cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мәхдиә
Дөйөм мәғлүмәт
Мәхдиә — Урта диңгеҙ яры буйындағы Тунис курорттарының иң көньяғында (Джерба утрауын һанамағанда), Монастир ҡалаһынан 45 саҡрым көньяҡҡараҡ, Африканың диңгеҙгә инеп торған ҙур булмаған морононда урынлашҡан.
Элам
Аншана һәм Суза батшалары (Игехалкид һәм Шутрукидтар) династияһы
Һис шикһеҙ был элам тарихындағы данлыҡлы осор. Иң күп археологик ҡомартҡылар, атап әйткәндә — Унташ-Напириша батша дәүерендә төҙөлгән Дур-Унташ зәкериәтендә (әлеге Чога-Зәмбил).
Яңы Элам династияһында ул осорҙа урындағы зыялылар араһындағы аңлашылмаусанлыҡ кәмей һәм үҙәк хакимлыҡ нығына. Беҙҙең э.т. XIII быуат башынан яңы элам яулап алыуҙары башлана. Эламиттар Диял йылғаһы буйындағы ҙур өлкәне яулайҙар. Шулай уҡ Эшнунн ҡалаһын да яулайҙар. Ошо өлкә аша Двуречьенан Иран таулыҡтарына карауан юлы үтә. Эламиттарҙың был еңеүҙәре Вавилонияла кассит династияһы кризисын тыуҙыра һәм Элам тулыһынса вавилон хакимлығынан ҡотола. Беҙҙең эраға тиклем 1157 йылда Вавилондағы кассит династияһы юҡҡа сыға, әммә Элам Вавилонияны тулыһынса буйһондора алмай.
Мәхдиә
Дөйөм мәғлүмәт
Мәхдиәлә 80 000 яҡын кеше йәшәй (2014), уларҙың 98 % — ғәрәптәр, ҡалғандары — берберҙар (Төньяҡ Африканың төп халҡы) һәм европалылар.
Мәхдиәнең визит карточкаһы — аҡ ҡомло ҡыҙыныу ярҙары һәм Африка мороно.
Элам
Аншана һәм Суза батшалары (Игехалкид һәм Шутрукидтар) династияһы
Шилхак-Иншушинак батша элам биләмәһен киңәйтә. Бигерәк тә Загра тауы тирәһендә. Ул хатта Ассирияға баҫып инә. Ассирий ҡалаһы Экаллатене яулай.
Мәхдиә
Климаты
Мәхдиәлә йылы, яҙ-йәй буйына һауа йылылығы киҫкенләшмәй, көслө елдәр ҙә юҡ. Һауа йылылығы, майҙан сентябргә ҡәҙәре, уртаса 25-30 С. Төндә генә 5-7 С төшөүе ихтимал. Һыу йылылығы — 23С. Һалҡынсараҡ миҙгелдә — октябрь, ноябрь һәм апрель — һауа 18-20 С тиклем йылына. Һыу — 15 С тиклем йылына. Иң һалҡын айҙарҙа — декабрь, ғинуар һәм февраль — һауа йылылығы 15 С, ә һыу — 12 С була, ямғыр яуыуы мөмкин.
Тарихы
Беҙҙең эраға тиклем VIII быуатта бында финикийҙар колонияһы барлыҡҡа килә. Әкренләп ул эре сауҙа ҡалаһына әүерелә. Ҡала күп быуаттар йәшәй, алға киткән, бөлгән осорҙарҙы ла кисерә. Рим осоронда бында әһәмиәтле сауҙа порты була. Ҡалала ҙур Рим гарнизоны урынлаша.
Элам
Аншана һәм Суза батшалары (Игехалкид һәм Шутрукидтар) династияһы
Беҙҙең эраға тиклем 1130 йылда Вавилон батшаһы Навуходоносорҙан Элам еңелә (Улай йылғаһындағы алыш). Һуңынан Вавилон да баш һала. Б.э.т. XII быуат ахырында ике ил дә, Элам һәм Вавилон, бөлгөнлөккә төшә. Вавилон абруйын юғалтмаһа ла, Элам бынан ары өс быуат буйына тарихи яҙмаларҙа телгә алынмай.
Яңы элам династияһы
Рим цифралары менән элам батшаларының быуындары күрһәтелә.
Мәхдиә
Тарихы
Ҡаланың исеме Фатимидтарҙың шиғый династияһын башлаусы хәлиф Ғөбәйҙуллаһ әл-Мәхдинән алына. Ул Мәхди — йәғни «ҡотҡарыусы» тип иғлан ителә. Уны ерҙә ғәҙеллек һәм тоғролоҡто терелтеүсе итеп күрәләр. Ғөбәйҙуллаһ бында 916 йылда үҙе төҙөгән Фатимид хәлифәтенең баш ҡалаһын нигеҙләй. Тора-бара Мәхдиә пираттарҙың терәге булып китә. Пираттарҙы ҡаланың географик урыны, ун метр ҡалынлығындағы һаҡланыу ҡәлғәләре йәлеп итә. XVI быуатта испандар, пираттарҙың йәшеренеү урынын юҡ итеү маҡсатында, был иҫтәлекле ҡәлғәләрҙе емереп ташлай. Уларҙан ҡалған берҙән-бер иҫтәлек — мәшһүр Скифа эль-Кахла (Ҡараңғы ҡапҡалар) ҡала ҡапҡалары.
Атырау
Атырау (Атырау) — Ҡаҙағстандаң көнбайышында урынлашҡан ҡала. Атырау өлкәһенең үҙәге.
Мәхдиә
Бөгөнгө заманда
Мәхдиә күршеләге Сус һәм Монастир кеүек Тунис курорттарынан бер аҙ һуңыраҡ үҫешә башлай. Бөгөн Мәхдиәнең төньяғында урынлашҡан туристар биләмәһендә тиҫтәнән ашыу ҡунаҡ йорто бар, турист инфраструктураһы йылдам үҫешә. Бөтә был үҙенсәлектәр курортты башҡаларҙан айырып тора.
Элам
Яңы элам династияһы
III. Шутрук-Наххунте II (б.э.т. 717—699 йылдар), Хумбан-никаштың «апаһының улы». Б.э.т. 709 йылда Саргон II Вавилонияны баҫып ала, ә уның улы Синаххериб б.э.т. 702 йылда халдей һәм элам ғәскәрҙәрен ҡыра. Ҡустыһы Халлутуш-Иншушинак II Шутрук-Наххунте II-не тәхеттән төшөрә һәм зинданға яба.
Мәхдиә
Бөгөнгө заманда
Иҡтисадтың нигеҙен туризм һәм балыҡсылыҡ тәшкил итә. Көн һайын бында, әле генә тотолған балыҡ һатып алырлыҡ, данлыҡлы балыҡ баҙары эшләй. Шулай уҡ индустриаль биләмәләр ҙә бар. Ҡаланы бик алыҫ булмаған Монастир-Бургиба халыҡ-ара аэропорты хеҙмәтләндерә. Ул Европа һәм Рәсәйҙең күп ҡалалары менән тоташҡан. Мәхдиәне башҡа ҡалалар менән автотрассалар, ҡала-ара автобустары һәм ҡыҙыл-сыбар ҡала-ара маршрут таксиҙары (луаждар) тоташтыра. Ҡалала Сус-Монастир-Мәхдиә (Sahel Metro) электричка юлы тамамлана. Ҡала транспорттары — автобус, күк-сыбар маршрут такси-луаждар, таксиҙар.
Атырау
Тарихы
Ҡала тарихы 1640 йыл башлана: Гурий Назаров тигән урыҫ сауҙагәре Яйыҡтың Каспий диңгеҙенә ҡойған урынында ағас нығытма (острог) төҙөй. Назаровтың улдары Михаил, Иван һәм Андрей беренсе булып балыҡсылыҡ кәсебе һәм Эмба йылғаһы буйында нефть эшкәртеү менән шөғөлләнә башлай. Һуңғараҡ нығытма Урал казак ғәскәре ҡулына күсә. 1647-1648 йылдарҙа батша указы буйынса таш ҡала һалына башлай, уны Түбәнге Яйыҡ ҡаласығы тип атай башлайҙар, һирәкләп — Усть-Яицкий ҡалаһы тип тә телгә алалар. XIX быуатта ул Гурьев городок тип атала башлай, һуңынан Гурьев тип кенә ҡала.
