cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джордж Байран
Біяграфія
Пасля 1812 года Байран пачаў актыўную работу ў Палаце Лордаў. Там ён дэклараваў сваю гучную прамову ў абарону працоўных «Ода аўтарам біля супраць разбуральнікаў станкоў» (англ. An Ode to the Framers of the Frame Bill, 1812), якая з'яўлялася першым байранавым творам, у якім паэт выкрываў уладныя кругі і адкрыта заявіў аб магчымасці справядлівае расправы працоўных над сваімі душыцелямі. У тым жа годзе Байран выступіў у Палаце Лордаў з яшчэ адной прамовай — у абарону інтарэсаў ірландскага народа, пасля чаго, пераканаўшыся ў ілжывасці англійскай дэмакратыі, назаўжды пакінуў парламент. Да гэтага дадаліся сямейныя праблемы. Шлюб з Ганнай Ізабель Мілбенке (ажаніліся ў 1815 годзе) распаўся хутка пасля нараджэння дачкі Аўгусты Адзі. Грамадскасць была настроена супраць Байрана, і ён вырашыў зноў пакінуць Англію. Літаратурным вынікам гэтага неспакойнага перыяду жыцця стала серыя паэм «Вальс», «Гяур», «Абідоская нявеста», «Карсар».
Байран наведаў Бельгію, Германію, Швейцарыю і Італію. У 1816 годзе, у Швейцарыі, Байран сустрэў іншага прадстаўніка англійскага рамантызму Персі Біш Шэлі. Разам з ім, Мэры Шэлі і Джонам Палідоры Байран наведаў Альпы і наваколлі Жэнеўскага возера. У Італіі паэт пасяліўся спачатку ў Равене, а потым у Венецыі. Там ён пазнаёміўся са сваім апошнім вялікім каханнем, графіняй Гучыёлі. У гэты перыяд узніклі наступныя творы: «Першая песня Моргантэ Маджыёра» (1820 г.); «Прароцтва Данта» (1820 г.) і пераклад «Франчэскі да Рыміні» (1820 г.), «Марына Фальера» (1820 г.), пятая песнья «Дон Жуана» (1820 г.), «Сарданапал» (1821 г.), «Лісты да Баульсу» (1821 г.), «Двое Фоскары» (1821 г.), «Каін» (1821 г.), «Бачанне страшнага суда» (1821 г.), «Неба і зямля» (1821 г.), «Вернер» (1821 г.), шостая, сёмая і восьмая песні «Дон Жуана» (у лютым 1822 г.); дзевятая, дзесятая і адзінаццатая песні «Дон Жуана» (у жніўні 1822 г.); «Бронзавы век» (1823 г.), «Выспа» (1823 г.), дванаццатая і трынаццатая песні «Дон Жуана».
Гэтыя творы, а таксама палітычная дзейнасць паэта, звязаная з італьянскім рэвалюцыйным рухам карбанарыяў, накіраваным супраць Аўстрыі, сведчаць аб дэмакратычных поглядах Байрана, а таксама аб тым, што ён не аддзяляў сябе ад сваёй творчасці, а жыў таксама як яго героі, пісаў свае творы аб тым, што сам адчуваў.
IC 1871
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бушмін
Бушмі́н (, Бушмин) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
Вялікае Стахава
Гісторыя
У 1924—1969 гадах цэнтр Велікастахаўскага сельсавета.
Руфіна
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Славечна (станцыя)
Славе́чна (, Словечно)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Славечна.
Мроча (гміна)
Мро́ча (Mrocza) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Накельскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мрочы. Плошча гміны складае 150,71 км². Станам на 2004 год у гміне Мроча пражывалі 9090 чалавек, шчыльнасць — 60,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Ганна Барысаўна Шарыгіна
Біяграфія
Ганна Шарыгіна і яе партнёрка Вера Чэмігіна ўдзельнічаюць ва ўкраінскай суполцы ЛБГТ і лесбійскіх арганізацыях ужо больш за дзесяць гадоў. Яны арганізавалі першій публічный прагулку ў Кіеве па роўнасці. Разам з аднадумцамі яны заснавалі арганізацыя лесбіянак «Сфера» ў Харкаве. Ганна Шарыгіна скончыла аспірантуру Харкаўскага нацыянальнага ўніверсітэта, прадметам яе даследаванняў з’яўляецца — гендэрная ідэнтычнасць і сэксуальная арыентацыя.
Ігар Іванавіч Шклярэўскі
Ігар Іванавіч Шклярэўскі (,, Магілёўская вобласць — , ) — савецкі і расійскі паэт, перакладчык.
Маўрэтанія Цэзарэйская
Пасля рэформы Дыяклетыяна Маўрэтанія Цэзарэйская была падзелена на некалькі маленькіх правінцый. Адтуль пастаўляліся каштоўныя пароды дрэва. Таксама з бербераў набіралася лёгкая кавалерыя.
Даніэль Давыдавіч Марошак
Біяграфія
Па гэтай жа справе быў арыштаваны яшчэ адзін студэнт медінстытута Уладзімір Казлоў. Марошак і Казлоў сябравалі, размаўлялі на палітычныя тэмы, разам удзельнічалі ў спробе стварыць у інстытуце літаратурны гурток.
4 студзеня 1955 года Д. Марошак разам з У. Казловым быў асуджаныя па артыкулах 72-а і 76 Крымінальнага кодэксу БССР («антысавецкая агітацыя і прапаганда» і «антысавецкая арганізацыйная дзейнасць») на 5 гадоў пазбаўлення свабоды з паражэннем у выбарчых правах на 3 гады. Студэнты-медыкі былі прызнаны судом вінаватымі ў тым, што «они в разное время, начыная с 1951 года, среди окружающих их лиц проводили антисовецкую агитацию, они возводили клефету на мероприятия Партии и Советского Правительства по колхозному строительству и др.; клеветали на национальную политику в СССР и советскую лействительность, восхваляли порядки в капиталистических странах».
Смотрын
Смотрын — прозвішча.
Вежа пажарнага дэпо (Гродна)
Гісторыя
У пачатку XX ст. на ўчастку было ўзведзены будынак пажарнага дэпо, які быў завершаны к 1902. Комплекс пажарнай часткі горада быў пабудаваны ў форме карэ. Галоўны, паўднёвы фасад комплексу з боку вуліцы Замкавай складаўся з сучаснага дома № 17, № 19 і пажарнай каланчы, якія злучаў аднапавярховы будынак з ўездамі для пажарных машын. З захаду, з боку Старога замка, знаходзіўся аднапавярховы фасад. З боку Гараднічанкі і сучаснай вуліцы Траецкай праходзіў мур. У паўночнай частцы комплекса мясцілася драўляная трэніровачная вежа. На плане 1903 побач са збудаваннямі даўніх каралеўскіх стайняў бачны скарочаны подпіс вуліцы ці завулка «Пожар.», што дадаткова сведчыць аб размяшчэнні тут пажарнага дэпо.
Сан-Кашыяна-ін-Валь-дзі-Пеза
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Cassiano di Imola.
Гарадзішча (Талачынскі раён)
Гарадзі́шча (, Городище) — былая вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Серкавіцкага сельсавета.
Эшэр Браўн Дзьюранд
Біяграфія
Эшэр Дзьюранд быў першым амерыканскім мастаком, які пісаў пейзажы на прыродзе. Брат гравёра Сайруса Дзьюранда (1787—1868), а таксама ювеліра і гравёра Джона Дзьюранда (1792—1820). Нарадзіўся ў сям’і гадзіншчыка і сярэбраных спраў майстра, восьмым з 11 дзяцей у сям’і.
