cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Возера Пяшчоты
На паўднёвым усходзе ад возера знаходзіцца кратэр Юлій Цэзар. З паўночнага ўсходу да возера Пяшчоты прымыкае іншае — Возера Зімы, у якім размешчаны кратэр Маніле C. Астатнія кратэры групы (Маніле C, K, T, U, W) займаюць вобласць на поўдзень ад Возера Надзеі.
Рэкта (Быхаўскі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Баркалабаўскага сельсавета.
Андрэй Генадзевіч Ягораў
Андрэ́й Гена́дзевіч Яго́раў (нар., ) — беларускі палітолаг і , грамадскі дзеяч. Дырэктар Цэнтра еўрапейскай трансфармацыі (Мінск), кіраўнік Рады Міжнароднага кансорцыума «ЕўраБеларусь» , сябра Савета Экалагічнага таварыства «Зялёная сетка». У 2013—2015 гадах быў нацыянальным каардынатарам Усходняга партнёрства (ФГС УП) па Беларусі, у 2014—2015 гадах — сустаршынёй Кіруючага камітэта ФГС УП.
Прафесійная дзейнасць
У сакавіку 2010 года заснаваў і ўзначаліў Цэнтр еўрапейскай трансфармацыі — аналітычны цэнтр (think tank), які ўваходзіць у структуру Міжнароднага кансорцыума «ЕўраБеларусь».
Да канца 2009 года быў штатным выкладчыкам дэпартамента палітычных навук Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта (Вільнюс), прыняў удзел у страйку выкладчыкаў дэпартамента, якія пратэставалі супраць парушэння кіраўніцтвам універсітэта акадэмічных свобод.
Грамадска-палітычная і міжнародная дзейнасць
У гады студэнцтва быў удзельнікам беларускай спартыўна-патрыятычнай арганізацыі «Белы легіён», таксама аказваў прававую дапамогу ў якасці юрыста Праваабарончага цэнтра «Вясна».
З пачатку 2016 года — сябра Савета Экалагічнага таварыства «Зялёная сетка».
Сям’я
Жанаты, мае сына.
Бібліяграфія
З’яўляецца аўтарам і суаўтарам шматлікіх распрацовак, даследаванняў і публікацый па тэмах сацыяльна-палітычнага развіцця Беларусі, беларуска-еўрапейскіх адносін, Усходняга партнёрства, грамадзянскай супольнасці і інш. Найважнейшыя з іх:
Стары Жадзен
Стары Жадзен з'яўляецца ТВП міжнароднай значнасці. ТВП-утвараючы від —.
Апісанне
Леса-балотны комплекс, ядро якога складаюць балоты Стары Жадзен і Вялікае, раздзеленыя паміж сабой пакатай градой. Найбольш характэрнымі ландшафтамі тут з'яўляюцца верхавыя і пераходныя балоты, а таксама хваёвыя лясы.
Вішанька (Быхаўскі раён)
Ві́шанька (, Вишенька) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Навабыхаўскага сельсавета.
Вялікі Лес (Быхаўскі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ніжнятошчыцкага сельсавета.
Заводчык
Заво́дчык (, Заводчик) — пасёлак у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Навабыхаўскага сельсавета.
Пясчанка (Браслаўскі раён)
Пясча́нка (, Песчанка) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Друеўскага сельсавета.
Калініна (Ніжнятошчыцкі сельсавет)
Да 2013 года пасёлак уваходзіў у склад Ніжнятошчыцкага сельсавета.
Радкуны
Радкуны́ (, Радкуны) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Друеўскага сельсавета.
Луркамор’е
Тэматыка і стыль
Луркамор’е характарызуецца своеасаблівым стылем артыкулаў, адметным агульнай нефармальнасцю, паўжартаўлівым і саркастычным характарам, вольным ужываннем нецэнзурнай лексікі, бесцырымоннасцю выказванняў, а таксама рэзкай крытыкай недахопаў разгляданых з’яў.
Флор Данатавіч Манцэвіч
Біяграфія
Ад 1917 года удзельнічаў у арганізацыі школьнага навучання на радзіме, з 1923 настаўнік у польскай пачатковай школе на Браслаўшчыне і Міёршчыне. Выступаў за адкрыццё беларускіх школ у Заходняй Беларусі.
Спіс графаў і маркізаў Праванса
Графы Арля і Праванса
У 933 Гуга Арльскі перадаў графства Праванс Рудольфу II каралю Верхняй Бургундыі ў абмен на адмову апошняга ад італьянскай кароны. Аднак мясцовая ведаць не прызнала Рудольфа, і ў 936 годзе абвясціла Гуга Чорнага графам і маркізам Праванса. Пасля смерці Гуга Арльскага Конрад I, кароль Арэлата, падзяліў графства Арльскае на тры часткі: уласна графства Арльскае (Базон II), графства Авіньён (яго брат Гільём) і графства Апт (Грыфон). Аднак абодва першых хутка адціснулі Грыфона, а пасля смерці бяздзетнага Гільёма Базон II ізноў аб'яднаў землі графства ў адных руках. Яго сыны сталі насіць тытулы графаў ці маркізаў Праванскіх, прычым графскі тытул атрымлівалі ўсе дзеці, без раздзела ўладанняў.
ФК Відзаў Лодзь
«Ві́дзаў» (Widzew) — польскі футбольны клуб з горада Лодзь. Заснаваны ў 1910 годзе. Чатырохразовы чэмпіён Польшчы, уладальнік Кубка Польшчы (1985).
Рычард Ментар Джонсан
Біяграфія
У 1837 годзе ён уступіў у пасаду віцэ-прэзідэнта пры кабінеце Марціна Ван Бюрэна. Ён стаў першым віцэ-прэзідэнтам, абраным згодна з дванаццатай папраўкай да Канстытуцыі ЗША. На гэтай пасадзе ён прапрацаваў да 1841 года.
Смятанаўшчына
Гісторыя
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Друйскага сельсавета.
Ніжняя Тошчыца
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ніжнятошчыцкага сельсавета.
Еўрапейскі тур PTC 2015/2016 – Этап 6 (снукер)
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 120 матчах асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Гдыні гульцы аформілі 53 соценныя серыі. Колькасць серый, вышэйшых за 50 ачкоў, дасягнула 348 брэйкаў, што ў сярэднім азначае 2,9 паўсоценных серый у матчы.
Сінеж (Быхаўскі раён)
Сі́неж (, Синеж) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Навабыхаўскага сельсавета.
Сухарэўшчына
Сухарэ́ўшчына (, Сухаревщина) — хутар у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Друеўскага сельсавета.
Зігапеталум плямісты
Арэал і экалогія
У прыродзе сустракаецца ў Перу, Балівіі і Бразіліі.
Тошчыца
То́шчыца (, Тощица) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Навабыхаўскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2128001—2129000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2128001—2129000)
Казялужжа
Расійская імперыя
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Казялужжа апынулася ў межах Рэчыцкай акругі Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года — у складзе тэрытарыяльна ўпарадкаванага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. На 1795 год вёска, як і 12 іншых паселішчаў Загальскага староства, належала «малолетнему Станиславу Бужинскому по жизни его», але была ў арэндзе ў суддзі Вінцэнція Жука. Тады ў ёй налічвалася 26 двароў з 48 жыхарамі мужчынскага і 62 жаночага полу.