Элам
Яңы элам династияһы
Хумбан-нимена (б.э.т. 692—688 йылдар), Халлутуш-Иншушинак II-нең кесе улы вавилонлылар менән берләшеп Ассирия менән көрәшен дауам итә. Б.э.т. 689 йылда уны фалиж һуға. Синаххериб Вавилонға инә һәм шул йылда уҡ уны емерә.
Хумбан-Халташ I (б.э.т. 688—681 йылдар), алдағы ике батшаның ике туған ҡустыһы. Тыныс хакимлыҡ итә. Тиҙ үлә (ағыулағандар ҙа тиҙәр).
Атырау
Тарихы
1667—1668 йылда ҡаланы крәҫтиән яуы юлбашсыһы Степан Разин баҫып ала. Артабан Екатерина II, халыҡ хәтеренән Пугачев яуы иҫтәлектәрен юйҙыртыр өсөн Яйыҡ йылғаһы атамаһын Урал тип үҙгәртә.
Элам
Яңы элам династияһы
Шилхак-Иншушинак II (б.э.т. 681—668 йылдар). Сузыла хакимлыҡ итә. Хакимлыҡ итеүгә үҙенең ике туған ҡустыһын Хумбан-Халташ II-не лә өндәй. Ике батша ла ассирия батшаһы Асархад менән килешеп йәшәргә тырышалар. Әммә б.э.т. 675 йылда Хумбан-Халташ II Сиппарҙы баҫып алырға уйлай. Һуңынан ассириялылар тарафынан үлтерелә.
Атырау
Тарихы
1810—1815 йылдарҙа ҡала нығытмаһы емертелә һәм күмелә. 1865 йылдан  —Урал өлкәһе Гурьев өйәҙе үҙәге.
Элам
Яңы элам династияһы
V. Темпти-Хумпан-Иншушинак (ассириялы Те-Умман, б.э.т. 668 −653 йылдар), Шилхак-Иншушинак II-нең улы, тәүҙә тик Сузыла хакимлыҡ итә. Уртаки үлгәс, уның биләмәләрен яулап ала. Эламдағы батша йортоноң 60 ағзаһы, Уртакиның 3 улы һәм Хумбан-Халташ II-нең 2 улы менән бергә, Ассирияла һыйыналар. Ул хакимлыҡ иткәндә Элам, һуғыштарҙан арынып, ныҡ алға китә.
Атырау
Тарихы
1930-сы йылдарҙа Гурьев үҫешә башлай - Балыҡшы балыҡ консерваһы етештереү комбинаты төҙөлә һәм торлаҡтар һалына. Бөйөк Ватан һуғышы осоронда сәнәғәт предприятиелары эвакуациялана һәм Атырау нефть эшкәртеү заводы төҙөлә. .
Элам
Яңы элам династияһы
Хумбан-никаш II (б.э.тиклем 653—651 йылдар), Уртаҡтың улы, Шамаш-шум-укиндың Вавилондағы күтәрелешен яҡлап сыға (б.э. тиклем 652—648 йылдарҙа). Тик ул ебәргән ғәсҡәр ҡыйратыла, ә Хумбан-никаш II ҡолатылып бар ғаиләһе һәм туғаны Таммариту менән бергә язалана.
Атырау
Тарихы
Гурьев — Әстерхан тимер юл төҙөү менән Яйыҡ аша күпер һәм яңы тимер юл вокзалы төҙөлә. Был юл Урта Азия һәм Мангышлакты Европа менән иң ҡыҫҡа юл булараҡ бәйләй һәм бөтә Советтар Союзы өсөн әһәмиәтле төбәккә әйләнә. Хәҙер ҡалала 8: тимер юл, алты автомобиль юлы һәм бер махсус йәйәүлеләр күпере бар.
1991 йылдың 4 октябрендә Гурьев ҡалаһы халыҡ депутаттары ҡала советы тарафынан Атырау атамаһына үҙгәртелә.
1999 йылда Ҡаҙағстан нефтенең 100-йыллығы киң билдәләнә, матбуғатта Президент Нурсолтан Назарбаев Атырауҙы Ҡаҙағстандың «нефть баш ҡалаһы» тип атай.
Элам
Яңы элам династияһы
Уртаҡтың улы Таммариту (б.э.тиклем 653—649 йылдар) б.э.тиклем 649 йылда Ассирия менән һуғышты яңынан башлай. Әммә Индабигаш тарафынан ҡыйратыла, ҡаса, әммә тотола. Беҙҙең эраға тиклем 646 йылда Эламдың тәхетенә ултыртыла. Тиҙҙән ассирийлыларға ҡаршы ихтилалды етәкләй, еңелә һәм тотҡонлоҡҡа эләгә.
Атырау
Этимологияһы
Атама буйынса төрлө фараздар йәшәп килә. "«Разветвляющееся побережье большого озера или моря, на котором появились залив и острова, устья рек и мысы. Северо-восточное побережье Каспийского моря, включая его алып, местные жители до сих пор называют Атырау»". "Слово атырау, ранее означающее «остров», также ухватывается за понятие слова сага — «устье реки», и это закономерно. Какая бы ни была река. На месте впадения в океан или в море устье её разветвляется, и между каждым ответвлением появляются сухие места. Мы думаем, что именно это является основной причиной совместного употребления атырау совместно с «устьем реки»". "Атырау — урочище, камышовая отмель в устье Урала."
Элам
Яңы элам династияһы
Ассирий ғәскәрҙәре киткәс Хумбан-Халташ III кире ҡайта һәм тәхеткә ултыра. Б.э.т. 645 йылда Ашшурбанапалдың үҙе етәкселегендә ассирийлылар йәнә баҫып инәләр. Хумбан-Халташ III тағы ла тар-мар ителә һәм тауҙарға йәшенә. Эламға Па’э хужа була, әммә аҙаҡ ассирийлыларға бирелә. Ашшурбанапал Сузыны талай һәм илде тулыһынса емерә.
Атырау
Этимологияһы
Яҙылғандарҙан аңлашылыуынса, ҡаҙаҡса "атырау" һүҙе башҡорт телендәге "утрау - ут(ы)рау" тигәнгә бик яҡын.
Элам
Яңы элам династияһы
Ассирийлылар киткәс Хумбан-Халташ III емерелгән Мадактаға ҡайта, Набу-бел-шуматене бирергә риза булып тыныслыҡ килешеүе төҙөй. Б.э.т. 640 йылда ассирийлылар йәнә баҫып инәләр һәм киләһе йылда эламиттарҙың ҡаршылығы тулыһынса емерелә. Тауҙарҙа йәшенеп ятҡан Хумбан-Халташ III-нө ерле ырыуҙар ассирийлыларға һата.
Өс эламлы батшаһы — Хумбан-Халташ III, Па’э, Таммариту һәм тотҡон ғәрәп шәйехе Уайатэ тәгәрмәсле арбаға (колесница) егелеп, Эламды еңеүҙе байрам иткәндә, Ашшурбанапалды алып йөрөтәләр. Элам үҙаллылығын юғалтып Ассирияның провинцияһына әүерелә.
Эламиттарҙың дине
Эламиттарҙың дине -политеизм. Күрше Месопотамия диненә оҡшаш һыҙаттары була. Беҙҙең э.т. III меңйыллыҡта төп табыныу аллаһы Пиненкир (тағы ла 2 инә-хоҙай — Парти и Киририша) була. Мең йылдан уны ир-ат алла Хумпаг алыштыра. Шулай уҡ Сузы ҡалаһының аллаһы Иншушинак та ҙур мәғәнәгә эйә була. Башҡа билдәле аллалар — Хутран (Хумпандың улы), Манзат, Наххунте, Нарунди.
Эламиттар ышаныуынса, һәр алланың «китен» тигән тәбиғи булмаған аураһы була. Йәнәһе, был аура тимер йәки таш билдә — табуға әүерелә ала.
Хоҙайҙарға ҡорбан килтергәндәр һәм ҡорамдарҙа доға ҡылғандар. Ҡорамдар месопатамдағы кеүек баҫҡыслы пирамидаларҙың башында — зекериәттә — урынлашҡан була. Шундай зекериәт бөгөнгө Чога-Занбилдә һаҡланған. Ул Унташ-Напириши батша дәүерендә төҙөлгән. Бынан тыш тағы ла аллаларға ҡорам янында үҫкән изге сауҡалыҡтарҙа табыныу йолалары ла билдәле.
