cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Абсізавая кіслата
Функцыі
У раслінных арганізмах канцэнтрацыя АБК рэзка павялічваецца ў перыяды стрэсу, (напрыклад: мінеральнае галаданне, затапленне, засуха, ўплыў хваробатворных мікраарганізмаў, уздзеянне іёнаў цяжкіх металаў ды інш.). Гэта асаблівасць паслужыла падставай лічыць АБК «гармонам стрэсу». Павышэнне ўзроўню АБК пры водным дэфіцыце мае прыстасавальнае значэнне: АБК актывуе ўсмоктванне вады каранямі і выклікае хуткае зачыненне вусцейкаў, што зніжае страту вады за кошт транспірацыі. Гэта дазваляе скарыстаць АБК як антытранспірант, г. зн. рэчыва якое зніжае выдаткаванне раслінай вады без зніжэння інтэнсіўнасці фотасінтэзу. Апырскванне раслін эфірамі АБК зніжае транспірацыю на 50 %, пры гэтым эфект захоўваецца досыць працяглы час: праз 9 дзён пасля апырсквання зніжэнне транспірацыі захоўваецца на ўзроўні 20—25 %.
Наталля Пятроўна Мартынава
Творчасць
Аб’екты вонкавай рэкламы: наддахавая ўстаноўка «CASINO ADMIRAL» у гандлёвым доме «На Нямізе», дынамічныя рэкламныя ўстаноўкі: каля будынка Дзяржаўнага цырка, на плошчы Бангалор — устаноўка «Фабрыка рэкламы»; магазіны: «Чараўніца», «Том Тэйлар», «Прадукты» (пл. Перамогі); гіпермаркет «PROSTOR» у г. Маладзечна.
Шчыценскі павет
Шчыценскі павет (Powiat szczycieński) — павет у Вармінска-Мазурскім ваяводстве Польшчы, створаны ў 1999 годзе.
Павет займае плошчу 1933,1 км².
Сербія і Еўрапейскі саюз
Пачатковы этап інтэграцыі
13 чэрвеня 2007 года перамовы аднавіліся пасля арышту 31 мая і выдачы МТБЮ былога генерала Здраўкі Толіміра. Праз 4 дні пасля аднаўлення перамоў аб Пагадненні аб асацыяцыі і стабілізацыі быў арыштаваны былы начальнік службы бяспекі Сербіі Уласцімір Джорджавіч, абвінавачваны ў злачынствах супраць косаўскіх албанцаў.
Рознагалоссі наконт Косава
Косава ў аднабаковым парадку абвясціла сябе незалежнай рэспублікай 17 лютага 2008 года. З набыццём моцы 15 чэрвеня 2008 года канстытуцыі Рэспублікі Косава, у якой не прапісана роля МААНК, улады самаабвешчанай рэспублікі сталі абмяжоўваць дзейнасць місіі ААН, перадаючы яе функцыі новым органам Косава. У гэтых умовах генеральны сакратар ААН аддаў распараджэнне рэарганізаваць МААНК, перадаўшы паўнамоцтвы ЕЎЛЕКС. Для пераадолення рознагалоссяў з Сербіяй у сувязі з размяшчэннем ЕЎЛЕКС спецыяльны прадстаўнік ААН па Косаве Ламберта Заньер правёў з сербскім урадам серыю перамоў, вынікам якіх стаў план з 6 пунктаў і даклад Генеральнага сакратара аб місіі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па справах часовай адміністрацыі ў Косаве. Пасля дасягнення гэтых дамоўленасцей Сербія дала згоду на разгортванне ЕЎЛЕКС у Косаве, з-за таго, што былі ўлічаны яе патрабаванні аб нейтральнасці ЕЎЛЕКС па пытанні статусу края і аб адмове ад «плана Ахцісаары». Нягледзячы на тое, што ўлады Косава адпрэчылі план з 6 пунктаў, яны заявілі пра падтрымку ЕЎЛЕКС. 26 лістапада 2008 года Савет бяспекі ААН прыняў заяву ў падтрымку дакладу Генеральнага сакратара і разгортванні місіі ЕС у Косаве , а 9 снежня 2008 года місія ЕЎЛЕКС афіцыйна пачаткі сваю працу.
Элцкі павет
Станам на 2018 год у павеце налічвалася 90 тыс. жыхароў.
Сербія і Еўрапейскі саюз
Пагадненне аб асацыяцыі і стабілізацыі
Разам з Пагадненнем аб асацыяцыі і стабілізацыі Сербія і ЕС падпісалі Часовае пагадненне па пытаннях гандлю, якое павінна было дазволіць Сербіі і ЕС прымяняць палажэнні Пагаднення аб асацыяцыі, якое ў той час яшчэ праходзіла працэдуру ратыфікацыі. Аднак Нідэрланды і Бельгія заблакавалі прымяненне Часовага пагаднення да таго часу, пакуль Сербія не будзе больш цесна супрацоўнічаць з Міжнародным трыбуналам па былой Югаславіі і не выдасць яму былога Прэзідэнта Рэспублікі Сербскай Радавана Караджыча, генерала Ратку Младзіча і былога Прэзідэнта Рэспублікі Сербская Краіна Горана Хаджыча. У ліпені 2008 года Радаван Караджыч быў арыштаваны і экстрадаваны ў Гаагу. 15 верасня 2008 года ЕС не змог разблакаваць прымяненне гандлёвага пагаднення з-за нязгоды ўрада Нідэрландаў, які настойваў на арышце іншых падазраваных у ваенных злачынствах.
Перамовы пра ўступ у ЕС
24 лютага 2012 года Сербія і Косава падпісалі пагадненне, паводле якога самаабвешчаная рэспубліка атрымала права ўдзельнічаць у рэгіянальных міжнародных форумах па пытаннях Балканскага паўвострава, а таксама дамовіліся аб сумесным кіраванні пунктамі пропуску на адміністрацыйнай граніцы. Апошняй перашкодай да атрымання статусу краіны-кандыдата стала спрэчка паміж Сербіяй і Румыніяй па пытанні статусу роднаснага румынам народа влахаў, якія размаўляюць на. Аднак 1 сакавіка прадстаўнікі Румыніі і Сербіі падпісалі дагавор аб абароне нацыянальных меншасцей і Румынія зняла свае прэтэнзіі. У гэты ж дзень 1 сакавіка Еўрапейскі савет падаў Сербіі статус краіны-кандыдата на ўступленне ў ЕС.
Стэпавэ (Араціўскі раён)
Стэпавэ (Степове) — пасёлак у Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Спаса-Праабражэнская царква (Насілава)
Гісторыя
Святары:
Яўген Занкавіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў 21 кастрычніка 1923 года ў Шаркаўшчыне ў Навагрудскім ваяводстве Польскай Рэспублікі. Быў малодшым сынам у сям’і праваслаўнага святара Міхаіла Занкавіча.
Спіс аб’ектаў PGC (1104001—1105000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1104001—1105000)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Дубрава)
Гісторыя
Праваслаўная царква з’явілася у вёсцы ў 1920 годзе, калі мясцовы жыхар Іосіф Радкевіч перадаў частку свайго надзела для будаўніцтва царквы. Царква праіснавала да 1961 года, калі савецкія ўлады перарабілі ў калгаснае сховішча.
Лідзбаркскі павет
Лідзбаркскі павет (Powiat lidzbarski) — павет у Вармінска-Мазурскім ваяводстве Польшчы, створаны ў 1999 годзе.
