластыка рысаў твару абагульнена. Нешматлікія матывы руху - валасы, нібы ветрам адкінутыя з высокага ілба, плашч, што развяваецца, — асацыіруюцца з тэмай палёту, надаюць вобразу рамантычнае гучанне. Белы колер бюста добра суадносіцца з ружовым пастаментам і шэрымі плітамі дарожкі, што вядзе да помніка.
Палабскія славяне
Пала́бскія славя́не — група заходніх славян (племянныя саюзы бодрычаў, люцічаў, лужыцкіх сербаў), якія размаўлялі на палабскай мове.
Найважнейшыя цэнтры — Торгаў, Прыворна,, Убаба, Бранібар (цяпер Брандэнбург) і інш.
Выдрыца (заказнік)
Флора
У заказніку сустракаюцца 670 відаў сасудзістых раслін, у тым ліку, , , , , , , , , , ,.
Ахова
5 відаў раслін і 20 відаў жывёл і птушак заказніка ахоўваюцца законам.
Сан-Маўра-Тарынезэ
Насельніцтва складае 18771 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1495 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 10099. Тэлефонны код — 011.
NGC 4309
NGC 4309 (іншыя абазначэнні — UGC 7435, IRAS12196+0725, MCG 1-32-25, VCC 534, ZWG 42.51, NPM1G +07.0289, PGC 40051) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Кузнечыкі (Гагарынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Павел Віктаравіч Трамповіч
Біяграфія
У 1920—1930-я гады працаваў на кафедры агульнай хірургіі Мінскага медыцынскага інстытута.
Гісторыя Жалудка
Гісторыя каталіцкай царквы ў Жалудку
Першы касцёл быў закладзены ў 1490 вялікім князем Казімірам IV, з 1498 Жалудок – цэнтр каталіцкай парафіі. У выніку татарскага набегу ў 1506 касцёл быў спалены. У 1529 па загаду караля Жыгімонта I Старога быў адноўлены. У гэты час пробашчам жалудоцкім быў кс. Мацей Баптыста. Падчас вайны 1655 – 1659 гг. касцёл быў спалены маскоўскім войскам, пасля чаго быў адноўлены кс. Андрэем Бурневічам.
Мікалай Васілевіч Бірыла
Біяграфія
У час 2-ой сусветнай вайны ўдзельнічаў у партызанскім руху ў Беларусі. Скончыў Мінскі педагагічны інстытут (1947). У 1947—1953 малодшы навуковы супрацоўнік Інстытута мовы, літаратуры і мастацтва, у 1953—1955 — старэйшы навуковы супрацоўнік Інстытута мовазнаўства АН БССР. У 1956—1958 — прафесар кафедры беларускай філалогіі Варшаўскага ўніверсітэта. З 1959 — загадчык сектараў тэрміналогіі, сучаснай беларускай мовы і культуры мовы Інстытута мовазнаўства АН БССР. З 1977  адначасова выконваў абавязкі акадэміка-сакратара, у 1982—1992 — акадэмік-сакратар Аддзялення грамадскіх навук АН Беларусі, з 1992 — саветнік пры Прэзідыуме АН Беларусі.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» (1976), медалямі. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1971) за ўдзел у комплексе прац па беларускай лінгвагеаграфіі.
Сан-П’етра-Валь-Леміна
Насельніцтва складае 1480 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 119 чал./км². Займае плошчу 12 43 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 0121.
Ізабела Ангулемская
Дзеці
ад 1-га шлюбу: Генрых, Рычард, Жанна, Ізабела, Элеанора ад 2-га шлюбу: Гуга, Эймар, Агнес, Алікс, Гай, Джэфры, Вільям, Маргарыта, Ізабела
Іван Рыгоравіч Зайцаў
Даваенная біяграфія
За мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, яфрэйтар Іван Рыгоравіч Зайцаў 5 кастрычніка 1944 года ўзнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
За мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, Іван Рыгоравіч Зайцаў 13 лютага 1945 года узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Беларуска-латвійскія адносіны
У Латвіі на сярэдзіну 2010 года пражывае 2014 грамадзян Беларусі. Акрамя таго, у Латвіі пражывае каля 79 700 этнічных беларусаў, якія з’яўляюцца другой па колькасці нацыянальнай меншасцю краіны (каля 3,5 % насельніцтва). У Беларусі паводле дадзеных перапісу 1999 года пражывала 2239 латышоў.
Касцёл Святых апосталаў Пятра і Паўла (Капыль)
Касцёл Святых апосталаў Пятра і Паўла — каталіцкі храм у Капылі. Уваходзіць у Мінска-Магілёўскую архідыяцэзію.
Самкава (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Беларуска-сербскія адносіны
За 2004—2008 тавараабарот паміж дзвюма краінамі павялічыўся з 35,1 да 64,8 млн долараў з прыкметным дадатным сальда для Беларусі. У структуры беларускага экспарту пераважае прадукцыя машынабудавання, а таксама металургіі і хімічнай прамысловасці.
Бенгкулу (правінцыя)
Эканоміка
Прамысловасць прадстаўлена здабычай вугля, а таксама дробнымі прадпрыемствамі па перапрацоўцы сельскагаспадарчай і лясной прадукцыі.
Сан-Понса
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ilario.
Тэрцыя
Разнавіднасці тэрцыі
2. Малая тэрцыя — інтэрвал у тры ступені і паўтара тоны, пазначаецца ''м. 3''. З'яўляецца ніжнім інтэрвалам малой (мінорнай) трохгучнасці, і, падобна вялікай тэрцыі, таксама можа часам яго замяняць.
Заслаўе
Адукацыя
У Заслаўі працуюць 3 сярэднія і музычная школы, спартыўная школа-інтэрнат, 5 дашкольных устаноў.