Польшала ислам
По́льшала ислам — Польша аҙ таралған диндәрҙең береһе. Ғәрәп сығанаҡтарында Польша тәүге тапҡыр X быуатта сәйәхәтсе Ибраһим ибн Яҡуп тарафынан телгә алына. Польшала даими рәүештә мосолмандарҙың булыуы XIV быуатҡа ҡарай һәм ул башлыса польша-литва татарҙарына бәйле. Хәҙерге ваҡытта Польшала мосолмандарҙың дөйөм иҫәбе яҡынса 380 000 кеше тәшкил итә.
Иртә осор
XIV быуатта тәүге төрки ҡәбиләләр Бөйөк Литва кенәзлегенә килеп урынлаша, улар польша-литва татарҙары исеме аҫтында билдәле. Улар үҙ динен һаҡлау өсөн хәрби хеҙмәт бурысын үтәргә тейеш булғандар. XV быуатта төрки атлылары, уҡсылары һәм разведка ғәскәрҙәре күп кенә һуғыштарҙа ҡатнаша. Билдәле Грюнвальд алышында Витовт яғында Йәләлетдин хандың урҙа ғәскәрҙәре лә ҡатнаша.
XX быуат
Икенсе Польша республикаһында мосолман общинаһының һаны бик аҙ булған. 1993 йылға ҡарай Польшала рәсми мәғлүмәттәр буйынса 16 мәсет теркәлгән.
Кайта-Шор (Сейда ҡушылдығы)
Кайта-Шор — Рәсәй йылғаһы. Коми Республикаһы, Ненец АО биләмәләрендә аға. Йылға Сейда йылғаһының һул ярына тамағынан 123 км өҫтәрәк ҡушыла. Йылға оҙонлоғо 17 км.
Һыу реестры мәғлүмәттәре
Рәсәй дәүләт һыу реестры мәғлүмәте буйынса йылға Двина-Печора һыу бассейны округында урынлашҡан, һыу хужалығы участкаһы — Уса йылғаһы. Бәләкәй йылға бассейны — Уса, йылға бассейны — Печора.
Һыу ресурстарының федераль агентлығы мәғлүмәте буйынса :
Айсыуаҡ бей
Айсыуаҡ бей — XVI быуатта йәшәгән башҡорт халҡының Ғәйнә ҡәбиләһе башлығы.
Башҡорт риүәйәттәре буйынса, ғәйнәләрҙең Рус дәүләте составына үҙ теләге менән инеү шарттары тураһында Мәскәүгә барып, аҡ батша Иван Грозный менән һөйләшеүҙәр алып бара. Ике яҡлы килешеү төҙөлгәндән һуң рус подданныйлығын ҡабул итеү тураһында ярлыҡаш, йәғни жалованная грамота ала.
Вичкилейка
Һыу реестры мәғлүмәттәре
Һыу ресурстарының федераль агентлығы мәғлүмәте буйынса :
Иловатка (Аркадака ҡушылдығы)
Иловатка — Рәсәй йылғаһы. Һарытау өлкәһе, Пенза өлкәһе, Воронеж өлкәһе биләмәләрендә аға. Йылға Аркадак йылғаһының һул ярына тамағынан 94 км өҫтәрәк ҡушыла. Йылға оҙонлоғо 12 км.
Һыу реестры мәғлүмәттәре
Һыу ресурстарының федераль агентлығы мәғлүмәте буйынса :
Еленинский
Еленинский (Еленинский) — Башҡортостандың Иглин районындағы ауыл. 2010 йылдың 14 октябренә ҡарата халыҡ һаны 13 кеше. Почта индексы — 452411, ОКАТО коды — 80228816003.
Старый Курдюм
Старый Курдюм — Рәсәйҙәге йылға. Һарытау өлкәһе, Волгоград өлкәһе биләмәләрендә аға. Йылға Курдюм йылғаһының һул ярына тамағынан 21 км өҫтәрәк  ҡушыла. Йылға оҙонлоғо 32 км.
Һыу реестры мәғлүмәттәре
Рәсәй дәүләт һыу реестры мәғлүмәте буйынса йылға Түбәнге Волга һыу бассейны округында урынлашҡан, һыу хужалығы участкаһы — Волга йылғаһы Саратов һыуһаҡлағысынан Волгоград һыуһаҡлағысына тиклем,   Оло Ырғыҙ, Оло Караман, Терёшка, Еруслан, Торгун йылғаларын индермәйенсә. Бәләкәй йылға бассейны (йылға эске бассейны) — Өҫтәмә бассейны юҡ, йылға бассейны — Волга, Куйбышев һыуһаҡлағысы үренән Каспий диңгеҙенә ҡушылғанға тиклем.
Һыу ресурстарының федераль агентлығы тарафынан әҙерләнгән Рәсәй Федерацияһы территорияһын һыу хужалығы буйынса районлау геоинформация системаһы мәғлүмәттәре буйынса :
Сырка (йылға)
Сырка  — Рәсәйҙәге йылға. Пермь крайы биләмәләрендә аға. Йылға Воткинск һыу һаҡлығысы уң ярына 605 км өҫтәрәк  ҡушыла. Йылға оҙонлоғо 23 км.
Һыу реестры мәғлүмәттәре
Рәсәй дәүләт һыу реестры мәғлүмәте буйынса йылға Кама һыу бассейны округында урынлашҡан, һыу хужалығы участкаһы — Кама йылғаһы  Кама ГЭС-ынан  Воткин һыуһаҡлағысына тиклем. Бәләкәй йылға бассейны (йылға эске бассейны) — Кама ҡушылдыҡтары бассейны, Ағиҙел ҡушылғанға тиклем, йылға бассейны — Кама.
Һыу ресурстарының федераль агентлығы тарафынан әҙерләнгән Рәсәй Федерацияһы территорияһын һыу хужалығы буйынса районлау геоинформация системаһы мәғлүмәттәре буйынса :
Рязанский Еган
Һыу реестры мәғлүмәттәре
Рәсәй дәүләт һыу реестры мәғлүмәте буйынса йылға Үрге Обь һыу бассейны округында урынлашҡан, һыу хужалығы участкаһы — Обь йылғаһы Вах йылғаһы ҡушылған урынған Нефтеюганск ҡалаһына тиклем. Бәләкәй йылға бассейны (йылға эске бассейны) — Вах, йылға бассейны — (Үрге) Обь, Иртыш ҡушылғанға тиклем.
Һыу ресурстарының федераль агентлығы тарафынан әҙерләнгән Рәсәй Федерацияһы территорияһын һыу хужалығы буйынса районлау геоинформация системаһы мәғлүмәттәре буйынса :
Андрякова Мария Егоровна
Андрякова Мария Егоровна (4 ноябрь 1923 йыл — 25 декабрь 1995 йыл) — совет ауыл хужалығы алдынғыһы, Мордва Республикаһы Старошайгов районының «Еңеү» колхозы тракторсыһы, Социалистик Хеҙмәт Геройы (1966).
Биографияһы
Мария Егоровна Андрякова 1923 йылда хәҙер Мордва Республикаһының Старошайговский районы Ингенер-Пятина ауылында крәҫтиән ғаиләһендә тыуған.
Һуңынан склад мөдире вазифаһына күсерелә.
РСФСР Юғары Советының 7-се саҡырылыш депутаты, шулай уҡ Мордовия АССР-ының Юғары Советы депутаты, һәм Мельцан ауыл советы депутаты итеп һайлана.
Тыуған ауылында йәшәй. 1995 йылдың 25 декабрендә вафат була.
Наградалары
Хеҙмәт уңыштары өсөн лайыҡ була:
Салганик Виктор Матвеевич
Салганик Виктор Матвеевич (25 ғинуар 1942 йыл) — СССР һәм Рәсәй ғалимы, техник фәндәр докторы, профессор, РФ Сифат проблемалары академияһы академигы. Прокат производствоһының теорияһы, техникаһы һәм технологияһы өлкәһендә алдынғы белгестәрҙең береһе.
Биографияһы
Виктор Матвеевич Салганик 1942 йылдың 25 ғинуарында Силәбе өлкәһенең Магнитогорск ҡалаһында тыуа. Ата-әсәһе Одессала йәшәгән һәм уҡыған була. Бөйөк Ватан һуғышы башланғас, атаһы фронтҡа китә, әсәһе Магнитогорскийға эвакуациялана.