Уладзімір Канстанцінавіч Мацяш
Біяграфія
Скончыў у 1976 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут. У 1976—1978 гадах працаваў архітэктарам аддзела планіроўкі і забудовы сельскіх населеных пунктаў Дзяржбуда БССР; у 1971—2011 гадах архітэктар, старэйшы архітэктар, начальнік групы, галоўны архітэктар праектаў інстытута «Белдзяржпраект»; у 2011—2013 гадах галоўны архітэктар праектаў ТАА «ЮНІР-інвест».
Кэнтшынскі павет
Адміністрацыйны цэнтр — горад Кэнтшын.
Навамейскі павет
Павет займае плошчу 695.01 км².
Касцёл Узвіжання Святога Крыжа (Груздава)
Касцёл Узвіжання Святога Крыжа — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Груздава Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці. Размяшчаецца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Ёсць меркаванне, што папярэдні касцёл быў заснаваны вялікім князем літоўскім Жыгімонтам. На мяжы XIX—XX стагоддзяў быў пабудаваны драўляны манументальны храм, вядомы па фотаздымку Я. Балзункевіча 1910—1914 гадоў. З’яўляўся творам архітэктуры гістарызму. Быў вырашаны па тыпу трохнефавай двухвежавай базілікі. Сілуэт плоскаснага гарызантальна ашаляванага фасада фарміравалі трохвугольны франтон і бакавыя трох’ярусныя трохгранныя вежы са спічастымі шатрамі.
Эма Пятроўна Камарова
Біяграфія
З 1966 года працавала ў лабараторыі фізіялогіі хворай расліны, даследуючы фізіялогію і біяхімію прыроднага і індукаванага імунітэту жыта супраць іржаўнай інфекцыі. За навуковыя ідэі, якія спрыяюць стварэнню мадэляў для вывучэння механізмаў ржаўнаўстойлівасці жыта была ўдастоена 3-й прэміі на конкурсе АН БССР «на найлепшую навуковую ідэю» ў 1985 годзе.
Мядзельскае благачынне
Мядзельскае благачынне, Мядзельская благачынная акруга — акруга ў Маладзечанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Мядзельскага раёна Мінскай вобласці.
Дзядкі валасістыя
Дзядкі́ валасістыя (Agrimonia pilosa) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 50—150 см з тонкім сцяблом, разам з чаранкамі лісця ўкрытым доўгімі валаскамі. Лісце чаргаванае па даўжыні сцябла і ў прыкаранёвай разетцы, няпарнаперыстае, складзенае з 5—7(9) лісцікаў рамбічнай формы, з зубчастым краем і апушанай мяккімі валаскамі паверхняй. Кветкі бледна-жоўтага колеру, з пяццю пялёсткамі, сабраныя ў коласападобнае суквецце. Плод — арэшак з прыўзнятымі шыпікамі, якія сыходзяцца ўверсе конусам.
Свята-Троіцкая царква (Мядзел)
Архітэктура
Храм вырашаны ў рэтраспектыўных традыцыях маскоўскага царкоўнага дойлідства 17 ст. Кананічнаы аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя складаецца з шырокага прытвора-трапезнай, над якой узведзена 3-ярусная (васьмярык на 2 чацверыках) шатровая званіца, далей пануе кубападобны аб’ём малітоўнай залы з маляўнічым 5-купаллем у завяршэнні. Тры ўваходы вылучаны ганкамі-рундукамі. Старажытны матыў закамар вылучаны арачнымі крапоўкамі фасадаў асноўнага аб’ёму, які арачнымі аконнымі праёмамі падзелены на 2 ярусы.
Валожынскае благачынне
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Дзімітрый Агіевіч
Сяргей Аляксандравіч Міцько
Біяграфія
Член Беларускага саюза архітэктараў з 2009 года.
Дзяржынскае благачынне
Дзяржынскае благачынне, Дзяржынская благачынная акруга — акруга ў Маладзечанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці.
Ілаўскі павет
Станам на 2018 год у павеце налічвалася 92 тыс. жыхароў.
Гіжыцкі павет
Станам на 2018 год у павеце налічвалася 57 тыс. жыхароў.
Саюз тэатраў Еўропы
Дзейнасць
Дзейнасць Саюза тэатраў Еўропы ўключае тэатральныя фестывалі, майстар-класы, абмены артыстамі, выставы, публікацыі, канферэнцыі, сумесныя тэатральныя пастаноўкі і перакладчыцкія ініцыятывы.
Галдапскі павет
Павет займае плошчу 771,93 км².
Любанскае благачынне
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Аляксандр Драгун.
Царква Святой Ефрасінні (Івянец)
Архітэктура
Архітэктарам царквы з’яўляецца Уладзімір Федаравіч Даніленка.
Пратэсты ў Каталоніі (2019)
Ход падзей
11 лістапада пратэстоўцы ў Каталоніі заблакавалі дарогі ў цэнтральную Іспанію і Францыю. Так, траса АР7 была перакрытая ў раёне Ла-Жункера з-за маніфестацыі. Арганізатары акцыі «Дэмакратычнае цунамі» заклікалі пратэстуючых заблакаваць дарогу і на мяжы. 13 лістапада праваахоўныя органы прыступілі да разгону пратэстоўцаў на трасе AP-7.
18 снежня фанаты футбольнага клуба «Барселона» зладзілі беспарадкі, патрабуючы ад іспанскіх уладаў абмеркаваць выхад Каталоніі са складу дзяржавы. Таксама адбыліся сутыкненні паміж фанацкім гуртом «Барселоны» Boixos Nois, групоўкай Tsunami Democràtic, якая выступала за незалежнасць Каталоніі, і паліцыяй. Пратэстоўцы пераварочвалі і спальвалі смеццевыя бакі і спрабавалі зайсці на футбольны стадыён. Паліцыя ўжыла да мітынгоўцаў гумовыя кулі і не пусціла іх на «Камп Ноу». У выніку сутыкненняў пратэстуючых з паліцыяй больш за 60 чалавек атрымалі раненні, яшчэ дзевяць арыштаваныя.
Расследаванне аб дзейнасці ГРУ
21 кастрычніка газета El Pais напісала, што суд Іспаніі пачаў расследаванне дзейнасці дыверсійнай групы ГРУ, якая нібыта дзейнічала ў краіне падчас рэферэндуму аб незалежнасці Каталоніі. Па даных выдання, расследаванне вядзецца ў дачыненні да нейкай групоўкі пад назвай «падраздзяленне 29155», якую разведслужбы шэрагу заходніх краін звязваюць з нібыта дэстабілізацыяй у Еўропе.
5 снежня дэпутат Еўрапейскага парламента Жорзі Каньяс звярнуўся да Еўракамісіі з пытаннем пра тое, якім чынам плануецца аказваць супрацьдзеянне ўмяшанню Расіі ў справы краін ЕС, у тым ліку і ў падзеі ў Каталоніі.
Свята-Мікалаеўская царква (Энергетыкаў)
Свята-Мікалаеўская царква — мураваны праваслаўны храм у пасёлку Энергетыкаў Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры пасёлка.
Спаса-Узнясенская царква (Фаніпаль)
Гісторыя
Будаўніцтва храма распачалося ў 1994 годзе. Ніжні храм быў асвячоны ў 1999 годзе, а верхні ў 2001 годзе мітрапалітам Мінскім і Слуцкім Філарэтам.
Вэнгажэўскі павет
Павет займае плошчу 693,43 км².
