cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхаіл Сцяпанавіч Высоцкі
Навуковая дзейнасць
У 1984 годзе М. С. Высоцкі абіраецца членам-карэспандэнтам, а ў 1989 — акадэмікам Акадэміі навук БССР.
З 2001 года — генеральны дырэктар Навукова-інжынернага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Белаўтатрактарабудаванне» Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Кірава (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 178 чалавек (91 мужчына і 87 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 135 чалавек (65 мужчын і 70 жанчын).
Фогу
Фогу (Fogo, «агонь, полымя, пажар») — востраў у складзе рэспублікі Каба-Вердэ з дзеючым вулканам Фогу. Плошча вострава — 476 кв.км. Насельніцтва — 37409 чалавек.
Клёнаўка (Бярэзінскі раён)
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ушанскага сельсавета.
Валянціна Аляксандраўна Піскунова
Узнагароды
4 верасня 2014 года была ўдастоена ганаровага звання «Гаспадыня-беларусачка».
Карабец (сяло)
Карабец (Коробе́ц) — сяло ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Карабецкага сельскага паселішча.
Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі
Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі (Мінабароны Расіі) — федэральны орган выканаўчай улады (федэральнае міністэрства), які праводзіць дзяржаўную палітыку і здзяйсняе дзяржаўнае кіраванне ў вобласці абароны, а таксама каардынуе дзейнасць федэральных міністэрстваў, іншых федэральных органаў выканаўчай улады і органаў выканаўчай улады суб'ектаў Расійскай Федэрацыі ў дачыненні да абароны дзяржавы.
.22 Short
Асаблівасці і ўжыванне
У продажы патрон .22 Short знайсці нескладана — яго вырабляе большасць зброевых фірмаў. Кошт яго вельмі невялікі, што яшчэ больш падвышае яго значэнне як масавага вучэбнага боепрыпасу.
Лёрах
Лёрах (Lörrach, Lörrach, Löörech ) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Фрайбург. Уваходзіць у склад раёна Лёрах. Насельніцтва — 48 380 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 39,42 км². Афіцыйны код — 08 3 36 050.
Спіс вуліц Барані
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Барань
Шорцы
Дзеляцца на дзве этнаграфічныя групы: паўднёвую, або горнатаежную (у пачатку XX ст. вобласць пражывання паўднёвых шорцаў атрымала назву «Горная Шорыя»), і паўночную, або лесастэпавую (г. зв. «абінцы»).
Дзеці Дон Кіхота
Дзеці Дон Кіхота — савецкі мастацкі фільм 1965 года рэжысёра Яўгена Карэлава.
Renault Duster
У 2014 годзе быў праведзены рэстайлінг мадэлі. Прэзентацыя абноўленага Renault Duster адбылася на Франкфурцкім аўтасалоне, у верасні 2014 г. А ўвосень 2017 на тым жа аўтасалоне была прадстаўлена мадэль з новым кузавам.
Чулымцы
Чулымцы - цюркскі народ, які пражывае ў Расіі. Колькасць 656 чал (2002). Назва паходзіць ад ракі Чулым (прыток Обі), на якой, у яе сярэднім і ніжнім цячэнні яны пражываюць. Былі хрышчоныя ў праваслаўі, захоўваюцца некаторыя традыцыі шаманізма. Асноўны занятак — земляробства і жывёлагадоўля.
Лагранжава механіка
Лагранжыян і прынцып найменшага дзеяння
Ураўненні руху ў лагранжавай механіцы заснаваныя на прынцыпе найменшага (стацыянарнага) дзеяння (прынцып Гамільтана) — сістэма рухаецца па траекторыі, якая адпавядае мінімальнаму дзеянню (хаця б у некаторым малой наваколлі мноства магчымых траекторый). Пад стацыянарнасцю падразумяваецца, што дзеянне не мяняецца ў першым парадку маласці пры бесканечна малым змяненні траекторыі, з замацаванымі пачатковай (q_0,\;t_0) і канчатковай (q_1,\;t_1) кропкамі. Прынцып Гамільтана запішацца ў выглядзе
то ўраўненні Эйлера-Лагранжа прымуць выгляд гэта значыць, форму абагульненага другога закона Ньютана.
Закон захавання імпульсу
Паколькі  — любая, то маем
Закон захавання моманту імпульсу
Ізатропнасць прасторы азначае інварыянтнасць лагранжыяна замкнёнай механічнай сістэмы адносна паваротаў. Калі вызначыць па правілу шрубы вектар бесканечна малога павароту, то змены радыус-вектара і вектара скорасці будуць роўныя вектарнаму здабытку вектара павароту на радыус-вектар або вектар скорасці адпаведна:
Рэлятывісцкая лагранжава механіка
Для сістэмы, якая адвольна (гэта значыць не абавязкова раўнамерна і прамалінейна) рухаецца, можна разгледзець бесканечна малыя прамежкі часу, на працягу якіх рух можна лічыць раўнамерным. Хай за прамежак часу dt па нерухомаму гадзінніку аб’ект праходзіць адлегласць dx. Тады для інтэрвалу маем выраз
Такім чынам, калі прыняць лагранжыян рэлятывісцкай часціцы прапарцыянальным падынтэгральнай функцыі ад скорасці, то паказаны інтэграл будзе інварыянтным адносна інерцыяльных сістэм дзеяннем.
Лагранжаў фармалізм у тэорыі поля
У тэорыі поля сума лагранжыянаў часціц механічнай сістэмы замяняецца інтэгралам па некаторым аб’ёме прасторы ад так званай лагранжавай шчыльнасці (у тэорыі поля лагранжаву шчыльнасць іншы раз і называюць лагранжыянам):
Анахой
Анахой (Онохо́й, Онохой) — пасёлак гарадскога тыпу ў Заіграеўскім раёне Рэспублікі Бурація. Адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча «Пасёлак Анахой». Насельніцтва — 10 890 чал. (2017). Аднайменная станцыя Усходне-Сібірскай чыгункі на Транссібірскай магістралі.
П’яска
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Шакал звычайны ў Беларусі
Гісторыя
Урэшце 9 снежня 2017 года у ваколіцах в. Хабовічы Кобрынскага раёна паляўнічымі сабакамі быў задушаны неідэнтыфікаваны звер, падобны на ваўка, які не вызначаўся ад яго памерамі і целаскладам. Звер хаваўся ў бетоннай трубе пад жвіровай дарай, сярод буйнога масіва меліяраваных угоддзяў. Тушка і шкура жывёлы былі перададзеныя навукоўцам. Праведзены ў студзені 2018 года дэталёвы аналіз ДНК (У Дзяржкамітэце судовых экспертыз) з выкарыстаннем дадзеных міжнароднай базы пацвердзіў, што гэта дарослы самец шакала. Менавіта гэты асобнік, які мае поўную навуковую атрыбутыку (этыкетка, чэрап, шкура і генетычныя ўзоры), стаў падставай для ўключэння віду ў спіс млекакормячых фаўны Беларусі.
Ясевічы
Назву Ясевічы маюць:
Бадаліна
Бадаліна (Бода́лино) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карабецкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Вайблінген
Вайблінген (Waiblingen, Woeblinge) — горад на паўднёвым захадзе Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг, адміністрацыйны цэнтр раёна Рэмс-Мур. Размешчаны на берагах ракі Рэмс у цэнтры густанаселенага рэгіёна Штутгарт, за 10 км ад Штутгарта.
Ляхава (Глінкаўскі раён)
Ляхава (Ляхово) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Белахолмскага сельскага паселішча.