Белеме
Магнитогорскийҙың 8-се мәктәбен отличие менән бөтөп, Магнитогорск тау-металлургия институтына (МГМИ, хәҙер Магнитогорск дәүләт техник университеты) уҡырға инә һәм 1965 йылда уны уңышлы тамамлай. 1971 йылда ошо уҡ юғары уҡыу йортонда аспирантура тамамлап, кандидатлыҡ диссертацияһы яҡлай. 1995 йылда ошонда уҡ докторлыҡ диссертацияһын яҡлай. 1996 йылда уға профессор дәрәжәһе бирелә. В. М. Салганиктың уҡытыусылары булған техник фәндәр докторҙары, профессорҙар В. В. Мельцер-Шафран һәм М. И. Бояршинов була.
Эшмәкәрлеге
1990—2013 йылдарҙа В. М. Салганик Магнитогорск дәүләт техник университетының технология һәм сифаты факультеты деканы булһа, 1992 йылдан — металдарҙы баҫым менән эшкәртеү кафедраһы мөдире лә. Хәҙерге ваҡытта стандартизация, химия һәм биотехнология факультеты деканаты составына инә. 1994 йылда Виктор Матвеевич Нью-Йорк Фәндәр академияһының мөхбир ағзаһы итеп һайлана. Рәсәй инженер академияһының Көньяҡ Урал бүлексәһе эшмәкәрлегендә ҡатнаша.
Виктор Матвеевич Салганик — юғары сифатлы һөҙөмтәле прокат етештереүҙең һөҙөмтәле процестарының математик моделен һәм техника үҫеше һәм технологиялар фәнни мәктәбенә нигеҙ һалыусыларҙың береһе. Уның ғәмәли фәнни-тикшеренеү эшмәкәрлеге Магнитогорск металлургия комбинатын (ММК) реконструкциялау һәм үҫтереү проблемалары менән бәйле. Эксперт һәм консультант булараҡ ММК-ны үҫтереү мәсьәләләрендә ҡатнаша.
В. М. Салганиктың ғилми етәкселегендә ике тиҫтәнән ашыу кандидатлыҡ һәм алты докторлыҡ диссертацияһы яҡлана. Уның уҡыусылары араһында ММК директорҙар советы рәйесе Виктор Рашников та бар. 500-ҙән ашыу фәнни хеҙмәт, шул иҫәптән 10 монография, шулай уҡ 50-нән ашыу уйлап табыу авторы.
21 февраль
21 февраль — григориан стиле буйынса йылдың 52-се көнө. Йыл аҙағына тиклем 313 көн ҡала (кәбисә йылында 314).
{{#if: {{replace|{{{1|}}}|1|}} ||
һәм иҫтәлекле даталар
}}
Войтюк Светлана Юрьевна
Войтюк Светлана Юрьевна (22 ноябрь 1964 йыл) — шағир, журналист. Рәсәй һәм Башҡортостан Республикаһы Яҙыусылар союзы ағзаһы (2006).
Биографияһы
Светлана Юрьевна Войтюк 1964 йылдың 22 ноябрендә Өфө ҡалаһында тыуған. 1987 йылда Башҡорт дәүләт университетының филология факультетын тамамлаған. Уҡыған саҡта шиғырҙары башлыса «Ленинец» гәзитендә баҫыла.
Ижтимағи эшмәкәрлеге
Войтюк Светлана республика матбуғаты, радио һәм телевидениеһы, Үҙәкләштерелгән балалар китапханалары системаһы менән бик әүҙем хеҙмәттәшлек итә. 2003—2017 йылдар арауығында Өфө, Стәрлетамаҡ, Белорет ҡалаларында уҡыусы һәм мәктәпкәсә йәштәге балалар менән 200 ашыу ижади осрашыуҙар үткәрҙе, мәктәптәрҙә, китапханаларҙа, приюттарҙа сығыштар яһаны. Светлана Юрьевна балалар менән уртаҡ тел таба белә, бындай осрашыуҙар бик йәнле, спектакль формаһында үтә, балалар уйынға, әкиәт донъяһына инеп китәләр, ҙур теләк менән тәҡдим иткән ролдәрҙе башҡаралар. Күп мәртәбә балалар ижади конкурстарында жюри ағзаһы булды, шиғриәткә. прозаға тартылған балалар өсөн мастер-кластар үткәрә. 2008 йылдан 2014 йылға тиклем Учалы ҡалаһындағы «Учалы гәзите» («Учалинская газета») менән хеҙмәттәшлек итте, үҫмер балалар өсөн «Дуҫтар утрауы» («Остров друзей») исеме аҫтында махсус бит (2010—2013) һәм «Интернет буйлап йәйәүләп» («Пешком по Интернету») рубрикаһын алып барҙы.
Конкурстар һәм фестивалдәр
Войтюк Светлана Юрьевна күп кенә әҙәби конкурстарҙың лауреаты һәм дипломанты.
Заварицкий Александр Николаевич
Заварицкий Александр Николаевич (14 март 1884 йыл — 23 июль 1952 йыл) — СССР ғалимы, геолог һәм петрограф. СССР Фәндәр академияһы академигы (1939). Тау тоҡомдары тураһында фәндең яңы тармағы — петрохимияға нигеҙ һалыусы. Ленин һәм ике Сталин премияһы лауреаты.
Биографияһы
Александр Николаевич Заварицкий 1884 йылдың 2(14) мартында ғаилә Өфөнән Ҡазанға сәфәре ваҡытында ауылда тыуған. Ғаиләлә алты ул һәм ҡыҙ була. Атаһы — Николай Александрович (1836—1923), Санкт-Петербургта тыуған, ғүмере буйына дәүләт хеҙмәтендә була, коллеж секретары вазифаһында башлай һәм Өфөлә коллеж асессоры булып тамамлай. Әсәһе, Филаретова Ирина Ильинична (1854—1936) иренән 20 йәшкә йәш була
1890—1902 йылдарҙа Өфө ир-егетттәр хөкүмәт гимназияһында уҡый, уны алтын миҙалға тамамлай
1902 йылда Санкт-Петербург Тау институтының геология факультетына уҡырға инә. Институтта ете йыл уҡый, сөнки ул 1905 йылда революция ваҡиғалары ваҡытында ябыла. Заварицкийҙың беренсе мәҡәләһе —"Некоторые из образцов пород графитовых месторождений, принадлежащих минералогической коллекции Горного музея" (1908). Диплом эшенең темаһы Урта Урал массивтарының платиналылығы буйынса, диплом эше етәксеһе — профессор Василий Васильевич Никитин. .
1909 йылда, институтты тамамлағандан һуң К. И. Богданович етәкләгән мәғдән ятҡылыҡтарын кафедраһына ассистент итеп ҡалдырыла.
1921 йылдан Тау институтының мәғдән ятҡылыҡтарын кафедраһында профессор исемен ала.
1911—1912 йылдарҙа Магнит тауҙарының ятҡылыҡтарын тикшереү менән шөғөлләнә һәм файҙалы ҡаҙылмаларҙы разведкалау менән етәкселек итә. Был эштең һөҙөмтәһе булып «Об исследовании г. Магнитной в 1911 г.» и «О запасах железных руд на горе Магнитной» (1913) мәҡәләһе тора.
1913 йылда адъюнкт-геолог итеп һайлана.
1915—1935 йылдарҙа Петроградта Геология комитетенда геолог булып эшләй.
1939 йылдан 1941 йылға тиклем — Мәскәүҙә СССР Геология фәндәре академияһы институтының директоры.
Һуғыш ваҡытында Уралға эвакуациялана.
1946 йылдан — СССР Фәндәр академияһының геология-география бүлегендә академик-секретарь
Ғәмәли һәм теоретик петрография буйынса бер нисә дәреслек авторы, 1956—1963 йылдарҙа Мәскәүҙә Заварицкийҙың дүрт томлыҡ хеҙмәте баҫтырылып сыға. 1952 йылдың 23 июлендә Мәскәү ҡалаһында вафат була. Новодевичье зыяратында ерләнгән.
Ғаиләһе
1909 йылда Тау институты студенты Симонова Ольга Ивановна өйләнә
Хәтер
Өфөлә Башҡорт дәүләт медицина университеты бинаһында мемориаль таҡтаташы ҡуйылған. Екатеринбургта йыл һайын Урал геологияһы мәсьәләләре буйынса Заварицкий уҡыуҙары үткәрелә.
Библиография
300-ҙән ашыу фәнни мәҡәлә һәм монография авторы, улар араһында:
Калятывис
Калятывис — Рәсәй йылғаһы. Коми Республикаһы, Ненец АО биләмәләрендә аға. Йылға Виссервис йылғаһының уң ярына тамағынан 24 км өҫтәрәк ҡушыла. Йылға оҙонлоғо 15 км.
