cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тәре яуҙары
Дүртенсе тәре походы (1202—1204)
Тиҙҙән тәре йөрөтөүселәр менән вәғәҙәләрен үтәй алмаған Алексей араһында низағ башланған. Шул уҡ йылдың ноябрендә үк был дошманлашыуға килтергән. 1204 йылдың 25 ғинуарында Константинополдәге яңы революция Алексей IV ҡолатҡан һәм тәхеткә Алексей V (Мурзуфл) ултыртҡан. Халыҡ тәре йөрөтөүселәрҙе вәғәҙәләнгән бүләкләү маҡсатында яңы һалымдар индереүгә һәм сиркәү хазиналарын тартып алыуға ризаһыҙлыҡ белдергән. Исаак үлгән; Алексей IV һәм император итеп тәғәйенләнергә торған Канабус Мурзуфл бойороғо менән быуып үлтерелгәнбыли. Яңы император заманында ла франктар менән һуғыш уңышлы бармаған. 1204 йылдың 12 апрелендә тәре йөрөтөүселәр Константинополде алғандар, әйтер кәрәк, сәнғәт һәйкәлдәре бик ныҡ ҡылылған. Алексей V һәм Феодор I Ласкарис, Алексея III Ангелдың кейәүе, ҡасып киткәндәр (һуңғыһы — Никеяға китеп нығынған), ә еңеүселәр Латин империяһын барлыҡҡа килтергән. Сүриә өсөн был ваҡиғаның иң яҡын эҙемтәһе — көнбайыш рыцарҙарын албырғатыу булған. Бынан тыш, франктарҙың Сүриәләге ҡеүәте Боэмунд Антиохиялы һәм Лев Әрмәнле араһындағы көрәш арҡаһында көсһөҙләндерелгән. 1205 йылдың апрелендә иерусалим короле Амальрих вафат булған; Кипрҙы улы Гуго алған, ә иерусалим тажын Мария Иерусалимлы, дочь маркграф Конрад Монферратлы һәм Елизаветаның ҡыҙы мираҫ итеп алған. Ул бик йәш булыу сәбәпле, Жан I Ибелин идара иткән. 1210 йылда Мария Иолантаны батыр Иоанн де Бриеннлыға кейәүгә биргәндәр. Тәре йөрөтөүселәр мосолмандар менән күпселек ваҡытта тыныс йәшәгәндәр, һәм был Әл-Мәлиҡ-Адил өсөн бик отошло булған: шуның арҡаһында ул Алғы Азия һәм Мысырҙа үҙенең власын нығытҡан. 4-се тәре походының уңышы Европала тағы ла тәре йөрөтөүселек ашҡыныуын тыуҙырған.
Солтанов Альберт Хан улы
Биографияһы
Мәғлүмәти технологиялар һәм техник системалар менән идара итеү системалары буйынса Ғилми совет ағзаһы.
Тәре яуҙары
Дүртенсе тәре походы.(1202—1204)
4-се тәре походында Византия империяһы өлөшләтә тәре йөрөтөүселәр менән баҫып алынған, һәм унда дүрт дәүләт төҙөлгән.
Солтанов Альберт Хан улы
Биографияһы
Рәсәй Фәндәр Академияһының Башҡортостан Филиалының математика, физика һәм машиналар тураһындағы фән бүлегендә хеҙмәт итә.
Тәре яуҙары
Дүртенсе тәре походы.(1202—1204)
Бынан тыш, Эгей диңгеҙе утрауҙарында венецианлылар Архипелаг герцоглығына нигеҙ һалғандар (йәки Наксос герцоглығы).
Солтанов Альберт Хан улы
Биографияһы
Техник фәндәр докторы (1996), профессор (1998). Халыҡ-ара телекоммуникациялар академияһының тулы хоҡуҡлы ағзаһы (2005).
Тәре яуҙары
Балаларҙың тәре походы (1212)
1212 йылда Стефан исемле йәш диндар, үҙен әүлиә тип атап, француз һәм немец балаларынан, ярлылар һәм Алланың тоғро хеҙмәтселәре уның ярҙамында бергәләп христианлыҡҡа Иерусалимды кире ҡайтарасаҡ тигән ышаныс һеңдереп, экспедиция ойошторған. Балалар Европаның көньяғына йүнәлгән, ләкин уларҙың күбеһе, Урта диңгеҙ ярына ла барып етмәй, юлда һәләк булған. Ҡайһы бер тарихсылар, балаларҙың Тәре походын, ҡол һатыусыларҙың поход ҡатнашыусыларын ҡоллоҡҡа һатыу маҡсатында ойошторолған провокацияһы, тип атай.
Тәре йөрөтөүселәр Марселдә караптарға ултырған һәм өлөшләтә дауылдан үлгән, өлөшләтә, әйтеүҙәренсә, балаларҙы Мысырҙа ҡоллоҡҡа һатҡандар. Шуға оҡшаған хәрәкәт Германияла ла күҙәтелгән, Николай исемле малай 20 меңгә яҡын балалар төркөмө йыйған. Үҫмерҙәрҙең күбеһе һәләк булған йәки юл буйлап таралған (бигерәк тә Альп тауҙарында улар күп ҡырылған), ҡайһы бере Бриндизиға барып еткән һәм унан кире әйләнеп ҡайтырға тейеш булған; әммә күпселеге һәләк булған. Шул саҡта, Иннокентий III-нең яңы саҡырыуына инглиз короле Иоанн, венгр короле Андраш һәм, иң һуңында, 1215 йылдың июлендә тәре (яҙмыш) ҡабул иткән (принять крест) Фридрих II Гогенштауфен яуап биргәндәр. Яңы тәре походы 1217 йылдың 1 июнендә башланырға тейеш булған.
Бишенсе тәре походы (1217—1221)
Иннокентий III эшен (1216 йылдың июлендә вафат булған) Гонорий III дауам иткән. Изге Рим империяһы императоры Фридрих II походты кисектергән, ә Иоанн Ерһеҙ Инглизлы вафат булған, шулай ҙа 1217 йылда Изге ергә Андраш II (Андрей Венгрлы), Австрия герцогы Леопольд VI һәм Меран герцогы Оттон I етәкселегендәге тәре йөрөтөүселәрҙең байтаҡ отрядтары юлланған; был 5-се тәре походы булған. Хәрби хәрәкәттәр һүлпән алып барылған, һәм 1218 йылда король Андрей тыуған иленә ҡайтҡан. Тиҙҙән Изге ергә тәре йөрөтөүселәрҙең Георг Видлы һәм Голландия графы Вильгельм I етәкселегендәге (юл ыңғайы уларҙың бер өлөшө Португалия христиандарына маврҙарға ҡаршы көрәшендә ярҙам иткән) яңы отрядтары килгән. Тәре йөрөтөүселәр Алғы Азияла мосолман ҡеүәтенең төп үҙәге булған Мысырға һөжүм итергә ҡарар иткән. Әл-Адил I улы Камил (Әл-Адил 1218 йылда вафат булған) ғәләмәт отошло тыныслыҡ килешеүен тәҡдим иткән: ул хатта Иерусалимды христиандарға кире ҡайтарырға ла риза. Тәре йөрөтөүселәр был тәҡдимде кире ҡаҡҡан. 1219 йылдың ноябрендә, бер йылдан артыҡ ҡамауҙан һуң, тәре йөрөтөүселәр Дамиеттаны алған. Лагерҙан тәре йөрөтөүселәр Леопольд һәм король Иоанн де Бриенндың сығарылыуы Мысырға Бавария герцогы Людвиг I килтергән немецтар менән өлөшләтә тулыландырылған. Папа легаты Пелагий ышандырған тәре йөрөтөүселәрҙең бер өлөшө Мансураға табан хәрәкәт иткән, ләкин поход тулы уңышһыҙлыҡ менән тамамланған, һәм тәре йөрөтөүселәр 1221 йылда Әл-Камил менән тыныслыҡ килешеүе төҙөгән, килешеү шарттары буйынса улар ирекле сигенеү мөмкинлеге алған, ләкин уларға Дамьеттаны һәм ғөмүмән Мысырҙы таҙартыу бурысы ла йөкмәтелгән. Фридрих II Гогенштауфен Мария Иерусалимлы һәм Иоанн Бриеннлының ҡыҙы Иолантаға өйләнгән. Уға папа тағы тәре походын башлау бурысын һалған.
