cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
I Abbas
Bağdadın alınması
Səfəvi dövləti yaranmasından bir müddət keçdikdə sonra I İsmayıl Bağdadı ələ keçirərək öz imperiyasına birləşdirmişdi. 1534-cü ildə isə Osmanlı sultanı I Süleyman buranı I Təhmasibdən almağı bacarmış və mühüm hesab edilən şəhər Abbasa qədər Osmanlı hakimiyyətində qalmışdı.
Abbas Qəndəharı moğollardan alıb, 1623-cü ildə bu itkini moğol imperatoruna qəbul etdirdikdən sonra Bağdad barədə hərəkətə keçmək qərarına gəldi. Bu zaman saray çevrilişləri və üsyanlar Osmanlı dövlətini zəiflətmişdi. Abbas 1605-ci ildə Sufiyan döyüşündə qələbə qzandıqdan sonra Osmanlı elçisinə dediyi kimi hələ də I İsmayılın "atının ayağının dəydiyi bütün torpaqları" geri qaytarmaqda qərarlı idi. 1612 və 1618-ci illərdə Bağdadı geri qaytarmaq mümkün olmasa da, Abbas 1622-ci ildən sonra bunun üçün münbit şəraitin yarandığı düşüncəsində idi.
Abbas üçün Bağdadı geri qaytarmaq o qədər cəlbedici gəlirdi ki, bunun üçün 1618-ci il sülhünü pozmağa hazır idi. Çünki Bağdadı ələ keçirmək ona İraqda şiə müqəddəslərinin məzarlarını və ziyarətgahlarına nəzarət etməyi təmin edəcəkdi. Bura xüsusilə Nəcəfdəki İmam Əlinin və Kərbalada onun oğlu İmam Hüseynin məzarları daxil idi. Bu, öz legitimliyinin çox hissəsini imamlarla sıx əlaqədə olmaq iddiasına əsaslandıran bir hökmdar kimi Abbasa çox cəlbedici gəlirdi. Bu həmçinin onun yaxın olmağa xüsusi önəm veriyi şiə ruhani təbəqəsi ilə münasibətlərini daha da yaxşılaşdıracaqdı. Həmçinin Bağdadın geri qaytarılması ilə onun təbəələri Osmanlı təzyiqlərinə məruz qalmadan şiə ziyarətgahlarını ziyarət edə biləcəkdi. Bundan başqa, bu bölgənin geri qaytarılması iqtisadi baxımdan da əlverişli idi. Bölgənin idarə olunmasından gələn gəlirlər bir kənara, hazırkı vəziyyətdə şiə müqəddəslərini ziyarət edən şiələr imperiyadan qiymətli metal çıxarırdılar, təkcə bunun qarşısını almaqla Abbas böyük iqtisadi üstünlüklər qazana bilərdi. İmperiyanın qızıl ehtiyatları məhdud olduğu üçün Abbas kənara qiymətli metal çıxarılmasına qarşı önləmlər alırdı. Buna misal olaraq onun Osmanlı hakimiyyəti altındakı şiə ziyarətgahlarına alternativ olaraq imperiyanın daxilində olan VIII şiə imamı İmam Rzanın məzarını təbliğ etdirməsini göstərmək olar.
Osmanlı imperiyasında son qarışıqlıq 1622-ci ilin mayında başladı. Bu zaman sultanın yeniçəri ocağını ləğv edəcəyini düşünən yeniçərilər qiyam qaldıraraq II Osmanı boğub öldürdülər. Onun yerinə iradəsiz əmisi Mustafa taxta çıxarıldı. Bundan əvvəldə 1617–1618-ci illərdə sultan olan Mustafanın hökmdar kimi zəif şəxs olduğu bəlli idi. Bir il sonra o, yenidən, amma bu dəfə sünni üləma tərəfindən hakimiyyətdən salındı, onun yerinə qardaşının oğlu Murad sultan elan edildi. Taxta çıxdığı zaman Muradın 12 yaşı olduğu üçün onun əvəzindən dövlət işlərini anası Kösəm Sultan yerinə yetirirdi. Bundan sonra Anadolunun şərqində üsyanlar başladı. Üsyanın Bağdada da yayılmasından istifadə edən şəhərin polis qüvvələrinin komandanı Bəkir əl-Subaşı yeniçərilərdən dəstək alaraq şəhərin hakimiyyətini öz əlinə aldı. Ona qarşı Diyarbəkir hakimi Hafiz Əhməd paşa göndərildi. Böyük ordu ilə Bağdada doğru yürüşə başlayan Əhməd paşaya Bağdadı yenidən hakimiyyət altına almaq əmr edilmişdi.