Һыу реестры мәғлүмәттәре
Рәсәй дәүләт һыу реестры мәғлүмәте буйынса йылға Двина-Печора һыу бассейны округында урынлашҡан, һыу хужалығы участкаһы — Уса йылғаһы. Бәләкәй йылға бассейны — Уса, йылға бассейны — Печора.
Һыу ресурстарының федераль агентлығы мәғлүмәте буйынса :
Агафья (хикәйә)
Агафья — урыҫ яҙыусыһы Антон Павлович Чехов хикәйәһе. 1886 йылда яҙылған, шул йылдың 28 мартында «Новое время» гәзитендә баҫылған. Чехов тере саҡта серб-хорват, словак һәм чех телдәренә тәржемә ителгән.
Тарихы
«Агафья» хикәйәһе беренсе тапҡыр 1886 йылдың 28 (иҫке стиль буйынса 15) мартында «Новое время» гәзитендә  («Субботники» № 3607 бүлегендә) баҫылып сыға. Ҡыҫҡартылған варианты (лирик сигенеүҙәр алып ташланған) «В сумерках» йыйынтығында сыҡҡан. Һуңыраҡ Чехов хикәйәһен Адольф Маркс 1899—1901 йылдарҙа баҫтырған әҫәрҙәр йыйынтығының өсөнсө томына индергән.
Сюжеты
Савка исемле, ҙур физик көскә эйә, ялҡау, йәш кешенең бик сәйер ғәҙәте була, шуға күрә ул ауылдағы ирҙәр араһында мөртәт булып һанала. Уның сәйерлеге шунан ғибәрәт: «Ул бер ҙә ҡымшанмайынса сәғәттәр буйына бер урында, бер нөктәгә ҡарап тора. Йүгергән этте тоторға, берәй ҡатындың башынан яулығын тартып алырға, киң соҡорҙо аша һикереп сығырға һәм ниндәйҙер бик тиҙ генә йылдам хәрәкәт яһарға кәрәк булғанда ғына ул урынынан бик тиҙ ҡуҙғалған».
Ҡатындар Савканы йәлләп төндәрен уға ашарға килтерә һәм романтик әңгәмәләшә. Тимер юл сигналсыһы Яковтың ҡатыны, йәш кенә Агафья ла, ирен асуыландырыуҙан ҡурҡып ҡына, Савканы ашатып йөрөй.
Хикәйә автор исеменән бәйән ителә.
Тәнҡит
Публицист Николай Михайловский «Агафья» хикәйәһенең финалы өсөн Чеховты үҙ геройҙарына битараф ҡалыуҙа битәрләй. Әҙәби тәнҡитсе В. П. Буренин ошоға иғтибар итә: «Тәнҡит шуны талап итә: автор мотлаҡ асыҡларға тейеш — Савка янынан ҡайтҡан Агафьяны ире нисек ҡаршылай: „ үлтерҙеме уны, туҡманымы, әрләнеме, ғәфү иттеме?“/ Һис шикһеҙ, тәнҡит хәҙерге реализм зауығы буйынса ир менән ҡатындың талашыуын йәки ярашыуын теләй…».
Хикәйәнең драматик элементтарын В. Л. Кигн һәм К. Ф. Головин (Орловский) билдәләп үтә.
Фоминка (Айдар ҡушылдығы)
Һыу реестры мәғлүмәттәре
Рәсәй дәүләт һыу реестры мәғлүмәте буйынса йылға Дон һыу бассейны округында урынлашҡан, һыу хужалығы участкаһы — Айдар йылғаһы Рәсәй менән Украина сигенә тиклем. Бәләкәй йылға бассейны (йылға эске бассейны) — Северский Донец (бассейндың рәсәй өлөшө), йылға бассейны — Дон (бассейндың рәсәй өлөшө).
Һыу ресурстарының федераль агентлығы тарафынан әҙерләнгән Рәсәй Федерацияһы территорияһын һыу хужалығы буйынса районлау геоинформация системаһы мәғлүмәттәре буйынса :
Стравинский Игорь Фёдорович
Стравинский Игорь Федорович ( — 6 апрель 1971 йыл) — урыҫ композиторы. Франция (1934) һәм АҠШ (1945) гражданы. ХХ быуатта донъя музыка мәҙәниәтенең иң эре вәкиле. Стравинский музыкаһына стилистик төрлөлөк хас: ижадының тәүге осоронда (айырыуса уның репертуарға ингән әҫәрҙәрендә) уның музыкаһы стиле рус мәҙәни традицияларының сағыу эҙҙәрен йөрөтә. Һуңғы әҫәрҙәренең стилистикаһы неоклассицизм һәм Яңы вена мәктәбенең додекафония стилистикаларын хәтерләтә.
Биографияһы
Игорь Стравинский 1882 йылда Петербург янындағы Ораниенбаумдың Швейцария урамында тыуған. Уның атаһы, Федор Игнатьевич Стравинский — опера йырсыһы, Мария театры солисы, әсәһе — пианист һәм йырсы Анна Кирилловна Холодовская (11.08.1854 — 7.06.1939), иренең концерттарында даими концертмейстер була. Стравинскийҙарҙың Петербургтағы өйҙәрендә һәр саҡ музыканттар, артистар, яҙыусылар ҡабул ителгән, улар араһында Ф. М. Достоевский ҙа булған. Стравинский А. П. Снеткованан һәм Л. А. Кашперованан фортепиано буйынса дәрестәр ала. Һуңынан композитор билдәләне: «Мадемуазель Кашперованың, педагог булараҡ, берҙән-бер идиосинкразияһы — педаль менән файҙаланыуҙы тулыһынса тыйыу була; өндәрҙе мин, органда уйнағандарса, бармағым менән тотоп һуҙырға тейеш инем; моғайын был минең өсөн юғарынан төшкән күрһәтмә булғандыр, сөнки мин бер ваҡытта ла музыка яҙғанда, педаль ярҙамында музыканы көсәйтеүҙе талап итмәнем». Стравинскийҙың был осорҙа музыкаль зауығының формалашыуына композитор һәм пианист В. И. Покровский ҙур йоғонто яһаусы була, ул Стравинскийҙы көнбайыш европа музыкаһы, беренсе сиратта француз (Ш. Гуно, Ж. Бизе, Л. Делиб, Э. Шабрие һәм башҡалар) музыкаһы менән таныштыра, уға шул ваҡыттағы музыкаль академизм йоғонтоһонан ҡотолорға ярҙам итә. Үҙенең «Диалогтар»ында Стравинский, Покровский менән 1897—1899 йылдарҙа иң тығыҙ аралашыу уның тормошона «хәл иткес йоғонто» яһай: «Беҙ уның менән осрашҡан мәлдә мин әле гимназияла уҡыйым, ә ул инде университет тамамлаған һәм минең өсөн абруйлы кеше ине. Покровский минең өсөн һоҡландырғыс Бодлер кеүек күренә ине. Бер аҙ ваҡыттан мин уның менән бөтә ваҡытымды, хатта мәктәп дәрестәре иҫәбенә, үткәрә башланым», — тип яҙа. 19 йәшендә Гуревич гимназияһын тамамлағандан һуң, Стравинский ата-әсәһенең талабы буйынса Санкт-Петербург университетының юридик факультетына уҡырға инә, бер үк ваҡытта музыкаль-теоретик дисциплиналарҙы үҙаллы өйрәнергә тотона.
1904—1906 йылдарҙа Стравинский ИгорьН. А. Римский-Корсаковтан шәхси дәрестәр ала. Композитор Игоргә аҙнаһына ике тапҡыр дәрестәр тәҡдим итә, был дәрестәр бер үк ваҡытта Стравинскийҙың В.&nbsp;П.&nbsp;Калафатиҙан дәрестәр алыуы менән бергә бара. 1906 йылда Стравинский Екатерина Гавриловна Носенкоға, үҙенең яҡын туған һеңлеһенә өйләнә. 1907 йылда уларҙың беренсе улы, рәссам Федор Стравинский тыуа, 1910 йылда икенсе улдары, композитор һәм пианист Святослав Сулима-Стравинский тыуа. 1900—1910 йылдарҙа Стравинскийҙарҙың ғаиләһе уларҙың Устилугалағы имениеһында йәшәй.