Алтынсы тәре походы (1228—1229)
1239 йылдың көҙөндә Акраға Шампань графы Тибо IV Наваррлы, Бургундия герцогы Гуго IV, Бретань герцогы Пьер I, Амори VI де Монфор һәм башҡалар килгән. Бында ла тәре йөрөтөүселәр, бер-бере менән килешеп тормайса, алабарман хәрәкәт иткәнлектән, еңелеүгә дусар булғандар; Амальрих әсир төшкән. Иерусалим яңынан күпмелер ваҡытҡа айюбидтар нәҫеле хакимдары ҡулына эләккән. Тәре йөрөтөүселәрҙең Дамаск әмире Измаил менән союзы мысырлылар менән һуғышҡа килтергән, һәм мысырлылар Аскалонда тәре йөрөтөүселәрҙе ҡыйратҡан. Бынан һуң тәре йөрөтөүселәрҙең күбеһе Изге ерҙе ташлап киткән. 1240 йылда Изге ергә килгән Германия короле граф Ричард Корнуоллыға (инглиз короле Генрих III туғаны) мысыр Әйүбе (Мәлиҡ-Сәлиҡ-Әйүб) менән отошло тыныслыҡ килешеүен төҙөү мөмкин булған. Шул саҡта христиандар араһындағы низағтар дауам иткән; бароны, враждебные Гогенштауфендарға дошман булған барондар, законлы хаким Конрад, король Фридрих II улы булһа ла, иерусалим короллеге власын Алиса Кипрлыға тапшырғандар. Алиса үлгәндән һуң власть уның улы Генрих Кипрлыға күскән. Христиандарҙың мосолман дошмандары Әйүбтәр менән яңы союзы әйүбтәрҙең төрөк-хорезмлыларҙы ярҙамға саҡырыуы менән тамамланған; һуңғылары 1244 йылдың сентябрендә бынан саҡ ҡына алда христиандарға ҡайтарылған Иерусалимды яулап алған һәм уны ҡурҡыныс бөлгөнлөккә төшөргән. Шунан бирле тәре йөрөтөүселәр изге ҡаланы бөтөнләйгә юғалтҡан. Христиандар һәм уларҙың союздаштары еңелгәндән һуң Әйүб Дамаск һәм Аскалонды алған. Антиохиялылар һәм әрмәндәр шул уҡ ваҡытта монголдарға яһаҡ түләү бурысын алырға тейеш булған. Көнбайышта, һуңғы походтарҙың уңышһыҙ тамамланыуы һәм папаларҙың тәре походтары өсөн йыйылған аҡсаларҙы Гогенштауфендарға ҡаршы көрәшкә тотоноуы, императорға ҡаршы тороп һәм Изге ергә барыу тураһында алдан биргән анттан азат булып, Изге тәхеткә ярҙам итергә була, тип белдереүҙәре тәре йөрөтөүселәрҙең ашҡыныуы һыуыныуға килтергән. Шулай ҙа, Фәләстанға тәре походы кәрәклеге вәғәзе һаман элеккесә дауам иткән һәм 7-се тәре походына алып килгән. Башҡаларҙан алда француз Людовик IX тәре ҡабул иткән: хәтәр ауырыған сағында ул Изге ергә барыу тураһында нәҙер әйткән. Уға ир туғандары Роберт, Альфонс һәм Карл, герцог Гуго Бургундлы, Фландрия графы Вильгельм Гильом II, герцог Пьер Бретанлы, сенешаль шампанлы Иоанн Жуанвиль (походтың билдәле тарихсыһы) һәм бик күп башҡалар ҡушылған.
Етенсе тәре походы (1248—1254)
1249 йылдың йәйендә король Людовик IX Мысырға килеп төшкән. Христиандар Думьятты (Дамиетта) яулаған, ә декабрҙә достигли Мансураға барып еткәндәр. Киләһе йылдың февралендә Роберт I д’Артуа, королдең туғаны, был ҡалаға дыуамалланып барып инеп, һәләк булған; бер нисә көн үтеүгә мосолмандар христиан лагерын саҡ баҫып алмай ҡалған. Мансураға яңы солтан килгәс (Әйүб 1249 йыл аҙағында үлгән), мысырлылар тәре йөрөтөүселәрҙең сигенеү юлын киҫкән; христиан лагерында аслыҡ һәм үләт зәхмәте башланған. Апрелдә мосолмандар тәре йөрөтөүселәрҙе тулыһынса ҡыйратҡандар; король әсирлеккә төшкән, ул азатлығы өсөн Дамиеттаны кире ҡайтарған һәм бик ҙур сумма аҡса түләгән. Тәре йөрөтөүселәрҙең күбеһе тыуған яғына ҡайтҡан; Людовик Изге ерҙә тағы ла дүрт йыл торған, ләкин етди һөҙөмтәләргә өлгәшмәгән.
Һигеҙенсе тәре походы (1270)
Ҡурҡыныс хәлдә булыуҙарына ҡарамаҫтан, христиандар араһында низағ дауам иткән: тамплиерҙар иоанниттар менән дошманлашҡан, генуэзлылар — венецианлылар һәм пизанлылар менән (сауҙа көндәшлеге арҡаһында). Тәре йөрөтөүселәр Алғы Азияға килеп еткән монголдар һәм мосолмандар араһындағы көрәштән генә бер ни тиклем отошҡа эйә булғандар; ләкин 1260 йылда Ҡотдос солтан Айн-Джалут ҡаты алышында монголдарҙы ҡыйратҡан һәм Дамаск һәм Халебты яулаған. Ҡотдосто үлтергәндән һуң, Бейбарс I солтан булып киткәнлектән, христиандарҙың хәле өмөтһөҙгә әйләнгән. Иң тәүҙә Бейбарс Боэмунд Антиохиялыға ҡаршы сыҡҡан; 1265 йылда ул Кайсериҙы (Цезарея), Герцлияны (Арзуф), Цфатты (Сафед) яулап алған, Киликий әрмән батшалығын ҡыйратҡан. 1268 йылда ул 170 йыл буйына христиандар ҡулында булған Антиохияға эйә булған. Шул ваҡытта Людовик IX яңынан тәре ҡабул иткән. Уның артынан улдары (Ҡыйыу Филипп III, Жан Тристан Французлы һәм Адансон графы Пьер I), ир туғаны граф Альфонс де Пуатье, туғанының улы граф Роберт II д’Артуа (Мансурала һәләк булған Роберт I д’Артуаның улы), Шампань графы король Тибо V Наваррлы һ.б.эйәргән. Бынан тыш, Карл I Анжуйлы һәм инглиз короле Генрих III улдары — Эдуард I, Эдмунд тәре походына барырға вәғәҙә биргән. 1270 йылдың июлендә Людовик Эг-Морттан йөҙөп киткән. Кальяриҙа Карл Анжуйлыға (Изге Людовиктың ир туғаны) ғына, әммә Изге ерҙәге христиан эшенә түгел, отошло булған Хафсидтар династияһы власына буйһонған Тунисты баҫып алыу менән бәйле тәре походтарын башларға ҡарар иткәндәр. Тунис янында тәре йөрөтөүселәр араһында үләт асылған: Жан Тристан вафат булған, шунан папа легаты һәм, ахырҙа, 1270 йылдың 25 авгусында, хатта Людовик IX үҙе. Карл Анжуйлы мосолмандар менән үҙенә уңайлы булған килешеү төҙөгән. Тәре йөрөтөүселәр Африканан киткәндәр һәм бер өлөшө, 1271 йылда инглиздәр ҙә килгән, караптарҙа Сүриәгә йүнәлгәндәр.
Туғыҙынсы тәре походы (1271—1272)
Был поход, ҡайһы бер тарихсылар яҙғанса, Һигеҙенсе походтың бер бүлеге, тиергә була, сөнки Изге ергә был поход, тәре йөрөтөүселәр Тунистан йөҙөп китеү менән, башланған. Карл Анжуйлы, принц Эдуард I күп булмаған ғәскәр менән Изге ергә килеп төшкәс, солтан Бейбарс I тәре йөрөтөүселәрҙең һуңғы эре биләмәһе булған Триполи ҡәлғәһен ҡамауҙы туҡтатҡан. Эдуардтың мәмлүктәр армияһын бер яуҙа ҡырырлыҡ көсө булмағанлыҡтан, ҡоро ерҙәге бәрелештәр тәре йөрөтөүселәрҙең һәм улар менән союзда торған монголдарҙың мосолмандар тылына сапҡыны менән сикләнгән. Бейбарс Кипрҙы баҫып алырға маташҡан, ләкин уның флоты утрау эргәһендәге диңгеҙ һуғышында тулыһынса юҡ ителгән. Ул христиандар менән 10 йыл да 10 көнгә тыныслыҡ килешеүе төҙөп алған да шунан һуң монголдар һәм әрмәндәргә ҡаршы көрәшкән. Боэмунд VI хакимдың вариҫы Боэмунд VII Триполийлы артабан солтанға яһаҡ түләргә мәжбүр булған.