Bəkir müqavimət göstərməyə qərarlı idi, lakin tək başına qalib gələ bilməyəcəyini anlayaraq sərdəddəki Səfəvi sərkərdələrinə müraciət edərək yardım istədi və bunun qarşılığında şahın hakimiyyətini tanıyacağını bildirdi. Abbas bu xəbəri aldıqdan sonra öz sərhəddəki bölmələrinə Bağdada getməyi əmr etdi. Bundan xəbər tutan Hafiz Əhməd paşa həm Bəkirin, həm də qızılbaşların birləşmiş ordusu ilə döyüşməyi təhlükəli qəbul etdi və geri çəkildi. Bəkirə məktub yazaraq onun qızılbaş ordusunu şəhərə buraxmayacağı halda Bağdad hakimi kimi İstanbulda təstiq olunacağını bildirdi. Əvvəlki mövqeyindən geri çəkilən Bəkir şəhərə yaxınlaşan qızılbaş ordusu ilə görüşməyi əvvəlcə ertələdi, daha sonra isə onların düşərgəsinə odlu silahlardan hücum təşkil etdi. Bağdad yolunda Abbas bu xəbəri aldıqdan sonra ona məktub yazaraq Əhməd paşanın təklifinin eynisini etdi, yəni əvvəlki təklifinə sadiq qalarsa şah onu Bağdad hakimi təyin edəcəkdi. Bəkirin şahın məktubunu gətirən heyəti qəbul etməməsindən sonra Abbas bölgəyə əlavə qüvvələrin gətirilməsini əmr etdi və 1623-cü ilin dekabrında şəhərin qala divarları qarşısına çatdı. Buradan Bəkirə göndərilən məktubda ona şahın təklifi barədə düşünmək üçün 3 gün vaxt verildi. Bəkir buna top atəşləri ilə cavab verdi. Belə olduğu halda, 3 günün tamamında qızılbaş ordusu şəhəri mühasirəyə aldı. 12 yanvar 1624-cü ildə qorçu dəstəsindən olan qızılbaşlar şəhərə daxil oldular, iki gün sonra şəhər tamamilə ələ keçirildi.
Abbas Osmanlı yardım ordularını da məğlub etdikdən sonra Bağdadın şimalındakı müasir İraq ərazilərini və sürətlə ələ keçirdi. Qalalardakı həvəsdən düşmüş Osmanlı qarnizonlarını döyüş yerlərini tərk edərək Anadoluya çəkildilər. Bunlardan bir çoxu hətta Diyarbəkirin cənubuna qədər olan Osmanlı bölgələrini yağmalamağa başladı, lakin cənubdakı əməliyyatlara başçılıq edən Fars əyalətinin hakimi İmamqulu xan Bəsrəni ələ keçirə bilmədi. Buradakı yarımüstəqil Osmanlı paşası Portuqaliyadan dəstək alaraq Səfəvi hücumlarını dəf etdi. Bəsrəni qorumaq üçün 5 gəmi göndərən portuqaliyalılara qarşı İmamqulu xan Şərqi Hindistan şirkətindən yardım istəsə də, onlardan müsbət cavab ala bilmədi.
Osmanlı əks-hücumu
Bağdadın itirilməsi xəbəri İstanbulda böyük səs-küyə səbəb oldu. Əhali səfəvilərin şəhərdə qovulması üçün nümayiş təşkil etdilər. Diyarbəkir hakimi Hafiz Əhməd paşa baş vəzir və ordunun baş komandanı təyin edilərək şəhəri geri alması əmr edildi. Diyarbəkirdə ordu və mühasirə alətlərinin toplanmasına başlanıldı. Bu xəbərlər Abbasa çatdıqdan sonra o, osmanlıların Azərbaycana yeni yürüşə hazırlaşdığını düşündüyünə görə oradakı bütün təchizat vasitələrini məhv elətdirdi. Gürcüstan gələn xəbərlər isə ürəkaçan deyildi. Orada yenidən üsyanın başladığını xəbər alan Abbas Qaraçaqay xanı üsyanı yatırmaq üçün göndərdi. Qaraçaqqy xanla birlikdə Abbasın gürcü kölələrindən olan Murav bəy də göndərilmişdi. Murav bəy Qaraçaqay xannı üsyançı olmasından şübhələndiyi xeyli sayda gürcünü öldürməsinə şahidlik etdikdən sonra tərəf dəyişdirərək üsyançıların yanına keçdi. Səfəvilərin Şirvan hakimi Yusif xanla Qaraçaqay xanı tələyə salaraq öldürən Murav bəy gürcü üsyançı şahzadəsi Teymurazla birləşərək əyalətdəki üsyana rəhbərlik etməyə başladı. Buna cavab olaraq Səfəvi sülaləsindən gələn və kürəkəni olan qorçubaşı İsa xan Səfəvini ordu komandanı olaraq indiki Gürcüstan bölgəsinə göndərildi və Qafqaz hakimlərinə onun ordusuna qatılmaq tapşırıldı. 30 iyun 1625-ci ildə Azərbaycandan gələn qızılbaş süvarilərin yardımı ilə İsa xan üsyançıları darmadağın etdi, lakin üsyanı tamamilə ortadan qaldırmaq mümkün olmadı, bir müddət sonra üsyançılar Azərbaycan hakimi Şahbəndə (və ya Şahverdi) xanı tələyə salaraq öldürdülər. Bütün üsyan boyunca gürcülər yardım üçün ruslara müraciət edirdilər, bu yardım gəlməsə də, qismən Rusiyanın xahişi ilə Abbas üsyançı Teymurazı şərqi Gürcüstanın Səfəvi valisi təyin edilməsinə razı oldu. Abbas bundan sonra gürcü valilərinin ancaq mövcud sülalə içərisindən seçiləcəyini, İsfahan darğasının da İslamı qəbul etmiş sülalə üzvündən təyin ediləcəyini, bölgənin ağır vergi yükü ilə yüklənməyəciyini boynuna götürdü. Bu şərtləq qarşılığında gürcülər üsyanı sonlandırmalı idilər.