Найноўшы час
З 8 студзеня 1954 года Казялужжа адміністрацыйна належыць да Гомельскай вобласці. Паводле перапісу 1959 года тут было 900 жыхароў. Цэнтральная сядзіба саўгаса «Хойніцкі».
Целяшы (Браслаўскі раён)
Целяшы́ (, Телеши) — былы хутар у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіў у склад Друеўскага сельсавета.
Сядзіба з Агароднікаў
Гісторыя
У хаце жыла сям'я Савановічаў — Васіль Аляксеевіч (1889—1963), яго жонка Франя Паўлаўна (1900—1988) і пяцёра дзяцей. Хату пабудаваў першы цесць Васіля Аляксеевіча — Максім. Савановічы да гэтага часу жывуць у Агародніках Падзерскіх (на Случчыне ёсць яшчэ Іванаўскія Агароднікі і Цараўскія Агароднікі).
Архітэктура
Сядзібны комплекс складаецца з пагоннага двара: хата — сені — клець — паветка — прыістопка — істопка, і ілюстрыруе працэс яго далейшага развіцця.
Федарынкі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства.
Глухі
Да 5 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Глухскага сельсавета.
Чараўнік зеленакветкавы
Батанічнае апісанне
Кветкі зеленавата-белыя, амаль без паху, сабраны ў рыхлае, шматкветкавае, цыліндрычнае коласападобнае суквецце даўжынёй 6—25 см. Губа суцэльная, лінейная; шпорац на канцы булавападобны.
Вырошчванне ў культуры
У вегетуе з кастрычніка па верасень. Цвіце ў чэрвені. Не плоданасіць.
Таксанамічнае становішча
Від Чараўнік зеленакветкавы ўваходзіць у род сямейства.
Клівы
Расійская імперыя
У парэформенны перыяд Клівы адміністрацыйна належалі да Хойніцкай воласці. На пачатак 1870 года тут — 63 мужчынскія душы з былых дзяржаўных сялян, прыпісаных да Кліўскога сельскага таварыства. Згодна са звесткамі на 1876 і 1879 гады, Клівы большай часткай жыхароў заставаліся ў прыходзе Загальскай царквы.
Найноўшы час
З 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года Загальскі сельсавет быў скасаваны, а тэрыторыя далучана да Барысаўшчынскага сельсавета. Паводле перапісу 1959 года ў Клівах налічвалася 600 жыхароў. У складзе саўгаса «Хойніцкі» з цэнтрам у вёсцы Казялужжа.
Небытаў
Вялікае Княства Літоўскае
У XVII—XVIII стагоддзях вёска належала да Загальскага староства. Паводле рэвізіі 1716 года wieś Niebytow налічвала пяць дымоў: гаспадары Амяльян Верабей, Назар Скорчанка, Марозенка Прышчэп, Лук’ян Астапенка, Павел Лук’яненка плацілі старосце князю Дамініку Яну Шуйскаму 13 злотых чыншу і даніны мядовай 7 з паловай бельцаў.
Званцоўка
Да 5 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Глухскага сельсавета.
Дэндробіум адзіны
Арэал і экалогія
Натуральныя вобласці распаўсюджання — В’етнам, Лаос, Бірма і Тайланд.
Шаркелі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 18 сакавіка 1963 года хутар знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Друйскага пассавета, пасля — у складзе Павяцкага сельсавета.
Гумно з Лучнікоў
Гумно пачатку XX стагоддзя з вёскі Лучнікі Слуцкага раёна Мінскай вобласці. Перанесены ў Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту ў в. Азярцо, дзе прадстаўлена ў экспазіцыі «Цэнтральная Беларусь».
Хата з Ісерна
Хата канца XIX — пачатку XX стагоддзя з в. Ісерна Слуцкага раёна Мінскай вобласці. Перанесены ў Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту ў в. Азярцо, дзе прадстаўлена ў экспазіцыі «Цэнтральная Беларусь». Адразу за хатай размешчаны хлеў з вёскі Солан.
Паташня (Хойніцкі раён)
Гісторыя
У метрычных кнігах Юравіцкага парафіяльнага касцёла захаваўся запіс ад 24 лютага (ст. стылю) 1785 года, паводле якога айцец Дыянізы Крэткоўскі, настаяцель уніяцкай царквы ў Загаллі, віцэ-дэкан мазырскі, ахрысціў Мацея, сына шляхетных сужэнцаў пана Эліяша і Марціяны Парыкевічаў, абывацеляў аколіцы Запаташні Загальскага староства, а кумамі былі шляхетны пан Стэфан Віслаух і дачка святара Еўдакія, пан Антоні Казлоўскі і панна Багуміла Піатроўская з Запаташні. У крыніцы, грунтаванай на звестках рэвізіі 1795 года, ізноў жа згаданае паселішча Запаташна, якое месцілася ў Рэчыцкай акрузе Чарнігаўскага намесніцтва, з 1797 года — Мінскай губерні Расійскай імперыі. У метрычным запісе Юравіцкага касцёла, датаваным 5 красавіка 1796 года, паведамляецца аб хросце айцом-дамініканам Бруна Лявіцкім немаўляці Феліцыяна, сына шляхетных Георгія і Юліяны з дому Скарадэцкіх Дубікоўскіх, кумамі былі шляхетныя Мікалай Навіцкі і Тэадозія Завітневічаўна; усе яны з Паташні (de villa Potasznia). «Запоташный Застенок» паказаны на плане Генеральнага межавання Рэчыцкага павета 1797 года.
У парэформенны перыяд Паташня вядомая як паселішча (у розных крыніцах засценак ці аколіца, а таксама вёска) у Хойніцкай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні. У 1864 г. паташэнцы звярнуліся да Яго Эксцэленцыі мітрапаліта Станеўскага са скаргай на знішчэнне рыма-каталіцкай парафіі і руйнаванне Юравіцкага касцёла дзеля ўладкавання праваслаўнай царквы. З другой паловы 1860-х гадоў яны сталі парафіянамі Астраглядаўскага касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі. Найбольш раннімі і пашыранымі ў паташэнцаў прозвішчамі былі Казлоўскія, Арлоўскія, Цішкевічы, Яворскія, Міхалоўскія, Сакалоўскія, Дубікоўскія, Скаратэцкія, Тамковічы, Навіцкія. На пачатак 1870 года тут налічвалася 27 мужчынскіх душ былых аднадворцаў, прыпісаных да воласці, 10 душ аднадворцаў, прыпісаных да Загальскага сельскага таварыства, 6 душ былых казённых сялян. Паводле перапісу 1897 года 36 двароў, 212 жыхароў. На 1909 г. 30 двароў з 210 жыхарамі.
Кальман Калачай
Эсперанта-дзейнасць
З эсперанта ён пазнаёміўся ў 1911 годзе. Згодна з яго ўласным прызнаннем, спачатку ён сур'ёзна цікавіўся таксама мовай іда, але аддаў перавагу эсперанта, бо прызнаў гэту мову больш выразнай і гнуткай. Эсперанта-грамадствам Калачай прызнаны адным з найбольш выдатных паэтаў і эсперантолагаў; ягоныяпадыходы да граматыкі эсперанта значна развілі (а ў шэрагу выпадкаў — нават рэфарміравалі) вы́разныя формы эсперанта і шмат у чым спрыялі яго стабілізацыі як моўнай сістэмы. На працягу жыцця К. Калачай займаў шматлікія пасады ў розных эсперанта-арганізацыях.