Сарган Старажытны
Жыццяпіс
Акрамя таго цар уварваўся ў краіну Субарту, размешчаную ў паўночна-ўсходняй Месапатаміі і скарыў яе — так усё Міжрэчча апынулася пад яго ўладай. Вядома, што Шару-кін здзейсніў паход у Малую Азію падбухтораны падгаворванні купцамі з асірыйскіх калоній, па меншай меры існуюць дакладныя звесткі пра адпраўку войскаў у Каніш для дапамогі гараджанам у барацьбе супраць хецкага цара Бурушханды. Пасля ўсіх гэтых паходаў была створана велізарная, нябачаная раней краіна-гегемон усяго рэгіёна, памеры якой заставаліся неперасягненымі да персідскіх заваяванняў. Свае прэтэнзіі Шару-кін выказаў у новым тытуле «цар чатырох кірункаў свету».
Леан Уладзіслаў Радзівіл
Сям’я
Дачка Ежы Мікалая Дзіяна Марыя Роза Караба-Тэтаманці наведвала Нясвіжскі палац у 2014 і 2017 гадах. Па яе словах, разглядаецца пытанне аб перапахаванні Леана Уладзіслава Радзівіла ў радавой спачывальні.
NGC 4310
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4310, NGC 4338.
Ваенны пераварот у М’янме (2021)
Ход падзей
У сталіцы Найп’іда на той час былі недаступныя тэлефонная і інтэрнэт-сувязь.
Пратэсты
Жыхары камерцыйнай сталіцы Янгона ва ўнісон чаканілі каструлямі і патэльнямі ў знак пратэсту супраць перавароту. Некаторыя янгонцы зладзілі кароткую 15-хвілінную акцыю пратэсту а 20:00 2 лютага, заклікаючы да звяржэння дыктатуры і вызвалення Су Чжы.
Яфрэмава (Гагарынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Literatūros naujienos
Выходзіла ў 1934—1938 у Каўнасе, да 1937 раз у два тыдні, пазней штомесяц. Выдаўцом і рэдактарам да 56-га нумара быў паэт Антанас Рымідзіс. Рэдактарам апошніх 12 нумароў быў паэт і крытык Людас Гіра.
Капыль
Культура
Капыльскі краязнаўчы музей.
Галера
Галера (galera) — драўлянае вяслярнае ваеннае судна створанае ў VII стагоддзі венецыянцамі.
Lietuvos ūkininkas
Штотыднёвая газета з тым жа назвай была адноўлена 6 студзеня 1919 у Каўнасе. Выходзіла да жніўня 1940.
Еўдакім Раманавіч Раманаў
Еўдакім Раманавіч Раманаў (30 жніўня (11 верасня) 1855, м. Нова-Беліца, Гомельскі павет, Магілёўская губерня, цяпер у межах г. Гомеля —, ) — беларускі этнограф, фалькларыст і археолаг.
Біяграфія
У 1897—1903 Е. Р. Раманаў узначальваў неафіцыйную частку «Могилевских губернских ведомостей». Значнай працай з’яўляюцца «Матэрыялы па гістарычнай тапаграфіі Віцебскай губерні. Павет Веліжскі» (1898), навуковыя вывады ў якой зроблены на аснове асабістых даследаванняў. У гэты перыяд апублікавана каля 100 розных прац. Пад рэдакцыяй Раманава выйшлі тры выпускі «Магілёўскай даўніны» (1900, 1901, 1903), два выпускі «Матэрыялаў па этнаграфіі Гродзенскай губерні» (1911, 1912), адзін выпуск «Крыніц для гісторыі Магілёўскага краю» (1916). У 1886—1894 Е. Р. Раманаў займаецца археалагічнымі раскопкамі на тэрыторыі Магілёўскай і Віцебскай губерняў як самастойна, так і па даручэнні і на сродкі Маскоўскага археалагічнага таварыства, правадзейным членам якога ён з’яўляўся, і Археалагічнай камісіі. Археалагічныя і этнаграфічныя калекцыі Е. Р. Раманава ўзбагацілі многія айчынныя і замежныя музеі. Цяпер у Эрмітажы захоўваецца 1017 экспанатаў Е. Р. Раманава, у Музеі антрапалогіі і этнаграфіі імя Пятра I АН Расіі — 1007, у Дзяржаўным музеі этнаграфіі народаў СССР — звыш 1100, у Гісторыка-этнаграфічным музеі Акадэміі навук Літоўскай ССР — 242, якія даюць багацейшыя матэрыялы для вывучэння гісторыі Беларусі, Літвы і Латвіі. За гэты перыяд Е. Р. Раманаў надрукаваў каля 60 артыкулаў, нарысаў, рэцэнзій і заметак па беларускай этнаграфіі, археалогіі, гісторыі і філалогіі, склаў археалагічныя карты Магілёўскай, Віцебскай і Гродзенскай губерняў, сабраў звесткі пра 1000 гарадзішчаў Беларусі, выявіў шмат стаянак першабытнага чалавека, удзельнічаў у рабоце дзевятага археалагічнага з’езда ў Вільні (1893). Каля в. Высокі Гарадзец (цяпер Талачынскі р-н) адкрыў помнік эпіграфікі 12 ст. — «Рагвалодаў камень». Займаўся раскопкамі курганоў і могільнікаў 10-12 ст. Адкрыцці вучонага добра дакументаваныя і апрацаваныя, яны пакладзены ў аснову наступных даследаванняў па археалогіі. Па ініцыятыве Е. Р. Раманава і пры яго актыўным удзеле былі заснаваны Віцебскі, Магілёўскі і Віленскі этнаграфічныя музеі (куды даследчык перадаў шмат уласных знаходак), неаднаразова наладжваліся выстаўкі. У 1907 Е. Р. Раманаў пераехаў у Вільню, дзе таксама быў інспектарам народных вучылішчаў (1907—1914). Навуковец больш не мог шмат часу аддаваць археалогіі і пагатоў праводзіць раскопкі, але напісаў шмат артыкулаў на назапашаным раней матэрыял (у віленскі перыяд жыцця надрукавана 34 працы па этнаграфіі, фальклору і археалогіі). Найбольш важныя археалагічныя артыкулы гэтага часу апублікаваны ў «Запісках» Паўночна-Заходняга аддзялення Рускага геаграфічнага таварыства (з 1910 Е. Р. Раманаў быў загадчыкам секцыі этнаграфіі і археалогіі РГТ). У кастр. 1917 Е. Р. Раманаў пераязджае ў Стаўрапаль, дзе апынуўся цяжкім становішчы і памёр. Пахаваны на Данілаўскіх могілках. Багацейшы архіў вучонага, які знаходзіўся з ім, загінуў.