Mars Exploration Rover
Mars Exploration Rover (MER) — амерыканская робатызаваная міжпланетная місія NASA, якая працягваецца ў наш час і ў якую ўключаны два марсіянскіх усюдыхода — Spirit і Opportunity, што даследуюць планету Марс.
Аперацыя «Зімовае чараўніцтва»
Ход аперацыі і ахвяры
Колькасць ахвяр дагэтуль дакладна не ўстаноўлена. У розных крыніцах даецца ад 3500 забітых за ўсю карную акцыю, да 11383 толькі ў Асвейскім раёне.
Арлова (Глінкаўскі раён)
Арлова (Орло́во) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Белахолмскага сельскага паселішча.
Наяўныя грошы
Ная́ўныя гро́шы, гато́ўка (cash money) — сума выпушчаных у абарот папяровых і манетных грошаў, якія з'яўляюцца сапраўднымі аплатнымі сродкамі.
Андрэй Вікенцьевіч Зыгмантовіч
Клубная кар’ера
Правёў дзевяць матчаў за нацыянальную каманду Беларусі, а таксама 36 матчаў за нацыянальную СССР, у складзе якой узяў удзел у фінальным турніры чэмпіянату свету ФІФА 1990 года. Паўабаронца выступаў за футбольныя клубы «Дынама» Мінск, «Гронінген» (Нідэрланды) і «Расінг» Сантандэр (Іспанія). Двойчы ў 1992 і 1994 гадах быў прызнаны найлепшым футбалістам Рэспублікі Беларусь.
Трэцяя Эпоха Міжзем’я
Трэцяя Эпоха Міжзем’я — перыяд часу ў свеце Толкіна.
Юрый Крыжаніч
«Руски језик» Крыжаніча
У 1661 годзе Крыжаніч прыязжае ў Табольск. Менавіта там ён больш за ўсё думае аб шляхах аб’яднаня славян. Крыжаніч прыходзіць да думкі, што адзінства дзяржаўнае, рэлігійнае і культурнае павінна быць дапоўнена адзінствам моўным. Але да таго часу стараславянская мова безнадзейна састарэла. Які ж сродак зносін павінен быць асноўным у агульнаславянскай дзяржаве? І тут харвацкі манах зразумеў тое, што ў наш час не могуць зразумець шмат хто з навкукоўцаў і палітыкаў. Ён зразумеў, што выбраць мовай міжнацыянальных зносін адну з нацыянальных моў — значыць даць неабгрунтаваныя прывілей аднаму народу і ўшчаміць тым самым іншыя. Такім чынам Крыжаніч прыйшоў да высновы аб стварэнні агульнаславянскай мовы. Для гэтага быў сабраны велізарны матэрыял звестак, заставалася толькі сістэматызаваць яго, што і зрабіў Крыжаніч у сваёй працы «Граматично изказанје об руском језику». У сваёй працы ён прымяніў сапраўдны навуковы падыход. Перш за ўсё, Крыжаніч імкнуўся стварыць менавіта славянскую мову, без іншаземных запазычванняў. Выбіраючы словы і граматычныя канструкцыі, ён надаваў ім такую форму, якая б была блізкай да ўсіх славянскіх моў. Аснову лексікі складалі агульныя словы для ўсіх моў гэтай групы. Калі ж не было агульнага слова, яно запазычвалася з якой-небудзь канкрэтнай мовы. Пры гэтым крытэрыям для выбара была ступень распаўсюджанасці гэтага слова. 60 % слоў былі агульнаславянскага паходжання, 10 % — рускія і царкоўнаславянскія, 9 % — сербскахарвацкія, 2,5 % — польскія, потым балгарскія, украінскія і г. д. Атрымалася быццам бы «сярэднястатыстычная» славянская мова. Гэтая мова была вельмі гібкай і дазваляла лёгка ствараць новыя словы з наяўных элементаў. Алфавіт выкарыстоўваўся лацінскі, хаця Крыжаніч дапускаў выкарыстанне кірыліцы. У «Граматичном изказании» быў дадзены бліскучы параўнальны аналіз славянскіх моў. Гэта была прешая ў Еўропе праца па параўнальнаму мовазнаўству. Марачы аб усталяванні адзінства паміж усімі славянскімі народамі, Крыжаніч жадаў стварыць для іх адзіную славянскую мову. У Сібіры ён з гэтай мэтай напісаў «Граматично изказанjе об руском језику» (1666), дзе зрабіў папярэджанне, што ён мае на ўвазе не адну са славянскіх моў, а мову ўсіх славян, таму прапанаваная ім мова не супадае ні з адной з вядомых. Ствараючы штучную мову, у якой пераважаюць элементы рускай, сербскай і харвацкай моў, Крыжаніч у сваёй граматыцы імкнуўся пазбегнуць абы-якога б іншамоўнага ўплыва. З-за гэтага ён, высока ацэньваючы граматыку Мялеція Сматрыцкага, папракаў яго за тое, што ён «нашего языка на греческіе і латінскіе узорі претварайт». Пры ўсёй штунасці, граматыка Крыжаніча ўяўляе сабою першую спробу параўнальнага вывучэння розных славянскіх моў: на такім параўнанні заснаваны ўсе высновы граматыкі. Штучная мова, якая скампанавана Крыжанічам аб’яднаннем усялякіх лексічных і граматычных элементаў розных славянскіх моў, была скарыстана ім самім у яго літаратурнай дзейнасці. Разлічваючы на практычныя вынікі сваіх праектаў, Крыжаніч вельмі абцяжарыў для сучаснікаў карыстанне сваймі творамі, калі замест даступнай, нават у Маскве, лацінскай мовы, пераходзіў на гэту вынайдзеную ім сербска-харвацка-рускую гутарку.
Другая Эпоха Міжзем’я
Другая Эпоха пачалася пасля выгнання Моргата ў Пустату Манвэ. Закончылася яна падзеннем Саўрана, якога паверг Ісілдур знаходзячыся ў саставе Апошняга Саюза.
Узгляддзе
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Ø
Ø и ø (лацінская «O» дыяганальнае перакрэсленая) — вялікая і малыя літары, адпаведна, якія выкарыстоўваюцца ў дацкім, нарвежскім і фарэрскім алфавітах для перадачы агубленага галоснага пярэдняга раду сярэдне-верхняга пад'ёму:. Мадыфікацыя лацінскай літары O.
Геаграфія Антыгуа і Барбуды
Геаграфічнае становішча
Антыгуа і Барбуда знаходзяцца ў паўночнай частцы Наветраных Малых Антыльскіх астравоў, высоўваючыся на ўсход ад асноўнай восі архіпелага, на 17-м градусе паўночнай шыраты. На ўсход прасціраецца Атлантычны акіян, на захад — Карыбскае мора. Найбліжэйшыя суседзі — Сент-Кітс і Невіс ды Мантсерат на захадзе.
Карскае мора
Фізіка-геаграфічнае становішча
У моры шмат рыбы: сігналы, голец, камбала і інш. Залівы: Байдарацкая губа. Галоўны порт — Дыксан. Праз Карскае мора праходзіць Паўночны марскі шлях.
У 1965—1988 гадах у Карскім моры затопленыя шэсць ядзерных рэактараў савецкіх атамных падводных лодак і ўтылізаваныя дзесяць іншых ядзерных рэактараў.