Унёсак у эсперанталогію
К. Калачай быў таксама галоўным рэдактарам і складальнікам двухтомнай «Энцыклапедыі эсперанта» (1934).
Веляцін
Вялікае Княства Літоўскае і Каралеўства Польскае
У 1754 годзе з 23 двароў (×6 — каля 138 жыхароў) вёскі Веляцін Брагінскага маёнтка «do grodu» (Оўруцкага замка) выплачваліся 3 злотых, 17 з паловай грошаў, «na milicję» (на вайсковыя патрэбы павета і ваяводства) 14 злотых, 10 грошаў.
Расійская імперыя
Згодна з «Фармулярнай ведамасцю» сяла Мікулічаў Богаяўленскай царквы 1822 года, вёска Веляцін з 83 душамі мужчынскага і 69 душамі жаночага полу належала пану Міхалу Ракіцкаму. У «Списках населенных мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело] : 1857 г.» засведчана, што 285 жыхароў вёскі Веляцін з'яўляліся прыхаджанамі Мікуліцкай Багаяўленскай царквы, 5 мужчын і 3 жанчыны былі парафіянамі Астраглядаўскага касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі.
Найноўшы час
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Брэсцкага міра з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Веляцін у складзе Мікуліцкай воласці Рэчыцкага павета, аднак, апынуўся ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. З 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы».
Башлакоў
Башлакоў -- беларускае і рускае прозвішча.
Бутрамееўка
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Грудзінаўскага сельсавета.
Ветраны млын з Даматканавічаў
Гісторыя
У 1957 г. былі заменены і ўкарочаны падэшвы, у выніку зменшылася плошча апоры і млын у 1970-я гг. перакуліла ветрам. Быў адрамантаваны, заменены пашкоджаныя дэталі. Апошні ўладальнік Іван Міхайлавіч Міхлай.
Комплекс Гольджы
У комплексе Гольджы раслінных клетак сінтэзуюцца поліцукрыды клетачнай сценкі (абалонкі). Яшчэ адна важная функцыя комплексу Гольджы — гэта ўтварэнне лізасом.
Гарошкаў (Хойніцкі раён)
Расійская імперыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Гарошкаў — у межах Рэчыцкай акругі Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе адноўленага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. Паводле расійскай рэвізіі 1795 года тут было 10 двароў з 41 душой мужчынскага і 39 жаночага полу прыгонных сялян. Прозвішчы жыхароў: Данец, Бурак, Лабада, Прыходзька, Бардак, Ганчарэнка. У «Камеральном описании… Речицкой округи», датаваным 29 студзеня 1796 года, вёска Гарошкаў названая сярод паселішчаў у складзе Хойніцкіх добраў Людвіка Прозара, якія раней былі перайшлі «в казну», але «по высочайшему повелению» вернутыя Луізе Прозаравай.
Еўрапейскі тур PTC 2015/2016 – Этап 2 (снукер)
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў €125,000, як і на ўсіх астатніх турнірах серыі PTC 2015/2016, якія праходзілі ў Еўропе. Пераможца спаборніцтва атрымаў €25,000.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 122 матчах асноўнай стадыі Пол Хантэр Класік гульцы аформілі 25 соценных серый. Колькасць серый, большых за 50 ачкоў, дасягнула 306 брэйкаў, што ў сярэднім азначае каля 2,5 паўсоценных серый у матчы.
Ельна (Браслаўскі раён)
Е́льна (, Ельно) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Барсукі (Ямніцкі сельсавет)
Да 19 жніўня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Дунайкоўскага сельсавета.
Бане (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 17 населеных пунктаў.
Звяняцкае
Карона Каралеўства Польскага
Паводле перапісаў яўрэйскага насельніцтва 1765, 1778 і 1784 гадоў у Звяняцкім налічвалася адпаведна 12, 6 і 3 чалавекі (głowy), якія належалі да Брагінскага кагала. Пэўна, на змяншэнне колькасці яўрэяў у вёсцы не магла не паўплываць Каліеўшчына 1768 года, што была апошнім і наймацнейшым уздымам гайдамацкага руху ва Украіне.
Расійская імперыя
На 1909 год у вёсцы Звіняцкае (Звиняцкое) было 102 двары з 553 жыхарамі.
Дзедава (Быхаўскі раён)
Дзе́дава (, Дедово) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ямніцкага сельсавета.
Ёзэф Дангаўзер
Найбольш значныя творы стварыў у жанравым жывапісе. У 1838 працаваў карэктарам гістарычнага жывапісу ў Венскай Акадэміі выяўленчых мастацтваў, у гэтым жа годзе ажаніўся з Ёзэфінай Штрайт, дачкой урача, у іх нарадзілася трое дзяцей.
Прагестэрон
Малярная маса — 314.46
Вельмі вялікая колькасць прагестэрона выпрацоўвае плацэнта падчас цяжарнасці, прычым колькасць вырабляемага плацэнтай прагестэрона прагрэсіўна павялічваецца ад I да III трыместру цяжарнасці і рэзка падае за некалькі дзён да родаў.
Ганібал Гэмлін
У 1860 г. Гэмлін быў намінаваны у віцэ-прэзідэнты ў пары з Аўраамам Лінкальнам на прэзідэнцкіх выбарах, і быў абраны, стаўшы першым віцэ-прэзідэнтам ад Рэспубліканскай партыі, а таксама ад штата Мэн. Гэмлін паказаў сябе як моцны аратар і перакананы супернік рабства. Гэмлін спрыяў прызначэнню Джозефа Хукера на пасаду камандуючага Патамакскай арміяй.
Уюн (Быхаўскі раён)
Ую́н (, Вьюн) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ямніцкага сельсавета.
Да 19 жніўня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Дунайкоўскага сельсавета.
Апівень
Апівень — у беларускай міфалогіі нячысцік, які чапляецца да людзей і схіляе іх да п’янства.
Апісанне
Бывае на ўсіх бяседах (застоллях), назірае, хто колькі выпівае і падштурхоўвае выпіць болей тых, хто выпіў мала. Калі ніяк не здолее падштурхнуць да выпіўку, падсыпае ў шклянку чалавеку нейкага зелля, і той ад аднаго глытка робіцца п’яны. Апівень любіць здзекавацца з п’яных, дражніць, скідваць на падлогу. Апівень нябачны, пабачыць яго можна толькі ў добрым падпітку. Яго выгляд спалучае ў сабе антра- і зааморфныя рысы. Апівень уяўляўся невялічкая істотай, парослай рэдкай цёмнай поўсцю. Галава ў яго быццам чалавечая, толькі са свіным рылам, а замест броваў — маленькія рожкі, як у маладога бычка. Хвост закручаны, як у парася, на нагах — капыты. Ходзіць як чалавек або на карачках. Кажуць, няма ў свеце п’яніцы, які б здолеў перапіць Апіўня — на яго не дзейнічае алкаголь. Пра чалавека, які шмат п’е і не п’янее, кажуць, што ён п’е як Апівень. У нячысціка верылі ў Мядзельскім раёне, упершыню яго згадвае фалькларыст А. У. Лукша.