Gürcü üsyanının genişlənməsi imperiyanın digər yerlərində də üsyanların formalaşmasına şərait yaratdı. Bu xüsusən kürdlər arasında müşahidə edilirdi. Osmanlının inki baş naziri olan Hafiz Əhməd paşa bu imkandan Bağdadın geri qaytarılması üçün bir fürsət kimi yararlanmaq fikrinə düşdü. 1625-ci ilin payızında Diyarbəkirdən Osmanlı ordusu yürüşə başlasa da, yeniçərilərin bu yürüşə könülsüz yanaşdıqları bəlli olurdu. Hafiz Əhməd paşa çox gümanki şahın üsyanlarla mübarizə apardığına görə onun qarşısına çıxmayacağını, şəhərdəki qızılbaş qarnizonunun da dərhal təslim olacağını düşünürək özü ilə mühasirə topları götürməmişdi. O, 10 noyabr 1625-ci ildə Bağdada çatdı və yolda heç bir müxalifətlə qarşılaşmadı, çünki bütün kənardakı Səfəvi qarnizonlarına şəhərə geri çəkilmək əmri verilmişdi, lakin Osmanlı ordusu şəhərə yardım üçün göndərilmiş 3 minlik qızılbaşın şəhərə girişini əngəlləyə bilmədi. Bu yardım dəstəsi Abbas tərəfindən Osmanlı yürüşü barədə xəbərlərin yayılmasından dərhal sonra göndərilmişdi. Diqqətini yayındıran başqa məqamların olmasına baxmayaraq, Abbas ehtiyat ordu toplayaraq Zeynəl bəy Şamlının komandanlığı ilə şəhərə göndərə bilmişdi. Şahın əvvəllər Avropa və Hindistanda elçisi olmuş Zeynal bəy türk-qızılbaş tayfalarından biri olan Şamlılara mənsub idi və şahla çox yaxın olmaqla birlikdə, sarayda təsmalbaşı vəzifəsini icra edirdi. Bu yardım ordusu göndərildikdən sonra 3 noyabrda Abbas digər orduların onunla birləşməsi üçün dayandığı Sultaniyyəni tərk etdi.
Bağdadın mühasirəsi Osmanlı ordusu üçün faciəvi oldu. Qalaya hücumlar etdikdən sonra belə qızılbaşlar gecə vaxtı yeni min nəfərlik qızılbaşı döyüş ləvazimatları ilə birlikdə şəhərə sala bildilər. Yeni gələnlərin hamısı mühasirə döyüşündə təcrübəli idilər. Hafiz Əhməd paşa Mosul və Bəsrədən top gətirilməsi üçün əmr versə də, artıq gec idi. Həmçinin Osmanlı ordusu şəhəri mühasirəyə almaqla birlikdə, vaxtaşırı hücumlar edən Zeynəl bəyin komandanlığındakı qızılbaşlara qarşı da döyüşməli idilər. Hafiz Əhməd paşanın danışıqlara başlamaq haqqında təklifi Abbas tərəfindən qəbul edilsə də, danışıqlar tez bir zamanda pozuldu. Bu məqamda Osmanlı ordusu qala divarlarından birində oyuq açıb oradan hücum etməyə nail olsalar da, su ilə doldurulmuş, üzəri ot və samanla gizlədilmiş su quyularına düşün öldürüldülər. Nəhayət toplar da gəlib çatdı, lakin yetəri qədər barıt yox idi. Osmanlı komandanlığı öz düşərgəsini gücləndirmək və qalanın içindəki qızılbaş qarnizonunu aclığa məhkum etmək qərarına gəldilər, lakin nəticədə qızılbaşlar ordunun tədarük xəttlərini kəsdiyinə görə onların özləri xəstəlik və aclıqdan əviyyət çəkməyə başladı. Təchizatları tamamilə tükənmək ərəfəsində olanda yeniçərilər qiyam qaldıraraq Hafiz Əhməd paşanı mühasirəni qaldırmağa məcbur etdilər. 1626-cı ilin iyulunda öz ləvazimatlarını, yaralılarını və xəstələrini ölümə tərk edərək Osmanlı ordusu alçaldıcı formada geri çəkilməyə başladı. Abbas onlara hücum etməməyə razı olsa da, Osmanlı qoşunları geri çəkilərkən ərəb və türk tayfaları tərəfindən aramsız hücumlara məruz qaldı. Bəzi qaynaqlara görə, Osmanlı ordusu Bağdadın mühasirəsi və sonradan geri çəkilmə zamanı şəxsi heyətinin yarısını itirmişdir. Bundan sonra Abbasın sağlığı dönəmində Osmanlı şəhəri geri qaytarmaq üçün heç bir addım atmadı.
Moğollarla münasibətlər
thumb|left|200px|I Abbas və [[Sultan Cahangirin təsviri. (müəllif: Əbül Həsən) ]] thumb|left|180px|[[Əkbər şah]] Əkbər göndərdiyi məktubda Abbası həm özbəklər, həm osmanlılar, həm də daxili düşmənlər üzərində qazandığı qələbələrə görə təbrik edirdi. Elçilik Əkbərin Abbas üçün göndərdiyi xeyli sayda qiymətli hədiyyələri də şaha təqdim etdilər. Şah hədiyyələrlə o qədər də maraqlanmadı, bircə hədiyyələr içində olan qılınc onun diqqətini çəkdi və Əkbərin Əmir Teymurun soyundan gəldiyi üçün qılıncı gələcəyə dair yaxşı bir işarə olaraq qəbul edib yaxından maraqlandı. Moğol elçisi İrəvan tutulana qədər şahın düşərgəsində qaldı və şəhər ələ keçiriləndən bir ay sonra geri dönmələrinə icəzə verildi.