NGC 4312
NGC 4312 (іншыя абазначэнні — UGC 7442, MCG 3-32-14, ZWG 99.29, VCC 559, IRAS12199+1548, PGC 40095) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Шэймас Хіні
Шэймас Джастын Хіні (Seamus Justin Heaney;  — ) — ірландскі пісьменнік, паэт, перакладчык і выкладчык. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1995) «За лірычную прыгажосць і этычную глыбіню паэзіі, якая адкрывае перад намі дзіўныя будні і ажылае мінулае».
Балчуленішке
Балчуле́нішке (Balčiulėniškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 10 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Міхаіл Сямёнавіч Барысаў
Біяграфія
Загінуў 9 лютага 1944 года ў баі за вызваленне горада Калінкавічы. Пахаваны ў брацкай магіле ў Калінкавічах.
Канфлікт у Драздах
ЗША, Вялікабрытанія, Францыя, Германія, Грэцыя, Італія, Польшча і Японія адклікалі сваіх паслоў з Мінска ў знак пратэсту супраць парушэння Венскай канвенцыі. Тэкст гэтага дакумента прыбіў да дзвярэй пакінутага катэджа літоўскі пасол. Адным з вынікаў гэтага інцыдэнту было тое, што Еўрапейскі саюз абвясціў Лукашэнка і прыблізна 130 іншых дзяржаўных служачых неўязднымі ў чатырнаццаць з пятнаццаці — тады дзяржаў ЕС (Спіс беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС). Гэта падштурхнула Злучаныя Штаты і краіны, якія не ўваходзілі ў ЕС, выпусціць аналагічныя забароны (выключэннем з’яўляецца штаб-кватэра Арганізацыі Аб'яднаных Нацый у Нью-Ёрку).
Viltis
Выходзіла ў Вільні з 13 (16) снежня 1907 да 6 (19) верасня 1915, да канца 1913 выходзіла праз дзень, затым штодня. Ініцыятарамі былі Антанас Смятона і Юозас Тумас-Вайжгантас. Рэдактары-выдаўцы браты Антанас Смятона і Пранас Давідайціс. З 1914 выходзіў навукова-літаратурны дадатак.
У газеце публікаваліся матэрыялы пра мастацтва, музыку, тэатр; шмат увагі надавалася літаратуры. Друкаваліся пераклады вершаваных твораў А. С. Пушкіна, Тараса Шаўчэнкі, Івана Франко, Адама Міцкевіча, Генрыха Сянкевіча, арыгінальныя творы Лаздзіну Пяледы, Вінцаса Крэве, Казіса Пуйды, Ігнаса Шайнюса і інш. літоўскіх пісьменнікаў. Сістэматычна змяшчаліся артыкулы па літаратуры і эстэтыцы і рэцэнзіі. У газеце працавалі Людас Гіра, Юозас Тумас-Вайжгантас, Казіс Бінкіс і іншыя выдатныя пасля грамадскія і палітычныя дзеячы, пісьменнікі і публіцысты.
Дунілавічы
Перыяд Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай
Першы пісьмовы ўспамін пра Дунілавічы датуецца 1473 г. як уладанне князя Аляксандра Юр'евіча Гальшанскага, атрыманае ім пры падзеле з братамі спадчыны бацькі - Юрыя Сямёнавіча. Каля 1500 г. тут быў закладзены першы драўляны касцёл. Пасля смерці Аляксандра Юр'евіча, у 1511 годзе Дунілавічы перайшлі да яго сына Паўла. У 1551 г., паводле завяшчання апошняга ўладальніка, мясцовасць перайшла да вялікага князя Жыгімонта Аўгуста.
У складзе Расійскай імперыі
У 1861 г. Дунілавічы сталі цэнтрам воласці. Па здушэнні нацыянальна-вызваленчага паўстання расійскія ўлады гвалтоўна перарабілі касцёл Найсв. Тройцы на царкву Маскоўскага патрыярхату. Станам на 1886 г. у Дунілавічах дзейнічалі праваслаўная царква, касцёл, 2 яўрэйскія малітоўныя дамы; працавалі народнае вучылішча, 8 крамаў, 4 карчмы, вадзяны млын з сукнавальняй; праводзіліся кірмашы 6 студзеня і 1 кастрычніка, таргі ў нядзелю.
Першая сусветная і польска-савецкая войны
Падчас Свянцянскага прарыву увосень 1915 г. германскія войскі аказаліся на Пастаўшчыне і Дунілавічы на нядоўгі час былі ў руках немцаў. Пасля бесперапынных баёў фрон стабілізаваўся, лінія фронту праходзіла ў ваколіцах Пастаў, а Дунілавічы сталі прыфрантавой зонай. У раён Дунілавіч адводзіліся расійскія вайсковыя часткі для перафарматавання і адпачынку, там знаходзіліся штабы асобных фармаванняў расійскай арміі.
Сцяпан Антонавіч Калінкоўскі
Біяграфія
З першых дзён вайны на фронце, ваяваў на Паўночна-Заходнім, 1-м Украінскім, 1-м Беларускім франтах. Механік-вадзіцель танка старшы сяржант С. А. Калінкоўскі вызначыўся пры вызваленні Польшчы. Пры наступленні зімой 1945 года ў складзе экіпажа знішчыў 2 варожыя мінамётныя батарэі, 120 павозак і 11 аўтамашын з боепрыпасамі, многа жывой сілы праціўніка. 22 студзеня 1945 года ў час правядзення разведкі экіпаж яго танка ўварваўся ў населены пункт Кольмар, перарэзаў шлях варожаму чыгуначнаму эшалону і захапіў склады. 23 студзеня авалодаў пераправай цераз Нотаць і ўтрымліваў яе да падыходу падмацавання. 26 студзеня С. А. Каліноўскі загінуў. 24 сакавіка 1945 г. быў пасмяротна ўдастоены звання Героя Савецкага Саюза.