Воінскія званні і знакі адрознення РСЧА 1935—1940
1937 год
Тым жа пунктам 14 СУС-37 пералічваліся воінскія званні для радавога і малодшага каманднага складу Ваенна-марскіх сіл РСЧА: чырвонафлоцец, аддзялены камандзір, старшыня. У той жа час, у СУС-37 былі захаваны службовыя знакі адрознення для вайсковай пасады галоўны, якая з'яўлялася старшай карабельнай пасадай малодшага камсаставу для палубнай каманды на караблях і судах ВМС РСЧА (да 1935 года дадзеныя знакі адрознення таксама адпавядалі вышэйназванай пасадзе, якая адносілася да службовай  У складзе карабельнай службы ВМС РСЧА галоўныя боцманы выконвалі абавязкі, аналагічныя абавязкам старшых боцманаў Расійскага імператарскага флоту.
1938 год
Загадам НКА СССР № 19 ад 25 года ў часцях РСЧА і РС ВМФ уводзіцца інстытут намеснікаў і памочнікаў палітрукоў, на якіх ўскладаюцца задачы па аказанні дапамогі палітрукам рот (батарэй, эскадронаў і г. д.) у палітычным выхаванні байцоў з складу свайго ўзвода. Праз некаторы час Пастановай СНК № 426 ад 01 года, абвешчанага загадам НКА № 045 ад 5 красавіка 1938 года, для зампалітрукоў уводзяцца персанальныя службовыя знакі адрознення, аналагічныя званню старшыні РСЧА (у ВМФ — аналагічныя службовым знакам адрознення галоўнага боцмана), з адметнымі знакамі ваенна-палітычнага складу РСЧА (ВМФ) СССР — нарукаўнымі чырвонымі зоркамі (у ВМФ акрамя таго — з чырвонымі прасветамі паміж галунамі).
Знакі адрознення
З снежня 1935 года для ваеннаслужачых Сухапутных, Ваенна-паветраных і Ваенна-марскіх сіл РСЧА ў адпаведнасці з уведзенымі персанальнымі званнямі былі зацверджаны новыя знакі адрознення. Усім ваеннаслужачым Сухапутных і Ваенна-паветраных сіл РСЧА вызначаліся пятлічныя знакі адрознення.
Пятлічныя знакі і эмблемы на пятліцах
На пятліцах ваеннаслужачых размяшчаліся эмблемы па роду войскаў (службы). Пятліцы розных родаў войскаў адрозніваліся колерам і кантамі. Да прыкладу: пятліцы пяхоты былі малінавага, кавалерыі — сіняга колеру, з аднолькавымі для абодвух родаў войскаў чорнымі кантамі.
Кораваі
Кораваі вядомы звычаям будаваць хаціны на дрэвах, часам на вышыні да 45 м. У адной хаціне жыве да 15 чалавек. Знутры ладзяцца агмень і спальныя месцы.
Абідас
Дадынастычны і раннедынастычны час
У царскім некропалі Ум-эль-Кааб размешчаным у 1,5 км на захад ад Абідаса знойдзены помнікі дадынастычных кіраўнікоў і кенатафы цароў I—II дынастый. Грабніца пабудаваная для цара I дынастыі Джэра, прынамсі, з часу Сярэдняга царства прымалася за грабніцу Асірыса. У Абідасе знойдзены крэпасці цароў II дынастыі Перыбсена і Хасехемуі. Захаваліся таксама надпісы раннедынастычнага часу. Найстаражытныя помнікі (археалагічныя рэшткі культуры Нагада, грабніцы) адносяцца да 4 тысячагоддзя да н.э.
На ростанях
Аўтабіяграфічнасць
Аўтар, як і галоўны герой, удзельнічаў у рэвалюцыйных выступленнях, нелегальным настаўніцкім з’ездзе. Ён быў звольнены з пасады, пераехаў у Вільна, працаваў у рэдакцыі газеты «Наша ніва», быў асуджаны і зняволены ў турме. Нават імя па бацьку Лабановіча спачатку было Міхайлавіч, як і ў пісьменніка, толькі потым яно змянілася на Пятровіч.
У культуры
Ілюстрацыі для выдання трылогіі 2006 года стварыў М. С. Басалыга.
Насталік
У Іране дадзены почырк выкарыстоўваецца для персідскай мовы, а таксама для астатніх іранскіх моў, якія прысутнічаюць у Іране. Найбольш буйныя з іх курдская, белуджская, лурская, бахціярская, гілянская, мазандэранская, талышская. Насталік таксама выкарыстоўваецца ў Іране для азербайджанскай мовы (да прыходу савецкай улады на тэрыторыю сучаснага Азербайджана, «паўночныя» азербайджанцы таксама выкарыстоўвалі насталік), для малалікіх цюркскіх моў Ірана, найбольш буйная сярод якіх харасанска-цюркская мова.
У Пакістане насталік выкарыстоўваецца настолькі шырока, што да нядаўняга часу гэта прыводзіла да праблем у кнігадрукаванні: кнігі, напісаныя насталікам, набраць было немагчыма, таму іх пісалі ад рукі, а затым друкавалі метадам літаграфіі. Праблема была вырашана толькі з распаўсюджваннем камп'ютэрнага набору. У Іране і Афганістане ў цяперашні час насталік выкарыстоўваецца ў асноўным у дэкаратыўна-афарміцельскіх мэтах (загалоўкі, аб'явы і т . п.), а таксама ў рукапісах, тады як асноўная маса кніг і газет набіраецца шрыфтам «насх». У XVIII—пачатку XX стагоддзя насталік быў таксама шырока распаўсюджаны ў краінах з моцным іранскім уплывам (Асманская імперыя, Сярэдняя Азія, Пакістан, Афганістан, Усходні Туркестан). У краінах з пераважнай арабскай мовай насталік называецца «персідскім пісьмом» і лічыцца архаічным; большасць арабаў чытаюць тэксты, напісаныя насталікам, з цяжкасцю.
Імперыя Цімурыдаў
Цімур прызначыў сваім спадчыннікам Пір-Мухамеда, сына Джэхангіра; але ён не быў прызнаны.
Цімурыды ў Маверанахры і Харасане пры кіраванні Абу-Сеіда і яго пераемнікаў
Ахмед і Хусейн былі апошнімі моцнымі кіраўнікамі з дынастыі Цімурыдаў; уладанні Цімурыдаў былі заваяваны качавымі ўзбекамі, правадыр якіх Шэйбані ў 1500 годзе захапіў Маверанахар, у 1507 — Харасан. Пляменнік Ахмеда Бабур пасля некалькіх спробаў выцесніць Шэйбані-хана з Маверанахра абгрунтаваўся ў Кабуле (1504), адкуль у 1511 годзе, пасля смерці Шэйбані, ізноў заваяваў Маверанахар, але ўжо ў 1512 годзе канчаткова ачысціў краіну і пасля заснаваў імперыю Вялікіх Маголаў у Індыі.
Тры каралі
Тры каралі Каспар, Мельхіёр і Бальтазар (Three Wise Men (тры мудрацы), Three Kings (тры каралі); μάγοι, чараўнікі) — прынятыя ў заходнееўрапейскай традыцыі імёны вешчуноў, якія прынеслі Езусу дарункі на Нараджэнне Хрыстова (Пакланенне вешчуноў). У Евангеллі іх імёны і царскі сан не згадваюцца, традыцыя ўзнікла ў сярэднявеччы. Праваслаўная царква не лічыць іх царамі, не падлічвала іх колькасць, не давала ім імён і не ўпісвала іх у дактрыну.
Бідайык (Цалінная сельская акруга)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 245 чалавек (123 мужчыны і 122 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 185 чалавек (88 мужчын і 97 жанчын).