Дзібравынці
Дзібравынці (Діброви́нці) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Калэніўка
Калэніўка (Кале́нівка) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Уладзімір Іванавіч Мелех
Творчасць
Аўтар і сааўтар праектаў на рэстаўрацыю наступных помнікаў архітэктуры на тэрыторыі Гомельскай вобласці: царквы ў в. Леніна Добрушскага раёна (1989—1991, аўтар праекта рэстаўрацыі); сядзібна-паркавага ансамбля ў г. Нароўлі (1992—1993); «Паляўнічага доміка» па вул. Пушкіна ў г. Гомелі (1991—1992); былога духоўнага вучылішча па вул. Білецкага, 11 у г. Гомелі (1991—1992); касцёла Святога Антонія ў г. Рагачове (1989—1990); драўлянай царквы Св. Міхаіла (перанос з в. Вылева Добрушскага раёна ў Гомель); рэканструкцыя помніка архітэктуры канца XIX стагоддзя — жылога дома № 21а па вул. Першамайскай у г. Гомелі (1999—2000).
Спіс аб’ектаў PGC (1107001—1108000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1107001—1108000)
Прыбэрэжнэ (Вінніцкі раён)
Прыбэрэжнэ (Прибережне́) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Скала (Вінніцкая вобласць)
Скала (Скала́) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Аляксей Аляксандравіч Мазоль
Творчасць
Аўтар больш як 20 надрукаваных прац.
Старадарожскае благачынне
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Ігар Кручко.
Мікалай Васілевіч Міхайлаў
Творчасць
Манументальныя праекты: мемарыяльная дошка і памятны знак першаму Прэзідэнту акадэміі навук Беларусі У. М. Ігнатоўскаму; мемарыяльная дошка аднаму з кіраўнікоў партызанскага руху ў Беларусі А. Я. Андрэеву; помнік загінулым воінам і партызанам у г. Жыткавічы Гомельскай вобласці; помнік загінулым зенітчыцам у Гомелі.
Супіўка
Супіўка (Су́півка) — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Антон Іванавіч Міхед
Антон Іванавіч Міхед (нар., в. Навасёлкі, Уздзенскі раён, Мінская вобласць, БССР) — беларускі архітэктар.
Слуцкае благачынне
Слуцкае благачынне, Слуцкая благачынная акруга — акруга ў Слуцкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Слуцкага раёна Мінскай вобласці.
Вестник Нафтана
Гісторыя
Газета створана па ініцыятыве Вячаслава Якушава, генеральнага дырэктара ААТ «Нафтан» (2005—2011). Першы нумар «Вестника Нафтана» выйшаў у свет 15 снежня 2007 года. У сувязі з далучэннем да ААТ «Нафтан» ААТ «Палімір» у 2008 годзе «Вестник Нафтана» прыняў у свой склад супрацоўнікаў рэдакцыі газеты «Полимировец» (2002—2008).
На радыё «Нафтан» (98,1 FM) з верасня 2018 года рэгулярна выходзяць у эфір выпускі інфармацыйнай праграмы і перадачы «Добро пожаловать», якія рыхтуе рэдакцыйны калектыў. Газета актыўна працуе ў сацыяльных сетках: ВКонтакте, Одноклассники, Facebook, Instagram и Telegram. Відэарэпартажы аб усіх значных для прадпрыемства падзеях размяшчаюцца на YouTube-канале газеты.
Сітніца
Сітніца:
Ястарня (гміна)
Яста́рня (Jastarnia) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, на Хельскай касе, уваходзіць у склад Пуцкага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ястарні. Плошча гміны складае 7,80 км² (найменшая па плошчы вяскова-гарадская гміна ў Польшчы). Станам на 2016 год у гміне Ястарня пражывалі 3782 чалавек, шчыльнасць — 487,9 чал./км².
Спіс аб’ектаў PGC (2580001—2581000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2580001—2581000)
Свята-Іаана-Прадцечанская царква (Старобін)
Свята-Іаана-Прадцечанская царква — мураваны праваслаўны храм у гарадскім пасёлку Старобіне Салігорскага раёна Мінскай вобласці.
Лівійскі крызіс
Перадгісторыя
У 1912 годзе па заканчэнні Італа-турэцкай вайны рэгіёны Кірэнаіка і Трыпалітанія былі захоплены Італіяй у Асманскай імперыі. Тут утварылася каланіяльные ўладанне Італьянская Лівія, да якой у 1914 годзе быў далучаны Фецан. Падчас Другой сусветнай італьянцы вымушаны былі пакінуць рэгіён, а ў наступныя гады краіна знаходзілася пад брытанскім валадарствам. У 1951 годзе Лівія атрымала незалежнасць, стаўшы каралеўствам пад кіраваннем Ідрыса I. У 1969 годзе манарх быў скінуты ў выніку, узначаленага палкоўнікам Муамарам Кадафі. Ён скасаваў каралеўства, на змену якому прыйшла.
Увосень 1974 года выдаў цэлы шэраг законаў, заснаваных на шарыяце. Уводзілася суровае пакаранне за ўжыванне, увоз і вытворчасць спіртных напояў, былі ўнесены змены ў сямейнае заканадаўства. Аднак практычная рэалізацыя ідэй «трэцяй сусветнай тэорыі» натыкалася на супраціў з боку празаходней апазіцыі. У чэрвені 1975 года быў здзейснены няўдалы замах на членаў урада падчас ваеннага парада, а ў жніўні таго ж года была праведзена спроба ваеннага перавароту. Тым не менш 2 сакавіка 1977 года на надзвычайнай сесіі (УНК) у горадзе Себха Лівійская Рэспубліка была ператворана ў Сацыялістычную Народную Лівійскую Арабскую Джамахірыю (пазней дададзена «Вялікая»).
У джамахірыі традыцыйныя інстытуты ўлады адмяняліся. Паўсюдна фармаваліся народныя камітэты і народныя кангрэсы. Дзяржава падзялялася на мноства (абшчын), якія ўяўлялі сабой самакіравальныя міні-дзяржавы ў дзяржаве, што валодалі ўсёй паўнатой улады ў сваёй акрузе, уключаючы размеркаванне бюджэтных сродкаў. Кіраванне камунай ажыццяўлялася першасным народным кангрэсам. У народны кангрэс уваходзілі ўсе члены камуны (жыхары камуны). Кожны чалавек меў права выказаць сваю прапанову на пасяджэнні народнага камітэта, удзельнічаючы ў прыняцці рашэнняў і рэалізацыі ўлады. Першасны народны кангрэс абіраў сваіх прадстаўнікоў у гарадскі народны камітэт і Усеагульны Народны Кангрэс. Народныя кангрэсы выбіралі свае выканаўчыя органы (народныя камітэты), члены якіх аўтаматычна станавіліся дэлегатамі народных кангрэсаў правінцый. Усеагульны народны кангрэс, вышэйшы заканадаўчы орган Джамахірыі, быў у праве ўносіць у свой парадак дня толькі пытанні, абмеркаваныя першаснымі народнымі кангрэсамі. УНК быў ўпаўнаважаны абіраць свой пастаянны орган — Генеральны сакратарыят, фарміраваць Вышэйшы Народны Камітэт (урад).