Салідарнасць
Саліда́рнасць:
Антыбіётыкі
Антыбіётыкі (ад Ἀντί — anti — супраць, βίος — bios — жыццё) — арганічныя рэчывы, што ўтвараюцца ў мікраарганізмах і ў невялікіх дозах прыгнечваюць жыццядзейнасць іншых мікраарганізмаў, вірусаў і клетак. Да антыбіётыкаў адносяць таксама раслінныя (фітанцыды) і жывёльнага паходжання рэчывы з антымікробным дзеяннем.
Выкарыстанне
Выкарыстоўваюць на лячэнне інфекцыйных хвароб чалавека, жывёл і раслін, для паскарэння росту і развіцця маладняку, як кансерванты, пры вывучэнні тонкіх механізмаў біяхімічных пераўтварэнняў, праблем анкалогіі і функцыянавання жывых клетак.
Бург
Бургі, якія мелі вежу, спалучаную з забудаваным гаспадарчым дваром і абкружаную равамі і палісадамі, сталіся фактычнымі прататыпамі сярэднявечных замкаў. Слова «бург» («бур», «берк» і пад.) увайшло ў назвы шматлікіх гарадоў і населеных пунктаў Еўропы.
Адрозніваліся бургі такія, што служылі для абароны насельніцтва паселішчаў, і такія, што былі толькі апорнымі пунктамі для войска. Пазней выдзяліліся і бургі — феадальныя рэзідэнцыі.
М’ін Швэ
Ваенная кар’ера
Стаў начальнікам упраўлення ваеннай бяспекі пасля таго як Кхін Н’юн быў арыштаваны ў 2004 годзе. Узначаліў пятае бюро спецыяльных аперацый (БСА-5) у студзені 2006 года.
Вялікалітоўскі фонд імя Льва Сапегі
Вялікалітоўскі фонд імя Льва Сапегі — прыватны дабрачынны фонд, заснаваны 14 жніўня 1975 г. Янам і Станіславам Станкевічамі ў ЗША. Фінансуе і заахвочвае работу даследчыкаў беларускай гісторыі, літаратуры, мовы, культуры і мастацтва, выдае навуковыя працы, падручнікі, слоўнікі. Фондам устаноўлена стыпендыя для беларускіх студэнтаў, якія навучаюцца ў ЗША.
Гудагай (вёска)
Гісторыя
Упершыню Гудагай згадваецца ў кан. XVI ст. як паселішча ў складзе маёнтка Астравец—Урбаноўскі, якім у 1-й пал. XVII ст. валодаў Н. Лакуцеўскі. У розныя часы маёнтак знаходзіўся ва ўладанні Скірмантаў, Садоўскіх, Козел-Паклеўскіх.
Вітаўтас Сірыёс-Гіра
Творчасць
Аўтар п'ес. Суаўтар сцэнарыя кінастужкі «Адам жадае быць чалавекам» (суаўтар сцэнарыя і рэжысёр Вітаўтас Жалакявічус; 1959).
Гудагай (вёска)
Гісторыя
У 1856 незнесены яўрэямі касцёл набыў, а пазней аднавіў як капліцу кс. Данат Сямашка.
Удава (рака)
Даўжыня ракі — 10,5 км. Плошча вадазбору — 82 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні — 0,6 м/км.
Пачынаецца за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі Вусава Капыльскага раёна, цячэ каля вёсак Ванелевічы, Доктаравічы. Вусце каля паўночна-заходняй ускраіны вёскі Новыя Доктаравічы. Прытокі (злева) — рэкі Хмельніца, Вус.
Вялікая хроніка
У 1-й частцы апісана далёкае мінулае чалавецтва ад стварэння сусвету да часоў Карла Вялікага, 2-я частка прысвечана гісторыі старажытнай Русі ад заснавання Кіева да 1480 года. Адзін з раздзелаў «Хронікі славянарускай» называецца «Хроніка Белай і Чорнай Русі». У 3-й частцы гісторыя ВКЛ ад легендарнага князя Палемона да 1588 года.
Міхаэла Хаўзер
Кар’ера
У 2021 годзе падпісала кантракт з быдгашчскім баскетбольным клубам «Баскет-25».
Луўр
Адкрыццё
На пачатковым этапе работа ў музеі была не вельмі добра арганізавана, мастакі жылі ў памяшканнях музея, карціны віселі без бірак «адна побач з іншай ад падлогі да столі». Само памяшканне было зачынена ў маі 1796 з-за дрэннага тэхнічнага стану. Музей зноў быў адчынены 14 ліпеня 1801 года, калекцыі былі размешчаны ў храналагічным парадку, з новым асвятленнем.
Рэстаўрацыя Бурбонаў і Другая імперыя
У часы рэстаўрацыі Бурбонаў (1814—1830), Людовік XVIII і Карл X павялічылі калекцыю на 135 работ на агульную суму 720.000 франкаў. Гэта было менш, чым сума, выдзеленая на рэстаўрацыю Версаля. Пасля стварэння Другой рэспублікі ў 1848 годзе, новы ўрад выдзеліў два мільёны франкаў на рамонтныя работы і канчатковага завяршэння Галерэі Апалона, салона Карэ, і Вялікай галерэі. 2 снежня 1851 г. прэзідэнт Луі-Напалеон Банапарт здзейсніў дзяржаўны пераварот і абвясціў Другую імперыю. У гэты перыяд (1852—1870) французская эканоміка расла, музей дадаў 20000 новых экспанатаў у сваю калекцыю. Павільён Флоры і Вялікая Галерэя былі рэканструяваны пад кіраўніцтвам архітэктараў Луі Вісконці і Эктар-Марціна Лефюеля.
Абу-Дабі
У музей ўвайшлі работы з розных французскіх музеяў (Луўр, Цэнтр Пампіду, Музей Арсэ, Версальскі палац).