Көнсығышта тәре йөрөтөүселәр власының түңкәрелеүе
Папа Григорий X яңы поход ойошторорға тырышһа ла, уңышҡа өлгәшмәгән. Изге ергә барырға бик күптәр (шул иҫәптән Германия короле Рудольф I Габсбурглы, Франция короле Филипп III Француз, Инглиз Эдуард I, Хайме I Арагонлы һ.б.) вәғәҙә иткән, ләкин береһе лә вәғәҙәһен үтәмәгән. 1277 йылда Бейбарс I вафат булған, һәм уның мираҫы өсөн көрәш башланған. Христиандар араһында ла ыҙғыш тынмаған. 1267 йылда, иерусалим короле (Кипр короле) Гуго II (Генрих I Кипрлының улы) вафат булғандан һуң, Лузиньяндарҙың ир нәҫеле өҙөлгән; власть антиохия принцы Гуго III ҡулына күскән. Мария Антиохиялы, үҙен иерусалим тажы мираҫсыһы тип һанаһа ла, үҙенең дәғүәләрен, Акраны яулап алған һәм уны король тип таныуҙарын теләгән Карл I Анжуйлыға тапшырған. Гуго III 1284 йылда үлгән; Кипрҙа уны улы Иоанн алмаштырған, ләкин ул 1285 йылда уҡ үлгән. Уның ағаһы Генрих II Акранан сицилийлыларҙы ҡыуған һәм кипр һәм иерусалим тажына эйә булған. Шул арала мосолмандарға ҡарата дошманлыҡ хәрәкәттәре яңыртылған. Калаун солтан Маркабты, Маракияны, Лаодикеяны, Триполи графлығын яулаған (Боэмунд VII 1287 йылда үлгән). Тәре йөрөтөүсе вәғәзе Көнбайышта элекке тәьҫир көсөнә эйә булмаған: монархтар, тәре походтары йоғонтоһонда, Господень табуты һәм Көнсығыштағы ерҙәр өсөн артабан уңышлы көрәшеү мөмкинлегенә ышаныстарын юғалтҡандар; элекке дини кәйефтәр көсһөҙләнгән, донъяуи ынтылыштар үҫешкән, яңы ҡыҙыҡһыныуҙар барлыҡҡа килгән. Калаундың улы Мәлик әл-Ашраф 1291 йылдың 18 майында Акраны алған. Король Генрих ҡамалған ҡаланы ҡалдырған һәм Кипрға йөҙөп киткән. Акранан һуң Тир, Сидон, Бейрут, Тортоза ҡалалары йығылған; христиандар сүриә ярҙарындағы бөтөн биләмәләрен юғалтҡан. Тәре йөрөтөүселәрҙең күпселеге һәләк булған, ҡалғандары башлыса Кипрға күсеп ултырғандар. Акра түңкәреләгәндән һуң, Кипрға ҙа күсеп килгән. һәм ҙа башта Кипрға, артабан Францияға күскәндәр;  бынан алдараҡ төньяҡта, прустар араһында яңы хәрәкәт итеү мөмкинлеген тапҡан (ҡарағыҙ: Тевтон ордены). Левант яр буйында тәре йөрөтөүселәрҙең һуңғы форпосты, Руад утрауын 1303 йылда мәмлүктәр баҫып алған; һәм Беренсе донъя һуғышы йылдарына саҡлы Изге ерҙә европалылар бүтән бер ваҡытта ла территориялар биләмәгән.
Әммә Көнбайыш үҙе Изге ергә эйә булыу теләгенән тулыһынса баш тартмаған. 1312 йылда папа Климент V Вьен соборында тәре походы тураһында вәғәз һөйләгән. Бер нисә дәүләт башлыҡтары Изге ергә йүнәлергә вәғәҙә биргән, ләкин береһе лә бармаған. Бер нисә йылдан һуң венецианлы Өлкән Марино Сануто тәре походының проектын төҙөгән һәм папа Иоанн XXII-гә килтергән; ләкин тәре походтары заманы мәңге ҡайтмаҫыҡ тамамланған. Ҡасып килгән франктар менән нығынған Кипр короллеге үҙенең бойондороҡһоҙлоғон оҙаҡ ҡына һаҡлап ҡалған. Кипрҙың бер короле, Пётр I, (1359—1369), тәре походын ойоштороу маҡсатында бөтөн Европаны йөрөп сыҡҡан. Ул Александрияны баҫып ала алған һәм талаған, әммә оҙаҡҡа түгел. Генуя республикаһы менән һуғыштар Кипрҙы көсһөҙләндергән, һәм король Иаков II үлгәндән һуң утрау Венеция ҡулына эләккән: Иаковтың венеция сығышлы ҡатыны, Катерина Корнаро, ире үлгәндән һуң Кипрҙы үҙенең тыуған ҡалаһына бирергә мәжбүр булған (1489). Изге Марк Республикаһы, Ғосман империяһы төрөктәре тартып алғанға саҡлы, утрауға йөҙ йыл буйына хужа булып торған. Тәүге тәре походтарынан алып яҙмыштары тәре йөрөтөүселәр менән бәйләнгән Киликий Әрмәнстаны батшалығы 1375 йылға, мәмлүк солтаны Ашраф уны яулап алғанға саҡлы, үҙенең бойондороҡһоҙлоғон һаҡлап ҡалған. Кесе Азияла нығынған ғосман төрөктәре үҙҙәренең баҫҡынсылығын Европаға күсергәндәр һәм христиан донъяһына етди ҡурҡыныс менән янағандар, ә Көнбайыш уларға ҡаршы тәре походтары ойошторорға маташҡан.
Көнсығышҡа тәре походтарының уңышһыҙ тамамланыш сәбәптәре
Изге ергә тәре походтарының уңышһыҙ тамамланыш сәбәптәре булып иң беренсе планда тәре йөрөтөүсе ополчениелары һәм тәре йөрөтөүселәр нигеҙ һалған дәүләттәрҙең феодаль характеры торған. Мосолмандарға ҡаршы уңышлы көрәш алып барыу өсөн берҙәм эш итеү талап ителгән; бының урынына тәре йөрөтөүселәр Көнсығышҡа феодаль тарҡалыш һәм айырымланыу алып килгән. Тәре йөрөтөүсе идарасылар, иерусалим короленән көсһөҙ вассал буйһоноуҙа торғанлыҡтан, мосолман донъяһы сигендә кәрәк булған ысын власҡа эйә булмаған.
Иң эре (эдес, триполи, антиох) кенәздәре иерусалим короленә бөтөнләй буйһонмаған булған. Тәре йөрөтөүселәрҙең әхлаҡи етешһеҙлектәре, Көнсығышта айырым кенәзлектәр төҙөп, күршеләр иҫәбенә уларҙы киңәйтеүгә ынтылған юлбашсыларҙың эгоизмы, уларҙың сәйәси ситуацияны насар аңлауы һәм үҙҙәренең шәхсән тар мотивтарын юғары маҡсаттарға буйһондора алмауы (әлбиттә, тайпылыштар ҙа булған) шуға килтергән. Баштан уҡ Византия империяһы менән даими низағ та өҫтәлгән: Көнсығыштағы ике төп христиан көсө үҙ-ара көрәштә бер-береһен ҡаҡшатҡан. Папалар һәм императорҙар араһындағы көнәркәшлек тәре походтарының барышына шулай уҡ кире тәьҫир иткән. Артабан, тәре йөрөтөүселәрҙең биләмәләре фәҡәт яр буйының тар ғына һыҙатындағы аҙ майҙанда урынлашыуы ла уратып алған мосолман донъяһына үҙ аллы ҡаршы тороуҙы ҡыйынлаштырған. Шуның өсөн сүриә христиандары төп көсөнөң сығанағы һәм сараһы Көнбайыш Европа булған, әммә ул бик алыҫта һәм унан Сүриәгә күсеп килеү бик таралмаған булған, тәре йөрөтөүселәрҙең күбеһе, ын үтәгәндән һуң, илдәренә ҡайтып киткәндәр. Тағы ла, тәре йөрөтөүселәрҙең эшенә уларҙың һәм ерле халыҡтың төрлө дингә ышаныуы ла зыян иткән.
Көнсығышҡа тәре походтарының эҙемтәләре
Тәре яуҙарының бөтөн Европа өсөн эҙемтәһе бик мөһим булған. Уларҙың тиҫкәре һөҙөмтәһе - Көнсығыш империяһы көсһөҙләнгәнлектән, уның төрөк власына бирешеүе һәм бик күп халыҡтың һәләк булыуы. Европа өсөн ыңғай эҙемтәләре тағы ла мөһимерәк булған. Тәре яуҙары Көнсығыш һәм ислам өсөн Европа тарихындағы әһәмиәткә эйә булмаған: улар мосолман халыҡтары мәҙәниәтен, дәүләт һәм ижтимағи ҡоролошон әллә ниндәй үҙгәртмәгән. Тәре яуҙары һис шикһеҙ Көнбайыш Европаның сәйәси һәм ижтимағи тормошона билдәле йоғонто (артыҡ ныҡ ҡабартырға ла кәрәкмәй) яһаған: урта быуаттар формаларының үҙгәреүенә килтергән. Ике йөҙ йыл дауамында рыцарҙарҙың бер туҡтауһыҙ Көнсығышҡа ағыуы эҙемтәһе булған барон рыцарь класының һан яғынан аҙайыуы король власының тыуған илдәрендә тороп ҡалған феодал аристократия вәкилдәре менән көрәшен еңелләштергән. Быға саҡлы булмаған сауҙа мөнәсәбәттәренең үҫеше урта быуаттарҙа король власының таянысы һәм феодалдарҙың дошманы булған ҡала синыфының байыуына һәм көсәйеүенә килтергән. Шунан, ҡайһы бер илдәрҙә тәре яуҙары ҙың крепостной бәйлелектән азат ителеүен еңелләштергән: вилландар Изге ергә киткән өсөн генә иреккә сығарылмағандар, улар походҡа китеү сәбәпле, аҡса кәрәк булған һәм бындай гә шатланып риза булған барондарынан иректе биреп һатып алғандар. Тәре яуҙарында Көнбайыш Европа халҡының төрлө ҡатлам вәкилдәре, эре барондары ла, ябай вилландары ла, ҡатнашҡан; шуның өсөн тәре яуҙары бөтөн синыфтарҙың һәм европалағы халыҡтарҙың яҡынлашыуына килтергән. Тәре яуҙары бер төрлө ғәмәлдә тәүге тапҡыр Европаның бөтөн ижтимағи синыфтарын һәм халыҡтарын берләштергән һәм берҙәмлек тойғоһон уятҡан.