Дэрмацін
Характарыстыкі
Дэрмацін валодаў параўнальна невысокімі эстэтычнымі і тэхнічнымі якасцямі — у прыватнасці — нізкай устойлівасцю да перацірання, і ў 1950-1960-х гадах быў выцеснены больш дасканалымі гатункамі штучнай скуры, напрыклад, на аснове (вінілісскура) або  (амідысскура). Аднак дзякуючы былой распаўсюджанасці гэтага матэрыялу яго назва стала да пэўнай ступені намінальнай для штучнай скуры наогул і нават ўвайшла ў фальклор — так, штучную скуру, якая выдаецца за натуральную, могуць іранічна назваць «скурай маладога дэрмаціна».
Вішнеўскі металургічны завод
Вішнеўскі металургічны завод — колішняе прадпрыемства ў в. Вішнева Ашмянскага павета.
Тусен Дзюбрэй
Тусен Дзюбрэй (каля  1561 — ) — французскі мастак, адносіцца (з 1594) з другой школай Фантэнбло (разам з мастакамі Мартэнам Фрэмінэ і Амбруазам Дзюбуа) і італьянізмам, пераходным мастацкім стылем.
Мядзведзіца (прыток Дона)
Мядзведзіца бярэ пачатак у Саратаўскай вобласці з двух ручаёў, у вёсцы Старыя Бурасы. Працякае пераважна па Прыволжскім узвышшы. Прыкладна за 30 км ад вытоку знаходзіцца вялікае вадасховішча для сельскагаспадарчых патрэб (прыкладна 1 кіламетр шырынёй (каля плаціны) і 5—7 кіламетраў даўжынёй).
Піхта белая
Батанічнае апісанне
Хвоя ігольчастая, бліскучая, маршчыністая, на канцах вышчэрбленая або двухгаловая, даўжынёй 2-3 см, шырынёй 2-3 мм. На галінах размешчаная грэбенепадобна і сабраная ў шэрагі ў адной плоскасці. Зверху цёмна-зялёная, бліскучая, з шызым адлівам, знізу — з двума выразнымі белымі палосамі вусцеек, дзякуючы чаму гэты від і атрымаў назву «белая».
Насенне буйное, даўжынёй да 1 см.
У культуры
У дэкаратыўным стаўленні саступае і, бо мае больш друзлае ахваенне і даволі ствол, які даволі рана агаляецца знізу.
Выкарыстанне чалавекам
Смаланосная, эфіраалейная, драўняная, лекавая, вітамінная, меданосная, таніданосная і дэкаратыўная расліна. З дрэў піхты белай здабываюць вельмі каштоўную жывіцу. Смаляныя хады ёсць у кары. Пры патаўшчэннях ствала смаляныя хады руйнуюцца, утвараюцца ёмішчы жывіцы, якія маюць выгляд патаўшчэнняў і называюцца вужлакамі. У кожным з іх утрымліваецца некалькі грамаў жывіцы. Кара старых дрэў у ніжняй часткі не мае вужлакоў, таму што з узростам яна таўсцее, рэпаецца і губляе пругкасць. Для стымуляцыі ўтварэння вужлакоў па паверхні ствала б’юць драўляным малатком, у выніку чаго на месцы ўдару ўзнікаюць вужлакі значных памераў.
Ключ 1
Ключ 1 (іер. 一, піньінь yī) са значэннем «адзін, адзінка, пачатак», першы па парадку з традыцыйнага спісу 214 іерагліфічных ключоў, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Можа выкарыстоўвацца самастойна ў якасці іерогліфа з тым жа значэннем.
Амбруаз Дзюбуа
Дзюбуа нарадзіўся ў Антверпене і стаў жывапісцам другой школы Фантэнбло. На яго ўплыў аказалі Нікола дэль Абатэ і Франчэска Прыматыча. Дзюбуа пісаў у першую чаргу партрэты і міфалагічныя сцэны. Быў мастаком Марыі Медычы ў 1606 годзе, упрыгожыўшы кабінет каралевы эпізодамі з «Танкрэда і Кларынды».
Сан-Гадэнца
Сан-Гадэнца (San Godenzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Станіслаў Нікадзімавіч Булак-Балаховіч
Дзяцінства. Паходжанне
Нарадзіўся 22 лютага (па старым стылі — 10 лютага) 1883 года ў Мейштах Новааляксандраўскага павета, Ковенскай губерні Расійскай імперыі ў сялянскай каталіцкай сям’і. Бацька — Нікадзім Міхал Балаховіч, беларус, быў кухарам Мейштовічаў з Мейштаў. Маці — Юзэфа з дому Шафранаў, полька, была пакаёўкай Малгажаты Мейштовічавай (з дому Корвін-Мілеўскай) і дачкой кухара Корвін-Мілеўскіх. Пасля жаніцьбы, разам з братам Людвікам, пры дапамозе ўзятай у Мейштовічаў пазыкі, Нікадзім купіў маёнтак Юдуцыны пад Шаркоўшчынай, а ў 1887 годзе прадаў гэты маёнтак графу Лапацінскаму, падзяліўшы з братам інвентар. Пасля продажу маёнтка бацька ўзяў у доўгатэрміновую арэнду ад Мейштовічаў маёнтак Стакапіёва Новааляксандраўскага павета.
Адукацыя
Пажаданнем сям’і было, каб Станіслаў паступіў у духоўную семінарыю. Паколькі яму было тады толькі 16 гадоў, то ён адбыў дзеля гэтага гадавую практыку ў маёнтку Міхала Мейштовіча, пасля чаго адмовіўся ад духоўнай кар’еры і прайшоў 4-гадовыя практычна-агранамічныя курсы ў маёнтку Броэль—Плятэраў у Бяльмонтах.
Альфонса X Кастыльскі
Біяграфія
Пры Альфонсе X быў выдадзены зборнік законаў і складзены астранамічныя табліцы, якія атрымалі назву «Альфонсавых». Ініцыяваў складанне збору законаў — «Сем частак права», а таксама гісторыі Іспаніі, першых падобных прац, напісаных на іспанскай мове (кастыльяна), а апроч іх — пераклады навуковых тэкстаў з арабскага на іспанскі.
Станіслаў Нікадзімавіч Булак-Балаховіч
Праца
З 1902 года пачаў самастойна зарабляць на сябе. У 1903 годзе працаваў як бухгалтар пры пабудове чыгункі ў Наваградскім павеце. Зіму правёў на Каўказе ў свайго швагра, загадчыка чыгуначных складоў. З сакавіка 1904 года да пачатку Першай сусветнай вайны займаў пасаду ўпаўнаважанага адміністратара маёнтка Гарадзец-Лужкі ў Дзісенскім павеце, які належаў графам Зіберк-Плятэрам. У маёнтку і мястэчку Балаховіч арганізаваў добраахвотную пажарную каманду, якую ўзначальваў да вайны.
Служба ў Чырвонай арміі
На 25 кастрычніка 1918 года колькасць палка складала 1 121 чалавек (38 — камандны склад, 883 — у страі і 200 па-за строем).