Першы этап
{{legend|#d45500|Тэрыторыі, якія кантраляваліся праціўнікамі Кадафі з 1 сакавіка. (клецістым страчаныя перад інтэрвенцыяй)}} {{legend|#d4aa00|Тэрыторыі, на якіх вяліся баі паміж сакавіком і жніўнем.}} {{legend|#d38d5f|Тэрыторыі, узятыя паўстанцамі падчас іх наступлення на захадзе краіны ў жніўні.}} {{legend|#ffb380|Тэрыторыі, узятыя паўстанцамі да 1 кастрычніка.}} {{legend|#afe9af|Апошнія аплоты сіл Кадафі.}} Галоўныя бітвы. Другарадныя бітвы.]] У лютым 2011 года быў арыштаваны юрыст і праваабаронца Фатхі Тэрбіль, які прадстаўляў сваякоў больш за 1000 зняволеных, забітых сіламі бяспекі ў у 1996 годзе. 15 лютага 500—600 дэманстрантаў, якія каардынавалі свае дзеянні праз Facebook, сабраліся ля будынка адміністрацыі Бенгазі, патрабуючы яго вызвалення. Пратэстоўцы неслі фатаграфіі забітых зняволеных. Пасля таго, як дэманстранты накіраваліся да цэнтру горада, адбыўся канфлікт з сілавікамі, у ходзе чаго апошнія былі закінуты «кактэлямі Молатава». У той жа час 213 прадстаўнікоў лівійскай інтэлігенцыі запатрабавалі сыходу Муамара Кадафі. На наступны дзень дэманстранты пачалі кідаць камяні ў паліцэйскіх. У адказ паліцыяй былі выпушчаныя гумовыя кулі. У выніку гэтага, 38 чалавек атрымалі раненні. Пазней Тэрбіль быў вызвалены, аднак пратэсты працягваліся. 17 лютага тут пачаліся баявыя сутыкненні. Батальён спецпадраздзялення сілавых структур напярэдадні адкрыў агонь па пратэстоўцах, у выніку чаго загінула 14 чалавек. Хваляванні паступова перараслі ў рэвалюцыю, а да апазіцыі далучалася ўсё большая колькасць прыхільнікаў. На працягу наступных двух дзён пратэсты з рэвалюцыйнымі лозунгамі захліснулі ўвесь горад, а пратэстоўцы захапілі тэлерадыёстанцыяй Бенгазі. На бок апазіцыянераў сталі пераходзіць нават асобныя паліцэйскія і вайсковыя падраздзяленні.
Трэці этап
9 кастрычніка сфарміраваны ўрад нацыянальнай згоды (УНЗ) Лівіі. Прэм’ер-міністрам краіны стаў Фаіз Сарадж. Акрамя таго, былі названыя імёны трох віцэ-прэм’ераў — Ахмеда Майтыга, Фатх аль-Мажбры і Мусы аль-Кані. Тым не менш баявыя дзеянні прадоўжыліся. Палата прадстаўнікоў і Лівійская нацыянальная армія (ЛНА) Халіфа Хафтара не спяшаліся прызнаваць уладу Сараджа і ўступілі з ім у ваеннае супрацьстаянне.
Наступныя баявыя дзеянні не прывялі да поспеху таго ці іншага боку, і фронт стабілізаваўся па лініі Сірт—Джуфра, дзе фіксавалася нізкая актыўнасць абодвух армій. 21 жніўня Сарадж абвясціў аб спыненні ўсіх ваенных аперацый на тэрыторыі Лівіі. Акрамя таго, ён падтрымаў правядзенне прэзідэнцкіх і парламенцкіх выбараў у сакавіку наступнага года на аснове канстытуцыі, якая будзе ўзгодненая ўсімі лівійцамі. Адначасова з аналагічнай заявай выступіў і спікер Палаты прадстаўнікоў Агіла Салех, які яшчэ вясной прапанаваў кожнаму з трох рэгіёнаў Лівіі выбраць сваіх прадстаўнікоў у Прэзідэнцкі савет і пачаць працэс палітычных рэформаў. Хутка ў Марока і Швейцарыі пачаліся мірныя кансультацыі.
Растучая незадаволенасць насельніцтва пагаршэннем сацыяльна-эканамічным становішчам і бясконцай вайной прывяла да хваляванняў і пратэстаў. Ужо ў жніўні і верасні шэраг палітыкаў як у УНЗ, так і ў ППЛ абвясцілі аб адстаўцы. 16 верасня аб планах пакінуць сваё крэсла да канца кастрычніка заявіў нават Фаіз Сарадж. За пару тыдняў да гэтага ён зняў Фатхі Башага з пасады кіраўніка МУС УНЗ.
Барацьба з ІДІЛ
{{legend|#b4b2ae|пад кантролем ІДІЛ }} {{legend|#e4e4e4|пад кантролем іншых ісламісцкіх груповак}} {{legend|#EDC4BE|пад кантролем ЛНА і ППЛ}} {{legend|#CDEBC9|пад кантролем УНК}} {{legend|blue|пад кантролем мясцовых сіл (Місурата)}} {{legend|#e3d975|пад кантролем туарэгаў}} ]] Сітуацыя ў Лівіі дала спрыяльную глебу для актывізацыі ісламарадыкальных тэрарыстычных арганізацый. Спярша гэта былі розныя фарміраванні, звязаныя з групоўкай «Аль-Каіда». Паступова іх выціснула арганізацыя «Ісламская дзяржава Ірака і Леванта» (ІДІЛ). Дадзеная групоўка першапачаткова сама з’яўлялася часткай «Аль-Каіда», дзейнічаючы ў Іраку, але з цягам часу станавілася ўсё больш самастойнай. Яе члены лічылі сваё фарміраванне паўнацэннай дзяржавай. ІДІЛ прызнала за сабой рэлігійную ўладу над усімі мусульманамі па ўсім свеце і імкнулася атрымаць палітычны кантроль над тэрыторыямі з пераважна мусульманскіх насельніцтвам. У 2014—2015 гадах яна пашырыла сваю дзейнасць на Сірыю, Ліван, Емен, Афганістан, Паўночны Каўказ і краіны Еўрапейскага саюза, стаўшы на той момант самай магутнай тэрарыстычнай групоўкай свету.
Пасляваеннае становішча
5 лютага дэлегаты двух супрацьлеглых бакоў абралі ў Жэневе лідараў пераходнага ўрада краіны. Гэты ўрад будзе кіраваць Лівіяй да ўсеагульных выбараў, прызначаных на снежань. Прэзідэнцкі савет узначаліў дыпламат Мухамед Юніс Манфі, які карыстаецца падтрымкай на ўсходзе краіны. Прэм’ер-міністрам на час пераходнага перыяду прызначаны ўплывовы прадпрымальнік Абдэль Хамід Мухамед Дбэйбе, які падтрымліваецца на захадзе Лівіі. Мусам аль-Кані і Абдалой аль-Лафі сталі віцэ-прэзідэнтамі. Іх сумесны спіс атрымаў 39 галасоў, на пяць больш, чым у Агілы Салех Іса і Фатхі Башагі.
Захад
У той жа час кааліцыя накіравала да паўстанцаў сваіх вайсковых саветнікаў і інструктараў, а таксама займалася пастаўкамі зброі.
Іншыя
У ходзе вайны 2011 года сілам ПНС, акрамя краін НАТА, пастаўлялі зброю Егіпет, Малдова , Швейцарыя і Катар. Па заяве начальніка Генштаба ўзброеных сілаў Катара Хамада бен Алі аль-Атыя, у краіне знаходзіліся сотні катарскіх вайскоўцаў, якія займалУ ходзе вайны 2011 года сілам ПНС, акрамя краін НАТА, пастаўлялі зброю Егіпет, Малдова , Швейцарыя і Катар. Па заяве начальніка Генштаба ўзброеных сілаў Катара Хамада бен Алі аль-Атыя, у краіне знаходзіліся сотні катарскіх вайскоўцаў, якія займаліся падрыхтоўкай паўстанцаў і забеспячэннем сувязі з сіламі НАТА. У той жа час у пагранічных сутыкненнях у раёне горада Вазін на баку ПНС выступіла армія Туніса.
У ходзе вайны 2014—2020 гадоў ўсходнія ўлады атрымлівалі матэрыяльную, фінансавую і ваенную дапамогу ад такіх краін як Іарданія, Саудаўская Аравія, ААЭ, Егіпет, Сірыя і Беларусь , а сілы ў Трыпалі — Катар, Туніс, Алжыр і Украіна. Судан, у залежнасці ад перыяду і крыніц, падтрымліваў то той, то другі бок.