1618-ci ildə Osmanlı imperiyasını bir daha məğlub edib sülhə məcbur edən Abbas hökmdarlığının ən möhtəşəm elçiliyini qəbul etmək üçün Qəzvinə qayıtdı. Bu elçilik heyəti Böyük Moğol imperatoru Cahangir tərəfindən göndərilmişdi və moğol əsilzadəsi Xan Aləm tərəfindən rəhbərlik edilirdi. Xan Ələm məşhur nəslə sahib idi və onun ulu əcdadları Abbasın böyük ilham aldığı və sevdiyi tarixi şəxsiyyət Əmir Teymurun xidmətçiləri olmuşdular. İspan elçisi Fiqueroa da həmin zaman Abbasın sarayında idi və o, Xan Aləmin mirvari sırğalar taxdığını, qiymətli daşlarla bəzədilmiş xəncər daşıdığını və İsfahandakı hind tacirləri tərəfindən inanılmaz dərəcədə zəngin kimi təsvir edildiyini bildirmişdir. Alamı 800-ə yaxın xidmətçi və bir neçə yüz gözətçinin müşayiəti ilə Hindistan faunasının ekzotik kolleksiyası müşayiət edirdi. Elçilik heyətinin İsfahana gəlişini öz gözləri ilə görən İsgəndər bəy Türkman yazır ki, heyətdə qızıl hövdələrlə təchiz edilmiş və hər cür bəzəklərlə bəzədilmiş 10 nəhəng fil, pələnglərin, leopardların, antilopların, çitaların, gərgədanların, danışan quşların və müxtəlif növ zibilləri çəkən su camışlarının daxil olduğu müxtəlif heyvanlar da olmuşdur. Heyətin üzvlərindən biri də moğolların saray rəssamı Bişan Das idi. O, Səfəvi imperiyasında olarkən bir neçə şəkil çəkdi və onları Cahangir şaha apardı. Çəkdiyi şəkillərin sırasına Abbasın da şəkli daxil idi. Elçiliyik heyətinin bu qədər geniş və təmtəraqı olması şübhəsizki Abbası təsirləndirmək üçün idi. Çünki Cahangir belə bir elçilik göndərməklə Abbasa olan öz ehtiramını göstərməyə çalışmaqla birlikdə, onu çoxdandır gözlənilən Qəndəharı geri alma istəyindən əl çəkməyə sövq etməyə çalışırdı. Qəndəhar iki imperiya arasında olan ticarət yollarının kəsişməsində yerləşirdi və ikili ticarət üçün mühüm şəhər hesab edilirdi. Abbas Qəndəharı geriqaytarmaq məsələsində qəti olsa da, hələlik moğolların dostluğunu qoruyub saxlamağa can atırdı, çünki bu, onların özbəklərlə ona qarşı ittifaq yaratma ehtimalını azaldırdı. Həmçinin Abbasın Heratda böyümüş olması inistinktiv olaraq moğolları özünə heyran etməsinə yol açırdı, çünki bu şəhər bir zamanlar moğolların ulu əcdadlarının hökmranlıq etdiyi paytaxtları olmuşdu. Abbas bunu legitimliyinin mühüm mənbəyi hesab edirdi və getdikcə öz nəslini böyük türk-monqol fateh ilə əlaqələndirməyə çalışırdı. O, 1603–1604-cü ilin qışında İrəvanı mühasirəyə alarkən ona baş çəkən moğol səfirliyinin gətirdiyi hədiyyələr arasında olan qılıncı yaxşı əlamət olaraq götürdü, çünki onun dediyinə görə, bu Teymurun nəslindən olan biri tərəfindən göndərildiyinə görə xüsusi idi. Abbasın Əmir Teymura olan xüsusi marağından xəbərdar olan Cahangirin ona göndərdiyi hədiyyələrdən biri də Əmir Teymur və onun nəslindən olan şəxslərin 240 nadir portreti idi.
Abbas Xan Aləmə həm Qəzvində, həm də İsfahanda hörmətlə qarşıladı. Xeyli sayda insan piyada və at üzərində şəhərdən aralanaraq elçiliyin heyətinin şəhərə gəlişinə tamaşa eləməyə getmişdi. Daha sonra minlərlə çıraq və şamla işıqlandırılan Kral Meydanında ziyafətlər və müxtəlif əyləncələr, o cümlədən gecə öküz döyüşləri təşkil edildi. Bu şənliklərə qatılan Fiqueroanın bildirdiyinə görə, Xan Aləm çox yaxşı yumor qabiliyyətinə sahib olmaqla birlikdə, həm də yaxşı dost idi və Abbasla yaxşı yola gedirdi. Figueroaya görə, şah "tez-tez onu ələ salır və onunla zarafatlaşırdı, təkcə sözlərlə deyil, həm də saqqalından tutaraq, çiyinlərinə vuraraq". Abbasın bəyənmədiyi yeganə şey Xan Aləmin siqaret çəkmə vərdişi idi ki, o, iki fut uzunluğunda qızıl boru ilə tüstü buludları çıxaraarq "uzaqda oturanların da narahatlığına səbəb olurdu". Figueroa deyir ki, Abbas qonaqlarına qarşı çox mehriban olsa da, buna qıcıqlandığını gizlətməkdə çətinlik çəkib.
Müzakirələr zamanı Abbas yenidən Qəndəhar məsələsini açdı və bu şəhərin Xorasanın bir hissə olduğuna görə onun irsi bölgəsi olduğunu bildirdi. O, iki imperiyanın da maraqlarının Cahangirin bu öz sərhədlərindən uzaqda yerləşən və iki dövlətində münasibətlərinin daha da yaxşılaşdırmasına əngəl olan şəhəri geri verməyi gərəkdirdiyini bildirdi.