Віктар Рыгоравіч Ярашэвіч
Біяграфія
З 2012 года прафесарам кафедры лёгкай атлетыкі, плавання і лыжнага спорту Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта ім. А. С. Пушкіна.
Пакапалья
Пакапалья (Pocapaglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Тутмос III
Першы паход Тутмоса
У канцы 22-га года праўлення Тутмоса 19 красавіка егіпецкае войска, узначаленае фараонам, з памежнай крэпасці (цяпер Эль-Хебуа ) выступіла ў свой першы за доўгі час паход. Праз 9 дзён (28 красавіка) Тутмос ў Газе (Азату) адзначыў сваю 23-гадовую гадавіну ўступлення на пасад. На 24-ы дзень паходу (14 мая) егіпецкае войска дасягнула падножжа хрыбта Кармель. Паводле егіпецкіх звестак, уся краіна да крайняй поўначы была ахоплена «паўстаннем на (гэта значыць супраць) яго вялікасць». Па той бок гор, у, ля горада , егіпцян чакала саюзнае войска сірыйцаў. «Трыста трыццаць» сіра-палесцінскіх уладароў, якія кожны са сваім войскам вырашыліся сумесна перагарадзіць тут дарогу егіпецкаму цару. Кіраўніком саюза быў уладар на Аронце, які здолеў падняць на барацьбу з Егіптам ледзь не ўсю Сірыю-Палесціну.
Багатая здабыча, захопленая егіпцянамі ў кінутым лагеры, не зрабіла на фараона ніякага ўражання — ён звярнуўся да сваіх салдат з натхняльнай прамовай, у якой давёў жыццёвую неабходнасць ўзяцця Мэгіда: «Калі б вы ўслед за гэтым узялі горад, то я здзейсніў б сёння (багатае прынашэнне) Ра, таму што правадыры кожнай краіны, якія паўсталі, зачыненыя ў гэтым горадзе і таму што паланенне Мэгіда падобна ўзяццю тысячы гарадоў». Егіпцяне былі вымушаныя перайсці да доўгай аблогі, у выніку чаго Мэгіда быў абнесены егіпецкай асаднай сцяной, якая атрымала назву «Менхепера (троннае імя Тутмоса III), які авалодаў раўнінай азіятаў». Аблога горада працягвалася даволі доўга, паколькі егіпцяне паспелі сабраць ураджай на навакольных палях. За час аблогі да Тутмоса прыбывалі з данінай кіраўнікі сірыйскіх гарадоў, якія пазбеглі акружэння ў Мэгіда. ''«І вось валадары гэтай краіны прыпаўзлі на сваіх жыватах пакланіцца славе ягонай вялікасці і вымаліць дыханне сваім ноздрам (гэта значыць памілаваць іх), таму што вялікая сіла яго рукі і вялікая яго ўлада. І дараваў фараон чужаземным царам»''.
''«Гэта апісанне жыхароў зямлі верхняга Рутэну, які былі ўзяты ў палон (літаральна „злоўлены“) у непрыяцельскім горадзе Мэгіда. Яго святасць адвёў дзяцей іх жывымі палоннымі ў горад і крэпасць Сухен ў Фівах, падчас свайго пераможнага паходу, як загадаў яму бацька яго Амон, які кіруе ім па правым шляху.»''
Марыя Герсан-Дамброўская
Сацыяльная актыўнасць
У 1888-1914 гадах працавала ў тайным народна-асветніцкім гуртку. У 1901-1939 гадах вяла актыўную дзейнасць у Народным тэатральным таварыстве — у той час яна публікавала творы ў галіне сцэнічнага мастацтва і літаратуры. Член Таварыства польскіх мастакоў з моманту яго заснавання ў 1889 годзе.
Тутмос III
Пяты паход
Такім чынам, найбольш важным вынікам пятага паходу Тутмоса III быў захоп краіны Джахі (Фінікіі) — багатага земляробчага раена, які даў некалькі апорных пунктаў на фінікійскім ўзбярэжжы. Гэты плацдарм дазволіў бы падчас наступнай кампаніі высадзіць тут ужо больш буйныя ваенныя сілы з мэтай пранікнення ў даліну Аронта і захопу найбольш важных гарадоў унутранай Сірыі. Несумненна, настрой егіпецкага войска павінен быў быць прыпаднятым, так як, па словах летапісца, «войска яго вялікасці напівалася [удосталь] і умашчалася аліўкавым алеем кожны дзень, як у святы ў краіне егіпецкай». Такімі наіўнымі словамі і вельмі адкрыта ахарактарызаваў егіпецкі пісец матэрыяльную забяспечанасць егіпецкага войска, якое атрымала ў Фінікіі шэраг буйных перамог.
Восьмы паход
Егіпет быў на вяршыні сваёй ваеннай магутнасці. У «аналах» паказваецца, што егіпецкае войска на чале з фараонам «прыбыло … шчасна ў Егіпет». Двойчы адзначае летапісец, што фараон гэтым паходам пашырыў «межы Егіпта». Цалкам свядома змясціўшы ў гэтым жа апісанні восьмага паходу спісы паступленняў з Пунта і Нубіі, летапісец гэтым як бы адзначае велізарную працягласць егіпецкай дзяржавы, у якую пастаянна сцякаліся незлічоныя багацці з Пярэдняй Азіі і далёкіх афрыканскіх абласцей аж да «краіны бога», той далёкай краіны Пунт, якая, відавочна, была размешчана на ўзбярэжжы Усходняй Афрыкі.
Дзевяты паход
У гэтым багатым княстве егіпецкія войскі захапілі вялікую здабычу, пералічаную ў «Аналах». Летапісец, ведучы ўлік захопленых каштоўнасцяў, згадвае тут палонных, іх жонак і дзяцей, відавочна, звернутых у рабства, коней, багата аздобленыя золатам і срэбрам калясніцы сірыйскіх арыстакратаў, залатыя пасудзіны, золата ў кольцах, сярэбраны посуд, срэбра ў кольцах, медзь, свінец, бронзу, розную зброю «для бітвы», мноства буйной і дробнай рагатай жывелы, аслоў, каштоўныя гатункі дрэва і раскошныя вырабы з дрэва — крэслы і драўляныя часткі палаткі, упрыгожаныя бронзай і каштоўнымі камянямі.
Адзінаццаты-дванаццаты паходы
У «Аналах» не захавалася ніякіх звестак аб паходах, якія Тутмос III здзяйсняў у Пярэднюю Азію на 36 і 37-м гадах валадарання. Але паколькі ў тым жа летапісе пад 38-м годам згадваецца і апісваецца трынаццаты «пераможны паход», то, відавочна, адзінаццатая і дванаццатая кампанія ставяцца да двух папярэдніх гадоў.
Апошні паход Тутмоса ў Азію
Затым наступіла чарга Кадзеша, жыхары якога зноў адбудавалі сцены, пасля таго як фараон разбурыў горад на 33-м годзе, гэта значыць 9 гадоў таму. У аналах Тутмаса нічога не сказана аб узяцці самага Кадзеша, але маляўнічы аповяд пра гэта захаваўся ў грабніцы Аменемхеба. Пры набліжэнні егіпцян уладар Кадзеша пусціўся на хітрасць: насустрач іх каляснічным запрэжкам ён выпусціў хутканогіх жарабіц ў надзеі сапсаваць іх баявы строй, аднак задума не атрымалася. Аменемхеб пешы дагнаў кабыліцу, якая ўжо ўварвалася ў егіпецкія атрады, распароў ёй жывот і, адсекшы хвост, занёс яго фараону. Кадзеш быў узяты прыступам пасля залы гарадской сцяны выклікаўшы смельчакамі на чале з тым жа Аменемхебам.