Икенсенән, Көнбайыш Европаның төрлө халыҡтарын яҡынайтып, тәре яуҙары уларға үҙҙәренең милли үҙенсәлектәрен аңларға ярҙам иткән. Көнбайыш христиандарын Көнсығыштың башҡа ҡәбилә һәм дингә ҡараған халыҡтары (гректар, ғәрәптәр, төрөктәр һ.б.) менән яҡын ҡатнаштырып, тәре яуҙары ҡәбилә һәм дини хөрәфттәрҙең көсһөҙләнә барыуына килтергән. Көнсығыш мәҙәниәте, халҡының матди хәле, мосолмандарҙың ғөрөф-ғәҙәттәре һәм дине менән яҡындан танышып, тәре йөрөтөүселәр дошманын да үҙе кеүек кеше итеп күреп, уларҙы баһаларға һәм ихтирам итергә өйрәнгән. Ярым ҡырағай ҙар һәм тупаҫ ҙәр тип иҫәпләгән ошо кешеләр, мәҙәнилек кимәле яғынан, тәре йөрөтөүселәрҙең үҙҙәренән дә юғарыраҡ булып сыҡҡан. Тәре яуҙары рыцарь синыфына иҫтәренән сыҡмаҫлыҡ тәьҫир иткән; элегерәк һуғыштар феодалдарҙың эгоистик маҡсаттарына өлгәшеү булһа, тәре яуҙары икенсе характер алған: рыцарҙар үҙ ҡанын идея һәм дини ынтылыш-ниәттәре хаҡына түккән. Юғары хис-тойғолар, хәҡиҡәт һәм дин өсөн тигән рыцарь идеалы фәҡәт шул тәре яуҙары тәьҫирендә генә барлыҡҡа килгән. Тәре яуҙарының иң мөһим эҙемтәһе булып Көнбайыш Европаға Көнсығыштың мәҙәни йоғонтоһо тора. Көнсығышта көнбайыш европа мәҙәниәтенең көнбайыш византия, бигерәк тә, мосолман мәҙәниәте менән осрашыуы тәүгеһе өсөн иҫ киткес файҙалы эҙемтәләргә эйә. Тәре яуҙары осоронда матди һәм рухи тормоштоң бөтә өлкәләрендә үҫешенә йә Көнсығыштан туранан-тура үҙләштереүҙәргә, йәки үҙенең килеп сығыуы менән ошо үҙләштермәләрҙең йоғонтоһо һәм ул дәүерҙәге Көнбайыш Европаның яңы шарттарына бурыслы.
Тәре яуҙары осоронда диңгеҙҙә йөҙөү бығаса булмаған үҫеш кисергән: тәре йөрөтөүселәрҙең күпселеге Изге ергә диңгеҙҙә йөҙөп барып еткән; Көнбайыш Европа һәм Көнсығыш араындағы киң йәйелдерелгән сауҙа ла диңгеҙ маршруты аша тормошҡа ашырылған. Был сауҙаның иң төп эшмәкәрҙәре булып ул Венеция, Генуя, Пиза, Амальфи һ.б. итальян ҡалалары сауҙагәрҙәре торған. Сауҙа мөнәсәбәттәренең йәнләнеүе Көнбайыш Европаға күп аҡса йәлеп иткән, ә был, сауҙа үҫеше менән бергә, Көнбайышта натураль хужалыҡтың емерелеүенә һәм Урта быуаттар аҙағында иҡтисадтың киҫкен үҙгәрешенә ярҙам иткән. Көнсығыш менән мөнәсәбәттәр үҫеше Көнбайышҡа ул дәүерҙә әле билдәле булмаған йәиһә бик һирәк осраған һәм ҡыйбатлы булған кәрәкле әйберҙәр алып килгән. Хәҙер инде ул продуктылар күберәк килтерелгән, хаҡы арзанланған һәм дөйөм ҡулланышта булған. Шулай итеп, Көнсығыштан, , , лимон, фисташка (ошо үҫемлектәрҙең күпселегенең атамаһы — ғәрәп теленән) күсерелгән. Күпләп шәкәр индерелгән, киң ҡулланышҡа ингән. Шулай уҡ байтаҡ күләмдә юғары үҫешкән көнсығыш сәнәғәтенең эшләнмәләре килтерелгән: кизе-мамыҡ туҡымалар, ситса,, ҡыйбатлы ебәк туҡымалар (атлас, бәрхәт), келәмдәр, , буяуҙар һәм шуға оҡшаштар. Был әйберҙәр, уларҙы эшләү ысулы менән танышыу Көнбайышта ла шуға оҡшаш сәнәғәт тармаҡтары үҫешенә алып килгән (Францияла көнсығыш өлгөләре буйынса келәм ижад итеүселәрҙе, называли «сарациндар») тип атағандар. Көнсығыштан күп кейем-һалым һәм комфорт тыуҙырыусы өй эсе йыһаздары үҙләштерелгән. Уларҙың атамалары (ғәрәпсә) сығышын раҫлай (юбка, бурнус, альков, софа); һуғыш ҡоралдарының атамалары (арбалет) һәм шуға оҡшағандар.
Тәре яуҙары дәүерендә көнбайыш телдәре үҙләштергән байтаҡ ҡына көнсығыш һүҙҙәре, башлыса ғәрәп һүҙҙәре, ғәҙәттә сығышын аңлата. Бына улар: ''итал. dogana, фр. ''douane — таможня; адмирал, талисман һ.б. Тәре яуҙары көнбайыш ғалимдарын ғәрәп һәм грек фәне менән таныштырған (мәҫәлән, Аристотель менән). Был осорҙа география бигерәк күп үҙләштереүҙәргә өлгәшкән: Көнбайыш элек аҙ билдәле күп кенә илдәр менән танышҡан; Көнсығыш менән сауҙа бәйләнештәренең киң үҫеше шулай уҡ европалыларға алыҫ һәм аҙ билдәле илдәргә, Үҙәк Азияға үтеп инеү мөмкинлеге биргән (Плано Карпини, Рубруктан Гийом де Вильгельм, Марко Поло) сәйәхәттәре. Тағы ла ул саҡта математика, астрономия, тәбиғи фәндәр, медицина, тел белеме, тарих. Тәре яуҙары осоронан европа сәнғәтенә византий һәм мосолман сәнғәтенең билдәле тәьҫире булған.
Үҙләштереүҙәр архитектурала (дағаға оҡшаған ҡатмарлы аркалар, өсәрле япраҡ формаһындағы һәм осло түбәле аркалар, яҫы түбәләр), скульптурала (Арабеска орнаменты — атамаһы ла ғәрәптәрҙең үҙләштереүгә күрһәтә), сәнғәт һөнәрҙәрендә күҙәтелгән. Тәре яуҙары рухи һәм донъяуи шиғриәткә бай материал биргән. Был ваҡиғалар көнбайыш шағирҙарының ижади хыялына ныҡ тәьҫир иткән; улар европалыларҙы Көнсығыштың шиғриәт хазинаһы менән таныштырған, унан Көнбайышҡа күп поэтик материал, күп яңы сюжеттар күскән. Дөйөм алғанда, көнбайыш халыҡтарының яңы илдәр менән, көнбайыштағыға ҡарағанда башҡараҡ сәйәси һәм ижтимағи формалар, күп яңы күренештәр һәм күп яңы хеҙмәт емештәре, сәнғәттең яңы формалары, башҡа дини һәи фәнни ҡараштар менән танышыуы — көнбайыш халыҡтарының аң-белем даирәһен ифрат киңәйткән, быға саҡлы булмаған киңлек хәбәр иткән. Көнбайыш аҡылы йәки бөтөн рухи тормош, фән һәм сәнғәт быға тиклем булған католик сиркәү ҡыҫымынан арына башлаған. Көнбайышты тәре яуҙарына әйҙәгән ынтылыш һәм өмөттәре уңышһыҙлыҡҡа осрағанға рим-католик сиркәүенең абруйы ныҡ ҡаҡшаған. Тәре яуҙары һәм аралашсы сүриә христиандары ярҙамында сауҙа һәм сәнәғәт үҫеше был хәрәкәттә ҡатнашҡан илдәрҙең иҡтисад уңыштарына һәм донъяуи ҡыҙыҡһыныуҙарға юл асҡан; һәм был урта быуат сиркәүе нигеҙен һәм уның аскетик идеалдарын ҡаҡшатҡан. Көнбайышҡа яңы мәҙәниәтте танытып, донъяуи зауыҡ һәм ҡараштар тәрбиәләп, гректар һәм мосолмандарҙың аҡыл хазинаһын һәм нәфис ижадын аңлайышлы итеп, тәре яуҙары хронологик яҡтан йәнәшә торған һәм шаҡтай ҙур дәрәжәлә уларҙың эҙемтәһе булған ҙы яҡынайтҡан. Тәре яуҙары был сара аша, туранан-тура булмаһа ла, кешелек рухи тормошонда яңы йүнәлеш булдырыуға һәм, бер ни ҡәҙәр, яңы европа цивилизацияһы нигеҙҙәрен әҙерләүгә ярҙам иткән.