Bu məsələ Abbasın elçisi Zeynal bəyin Böyük Moğol imperiyasına olan səfəri zamanı nəzakətli formada yenidən gündəmə gətirildi. Zeynal bəy bundan əvvəl Abbas tərəfindən Avropaya elçi olaraq göndərilmişdi, 1619-cu ildə isə Xan Aləm ilə birlikdə moğolların sarayına göndərildi. İskəndər bəy Münşi Abbasın Zeynəl bəyi elçi üçün lazım olan keyfiyyətlərə malik olduğuna görə seçmişdir: O, daxili uyğunluq, fərasətlilik, alicənablıq, təbii gözəl davranış və mükəmməl ünsiyyət bacarıqlarına malik idi. Bundan əlavə, o, şahın tam etibar etdiyi bir adam idi. Öz növbəsində, Zeynal bəy bir sufidən gözlənilən sədaqətlilik və sadiqliyə əsaslanaraq, ali ruhani rəhbərinin (mürşüdü kamilin) və xeyirxahının xidmətində nə canını, nə də malını əsirgəməməkdə qərarlı idi.
Zeynal bəyin elçiliyi də Xan Aləmin elçiliyi kimi əzəmətli hazırlanmışdı ki, Səfəvi imperiyasının gücü aşağı qəbul edilməsin.
Qəndəhar
alt=Tahmasp and Humayun at a spring New Year festival, surrounded by other people|thumb|upright=1.2|Şah Təhmasib və [[Hümayun Novruz şənliyində. İsfahanın Çehel Sütun sarayının divarında əks etdirilmiş rəsm. ]] Böyük Moğol imperiyası ilə Səfəvi imperiyasının münasibətləri Şah İsmayıl dövründə müttəfiqliyə əsaslanırdı. Əmir Teymurun soyundan gələn Moğol sülaləsi babalarının Orta Asiyada yerləşən taxtını geri qaytarmaq istəyirdi və bunun üçün Səfəvi imperiyası birlikdə fəaliyyət göstərirdi. Şah Təhmasib dövründə isə, ortaq özbək düşmənlərinin mövcudluğuna rəğmən, böyük siyasi və iqtisadi mərkəz olan Qəndəhar şəhərinə hakimlik uğrunda mübarizə başlandı və şəhər əldən-ələ keçdi. Şah Təhmasib Qəndəharı geri qaytarmaq üçün 1537-ci ildə yürüşə başladı. Qəndəharın moğol hakimi Xacə Kalan müqavimətsiz şəhəri qızılbaşlara təslim etdi. Şah Budaq xan Qacarı şəhərin hakimi təyin etdi, lakin 1538-ci ildə Moğol padşahı Hümayunun qardaşı Mirzə Kamran qoşunla Qəndəhara gələrək qızılbaşları oradan sıxışdırdı.
Lakin Hümayun Hindistana geri dönüb taxtını geri aldıqdan sonra yenidən sünniliyə keçir, lakin onunla birlikdə Hindistana gəlmiş şəxsləri sünniliyə keçməyə məcbur etmir. Qəndəharın verilməsi ilə də bağlı problem ortaya çıxır. Qəndəhar şəhərinin verildiyi Səfəvi şahzadəsi Murad Mirzə (razılaşmaya görə, Şah Təhmasib Qəndəharın məhz oğlu Murad mirzəyə güzəştə gedilməsini istəmişdi) qısa müddət sonra vəfat edir və şəhər iki imperiya arasında mübahisə mənbəyinə çevrilir. Moğollar şəhərin sadəcə Murad Mirzə yaşadığı təqdirdə Səfəvi imperiyasına aid olduğunu iddia etdikləri halda, Səfəvi imperiyası şəhərin əbədi olaraq onlara verildiyini iddia edirdi. Təhmasib özünün şəhər üzərinə ilk yürüşünü 1558-ci ildə — Hümayunun ölümündən sonra — həyata keçirdi və şəhəri geri qaytardı.
I Abbas dövründə 1595-ci ildə şəhər yenidən moğolların əlinə keçdi. I Abbasın bunu düzəltmək istəyi moğollarlarla 1622-ci ildə müharibənin başlanmasına səbəb oldu.
1605-ci ildə Heratın hakimi Hüseyn xan Qəndəhar şəhəri üzərinə yürüş edərək oranı mühasirəyə aldı, lakin qalanın moğol hakimi Şah bəy Xanın inadkar müqaviməti və bunun ardınca da güclü moğol ordusunun yardıma gəlməsi nəticəsində Səfəvi ordusu geri çəkilməyə məcbur oldu. Şah Abbas Osmanlı üzərindəki qələbədən sonra moğollar üzərinə yeni bir müharibəyə başladı. 1621-ci il 20 mayda I Abbas komandanlığında Qəndəhara çatan Səfəvi ordusu dərhal şəhərin mühasirəsinə başladı. Şəhərin mühasirəyə alınması xəbəri ona çatmasına baxmayaraq, moğol hökmdarı Cahangir reaksiya göstərməyə gecikdi və əlavə qüvvə göndərmədi. Şəhərin müdafiəsində qalan 3 min nəfərlik kiçik qarnizon isə uzun müddət müqavimət göstərə bilmədi. İmperator oğlu və vəliəhdi olaraq qəbul edilən Xürrəmdən yardım üçün toplanmış orduya komandanlıq etməyini istədi. Bu zaman Dekanda Manduda olan Xürrəm saraydan uzaqda olduğuna görə gücünü itirəcəyindən ehtiyat edərək bundan yayındı.