У Белай арміі
Не пазней за красавік 1919 года палкоўнік літоўскай арміі Мікас Гядгаўдас прапанаваў Станіславу Булак-Балаховічу перайсці са сваім атрадам у склад літоўскай арміі, на што той пагадзіўся. У лісце прадстаўніку Літвы Балаховіч выказаўся, што ён «здаўна выношваў мару прыбыць на чале добра ўзброенага атрада для абароны граніц на сваю Радзіму». Ён сказаў, што гатовы стварыць у Эстоніі атрад у некалькі соцень жаўнераў літоўскай арміі, але для гэтага «неабходна некаторая маральная і матэрыяльная падтрымка з боку Літвы». 10 мая прадстаўнік атрада Балаховіча жаўнер Галкін перадаў літоўскім прадстаўнікам пісьмовае прашэнне аб залічэнні ў літоўскае войска «Балаховіча з літоўцамі». 15 мая літоўскі міністр загадвае маёру Аляксандрасу Шумскасу выехаць у Эстонію і арганізаваць перапраўку атрада Балаховіча ў Літву, на што літоўскім урадам было выдзелена 10 000 аўксінаў. Балаховіч, прыняўшы літоўскія грошы, адкладвае высылку жаўнераў на пазнейшы час. У лісце ад 15 чэрвеня Балаховіч абавязваецца ў хуткім часе ажыццявіць ускладзеныя на яго задачы, але адзначае пра складанасць збору літоўцаў. 14 чэрвеня на літоўскі фронт быў высланы невялікі атрад пад камандаваннем Паўлоўскага. Аднак неўзабаве, пасля некалькіх баёў на баку літоўцаў, праз небаяздольнасць і харчовае ды фінансавае пытанне атрад быў высланы назад. 27 ліпеня камандуючы літоўскай арміяй Сільвестрас Жукаўскас загадаў перадаць прадстаўніку Балаховіча наступнае: «Паведаміце, што мы яго не чакаем і што хай атрымлівае забеспячэнне ад латвійскага насельніцтва…».
22 жніўня 1919 года галоўнакамандуючы Мікалай Юдзеніч аддаў загад палкоўніку Б. Перамыкіну заняць Пскоў, арыштаваць Булак-Балаховіча і аддаць яго пад ваенны суд за беззаконныя дзеянні. 23 жніўня Булак-Балаховіч быў зняты з пасады камандуючага корпусам. Булак-Балаховічу з дваццаццю коннікамі з яго асабістай сотні ўдалося ўцячы ў Гдоў, дзе ён падпарадкаваўся Юдзенічу. Балаховіч фармальна здаў камандаванне, але яго атрад прыняў брат Язэп Балаховіч. 26 жніўня праз пагаршэнне стасункаў між эстонцамі і Паўночнай-Заходняй арміяй з прычыны арышту Балаховіча эстонцы пакінулі Пскоў, у выніку чаго той быў заняты бальшавікамі. Юдзеніч не пераймаўся стратай Пскова, яго галоўнай мэтай было наступленне на Петраград.
На баку БНР
У лістападзе—снежні 1919 «Асобны аддзел» займаў частку антыбальшавіцкага фронту каля Ізборска, паміж эстонскай і латышскай арміямі. З прычыны эстонска-савецкіх перамоў Езавітаў зрабіў у Рызе прапанову прыняць атрад Балаховіча пад латышскае камандаванне, на што атрымаў адмову. Магчыма, адной з прычын адмовы сталі беларускія прэтэнзіі на Дзвінск.
Пад польскім камандаваннем. Польска-савецкая вайна
У сярэдзіне жніўня, у пераломны момант Варшаўскай бітвы, у складзе 3-й арміі прыкрываў манеўр польскіх войскаў з-над Вяпра. 15 жніўня аддаў прыказ сканцэнтраваць свае сілы ў Лэнчнай, які выкананы на наступны дзень. У гэты дзень атрад налічваў 1000 штыхоў і 400 шабляў. Пасля камбінаванай паспяховай атакі на Пухачаў рушыў у кірунку Уладавы (17 жніўня).
Баявыя дзеянні
Балаховіч аддаў загад аб наступленні ад Турава на Мазыр 5 лістапада 1920. 8 лістапада войскі Булак-Балаховіча занялі Петрыкаў, 9 лістапада — мястэчка Скрыгалаў і вёску Скрыгалаўская Слабада. 10 лістапада ў другой палове дня часткі палкоўніка Мацвеева (1-я КД) узялі Мазыр. Апоўдні 12 лістапада ў Мазыр прыбыў генерал Булак-Балаховіч. З гэтай нагоды былі вывешаныя беларускія сцягі. 16 лістапада Балаховіч заявіў, што не прызнае ўрадаў Луцкевіча і Ластоўскага, а БПК ператварыўся ва ўрад БНР. Гэты ўрад прысвоіў Балаховічу тытул Начальніка Беларускай Дзяржавы.
Сяргей Міхайлавіч Смотрын
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1978). Працаваў у кампаніі «Здравэкспорт» Міністэрства аховы здароўя Расійскай Федэрацыі (2012—2015, урач-хірург у Рэспубліцы Ангола), Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (1978—2012 і з 2015, медыка-псіхалагічны факультэт, 2-я кафедра хірургічных хвароб, прафесар, у 2005—2011 і 2015—2016 — загадчык кафедры, 2002—2005 — прарэктар па навуковай рабоце).
Пуцявінамі Янкі Купалы
Падрыхтаваны гісторыкам і літаратуразнаўцам Г. Кісялёвым.
Язэп Дамінікавіч Дашута
Біяграфія
Браў удзел у заходнебеларускім рэлігійным і культурна-асветным жыцці. Пераследаваўся польскімі свецкімі ўладамі. Дэпартаваны паліцыяй з друйскага кляштара 23 чэрвеня 1938 года. Жыў у кляштарах марыянаў у Скужцы каля Седльцаў, Грудзёндзы, Улацлаўку (Польшча). Падтрымліваў кантакты з беларускім асяродкам марыянаў у Лондане. Пахаваны ў Варшаве.
Гімн любові
Гісторыя
Першы раз Павел наведаў Карынф пад канец 50 года і заставаўся там каля васямнаццаці месяцаў. За гэты час ён навярнуў у хрысціянства значную колькасць язычнікаў і іудзеяў, арганізаваў жыццё хрысціянскай супольнасці. Аднак, калі Павел ад’ехаў, аказалася, што нованавернутыя хрысціяне не адмовіліся да канца ад старых звычак і былога ладу жыцця. Некаторыя заставаліся пад моцным уплывам язычніцтва, іншыя хацелі вярнуцца ў іўдаізм. Найбольшай праблемай быў удзел у язычніцкіх культах, выпадкі святатацтва падчас Эўхарыстыі, схільнасць да экстатычных станаў, як у містэрыйных культах, сексуальная свабода, а таксама прыняцце язычніцкай філасофіі, асабліва платанізму, што вяло да адкідвання істотнай праўды веры — уваскрашэння цела.
Святы Аўгусцін
У «Пропаведзі 55 па Новым Запавеце» (CV. Ben.) Аўгусцін разглядае прыпавесць пра настойлівага сябра (Лк 11:5—8) і знаходзіць у вобразах хлеба, рыбы і яйка — адпаведна сімвалы любові, веры і надзеі.
Васіль Паўлавіч Аксёнаў
З’яўляўся членам ПЭН-клуба і Амерыканскай аўтарскай лігі.
