Клод_Дебюсси
Биографияһы
Бер үк ваҡытта Дебюсси, коллегалары, академик музыканттар араһында уңышҡа һәм танылыуға өлгәшергә тырышып, консерваторияла уҡыуын дауам итә. 1883 йыл Дебюсси «Гладиатор» кантатаһы өсөн Рим премияһының икенсе призына лайыҡ була. Өлгәшелгәндә туҡтап ҡалмай, ул был йүнәлештә тырышлығын бынан һуң да дауам итә. 1884 йылда «Блудный сын» (L’Enfant prodigue) кантатаһы өсөн Ҙур Рим Премияһына лайыҡ була. Сәйерле рәүештә Дебюсси өсөн шундай тулҡынландырғыс һәм көтөлмәгән хәл Шарль Гуноның шәхси ҡыҫылыуы һәм изгелекле ярҙамы арҡаһында була. Кире осраҡта Дебюсси барлыҡ музыка академиктарының ҡулынан был профессиональ ҡатырға тажын ала алмаған булыр ине. 1885 йыл да Дебюсси, теләр-теләмәҫ кенә, ике айҙан һуң шулай ҙа Римға юллана. Унда композитор Рим премияһының башҡа лауреаттары менән бер рәттән Медичи виллаһында ике йыл йәшәргә һәм эшләргә тейеш була. Дебюсси тормошоноң тәүге осоро тап ошондай ҡаты икелектә һәм эске ҡаршылыҡтарҙа үтә. Бер үк ваҡытта ул консерватив Академияға ҡаршылыҡ күрһәтә һәм шул уҡ ваҡытта уның сафтарына индерелергә теләй, премияһын да алырға ныҡышмалы тырыша, әммә һуңынан премияны эшләп «аҡларға» теләмәй. Етмәһә, үҙенә шик тыуҙырмаҫ өсөн уға өлгөлө уҡыусы сифатында үҙен төрлө яҡлап тәртипле тоторға һәм академик талаптар менән иҫәпләшергә тура килә. Мәҫәлән, мадам Ванье өсөн яҙған романстарынан айырмалы рәүештә, Дебюссиҙың Рим премияларына лайыҡ булған эштәре, дөйөм алғанда, рөхсәт ителгән традиционализмдан ситкә сыға. Шулай ҙа был йылдар дауамында Дебюсси үҙенсәлекле стилде һәм музыка телен эҙләү менән шөғөлләнә. Йәш музыканттың был эксперименттары мотлаҡ академик схоластикаһы менән ҡапма ҡаршылыҡҡа инә. Дебюсси менән консерваторияның ҡайһы бер профессорҙары араһында киҫкен конфликттар барлыҡҡа килә. Бәхәстәр йәш композиторҙың ҡыҙыу һәм оҙаҡ ваҡыт хәтерҙә тота торған холҡо менән ҡатмарлаша. <blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote"> «Несомненно, Дебюсси не грешит плоскими оборотами и банальностью. Наоборот, его отличает ясно выраженное стремление к поискам чего-то странного и необычного. Он обнаруживает чрезмерное чувство музыкального колорита, которое временами заставляет его забывать важность чёткости рисунка и формы. Он должен особо остерегаться расплывчатого импрессионизма, столь опасного врага правды в произведениях искусства». <templatestyles src="Шаблон:Конец цитаты/styles.css" /><div class="ts-Конец_цитаты-source">— (Leon Vallas, “Claude Debussy”, Paris, 1926, p.37. ) Был баһалама ысынында Дебюссиҙың тәрән новаторлығын күрһәтеп тора. 1886 йылғы был ҡағыҙҙа музыка тарихында «импрессионизм» төшөнсәһе тәүге тапҡыр телгә алына. Ул мәлгә импрессионизм һынлы сәнғәттә художество ағымы булараҡ формалашҡан булһа ла, музыкала (шул иҫәптән Дебюссиҙың үҙендә лә) ул булмау ғына түгел, хатта билдәләнмәгән дә була. Дебюсси бары тик яңы стилде эҙләү башында ғына була, һәм ҡоттары осҡан академиктар камертон үҙҙәрененең камертон менән таҙартылған ҡолаҡтары менән йәш композитор хәрәкәтенең буласаҡ йүнәлешен тоялар — һәм ҡурҡыныс рәүештә уны иҫкәртәләр. . Ҙур ирония менән Дебюсси уларҙы үҙенең «Зюлейма»һында : «ул әллә Вердины әллә Мейерберҙы ныҡ хәтерләтә», тип һөйләй. Әммә Медичи виллаһында яҙылған «Дева-избранница» кантатаһы һәм  «Дева-избранница» и сюита «Весна» сюитаһы яҙылғандан һуң, уның үҙ концерттарының береһендә Академия «Дева»ны ҡабул итеп, «Весна»һын кире ҡаҡҡас, композитор ҡырҡа ғауға ҡуптара, һөҙөмтәлә концертта ҡатнашыуҙан баш тарта һәм Академия менән бәйләнешен өҙә.