В.В. на сцені фестивалю РОК-СІЧ (альбом)
Воплі Відоплясова на сцені фестивалю РОК-СІЧ (бел. Воплі Відаплясава на сцэне фестывалю РОК-Січ) — канцэртны альбом гурта Воплі Відоплясова, які быў выпушчаны музычным выдавецтвам "Країна Мрій" у 2008 годзе.
Імрэ Надзь
Да другой сусветнай вайны
Імрэ Надзь вярнуўся ў Венгрыю толькі ў 1921 годзе. У 1924 ён уступіў у ВСДП, але быў выключаны з яе за крытыку кіраўніцтва ў 1925 годзе, калі ўступіў у марксісцкую Венгерскую сацыялістычную рабочую партыю, дзе займаўся пераважна аграрнымі пытаннямі. За перыяд з 1921 па 1927 гады ён прабыў у зняволенні па палітычных матывах тры гады. З-за бязлітаснасці харцісцкага рэжыму і забароны ВСПП зноў быў арыштаваны і эміграваў у Вену.
У 1929—1944 гадах Імрэ Надзь жыў у СССР, працуючы ў Камінтэрне і Інстытуце сельскай гаспадаркі АН СССР. 17 студзеня 1933 года быў завербаваны ў якасці агента (сакрэтнага асведамляльніка) ДУДБ НКУС СССР. Паколькі ён знаходзіўся ў добрых адносінах з Мікалаем Бухарыным, пасля першага арышту апошняга таксама быў арыштаваны ў ноч з 4 на 5 сакавіка 1938 года, але праз некалькі дзён быў вызвалены. У 1939 быў адноўлены ў шэрагах ВКП(б).
У 1941 г. запісаўся добраахвотнікам у Чырвоную Армію, але так і не быў адпраўлены на фронт. Да лістапада 1944 г. працаваў на маскоўскай радыёстанцыі Кошута-Радыё, якая вяла трансляцыю праграм на венгерскай мове для жыхароў Венгрыі, якая з’яўлялася саюзніцай Германіі ў вайне.
Пасляваенныя гады
У 1949 годзе Імрэ Надзь па абвінавачванню ў апартунізме быў выключаны з ЦК і зняты з усіх пасад. На пасаду міністра сельскай гаспадаркі быў вернуты толькі пасля «пакаяння» ў снежні 1956 года.
Правал планаў індустрыялізацыі і змены ў СССР пасля смерці Сталіна прывялі да таго, што на пленуме Цэнтральнага кіраўніцтва ВТТ 27 — года Мацьяш Ракашы быў падвергнуты крытыцы і заменены на пасадзе старшыні ўрада Імрэ Надзем. Новы старшыня ўрада са сваімі прыхільнікамі заняў сур’ёзныя пазіцыі ў партыі. Была праведзена амністыя, спынена інтэрніраванне і забаронена высяленне з гарадоў паводле сацыяльнай прыкметы. Імрэ Надзь спыніў будаўніцтва мноства буйных прамысловых аб’ектаў. капіталаўкладанні былі накіраваны на развіццё лёгкай і харчовай прамысловасці, быў паменьшаны ціск на сельскую гаспадарку, паніжаны цэны на прадукты і тарыфы для насельніцтва. На пасадзе старшыні ўрада гэты венгерскі палітык зрабіў шэраг захадаў накіраваных на паляпшэнне жыцця народа (былі паменшаны падаткі, павялічаны заробкі, лібералізаваны прынцыпы землекарыстання), спыніў палітычныя рэпрэсіі. Гэта зрабіла яго папулярным сярод венграў. Згортванне індустрыялізацыі і кааперавання ў сельскай гаспадарцы выклікалі рэзкую крытыку з боку Ракашы і яго прыхільнікаў. Да таго ж зняцце з пасады ў СССР старшыні ўрада Г. М. Малянкова, які выступаў за прыярытэтнае развіццё лёгкай прамысловасці, аслабіла пазіцыі Надзя. У выніку Мацьяш Ракашы, выкарыстаўшы звычайныя сродкі закуліснай барацьбы, змог атрымаць перамогу над праціўнікам, якога значная частка рабочых ужо лічыла сімвалам новай палітыкі, гарантам лепшага жыцця. 18 красавіка 1955 года Імрэ Надзь быў зняты з пасады прэм’ер-міністра і выключаны з партыі.
Барцін (гміна)
Ба́рцін (Barcin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жнінскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Барціне. Плошча гміны складае 121,08 км². Станам на 2004 год у гміне Барцін пражывалі 14 858 чалавек, шчыльнасць — 122,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Барчэва (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 57 населеных пунктаў.
Карміцелька
Прычыны
Карміцелька можа быць запрошана, калі маці дзіцяці не можа ці не хоча карміць грудзьмі свайго дзіцяці. Прычыны разнастайныя і могуць вагацца ад сур'ёзных хранічных захворванняў, такіх як рак, на час яго лячэння, да асцярогі, што з-за кармлення грудзі страціць форму. Акрамя таго, прычынай запрашэння карміцелькі можа быць прыём хімічных і лекавых прэпаратаў, калі прэпарат змяняе склад мацярынскага малака.
Карасіна (вёска)
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Новая Трасна
Но́вая Трасна́ (, Новая Трасна) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснаслабодскага сельсавета.
Падгор’е (Быхаўскі раён)
Падго́р'е (, Подгорье) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснаслабодскага сельсавета.
Барвіцы (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 48 населеных пунктаў.
Італьянскае каралеўства (774—962)
Каралеўства ў складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі
У 961 годзе Папа Рымскі Ян XII звярнуўся да Атона I з просьбай абараніць яго ад караля Італіі Берэнгара II Іўрэйскага і паабяцаў яму імператарскую карону. Атон неадкладна перайшоў Альпы, атрымаў перамогу над Берэнгарам і быў прызнаны каралём лангабардаў (Італіі), а затым рушыў у Рым. 2 лютага 962 года Атон I быў памазаны на царства і каранаваны імператарам.
Камароўка (Мінск)
Гісторыя
У асноўным у прадмесці сяліліся рамеснікі і працоўныя. Многія насельнікі здымалі жытло. Гэтая мінская ўскраіна была адной з самых занядбаных. Санітарныя ўмовы пражывання былі даволі кепскімі. Апроч таго, мясцовасць была нізіннай, і пасля дажджоў вуліцы ператвараліся ў непраходнае балота. У 1910 годзе на Камароўскай плошчы на сродкі 120-га пяхотнага Серпухаўскага палка была пабудаваная Свята-Аляксееўская царква, у 1918 годзе храм згарэў. У 1911 годзе дзеля вывучэння праблем асушвання балотных тэрыторый у прадмесці адкрылася Мінская балотная доследная станцыя. У 1925 годзе былі праведзеныя працы па асушванні Камароўскага балота. У 1929 годзе трамвайная лінія злучыла Камароўку з Таварнай станцыяй. У 1939 годзе на рагу гістарычных Лагойскага і Барысаўскага трактаў збудавалі будынак Інстытута фізкультуры (архітэктары. А. Ваяроў, А. Брэгман). У гады Другой сусветнай вайны ў раёне дзейнічала савецкая падпольная група.