Такім чынам, гэты апошні паход Тутмоса III у Пярэднюю Азію надоўга ўмацаваў панаванне Егіпта ў Фінікіі і Сірыі. Падчас гэтага паходу егіпецкія войскі нанеслі скрышальны ўдар галоўным агменям супраціву ў Сірыі — Туніпу і Кадзешу. Памяць пра фараона-заваёўніка доўга захоўвалася ў заваяваных ім народаў Сірыі-Палестыны: нават праз стагоддзе лаяльныя егіпецкія васалы ў рэгіёне, заклікаючы да Эхнатона з малітвамі аб ваеннай дапамозе пыталіся: «Хто мог раней рабаваць Туніп, не будучы (затым) абрабаваны Манахбірыяй (ад трона імя Тутмоса — Менхепера)»?
Вынікі праўлення
Валоданні Тутмоса III распасціраліся ад Кіпра на поўначы і Еўфрата на паўночным усходзе да V парога Ніла (самы далекі прысвечаны надпіс, датаваны кіраваннем Тутмоса I і Тутмоса III, знойдзены ў мястэчку (Kanisa Kurgus, Kanisa-Kurgus), у 35 км вышэй па плыні ад сучаснага  (Abu Hamad) — 2 надпісы, высечаныя на каменных глыбах, якія паказваюць паўднёвую мяжу Егіпта, пазней пацверджаную Тутмосам III) на поўдні і аазісаў у Лівійскай пустыні на захадзе. Сусветная дзяржава Тутмоса перавысіла па памерах усе існаваныя раней дзяржавы, у тым ліку Саргана Акадскага і Хамурапі. За дасягнутыя пры ім межы, як на поўначы, так і на поўдні, не выйшаў ні адзін з яго пераемнікаў, за выключэннем, магчыма, Аменхатэпа II, які ўзначальваў заваявальны паход на поўдзень Нубіі, геаграфічныя рамкі якога не ясныя. Егіпет ператварыўся ў магутную сусветную дзяржаву, якая працягнулася разам з падначаленымі тэрыторыямі з поўначы на поўдзень на 3500 км. Ступень залежнасці астравоў ад Егіпта канчаткова не вызначана, аднак вядома, што пры Тутмосе III сфера юрысдыкцыі ваеначальніка, прызначанага губернатарам «паўночных краін», уключала, акрамя Сірыі-Палестыны, таксама «астравы сярод мора» — Кіпр і размешчаныя ў басейне Эгейскага мора агмені крыта-мікенскай цывілізацыі (Кефтыу).
Айнабулак (Абайская сельская акруга)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1080 чалавек (586 мужчын і 494 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 644 чалавекі (333 мужчыны і 311 жанчын).
Алешы
З роду Алешаў паходзіць пісьменнік Юрый Алеша, але дакладны яго радавод невядомы на цяперашні час.
Рэнінген
Горад падзяляецца на 2 гарадскія раёны: Рэнінген і Мальмсгайм.
Мора Амундсена
Размешчана каля Зямлі Мэры Бэрд, абмежавана востравам Тарстан з усходу і мысам Дарт з захаду. Мяжуе з марамі Роса і Белінсгаўзена. Названа ў гонар нарвежскага палярнага даследчыка Руаля Амундсена.
Цеханоўскі павет
Цеханоўскі павет (Powiat ciechanowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства. Цэнтр павета — горад Цяханаў. Займае плошчу 1062,62 км². Насельніцтва павета складае 90,3 тыс. чалавек (на 2018 год).
Сідней Олтмен
Мегагрант
У 2013 годзе Сідней Олтмен атрымаў мегагрант у трэцім конкурсе мегагрантаў. Даследаванні на тэму «РНК-накіраваныя супрацьбактэрыйныя і супрацьвірусныя прэпараты на аснове алігануклеатыдаў» праводзіліся ў Інстытуце хімічнай біялогіі і фундаментальнай медыцыны СА РАН.
Навуковая праца
У 1989 годзе Олтмен атрымаў за даследаванні каталітычнай актыўнасці РНК Нобелеўскую прэмію па хіміі, падзяліўшы яе з Томасам Чэкам.
Прыпяцкі (нацыянальны парк)
Флора і фаўна
Звычайныя дзік, лось, казуля, бабёр, воўк, звычайны ліс, заяц-русак, куніцы звычайная і каменная, выдра, вавёрка, глушэц, цецярук, перапёлка, курапатка шэрая, вадаплаўныя птушкі і інш. Створаны два вольнажывучыя статкі зуброў (завезены ў 1987 і 2000 з Белавежскай пушчы), у якім налічваецца больш за 40 жывёл.
Шапялевіцкі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бялыніцкім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Круглянскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Сіманавіцкага і Стайскага сельсаветаў. З 16 верасня 1959 года ў складзе Бялыніцкага раёна, з 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Круглянскага раёна. 21 снежня 2011 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Цяцерынскага сельсавета.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 15 населеных пунктаў: вёскі Аўсішча, Беларусь, Боўсевічы, Бялаўка, Ваўкаўшчына, Гоенка, Залоссе, Зарэчча 2, Казёл, Конанавічы, Кунцы, Падар, Сіманавічы, Смагілаўка і Шапялевічы.
NGC 4765
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Морэснэт
Знікненне
Падчас пасляваеннай Версальскага дагавора ў 1919 годзе было вырашана спыніць стагадовы «часовы нейтралітэт» Морэснэт і далучыць яго да Бельгіі. Германія зноў анексіравала яго падчас Другой Сусветнай вайны, але Морэснэт зноў быў далучаны да Бельгіі ў 1944 годзе.
Мора Дэйвіса
Абмывае Бераг Праўды — прыбярэжную частка Зямлі Каралевы Мэры. Плошча 21 тыс. км ². Глыбіня да 1300 м. Круглы год пакрыта лёдам. Салёнасць 33,0—33,5 ‰. У сярэдняй частцы мора Дэйвіса знаходзіцца востраў Дрыгальскага плошчай 204 км². Мора адкрыта ў 1912 годзе аўстралійскай антарктычнай экспедыцыяй 1911—1914 гг. пад кіраўніцтвам Д. Моўсана. Названа ў гонар капітана экспедыцыйнага судна «Аўрора» Дж. К. Дэйвіса.
Паўправільны шматграннік
Паўправільны шматграннік, Архімеда цела — шматграннік, усе грані якога - правільныя шматвугольнікі розных відаў, а шматгранныя вуглы кангруэнтныя або сіметрычныя.
Пантэк’янале
Пантэк'янале (Pontechianale) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Заступнікамі населенага пункта лічацца Марыя Магдаліна і святы апостал Пётр.
Карнак
Усе перыяды егіпецкай гісторыі XVI—XI стст. да н.э. пакінулі тут сляды; кожны фараон — не выключаючы нават гіксаскай дынастыі, якія асабліва ўпрыгожвалі сваю паўночную рэзідэнцыю ў Аварысе, — імкнуўся ўвекавечыць тут сваё імя. Зерне ўяўляе свяцілішча галоўнага храма, заснаванае пры Сенусерце I і дабудаванае Тутмасам III, які адкрыў яго на абодва бакі і дадаў яшчэ іншае, на ўсходзе, з вялікай гіпастыльнай залай, на сценах якога напісаў знакамітую царскую табліцу з аналамі, перанесенымі збольшага ў Парыж.