Людскія ахвяры
У наступных сутыкненнях з кастрычніка 2011 па снежань 2012 загігула ад 942 да 1096 чалавек (адсюль 5 забітых з 25—30 параненымі падчас баёў за Бені-Валід ), а са студзеня па май 2014—233. Колькасць забітых за 2013 год застаецца невядомай.
Сацыяльна-эканамічныя наступствы
З жніўня па кастрычнік 2020 года па ўсёй краіне пракацілася хваля пратэстаў у сувязі з павелічэннем беднасці, адключэннем электраэнергіі, дрэннымі ўмовамі жыцця і беспрацоўем. У студзені 2021 года ў гуманітарнай дапамозе мелі патрэбу 1,3 мільёна лівійцаў. У той жа час Лівія была ахоплена найцяжэйшым крызісам у сферы электрычнасці. Да праблем дадалася і пандэмія COVID-19. На снежань 2020 года афіцыйна зарэгістравана амаль 94 тысяч заражэнняў, але рэальная лічба можа быць значна вышэй.
Беларуска-непальскія адносіны
Беларуска-непальскія адносіны — дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Каралеўствам Непал, устаноўленыя 19 ліпеня 1993 года.
Спаса-Праабражэнская царква (Краснадворцы)
Спаса-Праабражэнская царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Краснадворцы Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Пабудавана на сродкі салігорскіх шахцёраў і мясцовых жыхароў на месцы драўлянага храма зруйнаванага ў 1950-я гады.
Гісторыя
18 сакавіка 2002 года храм быў асвячоны мітрапалітам Філарэтам.
Свята-Пакроўская царква (Вясея)
Гісторыя
1 ліпеня 1993 года пачалося будаўніцтва храма.
Ліпень (археалагічны помнік)
Ліпень — археалагічны помнік — селішча за 1 км на ўсход ад аграгарадка Ліпень (былое мястэчка Халуй) Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці, справа ад дарогі на вёску Знаменка, ва ўрочышчы Стараселле, уздоўж берага Свіслачы да сучасных вясковых могілак.
Культура Лінгбі
Асаблівасці
Крамянёвы інвентар класічных помнікаў rekmnehs ўтрымлівае нуклеусы ад пласцін двухпляцовачныя монафрантальныя і аднапляцовачныя з дугападобнай або амаль акруглай пляцоўкай сколвання; пляцоўкі, як правіла, нерэтушаваныя. Сярод сколаў-нарыхтовак пераважаюць шырокія, масіўныя пласціны, адшчэпы, сярод скрабкоў сустракаюцца формы на адшчэпах, пласціністых адшчэпах, пласцінах з дугападобнай працоўнай часткай, на пласцінах і адшчэпах падвоеныя і з чаранком. Разцы (рэтушныя бакавыя і двухгранныя бакавыя, сярэдзінныя, зрэдку экзэмпляры з чаранком) у асноўным зроблены на пласцінах. Наканечнікі стрэл даволі аднастайныя па форме, пераважаюць масіўныя тыпу Лінгбі, якія выраблялі з пласцін. Яны маюць неапрацаванае пяро, зрэдку скошанае крутой рэтушшу са спінкі, і добра вылучаны такой рэтушшу чарашок. Сустракаюцца наканечнікі з чарашком, сфарміраваным супрацьлеглай рэтушшу ці крутой, нанесенай па краі з брушка. Таксама на ўсходнееўрапейскіх стаянках знаходзяць сякеры з перахопам (стаянка Аносава-1) і цёслы падтрапецападобнай формы (стаянка Вышагара).
Францішак Бялінскі (1742—1809)
Быў жанаты з Крысцінай з князёў Сангушкаў, маршалкаўнай вялікай літоўскай. З ёй меў трое дачок і два сыны.
Свята-Мікалаеўская царква (Лядна)
Свята-Мікалаеўская царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Лядна Слуцкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
8 сакавіка 2015 года, епіскап Слуцкі і Салігорскі Антоній здзейсніў чын закладкі каменя ў падмурак храма Свяціцеля Мікалая Цудатворца. 25 лістапада 2015 года Уладыка Антоній здзейсніў чын асвячэння купалоў і надкупальнага крыжа храма. 3 чэрвеня 2016 года былі асвечаныя званы для храма.
Свята-Мікалаеўская царква (Лучнікі)
Гісторыя
Першае набажэнства адбылося 5 мая 2002 года. У 2003 годзе будаўніцтва было скончана. 7 жніўня 2004 года храм быў асвячоны мітрапалітам Мінскім і Слуцкім Філарэтам.
Фёдар Іванавіч Самохін
Біяграфія
З 1945 года з'яўляўся карэспандэнтам «Камсамольскай праўды», з 1946 года — літсупрацоўнікам, заг. аддзелам газеты «Ленінская змена» ў Алма-Аце, а з 1947 па 1949 год — спецыяльным карэспандэнтам газеты «Камуніст» (Джамбульская вобласць). З 1949 года жыў і працаваў у горадзе Фрунзе. З 1949 па 1961 год быў літсупрацоўнікам, загадчыкам аддзела ў рэдакцыі газеты «Комсомолец Кіргізіі». З 1961 па 1963 год быў літсупрацоўнікам у рэдакцыі часопіса «Нататнік агітатара». Яго прозвішча пазначана ў адным з нумароў «ЖЗЛ».
Творчасць
Была ў Фёдара Самохіна яшчэ адна пісьменніцкая запал — прыцягненне да адной з генеральных тым савецкай літаратуры — тэме подзвігаў савецкіх людзей у гады Вялікай Айчыннай вайны. Пры напісанні аповесці пра Героя Савецкага Саюза «Чолпонбай», пісьменнік знаёміўся з многімі цікавымі людзьмі — сваякамі Чолпонбая Тулебердиева, сябрамі, таварышамі, з тымі хто акружаў героя. Аповесць «Чолпонбай» выдавалася ў «Маладой гвардыі», «Политиздате», у выдавецтвах Кіргізіі і Валгаграда.
Дзетлеф Кобеля
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1944 годзе ў сербалужыцкай вёсцы Рогазна ў сям'і пекара. З пяцігадовага ўзросту пачаў сваё навучанне гульні на фартэпіяна. Ва ўзросце шасці гадоў паступіў у музычную школу ў Котбусе. З васьмі гадоў навучаўся ў Нижнялужыцкай гімназіі ў Котбусе, якую скончыў у 1962 годзе. Спрабаваў паступіць на бібліяграфічны факультэт Берлінскага універсітэта імя Гумбальдта, аднак з-за недахопу месцаў паступіў на факультэт мастацтва і нямецкай мовы Педагагічнага інстытута ў Будзішыне. Падчас апошняга года навучання працаваў музычным драматургам у Сербалужыцкім нацыянальным ансамблі. У 1967 годзе скончыў інстытут па спецыяльнасці «германістыка, педагогіка і гісторыя мастацтва». Потым праходзіў тэрміновую службу ў званні капрала ў гарадской паліцыі ў Будзішыне (1968-1969).
У 1978 годзе за сваю дзейнасць быў уганараваны Прэміяй імя Якуба Чышынскага.