Пяць законаў бібліятэказнаўства
Пяты закон: Бібліятэка - арганізм у развіцці
"Гэты закон звяртае ўвагу на неабходнасць ўнутраных змен (у адрозненні ад зменаў у знешнім асяроддзі). Ранганатан сцвярджаў, што бібліятэчныя ўстановы павінны прадугледжваць рост колькасці супрацоўнікаў, матэрыяльнай калекцыі і колькасці чытачоў. Таму яны павінны разглядаць магчымасць пашырэння і зменаў агульнай прасторы, чытальных залаў, паліцаў і каталога."
Бараўка (Ігналінскі раён)
Бара́ўка (Barauka) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Грышкішке. Насельніцтва 6 чал. (2001 г.).
Плотка
Назва
Народныя назвы плаціца, плоць, вобліца, караваха, альхоўка.
Пашырэнне
Плотка пашырана ў прэсных і саланаватых водах Еўропы на ўсход ад Паўднёвай Англіі і Пірэнеяў і на поўнач ад Альпаў. У рэках і азёрах Сібіры, Сярэдняй Азіі і Закаўказзі ўтварае шэраг падвідаў. У басейнах Каспійскага і Чорнага мораў жывуць паўпрахадныя падвіды — вобла і таран. На Беларусі адна з найбольш шматлікіх рыб.
Касцёл Святых апосталаў Пятра і Паўла (Жупраны)
Гісторыя храма
У 1900 годзе ў касцёле адпелі Францішка Багушэвіча, яго магіла і сёння знаходзіцца на могілках за касцёлам.
Косава і Мятохія
Косава пад кіраваннем адміністрацыі ААН
Пасля ўсталявання ў Косава часовай адміністрацыі місіі ААН значны лік уцекачоў застаўся на тэрыторыі Сербіі, галоўным чынам з ліку сербаў і цыган. Па сербскіх дадзеных, іх лік у 2002 г. складаў 277 тысяч чалавек.
Перамовы па статуце Косова
Перамовы аб статуце Косова паміж сербамі і косаўскімі албанцамі пачаліся 20 лютага 2006 г. ў Вене пры пасрэдніцтве адмысловага прадстаўніка генеральнага сакратара ААН Марці Ахтысаары. Албанская пазіцыя складалася ў патрабаванні падаць Косава поўнай і безумоўнай незалежнасці. Сербія разлічвала захаваць хоць бы фармальны кантроль над Косавам і настойвала на тым, каб косаўскім сербам у месцах кампактнага пражывання было прадстаўлена самакіраванне ў пытаннях аховы здароўя, адукацыі, юрыдычнай і сацыяльнай службы, а таксама пытаннях бяспекі. Прававой асновай перамоў заставалася рэзалюцыя 1244, у якой, у прыватнасці, утрымоўвалася пацверджанне «непахіснасці суверэнітэту і тэрытарыяльнага інтэгрыцету Федэральнай рэспублікі Югаславія» і не згадвалася нічога большага, чым «наданне істотнай аўтаноміі ў складзе Югаславіі».
Узброеныя сілы
19 лютага камандавалы кантынгентам НАТА палкоўнік Бертран Бано заявіў, што войскі прыступілі да «аперацыі па навядзенні парадку» у сербскіх раёнах Косава.
Венцаслаў Венцаслававіч Пелікан
Біяграфія
Калі ў 1823 годзе ўлады пачалі палітычнае следства над студэнтамі, прыхільнікамі незалежнасці Рэчы Паспалітай, В. Пелікан прыняў удзел у следстве, што выклікала абурэнне патрыятычнай віленскай грамадскасці. Але супрацоўніцтва з уладамі ўплыла на кар’еру В. Пелікана, у 1824 годзе ён прызначаны дэканам лекарскага факультэта, пазней выконваў абавязкі рэктара. У 1826 годзе прызначаны рэктарам Віленскага ўніверсітэта. На гэтай пасадзе В. Пелікан паказаў сябе як здольны адміністратар і арганізатар, шмат зрабіў для ўмацавання базы ўніверсітэта, павышэння якасці адукацыі. Быў старшынём камітэта па складанні праекта Віленскай навучальнай акругі і новага статута Віленскага ўніверсітэта.
У канцы 1820-х гадах у Віленскім універсітэце склаліся тры прафесарскія групоўкі. Лідарам адной з іх быў сам рэктар — В. Пелікан. Другая група — «Старэйшыя» стварылася вакол загадчыка кафедры фізіялогіі медыцынскага факультэта М. Міяноўскага. «Група маладых» складалася ў асноўным з маладых выкладчыкаў.
Lohner-Porsche
Mixte
Каб вырашыць праблему вагі сваіх аўтамабіляў, канструктар пастаянна памяншаў памер батарэй, для якіх ён спрабаваў сканструяваць пыланепранікальны кажух.
Франсуа Віён
Беларускія пераклады
Сярод перакладчыкаў вершаў — Аляксей Зарыцкі, Зміцер Колас, Андрэй Хадановіч.
Кампора-Сан-Джавані
Славутасці
Архітэктурныя выдатнасці складаюцца з вялікай вежы 14 ст. (мясцовая дыял. назва U Turriune) і плошчы Святога Францыска Паольскага. Святы Францыск з Паолы лічыцца мясцовым святым патронам, а яго дні (1 — 3 верасня) адзначаюцца вялікай працэсіяй са статуяй святога і прыцягваюць пілігрымаў з навакольных вёсак.
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Дзятлава)
Архітэктура
У інтэр'еры зберагліся 7 алтароў 18 ст. ў стылі ракако.
Выставачны палац (Рым)
З 1927 да 2004 быў штаб-кватэрай і месцам правядзення выставак арганізацыі Квадрыенале дзі Рома, і застаецца прывілеяваным месцам правядзення выстаўкі «Чатырохгоддзе мастацтва».
Сюдзюрс (камуна)
Сюдзюрс (Syddjurs Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Цэнтральная Ютландыя. Плошча — 696,34 км², што складае 1,62 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 41281 чал. (мужчыны — 20661, жанчыны — 20620; іншаземныя грамадзяне — 1333).