Мыржык
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 180 чалавек (86 мужчын і 94 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 85 чалавек (42 мужчыны і 43 жанчыны).
Елізавеціна (Смаленская вобласць)
Елізавеціна (Елизаве́тино) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карабецкага сельскага паселішча.
Муса Джаліль
Муса Джаліль (Муса Җәлил;, вёска Мустафіна, Арэнбургская губерня (цяпер Мустафіна, Шарлыкскі раён, Арэнбургская вобласць — , Берлін) — татарскі савецкі паэт, Герой Савецкага Саюза (1956).
Кофта
Кофта стала асновай для з'яўлення астатніх прадметаў плечавога вязанага адзення — свэтраў, пуловераў, джэмпераў, жакетаў.
Кардыганы
Названы ў гонар сёмага графа Кардыгана, якому прыпісваюць вынаходніцтва гэтага прадмета адзення з мэтай уцяплення форменнага мундзіра.
Паляванне (фільм, 2012)
«Паляванне» (Jagten) — мастацкі фільм 2012 года рэжысёра Томаса Вінтэрберга.
Жалезадэфіцытнае малакроўе
Папярэджанне
Найлепшым спосабам прадухіліць хваробу ёсць штодзённы прыём багатай на жалеза ежы жывёльнага паходжання (мяса, рыба, хатняя птушка, тварог, цвёрды сыр і яйкі). Шмат жалеза таксама змяшчаюць бабовыя, бульба і рыс. Аднак жалеза з гародніны горш засвойваецца.
NGC 4767
NGC 4767 (іншыя абазначэнні — ESO 323-36, MCG -6-28-23, DCL 362, PGC 43845) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Цэнтаўр.
Азеранск (Глінкаўскі раён)
Азеранск (Озеренск) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Берднікаўскага сельскага паселішча.
Зоя Юхімаўна Ліхтман
Біяграфія
Нарадзілася 22 лютага 1919 года ў Фасціве. Вучылася ў Кіеўскай кансерваторыі (1935—1940; клас К.Міхайлава).
Літоўскае генерал-губернатарства
Віленскае ваеннае генерал-губернатарства (1832—1864)
Паводле ўказу ад 18 снежня 1842 г. са складу Віленскай губерні былі вылучаны Ковенскі, Цельшаўскі, Расіенскі, Панявежскі, Вількамірскі і Новааляксандраўскі паветы, з якіх была створана новая губерня — Ковенская губерня, якая ўвайшла ў склад Віленскага ваеннага генерал-губернатарства. Тым жа ўказам ад 18 снежня 1842 г. Беластоцкая вобласць (1808—1842) была ўключана ў склад Гродзенскай губерні. Адміністрацыйна-тэрытарыяльная структура пачала афіцыйна поўнасцю называцца як «Віленскае ваеннае губернатарства, Ковенскае, Гродзенскае і Мінскае генерал-губернатарства», адлюстроўваючы пералік складовых адзінак ваеннага генерал-губернатарства — Віленская, Ковенская, Гродзенская і Мінская губерні; а ваенны генерал-губернатар поўнасцю — як «віленскі ваенны губернатар, ковенскі, гродзенскі і мінскі генерал-губернатар».
Пасля скасавання ў Расійскай Імперыі ўніяцтва (1839) у адносінах да Віленскага ваеннага генерал-губернатарства (як жаданне паказаць этнаканфесійна «рускі» (г.зн. праваслаўны), а не «літоўскі» ці «польскі» (г.зн. каталіцкі) характар гэтых зямель) у расійскай урадавай тэрміналогіі (а хутка — і ў публіцыстыцы) пачаў ужывацца тэрмін «Паўночна-Заходні край» («паўночна-заходнія губерні») ці «Заходні край» («заходнія губерні»), хоць тэрмін «Заходні край» («заходнія губерні») ужываўся паралельна для абазначэння ўсіх дзевяці «заходніх губерняў» (Валынскай, Падольскай, Кіеўскай, Ковенскай, Віленскай, Гродзенскай, Мінскай, Віцебскай і Магілёўскай губерняў). Аднак да пачатку сялянскай рэформы (1861) і асабліва да паўстання 1863—1864 гадоў тэрмін «Паўночна-Заходні край» (ці «Заходні край» — у значэнні Віленскага ваеннага генерал-губернатарства) выкарыстоўваўся вельмі рэдка. Нягледзячы на тое, што ўніяты заходніх губерняў былі пераведзены ў праваслаўе, у краі мелася значная доля католікаў — з асабліва высокім працэнтам у Ковенскай, Віленскай, Гродзенскай і Мінскай губернях.
Віленскае генерал-губернатарства (1864—1912)
Як толькі пагроза новых ваенных выступленняў у Паўночна-Заходнім краі стала ўжо лічыцца малаверагоднай, 27 чэрвеня 1869 г. Магілёўская, а 2 лістапада 1869 г. — Віцебская губерня былі выведзены з-пад улады віленскага генерал-губернатара («из ведения Главного Управления Северо-Западным краем»). Пасля вылучэння Магілёўскай губерні адміністрацыйна-тэрытарыяльная структура пачала менавацца як «Віленскае, Ковенскае, Гродзенскае і Мінскае генерал-губернатарства з падпарадкаваннем Віцебскай губерні», а генерал-губернатар — як «віленскі, ковенскі, годзенскі і мінскі генерал-губернатар і галоўны начальнік Віцебскай губерні». Пасля вылучэння Віцебскай губерні — як «Віленскае, Ковенскае, Гродзенскае і Мінскае генерал-губернатарства», а генерал-губернатар — як «віленскі, ковенскі, гродзенскі і мінскі генерал-губернатар».
З 1884 г. віленскія генерал-губернатары перасталі прызначацца ўладамі паралельна на пасаду начальніка Віленскай ваеннай акругі. Сумяшчэнні гэтых пасад у адной асобе сталі рэдкімі. З 1884 г. таксама перастала існаваць пасада памочніка віленскага генерал-губернатара па грамадзянскай частцы кіравання.
З 1909 генерал-губернатары не прызначаліся. Віленскае генерал-губернатарства было скасавана 1 ліпеня 1912 г. , а Ковенская, Віленская і Гродзенская губерні перасталі ўваходзіць у склад якога-небудзь генерал-губернатарства.
Адкрыты чэмпіянат Ісіна па снукеры
Адкрыты чэмпіянат Ісіна (Yixing Open) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры. Ён быў заснаваны ў 2013 годзе ў рамках азіяцкага туру нізкарэйтынгавай серыі Players Tour Championship і праходзіў у спартыўным цэнтры Ісіна ў Ісіне, Кітай. Адкрыты чэмпіянат Ісіна быў адным з трох нізкарэйтынгавых турніраў у азіяцкім туры серыі PTC сезона 2014/2015. У абодвух розыгрышах прызавы фонд турніру складаў £50,000.
Мора Касманаўтаў
Плошча 698,6 тыс. км ². Глыбіня да 4798 м. Пастаянна пакрыта неабсяжнымі льдамі, шмат айсбергаў.
Араба-візантыйскія войны
Пасля заваяванняў сельджукаў становішча цалкам змянілася. Візантыя была выбіта з Малой Азіі, значна быў саслаблены і Абасідскі халіфат. Важнейшых канфліктаў паміж арабамі і Візантыяй не было.