Забалацкі сельсавет (Воранаўскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Радунскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Воранаўскага раёна. 11 лютага 1972 года да сельсавета далучана частка скасаванага Смільгінскага сельсавета, у склад сельсавета са Слабодкаўскага сельсавета перададзены населеныя пункты Ліпкунцы, Лялюшы, Лялянцы і Слабодка. У 1977 годзе ў склад сельсавета з Місявіцкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Асіпаўцы, Валэйшы, Кунеі і Шлавенцы). 24 красавіка 1978 года ў склад Гіркаўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Ліпкунцы, Лялюшы, Лялянцы і Слабодка), наўзамен у склад сельсавета з Гіркаўскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (вёскі Абрамішкі, Верхняя Ваверка, Гаранцы, Градаўшчызна, Мешкалы, Смільгіні, Станкелішкі, Трайгі і хутар Пятроўка). 29 верасня 2005 года ў склад Місявіцкага сельсавета перададзены 20 населеных пунктаў (вёскі Абрамішкі, Бярозаўка, Верхняя Ваверка, Гаранцы, Градаўшчына, Запрудзяны, Каламыцкія, Курчоўцы, Мішкалы, Падэйкі, Пашкі, Слаўная, Смільгіні, Станкілішкі, Трайгі, Ядэлеўцы, хутары Баброўнікі, Пятроўка, хутар Праважа і асобна стаячыя хутары вёскі Талочкі).
Бенедыкт Павел Сапега
Бенедыкт Павел Сапега (каля 1643 —, Берлін) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Вялікі падскарбі літоўскі (1676—1703, 1705—1707).
Антон Іванавіч Дзянікін
Паходжанне
Маці, Лізавета (Эльжбета) Фёдараўна (Францыскаўна) Уржасінская (1843—1916), па нацыянальнасці полька, з сям’і збяднелых дробных землеўладальнікаў.
Пачатак ваеннай службы
З дзяцінства марыў ісці па стопах бацькі і паступіць на ваенную службу. У 1890 годзе, пасля заканчэння Ловіцкага рэальнага вучылішча, быў залічаны у, тры месяцы пражыў у казарме ў Плоцку і ў чэрвені таго ж года прыняты ў  на ваенна-вучылішчны курс. Пасля заканчэння двухгадовага курсу ў вучылішчы года быў узведзены ў падпаручнікі і прызначаны у 2-ю артылерыйскую брыгаду, раскватараваную ў павятовым горадзе Бела Сядлецкай губерні, у 159 вёрстах ад Варшавы. Выражаўся пра сваё знаходжанне ў Беле як пра тыповую стаянку для большасці вайсковых часцей, закінутых у глухмень Варшаўскай, Віленскай, часткова Кіеўскай ваенных акруг.
Акадэмія Генеральнага штаба
У 1900 годзе вярнуўся ў Белу, дзе зноў служыў у 2-й артылерыйскай брыгадзе да 1902 года. Праз два гады пасля завяршэння Акадэміі Генштаба напісаў ліст Курапаткіну з просьбай разабрацца ў яго даўняй сітуацыі. Курапаткін атрымаў ліст і падчас найбліжэйшай аўдыенцыі ў Мікалая Другога «выказаў шкадаванне, што паступіў несправядліва, і атрымаў наказы» на залічэнне Дзянікіна афіцэрам Генеральнага штаба, што і адбылося ўлетку 1902 года. Пасля гэтага перад Дзянікіным, паводле меркавання гісторыка Івана Казлова, адкрывалася бліскучая будучыня. У першыя дні студзеня 1902 года пакінуў Белу і быў прыняты ў штаб 2-й пяхотнай дывізіі, якая размяшчалася ў Брэст-Літоўску, дзе яму на адзін год было даручана камандаванне ротай, якая размяшчалася ў Варшаве. Рота Дзянікіна час ад часу прызначалася ахоўваць «Дзясяты павільён», дзе ўтрымліваліся асабліва небяспечныя палітычныя злачынцы, у тым ліку будучы кіраўнік польскай дзяржавы Юзаф Пілсудскі. У кастрычніку 1903 года, па заканчэнні цэнзавага тэрміна камандавання, быў пераведзены ў ад'ютанты 2-га кавалерыйскага корпуса, які размяшчаўся тут жа, дзе праслужыў да 1904 года.
1914 год
Праз месяц з невялікім, калі 8-я армія завязла ў пазіцыйнай вайне, заўважыўшы слабасць абароны праціўніка, года без артылерыйскай падтрымкі перавёў сваю брыгаду ў наступленне на праціўніка і ўзяў сяло Горны Лужак, дзе знаходзіўся штаб групы, адкуль той спешна эвакуіраваўся. У выніку ўзяцця сяла адкрыўся напрамак для наступленне на шашу Самбар-Турка. «За смелы манеўр» Дзянікін быў узнагароджаны ордэнам Святога Георгія 4-й ступені.
1915 год
У лютым 1915 года 4-я стралковая брыгада, накіраваная на дапамогу зводнаму атраду генерала Каледзіна, авалодала шэрагам камандных вышынь, цэнтрам пазіцыі праціўніка і вёскай Лутавіска, захапіўшы звыш 2000 палонных і адкінуўшы аўстрыйцаў за. За гэты бой Дзянікін быў узнагароджаны ордэнам Святога Георгія 3-й ступені.
У пачатку 1915 года атрымаў прапанову перайсці на пасаду начальніка дывізіі, але адмовіўся расставацца са сваёй брыгадай «жалезных» стралкоў. У выніку камандаванне вырашыла гэтую праблему іншым спосабам, разгарнуўшы ў красавіку 1915 года 4-ю стралковую брыгаду Дзянікіна ў дывізію. У 1915 годзе арміі Паўднёва-Заходняга фронту адыходзілі альбо знаходзіліся ў абароне. У верасні 1915 года, ва ўмовах адступлення, нечакана загадаў сваёй дывізіі перайсці ў наступленне. У выніку наступлення дывізіяй узяты горад Луцк, а таксама захопленыя ў палон 158 афіцэраў і 9773 салдаты. Генерал Брусілаў напісаў у сваіх мемуарах, што Дзянікін, «не змаўляючыся ніякімі цяжкасцямі», кінуўся на Луцк і ўзяў яго «адным махам», а падчас бою заехаў сам на аўтамабілі ў горад і адтуль даслаў Брусілаву тэлеграму аб узяцці горада 4-й стралковай дывізіяй.
Арышт і зняволенне ў Бярдычаўскай і Быхаўскай турмах
Месяц, праведзены ў Бярдычаўскай турме, паводле слоў Дзянікіна, быў складаным для яго, кожны дзень ён чакаў расправы рэвалюцыйных салдат, якія маглі ўварвацца ў камеру. года было прынята рашэнне перавесці арыштаваных генералаў з Бярдычава ў Быхаў да арыштаванай групы генералаў на чале з Карнілавым. Падчас транспарціроўкі на вакзал, піша Дзянікін, ён з іншымі генераламі ледзь не стаў ахвярай салдацкага натоўпу, ад якога ў значнай ступені іх выратаваў афіцэр  батальёна 2-й Жытомірскай школы прапаршчыкаў Віктар Бетлінг, які служыў раней у Архангелагародскім палку, якім да вайны камандаваў Дзянікін. Пазней у 1919 годзе Бетлінг быў прыняты ў белую армію Дзянікіна і прызначаны ім камандзірам Асаблівай афіцэрскай роты пры Стаўцы галоўнакамандуючага УСПР.
Перыяд найбольш буйных перамог
Пры гэтым Дзянікін у разгар сваіх поспехаў, года, афіцыйна прызнаў уладу адмірала Калчака як вярхоўнага кіраўніка Расіі і вярхоўнага галоўнакамандуючага. года Савет міністраў Омскага ўрада прызначыў Дзянікіна намеснікам вярхоўнага галоўнакамандуючага ў мэтах «забеспячэння бесперапыннасці і пераемнасці вярхоўнага камандавання».