Лютэцкі ярус
Выдзелены ў 1883 годзе французскім геолагам Альбертам дэ Лапаранам у наваколлях Парыжа. У тыпавым разрэзе прадстаўлены «грубымі вапнякамі», якія ўтрымліваюць астаткі двухстворкавых і нумулітаў.
Дзіракол
Гісторыя стварэння
Прыкладна ў гэтае ж час з’яўляліся іншыя падобныя прылады. У сувязі вынаходствам дзіракола ў Германіі таксама згадваецца імя Матыяса Тэля. Амерыканец Бенджамін Сміт з Масачусетса ў 1885 годзе запатэнтаваў дзіракол для кандуктара (англ.  Conductor's Punch ), кі ўяўляе з сябе металічныя абцугі з дзірrай на адной ручцы і выступам для праколу дзіркі ў білеце на іншы. У 1893 годзе яшчэ адзін амерыканец Чарлз Брукс падаў патэнт на дзіракол для квіткоў (англ.  Ticket Punch ), у якім дадаў к канструкцыі Сміта кантэйнер для збору канфеці, якія атрымліваюцца ад праколаў.
Швецыя
У Швецыі амаль выключна выкарыстоўваецца нацыянальны 4-дзірачны стандарт пад назвай «triohålning». Цэнтры дзірак знаходзяцца на адлегласці 21 мм, 70 мм і 21 мм адзін ад аднаго. Шведская назва стандарту паходзіць ад назвы папкі-рэгістратара «Triopärmen», запатэнтаванай у Швецыі ў 1890 годзе. Яе вынаходнік Андрэас Тэнгвал, верагодна, назваў папку ў гонар трыа: сябе і двух сваіх кампаньёнаў. Папка адрозніваецца тым, што яе магчыма расчыняць з кожнага боку: 2 унутраных дзіркі прымацаваны ўтрымальнiкамi на адным баку папкі, 2 знешніх дзіркі — утрымальнiкамi на іншым баку.
Сан-Секонда-дзі-Пінерола
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Secondo.
Мін Аун Хлаін
Біяграфія
Ваенная служба Мін Аун Хлаіна праходзіла спачатку ў м’янманскім штаце Мон, а затым у штаце Шан, размешчаным у неспакойных месцах, якія з’яўляюцца часткай так званага Залатога трохвугольніка. Там, спалучаючы ваенную сілу і перамовы, ён паспяхова супрацьстаяў двум групоўкам мясцовых сепаратыстаў: Аб’яднанай арміі Ва (UWSA) і Арміі нацыянальна-дэмакратычнага альянсу (NDAA).
3 красавіка 2012 года ўрад М’янмы абвясціў, што Мін Аун Хлаін быў павышаны да намесніка старэйшага генерала, стаўшы другім па старшынстве ваеначальнікам ва Узброеных Сілах М’янмы. У сакавіку 2013 года ён быў павышаны да старэйшага генерала.
Хрысціянскае аб’яднанне беларускіх работнікаў у Вялікабрытаніі
ХАБР быў запачаткаваны на арганізацыйным сходзе ў Лондане 15 сакавіка 1948 г. Арганізацыя задумвалася як згуртаванне «прафэсійных хаўрусаў беларускіх работнікаў у Вялікабрытаніі». У сваёй палітычнай дзейнасці арыентавалася на прыхільнікаў Беларускай цэнтральнай рады, напачатку дзейнасці канкурыравала з ЗБВБ. Друкаваны орган — часопіс «Аб’еднаньне».
Этап найбольш плённай працы ХАБР прыйшоўся на 1948—50 г. Звесткі пра дзейнасць аб'яднання сустракаюцца да сярэдзіны 1960-х г. (у 1956 адбыўся апошні, ІХ з'езд). Сярод прычын, якія не спрыялі далейшай працы Юры Весялкоўскім згадваюцца «адсутнасьць матэрыяльнае базы, утрата дому ХАБР і расьцярушанасьць сяброў».
Фрыдрых Зёнэкен
Фрыдрых Зёнэкен (Friedrich Soennecken, 20 верасня 1848 года, Дрошэдэ (зараз Ізерлон) — 2 ліпеня 1919 года, Бон) — нямецкі купец, прадпрымальнік, вынаходнік і графік.
Вынаходствы і распрацоўкі
Будучы вучнем ён распрацаваў пасудзіну для чарніла з драўляным блокам для большай устойлівасці. У 1860 годзе ён стварыў новы шрыфт (Rundschrift), які стаў прыкладам для сучаснага нямецкага пісьма.
Гегаркунік
Гехаркунікская во́бласць (Գեղարքունիքի մարզ) - вобласць на ўсходзе Арменіі, межная на поўначы з Тавушскай, на захадзе Катайкскай, на паўднёвым захадзе Арарацкай, на поўдні Ваёцдзорскай абласцямі, на ўсходзе з Азербайджанам, а на паўднёвым усходзе з непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікай. Найбуйнейшая вобласць краіны, займае 18 % плошчы ўсёй рэспублікі. Значную частку тэрыторыі займае возера Севан.
У Гехаркунікскую вобласць уваходзіць таксама эксклаў Арцвашэн, аточаны тэрыторыяй Азербайджана і ў наш час кантраляваны ім.
Насельніцтва
У сельскіх паселішчах жыве 67 % насельніцтва.
Баўшышке
Ба́ўшышке (Baušiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 2 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Алекшыцы
Назву Але́кшыцы маюць:
Берасцейская сустрэча
План, распрацаваны падчас сустрэчы, быў рэалізаваны 15 ліпеня 1410 у бітве пад Грунвальдам.
Чарняк
Чарняк — прозвішча.
NGC 4319
NGC 4319 (іншыя абазначэнні — NGC 4345, UGC 7429, MCG 13-9-25, ZWG 352.29, IRAS12195+7535, PGC 39981) — спіральная галактыка з перамычкай (SBab) ў сузор’і Дракон.