Римский-Корсаков етәкселегендә 1906 йылда Стравинский беренсе әҫәрҙәрен — скерцо һәм фортепиано өсөн соната, шулай уҡ оркестр өсөн тауышлы «Фавн и пастушка» сюитаһын — яҙа. Был әҫәрҙәрҙең премьераһын йәш композиторҙың талантын юғары баһалаған Сергей Дягилев ҡарай. Бер аҙ ваҡыттан һуң Дягилев Стравинскийға 1910 йылда Парижда үтәсәк «Рус миҙгелдәре»ндә ҡуйыу өсөн балет яҙырға тәҡдим итә. Дягилев труппаһы менән өс йыл дауамында хеҙмәттәшлек иткән осоронда Стравинский уға донъя билдәлелек килтергән өс балетын: «Жар-птица», «Петрушка» һәм «Весна священная»  — яҙа. Был йылдарҙа Стравинский (башлыса Догилев әҫәрҙәрен сәхнәләштереү менән бәйле) Парижға бер нисә тапҡыр бара. 1911 йылдың июнендә, Парижда үткән «Петрушка» һәм Дягилевтың «Рус балеттары» премьераһынан һуң бер аҙ ваҡыт үткәс, Стравинский Эрик Сати менән таныша, был кешене композитор «иң сәйер кеше», һәм «иң һоҡланғыс» һәм « зирәк һәм тапҡыр аҡыллы» кеше тип атай. Шул уҡ йылдың көҙөндә улар икәүһе Клод Дебюсси йортонда тарихи фотоға төшәләр, бында музыкалағы импрессионизм стиленә туранан-тура мөнәсәбәтле өс композитор дуҫтарса төшкө аш ашайҙар, был стилдең башында, уға нигеҙ һалыусы Эрик Сати ,   стилдең барыһы тарафынан да танылған башлығы Клод Дебюсси һәм уларға эйәреүсе, оҙаҡламай башҡа стилдәргә ҡарата үҙ хәрәкәтен башлаусы урыҫ композиторы Игорь Стравинский  тора.
Дебюсси фекеренсә, «йәш рус мәктәбе» сит ил йоғонтоһо аҫтына эләккән: «ә Стравинский үҙе Шенберг яғына ауышҡан, әммә, был осорҙоң иң мөғжизәле оркестр механизмы булып ҡала». Рус композиторы һуңғараҡ Дебюссиҙың был һүҙҙәре менән таныша һәм уларҙы Шенбергтың «Лунный Пьеро» вокаль-инструменталь циклын (был әҫәрҙе Стравинский 1912 йылда Берлинда тыңлаған була) ҙур энтузиазм ҡабул итеүе менән бәйләй. Рус композиторының фекеренсә, Шернберг әҫәре уның тормошонда оло ваҡиға була.
Сати һәм Стравинскийҙың 1913 йылдан алып яҙышҡан хаттары тиҫтәләрсә иҫәпләнә :279 Сати ижадын тикшеренеүсе Ю. Ханон, Сатиҙың ҡайһы бер әҫәрҙәре, бигерәк тә «Парад» балеты (1917) һәм «Сократ» кантатаһы (1918, автор уны «симфоник драма тип атаған»), Стравинский ижадына һиҙелерлек йоғонто яһаған, тип иҫләй. . Г.Филенко фекеренсә, антик теманы асыуҙағы үҙенсәлекле боролош, музыканың телен боронғоса яңғыратыу һәм «Сократ» кантатаһында музыка конструкцияларының бөтөнләй яңы ысулдарын ҡулланыу башҡа композиторҙар өсөн бик уңышлы өлгө була һәм алдағы ун йылда Онеггерҙың «Антигона»һының (1924), шулай уҡ Стравинскийҙың «Аполлон Мусагет» һәм «Царь Эдип» (1929—1930 йылдарҙа) әҫәрҙәренең неоклассицизмына юл һала, алдан уҡ яңы стилдең төп һыҙаттарын күрһәтә :76.
Стравинский Сатиҙың «Сократ»ына ҡарата һөнәрҙәшенең профессиональ оҫталығы тураһында бик тыйнаҡ һәм скептик баһа бирә:Не думаю, чтобы он хорошо знал инструментовку и предпочитаю «Сократа» в том виде, в каком он играл мне [на фортепиано], нескладной оркестровой партитуре. Я всегда считал сочинения Сати ограниченными «литературщиной». Заголовки у них литературные, но тогда как названия картин Клее, тоже взятые из литературы, не стесняют его живопись, у Сати, мне кажется, это случается, и при повторном прослушивании его вещи теряют большую долю интереса. Беда «Сократа» в том, что он наскучивает одним своим метром. Кто может вынести это однообразие? И все же музыка смерти Сократа трогательная и по-своему благородна.
Был ваҡытта яҙған опера әҫәрҙәре араһында — Андерсендың «Соловей» исемендәге әкиәте буйынса шул исемдәге операһы (1914) һәм «История солдата» (1918) яҙыла. Шул уҡ ваҡытта Стравинский француҙдарҙың «Алтау» төркөмө менән яҡынлаша. Һуғыш тамамланғандан һуң бер аҙ ваҡыт үткәс, Стравинский Рәсәйгә күсеп ҡайтырға ҡарар ҡабул итә алмай һәм Францияла ҡалырға була. 1919 йылда композитор Дягилев заказы буйынса «Пульчинелла» балетын яҙа, «Пульчинелла» бер йылдан һуң сәхнәлә ҡуйыла. 1922 йылда композиторҙың әсәһе, Анна Холодовская, Рәсәйҙән ул йәшәгән йортҡа күсеп килә һәм Парижда 1939 йылда вафат була, Сент-Женевьев-де-Буа зыяратында ерләнә. Игорь Стравинский, уға арнап, К. Бальмонттың шиғыры һүҙҙәренә фортепиано һәм вокал өсөн «Незабудочка-цветочек» йырын ижад итә.
1940 йылға тиклем Стравинский Францияла йәшәй. Бында һуңғы рус әҫәрҙәренең премьераһы була — «Мавра» камералы опера (1922) һәм бәләкәй генә «Свадебка» (1923) хореография кантатаһы, шулай уҡ неоклассик манерала яҙылған әҫәрҙәре, улар араһында «Пульчинелла» (1920) һәм «Поцелуй феи» балеттары (1928) сәхнәлә күрһәтелә. Ул тәүге тапҡыр Парижда рухи музыкаға мөрәжәғәт итә — «Отче наш» әҫәрен хор менән башҡарыу өсөн яҙа (1928) һәм данлыҡлы «Симфония псалмов»ын (1930) Псалтирҙың латин тексына яҙа (1930; тәүге тапҡыр был әҫәрҙе шул уҡ йылдың декабрь айында Брюсселдә Э. Ансерме башҡара).
1915 йылда Стравинский үҙ әҫәрҙәренең дирижеры сифатында әленән-әле сығыш яһай. 1924 йылда композитор беренсе тапҡыр пианист сифатында үҙенең фортепиано һәм тынлы оркестр өсөн яҙған концертында Сергей Кусевицкий дирижерлығында сығыш яһай.
1930-сы йылдарҙа Стравинский оркестр менән скрипка һәм ике фортепиано өсөн концерттар яҙа. 1933—1934 йылдарҙа Ида Рубинштейн заказы буйынса Андре Жид менән берлектә Стравинский «Персефона» мелодрамаһын яҙа. 1934 йылда композитор Франция гражданлығын ҡабул итә, 1935 йылда француз телендә «Минең тормошомдоң хроникаһы» тигән мемуарҙар китабын нәшер итә.
Һуңғараҡ Стравинский Парижда йәшәгән йылдарын тормошоноң иң бәхетһеҙ осоро тип хәтерләй. 1938 йылда өлкән ҡыҙы Людмила, 1939 йылда ҡатыны (Париждың Сент-Женевьев-де-Буа зыяратында ерләнгән) һәм үҙенең әсәһе вафат була. 1940 йылдың 9 мартында, Стравинский 1922 йылда уның менән таныш булған Вера Судейкинаға өйләнә.
1936 йылдан алып Стравинский әленән-әле гастролдәр менән АҠШ-ҡа йөрөй, был илдәр менән ижади бәйләнештәре нығый. 1937 йылда Нью-йорктың Метрополитен-опера театрында композиторҙың «Игра в карты» балеты ҡуйыла, бер йыл үткәс, «Дамбартон-Окс» тигән концерты үтә. Стравинскийҙы Гарвард университетына лекциялар курстарын уҡырға саҡыралар<sup class="" style="white-space: nowrap">['' <span style="" title="Википедия:Избегайте неопределённых выражений">ҡасан? '']. Икенсе донъя һуғышы башланыу арҡаһында Стравинский АҠШ-ҡа күсергә ҡарар ҡабул итә (1939). Тәүҙә ул Сан-Францискола, ә аҙаҡ Лос-Анджелеста йәшәй. 1945 йылда америка гражданлығы ала. Был осорҙағы әҫәрҙәре — «Похождения повесы» (1951) неоклассик осорҙоң апофеозы була, «Орфей» (1948) балетын, Симфония до мажор (1940) һәм Өс өлөшлө симфония (1945), кларнет һәм джаз-оркестр өсөн Эбони-концерт (1946) яҙа.