года паставіў сваім войскам Маскоўскую дырэктыву, якая прадугледжвала канчатковай мэтай захоп Масквы — «сэрца Расіі» (і адначасова з гэтым сталіцы бальшавіцкай дзяржавы). Войскі УСПР пад агульным кіраўніцтвам Дзянікіна пачалі свой Паход на Маскву.
Перыяд разгрому УСПР
Распачаў спробу затрымаць адступленне сваіх войскаў на лініі рэк Дон і Маныч, а таксама на Перакопскім перашыйку, і загадаў у першых чыслах студзеня 1920 года заняць абарону на гэтых рубяжах. Ён разлічваў дачакацца вясны, атрымаць новую дапамогу Антанты і паўтарыць наступленне ў цэнтральную Расію. Чырвоныя конныя арміі панеслі вялікія страты пад Батайскам і на рэках Маныч і ад ударнай групы Данской арміі генерала Уладзіміра Сідорына. Абрадаваны гэтым поспехам, Дзянікін загадаў сваім войскам перайсці ў наступленне. года войскі добраахвотнікаў на некалькі дзён узялі Растоў-на-Доне. Новае наступленне войскаў Каўказскага фронту чырвоных года выклікала разлютаваныя баі ля Батайска і Стаўрапаля, а ў станіцы Ягарлыцкай адбылася сустрэчная конная бітва арміі Сямёна Будзённага з групай Аляксандра Паўлава, у выніку чаго конная група Паўлава была разбіта, і войскі Дзянікіна пачалі агульнае адступленне па ўсім фронце на поўдзень на больш чым 400 км.
Аляксандр Сяргеевіч Пушкін
Дзяцінства
Пушкін нарадзіўся 26 мая (6 чэрвеня) 1799 г. у Маскве.
Пушкін у Крыме
Пушкін правёў у Гурзуфе некалькі тыдняў улетку і ўвосені 1820 года. Разам з Раеўскімі ён прыпыніўся ў доме герцага Рышэлье; паэту ў ім быў пададзены мезанін, які выходзіў на захад. Жывучы ў Гурзуфе, паэт шмат шпацыраваў уздоўж узбярэжжа і ў гарах, сярод якіх было коннае падарожжа да вяршыні Аю-Дага і лодачны шпацыр да мыса Суук-Су.
У верасні 1820 года на шляху ў Сімферопаль пабываў у Бахчысараі. Вытрымка з ліста Дэльвігу паведамляе:
Антон Іванавіч Дзянікін
Сыход ад палітыкі і перыяд актыўнай літаратурнай дзейнасці
Як раней, так і цяпер я лічу непазбежнай і неабходнай узброеную барацьбу з бальшавікамі да поўнай іх паразы. Інакш не толькі Расія, але і ўся Еўропа звернецца ў руіны.
Я цалкам адышоў ад палітыкі і сышоў увесь у гістарычную працу. Заканчваю першы том «Нарысаў», якія ахопліваюць падзеі рускай рэвалюцыі ад 27 лютага да 27 жніўня 1917 года. У сваёй працы знаходжу некаторае забыццё ад цяжкіх перажыванняў.
Палітычная дзейнасць у эміграцыі
У 1936 годзе заснаваў газету «Добраахвотнік», якая да 1938 года выдавалася ў Парыжы Г. Д. Леслі пры ўдзеле Саюза добраахвотнікаў, на старонках якой публікаваліся артыкулы Дзянікіна. Усяго выйшлі тры нумары ў лютым кожнага года, і прымеркаваны яны былі да гадавіны Першага Кубанскага (ледзянога) паходу.
У канцы 1938 года праходзіў сведкам па справе аб выкраданні начальніка РАВС генерала Яўгена Мілера і знікненні генерала Мікалая Скобліна (мужа Плявіцкай). Яго з'яўленне на судзе ў французскай газетнай прэсе 10 снежня 1938 года разглядалася як сенсацыя. Даў паказанні, у якіх выказаў недавер Скобліну і Плявіцкай, а таксама выказаў упэўненасць у датычнасці абодвух да выкрадання Мілера.
Пераезд у ЗША
Улетку 1946 года выступіў з мемарандумам «Рускае пытанне», адрасаваным урадам Вялікабрытаніі і ЗША, у якім, дапушчаючы ваеннае сутыкненне вядучых дзяржаў Захаду з савецкай Расіяй з мэтай звяржэння панавання камуністаў, перасцерагаў іх ад намераў правесці ў такім выпадку расчляненне Расіі.
Смерць і пахаванне
Памёр ад сардэчнага прыступу 7 жніўня 1947 года ў бальніцы Мічыганскага ўніверсітэта ў Эн-Арбар і быў пахаваны на могілках у Дэтройце. Амерыканскія ўлады пахавалі яго як галоўнакамандуючага саюзнай арміяй з вайсковымі ўшанаваннямі. 15 снежня 1952 года паводле рашэння белаказачай абшчыны ЗША адбылося перанясенне рэшткаў генерала Дзянікіна на праваслаўныя казачыя Свята-Уладзімірскія могілкі ў гарадок Кесвіл, у мясцовасці Джэксан, у штаце Нью-Джэрсі.
Аляксандр Сяргеевіч Пушкін
Памяць
У гонар паэта ўстаноўлена шмат помнікаў, названы многія вуліцы і праспекты ў розных гарадах, у тым ліку:
Антон Іванавіч Дзянікін
Агульныя
Гісторык і пісьменнік, даследчык ваеннай біяграфіі Дзянікіна Уладзімір Чаркасаў-Георгіеўскі адлюстраваў псіхалагічны партрэт Дзянікіна, дзе прадставіў яго як тыповага ліберальнага ваеннага інтэлігента, асаблівы гатунак царкоўна-праваслаўнага чалавека з «рэспубліканскім» акцэнтам, для якіх характэрныя імпульсіўнасць, эклектыка, мешаніна, адсутнасць суцэльнага маналіту. Такія людзі нерашучыя, і менавіта яны, на думку аўтара, спарадзілі Керанскага і лютавізм у Расіі. У Дзянікіна «інтэлігенцку ходкае» спрабавала ўжыцца «з сапраўдным праваслаўным аскетызмам».
IC 1876
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Замошша (Серкавіцкі сельсавет)
Замо́шша (, Замошье) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
XVIII з’езд КП(б)Б
Рашэнні з'езда
З'езд вітаў прыняцце ў 1939 годзе Дэкларацыі Народнага сходу Заходняй Беларусі аб устанаўленні ў Заходняй Беларусі сацыялістычнага ладу і «ўз'яднання» яе з БССР, адзначыў, што тэрыторыя і насельніцтва рэспублікі павялічыліся амаль у 2 разы, але неабходна ачысціць новыя тэрыторыі ад буржуазных элементаў, пільна правяраць кіруючыя кадры на «палітычную сталасць». Падвёў вынікі развіцця прамысловасці, будаўніцтва, сельскай гаспадаркі за 2 гады, вызначыў план сацыялістычнага пераўтварэння ў заходніх абласцях БССР, неабходнасць умацавання заходніх рубяжоў краіны. У дакладзе адзначалася праца партыйных арганізацый па выяўленні «ворагаў народа», ліквідацыі вынікаў іх злачыннай дзейнасці, неабходнасць больш уважлівага вывучэння марксісцка-ленінскай тэорыі.