Сона
Сона — рака на ўсходзе Францыі, правы прыток ракі Рона.
Даўжыня ракі 482 км, плошча вадазбору 30 тыс. км². Выток Соны знаходзіцца ў паўднёвай частцы Латарынгскага плато. Цячэ па раўнінах Бургундыі. Сярэдні расход вады 400 м³/с. Суднаходная. Злучана каналамі з рэкамі Сена, Мозель, Луара, Марна, Рэйн. У вусці Соны — горад Ліён.
Ерафей Васілевіч Касценіч
Памяць
У гонар Е. В. Касценіча названа вуліца ў Быхаве. На яго магіле ў вёсцы Красны Асавец у 1964 годзе быў пастаўлены абеліск.
Мікалай Ягоравіч Матукоўскі
Творчасць
Літаратурную працу пачаў у 1952 года. Пісаў на рускай і беларускай мовах. Аўтар п’ес «Мужчына, будзь мужчынам!» (пастаўлена ў 1966), «Тры дні і тры ночы» (пастаўлена ў 1967), «Амністыя» (1971, пастаўлена ў 1970, асобнае выданне ў 1972, аднайменны кінафільм у 1982), «Апошняя інстанцыя» (1976, пастаўлена ў 1974), «Наследны прынц» (1976, пад назвай «Наследнік» пастаўлена ў 1976), «Мошенник поневоле» (паводле рамана М. Ларні «Чацвёрты пазванок», пастаўлена ў 1978), «Паядынак» (1985, пастаўлена ў 1985), «Мудрамер» (апублікавана і пастаўлена ў 1987). Аўтар зборнікаў «П’есы» (1979) і «Мудрамер» (1989). Напісаў сцэнарый мастацкага кінафільма «Сын старшыні» (пастаўлены ў 1976), тэлефільмаў «Траянскі конь» (пастаўлены ў 1980), «Мудрамер» (пастаўлены ў 1989), а таксама некалькіх сцэнарыяў дакументальных тэле- і кінафільмаў. Выдаў дакументальную аповесць пра Мінскае падполле 1941—1944 гадоў «Мінск» (1982), кнігу публіцыстыкі, эсэ «Чужая беда» (1987).
Марна (рака)
Марна (Marne, Matrona, Materna) — рака ў Францыі, правы прыток Сены. Даўжыня 525 км, плошча басейну 12,8 тыс. км². Бярэ пачатак з плато Лангр, і ўпадае ў Сену каля Парыжа.
На рацэ
Прытокі: Блез, Соль, Урк, Пці-Морен, Гран-Морен.
Найміты ў Радэзіі
На баку паўстанцаў
У маі 1975 года найміт Джон Бэнкс быў выкліканы на размову да брытанскіх сілавікоў і атрымаў ад іх магчымасць зарабіць. Яму прапанавалі на выбар дзве місіі: правесці ваенны пераварот у Нігерыі альбо арганізаваць атрад для падтрымкі апазіцыйных груповак чарнаскурых у Радэзіі. Паколькі першае Бэнкс лічыў цяжка выканальным, то пагадзіўся на другое. Перад ім стаяла задача сабраць групу замежных наймітаў, якія з тэрыторыі суседняй Замбіі праводзілі б атакі на радэзійцаў.
Клецк
Гісторыя
Вялікі князь Аляксандр выдаў Клецку прывілей на адзін рэгулярны кірмаш. У 1522—1556 гадах горад знаходзіўся ў валоданнях вялікай княгіні Боны Сфорца.
Серавай
Серавай (саманазва: Serawai) — народ, жыхары паўднёва-заходняй часткі Суматры. Жывуць пераважна ў правінцыі Бенгкулу. Агульная колькасць (2016 г.) - 314 000 чал.
Паходжанне
Серавай размаўляюць на так званай "дэйтэрамалайскай" мове (гл. Старажытны перыяд гісторыі Інданезіі), таму мяркуецца, што іх продкі прыбылі на Суматру не раней за 1,5 тысячагоддзя да н. э. Самі серавай лічаць сябе выхадцамі з Аравійскага паўвострава. Згодна паданням, яны трапілі на Суматру праз Яву ў часы існавання дзяржавы Маджапахіт.
Парас
Па́рас (Πάρος) — адзін з Кікладскіх астравоў у складзе Грэцыі, плошчай 196,31 кв. км, вышынёй да 771 м. Аддзелены ад Наксаса шасцікіламетровым пралівам. Асноўная горная парода — параскі мармур, з якога збудаваны вялікія будынкі і вылеплены знакамітыя статуі Элады.
Мікалай Іванавіч Івуценка
Біяграфія
Нарадзіўся 19 мая 1921 года ў вёсцы Утра Чавускага раёна Магілёўскай вобласці. Беларус. Член ВКП/КПСС з 1944 года. Быў брыгадзірам у калгасе.
Камандзір 45-міліметровай гарматы 44-га гвардзейскага стралковага палка 15-й гвардзейскай стралковай дывізіі 37-й арміі 3-га Украінскага фронту гвардыі старэйшы сяржант Івуценка 30 студзеня 1944 года ля вёскі Вадзяное выкаціў гармату на прамую наводку і знішчыў гармату, тры кулямёты і каля дваццаці салдат і афіцэраў праціўніка.
Сантандэр (камарка)
Сантандэр (Comarca de Santander) — раён (камарка) у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Кантабрыя ў складзе аўтаномнай супольнасці Кантабрыя.
Іван Мікітавіч Русіянаў
Іван Мікітавіч Русіянаў (, в. Шчуплы, Смаленская губерня, Расійская імперыя —, Масква) — савецкі военачальнік, Герой Савецкага Саюза (1944).
Лінія Фоша
Прапазіцыя была кампрамісам паміж ранейшай прапановай Антанты і польскімі жаданнямі. Лінія пачыналася пры прускай мяжы ля мястэчка Віштынец і бегла ў кірунку паўднёва-ўсходнім да Нёману, адтуль ў кірунку паўночна-ўсходнім ля Аранаў і Дубінкаў. Пры Польшчы заставаліся: Сувалкі, Краснапаль, Сейны, Бержнікі, Араны, Трокі, Вільня.