Прыбар (Быхаўскі раён)
Пры́бар (, Прибор) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснаслабодскага сельсавета.
Бэдльна (гміна)
Бэ́дльна (Bedlno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кутноўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бэдльне. Плошча гміны складае 126,02 км². Станам на 2014 год у гміне Бэдльна пражывалі 5649 чалавек, шчыльнасць — 44,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 39 салецтваў.
Крукі (Браслаўскі раён)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Бэльск Дужы (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 40 населеных пунктаў.
Хачынка
Хачы́нка (, Хочинка) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснаслабодскага сельсавета.
Найкраще (альбом)
Найкраще — альбом-кампіляцыя гурта Воплі Відоплясова, які выйшаў у Расіі, у 2004 годзе.
Пудакоў
Расійская імперыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) — у межах Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе адноўленага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. У крыніцы, заснаванай на звестках рэвізіі 1795 года, Пудакоў названы ў пераліку паселішчаў, нібыта адабраных у стражніка польнага літоўскага Яна Мікалая Аскеркі ў «казённое ведомство за клятвопреступление», г. зн. за ўдзел у вызвольным паўстанні 1794 года. Але паселішчы тыя ў большасці пан М. Аскерка трымаў у заставе ад паноў Ракіцкіх, да якіх яны і вярнуліся.
Згодна са звесткамі энцыклапедыі «Гарады і вёскі Беларусі», у 1850 годзе у Пудакове было 19 двароў. У «Списках населенных мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело] : 1857 г.» засведчана, што 246 жыхароў вёскі Пудакоў з’яўляліся прыхаджанамі Мікуліцкай Багаяўленскай царквы.
Бяла Раўска (гміна)
Бя́ла Ра́ўска (Biała Rawska) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Раўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бяле Раўскай. Плошча гміны складае 208,41 км². Станам на 2013 год у гміне Бяла Раўска пражывалі 11599 чалавек, шчыльнасць — 55,7 чал./км².
Бялачаў (гміна)
Бяла́чаў (Białaczów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Апачынскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бялачаве. Плошча гміны складае 114,63 км². Станам на 2007 год у гміне Бялачаў пражывалі 5952 чалавекі, шчыльнасць — 52 чал./км².
Лісцвін
Карона Каралеўства Польскага
Перапісы яўрэйскага насельніцтва 1765, 1778 і 1784 гадоў засведчылі пражыванне ў Лісцвіне адпаведна 9, 5 чалавек (głow), прыналежных да Брагінскага кагала, і хрысціяніна (пагалоўшчыне не падлягаў). Магмыма, выбух гайдамацка-сялянскай Каліеўшчыны ў 1768 годзе паўплываў на змяншэнне колькасці яўрэяў у вёсцы, а пасля і на прыняцце адным з іх, верагодна галавой сямейства, хрысціянства.
Расійская імперыя
Паводле сялянскай рэвізіі, складзенай 30 верасня 1811 года, 23 дварамі ў вёсцы Лісцвін, ад графа Рафала Ракіцкага «по купле доставшихся», валодаў пан Тадэвуш Забела. Згодна з шляхецкай рэвізіяй ад 13 снежня 1811 года, оўруцкі падкаморы Міхал Паўша з жонкай Ёганнай арэндным правам ад пана Шымана Забелы трымаў фальварак Лісцвін з аднайменнай вёскай і вёскамі Веляцін, Карпілаўка, Высокае; меў у Лісцвіне двор з трыма шляхцічамі на службе. Яшчэ на 1822 год 89 мужчын і 91 жанчына з жыхароў Лісцвіна заставаліся ў прыходзе Мікуліцкай Багаяўленскай царквы. Але ў дакуменце 1829 года сказана, што сярод прыхаджанаў царквы Раства Багародзіцы ў Губарэвічах былі 116 мужчын і 141 жанчына з прыгонных сялян графа Міхала, сына Рафала, Ракіцкага, рэчыцкага маршалка, якія жылі ў 29 дварах вёскі Лісцвін. На 1834 год у 28 дварах вёскі таго ж уладальніка налічвалася 97 душ мужчынскага і 118 душ жаночага полу (тут, аднак, спіс двароў і жыхароў няпоўны). У шэрагу выпадкаў лісцвінцаў пераводзілі ў сяло Мікулічы, вёскі Веляцін, Пудакоў, Высокае і Рыжкаў таго ж Брагінскага маёнтка, а двух жыхароў з Веляціна і аднаго з хутара Карпілаўкі перасялілі ў Лісцвін. У час паміж рэвізіямі 1816 і 1834 гадоў шасцёра сялян былі аддадзены ў рэкруты, з якіх адзін толькі вярнуўся з уцёкаў. Яшчэ трое ўцекачоў вярнуліся — адзін у 62 гады, сляпы, двое адразу і памерлі; трое сялян збеглі, адзін з якіх — яшчэ ў 1812 годзе. Найбольш пашыраныя ў вёсцы прозвішчы жыхароў, на той час яшчэ не заўсёды ўстойлівыя, — Амельчанкі (у іншых крыніцах тыя самыя людзі зваліся Жэбітамі), Анісавы (Анісенкі), Міхаленкі, Півавары, Цімафеевы (Цімафеенкі; у іншых выпадках яны ж — Калыханы), Казачэнкі. На 1850 год, паводле энцыклапедыі «Гарады і вёскі Беларусі», Лісцвіном валодала графіня Ракіцкая і было ў ім 28 двароў з 198 жыхарамі. У «Списках населенных мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело] : 1857 г.» засведчана, што 207 жыхароў вёскі Лісцвін з'яўляліся прыхаджанамі Бабчынскай Крыжаўздзвіжанскай царквы, 9 мужчын і 10 жанчын з ліку жыхароў фальварка і вёскі былі парафіянамі Астраглядаўскага касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі.
Паселічы
Карона Каралеўства Польскага
Вёска ці не ўпершыню згадана ў падатковым рэестры Кіеўскай зямлі на 1581 год як слабада Паселічы (Poselnicze) Астраглядаўскага маёнтка пана падкаморага кіеўскага Шчаснага Харлінскага. З яе пяці дымоў асадных сялян выбіралася па 15 грошаў, з двух агароднікаў, у залежнасці ад акалічнасцяў, — па 4-6 грошаў, з аднаго каморніка — 2 грошы падатку. Ад гэтага часу і да рэформеннага ўжо ў Расійскай імперыі перыяду Паселічы належалі тым самым уладальнікам, што і Астраглядавічы з Хойнікамі, г. зн. пасля Харлінскіх — Мікалаю Абрамовічу (Абрагамовічу), Максіміліяну Бжазоўскаму, князям Шуйскім, сямейству Прозараў.
Мялка (Браслаўскі раён)
Мя́лка (, Мялка) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Варацец
Вараце́ц (, Воротец) — былая вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Стралічаўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Варацецкага сельсавета. Ліквідавана 20 верасня 2011 года.