Спіс аб’ектаў PGC (1110001—1111000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1110001—1111000)
Спіс аб’ектаў PGC (2592001—2593000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2592001—2593000)
Спіс аб’ектаў PGC (2593001—2594000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2593001—2594000)
Спіс аб’ектаў PGC (2610001—2611000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2610001—2611000)
Спіс аб’ектаў PGC (2611001—2612000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2611001—2612000)
Спіс аб’ектаў PGC (1122001—1123000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1122001—1123000)
Спіс аб’ектаў PGC (2626001—2627000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2626001—2627000)
Спіс аб’ектаў PGC (2615001—2616000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2615001—2616000)
Спіс аб’ектаў PGC (2654001—2655000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2654001—2655000)
Спіс аб’ектаў PGC (2669001—2670000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2669001—2670000)
Спіс аб’ектаў PGC (1133001—1134000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1133001—1134000)
Спіс аб’ектаў PGC (2690001—2691000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2690001—2691000)
Спіс аб’ектаў PGC (2678001—2679000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2678001—2679000)
Консульскія дыптыхі
Форма візантыйскага консульскага дыптыха была запазычана ад антычнага рымскага. На консульскіх дыптыхах змяшчалася выява прызначанага консула (у поўны рост ці пагрудна) у абрамленні з расліннага арнаменту. Акрамя гэтага сустракаюцца ў асобных медальёнах цыркавыя сцэны, спаборніцтвы калясніц на іпадроме, барацьба з дзікімі звярамі, тэатральныя акцёры. Таксама дыптыхі пакрываліся фарбамі, часам інкруставаліся каштоўнымі камянямі.
Спіс аб’ектаў PGC (2696001—2697000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2696001—2697000)
Спіс аб’ектаў PGC (2694001—2695000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2694001—2695000)
Спіс аб’ектаў PGC (2703001—2704000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2703001—2704000)
Спіс аб’ектаў PGC (1142001—1143000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1142001—1143000)
Спіс аб’ектаў PGC (2706001—2707000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2706001—2707000)
Спіс аб’ектаў PGC (2715001—2716000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2715001—2716000)
Спіс аб’ектаў PGC (2731001—2732000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2731001—2732000)
Спіс аб’ектаў PGC (2730001—2731000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2730001—2731000)
Спіс аб’ектаў PGC (2738001—2739000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2738001—2739000)
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2017
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У 27-м чэмпіянаце Беларусі па футболе прымалі ўдзел футбольныя клубы з усіх абласцей краіны.
Гінц Шустэр-Шэўц
Біяграфія
Апублікаваў каля 400 навуковых прац па сарабістыке.
Спіс аб’ектаў PGC (2770001—2771000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2770001—2771000)
Спіс аб’ектаў PGC (1169001—1170000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1169001—1170000)
Спіс аб’ектаў PGC (2788001—2789000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2788001—2789000)
Спіс аб’ектаў PGC (1193001—1194000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1193001—1194000)
Спіс аб’ектаў PGC (1195001—1196000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1195001—1196000)
Спіс аб’ектаў PGC (1194001—1195000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1194001—1195000)
Спіс аб’ектаў PGC (1204001—1205000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1204001—1205000)
Спіс аб’ектаў PGC (1209001—1210000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1209001—1210000)
Спіс аб’ектаў PGC (1220001—1221000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1220001—1221000)
Спіс аб’ектаў PGC (1227001—1228000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1227001—1228000)
Старажытныя шахты Сп’ен
Здабыча крэменю цесна звязана з гісторыяй паселішчаў таго часу.
Спіс аб’ектаў PGC (1231001—1232000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1231001—1232000)
Спіс аб’ектаў PGC (2793001—2794000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2793001—2794000)
Спіс аб’ектаў PGC (1236001—1237000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1236001—1237000)
Спіс аб’ектаў PGC (1249001—1250000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1249001—1250000)
Спіс аб’ектаў PGC (1239001—1240000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1239001—1240000)
Спіс аб’ектаў PGC (1226001—1227000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1226001—1227000)
Музей Плантэна-Марэцюса
Музей Плантэна-Марэцюса мае не толькі архітэктурную каштоўнасць, але і з’яўляецца прыкладам дзейнасці еўрапейскага выдавецкага дома канца 16 ст., які існаваў на працягу эпохі барока і ў перыяд класіцызму.
Спіс аб’ектаў PGC (1263001—1264000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1263001—1264000)
Спіс аб’ектаў PGC (1279001—1280000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1279001—1280000)
Спіс аб’ектаў PGC (1281001—1282000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1281001—1282000)
Спіс аб’ектаў PGC (1285001—1286000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1285001—1286000)
Спіс аб’ектаў PGC (1292001—1293000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1292001—1293000)
Спіс аб’ектаў PGC (1291001—1292000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1291001—1292000)
Спіс аб’ектаў PGC (1296001—1297000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1296001—1297000)
Спіс аб’ектаў PGC (1317001—1318000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1317001—1318000)
Спіс аб’ектаў PGC (1328001—1329000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1328001—1329000)
Спіс аб’ектаў PGC (1336001—1337000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1336001—1337000)
Спіс аб’ектаў PGC (1356001—1357000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1356001—1357000)
Спіс аб’ектаў PGC (1355001—1356000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1355001—1356000)
Allium azutavicum
Распаўсюджанне, экалогія
Эндэмік Казахстана, распаўсюджаны на ўсходзе краіны.
Euphorbia kudrjaschevii
Заўвагі па ахове
Уключаны ў Чырвоную кнігу Узбекістана.
Sphaerosciadium
Агульная характарыстыка
Плод — віслаплоднік двойчатай шарападобнай формы.
Лявон Врамавіч Аруцюнян
Біяграфія
Аруцюнян з'яўляецца аўтарам больш 400 навуковых прац, каля 400 публіцыстычных, часопісных артыкулаў, больш 50 манаграфій, даведнікаў, навучальна-метадычных дапаможнікаў і слоўнікаў. Сярод яго навуковых зацікаўленасцей экалогія, батаніка, дэкаратыўнае абзеляненне, ландшафтная архітэктура. Займаўся пытаннямі абзелянення гарадоў і з'яўляецца аўтарам некалькіх кніг па захаванні ландшафтаў.
Спіс аб’ектаў PGC (1374001—1375000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1374001—1375000)
Спіс аб’ектаў PGC (1379001—1380000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1379001—1380000)
Спіс аб’ектаў PGC (1381001—1382000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1381001—1382000)
Спіс аб’ектаў PGC (1389001—1390000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1389001—1390000)
Трогір
Трогір – адзін з найпрыгажэйшых гарадоў харвацкага ўзбярэжжа ў 27 км на захад ад Спліта. Ён быў заснаваны старажытнымі грэкамі ў 3 ст. да н.э. на маленькім востраве, які зараз злучаны мастамі з мацерыком і з суседнім востравам Чыёва.
З часоў элінізму горад упрыгожваўся цудоўнымі грамадскімі і прыватнымі будынкамі, абарончымі збудаваннямі. Трогір знакаміты сваімі шматлікімі музеямі і царквамі. Адметныя рэнесансныя і барочныя будынкі дапаўняюць раманскія царквы. Рэшткі магутных крапасных сценаў (14-15 стст.) знаходзяцца ў Старым горадзе і на заходнім ускрайку вострава каля крэпасці Камерленга. Побач з Паўночнымі варотамі стаіць статуя нябеснага заступніка горада – Св. Івана Урсіні (16 ст.). На цэнтральнай плошчы Іаана Паўла II размешчаны кафедральны сабор Св. Лоўра (13-16 стст.) з яго разным парталам харвацкага майстра Радавана (1240 г.), будынак гарадской Ратушы эпохі Рэнесансу, раманская царква Св. Іаана Хрысціцеля, неагатычны палац Чыпіка. На набярэжнай Берыславіча стаіць гатычная царква дамініканцаў (14 ст.) з цудоўнымі барочнымі алтарамі.
Спіс аб’ектаў PGC (2806001—2807000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2806001—2807000)
Эстонская міфалогія
Эстонская міфалогія — комплекс міфаў, легенд і вераванняў эстонскага народа.
