Лінь_Хуэінь
Апошнія гады жыцця (1947—1955)
Праз наступ камуністычных войскаў у другой палове 1948 года востра паўстала пытанне аб эвакуацыі гаміньданаўскімі ўладамі Бэйпіна і захаванні яго культурных каштоўнасцяў. У горадзе пачаўся голад. 6 лістапада 1948 года выкладчыкі і студэнты Цынхуа абвясцілі ўсеагульны страйк, вывешваючы свае дэкларацыі і пракламацыі на так званай «сцяне дэмакратыі». Для падаўлення бунту была задзейнічана паліцыя, універсітэцкі кампус ўзялі ў аблогу. Нарэшце, была абвешчаная эвакуацыя. Чыноўніку Лян Сычэн і Лінь Хуэйінь, які прыйшоў да іх 24 лістапада, рашуча заявілі, што застаюцца; гэта прывяло да абвінавачвання іх у «камунізме». Незадоўга да  прыняў рашэнне аб мірным вызваленні Бэйпіна, захаванні яго пабудоў і культурных рэліквій. Чжан Сіжо аднойчы прывёў у дом Ляна — Лінь двух высокапастаўленых прадстаўнікоў НВАК (з палітычнага ўпраўлення 13-й арміі). Яны папрасілі архітэктараў нанесці на карту мясцовасці раёны, у якіх непажадана весці бамбардзіроўкі і артылерыйскія абстрэлы, і запэўнілі Лян Сычэна, што паспрабуюць абараніць старажытныя пабудовы, наколькі гэта наогул магчыма. Пасля пераходу Пекіна пад уладу камуністаў (у студзені 1949 года), Лінь Хуэйінь, нягледзячы на жаласны фізічны стан, стала запатрабаваным для новай улады спецыялістам. Яе адразу запрасілі заняць пасаду прафесара ў Цынхуа, дзе яна вяла курс гісторыі кітайскай архітэктуры, а для аспірантаў — «Увядзенне ў жыллёвае будаўніцтва». На працягу 1949 года яе ўвялі ў гарадскі камітэт па планаванні, разам з мужам, і амаль імгненна — у склад гарадскога камітэта. Лян і Лінь звярнуліся да архіваў Архітэктурнага таварыства, і пры дапамозе калегаў з Цынхуа ўсяго за месяц склалі даведнік «Кароткае апісанне найважнейшых нацыянальных культурных рэліквій». Усяго ў яго было ўнесена 450 адзінак, з якіх 200 былі пазначаныя, як тыя, што маюць агульнасусветнае значэнне (Забаронены горад, гарадскі комплекс Пекіна, Дуньхуан, Юньган, Лунмэнь, і інш.). Кожны запіс быў дапоўнены падрабязнымі геаграфічнымі каардынатамі, даведкай аб характары помніка, указаннем на даты пабудовы, перабудовы і рэстаўрацыі. Лінь Хуэйінь была галоўным карэктарам гэтага выдання. У чэрвені 1949 года гэтая кніга была выпушчаная Камітэтам вышэйшай адукацыі Паўночнага Кітая, і распаўсюджвалася па вайсковых частках і партыйных камітэтах па меры прасоўвання войскаў на поўдзень. 15 жніўня 1950 года было апошнім тэрмінам падачы заявак на усекітайскім конкурсе на выгляд герба і сцяга КНР, а таксама нацыянальнага гімна. На конкурс герба было пададзена больш за 900 заявак, у тым ліку з-за мяжы, але адборачная камісія забракавала ўсё. Крыху раней, 23 чэрвеня, у Чжуннаньхае была сабрана спецыяльная сесія НПКСК, прысвечаная прыняццю нацыянальнага герба, старшынёй яе быў Маа Цзэдун, у лік дэлегатаў уключылі і Лінь Хуэйінь. Па звестках, прыводных Мэн Сеянам, яна адразу адпрэчыла ўсе варыянты, якія імітавалі гербы іншых краін, а таксама гандлёвыя маркі, і патлумачыла, што герб павінен адлюстроўваць гісторыю дзяржавы, волю народа і палітычнай улады. Яна патлумачыла прысутным сэнс гербаў Шатландыі і Ірландыі, а таксама Бельгіі. Група па распрацоўцы герба прапанавала выкарыстоўваць сімвал плошчы Цяньаньмэнь, які і быў прыняты. Так Лінь Хуэйінь апынулася аўтарам новага герба Кітая. Яна даведалася пра гэта постфактум, бо ў дзень прыняцця канчатковага рашэння занадта дрэнна сябе адчувала.