1944 йылдың ғинуарында, Бостонда Америка гимнын ғәҙәти булмаған аранжировкаға һалып башҡарыуы менән бәйле, урындағы полиция Стравинскийҙы ҡулға ала һәм иҫкәртә: гимнды боҙған өсөн яуаплылыҡҡа тарттырып, штраф түләтә. Был тарихты композитор үҙе инҡар итә.
1950-се йылдар башынан алып Стравинский үҙ ижадында сериялы принциптарҙы ҡуллана башлай. Ошо принципҡа күсеүҙең башланғысы булып аноним инглиз шағирҙарының шиғырҙарына яҙған Кантатаһы тора, был әҫәрендә композитор музыканы тотош полифонизациялай башлаған була. Беренсе сериялы әҫәре Септет була (1953). Сериялы әҫәрҙәрендә Стравинский тональностан бөтөнләй баш тарта, шундай әҫәрҙәр булып «Threni» (Плач пророка Иеремии, 1958) тора. Сериялы принципҡа тотош буйһонған әҫәре — фортепиано һәм оркестр өсөн яҙылған «Движения» әҫәре (1959) һәм Олдос Хаксли иҫтәлегенә оркестр өсөн вариациялар. Стравинский 1966 йылда «Заупокойные песнопения» (Requiem canticles) — камера стилле ҙур булмаған әҫәрен (романтиктарҙың масштаблы «патетик» реквиемынан айырмалы әҫәрен) яҙа, уны үҙ ижад карьераһын тамамлаусы әҫәр, тип иҫәпләй.
Тиҫтә йылдар дауамында Стравинский башлыса үҙ әҫәрҙәренең дирижеы булараҡ Европа һәм АҠШ буйлап гастролдәргә әүҙем йөрөй. Ул үҙ әҫәрҙәрен башҡарыу нюанстарына (бигерәк тә темп, динамикаға, акценттарға) ғәҙәттән тыш талапсан булыуы менән айырылып тора, композитор шулай уҡ аудиояҙмаларға ҙур әһәмиәт бирә. 1950-1960-сы йылдар башында Columbia Records лейблы аҫтында автор идаралығында уның күпселек әҫәрҙәре аудиояҙмала сыға. Стравинский-дирижерҙың автор үҙе башҡарған аудиояҙмалары уның бөтә әҫәрҙәрен яңы башҡарыусыларға интерпретациялау өсөн мөһим йүнәлеш күрһәтеүсе булып хеҙмәт итә.
1962 йылдың 21 сентябрендә Стравинский Мәскәүҙә була, унда үҙенең әҫәрҙәренә дирижерлыҡ итә (октябрҙә — Ленинградта). Композиторҙың концертын илдең музыкаль йәмәғәтселеге һоҡланып ҡаршы ала.
Стравинскийҙың һуңғы тамамланған әҫәре — Хуго Вольфтың рухлы йырҙарының ике камера оркестры өсөн эшкәртмәһе (1968). И. С. Бахтың яҡшы темперирланған клавирынан фуга һәм оркестр өсөн дүрт прелюдияһы (1968—1970) тамамланмай ҡалған, шулай уҡ фортепиано өсөн ниндәйҙер бер әҫәрҙең эскиздары һаҡланған. 1971 йылдың 6 апрелендә Стравинский йөрәк өйәнәгенән вафат була. Ул Венецияла (Италия) Сан-Микеле зыяратының «урыҫ» өлөшөндә, Сергей Дягилев ҡәберенән алыҫ түгел ерләнгән. 1982 йылда уның ҡәбере менән йәнәш Стравинскийҙың ҡатыны Вера Босс ерләнә.
Ижады
Стравинский үҙ заманындағы барлыҡ жанрҙарҙа ла тиерлек эшләй. Уның ижади мираҫында опералар, балет, симфониялар, оратория һәм кантата, яңғыҙ инструменттар менән оркестр өсөн концерттар, инструменталь һәм вокал камера музыкаһы бар. Уның ижади карьераһын өс осорға бүләләр — рус, неоклассика һәм сериялы осорҙары. Был шартлы һәм ҡаршылыҡлы бүлеү, әлбиттә, мәҫәлән, «урыҫ темаһына» әҫәрҙәре («Отче наш», «Верую», «Богородице Дево радуйся», «Скерцо в русском стиле» һәм башҡалар Стравинский неоклассика тип һаналған осоронда яҙған, ә үткән замандар темаһына мөрәжәғәт итеүе («Агон» балеты, Реквием хоры) неоклассика осоро өсөн генә түгел, әммә сериялы осор өсөн дә хас булмаған була. «Похождения повесы» операһы (1951) «неоклассика» тип һаналһа ла, ул «сериялы» йылдарҙа ижад ителгән һәм неоклассик «Пульчинелла»нан (1920) ныҡ айырылып тора.
Рус осоро
Стравинский музыка карьераһындағы беренсе этап (уның ҡайһы бер тәүге эштәрен иҫәпкә алмағанда) үҙ эсенә «Фейерверк» оркестр фантазияһын һәм С. Дягилев өсөн яҙылған өс балетты: («Жар-птица», «Петрушка» һәм «Весна священная»ны) — ала. Был әҫәрҙәргә оҡшаш һыҙаттар хас: улар барыһы ла оло оркестр менән башҡарыуға иҫәп тотоп яҙылған, һәм уларҙың барыһында ла рус фольклор темалары һәм мотивтары әүҙем ҡулланылған. Шулай уҡ был әҫәрҙәрҙә стиль үҙенсәлектәренең үҫеше ныҡ күҙәтелә — «Жар-птица» балетында Римский-Корсаков ижадының акценттары сағылдырылған, уның ирекле диатоник көйҙәре ныҡ һиҙелә (бигерәк тә өсөнсө шаршауҙа), «Петрушка» балетына политональность хас, ә «Весна священная» балетында полиритмия һәм диссонанстың тупаҫ сағылышы күҙәтелә. Авторҙың һуңғы әҫәрҙәрендә ҡайһы бер авторҙар (мәҫәлән, Нил Уэнборн) Стравинский, үҙенә күрә «тамуҡ» атмосфераһын тыуҙырырға тырышып, диссонанс һәм полиритмия ҡулланған, тиҙәр. Бындай фекер менән ризалашҡанда «Весна священная» балетының 1913 йылдағы премьераһын ярайһы уңышлы булған тип һанарға мөмкин: премьера бик шау-шыулы үткән, аҙаҡ үҙенең автобиографияһында Стравинский был балетын «ғауға, янъял» (scandale) тип атаған. Айырым шаһиттар әйтеүенсә, тамаша залында урын-урын ыҙғыш-бәрелештәр күҙәтелгән, ә икенсе шаршау күрһәтелгәндә залда полицияның булыуы кәрәк булған. Тикшеренеүселәр, шулай ҙа, ваҡиғаларҙың ҡапма-ҡаршы төрлө версияларына иғтибар итәләр.
Юғарыла һанап үтелгән әҫәрҙәренән тыш, был осор ижадына Стравинскийҙың «Соловей» (1916) операһын һәм музыкаль театр өсөн өс әҫәрен индерәләр — «История солдата» (1918), «Байка про лису, петуха, кота да барана» (1916), «Свадебка» (1923), уларҙың һәр береһе автор үҙе билдәләгән үҙенсәлекле жанр булып тора.