Смаленскі павет (Вялікае Княства Літоўскае)
Гісторыя
У 1613 Вальны сойм аднавіў Смаленскае ваяводства ў складзе Вялікага Княства Літоўскага, што вызнала Маскоўская дзяржава пры складанні Дэулінскага перамір’я (1618). У 1625 утварыліся Старадубскі і Смаленскі паветы, у склад апошняга ўвайшлі Смаленскі, Вельскі, Дарагабужскі, Рослаўскі, Сярпейскі, Невельскі, Себежскі і Краснагорскі «ўезды» (колішнія адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі Маскоўскай дзяржавы).
Ян Згерскі
Біяграфія
Быў членам Алькеніцкай канфедэрацыі ў 1700 годзе (у Алькеніках) падчас Паўночнай вайны 1700—1721 гадоў.
Слабада (Быхаўскі раён)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лудчыцкага сельсавета.
Бялогард (гміна)
Бялогард (Białogard) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бялагардскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бялогардзе. Плошча гміны складае 328,25 км². Станам на 2013 год у гміне Бялогард пражывалі 7943 чалавекі, шчыльнасць — 24 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 33 салецтвы.
Азярніцы
Азярніцы - у беларускай міфалогіі рэгіянальны адменнік русалак (Мядзельскі раён).
Украінізм
У беларускай мове
У 1920-я гады пры распрацоўцы навуковае тэрміналогіі некаторыя тэрміны беларускай мовы былі ўтвораны паводле ўкраінскіх узораў: грамадска-палітычныя (барацьба, барацьбіт), лінгвістычныя (дзеяслоў, дзеепрыметнік, займеннік, дзеепрыслоўе, чаргаванне).
Лексічныя ўкраінізмы, звязаныя з абазначэннем спецыфічна ўкраінскіх (сучасных і гістарычных) рэаліяў, захоўваюцца ў перакладах з украінскай мовы. Напрыклад, у перакладах Янкі Купалы твораў Тараса Шаўчэнкі на беларускую мову трапляюцца ўкраінізмы байдак, байрак, гайдамак, кабзар і інш. Традыцыі ўкраінскай мовы аказаліся найбольш устойлівымі ў беларускім народна-гутарковым маўленні (паўднёва-заходні дыялект беларускай мовы), чым у літаратурнай мове: доня — дачка, худоба — жывёла.
Лудчыцы
Гісторыя
З 20 жніўня 1924 года цэнтр Лудчыцкага сельсавета. У 1925 годзе створана працоўная школа 1-й ступені. У 1933 годзе створаны калгас «Іскра».
Града (Хойніцкі раён)
Града́ (, Гряда) — былы пасёлак у Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Стралічаўскага сельсавета.
Адаменка (пасёлак)
Ада́менка (, Адаменка) — пасёлак у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Навабыхаўскага сельсавета.
Бялы Бур (гміна)
Бя́лы Бур (Biały Bór) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Шчэцінэцкага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бялым Буры. Плошча гміны складае 269,93 км². Станам на 2009 год у гміне Бялы Бур пражывалі 5253 чалавекі, шчыльнасць — 19,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Пляўшкеты
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Новы Быхаў
Гісторыя
У 1742 г. 41 двор, у 1758 г. 19 двароў, 6 шынкоў, 3 крамы, сыраварня, ладзіўся кірмаш.
У 1772 г. налічвалася 92 двары, 734 жыхары, царква.
У 1897 г. валасны цэнтр, 342 дамы, 2374 жыхары, хлебазапасны магазін (з 1882), 23 крамы, 2 ветракі, 2 шынкі, прыстань, царква, 2 сінагогі, 2х-класная царкоўна-прыходская школа.
Ульянава
Улья́нава (, Ульяново) — былая вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Навабыхаўскага сельсавета. Ліквідавана 24 чэрвеня 2008 года.
Пустошка (Браслаўскі раён)
Пусто́шка (, Пустошка) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Бяліцы (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 12 населеных пунктаў.
Аравічы
Расійская імперыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Аравічы апынуліся ў межах Рэчыцкай акругі Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе ўпарадкаванага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. З крыніцы, заснаванай на матэрыялах рэвізіі 1795 года, вядома, што сяло Аравічы заставалася ўласнасцю Кіеўскай мітраполіі ў асобе яе галавы Феадосія Растоцкага. У метрычнай кнізе 1795 года Раства-Багародзіцкай прыходскай царквы ў Аравічах маюцца звесткі пра нараджэнне і хрост 18 хлопчыкаў і 10 дзяўчынак, 7 шлюбаў, пахаванне 11 мужчын і 5 жанчын. Святаром на той час быў Антоній Кміта, дзячком Аверкій Кміта.
Паводле перапісу 1897 года, у Аравічах было 87 двароў з 513 жыхарамі, дзейнічалі хлебазапасны магазін, карчма. На 1909 год у паселішчы налічвалася 115 двароў, 774 жыхары.
Шаалінь
У 2010 годзе манастыр Шаалінь і яго былі ўключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА як частка гістарычных помнікаў Дэнфэна.
Гісторыя
Найбольш вядома меркаванае разбурэнне храма пры імператары Кансі (1654—1722) дынастыі Цын. Ён, як кажуць, ад страху перад баявой моцай манахаў разбурыў храм і загадаў забіць многіх манахаў. На самай справе Кансі мабыць хутчэй падтрымліваў храм, бо зроблены ім каліграфічны надпіс дагэтуль вісіць над галоўнай брамай храма.
Навейшая гісторыя
З 1996 года Храм Першага Патрыярха і Лес Пагад храма Шааліня (Chuzu an ji Shaolin si ta lin 初祖庵及少林寺塔林) знаходзяцца ў.
Баршчоўка (Хойніцкі раён)
Карона Каралеўства Польскага
Пасля вайны, 30 кастрычніка 1671 года, калі яшчэ існавала надзея вярнуць Кіеў, кароль Міхал Вішнявецкі выдаў прывілей-пацверджанне Свята-Міхайлаўскаму Залатаверхаму манастыру на валоданне шэрагам добраў, сярод якіх «…w Połesiu nad Czarnobiłem, nad rzeką, nazwaną Przepieć, wsi Rudki, Mołoczki, Dronki, Barszowka wie[ś]…». Але манастыр, падобна, не здолеў скарыстаць з таго прывілею. Ужо за тры гады да падпісання Вечнага міру Баршчоўка вярнулася да нашчадкаў кіеўскага войскага Івана і Алены з дому Звалінскіх Грузевічаў, падданых Рэчы Паспалітай. У люстрацыі падымнага падатку Оўруцкага павета Кіеўскага ваяводства на 1683 год засведчана, што з 12 дымоў уладання Масаны і Баршчоўка пана Грузевіча да скарбу выплачваліся 2 злотых.
Рожава (Браслаўскі раён)
Ро́жава (, Рожево) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Свілюкі
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Станкавічы
Ста́нкавічы (, Станковичи) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Боўкі
Гісторыя
Не пазней за 1648 год у сяле Боўкі, што тады знаходзілася ў складзе Магілёўскай воласці ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага, згадваецца царква Найсвяцейшай Багародзіцы.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры
З 2013 года фармат чэмпіянату Вялікабрытаніі не ўключае ў сябе кваліфікацыйных раундаў, а ў асноўнай стадыі гуляюць усе 128 удзельнікаў турніру, якія гуляюць на выбыванне, пачынаючы з 1/64 фіналу.