Погляды на замагільнае жыццё ў эстов развіты мацней, чым у фінаў. Царства смерці, Manala або Toonela — месца, падобнае да зямли, з лясамі, палямі і гарамі. Уладар замагільнага свету — ні добры, ні злы Tooni. Позняй восенню паміналі ўсіх памерлых: верылі, што душы памерлых наведваюць свае былыя дамы. Духам накрывалі асобныя сталы і тапілі лазню, захоўвалі цішыню і спакой.
Эстонскі паэт Крысцьян Яак Петэрсан ў 1821 годзе апублікаваў у перакладзе на нямецкую мову працу па фінскай міфалогіі фінскага фалькларыста. На аснове прыкладаў з народнай спадчыны фінаў Фрыдрых Роберт Фельман ў 1844 годзе апублікаваў зборнік квазіфальклорных эстонскіх міфалагічных паданняў на нямецкай мове. У выніку ўзнікла так званая «эстонская псеўдаміфалогія» з пантэонам багоў ( і іншыя), якая праз школьныя падручнікі і газеты хутка ўкаранілася ў народнай свядомасці і шматлікімі наступнымі даследчыкамі лічылася аўтэнтычнай.
Саркіс Іванавіч Касьян
Біяграфія
Нарадзіўся 16(28) студзеня 1876 года ў горадзе Шуша, у мяшчанскай сям’і. У 1901 паступіў у Лейпцыгскі камерцыйны інстытут, у 1904 закончыў адукацыю на філасофскім факультэце Берлінскага ўніверсітэта. Кандыдат камерцыйных навук, кандыдат філасофскіх навук. Удзельнік РСДРП з 1905 года. У часы Рэвалюцыі 1905—1907 — адзін са стваральнікаў армянскага бальшавіцкага друка. У 1912‒1914 кіраваў Тбілісскай партыйнай арганізацыяй. У 1917‒1918 рэдагаваў армянскія бальшавіцкія газеты.
З 29 лістапада 1920 па сакавік 1921 — старшыня Ваенна-рэвалюцыйнага камітэта Арменіі. Быў дэлегатам 3-га кангрэса Камінтэрна (1921). З ліпеня 1921 па лістапад 1922 — кандыдат у ўдзельнікі Іспальняльнага Камітэта Камуністычнага Інтэрнацыянала. Дэлегат 16-га з’езда ВКП(б) (1930).
Міхель Зітаў
Міхель Зітаў (Michel Sittow, часам сустракаецца напісанне Сітаў; ок. 1469—1525) — майстар старанідэрладскага мастацтва з Рэвеля, вучань Мемлінга, адзін з найбуйнейшых партрэтыстаў свайго часу.
Каралінгскае мастацтва
Каралінгскае мастацтва паходзіць з імперыі франкаў у перыядзе каля 120 гадоў паміж 780—900 гадамі — на працягу праўлення Карла I Вялікага і яго непасрэдных нашчадкаў - вядомага пад назвай Каралінгскае Адраджэнне. Прадметы мастацтва вырабляліся ў некалькіх цэнтрах (школамі каралеўскага двара і групай важных манастыроў пад імперскім заступніцтвам) на тэрыторыі сучасных Францыі, Германіі, Аўстрыі, паўночнай Італіі і Ніжніх краін. Прадметы, якія захаваліся да нашага часу і былі зробленыя ў той перыяд па-за гэтымі цэнтрамі, значна горшай якасці і меншай складанасці дызайну. Стыль зведаў істотны ўплыў ад  Брытанскіх астравоў (праз кантынентальныя місіянерскія цэнтры) і ад шэрагу візантыйскіх мастакоў, якія, верагодна, былі рэзідэнтамі каралінгскіх цэнтраў.
Агляд
Аднак гэта было больш, чым свядомае жаданне аднавіць антычную рымскую культуру. Падчас праўлення Карла Вялікага, адбываўся раскол Візантыйскай імперыі праз «першае» Візантыйскае іканаборства (726—787). Карл Вялікі падтрымліваў пастаянную адмову заходняй царквы прыняць пастулат іканаборства, напрыклад у  (Libri Carolini) выкладзеная адпаведная пазіцыя яго двара. Паколькі культурная памяць міжземнаморскага паганскага ідалапаклонства не стварала перашкод да адлюстравання багоў і святых, за Карла Вялікага з’явілася першая манументальная рэлігійная скульптура, важны прэцэдэнт для заходняга мастацтва.
Цэнтры ілюмінацыі
Прыдворная школа Карла Вялікага (таксама вядомая як ) стварыла адны з самых ранніх манускрыптаў перыяду, такія як Евангелле Гадэскалька (781—783); Залаты кодэкс з Лорша (778—820); Евангелле Ады; Евангелістарый Святога Медара Суасонскага; Залатое Евангелле Харлі (800—820) і ; на сёння да яе адносяць дзесяць манускрыптаў з тых, што захаваліся. Манускрыпты прыдворнай школы былі багата аздобленыя і паказныя і нагадвалі творы са слановай косці і мазаікі VI стагоддзя з горада Равена, Італія. Яны былі самымі раннімі каралінгскімі манускрыптамі і спрыялі аднаўленню рымскага класіцызму, аднак усё яшчэ ўтрымлівалі традыцыі мастацтва перыяду міграцый ( і ) у сваёй практычна лінейнай прэзентацыі, без думкі пра аб’ём і прасторавыя адносіны.
Другая палова IX стагоддзя працягвала традыцыі першага — для Карла Лысага быў створаны шэраг багатых Біблій, якія спалучаюць формы позняй антычнасці з рымскім і турэцкім стылямі. Менавіта ў гэты час на поўначы Францыі з’явіўся франка-саксонскі стыль, які ў дадатак да іх уключыў гіберна-саксонскае спляценне і перажыў іншыя каралінскія стылі ў наступным стагоддзі.
Дражан Багарыч
Клубная кар’ера
У пачатку 2012 года стаў іграком «Спліта». Спачатку не меў трывалага месца на полі, і ўлетку 2013 года быў аддадзены ў паўгадавую арэнду клубу другога дывізіёна «Дугаполе». Пасля вяртання з арэнды замацаваўся ў асноўным складзе «Спліта».
Парапаветраны насос
Парапаветраны насос складаецца з:
Calliophis intestinalis
Агульная даўжыня дасягае 50 см. Галава невялікая, трохі трохкутная. Тулава стройнае, невялікі хвост. Мае яркую афарбоўку — уздоўж спіны праходзіць чырвоная паласа, абрамленая чорным, а па баках — жоўтыя палосы з чорнай аблямоўкай. Галава і хвост чырвонага колеру.
Любіць месца з умераным кліматам, хмызняковыя зараснікі, лясы. Сустракаецца ў першасных і другасных лясах, местачковых садках і сельскагаспадарчых угоддзях. Добра лазіць па дрэвах сярод ламачча, сустракаецца пад галінамі, каранямі, паміж камянямі або ў норах і расколінах глебы. Сілкуецца дробнымі змеямі.
Від распаўсюджаны ў Тайландзе, В’етнаме, на паўвостраве Малака, Зонскія і Філіпінскіх астравах.
Норык
Дарымскі перыяд
Паводле лацінскіх крыніц у IV ст. да н.э. ілірыйскае племя норыкаў аб’яднала пад сваёй уладай некалькі кельцкіх, ілірыйскіх плямён і плямёны венетаў, утварыўшы такім чынам уласную дзяржаву у паўночна-усходніх Альпах. Сталіцай царства зрабілася Нарэя.
У 113 годзе да н.э. кімвры разбілі на тэрыторыі Норыка войска рымскага консула Гнея Папрыя Карбона.