Карэнга
Карэнга (Каренга) — рака ў Забайкальскім краі Расіі, правы прыток р. Віцім (басейн Лены). Даўжыня 366 км, плошча басейна 10 100 км². Бярэ пачатак у Ябланавым хрыбце; цячэ ў міжгорнай катлавіне. Жыўленне пераважна дажджавое. Сярэдні расход за 180 км ад вусця 16,5 м³/с. Разводдзе (з мая па верасень) з рэзкімі ваганнямі ўзроўню. Перамярзае з канца лістапада да сярэдзіны красавіка.
Істопкі (Ельнінскі раён)
Істопкі (Истопки) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карабецкага сельскага паселішча.
Белэксімгарант
Гісторыя
7 жніўня 1997 г. Савет міністраў Рэспублікі Беларусь Пастановай № 1036 ухваліў стварэнне прадпрыемства «Белдзяржзнешстрах» у якасці даччынага прадпрыемства дзяржаўнай кампаніі «Белдзяржстрах». 23 мая 2001 г. Савет міністраў Беларусі Пастановай № 752 падпарадкаваў прадпрыемства сабе і перайменаваў у «Белэксімгарант». У 2010 г. «Белэксімгарант» забяспечыў страхавым пакрыццём 57 % экспартных пазыкаў. Заняў 6-ае месца ў Беларусі паводле абсягу страхавых унёскаў (62,1 млрд руб; $20,7 млн). Дзель дзяржаўных прадпрыемстваў у агульным абсягу страхавога пакрыцця склала 86,4 %. На пачатак 2011 г. стаў 2-ім страхаўніком краіны паводле ўласнага капіталу (463 млрд руб; $154,3 млн) і статутнага фонду. У 2012 г. аказаў паслугі звыш 8 тыс. прадпрыемствам краіны. З'яўляўся 4-ым паводле прыбытковасці страхавым прадпрыемствам Беларусі. У 2013 г. выплаты застрахаваным склалі 13 % (59,5 млрд руб) ад іх унёскаў (463,4 млрд руб). Дзель унёскаў на страхаванне экспарту склала 21 % (99,4 млрд руб). На 4 жніўня 2014 г. статутны фонд прадпрыемства склаў 4060 млрд рублёў ($393,4 млн).
Эсак
Жонка Астэропа. Сумуючы па памерлай жонцы, пераўтвораны ў птушку Або сумаваў па німфе Гесперыі, Фетыда ператварыла яго ў нырца.
Кунтушовы пояс
Яго тыповая форма ўсталявалася позна, ажно ў XVIII стагоддзі. У гэты час кунтушовы пояс дасягнуў апагею папулярнасці, хаця ўжо ў XVII стагоддзі ён быў важным кампанентам убрання шляхты ў Рэчы Паспалітай. У XVII стагоддзі яшчэ падпярэзваў жупан, а не кунтуш. Паводле ідэі сарматызму, якая прызнае дасягненні старажытных іранскіх народаў далёкай спадчынай Рэчы Паспалітай, значная частка тагачаснага адзення была запазычана дзякуючы польскім армянам з культуры Усходу (Турцыі, Персія). Шляхціц абмотваў пояс вакол сябе некалькі разоў, майстэрскі складваючы канцы, каб пояс не мяўся, або завязваў у вузел збоку, радзей пасярэдзіне жывата.
Калекцыяніраванне
Пояс многа казаў пра свайго ўладальніка. Ён вызначаў не толькі сацыяльнае і матэрыяльнае становішча шляхціца (найпрыгажэйшыя паясы мелі больш высокую цану), але нават канфесію. Колер пояса і яго вузел, а таксама ўзор неслі дадатковую інфармацыю. І таму залаты пояс насілі ў мірны час, а барвовы быў у сіле падчас войнаў.
Аколіца (рака)
Ручай Аколіца, Свінка  — рака ў Крычаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Сож (басейн Дняпра).
B−L
У фізіцы элементарных часціц B−L (вымаўляецца «бэ мінус эл») − рознасць барыённага і лептоннага лікаў. Гэты квантавы лік глабальнай калібравальнай U(1) сіметрыі ў некаторых мадэлях ТВА, якая абазначаецца U(1)B−L. У адрозненне ад барыённага або лептоннага ліку паасобку, гэтая гіпатэтычная сіметрыя не парушаецца хіральнымі або гравітацыйнымі анамаліямі, таму гэтая сіметрыя часта ўводзіцца ў тэорыі. Калі ж B−L з’яўляецца лакальнай сіметрыяй, то яна павінна спантанна парушацца, каб нейтрына змаглі атрымаць ненулявую масу.
Ізяславічы Полацкія
Ізяславічы Полацкія, Рагвалодавічы, крыўскія князі — дынастыя князёў Полацкай зямлі, нашчадкаў Ізяслава Уладзіміравіча, асобная група ў складзе роду Рурыкавічаў.
Ёсць думка, што на Русі было дзве скандынаўскія дынастыі — Рурыкавічы і Рагвалодавічы , пры тым, што па мячы пазнейшыя Рагвалодавічы толькі галіна Рурыкавічаў. Паводле Адольфа Стэндэр-Пэтэрсана, на Русі было дзве скандынаўска-славянскіх дзяржавы — Наўгародска-Кіеўская і Полацкая, ён спасылаецца на сведчанне Аповесці мінулых часоў пра княжанне Рагвалода ў Полацку і яго скандынаўскае імя. Паводле Амяльяна Прыцака, полацкая дынастыя была адзінай са старажытных скандынаўскіх дынастый, якая здолела захавацца ў барацьбе з Рурыкавічамі.
Старшынство Усяславічаў
Значнае месца ў вызначэнні старшынства Усяславічаў займаюць імёны, бо чацвёра з іх названы па святых Барысу і Глебу (у хрышчэнні Раману і Давыду). На думку Аляксея Мельнікава, пры нарачэнні па святых Барысе і Глебе, Барысам заўсёды называлі старэйшага сына, а Глебам — малодшага, таксама і з Раманам і Давыдам, але аргументацыі даследчык не дае. Антон Увядзенскі заўважае, на яго думку, сучасную Усяславу паралель — імёны сыноў чарнігаўскага князя Святаслава Яраславіча — Глеба, Рамана і Давыда, чыё старшынство ў такім парадку даследчык пацвярджае крыніцамі, на яго думку ў іх мог быць і старэйшы брат Барыс, які не дажыў да ўзросту, калі мог быць згаданы крыніцамі. На думку Увядзенскага, паралель можа ў пэўнай ступені пацвярджаць, што Усяслаў у нарачэнні сваіх сыноў трымаўся такой самай схемы.
Знакі Ізяславічаў
Знакамі нашчадкаў полацкага князя Ізяслава Уладзіміравіча, на думку Савы Міхеева, несумненна былі -падобныя трызубы з адагнутымі завяршэннямі бакавых зубоў, але для атрыбуцыі асобных знакаў пэўным князям бракуе звестак. Знакі Ізяславічаў болей за знакі большасці нашчадкаў Яраслава Уладзіміравіча падобныя да тамгі Уладзіміра Святаславіча. Выявы такіх знакаў знойдзены на помніках полацкага паходжання, асабліва на плінфе полацкіх і віцебскіх храмаў даследаванай Паўлам Рапапортам. Просты трызуб без дадатковых элементаў выяўлены і на пасцелістым баку, і на тарцах плінфы полацкай «царквы на рове», датаванай Рапапортам 1165—1168 гадамі. На пасцелістым баку плінфы «царквы на рове» сустракаецца і трызуб з крыжам на цэнтральным зубцы, вядомы таксама на пячатцы з дзвюма аднолькавымі тамгамі на аверсе і рэверсе. Просты трызуб без ножкі выяўлены на пасцелістым баку плінфы віцебскай Дабравешчанскай царквы, меркавана датаванай 1140-мі гадамі, і на тарцах плінфы полацкай «царквы на дзядзінцы».