Шулай уҡ европа сауҙаһы үҫешкән: 1453 йылда Византия империяһы (Константинополь) ҡолатылғас, Урта диңгеҙҙә итальян сауҙагәрҙәре хакимлыҡ иткән.
Славяндарға ҡаршы тәре походтары (1147)
Европа феодалдарының полаб-балтиҡ буйы славяндарына баҫҡынсылыҡ яуҙары, Фәләстанға икенсе тәре походы менән бер рәттән, мәжүси славяндарҙы христиандарға әйләндереү маҡсатында ойошторолған. Эльба (Лаба) йылғаһы аръяғындағы элек баҫып алған ерҙәрен, 983 һәм 1002 йылдарҙа славян ихтилалынан һуң, юғалтҡанлыҡтан, саксон феодалдары һәм руханиҙары, уларҙы яңынан баҫып алыу инициативаһы менән сыҡҡан. Саксон герцогы Генрих ғәскәре бодричтарҙың ерҙәрен яуларға маташҡан, ләкин кенәз  Никлот етәкселегендәге бодричтар тәре йөрөтөүселәргә ҡаршы әүҙем эшмәкәрлек йәйелдергән һәм тыныслыҡ килешеүен төҙөргә мәжбүр иткән. Лютичтар һәм поморяндарға ҡаршы хәрәкәт итеүсе Альбрехт етәкселегендәге икенсе феодалдар походы ла уңышһыҙ тамамланған. Әммә XII быуаттың 50—60-сы йылдарында герман феодалдары үҙҙәренең һөжүмен яңынан башлаған һәм лютичтар һәм бодричтар ерҙәрен яулап алған.
Альбигой тәре походы (1209—1229)
1209 йылдың уртаһында 10 000 яҡын ҡоралланған тәре йөрөтөүселәр Лионда йыйылған. Уларҙан шөрләнкерәп торған Раймунд VI Тулузский июндә катарҙарға ҡаршы хәрби хәрәкәт башларға вәғәҙә биргән, һәм бер аҙ ваҡыт үткәс, уны сиркәүҙән ҡыумаҫҡа булғандар. Шул арала тәре йөрөтөүселәр Монпельеға яҡынайғандар. Катарҙар общинаһы йәшәгән Альби һәм Каркассон эргәһендәге Раймунд-Рожер Транкавель ерҙәренә бөлгөнләк ҡурҡынысы янаған. Раймунд Тулузский һымаҡ, Раймунд-Рожер тәре йөрөтөүселәрҙең юлбашсылары менән һөйләшергә тырышып ҡараған, ләкин уның менән осрашыуҙан баш тартҡанлыҡтан, ул ҡабат, ҡаланы оборонаға әҙерләү маҡсаты менән, Каркассонға ашыҡҡан. Тәре йөрөтөүселәр июлдә кескәй генә Севье ауылын баҫып алғандар һәм Безьеға яҡынлашҡандар. Улар бөтә католиктарҙың ҡаланан сығыуын талап иткәндәр. Тегеләр баш тартҡандар, һәм Безье яулап алынғас, уның бөтөн халҡы үлтереп бөтөрөлгән. Хәҙерге сығанаҡтар һәләк булыусылар һанын 7 меңдән 20 мең диапазонында баһалаған. Һуңғыһы, ахыры, арттырып күрһәтелгәне, папа легаты Арнольд Амальрик отчётында бирелгән.
Көтөүселәрҙең беренсе походы (1251)
Етенсе тәре походы уңышһыҙлыҡҡа осрағандан һуң, Төньяҡ Францияла башында торған крәҫтиән хәрәкәте барлыҡҡа килгән. Әсирлеккә эләккән король Людовик IX азат итеү уның маҡсаты тип иғлан ителгән. Яу башлығы 60000 меңгә яҡын кешенән торған армия йыйған. Уның төп көстәрен йәш крәҫтиәндәр тәшкил иткән. Әммә Изге ергә барып етмәгәндәр: улар, француз ҡалаларында болалар ойошторғанлыҡтан, сиркәүҙән ҡыуылған, ә Оҫта үҙе Бурж ҡалаһы эргәһендә үлтерелгән.
Көтөүселәрҙең икенсе походы (1320)
Төшөндә динһеҙҙәргә ҡаршы көрәште етәкләргә тейеш икәнен күргән йәш көтөүсе поход башында торған. Уның командаһына крәҫтиәндәр йыйылған. Беренсе походтағы кеүек, «көтөүселәр» армияһы, ризыҡ табыу маҡсатында, Көньяҡ Францияла талауҙар ойошторған. Улар Аквитанияға барып еткәндән һуң, папа Иоанн XXII «көтөүселәр»гә ҡаршы вәғәз һөйләгән, ә Франция короле Филипп V крәҫтиән армияһын тар-мар иткән.
Төньяҡҡа тәре походтары
XII быуат аҙағынан башлап Новгород Республикаһы, Полоцк кенәзлеге, Мазовия менән күрше йәшәгән (һәм йыш осраҡта уларға буйһонған) летт-литва (прустар, латгалдар һ.б.) һәм финн-уғыр (ливтар, чудь, емь һ.б.) ҡәбиләләре йәшәгән территорияларҙы баҫып алыу маҡсатында көнсығыш Балтиҡ буйында: Швецияла, Данияла (тәүләп Фәләстанда барлыҡҡа килгән) Тевтон орденында һәм Балтиҡ буйында булдырылған ордены тарафынан ойошторолған.
Ливон тәре походы (1193—1230, бер ни тиклем өҙөк менән)
Уға саҡлы ла, Скандинавия короллеге һәм Изге Рим империяһы көнсығыш Европаның төньяҡ халыҡтарына һуғыш алып барған булһа ла, Төньяҡ тәре яуы рәсми рәүештә 1193 йылда, Рим папаһы Целестин III Төньяҡ Европа мәжүсиҙәрен «христианлаштырыу»ға өндәгәндән һуң, башланған,
Эстонияға даттарҙың тәре походы (1219)
1219—1220 йылдарҙа Эстонияға Даттар тәре яуы ойошторған, һәм төньяҡ Эстония баҫып алынған.
1223 йылғы ихтилал һөҙөмтәһендә, эзелдәр (Саарема утрауы халҡы) бынан алдараҡ датчандар төҙөгән һарайҙы баҫып алып емергәндән һуң, бөтөн Эстония территорияһы тиерлек тәре йөрөтөүселәрҙән һәм датчандарҙан азат ителгән. Новгородлылар һәм псковлылар менән союз төҙөлгән. Дорпатта, Вилиендэ һәм башҡа ҡалаларҙа ҙур булмаған рус гарнизондары (ошо йылда монголдар атаҡлы Калка йылғаһы янында рус кенәзлектәре һәм тарҙың берләшкән ғәскәрен тар-мар иткән) урынлашҡан. Әммә икенсе йылға уҡ тәре йөрөтөүселәр Дорпатты (Юрьев) һәм Эстонияның ҡалған материк өлөшөн тағы ла баҫып алған.
Финляндияға һәм Рускә тәре походтары (1232—1240)
XIII быуат башында Германия йәғни немец тәре йөрөтөүселәре, швед һәм датчан рыцарҙары Балтиҡ буйында һәм Финляндияла әүҙем экспансия алып барғандар. Был хәл регионда рус ерҙәренең, бигерәк тә, Полоцк кенәзлегенең һәм Новгород республикаһының йоғонтоһон кәметкән. Тәре йөрөтөүселәр балтиҡ буйы ҡәбиләләренең ҡрашылығын һындырған, рустарҙы Ливониялағы ҡәлғәләренән яҙҙырған һәм рус ерҙәре сиктәренә килеп терәлгән.
1237 йылда,Саул ҡаты алышында Ҡылыслылар ордены Орден меченосцев тар-мар ителгән, һәм ул, Пруссияның күп өлөшөнә эйә булған Тевтон орденына берләшкән.