Moğolların qaladakı qarnizona yardım üçün topladığı ordunun zəif olduğu qısa zaman sonra bəlli oldu. 45 günlük mühasirədən sonra 22 iyunda qala təslim alındı. Bundan qısa müddət əvvəl isə Zəmindavar Səfəvi ordusu tərəfindən ələ keçirilmişdi. Qəndəharın hakimi Abbas tərəfindən Gəncəli xan Zığ təyin edildi.
Şəhərə Səfəvi qarnizonu və qarnizon üçün lazım olan cəbhəxana yerləşdirildikdən sonra Abbas Gur yolu ilə Xorasana geri qayıtdı. Geri dönüş yolunda olarkən o, Çağçaran və Ğarcistanda müqavimət göstərən əmirlər tabe edildi.
Bu zaman moğolların başları öz daxili məsələlərinə qarışdı və lazimi müqaviməti göstərə bilmədilər. Beləki Xürrəm üsyan qaldırmış və paytaxta doğru yürüşə çıxmışdı. Qəndəharın ələ keçirilməsindən sonra Abbas Cahangirin yanına elçi göndərərək yalnız ona mənsub olanı geri qaytardığını və bundan artığında gözü olmadığını bildirdi.
Beləliklə, 1623-cü ilin yazında moğol elçisi I Abbasın düşərgəsinə gəldi və moğol imperatorunun Qəndəharı itirdiyini qəbul etdiyini bildirdi. Beləliklə Səfəvi imperiyası ilə Moğol imperiyası arasındakı münaqişə sona çatdı. Abbas özünün uşaqlıq dostu Gəncəli xanı Qəndəhara hakim təyin etdi və o, 1624/1625-ci ildəki ölümünə qədər şəhərin hakimi oldu.
Rusiya ilə münasibətlər
thumb|left|180px|Gənc I Mixail Fyodoroviç Romanov 1602-ci ildə Praqadan Müqəddəs Roma imperatoru II Rudolfun əmri ilə Səfəvi imperiyasına səfər edən Tektander Abbasla görüşüb geri qayıdarkən Mehdiqulu bəy Cığatay da onunla birlikdə Avropaya göndərilir. Bu elçiliyin əsas hədəfi Osmanlı imperiyasına qarşı Avropa dövlətləri ilə Səfəvi imperiyasının ittifaqını formalaşdırmaq idi. Tekatanderlə Mehdiqulu bəy Moskvada Rusiya çarı Boris Qodunovu ziyarət etmişdir. Bu ziyarətin məqsədi Abbasın Mehdiqulu bəyi Osmanlı üzərindəki parlaq qələbəsi barədə rus çarını məlumatlandırmağı əmr etməsi olmuşdu. Çar bu xəbəri eşitməkdən məmnun oldu və 5 min nəfər döyüşçü ilə bir neçə topu ona Dərbəndi geri qaytarmağa yardım etməsi üçün göndərəcəyini bildirdi. Hər iki elçi 24 avqust 1604-cü ildə Moskvanı tərk etdilər.
Dəkkə dövlətləri ilə münasibətlər
thumb|upright|[[I İsmayıl|I Şah İsmayılın legitimliyin simvolik açarını Bicapur Sultanlığının hökmdarı Yusif Adil Şaha göndərməsinin təsviri. 1680-ci illərə aid miniatür.]]
Dəkkəndə bir neçə şiə dövlətinin yaradılması ilə Səfəvi imperiyası özünü şiə dünyasının ortasında olduğunun fərqinə vardı. Səfəvi sarayına digər şiə dövlətləri tərəfindən dövlətçilik sahəsində bələdçi kimi yanaşır və ondan "qəzəbli sünni dünyası"na qarşı qorunma istəyirdilər. Bu sultanlıqlar müasir mərkəzi və qərbi Hindistanda XVI əsrdə Bəhməni sultanlığının parçalanmasından sonra meydana çıxmışdı və əsas sahil xəttlərinə nəzarət etməkdə idilər. Bu sultanlıqlardan ikisi Əhmədnaqar və Qolkonda sultanlıqları I Şah İsmayılın müvafiq addımından sonra onlar da şiəliyi dövlətin rəsmi məzhəbi elan etdilər. Lakin buna baxmayaraq, Qaraqoyunlu sülaləsindən olan Sultanqulu Baharlu babaları olan Qara Məhəmmədlə Qara Yusifin şiəliyi Şah İsmayıldan daha əvvəl qəbul etməsi ilə fəxr edirdi. O, deyirdi: Peyğəmbərə və onun canişini Əliyə də and içdim ki, əgər nə vaxtsa istiqlaliyyət əldə edə bilsəm, “möminlərin bayraqlarının indiyədək dalğalanmadığı” yerlərdə on iki imamın ardıcıllarının imanının yayılmasına kömək edəcəyəm; amma sən elə bilmə ki, mən bu fikri Şah İsmayıldan götürmüşəm; bilsinlər ki, mən ondan əvvəl, Sultan Yaqubun dövründən, ata-babalarımın imanı olduğu kimi, on ikinin (Allahın onlara salamı olsun) dininə etiqad etmişəm. İndi mənim yüz yaşım var, onun çoxunu həqiqi dinin qanunlarını təbliğ etməyə həsr etmişəm; indi isə xarici aləmdən uzaqlaşıb qalan günlərimi dua ilə keçirmək istəyirəm”.