Курскі фронт
Склад
а) справа, паміж Цэнтральным і Курскім франтамі: Варонеж, Касторная, Курск, Ноўгарад-Северскі (Варонеж і Курск — уключна для Курскага фронту);
Аброк (Дзямідаўскі раён)
Аброк (Оброк) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Пціцкая аперацыя
У выніку Пціцкай аперацыі рух на чыгунцы быў спынены на 18 сутак, а з улікам Сінкевіцкай аперацыі 1942 года — больш як на 3 тыдні. Поспехі партызан паскорылі пераход многіх салдат славацкіх часцей, што ахоўвалі чыгунку, на бок савецкага партызанскага руха.
IC 1877
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Екацярынаўка (Саратаўская вобласць)
Екацярынаўка (Екатери́новка) — пасёлак гарадскога тыпу (з 1958 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Екацярынаўскага раёна Саратаўскай вобласці.
Полацкі кадэцкі корпус
Гісторыя
У 1918 годзе гімназія ваеннага ведамства была закрыта. У 1919—1920 гадах рэшткі кадэцкіх корпусаў (у тым ліку Полацкага) былі аб’яднаны ў Крымскі i Феадасійскі кадэцкія карпусы. У 1920 годзе яны былі вывезены за мяжу.
Мікалай Аляксандравіч Нечыпарэнка
Мікалай Аляксандравіч Нечыпарэнка (нар., г. Малын, Жытомірская вобласць, Украіна) — беларускі ўрач-анколаг, уролаг. Доктар медыцынскіх навук (1996), прафесар (2009). Член-карэспандэнт Польскага навуковага таварыства ўролагаў (2009). Член Праўлення Беларускай асацыяцыі ўролагаў (1987).
Станіслаў Вінцэнтавіч Казура
Станіслаў Вінцэнтавіч Казура (Stanisław Kazuro;, фальварак Тэклінопаль (зараз Пастаўскі раён) — ) — кампазітар, харавы дырыжор, педагог.
Біяграфія
У 1914—1916 гадах быў харавым дырыжорам Варшаўскай філармоніі. З 1916 года выкладаў музычна-тэарэтычныя прадметы, спевы і харавое дырыжыраванне ў Варшаўскай кансерваторыі, дзе стварыў першы ў Польшчы факультэт, які рыхтуе настаўнікаў спеваў для агульнаадукацыйных школ. Напісаў падручнікі для агульнаадукацыйных і музычных школ.
Мухаж (гміна)
Му́хаж (Mucharz) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вадавіцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мухажы. Плошча гміны складае 37,32 км². Станам на 2004 год у гміне Мухаж пражывалі 3839 чалавек, шчыльнасць — 102,9 чал./км².
Смалявічы (станцыя)
Смаляві́чы (, Смолевичи)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў горадзе Смалявічы; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Зарэчнае і прыпыначным пунктам Загор'е.
Анастасія Аляксандраўна Рыбакова
Юніоры
10-16 чэрвеня 2014 года ўдзельнічала у і разам з партнёркамі па камандзе  і Стэфаніяй-Сафіяй Манахавай заваявала сярэбраны медаль зборнай Беларусі. Яна кваліфікавалася ў фінал з абручом, дзе заваявала бронзавы медаль пасля і. Яна была ў складзе беларускай юніёрскай групы, якая выступала на і заваявала сярэбраны медаль у групавым мнагабор’і і золата ў 5 мячах.
Сан-П’ера-а-Сьевэ
Сан-П'ера-а-С'евэ (San Piero a Sieve) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Балканскі сельсавет
Балка́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Астравецкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Балканы.
Доўгая (Івацэвіцкі раён)
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Барыс Васілевіч Базілеўскі
Біяграфія
Памёр у Новасібірску ў 1955 годзе.
IC 1880
IC 1880 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Віталь Анатольевіч Рымашэўскі
Асабістае жыццё
Жанаты. Жонка Настасся. У 2009 годзе нарадзілася дачка Ева.
Мураў (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 20 населеных пунктаў.
Генадзь Міхайлавіч Стракалаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Мыцішчы (Маскоўская вобласць, Расія). У 1957 годзе скончыў школу ў горадзе Калінінград (сучасны Каралёў) Маскоўскай вобласці. У 1957—1960 гадах працаваў на Заводзе эксперыментальнага машынабудавання (вытворчая база АКБ-1), дзе прымаў удзел у вырабе корпуса першага штучнага спадарожніка Зямлі. У 1965 годзе скончыў машынабудаўнічы факультэт Маскоўскага вышэйшага тэхнічнага вучылішча імя М. Э. Баўмана па спецыяльнасці «Інжынер-механік». З кастрычніка 1964 года працаваў у АКБ-1 (пазней Цэнтральнае канструктарскае бюро эксперыментальнага машынабудавання, сучасная Ракетна-касмічная карпарацыя «Энергія» імя С. П. Каралёва) тэхнікам-стажорам, са жніўня 1965 года — інжынерам-канструктарам. З верасня 1966 года інжынер у Цэнтральным канструктарскім бюро эксперыментальнага машынабудавання (ЦКБЭМ), у 1970—1973 гадах — старшы інжынер. У 1968 годзе скончыў Інстытут марксізму-ленінізму пры Калінінградскім гарадскім камітэце КПСС. З 17 студзеня 1995 года працаваў начальнікам 291-га аддзела НВА «Энергія» (камандзір атрада касманаўтаў НВА «Энергія»).
Юбілейны медаль «50 гадоў савецкай міліцыі»
Апісанне медалю
Юбілейны медаль «50 гадоў савецкай міліцыі» вырабляецца з медна-нікелевага сплаву і мае форму правільнага круга дыяметрам 32 мм.
На адным боку медаля змешчана выява зоркі, у верхнім промні якой размешчаны серп і молат. У сярэдняй і ніжняй частцы зоркі намаляваны шчыт з матавай рэльефнай паверхняй і надпісам «50 ЛЕТ». У ніжняй частцы медаля па акружнасці — рэльефная выява дубовых галін.
IC 1882
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Марызь Кемаль
Біяграфія
У іншым сборніку «Штатол» («Свечка», 1994), сабраны філасофскія роздумы паэтэсы пра жыццё, каханне, пра лёс старажытнага эрзянского народа і датычнасці да яе лёсу аўтара як часціцы гэтага народа. Сюды ўвайшлі вершы лірычнага і публіцыстычнага характару, а таксама паэма «Мон — эрзян!» («Я — эрзянка!»), у якой яна паўстае як склаўшаяся асоба з нацыянальным светаадчуваннем.
Далёкаўсходні фронт (значэнні)
Далёкаўсходні фронт — назва некалькіх франтоў РСЧА да і ў час Вялікай Айчыннай вайны.
Пяцігадовыя планы развіцця народнай гаспадаркі Беларускай ССР
Пяцігадовыя планы развіцця народнай гаспадаркі Беларускай ССР ці пяцігодкі — дзяржаўныя перспектыўныя планы развіцця эканомікі і культуры Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Адна з форм рэалізацыі планавага кіраўніцтва эканамічнымі і сацыяльнымі працэсамі беларускага савецкага грамадства. Пяцігодкі БССР з’яўляліся састаўной часткай агульнасаюзных пяцігодак. Распрацоўваліся КПСС, Камуністычнай партыяй Беларусі, Саветам Міністраў СССР і БССР. За перыяд існавання Беларускай ССР было распрацавана і праведзена 11 пяцігодак і 1 сямігодка.
Мушына (гміна)
Мушы́на (Muszyna) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Новасандэцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мушыне. Плошча гміны складае 141,99 км². Станам на 2011 год у гміне Мушына пражывалі 11 683 чалавек, шчыльнасць — 82 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Далёкаўсходні фронт
Другое фарміраванне
Камандуючыя: Члены Ваеннага Савета: Начальнікі штаба:
Дэйцыя
Умовы росту
Для росту патрабуе сонечных або паўзацененых месцаў. Расце на ўсіх тыпах глеб, не вельмі сухіх.
