Buqaku
Səhnənin quraşdırılması
İlk əvvəl buqaku səhnələri imperator sarayı daxilində açıq havada təşkil olunurdu. Sonralar buqaku məbədlərin də ərazisində ifa olunmağa başlamışdır. Bəzi hallarda 4 fraqmentdən ibarət vahid konstruksiyaya bərkidilən və rahat yığılıb bağlanan müvəqqəti podmostki quraşdırılırdı. Artıq VII əsrdə iki tip buqaku səhnəsi formalaşmışdır: taka-butay (“vıskoie podmostki”) və siki-butay (“sçena-nastil”). Taka-butay kvadrat qutu formasında hündürlüyü 90 sm, sahəsi 7,32×7,32 m, hündürlüyü 61 sm balüstrada ilə çərçivələnmiş taxta səhnə idi. Taka-butayın iki əks tərəfindən 1.8 m enliyində olan iki pilləkan keçir. Bəzi hallarda hər iki tərəfdən iki pilləkan olur. Siki-butay – Taka-butayın, torpaq səhnə və müasir teatrın səhnəsinin üzərində quraşdırılan nastildir. İki podiumdan ibarət olan bu nastil hündürlüye 17.5-25 sm və ölçüsü 5.5×5,5 m olan yapon sərvindən(kiparis) hazırlanır. Siki-butay həmişə gül rəsmləri ilə bəzədiləm yaşıl rəngli döşədən ibarət olur. Ümumi halda tamaşaçılar üçün xüsusi yerlər yoxdur. Onlar səhnənin ətrafında əyləşə bilərlər. Tamaşa imperator sarayında təşkil olunanda qonaqlar stullarda əyləşir, imperator ailəsinin üzvləri isə tamaşaçılardan təcrid olunmuş fəxri yerlərdə əyləşirlər. Rəqslərin təsnifatı IX əsrdə buqakunun çiçəkləndiyi dövrdə rəqslər sol tərəfli rəqslərə ( mancaraku, taqyuraku, kanşü, hokuteyraku, tayheyraku, karöbin, şundeyka, mancuraku, sancu, bato, ranröo) və sağ tərəfli rəqslərə (enqiraku, hannari, rinqa, hassen, bayro, kotö, xoxin, tikyu, kitoku, qenceraku, nasori) bölünmüşdür. Sol tərəfli rəqslərə yapon rəqsləri, Çindən Yaponiyaya gəlmiş və toqaku melodiyası sədaları altında ifa olunan rəqslər, tenciqaku melodiyası altında Hinsdistandan gəlmiş rəqslər, həmçinin rinyuraku sədaları altında Hind-Çindən gətirilmişdir. Sağ tərəfli rəqslərə isə komaqaku musiqisinin sədaları altında ifa olunan koreya rəqsləri və bokkayqaku musiqisi altında isə mancur rəqsləri, həmçinin giqaku tamaşasının bəzi elementləri aiddir. Alimlərin fikrincə, sol və sağ tərəf rəqsləri öz adlarını buqaku səhnəsindən sağ və sol tərəfdə qakuyanın yerləşməsinə görə almışdır. Belə ki aktyorlar səhnəyə burdan girib çıxırdılar. IX əsrdən sonra mövcud rəqslər əcnəbi sayılmırdılar, saray aktyorları və musiqiçiləri isə sarayda nümayiş olunmaq üçün xalq rəqslərinin melodiyalarını tərtib etməyə başlamışdılar. Nəticədə beş mövzu üzrə yeni repertuar təsnifatı peyda olmuşdur: 1. hərbi rəqslər ) bubu və ya bu-no mai) döyüşdə əldə olunan qələbənin gücünu və şöhrətini özündə əks etdirir; 2. məişət rəqsləri (bumbu və ya bun-no mai) həyatın, mədəniyyətin və təbiətin dəyərli olmasını təcəssüm etdirir; 3. uşaq rəqsləri (varavi-mai) müxtəlif rəngli kostyumlarda yeniyetmələr tərəfindən ifa olunur; 4. qadın rəqsləri ( onna-mai) o cümlədən kişilər tərəfindən də ifa olunur 5.sürətli rəqslər (hasirimono)aktyorlar maskalar geyinərək fövqəltəbii və mifoloji varlıqları təsvir edir. Əslində bu qrup rəqsləri sürətli deyildir, hasirimono adını ona görə almışdır ki, aktyor bu rəqsin ifası zamanı digər rəqslərdən fərqli olaraq bütün rəqs meydançası boyu hərəkət eləyir. Digər rəqslərdə ifa üçün 1 m məsafə kifayət edir. Hal-hazırda buqakunun bütün repertuarı 4 əsas kateqoriyaya bölünür: 1.Budda dövrünə qədər olan rəqs və musiqi (acuma-asobi, nincö-mai, yamato-mai), ayin-ənənə xarakterli rəqslər 2. buddizmlə yanaşı sol və sağ tərəfdən mənimsənilmiş rəqslər 3.qaqaku üslubunda tərtib olunmuş saybara xalq rəqsləri və roey adlı çin şeirləri; 4.müasir musiqiçilər tərəfindən bəstələnmiş və ya adaptasiya olunmuş yeni bəstə və rəqslər. Buqaku rəqslərindən bəziləri mahnı ilə oxunur.