Özüdə Azərbaycan türklərindən və Qaraqoyunlu nəslindən olan İbrahimqulu Qütbşahın Qolkondadan Səfəvi şahı I Təhmasibə göndərdiyi məktubda deyilir: İbrahimqulu Qütbşah ilahi kömək və şah lütfü ilə qələbə bayrağını qaldırdı. O, Pleiades düyününə yığılmış düşmən sıralarının Ursanın quyruğu kimi səpələnməsinə səbəb oldu. İndi o, rəhbərliyin öhdəliklərini yerinə yetirə və köhnə əlaqələri yeniləyə bilir. Açığı, bizdən əvvəl heç kim bu torpaqlarda İmami əqidəsinin təbliğat bayrağını qaldırmayıb! Bizdən əvvəl heç kim əzəmətli On iki xütbəni yaymayıb! Bu böyük əqidənin əsaslarını və bu ali şəriət hökmlərini möhkəmləndirmək üçün gündən-günə böyük səylər göstəririk.
thumb|upright|[[Bicapur şəhərinin şəhər divarlarının təsviri. Yakov Baltazar Piters tərəfindən 1690-cı illərdə çəkilmişdir.]] Dəkkən hökmdarlarından olan şiə Əli öldükdən sonra yerinə II İbrahim keçdi. I Əli və II İbrahim bir-birindən çox da fərqlənmirdilər. Hər ikisi şiəliklə bağlı idi və sufi övliyaları ilə əlaqə saxlayaraq Səfəvilərlə mehriban münasibətdə idilər. Sultanların Səfəvilərə münasibətdə rəsmi çıxışı təkcə siyasi deyil, həm də ideoloji cəhətdən imperiya ilə ittifaqın birbaşa ifadəsidir. II İbrahimin 1623-cü ilin əvvəlində I Şah Abbasa göndərdiyi məktubunda yazılır: Dəkkan torpaqları İraq, Fars, Xorasan və Azərbaycan əyalətləri qədər Səfəvi imperiyasının bir hissəsidir. Buna uyğun olaraq xütbədə Səfəvi hökmdarlarının adları oxunmuş və gələcəkdə də oxunacaqdır. Bizim əcdadlarımız bu əraziləri idarə etmək və onları qorumaq üçün Əlahəzrətin əcdadları tərəfindən təyin edilib. Deməli, bizim vəzifəmiz Əlahəzrətin adı ilə ölkələri idarə etmək və onları xarici təcavüzdən qorumaqdır.
Sultan bu kritik məqamda belə çıxış edərək əslində öz dövlətinin varlığını və mahiyyətini şiəlik prizmasından əsaslandırmağa və qorumağa çalışırdı. Bu ritorika ilə çıxış etmək Dəkkan sarayları üçün qeyri-adi hesab edilməzdi və çox gümanki daxili auditoriya üçün nəzərdə tutulmuşdu. Nəhayət, vəziyyət ağır görünəndə saray üzvləri, xüsusən də sultanlığa heç bir xüsusi bağlılığı olmayan zadəganlar, bəzi saray əyanları kimi, Qaraqoyunlu nəslindən gələn Qütbşahilərin və ya digər adları ilə Adil Şahilərin sarayını tərk edərək Moğollara qoşulmaq imkanı əldə etdilər. Təxminən iyirmi ildən sonra Mir Cümlə kimi tanınan Məhəmməd Səid Şəhrestani bu yolla məşhurlaşdı. Buna görə də Sultanın niyə onların dəstəyinə layiq olduğunu xatırlatmaq lazım idi. Bununla belə, bu deyim yalnız daxili işlərlə məhdudlaşmırdı. Oxşar dil Dəkkən sultanlıqları, eləcə də onlarla Səfəvilər arasında diplomatik yazışmalarda geniş istifadə olunurdu. Vəziyyəti qarışıq edən bir digər məqam isə bu yazışmalarda təkcə şiə üslubunda məktublaşmaların olmaması idi, çünki məktublarda açıq bir dillə Səfəvi üstünlüyünün qəbul edilməsi hiss edilirdi.
Avropa ilə münasibətlər
thumb|[[Hüseynəli bəy Bayat|Səfir Hüseynəli bəy Bayat]] I Abbas tərəfindən 1599-cu ildə Osmanlı imperiyasına qarşı Avropadakı bəzi qüvvələr ilə müttəfiq olmaq üçündiplomatik heyət göndərildi. Demək olar ki, yarandıqları ilk dönəmdən etibarən Səfəvi imperiyası Osmanlı imperiyası ilə müharibə vəziyyətində idi. Müharibə fasilələrlə bir əsrə yaxın idi ki, davam etməkdə idi. Sonuncu dəfə 1590-cı ildə imzalanmış İstanbul müqaviləsi Səfəvilər üçün ağır şərtlərlə imzalanmışdı və I Abbas itirdiyi torpaqları geri qaytarmaq barədə planlar qurmaqda idi.
Səfarətlər
Heyətin qarşısında qoyulmuş ən böyük məqsəd Osmanlıya qarşı Səfəvi imperiyası ilə ittifaq bağlayacaq, onunla eyni zamanda Osmanlı imperiyasına müharibə elan edəcək qüvvələr tapmaq idi.