Рымская правінцыя (16 год да н.э. — 476 год н.э)
У 16 годзе да н.э. таўрыскі былі заваяваныя праконсулам Ілірыкам Сіліем, вобласць была далучаная да Рымскай Імперыі і пераўтворана ў правінцыю Норык.
Мікалай Аляксандравіч Дзядок
Крымінальная справа 2020 года
9 жніўня 2020 года ў Беларусі распачаліся пратэсты супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў, гвалту і беззаконня, якія падтрымаў Мікола Дзядок. 12 лістапада 2020 года Дзядок быў затрыманы супрацоўнікамі ГУБАЗіКа на кватэры ў пасёлку Сасновы Асіповіцкага раёна. Пры затрыманні быў выкарыстаны пярцовы газ, а Дзядок быў моцна збіты. Арыштаванага па крымінальнай справе аб «парушэнні грамадскага парадку» (арт. 342 КК) гвалтам прымусілі зняцца ў на камеру для роліку МУС. Пасля затрымання яго адвезлі ў Мінск у ГУБАЗіК, дзе Дзядка катавалі: трымалі тварам у падлогу, збівалі дубінкай, білі электрашокерам, душылі і пагражалі згвалтаваннем. Затым яго адвезлі ў ізалятар на Акрэсціна, пазней перавялі ў СІЗА-1 Мінска. У зняволенні актывіста пазбаўлялі сну, цяпла, ежы і кантактаў са знешнім светам.
Сельская гаспадарка Сербіі
Вытворчасць
Сербія вырабляе розныя сельскагаспадарчыя прадукты: у асноўным гэта крупы, садавіна і гародніна. Усё гэта складае значную частку ВУП і экспарту. Сербія займае другое месца ў свеце па вырошчванні маліны (84 299 метрычных тон, першае месца займае Расія) і слівы (146 776 метрычных тон, першае месца займае Кітай). Краіна таксама з’яўляецца буйным вытворцам кукурузы (6 158 120 метрычных тон, 32-е месца ў свеце) і пшаніцы (2 095 400 метрычных тон, 35-е месца ў свеце). Вырошчванне цукровых буракоў (2 299 770 метрычных тон) і насення сланечніка (454 282 метрычных тон) задавальняе ўнутраны попыт на цукар і алей, лішкі адпраўляюцца на экспарт: пастаўляецца каля 180 000 тон цукру ў Еўрапейскі саюз.
Космопорт
Гісторыя выдання
Быў зарэгістраваны ў Міністэрстве інфармацыі Рэспублікі Беларусь і ў дзяржаўным рэестры сродкаў інфармацыі ў чэрвені 2013 года. Тэрыторыя распаўсюджвання — Рэспубліка Беларусь, Дзяржава Ізраіль, краіны СНД, краіны Еўрапейскага Саюза, Злучаныя Штаты Амерыкі. Часопіс публікаваў фантастычныя творы, якія раней не друкаваліся на рускай мове, у тым ліку ў інтэрнэце. Пілотны нумар з'явіўся ў канцы лета 2013 года. Пачынаючы з 2014 года, часопіс стаў ганарарным для аўтараў. Са студзеня 2014 года выдаваўся штомесячна. У жніўні 2014 года «Космопорт» атрымаў прэмію Еўрапейскага таварыства навуковай фантастыкі і быў унесены ў Залу славы еўрапейскай фантастыкі ў катэгорыі «найлепшы часопіс».
Scopus umbretta
Арэал
Жывуць у Афрыцы, ад Сьера-Леонэ і Судана да поўдня кантынента, а таксама на Мадагаскары і Аравійскім паўвостраве. Час ад часу ён сустракаецца паблізу паселішчаў і часам нават дазваляе сябе гладзіць ці карміць.
Tragulidae
Tragulidae — сямейства парнакапытных. Засяляюць трапічныя лясы Паўднёва-Усходняй Азіі (Ява, Калімантан, Суматра), Шры-Ланкі і Заходняй Афрыкі.
Іван Мікалаевіч Макараў
Біяграфія
З 1938 па чэрвень 1939 года — намеснік старшыні Паўнамоцнай кантрольнай камісіі Партыі пры ЦК УКП(б) па Беларускай ССР. З 18 чэрвеня 1939 па 15 мая 1940 года — член Рэвізійнай Камісіі Камуністычнай Партыі (бальшавікоў) Беларусі, з чэрвеня 1939 да 16 красавіка 1946 года — 1-ы сакратар абласнога камітэта КП(б)Б у Магілёве.
Anguina tritici
Арэал
Від быў распаўсюджаны ў Еўразіі, Паўночнай Амерыцы, Паўночнай Афрыцы, Аўстраліі да 40-х гадоў XX стагоддзя. Цяпер дзякуючы грунтоўнаму кантролю за якасцю пасяўнога матэрыялу ў многіх рэгіёнах амаль цалкам знішчаны, але ўсё яшчэ распаўсюджаны ў Паўночнай Афрыцы і Заходняй Азіі.
Шталаг 352
Памяць
У 1949 годзе на месцы пахаванняў ахвяр канцлагера быў усталяваны часовы помнік. У 1958 годзе быў адкрыты помнік ахвярам Масюкоўшчынскага лагеру смерці. У 1960-я гады вакол мемарыяла добраўпарадкавалі зялёную зону.
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2017
Турнір
Матчы турніру гуляліся за шасцю сталамі ў спартыўнай зале студэнтаў Пекінскага універсітэта.
Эстонская літаратура
XVI—XVIII
Літаратура I перыяду, да канца XVII стагоддзя, амаль выключна рэлігійная. Народ, стомлены рабствам, войнамі, спусташэння, павальнымі хваробамі, шукаў суцяшэння ў рэлігіі, выбачая як дрэную мову, так і бесталковы правапіс кніг. Самыя выдатныя пісьменнікі гэтага перыяду: (ок. 1600-1657), які выдаў у 1632-1638 гг. «Hand-und Hauszbuch für das Fürstenthumb Ehsten» (малітвы, гімны ў прозе, нядзельныя евангельскія і апостальскія чытання), а ў 1641-1649 гадах зборнік пропаведзяў; у 1656 года яго «Hand - und Hauszbuch...» быў выдадзены ў выпраўленым выглядзе, прычым варварская проза гімнаў была перароблена ў гэтак жа варварскія вершы. Далей ідуць: сучаснік Сталя І. Расіній (Rossihnius, памёр каля 1645 г.), які выдаў «Лютэранскі Катэхізіс і нядзельныя евангельскія і апостальскія чытанні» (1632); Адрыян Віргіній (1663-1706), перакладчык Новага Запавету на паўднёвую гаворку (1686 г.); аўтары вясельных песень Райнэр Брокман, Ёшуа Меленбек і інш. (песні выд. у «Verh. d. Gel. Estn. Ges.», 1896).
Для вывучэння тагачасных вераванняў і забабонаў эстонцаў важныя: Ёхан Гутслаф, «Kurzer Bericht und Unterricht von der Falsch-heilig genandten Bäche in Lieffland Wöhhanda» (1644) і Иоханн Форселий (Forselius), «Der einfältigen Ehsten abergl. Gebräuche» (Рэвель, 1685; новае выданне-СПб., 1854). Граматыкі з дадаткам слоўнікаў склалі Генрых Шталь (1637), Іаган Гутслаф (1648) і Хайнрых Гезекен (Göseken, 1660).
Дора Пяячавіч
До́ра Пяя́чавіч (Dora Pejačević;,  — , ) — харвацкі кампазітар, прадстаўнік знатнага старадаўняга харвацкага роду графаў Пяячавічаў. Дачка бана Харватыі Тэадора Пяячавіча.