1237 йылдың 9 декабрендә папа буллаһында Григорий IX швед архиепискобына һәм уның епископтарына Финляндияға «тавастарға ҡаршы» һәм уларҙың «яҡын күршеләренә» «тәре походы» ойоштороу тураһында вәғәз әйткән. Шулай итеп, тәре йөрөтөүселәрҙе «тәре дошмандарын» ҡырып бөтөрөргә ҡотортоп, Рим папаһы  ул емь/тавастар менән бергә шулай уҡ, католик экспансияға тавастар менән союзда ғәййәр ҡаршы торған карелдарҙы һәм урыҫтарҙы күҙ уңында тотҡан.
Папа күрһәтмәһе буйынса Вильгельм Моденский әүҙем рәүештә урыҫтарға ҡаршы коалиция формалаштыра башлаған. 1238 йылдың 7 июнендә Стенбиҙа дат короле Вальдемар II резиденцияһында уның ҡатнашлығында король һәм Ливонияла берләшкән Тевтон ордены магистры Герман фон Балк менән осрашҡан. Шул ваҡытта, баҫып алынасаҡ ерҙәрҙең өс өлөшө Орденға, ҡалғаны — даттар короленә, тигән Эстония буйынса алдан килешеү төҙөлгән. Шунда уҡ Русь еренә коалицияның өс төп ҡатнашыусыһы: бер яҡтан — Эстонияла урынлашҡан дат тәре йөрөтөүселәрҙең, Ливония тевтондары һәм Финляндияла торған тәре йөрөтөүселәрҙең, ә икенсе яҡтан — швед рыцарҙарының берләшеп һөжүм итеүе тураһында һөйләшкәндәр. Был көнбайыш европа рыцарлығының: шведтарҙың, немецтарҙың һәм датчандарҙың берҙән-бер берләшеүе булған.
1238 йылда рим папаһы Швеция короленә новгород ерҙәренә тәре яуҙары менән барырға фатихаһын, ә был яуҙа ҡатнашҡандарҙың барыһының да гонаһын ярлыҡармын, тип вәғәҙә биргән.
1239 йылда шведтар һәм немецтар бергә хәрәкәт итергә һүҙ ҡуйышҡандар, ә 1240 йылда, монгол яулап алыуҙарынан көсһөҙләнгән урыҫ кенәзлектәре етди ҡаршылыҡ күрһәтә алмаҫ тигән иҫәп менән, баҫып кереүҙең әүҙем фазаһына күскәндәр. Төньяҡ-көнбайыш Русь халҡына дини эҙәрлекләүҙәр генә түгел (тәре йөрөтөүселәр баҫып инеү сәбәптәрен рәсми рәүештә фәҡәт дини лозунгылар менән аңлатҡан), ә башҡа бик күп балтиҡ буйы ҡәбиләләре кеүек, тулыһынса ҡыйратылыу янаған.
Әммә, 1240 йылда Новгородҡа төньяҡтан, Нева йылғаһы яғынан, тәүге һөжүм яһарға тейеш булған швед рыцарҙарын йәш новгород кенәзе Александр Ярославич Невский тар-мар иткән, уға ошо алыштан һуң «Невский» ҡушаматы тағылған. Невалағы яуҙың һөҙөмтәһе шундай: шведтар бик оҙаҡ йылдар дауамында новгород ерҙәренә һөжүм итеп маташмаған. Немец рыцарҙары август-сентябрҙә Изборск ҡәлғәһен баҫып алған, Изборскиға ярҙамға килгән Псков отрядын ҡыйратҡандар, оҙаҡламай Псковты ла алғандар. Шул ваҡыт новгород юғары ҡатламы Александр Ярославичты ҡыуып ебәргән, ләкин ҡышын немецтар заняли земли водь/вожан ерҙәрен алған, уларға яһаҡ түләргә данью, Финн ҡултығында Копорье ҡәлғәһен төҙөгәндәр һәм Новгородҡа 30-40 саҡрымға яҡынайғандар. Немец рыцарҙары, Римдән «законлаштырылған хоҡуҡ» алып, яулап алынған ерҙәрҙә ныҡлап төпләнгәндәр. Папа Григорий IX тәре йөрөтөүселәр баҫып алған рус ерҙәрен эзель епискобы Генрихҡа биргән, ә уныһы, үҙ сиратында, 1241 йылдың арелендә, идара итеүҙе һәм йыйыуҙы рыцарҙарға тапшырыу («уларға ауыр хеҙмәт, сығымдар һәм мәжүсиҙәрҙе баҫтырғанда хәүеф янағанлыҡтан», бында православный христиандар ҙа индерелгән), һалымдың унынсы өлөшөн католик сиркәү файҙаһына алыу тураһында килешеү төҙөгән.
Тиҙҙән ситуация үҙгәргән — Александр Новгородҡа ҡайтҡан һәм 1242 йыл башына немецтар баҫып алған территорияларҙы кире яулап алған, шунан урыҫ ғәскәрҙәрен Ливон Ордены территорияһына алып киткән. 1242 йылдың 5 апрелендә Чуд күле боҙонда атамаһы менән тарихҡа ингән данлыҡлы ҡаты алыш булған. Рус ғәскәре немец рыцарҙарын тар-мар иткән, был ысынбарлыҡта иһә тәре йөрөтөүселәрҙең Новгород һәм Псковтың бай еҙәрен баҫып алырға маташыуының уңышһыҙ тамамланыуын белдергән.
Смирнаға тәре походы (1343—1348)
Венеция тырышлығы менән Измирға (Смирна), Родосҡа һәм Кипр утрауына поход Умурҙы, Айдын әмирен һәм Эгей диңгеҙе пираттары башлығын юҡҡа иткән.
Ғосмандарға ҡаршы тәре походы (1396)
1396 йылда тәре йөрөтөүселәрҙең Изге Рим империяһының венгр короле Сигизмунд, граф Ҡурҡыу белмәҫ Иоанн Неверский һ.б. етәкселегендәге ҙур ғына ғәскәре йыйылған; ләкин 1396 йылда Никополь янындағы ҡаты алышта улар төрөктәр тарафынан ҡурҡыныс ҡыйратылғандар.
Варнаға тәре походы (1443—1444)
1444 йылда Варна янындағы ҡаты алышта поляк-венгр короле Владислав III-нөң һәләк булыуы менән тамамланған тәре яуы. Рим папаларының Көнсығыш империяһының һәләкәтен булдырмау һәм уға ярҙам итеү тураһындағы вәғәздәре Көнбайыша хуплау тапмаған, һәм 1453 йылда Константинополь еңелгән. Унан да алдараҡ, 1439 йылда, көнсығыш православие сиркәүен көнбайышҡа буйһондорған Папа курияһы өсөн отошло булған Флорентий унияһы төҙөлгән. Һуңынан Рус дәүләтендә Өсөнсө Рим идеяһы үҫешкән, һәм 1589 йылда бойондороҡһоҙ Мәскәү патриархаты барлыҡҡа килгән. Төрөктәргә ҡаршы һуңғы тәре яуы тип 1683 йылдағы һуғышты атарға була.
Шулай уҡ ҡарағыҙ
Монголдарҙың Яҡын Көнсығышҡа походы
Пони (Лупт ҡушылдығы)
Пони  — Рәсәйҙәге йылға. Архангельск өлкәһе, Коми Республикаһы биләмәләрендә аға. Йылға Лупт йылғаһының һул ярына тамағынан 21 км өҫтәрәк ҡушыла. Йылға оҙонлоғо 12 км.
Һыу реестры мәғлүмәттәре
Рәсәй дәүләт һыу реестры мәғлүмәте буйынса йылға Двина-Печора һыу бассейны округында урынлашҡан, һыу хужалығы участкаһы — Мезень йылғаһы башынан Малонистогорская ауылы янындағы һыу үлсәү посына тиклем. Бәләкәй йылға бассейны (йылға эске бассейны) — Өҫтәмә бассейны юҡ, йылға бассейны — Мезень.
Һыу ресурстарының федераль агентлығы тарафынан әҙерләнгән Рәсәй Федерацияһы территорияһын һыу хужалығы буйынса районлау геоинформация системаһы мәғлүмәттәре буйынса :
Кесе Убинка
Һыу реестры мәғлүмәттәре
Рәсәй дәүләт һыу реестры мәғлүмәте буйынса йылға Кубань һыу бассейны округында урынлашҡан, һыу хужалығы участкаһы — Афипс йылғаһы, шул иҫәптән Шапсуг һыуһаҡлағысы. Бәләкәй йылға бассейны (йылға эске бассейны) — Өҫтәмә бассейны юҡ, йылға бассейны — Кубань.
Һыу ресурстарының федераль агентлығы тарафынан әҙерләнгән Рәсәй Федерацияһы территорияһын һыу хужалығы буйынса районлау геоинформация системаһы мәғлүмәттәре буйынса :
Оло Казанка
Һыу реестры мәғлүмәттәре
Рәсәй дәүләт һыу реестры мәғлүмәте буйынса йылға Дон һыу бассейны округында урынлашҡан, һыу хужалығы участкаһы — Иловля йылғаһы. Бәләкәй йылға бассейны (йылға эске бассейны) — Дон ҡушылдыҡтары бассейны, Хопр һәм Северский Донец тамаҡтары араһында, йылға бассейны — Дон (бассейндың рәсәй өлөшө).
