Şahmar_Əhmədov
Xatirələr
Göyçə deyəndə yada ilk olaraq aşıq Ələsgər, aşıq Alı düşür. Ancaq Göyçə yalnız aşıqları ilə deyil, şairləri, alimləri, rəhbər işçiləri ilə də məşhuruldur. Belə adamlardan biri də, adı Yunis Rzayev, Tapdıq Əmiraslanovla yanaşı çəkilən, onlarla eyni dövürdə yaşamış Şahmar Əhmədovdur. Şahmar Əhmədov yüksək prinsipiallığı və peşəkarlıqı ilə seçilən əsl mənada xalq hakimi idi. Mən onun qardaşı oğluyam Şahmar Əhmədovun ömrünün son illərini(1965–1972) mən çox yaxşı xatırlayıram və bir çox hadisələr mənim gözümün önündə baş verib. Şahmar əmim Göyçədən kənarda işləyib. Kəndimizə gələndə hamı onun görüşünə gəlirdi, əsl şənlik yaşanırdı, sanki toy-bayram idi. O çox səmimi və mehriban adam olduğundan, ətrafındakılar ondan çəkinməzdilər, öz dərdlərini əmimə deyərdilər. Əmim isə onlara çox diqqətlə qulaq asar və əlindən gələn köməyi əsirgəməzdi. Sadə adamlarla oturub durmağı çox sevərdi, hətta onların uşaqlarına kirvəlik edərdi. Göstərdiyim illərdə mən tələbə idim və yay tətillərində çox vaxt əmimə baş çəkmək üçün onun işlədiyi rayona-Amasiyaya gedərdim. Belə səfərlərin birində, səhər-səhər evdə oturmuşduq ki, qapının zəngi çalındı və bir nəfər içəri girdi. Salamlaşandan sonra söylədi ki, Əhmədov əmi(ona belə müraciət edərdilər) ayaqyalın qalmışam mümkünsə köhnə ayaqqabılarından mənə ver. Əmim uşaqlara dedi ki, o alıb gətirdiyim ayaqqabını gətirib verin bu adama. Təzə ayaqqabıları götürmək istəməyən "qonaq" sonra çox məmnuniyyətlə "hədiyyə"ni qəbul edib, təşəkkür edərək getdi. Evdəkilər əmimi danladılar ki, təzə ayaqqabıları niyə verdin. Əmim isə cavabında – "köhnə ayaqqabı vermək xalq hakiminə yaraşmaz" dedi. Sonra öyrəndim ki, həmin adam kalxozun sürücüsü imiş və çətin dolanırlarmış. Əmim məşhur adamlarla da dostluq edər, onlara hörmət göstərərdi. Yazıçı Əkbər Yeravanlı tez-tez əmimin qonağı olardı, məhkəmə proseslərində iştirak edərək, gələcək əsərləri üçün mövzular seçərdi. Xalq artisti Şövkət Ələkbərova və Rəhilə Həsənovanın şərəfinə Amasiyada elə bir qəbul düzəltmişdi ki, onun səs-sorağı hələ də danışılmaqdadı. Rəhilə Həsənovaya şeir də ithaf etmişdı. Sənət əhlinə hörməti böyük idi. O dövrün aşıqları tez-tez əmimin qonağı olardılar, İsgəndər Ağbabalı əmimin şeirlərini aşıq mahnılarında ifa edirdi. Onu qeyd etmək istəyirəm ki, Şahmar Əhmədov kimi insanlar dünyaya tək-tək gəlir. Bu sözləri əmim olduğuna görə demirəm, onun yaşadığı dövürdə mənim 18–24 yaşım olub və onu o, dövürdə o qədər də qiymətləndirə bilməmişəm. İndi xeyli zaman məsafəsindən, olanları ağıl süzgəcindən keçirərək belə qənaətə gəlirəm ki, əmim çox böyük ürəyə malik bir insan, sədaqətli dost, etibarlı yoldaş, insanların köməyinə çatan əsl mənada xalqın hakimi imiş. Oğul həsrətilə yaşayırdı və nəhayət onun bircəsi — Tahiri dünyaya gəldi. Təəssüf ki, o, Tahirin toyunu görmədi, vaxtsız əcəl onu dostların, qohumların, həmkarların əlindən aldı. Indi ondan acılı-şirinli xatirələr yaşayır, onu tanımayanlar əmimi çox hörmətlə yad edirlər və deyirlər ki, bəli Şahmar vardı bu dünyada. Əmimin işlədiyi dövürdə də erməni məhkəməsi özünü göstərməkdə idi. Ermənistanda törədilmiş ağır və dolaşıq cinayətlərin məhkəməsi əmimə həvalə edilərdi. Məqsəd isə kiçik bir səhv və diqqətsizlik aşkar edilsin və o vəzifədən götürülsün. Anacaq Şahmar Əhmədov mahir bir hüquqşunas kimi bu sınaqlardan məharətlə çıxırdı və cinayətlər açılaraq, cinayətkarlar ifşa edilib, öz layiqli cəzalarına çatırdı. Dəfələrlə belə cinayətlər Leninakanda, Krasnoseloda törədilmiş və cinayətkarların məhkəməsi Əhmədovun sədirliyi ilə aparılmışdı. Təcrübəli hüquqşunas kimi o, Gürcüstan və Orta Asiya respublikalarına hakim kimi göndərilmişdi. Sonda onu qeyd etmək istəyirəm ki, əmim dəhşətli nərd azarkeşi idi və nərd oynamağı çox sevərdi. Onu udmaq çətin məsələ idi və təsədufən kimsə ona qalib gəlsəydi, əmim onu udmamış nərdtaxtanın arxasından durmazdı. O qədər peşəkar onayırdı ki, ətrafındakıların diqqətini cəlb edərdi. Bütün xanalara özünə məxsus qiymət verərdi. Xatirələrimi kiçik şer parçası ilə bitirmək istəyirəm.