Сумгаіт
Сумгаіт (Sumqayıt) — горад (з 1949) у Азербайджане, на ўзбярэжжы Каспійскага мора, за 30 км на поўнач ад сталіцы Азербайджана — Баку. Трэці па плошчы (пасля Баку і Гянджы) горад Азербайджана, з 2010 года — другі па колькасці насельніцтва.
Барыс Хамайда
Узнагароды
Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Рэвалюцыя 1917 года ў Расіі
Падчас Кастрычніцкай рэвалюцыі, падкантрольны бальшавікам, на чале з Леніным, Петраградскі ВРК, зрынуў Часовы ўрад. На II Усерасійскім з'ездзе саветаў рабочых і салдацкіх дэпутатаў бальшавікі вытрымалі цяжкую барацьбу супраць меншавікоў і правых эсэраў, сфарміраваўшы першы савецкі ўрад. У снежні 1917 года была складзена ўрадавая кааліцыя бальшавікоў і левых эсэраў. У сакавіку 1918 года быў заключаны Брэсцкі мірны дагавор з Германіяй.
Да лета 1918 года канчаткова сфарміраваўся аднапартыйны ўрад, і пачалася актыўная фаза Грамадзянскай вайны ў Расіі, насталая ў выніку паўстання Чэхаславацкага корпуса. Канчатак Грамадзянскай вайны стварыла ўмовы для стварэння Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік.
Перадумовы
У кастрычніку 1916 года дырэктар Дэпартамента паліцыі міністэрства ўнутраных спраў Васільеў прадставіў даклад аб настроях насельніцтва на месцах, які паказваў, што «асноўнай прычынай азлаблення называецца жахлівая дарагоўля», у абедзвюх сталіцах «апазіцыйнасць настрояў» нашмат пераўзыходзіла ўзровень 1905 года, што можа прывесці да ўспышкі ў сталіцах «буйных беспарадкаў чыста стыхійнага характару». У той жа час начальнік Кранштацкага гарнізона дакладваў, што ў выпадку беспарадкаў на войскі разлічваць нельга з прычыны іх ненадзейнасці. Жаўнеры падвяргаліся шэрагу зневажальных абмежаванняў: ім дазвалялася перасоўвацца ў трамваях толькі на падножках, у тэатрах не дазвалялася сядзець побач з афіцэрамі. З 1915 года ў арміі былі адноўлены цялесныя пакаранні ў выглядзе лупцоўкі розгамі, сярод афіцэраў быў распаўсюджаны зварот на «ты» да салдат і рукапрыкладства.
Хваляванні ў войску і на флоце пачаліся задоўга да 1917 года. Гэтак 19 кастрычніка 1915 года збунтаваўся стаяўшы на гэльсынгфорскім рэйдзе лінкор «Гангут», 2 мая 1916 года адзначаны першы выпадак адмовы казакоў разганяць натоўп. Як адзначае даследчык Няфёдаў, у кастрычніку 1916 года адбыліся бунты салдат на размеркавальных пунктах у Гомелі і Крэменчуге, 17 кастрычніка салдаты 181-га палка далучыліся да натоўпу рабочых Выбаргскага раёна Петраграда, 29 кастрычніка 1916 года выкліканыя для разгону страйку салдаты замест рабочых адкрылі агонь па паліцыі. Французскі пасол у Петраградзе Марыс Палеалог у сваім рапарце французскаму знешнепалітычнаму ведамству адзначыў гэты інцыдэнт, як «вельмі паказальны», і заяўвіў, што «… у выпадку паўстання нельга разлічваць на войска… мы павінны ўжо цяпер прадбачыць банкруцтва нашай саюзніцы [Расіі] і зрабіць з гэтага ўсе неабходныя высновы».
Лютаўская рэвалюцыя
26 лютага ўзбунтавалася 4-я рота рэзервовага батальёна лейб-гвардыі Паўлаўскага палка, які ўдзельнічаў у разгонах дэманстрацый. Адбылася перастрэлка салдат Паўлаўскага палка з паліцыяй, і з уласнымі афіцэрамі. Бунт быў падаўлены сіламі Праабражэнскага палка. Камендант Петрапаўлаўскай крэпасці адмовіўся прыняць усіх салдат, якія ўдзельнічалі ў бунце, заявіўшы, што ў яго недастаткова месца. Былі арыштаваныя толькі 19 завадатараў, з ліку салдат палка 21 чалавек дэзэртаваў са зброяй у руках.
27 лютага ўзбунтавалася таксама вучэбная каманда рээзрвовага батальёна лейб-гвардыі Валынскага палка, якая да гэтага ўдзельнічала ў разгонах. Падчас разгонаў дэманстрацый гэтая каманда знаходзілася пад магутным ціскам рабочых, у тым ліку жанчын, якія ўгаворвалі «не страляць у сваіх». Асноўным «завадатарам» бунту фактычна стаў унтэр-афіцэр, старэйшы фельдфебель Цімафей Кірпічнікаў, адкліканы ў Петраград з фронту пасля ранення. Паводле словах самога Кірпічнікава «публіка акружыла нас ззаду, ідучы на нас яны крычалі: „Салдацікі, не страляйце“… я ў той час, што называецца, ачмурэў. Думаю: страляць — загіну, не страляць — загінуў». Узбунтаваўшаяся вучэбная каманда забіла свайго камандзіра, капітана Лашкевіча, пасля чаго бунт распаўсюдзіўся на ўвесь полк, паўсталыя салдаты па ўзоры бастуючых рабочых пачалі «здымаць» суседнія часткі, змушаючы іх таксама далучыцца да паўстання: праабражэнскі полк, літоўскі полк, сапёрны батальён і іншыя. Натоўп рэвалюцыйных салдат прасунуўся па Кірачнай вуліцы, разграміўшы казармы жандармскага дывізіёна і школу прапаршчыкаў інжынерных войскаў.
Нічыпар Якаўлевіч Наталевіч
Біяграфія
У 1927 годзе Н. Наталевіча прызначаюць палітруком роты 97-га стралковага палка Беларускай ваеннай акругі, а ў 1928 — палітруком палкавой школы.
У 1937—1947 гадах (на XVI—XVIII з’ездах Кампартыі БССР) выбіраўся членам ЦК КП(б)Б, а з студзеня 1938 года да снежня 1947 года — членам Бюро Цэнтральнага камітэта КП(б)Б.
Анджэла Біцамана
Анджэла Біцамана, або Ангелас Піцаманас (Angelo Bizamano;  — ) — грэчаскі мастак-іконапісец.
Лейцыт
Выкарыстанне
Пароды, утрымліваючыя лейцыт, выкарыстоўваюцца ў якасці сыравіны на выраб гліназёму, паташу, калійных угнаенняў. Таксама выкарыстоўваецца ў вытворчасці шкла.
Шчытоўнік мужчынскі
Назва
Відавы эпітэт — filix-mas — у літаральным перакладзе супадае з беларускай назвай «папараць мужчынская» (ад filix — «папараць» и  — «мужская»). Гэтая назва мае старажытнае рытуальнае паходжанне (рымскае) і носіць параўнальны характар​​, паколькі разам з мужчынскай папараццю ў лясах сустракалася (і сустракаецца па гэты дзень) таксама і папараць жаночая, якая адрозніваецца значна больш далікатным, аслаблым і больш дробна перыстым лісцем, чым мужчынская.