Һыу ресурстарының федераль агентлығы тарафынан әҙерләнгән Рәсәй Федерацияһы территорияһын һыу хужалығы буйынса районлау геоинформация системаһы мәғлүмәттәре буйынса :
Мила
Мила (Mihla) — Германияла, Тюрингия ерендә урынлашҡан коммуна. 2010 йылғы халыҡ иҫәбен алыу буйынса коммунала 2262 кеше йәшәй. Майҙаны — 31,58 км2. Диңгеҙ кимәленән 200 метр бейеклектә һәм UTC +1 ваҡыт бүлкәтендә урынлашҡан. Почта индексы — 99826 һәм автомобиль коды — WAK.
Хлебодаровка (Күгәрсен районы)
Халыҡ һаны
Бөтә Рәсәй һәм Бөтә Союз халыҡ иҫәбе алыу мәғлүмәттәре буйынса халыҡ һаны (кеше)
Хәсәнов Хәйрулла Хәмиҙулла улы
Биографияһы
Хәйрулла Хәмиҙулла улы Хәсәнов 1922 йылдың 26 февралендә Башҡорт АССР-ы Арғаяш кантоны (хәҙерге Силәбе өлкәһенең Арғаяш районы) Илембәт ауылында тыуған.
1930-сы йылдар аҙағынан Сосновка районы Митрофановка совхозында эшләй.
1941 йылдың февралендә хәрби хеҙмәткә алына. 1941 йылдың авгусында пулеметсылар курсын тамамлағандан һуң, Бөйөк Ватан һуғышы фронттарына ебәрелә. Мәскәүҙе обороналауҙа, Сталинград алышында, Ф. Паулюс группировкаһын ҡамауҙа, Төньяҡ Кавказды, Ҡырымды, Украинаны, Чехословакияны азат итеүҙә ҡатнаша. Бер нисә тапҡыр яралана, күрһәткән батырлыҡтары өсөн төрлө ордендар һәм миҙалдар менән бүләкләнә.
1945 йылдың октябрендә демобилизациялана. Арғаяш районы Ишәле ауылында йәшәй. Механизаторҙар курсын тамамлай, комбайнсы булып эшләй.
1965—1972 йылдарҙа Жданов исемендәге колхоз рәйесенең урынбаҫары була. 1980 йылда хаҡлы ялға сыға.
Исрафил
Исрафи́л (ғәрәп. إسرافيل — исра́фи́л) — Ислам эсхатологияһында ҡиәмәт хөкөмө хәбәрсеһе. Дүрт фәрештәнең береһе (Ябраил, Микаил һәм Ғазраил менән бер рәттән) — мөҡәррәбүн фәрештәләрҙең береһе. Иерусалим тауында тороп, Исрафил борғо ҡысҡыртып, үлгәндәрҙең ҡиәмәт хөкөмө өсөн терелеүе тураһында хәбәр итер. Торбаһын ҡысҡыртыу арҡаһында Исрафилды ҡайһы берҙә «музыка фәрештәһе» тип тә атайҙар. Исрафил ҙур кәүҙәле, дүрт ҡанаты бар, кәүҙәһе йөн, ауыҙҙар, тештәр менән ҡапланған. Исрафил Аллаһ бойороғон башҡа фәрештәләргә тапшыра. Исрафил көн дә өс тапҡыр, төнөн бер тапыр тамуҡта гонаһлыларҙың ғазаптарын күреп, илай.
Старик-Камень (ҡая)
Старик-Камень (Шунут башы) — Рәсәйҙә Свердловск өлкәһенең «Ревда ҡала округы» муниципаль берәмеге сигендә, Урал тауҙарындағы ҡая. Шунут тауынан өс километр алыҫлыҡтағы Коновалов арҡаһы түбәләренең береһе. Ҡая атамаһын ҡарт башын хәтерләткән характерлы һыҙаттары өсөн алған. Геоморфологик тәбиғәт ҡомартҡыһы һәм популяр туризм урыны.
Географик урыны
Старик-Камень тауы Урта Уралда, «Ревда ҡала округы» һәм «Түбәнге Серге районы» муниципаль берәмектәре сигендә, Коновалов ҡырлаһы һыртында, Шунут тауынан 5 километр көньяҡ-көньяҡ-көнсығышта, Ҙур Лавровка ҡасабаһынан 10,5 километр көнбайыш-төньяҡ-көнбайышта урынлашҡан. Тауҙың бейеклеге — 648,1 метр. Геоморфологик тәбиғәт ҡомартҡыһы. Түбәһендә 25-30 метр бейеклектәге хикмәтле ҡая ҡатламдары бар, өлөшләтә емерелгәнгә тиклем һыҙаттары фуражкалы ҡарт башын хәтерләткән.
Тасуирлама
Ҡарт-Таш, Шунут тауҙың үҙе кеүек, конгломераттарҙан (цементланған ҡырсынташтан) һәм кварцит ҡомло һәүерташтарынан тора. Географ Н. П. Архипов раҫлауынса, был тоҡомдарға 600 миллион йылдан ашыу. Тау тирәләй бөтә яҡҡа горизонтҡа тиклем Урал тайгаһы йәйрәй. Был урындан төньяҡ-көнбайышҡа табан күп саҡрымдарға һырттар теҙмәләре һуҙылған. Бөтә яҡтарҙан Бабай-Таш, Медяковка тауының Коновалов ҡырласы, Антоновка, Ҡарауыл, Обрубленная, Сухар тау, Ыласын Таш ҡаяһы, Главная, Никулечев тауы, Катичев тауы һәм башҡа һырттар күренәләр. Шунут-Таштың төньяҡҡа ҡая сығымдары бигерәк мөһабәт күренә. Ҡаянан 20 метр төньяҡта икенсе яланғас ҡая урынлашҡан. Ул бейегерәк һәм ҙурыраҡ. Бынан тыш, бында ауыш, урман янғындары эҙе булған тигеҙ тау яйлаһы барлыҡҡа килгән.
Тауҙа ҡара көртмәле һәм ҡыҙыл көртмәле үҫә, урмандарында бәшмәк күп. Ҡайһы берҙә ҡая районында ҡуяндар, мышылар һәм тейендәр осрай.
Тарихы
Старик-Камень ҡаяһын уның ғәҙәти булмаған формаһы өсөн борон бында йәшәгән фин-уғыр халыҡтары хөрмәт иткәндәр. Әммә был урын тураһында археологик мәғлүмәттәр юҡ.
Урыҫтар бында XVIII быуатта килә. Ҡарт-таш (шул уҡ исемле Веселые горы түбәһе кеүек) XVIII—XIX быуаттарҙа старообрядсылар монастыры менән уратып алынған була. Уларҙың иң билдәлеһе Кесе Эйек йылғаһында, хәҙер Платонида әбей ҡәбере һәм уның хөрмәтенә аталған шифалы сығанаҡ булған ерҙә тора.
Бында беренсе тапҡыр туристар XX быуаттың икенсе яртыһында күренә башлайҙар. Быға совет осоронда төҙөлгән урман ташыу юлы булышлыҡ итә, был юл Коновалов һыртын ҡая итәге эргәһендә үтә. Хәҙер ул урында ауыл-ара урман юлы үтә.
1985 йылда Ҡарт-Таш ҡаяһын Свердловск киностудияһы нәфис фильмдарының береһендә күрергә мөмкин була. Нәҡ ошонда «Алтын тауҙар сере» фильмының финал күренеше төшөрөлә.
Старик-Камень тураһында легенда
«Летопись уральских деревень. Ревдинский район» китабында (1997 й.) Платонида һәм Ҡарт-Таш тураһында легенданың варианттарының береһе килтерелә. Легенда буйынса Платониданы үҙе яратмаған егеткә кейәүгә бирергә теләйҙәр, ә ул икенсе егеткә ғашиҡ булған була. Һөҙөмтәлә ул өйөнән ҡасып китә һәм урманда Краснояр ауылына яҡын урынлашҡан аулаҡ урында йәшәй башлай:
«… Ә бөтә был ваҡытта уның һөйгәне кәләшен эҙләп сал Уралды ҡыҙыра. Бер нисә тапҡыр ул Платонида йәшәгән урын эргәһенән үтә, әммә уны күреү мөмкин булмай, сөнки ҡыҙҙың ер өйө бөтөнләй беленмәҫлек була. Күп йылдар үткәс Платонида вафат була. Уны Эйек йылғаһы ярында, уның элекке торлағынан алыҫ түгел ерләйҙәр. Уның егете, хәҙер инде ҡартайған һәм салланған ҡарт, үҙенең һөйгәнен таба алмайынса, арығанлыҡтан һәм көсһөҙлөктән таш булып ҡата. Шул ваҡыттан алып Платониданың егетен Ҡарт-Таш тип атайҙар. Һәм, Платониданың әсе мөхәббәтен йәлләп, күп йылдар шифалы радон сығанаҡтары күҙ йәштәрен түгә. Ике бер-береһен яратҡан кеше осраша алмай һәм бөтә ғүмергә икеһе ике яҡта ҡала. Ҡарт-Таш хәҙер эргәһендә Платонида ерләнгән Эйек йылғаһы менән һоҡлана. Ә был йылға, Уралдан башланып, урман киңлеге өҫтөндә күтәрелгән ҡаяға хайран ҡалыуҙан туҡтамай».