Цыганы на Беларусі
Гісторыя
У 1927 годзе ў Віцебскім раёне быў створаны першы ў СССР цыганскі калгас «Новае жыццё», а ў Жлобінскім раёне неўзабаве быў створаны другі. У 1930-я гады ў Віцебску дзейнічала цыганская школа-сямігодка. У гэтай школе, якая знаходзілася на вул. Камсамольскай, 116, навучаліся дзеці з розных мясцовасцей Беларусі і Расіі; навучанне вялося на цыганскай мове, меліся цыганамоўныя падручнікі. Падчас Вялікай Айчыннай вайны цыганы Беларусі жорстка знішчаліся нацыстамі. Пасля прыняцця закона 1956 года «Аб далучэнні да працы цыганоў, якія займаюцца бадзяжніцтвам» цыганоў сілком далучалі да аселага ладу жыцця, але ж цыганы імкнуліся жыць разам. У выніку з’явіліся некалькі кампактных цыганскіх паселішчаў — Паўночны пасёлак у Мінску, Калодзішчы і Ратамка пад Мінскам, Цітаўка ў Бабруйску.
Святлана Рыгораўна Вягера
Біяграфія
У 2005 годзе Вышэйшая атэстацыйная камісія Рэспублікі Беларусь надала ёй навуковае званне дацэнта па спецыяльнасці «Эканоміка».
У 2013 годзе таксама ў Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце абараніла дысертацыю на саісканне навуковай ступені доктара эканамічных навук на тэму «Развіццё метадалогіі бухгалтарскага ўліку зямлі ў кантэксце сучаснай тэорыі рэнты» па спецыяльнасці «Бухгалтарскі ўлік, статыстыка».
З 1998 года працуе ў Полацкім дзяржаўным універсітэце. З 2003 года па сакавік 2015 года працавала загадчыкам кафедры бухгалтарскага ўліку і аўдыту фінансава-эканамічнага факультэта, з сакавіка 2015 года па жнівень 2021 года займала пасаду першага прарэктара ўніверсітэта.
Дэкларацыя аб дзяржаўным суверэнітэце Башкартастана
Апісанне
Дэкларацыя аб дзяржаўным суверэнітэце складаецца з прэамбулы і 10 пунктаў.
Рымска-каталіцкая духоўная калегія
Хоць калегія лічылася дарадчым органам пры мітрапаліце магілёўскім, які дэ-факта быў кіраўніком Каталіцкай царквы Расіі, яе паўнамоцтвы былі досыць шырокія, у прыватнасці яна мела права судзіць епіскапаў (біскупаў), прымаць апеляцыі па шлюбаразводных працэсах і вырашаць іншыя пытанні духоўнага суду вышэйшай інстанцыі. Калегіі прадпісвалася ажыццяўляць сваю працу ў рамках царкоўных канонаў, але з захаваннем дзяржаўных законаў і прысягі. Рашэнні калегіі зацвярджаліся Галоўным упраўленнем духоўных спраў іншаземных веравызнанняў (з 1810 года), Міністэрствам духоўных спраў і народнай асветы (з 1817 года), дэпартаментам духоўных спраў іншаземных веравызнанняў Міністэрства ўнутраных спраў (з 1832 года). Рашэнні калегіі, звязаныя з судовымі пытаннямі зацвярджаліся міністрам юстыцыі і Сенатам.
Эльжбета Пляшчынская
Эльжбета Пляшчы́нская (Elżbieta Pleszczyńska; нар. 20 сакавіка 1933, Воля Віджына, Лодзьскае ваяводства) — польскі прафесар статыстыкі, актывістка руху за правы інвалідаў.
Біяграфія
Пляшчынская атрымала ступень магістра матэматыкі ў Варшаўскім універсітэце на факультэце матэматыкі, фізікі і хіміі ў 1956 годзе. Яна займала пасаду ў Інстытуце матэматыкі ПАН да 1972 года, атрымала ступень доктара філасофіі ў 1965 годзе ў вобласці дыскрымінантнага аналізу. Яе хабілітацыйная праца пад назвай «Праблемы ацэнкі тэндэнцый пры аналізе часавых шэрагаў» была прынята ў 1973 годзе.
Сацыяльная праца
У сваіх перыядычных справаздачах Пляшчынская пастаянна звяртала ўвагу грамадскасці на правы інвалідаў.
Няклюдава
Гісторыя
Згадваецца ў 1642 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
У 1924—1960 гадах цэнтр Няклюдаўскага сельсавета.
IC 1885
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пералюб (Саратаўская вобласць)
Сяло знаходзіцца ў Заволжы, на рацэ Камялік. Вышыня цэнтра населенага пункта — 71 метр над узроўнем мора. Рэльеф мясцовасці раўнінны. Глебы — цёмна-каштанавыя.
Тайтурка
Тайтурка (Тайтурка) — пасёлак гарадскога тыпу ва Усольскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі. Размешчаны на рацэ Белая. Чыгуначная станцыя Белая за 75 км на паўночны захад ад Іркуцка і за 30 км ад раённага цэнтра г. Усолле-Сібірскае. Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1963 года.
Панькава (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Дудзінка (Барысаўскі раён)
Дудзі́нка, або Дудзі́нкі (мн.) (, Дудинка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета. Знаходзіцца на правым беразе Бярэзіны за 1,5 км ад Барысава. Колькасць насельніцтва — 70 чалавек (2016).
Мыканаў (гміна)
Мыка́наў (Mykanów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Чэнстахоўскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мыканаве. Плошча гміны складае 140,64 км². Станам на 2004 год у гміне Мыканаў пражывалі 13 759 чалавек, шчыльнасць — 97,8 чал./км².
Казлабарод
Казлабаро́д (Tragopogon) — род кветкавых раслін сямейства.
Нікіцюк
Нікіцюк — прозвішча.
Ƶ
Немцы, чэхі, італьянцы часта выкарыстоўваюць у пісьмовым выглядзе рукапісную літару Z. Гэта дазваляе адрозніваць лічбу 2 ад літары Z.
Не бойся!
Змест
Фільм распавядае пра барацьбу беларускага народа за сумленныя выбары. Паказаныя лёсы людзей, якія адгукнуліся на заклік блогера Сяргея Ціханоўскага і якія ўзялі ўдзел у прэзідэнцкай кампаніі 2020 года. Падзеі паказаны праз прызму назіранняў рэжысёра, які стаўся сведкам палітычнага супрацьстаяння 2020 года. З камерай ў руках ён асабіста прасачыў за кожным этапам кампаніі і здымаў, як улады перашкаджалі збіраць подпісы і перадаваць іх у выбаркамы, як аб’ядналіся штабы альтэрнатыўных кандыдатаў і разам з імі ездзіў па рэгіёнах Беларусі.
Слоўнік Кансі
Гісторыя складання
Па загадзе імператара складанне слоўніка было разлічана на 5 гадоў. Хаця ў прадмове імператара гаварылася, што кожнаму сімвалу «кожнае і ўсякае значэнне дадзена, і кожны магчымы варыянт вымаўлення прадугледжаны», шматлікія памылкі былі непазбежныя.
Пашына (Дзямідаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Міхал Борх
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Борхаў герба «Тры каўкі». Борхі адносяцца да аднаго з самых старых шляхецкіх родаў з Інфлянтаў, куды яны перасяліліся з Вестфаліі, а туды з Паўднёвай Італіі. Быў сынам маршалка шляхты Віцебскай губерні Юзафа Генрыка Борха i Ганны з Багамольцаў. Нарадзіўся і жыў у спадчынным маёнтку Прэлі Дынабургскага павета (цяпер — Латвія).