Рэкардсменамі па колькасці тытулаў чэмпіянату Вялікабрытаніі з'яўляюцца Стыў Дэвіс (1980—1981, 1984—1987) і Роні О’Салівана (1993, 1997, 2001, 2007, 2014, 2017) з шасцю перамогамі. Пяць перамог у шатландца Стывена Хендры (1989—1990, 1994—1996). За ўсю гісторыю чэмпіянату ў асноўных стадыях было выканана 13 максімальных брэйкаў, а таксама два — у кваліфікацыях: па два максімумы зрабілі Стывен Хендры і Роні О'Саліван.
Струста (вёска)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Лясок (Хойніцкі раён)
На тэрыторыі Палескага дзяржаўнага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка.
Гісторыя
У грамаце 1543 г. караля Жыгімонта Старога сказана: «Били намъ чоломъ игуменъ Филаретъ зо всими чернцы манастыря святого Михаила Золотоверхого, у Киеве, и поведили передъ нами, ижъ которыи две службе людей, на Припяти… на имя Лысковщину и Погонную купилъ игуменъ святого Михаила небожчикъ Макарей за сто копъ грошей Литовское монеты у толмача нашого Макара Орменина…». Навошта зноў білі чалом, калі службы і так належалі манастыру? Справа ў тым, што праз нейкі час пасля набыцця прывілей на ўладанне і прадажныя лісты ваявода кіеўскі Андрэй Неміровіч «до скарбу своего взялъ», а прызначаны пазней ігумен Падапрысвет «мешкавши съ полгода у манастыри, и утекъ прочь, и великие шкоды церкви Божьи починилъ, и тыи листы зъ собою побралъ, або ихъ неведомо где поделъ». Але дзякуючы сведчанню спраўцы ваяводства Кіеўскага Андрэя Сангушкавіча і кіеўскіх зямян, неаднаразова бачыўшых арыгіналы дакументаў, кароль пацвердзіў манастыру яго права на валоданне Лыскаўшчынай і Пагонным.
Мадонна Медычы
Гісторыя стварэння
Гэта была адна з першых статуй, якія Мікеланджэла вылепіў для Старой рызніцы капэлы Медычы. Да 1526 года яна ўсё яшчэ не была скончана, а ўжо ў 1534 годзе скульптар з'ехаў у Рым, і ў Фларэнцыю не вярнуўся. Аднаўленнем статуі займаўся Нікало Трыбола.
Ветранка
Ве́транка (, Ветренка) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Смаліцкага сельсавета.
Figura serpentinata
З паслабленнем нормаў Рэнесансу і станаўленнем стылю «Serpentita», яго правілы і структуры сталі сістэматызаванымі. Спіралепадобная форма дазваляла дэманстраваць фізічную сілу фігур, іх запал, напружанне і семантычную дасканаласць. Рухі набылі правільны і чысты выгляд, дзеянне стала адлюстраваннем унутранай сілы вобраза.
Лапша
Ла́пша (, Лапша) — пасёлак у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Холстаўскага сельсавета.
Шавялішкі
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Бахчысарай
Неафіцыйнае дзяленне на раёны
Сучасны Бахчысарай складаецца з некалькіх частак: Старога горада, Новага горада, Кізяковых Дачаў, новых кварталаў (5-ы, 6-ы і 7-ы мікрараёны). Стары горад размешчаны ў вузкай даліне ракі Чурук-Су, для яго характэрная традыцыйная планіроўка (вузкія крывыя вуліцы) і традыцыйныя крымскататарскія дамы. Новым горадам называюць кварталы, пабудаваныя пасля Вялікай Айчыннай вайны. У гэтым раёне пераважаюць прыватныя «перасяленчыя» дамы і блокавыя пяціпавярхоўкі-«хрушчоўкі». Кізякі або Кізяковы Дачы (былы пасёлак Падгароднае, да 1945 года Эскі-Юрт). У гэтым раёне, выцягнутым уздоўж чыгункі і аўтамабільнага шашы Сімферопаль-Севастопаль пераважаюць прыватныя «перасяленчыя» дамы. Чацвёртая частка горада пабудавана ў 1990-я гады крымскімі татарамі, якія вярнуліся з месцаў дэпартацыі. Вялікі 6-ы мікрараён (ён жа Хан-Чаір) размешчаны на плато на левым беразе Чурук-Су паралельна Стараму гораду. 7-ы мікрараён менш, ён размешчаны на ўездзе ў горад з боку Сімферопаля. У гэтых раёнах планіроўка вуліц рэгулярная (усе вуліцы прамыя і перасякаюцца ў асноўным пад прамымі кутамі), а забудова складаецца з прыватных дамоў з невялікімі прысядзібнымі ўчасткамі. У пасляваенны перыяд у гарадскую рысу Бахчысарая ўвайшлі вёскі Эскі-Юрт, Ак-Чокрак, Азіз (частка Новага горада) і Салачык (найбольш аддаленая ад цэнтра уверх па плыні ракі частка Старога горада).
Бахчысарайскі аўтобус і машрутнае таксі
Міжгароднія аўтобусы і маршрутныя таксі спыняюцца на аўтастанцыі, размешчанай на ўездзе ў горад з боку Сімферопаля прыкладна ў 2 км ад цэнтра. З горада ходзяць рэгулярныя маршрутныя таксі і аўтобусы на марское ўзбярэжжа (вёскі Вуглавое, Пясчанае, Віліна, Берагавое, Любімаўка) і ў іншыя населеныя пункты Бахчысарайскага раёна. Гарадскі транспарт прадстаўлены маршрутнымі таксі:
Сацыяльная сфера
У горадзе працуюць будаўнічы тэхнікум, прафесійна-тэхнічнае вучылішча, пяць сярэдніх агульнаадукацыйных школ (з іх чатыры з рускай мовай навучання і адна — з крымска-татарскай), цэнтральная раённая бібліятэка, дом прыроды, турбаза, бюро падарожжаў і экскурсій, некалькі прыватных гасцініц. Вакол Ханскага Палаца і Чуфут-Кале функцыянуе вялікая колькасць невялікіх прыватных рэстаранаў, у асноўным з крымска-татарскай і ўсходняй кухняй. У горадзе маецца некалькі гасцініц: «Бахитгуль», «Мераб», «Автомобилист», «Ашлама-Сарай», «Бахчисарай», «Диляра-Ханум», «Изабелла», «Привал», матэль «Ильми». Працуе гарадскі інфармацыйны сайт — «Мой Бахчысарай», на якім можна даведацца пра навіны сучаснага горада, а таксама прачытаць пра яго гісторыю. Яшчэ існуе інфармацыйна-забаўляльны гарадскі партал — БАХЧИСАРАЙ.NET  — дзе можна пачытаць цікавыя і самыя актуальныя навіны аб Бахчысараі, размясціць сваю аб’яву, паглядзець фота і відэа сучаснага Бахчысараю, а таксама прыняць удзел у абмеркаванні славутасцяў горада, яго праблем і г. д.