Тәбиғәт һәйкәле
1983 йылдан Белембай урмансылығы биләмәһендәге 197 гектар майҙанда Старик-Камень тауы яланғас ҡаялары Свердловск өлкәһенең айырыуса һаҡланған территорияһы, геоморфологик һәйкәл булып торалар.
Новогрудка һарайы
Новогрудка һарайы — һарайҙың емереклектәре, Белоруссияның, Һарайҙар тауы битләүендәге Новогрудка ҡалаһында урынлашҡан. Урта быуаттар дәүеренең оборона архитектураһына ҡараған уникаль ҡомартҡы, Новогрудканың боронғо үҙәге, Бөйөк Литва кенәзлегенең бөйөк кенәздәре резиденцияһы. XI — XVII быуаттарға ҡарай. Нигеҙе һәм диуар ҡалдыҡтары ғына һаҡланып ҡалған.
Тәүге ҡоролмалар
XI быуат башынан быуат урталарына тиклем боронғо Новогрудка урында төрлө конструкциялағы ағас диуарҙар ғына торған була. XII быуаттың икенсе яртыһында ныҡлы имән буралар күтәрелә. Шул уҡ осорҙа известкаға һалып эшләнгән шымартылған ҙур таштарҙан беренсе башня-донжон төҙөлә. Башня дүрт ҡырлы формала булып, һарайҙың төньяғында урын ала һәм ер уры ҡулсаһын тоташтырып тора. Хәҙерге көндә ул 7,5 метр тәрәнлектә ер аҫтында ҡалған, ә уның өҫтөндә, ныҡлы нигеҙҙәге кеүек, таштан һалынған Щитовка башняһы урынлашҡан.
Щитовка башняһы
Был һөжүм арҡаһында башняның өҫкө ҡаттары ҙур ғына зыян күрә һәм XIV быуат аҙағында башня яңыртып төҙөкләндерелә, әммә был юлы кирбестән һалына. Башня иҫкеһенең ҡалдыҡтары өҫтөнә ҡорола, уның формаһын планлаштырғанда квадратҡа өҫтөнлөк бирелә. Ул Щитовка (Ҡалҡан, Үҙәкле) тигән исем ала, исем мәғәнәһе үҙе үк әйтеп тора — ул урта быуат ҡалаһының ышаныслы ҡалҡаны булып һаналған. Яңы башня биш ҡатлы була, таяуҙары өҫтән ҡапланыла, уның дөйөм бейеклеге 25 метрға етә. Уның диуарының ҡалынлығы өс метр самаһы, унда — дошмандарға атыу өсөн тишектәр, ә аҫта һарай ҡапҡалары өсөн уйымдар ҡалдырыла. Ҡапҡалар эске яҡтан ныҡлы бикләнер булған һәм ҡамауға эләккән саҡта үҙаллы ныҡлы терәккә әйләнгән. Щитовканың көньяҡ диуарында өҫкә илтеүсе таш баҫҡысҡа булған, яугирҙар уның менән һөжүм ваҡытында файҙаланған. Башня эсендәге ҡаттар араһында көндәлек ҡулланыш өсөн ағас баҫҡыстар ҙа булғандыр, сөнки ҡайһы бер ҡаттар бары тик йәшәү өсөн генә ҡулайлаштырылған
Беренсе этап
Күренеүенсә, XIV быуат аҙағына тиклем Щитовка һарайҙың берҙән-бер таш нығытмаһы булғандыр. Әммә XIV быуат аҙағында — XV быуат башында Новогрудка һарайының яңы диуарҙарын төҙөү башлана, ул бер нисә этаптан тора. Башта өс таш башня һәм улар араһындағы диуарҙар төҙөлә. Щитовканың уң яғынан призмаға оҡшатып эшләнгән бейек Костель башняһы ҡалҡып сыға. Уның көнсығыш яғында бейеклеге 80 метр, ҡалынлығы 2,5 метр булған таш диуарҙың тағы бер манараһы булдырыла, ул Бәләкәй ҡапҡа тигән исем ала. Бәләкәй ҡапҡа һәм Костыль башняһы бер нисә ҡаттан тора, таяуҙарының өҫ яғы ябылған була, һәр ҡатта дошмандарға атыу өсөн тишектәр эшләнелә.
Бәләкәй ҡапҡанан көнбайышҡа боролһаң, диуарҙың 70 метрлыҡ манараһы урын ала, ул тағы бер башня — Посад менән тоташтырып төҙөлгән. Диуарҙы уңдағы манараһы Пасад башняһынан тауҙың төньяғына илтә һәм Щитовкаға алып барыусы ағас нығытмалы һарай урының төньяҡ-көнбайыш мөйөшөндә тоташа.
Әйтергә кәрәк, XIV быуатта уҡ Детинецала таш ҡорам — Изге Михаил Сиркәүе булған, был хаҡта XVI — XVII быуаттарҙағы яҙма сығанаҡтарҙан билдәле. 1775 йылға тиклем бында Трибуналдың — Литва бөйөк кенәзлегенең юғары апелляция суды ултырыштары үткәрелгән. Ә ҡорамдан төньяҡтараҡ ике ҡатлы таш һарай урынлашҡан була, ул XVII быуат уртаһына тиклем һаҡлана.
Икенсе этап
Новогрудка һарайы нығытмаларын төҙөүҙең икенсе этабы XV быуат башына тура килә, был осорҙа Колодез башняһы һәм һарай тауы итәгендә диуарҙың тағы бер манараһы төҙөлә. Әйтергә кәрәк, бейек тау башында урынлашҡан Новогрудка һарайында ҡоҙоҡ булмай, әммә тауҙың көнсығыш битләүендә инештәр булғанлыҡтан, тау итәгендә һәр саҡ һыу була. Шул инештәрҙең береһе сыҡҡан урында Колодез башняһы төҙөлә.
Өсөнсө этап
XVI быуат башында Новогруд һарайының төньяҡ-көнбайышындағы Дозор башняһы барлыҡҡа килә. Щитовка һәм Дозор башнялары араһында ҡалынлығы 2 метр булған оборона тотоу диуарҙары төҙөлә. Шулай итеп, яңы манара таш нығытмалар ҡулсаһын тоташтыра, бының менән ул ағас ҡоймаларҙы тулыһынса ҡыҫырыҡлап сығара.
Артиллерияның үҫеше һәм ҡамау тактикаһының камиллашыуы XV—XVI быуатҡа Бәләкәй ҡапҡаны ышаныслы түгел икәнлегенә инандыра, был, үҙ сиратында, тауҙың көньяҡ-көнсығыш итәгендә өҫтәлмә башнялар төҙөүгә мәжбүр итә: яңы ҡалҡып сыҡҡан һарай юлын һаҡлаусы Мещан ҡапҡаһы форбург үҙәгенә әйләнә. Был өҫтәмә нығытмалар һарайҙың оборона һәләтен һиҙелерлек артты.
Шулай итеп, XVI быуатта Новогрудка һарайы Белоруста 7 башняһы булған берҙән-бер көслө һарайҙарҙан иҫәпләнә. Ул төньяҡтан һәм төньяҡ-көнсығыштан өҫтәмә рәүештә нығытмалар менән ҡеүәтләнә, бында ҙур ғына ер ур һәм оборона тотоу өсөн киң соҡор ҙа була.
Һарайҙың емерелеүе
Ваҡыт үтеү менән, Новогрудка һарайы, үҙенең стратегик хәлен юғалтҡанлыҡтан, емерелә башланы. 1654—1667 йылдарындағы һуғыш осоронда Мәскәү ғәскәрҙәре ике тапҡыр Новогрудканы ҡулдарына төшөрә. 1655 год|1655 йылда уны казак Иван Золотаренко баҫып ала. Ә 1660 йылда өлөшләтә тергеҙелгән һарай кенәз Иван Хованский ғәскәрҙәре тарафынан баҫып алына. Һарайҙың Мещан, Колодез, Бәләкәй ҡапҡа һәм Посад башнялары, шулай уҡ диуар манаралары нигеҙенә тиклем емерелә. Төньяҡ һуғышы мәлендә лә урындағы нығытмалар тулыһынса юҡ ителә: 1706 йылда ҡала аша үтеп барыусы шведтар уларҙың ҡалдыҡтарын шартлатып китә.
1802 йылда Гродно губернаторы Бенигсен ҡала урамдарына түшәү өсөн һарай ҡалдыҡтарын һүтеп алырға бойора. Әммә ике башня өлөшләтә һаҡланып ҡала. XIX быуат аҙағында һарай биләмәһендәге диуар емерктәрен аша бөтә Новогруд сүп-сары үтеп инә башлай, һәм ул ике метр ҡалынлыҡ ҡатлам менән боронғо ҡоролмаларҙы ҡаплай.