Як і бацька, выбіраўся маршалкам шляхты Віцебскай губерні. У 1850 годзе гэта прывяло да вострага канфлікту з віцебскім генерал-губернатарам князем, які для «пользы Отечеству» пажадаў перамясціць Борха падалей у глыбінку. Праўда, ссылка доўжылася нядоўга, праз два месяцы яго «царскім загадам» вярнулі назад. За Міхала ўступіўся яго дваюрадны брат, дырэктар царскіх тэатраў.
IC 1887
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Deutzia gracilis
Deutzia gracilis — від раслін сямейства.
1-ы Далёкаўсходні фронт
Гісторыя
З 9 жніўня па 2 верасня 1945 года фронт удзельнічаў у стратэгічнай Маньчжурскай аперацыі на харбіна-гірынскім накірунку. Войскі 1-га Далёкаўсходняга фронту ва ўзаемадзеянні з Забайкальскім, 2-м Далёкаўсходнім франтах і Ціхаакіянскім флотам ва ўмовах горна-тайговай мясцовасці прарвалі ўмацаваную паласу і разграмілі японскія войскі 1-га і 17-га франтоў Квантунскай арміі. Узялі некалькі ўсходніх раёнаў Маньчжурыі і Ляадунскага паўвострава.
Белавежская пушча
Гісторыя
Першая спроба атрымаць ад Пушчы прыбытак мела месца ў сярэдзіне XVI стагоддзя пры вялікім князі літоўскім і каралю польскім Жыгімонце Аўгусце, калі на яе тэрыторыі было пабудавана 4 жалезаапрацоўчых завода. У Пушчы здабывалі смалу, курылі дзёгаць, выпальвалі вугаль, спрабавалі наладзіць сплаў лесу.
Флора
Сярэдні ўзрост лясоў Белавежскай пушчы складае больш за 100 гадоў, асобныя ўчасткі лесу маюць 250—350 гадоў. У Пушчы зарэгістравана больш за тысячу дрэў-волатаў. Тут растуць 350-гадовыя ясені і хвоі, 250-гадовыя елкі. Размешчаная на мяжы дзвюх геабатанічных зон (Еўра-азіяцкай хвойна-лясной і Еўрапейскай шыракалістай), Белавежская пушча ўяўляе сабой «вузел канцэнтрацыі» біялагічнай разнастайнасці і па ліку відаў раслін і жывёл, якія растуць і насяляюць яе тэрыторыі, не мае сабе роўных на Еўрапейскім кантыненце. У Белавежскай пушчы сустракаюцца ўсе асноўныя кампаненты лясной флоры і фаўны, усе асноўныя тыпы лясных відаў, якія магчымыя ў гэтым геаграфічным рэгіёне.
Фаўна
У вадаёмах пушчы налічваецца 24 відаў рыб. Найбольш шматлікія з іх —, , , , ,. Радзей сустракаецца, , і іншыя. Зарэгістраваны і. Адзіны прадстаўнік класа кругларотых у пушчанскіх рэках —.
Армянскія могілкі (Растоў-на-Доне)
Гісторыя
Цікава, што многія помнікі на Армянскіх могілках выкананы знакамітым італьянскім скульптарам Сільвестрам Антоніа Таніта. Ён жыў у Растове-на-Доне на вуліцы Вялікай Садовай і быў уладальнікам майстэрні па вырабе надмагільных пліт і помнікаў.
Гваздзік барадаты
Апісанне
Лісце зялёнае ці сіне-зялёнае, даўжынёй 4-10 см і шырынёй 1-2 см.
Бронкс
Гісторыя
Сваю назву раён атрымаў па імя Ёнаса Бранка, выхадца з Швецыі, галандскага капітана, які валодаў ў пачатку 1640-х зямлёй на тэрыторыі цяперашняга Бронкса. У 1639 ён заснаваў ферму ля берага ракі Гарлем.
Гваздзік Борбаша
Гваздзік Борбаша (Dianthus borbasii) — від кветкавых раслін сямейства.
IC 1890
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дагавор Вялікага Княства Літоўскага і Маскоўскай дзяржавы (1449)
Дагавор Вялікіх Княстваў Літоўскага і Маскоўскага 1449 года быў падпісаны Казімірам Ягайлавічам і Васілём II, і вызначаў падзел земляў Русі паміж двума вялікімі княствамі. Вотчынай (сферай інтарэсаў) вялікага князя літоўскага прызнаваліся Смаленск, «Любутеск», Мцэнск, землі Украіны. Вотчынай вялікага князя маскоўскага прызнаваліся Ноўгарад Вялікі, Ржэў і Пскоў. Таксама вялікі князь літоўскі абавязваўся прызнаць выбранага ў Маскве мітрапаліта Іону, а абодва вялікія князі дамовіліся не прыймаць князёў-перабежчыкаў.
Ó
Ісландская мова
Ó — 19-я літара ісландскага алфавіту. Абазначае гук / oṷ /.
Польская мова
Ó — 21-я літара польскага алфавіту. Чытаецца гэтак жа, як U, і гэтак жа перадаецца па-беларуску. Розніца паміж імі толькі гістарычная: праз Ó пазначаецца не першапачатковы гук [у], а параўнальна нядаўна зменены [о] (у словаўтварэнні і словазмяненні часта чаргуецца з нязменным O: Kraków — w Krakowie, krakowski).
Сінкевіцкая аперацыя
Перадумовы
З мэтай зрыву руху цягнікоў па чыгунцы Брэст — Гомель штаб Пінскага партызанскага злучэння распрацаваў план аперацый па адначасовым разгроме нямецкага гарнізона ў вёсцы і на чыгуначнай станцыі Сінкевічы і падрыву 70-мятровага чыгуначнага маста цераз раку Лань. Аперацыяй кіравалі камандзіры атрадаў «Пятровіча» А. П. Савіцкі і імя Шыша М. І. Герасімаў. Партызанская разведка ўстанавіла колькасць і ўзбраенне гарнізона праціўніка ў вёсцы, аховы станцыі і моста (больш за 100 салдат, узброеных станковымі і 5 ручнымі кулямётамі, аўтаматамі і вінтоўкамі). Для ўдзелу ў аперацыі было выдзелена каля 200 партызан, узброеных 11 ручнымі кулямётамі, 12 аўтаматамі, вінтоўкамі. Каб не дапусціць падыходу падмацавання з бліжэйшых гарнізонаў праціўніка, групы прыкрыцця вывелі са строю тэлефонна-тэлеграфную лінію сувязі, грунтавыя дарогі, чыгунку. Астатнія групы павінны былі нанесці адначасовы ўдар па гарнізоне ў вёсцы, ахове моста і ўзарваць яго.
Вынікі
У ходзе гадзіннага бою былі падарваны чыгуначны мост цераз раку Лань, два іншыя чыгуначныя масты (даўжынёй 10 і 14 м), 4 на грунтовых дарогах, знішчана 3 км тэлефонна-тэлеграфнай ліні сувязі, спалены эшалон з боепрыпасамі, лесапільны і малочны заводы, будынкі станцыі і акупацыйных улад. У выніку аперацыі рух на чыгунцы быў спынены на доўгі час. Страты праціўніка: 74 забітыя, 14 параненых і 6 узятыя ў палон. Партызаны страцілі 3 забітымі і 4 параненымі.