Аль Пачына
Альфрэда Джэймс «Аль» Пачына (Alfredo James "Al" Pacino; ) — амерыканскі, рэжысёр, , прадзюсар італьянскага паходжання.
Шастава (Смаленская вобласць)
Шастава (Шастово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Нікольскага сельскага паселішча.
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Дарава)
Гісторыя
У 1931 у Дараве новы пробашч Станіслаў Шаплевіч. Ён актыўна далучаецца да будовы новага касцёла. Праект храму распрацаваў інжынер з Баранавіч Браніслаў Іванчык. З бетонных нямецкіх бліндажоў мясцовымі жыхарамі высякаюцца блокі на муры касцёлу.
Пад час баёў 1944 года савецкія войскі абстралялі касцёл з гармат. Сцены з бліндажоў вытрымалі. (Пад час рэстаўрацыі ў 90-я ў адным з муроў знайшлі неразарваны снарад).
Ксяндза Шаплевіча з прыходам савецкіх войскаў мясцовыя жыхары працягвалі хаваць. НКВД затрымала яго толькі 1 мая 1947 годзе ў в. Літва. Ксёндз быў асуджаны як амерыканскі шпіён да 25 гадоў вязніцы і высланы ў Інту.
Кловіс (археалагічная культура)
Навуковыя дыскусіі
У 1988 г. шэраг даследчыкаў прапанаваў гіпотэзу аб уздзеянні еўрапейскіх салютрэйскіх перасяленцаў на культуру Кловіс, пакольку ў Еўропе (ля гары Салютрэ) ў 22 — 17 тыс. да н. э. таксама былі распаўсюджаны наканечнікі дзід, падобныя на кловіскія. Аднак яна не знайшла ніякіх падцверджанняў.
Гармонія (міфалогія)
Яе вяселле з Кадмам ушанавалі сваёй прысутнасцю (упершыню) усе алімпійцы. Сам Апалон гуляў на кіфары, Музы — на аўласах, іншыя ж багі ўсхвалялі шчасліўцаў прамовамі. Гермес падарыў Гармоніі ліру, Афрадыта (ці Гефест, ці Афіна) — каралі, пеплас і аўласы, Дэметра (якая лягла з Ясіёнам у полі) — ураджай пшаніцы, а Электра — свяшчэнныя абрады Вялікай Маці богаў з належнымі для гэтых абрадаў кімваламі, тымпанамі і вясёлай світай. . З усіх вясельных дароў Гармоніі найбольшую вядомасць здабылі каралі (пазней вядомыя як Каралі Гармоніі), якія прынеслі ёй (і ўсім пазнейшым уладальнікам гэтага ўпрыгажэння) няшчасце.
Помнік Лісікрата
Гісторыя
У 335 — 334 гадах да н.э. пермогу здабыў хор хлопчыкаў, арганізаваны харэгам Лісікратам, у гонар чаго і быў узведзены помнік.
У другой палове XVIII — пачатку XIX стагоддзяў Афіны наведала мноства падарожнікаў з Заходняй Еўропы, якія спыняліся ў кляштары і бачылі гэты «ліхтар», які служыў у той час кнігасховішчам. У 1821 годзе у час Грэчаскай вайны за незалежнасць турэцкія войскі пад камандваннем выпадкова ўчынілі пажар у кляштары, які пашкодзіў і помнік Лісікрата. Пасля гэтага яго ніхто не ахоўваў, і яго разбурэнне працягнулі выпадковыя мінакі. У 1829 годзе манахі спрабавалі прадаць помнік заезджым англічанам, але ён апынуўся ў такім дрэнным стане, што яго нельга было перавозіць. Лорд Элгін, які набыў адну з карыятыд Эрэхтэёна, беспаспяхова таргаваўся за гэты манумент, які стаў у той час сімвалам грэчаскага адраджэння. Помнік Лісікрата заставаўся ў такім стане да 1867 года, калі Арцюр дэ Габіно, які прадстаўляў Францыю ў Афінах і у чыіх руках апынулася зямля былога клштара, наняў для яго аднаўлення архітэктара Франсуа Буланжэ. Рэстаўрацыя доўжылася з 1876 па 1887 гады і ўключала археалагічныя працы па ўсёй акрузе, накіраваныя на пошук страчаных элементаў.
Архітэктура
Прыстаўныя калоны маюць, 3,53 м у вышыню і выступаюць з паверхні сцяны больш як на палову сваёй акружнасці. Капітэлі калон — выцягнутых прапорцый, упрыгожаны двума шэрагамі лісця. Ніжні шэраг, выкананы даволі плоскай парэзкай, адрозніваецца некалькі схематызаванай трактоўкай. Вытанчаныя па абрысах акантавае лісце верхняга шэрагу маюць моцна адагнутыя з павіслымі краямі. Вышэй пругка выгінаюцца ажурныя спіралі валют. На месцы шыйкі капітэлі знаходзіцца прыкметная ўрэзка, падобная да гіпатрахеліёна дарычнай капітэлі. Існуе меркаванне, што ў гэтую ўрэзку было ўстаўлена бронзавае кальцо, упрыгожанае астрагалам.
Радаслаў Астроўскі
Маладосць і рэвалюцыйныя гады
Працаваў настаўнікам у Чэнстахове (Польшча) і Мінску; у 1915—1917 гадах выкладаў у Мінскім настаўніцкім інстытуце, з якім яму прыйшлося пасля выбуху вайны эвакуявацца ў Яраслаўль, дзе ўдзельнічаў у таемным аб’яднанні Інстытута «Наш край».
Карарскі мармур
Карарскі мармур  — мармур, які здабываецца ў Апуанскіх Альпах на тэрыторыі Карары. Лічыцца адным з найкаштоўных сартоў мармуру.
Залазна
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года. Пры стварэнні Вадзінскага партызанскага края увайшла ў лік населеных пунктаў, дзе была адноўлена Савецкая ўлада.