Імперская трансантарктычная экспедыцыя
Каманда
Навуковы атрад размясціўся на борце «Эндзьюранса» і уключаў шэсць чалавек. Спецыяльна ўзялі фатографа і кінааператара — аўстралійца. У цэлым, большая частка каманды была набрана за кароткі час да пачатку экспедыцыі. Сярод каманды «Аўроры» было вельмі мала людзей, якія мелі досвед працы ў палярных шыротах.
Плаванне на поўдзень
Экспедыцыя знаходзілася паблізу Зямлі Луітпольда, адкрытай і пайменаванага Фільхнерам у 1912 годзе, заліў Фазеля знаходзіўся на поўдзень ад яе. З-за суцэльных ільдоў давялося прайсці 23 км на захад, пасля чаго прасоўванне стала канчаткова немагчымым, «Эндзьюранс» знаходзіўся на 76° 34' пд. ш., 31° 30' з. д.. Прыйшлося пагасіць топкі паравога катла для зберажэння паліва. 14 лютага каманда была зноў мабілізаваная з кіркамі і піламі для прасякання канала ў ільдах, але потым Шэклтану прыйшлося змірыцца з тым, што зіму яны правядуць «у негасцінных абдымках пака».
Абаляны
Абаля́ны (, Оболяны) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Опсаўскага сельсавета.
Імперская трансантарктычная экспедыцыя
Дрэйф «Эндзьюранса» ў лютым-кастрычніку 1915 года
21 лютага «Эндзьюранс» апынуўся ў самым паўднёвым пункце свайго шляху — 76° 58' пд. ш., затым пачаў дрэйфаваць на поўнач. 24 лютага Шэклтан абвясціў аб пачатку зімоўкі, пасля чаго сабакі былі спушчаны на лёд і размешчаны ў спецыяльных будках, а жылыя памяшканні судна сталі ўцяпляць. Быў разгорнуты бяздротавы тэлеграф, аднак яго магутнасці аказалася недастаткова для перадач у знешні свет. Шэклтан засноўваўся на досведзе дрэйфу Фільхнера, які быў блакаваны льдамі 6 сакавіка 1912 года ў 300 км ад Зямлі Котса і вызваліўся праз 6 месяцаў на шыраце 63° 37' пд. ш., не атрымаўшы пашкоджанняў. Шэклтан меркаваў, што наступнай вясной зможа паўтарыць спробу дасягнуць заліва Фазеля.
У дрэйфуючых ільдах
Дрэйф праходзіў у паўночна-ўсходнім кірунку з хуткасцю 7 міль у суткі, пры гэтым лагер зносіла ад патэнцыяльных месцаў выратавання. Гэта заахвоціла Шэклтана 21 снежня абвясціць аб пачатку другога паходу, які пачаўся 23 снежня. Паход аказаўся надзвычай цяжкім: людзі правальваліся ў снег па калена, пастаянна даводзілася перасякаць грады таросаў. 27 снежня збунтаваўся цясляр Гары Мак-Ніш, ката якога Шэклтан застрэліў у кастрычніку. Цясляр заявіў, што, паводле Марскога статута, ён з’яўляецца мараком толькі на борце судна і пасля гібелі «Эндзьюранса» не павінен падпарадкоўвацца камандзіру. Яго ўдалося ўціхамірыць, але Шэклтан не забыўся гэтага эпізоду: нягледзячы на ​​велізарны ўклад у выратаванне каманды, які Мак-Ніш здзейсніў пазней, ён не быў прадстаўлены да ўзнагароды. 29 снежня Шэклтан выявіў, што за тыдзень катаржнай працы каманда прасунулася ўсяго на 7,5 міль (12 км), і з такой хуткасцю спатрэбіцца не менш за 300 дзён, каб дасягнуць зямлі. Пасля гэтага быў заснаваны «Лагер Цярпення» (Patience Camp), у якім каманда правяла больш за тры месяцы.
Дрэйф праходзіў няроўна, 17 сакавіка лагер пранесла праз шырыню вострава Паулет, але 60-ю мілямі на ўсход ад яго, а лёд быў настолькі зламаны, што шанцаў дайсці ў каманды не было. Зараз усе надзеі Шэклтана былі звернутыя на востраў Элефант, размешчаны ў 160 км на поўнач. Шэклтан думаў і пра дасягненні Паўднёвых Шэтландскіх астравоў, якія часам наведваліся кітабоямі, але ўсе гэтыя маршруты патрабавалі небяспечнага пераходу ў шлюпках па ледзяным моры.
Плаванне да вострава Элефант
14 красавіка яны дасягнулі паўднёва-ўсходняга ўзбярэжжа вострава, але не змаглі высадзіцца з-за стромкіх скал і абрывістых ледавікоў. 15 красавіка Шэклтан дабраўся да паўночнага ўзбярэжжа і выявіў вузкі галечны пляж, на які змаглі высадзіцца людзі з усіх шлюпак. Неўзабаве высветлілася, што ў гэтых месцах вельмі высокія прылівы і гавань не гарантуе бяспекі. 16 красавіка Уайлд з камандай «Стэнкамба Уілса» даследаваў узбярэжжа ў пошуках падыходнай гавані, якая і была выяўлена ўсяго ў 7 мілях (11 км). Новы лагер атрымаў назву Point Wild («Мыс Дзікі» і адначасова «Мыс Уайлда»).
Плаванне на «Джэймсе Кэйрдзе»
Востраў Элефант быў бясплодным і незаселеныя месцам, размешчаным удалечыні ад суднаходных трас. Шэклтан не сумняваўся, што пошукавым атрадам нават не прыйдзе ў галаву туды зазірнуць; гэта азначала, што справа ратавання з гэтага моманту становіцца задачай самай каманды. Перазімаваць на востраве было можна: хоць і пазбаўлены расліннасці, ён меў ўдосталь прэснай вады, а таксама цюленяў і пінгвінаў як галоўнай крыніцы ежы і паліва. Аднак стан людзей хутка пагаршаўся, як у фізічным, так і ў псіхічным плане, а пастаянныя штармы сарвалі адзін з намётаў у часовым лагеры, і пагражалі астатнім. У гэтых умовах Шэклтан вырашыў узяць з сабой невялікую каманду на адной шлюпцы і ісці па дапамогу. Бліжэйшым заселеным месцам быў Порт-Стэнлі, да якога было 540 марскіх міль (1000 км), але пераважныя заходнія вятры рабілі яго фактычна недасяжным. Больш даступным быў востраў Дэсепшэн, размешчаны на ўсход; хоць і бязлюдны, ён наведваўся кітабоямі, а Брытанскае Адміралцейства стварыла там склад спецыяльна для пацярпелых караблекрушэнне. Пасля доўгіх дыскусій паміж Шэклтанам, Уорслі і Фрэнкам Уайлдам Шэклтан вырашыў ісці на кітабойную базу на Паўднёвай Георгіі, размешчанай у 800 марскіх мілях (1520 км). Яе трэба было дасягнуць на адзіночнай шлюпцы ва ўмовах надыходзячай палярнай зімы. У выпадку шанцавання, калі мора будзе свабодным ад лёду, і выжыве шлюпочная каманда, Шэклтан разлічваў дабрацца да дапамогі прыкладна за месяц.