«Неоклассик» осоро
Стравинскийҙың беренсе неоклассик балеты йыр менән бергә алып алып барылған «Пульчинелла» балеты (1920), унда XVIII быуат итальян композиторҙары музыкаһына, бигерәк тә Дж. Перголези музыкаһына таянып, Стравинский үҙ музыкаһын (гармония, ритм, оркестрлауҙы) классицизм стиле манераһында ижад иткән. Композиторҙың күп дәрәжәлә юғары үҙенсәлелеге «Мавра» камера операһында (1922) күҙәтелә; ҡайһы бер белгестәр тап ошо сәбәптәр буйынса «Мавра» балетын рус әҫәрҙәре осорон тамамлаусы һәм «неоклассик» осорҙо башлаусы әҫәр, тип атай. Боронғоноң (барокко, классицизм, романтизмдың) оҫта стилләштерелгән диапазонын неоклассицизмға тиклем тәрән аңлашылыуын «Царь Эдип» опера-ораторияһында (1927, латин текст), «Поцелуй феи» (1928, П. И. чайковский музыкаһын ҡулланып), «Дамбартон-Окс» камера оркестры өсөн концерт (1938 әҫәрҙәрендә күрергә мөмкин. Антик темаға (боронғо грек мифологияһына таянып) яҙылған «Мусагет Аполлон» (1928), «Орфей» (1947) балеттары һәм «Персефона» (1933) мелодрамаһының композиция техникаһының классик, йәғни антик техникаһы менән бер ниндәй ҙә уртаҡлығы юҡ, шуға күрә улар Стравинский әҫәрҙәрен неоклассицизмға индерә лә инде. Шулай уҡ ошо осор сиктәрендә өс симфония ижад ителгән: «Симфония псалмов» (1930), Симфония in C (1940) һәм «Өс өлөшлө симфония» (1945).
Һуңғы, йәки «сериялы» осор
1950 йылда композитор үҙ әҫәрҙәрендә сериялы техника ҡуллана башлай. 1952—1953 йылдарҙа сериялы техниканың тәүге тәжрибәһе ҙур булмаған «Кантата», «Септет» һәм «Вильям Шекспирҙың өс йыры» композицияларында күҙәтелә. 1955 йылда яҙылған «Canticum sacrum» әҫәренең бер өлөшө (Surge Aquilo) тулыһынса додекафонлы ижад ителгән була. Һуңынан композитор «Агон» (1957), «Плач пророка Иеремии» (1958), «Проповедь, притча и молитва» (1961) исемле үҙенең әҫәрҙәрендә сериялы техника ҡуллана (һуңғы икеһе библия текстарына һәм мотивтарына нигеҙләнгән), шулай уҡ «Потоп» (1962) мистерияһы «Бытие китабынан» алынған өҙөмтәләрҙең һәм урта быуат инглиз мистерияларының синтезы була; «Потоп»та композитор шулай уҡ католиктарҙың Те Deum гимнының тексын ҡуллана.
Стиль
Стравинскийҙың стилен, Вена классиктары Моцарт йәки Шопендыҡы кеүек итеп, ҡыҫҡа һәм бер төрлө генә итеп һүрәтләү мөмкин түгел. Бының төп сәбәбе — композиторҙың ғүмер буйына үҙ ижады барышында өҙлөкһөҙ стиль эҙләү һәм композиция-техник тәжрибәләр ҡуйыу. Композиция-техник тәжрибәләр ҡуйғанлығы һәм стилдәрен үҙгәрткәнлеге өсөн Стравинскийҙы көнбайыш тарихнамәһе «Егерменсе быуаттың Протейы» тип атай.
=== «Урыҫ» Стравинскийы
Стравинскийҙың әҫәрҙәрендә урыҫ тематикаһы, мелодикаһы ярылып ята, сөнки композитор ғүмере буйына үҙен урыҫмын тип һанай. «Русское» в музыке Стравинского, наиболее заметное в использовании им характерных особенностей жанров крестьянского и городского фольклора (как в песенных сборниках «Прибаутки» и «Кошачьи колыбельные», в «Свадебке», в «Петрушке») — мелодики, гармонии, ритмики, фактуры и т. д. — не ограничивается опусами так называемого русского периода. Явные и латентные отголоски «русского» находятся во многих сочинениях «неоклассического» периода (прямые, например, в вокальных сочинениях на церковнославянские тексты «Верую», «Богородице Дево радуйся» и «Отче наш», в инструментальном «Русском скерцо»; скрытые, например, в «Симфонии псалмов»). Сам Стравинский считал себя русским на протяжении всей жизни, даже с учётом поздней, вполне додекафонной, музыки. На склоне лет, во время поездки в 1962 в Россию композитор дал интервью одной из центральных газет, в котором, как бы отвечая на советские упреки в «формализме», настаивал: Я всю жизнь по-русски говорю, у меня слог русский. Может быть, в моей музыке это не сразу видно, но это заложено в ней, это — в её скрытой природе <blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote"> Я всю жизнь по-русски говорю, у меня слог русский. Может быть, в моей музыке это не сразу видно, но это заложено в ней, это — в её скрытой природе<templatestyles src="Шаблон:Конец цитаты/styles.css" /><div class="ts-Конец_цитаты-source">— Интервью газете «Комсомольская правда» (сентябрь 1962). Один из лучших российских интерпретаторов Стравинского Г. Н. Рождественский в книге, посвящённой в том числе изучению его техники композиции, писал: …в каждой партитуре Стравинского (включая опусы последних лет) можно услышать интонации русской музыкальной речи, интонации русского фольклора, Мусоргского, Чайковского <blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote"> …в каждой партитуре Стравинского (включая опусы последних лет) можно услышать интонации русской музыкальной речи, интонации русского фольклора, Мусоргского, Чайковского<templatestyles src="Шаблон:Конец цитаты/styles.css" /><div class="ts-Конец_цитаты-source">— ''Рождественский Г. Н.'' Дирижёрская аппликатура. Л., 1978, с. 8.
«Сериялы» Стравинский
Стравинскийҙың һуңғы ижадына композитор- коллегаларының (мәҫәлән, Д. Д. Шостакович менән П. Булездың) һәм тәнҡитселәрҙең реакцияһы төрлөсә була. Стравинскийҙың сериялы музыка тәжрибәһе ҡайһы берҙәр тарафынан «формалистик» тренд, милли традицияларҙан «тулыһынса өҙөлөү», икенселәре тарафынан — «музыка телен объективлаштырыу»ға тырышыу һәм музыка теленә «универсаль» характер бирергә һуңлаған ынтылыш яһау тип һанала. Композиция техникаһына ҡараш яңы вена мәктәбе музыканттары (Шёнберг, Веберн һәм Берг) ҡарашынан айырмалы рәүештә, Стравинский серия техникаһына бик иркен мөрәжәғәт итә, ҡыҫҡа ғына сериялар яҙа (барлыҡ 12 тондың бөтәһен дә файҙаланмай), тондарҙы ҡабатлай, төрлө бейеклектәге өндәрҙе «псевдо-трезвучия»ға берләштерә, серияны бөтә әҫәрҙәрендә лә киң ҡулланмай, бары тик әҫәренең айырым өлөшөн генә сериялы техника менән ижад итә. Знакомство Стравинского в 1957 йылда Стравинский Э. Кшенектың «Плач пророка Иеремии» әҫәрендә сериялы ротация менән таныша һәм уны үҙенең «Хәрәкәт» (1959) тигән фортепиано менән оркестр өсөн әҫәрендә, «Проповедь, притча и молитва» (1961) кантатаһында, «Потоп» (1962) музыкаль тамашаһында, «Авраам и Исаак» (1963) изге балладаһында, оркестр өсөн «Вариации памяти Oлдоса Хаксли» (1964), «Памяти Т. С. Элиота» ирҙәр хоры һәм камера ансамбле өсөн (1965), «Заупокойные песнопения» (1966) әҫәрҙәрендә ҡуллана.
Э. Кшенектан айырмалы рәүештә, Стравинский алты өндө генә түгел, ә дүрт өндө лә ротациялай, шулай уҡ, төп сериялы формаларҙың ун ике өнлө сегменттарына өҫтөнлөк биреп, уларҙы «хроматически» («диатоник») ротациялай, был алымды ул бары бер тапҡыр ғына «Движения» әҫәрендә ҡуллана) . Ротация сегменттарының аккорд вертикалдәренә ойошоуы һәм уларҙың эҙмә-эҙлелеге Стравинскийҙың һуңғы ижадының сериялы гармонияһы нигеҙенә һалынған . Полифониянан акцентты 12-тонлы рәтле гармония ысулына күсереү композиторға серия техникаһының индивидуаль-автор вариантын булдырырға мөмкинлек бирә. В. В. Гливинский фекеренсә, «Стравинскийҙың һуңғы ете партитуралары тексын төп тыуҙырыусы сериялы ротация табицалары хәҙерге замандың мәғлүмәти технологиялары өлкәһендә ҡулланылған мәғлүмәт базаларына оҡшашлығын күрһәтә».