Səfarət heyəti bir səfirdən və onun 4 katibindən ibarət idi. Heyətin səfiri Hüseynəli bəy Bayat, onun birinci katibi Oruc bəy, onun oğlu Sultanəli bəy, Hüseyn Əli bəyin qardaşı oğlu Əliqulu bəy və başqa iki nəfərdən ibarət idi. Heyətə ingilis macərapərəst Ser Antoni Şirli idi. O, 1599-cu ilin mayında 25 nəfər başqa ingilislə birlikdə Venesiyadan gəlmiş və Şah I Abbasın sevimlisi olmuşdu. Buna qədər də, İngiltərə ilə Səfəvilər arasında bir neçə əlaqə olmuşdu. Bu əlaqə Kraliça I Yelizavetanın 1562-ci ildə göndərilmiş səfiri Entoni Cenkinson vasitəsiylə olmuşdur.
thumb|[[Robert Şirli]] 1599-cu ilin iyulunda heyət Həştərxana yola düşdü. Onlar 1599-cu ilin noyabrında Moskvaya çatdılar. Uzun səfərdən sonra, 1600-cü ildə Bohemiyaya, Praqaya çatan heyət, orada imperator Rudolfla görüşüb, qışı oada keçirdilər. 1601-ci ilin yazında Münhenə yola düşən heyət orada keçmiş Bavariya hersoqu II Uilyam ilə görüş keçirdi. Daha sonra İtaliyaya gedib, orada Mantuada Mantua və Montferratın hersoqu olan Vencenzo Qonzaga ilə görüşüldü, lakin səfirlik Osmanlı imperiyasının səfirliyi ilə görüşdüyünü bildirərək Səfəvi elçilərini qəbul etməkdən imtina edən Venesiya doju ilə görüşə bilmədi. Romada ikən Papa VIII Klement elçilik heyətini qəbul etdi və tərəflər arasındakı görü. uzun müddət davam etdi. Heyətin sonuncu tapşırığı İspan kralı ilə görüşmək idi. İspaniyaya gedən heyət orada III Flipplə görüşdü və ondan Hörmüzə gedə bilmək üçün icazə istədilər. Kral onları Portuqaliya üzərindən dəniz vasitəsiylə İran körfəzinə aparacaq nəqliyyat vasitəsi təmin etdi. Lakin son insidentdə səfirliyin üzvlərindən biri, dindar molla Meridada bir ispan tərəfindən bıçaqlanaraq öldürüldü. Təzminat almaq üçün müzakirələrdən sonra səfirlik 1602-ci ilin əvvəlində Lissabondan Səfəvi imperiyasına yola düşdü.
Bu elçilik heç bir zaman vətəninə dönə bilmədi, onları daşıyan gəmi Afrika ətrafında ikən qəzaya uğradı və batdı, lakin elçiliyin gördüyü işlər Avropa ilə Səfəvi imperiyası arasında əlaqələrin möhkəmlənməsində mühüm rol oynadı və Avropada Səfəvi mədəniyyətinə böyük marağın yaranmasına səbəb oldu. Bu Uilyam Şekspirin 1601–1602-ci illərdə yazdığı On İkinci Gecə sərində Sofi obrazının peydə olmasında özünü əks etdirir. Sofi avropalıların Səfəvi şahına verdikləri ad idi. Həmçinin Səfəvi elçilərinin Avropa səfərindən sonra orada kişilər üçün dabanlı ayaqqabılar geyinmək dəb oldu.
I Abbas tərəfindən 1609-cu ildə Avropaya yeni bir elçilik heyəti göndərildi. Diplomatik nümayəndə heyətinin göndərilməsində məqsəd Osmanlı imperiyasına qarşı Avropa dövlətlərinin dəstəyini qazanmaq idi. Heyətə ingilis olan Robert Şirli rəhbərlik etmişdir.
Bundan sonra Şirli dəniz yolu ilə Ümid burnundan keçərək, Hindistanda quruya çıxdılar. Hind çayının okeanla birləşdiyi yerdə quruya çıxan Şirliyə qarşı portuqaliyalıların sui-qəsd cəhdi oldu, lakin bundan sağ çıxmağı bacaran Şirli arvadı ilə birlikdə 1615-ci ildə İsfahana çata bildi. Onun səfarət heyətinə daxil olanların hamısı isə yolda olarkən sui-qəsdlə zəhərlənərək öldürülmüşdülər.
1616-cı ildə Şərqi Hind şirkəti ilə I Abbas arasında ticarət müqaviləsi imzalandı. Bundan sonra 1622-ci ildə İngilis-Səfəvi birləşmiş qüvvələri portuqal və ispanları İran körfəzindən qovub çıxardılar. Bu, Hörmüzün geri qaytarılması ilə mümkün oldu.
Hörmüzün ələ keçirilməsi Ost-Hind şirkətinə Səfəvilərlə ticarəti inkişaf etdirmək üçün münbit şərait yaratdı. İngilislər hazır geyimləri və digər məmulatları ipəklə dəyişdirirdilər, lakin bəzi çətinliklər hələ də qalmaqda idi. İngilis macəraçı Robert Şirli də bu ticarət əlaqələrinin inkişafında maraqlı idi.
Müqəddəs Roma imperiyası
thumb|Aegidius Sadeler tərəfindən 1605-ci ildə çəkilmiş [[Mehdiqulu bəy Cığatay|Mehdiqulu bəyin portreti.]] Elçilik 1602-ci ilin 27 avqustunda II Rudolfun paytaxtı Praqa şəhərindən səfərə başlamışdır. Elçiliyin məqsədi Osmanlı İmperiyasına qarşı mübarizədə Avropa gücləri ilə Səfəvi imperiyası arasında ittifaq haqqında ilkin razılaşmanın təsdiqlənməsi idi. Görünür, elçiliyin katibi vəzifəsi Georges Tektanderə həvalə edilmişdi. Çünki elçiliyin rəhbəri olan Stefan Kakaş Lənkəran ərazisində olarkən vəfat etmişdir. Ölümündən əvvəl o, elçiliyim vəzifəsini tamamlamaq üçün Georgesin rəhbər olması barədə yazılı əmr hazırlamışdı. Abbas Təbrizi aldıqdan sonra elə oradaca bu elçilik heyətini qəbul etdi. Elçilikdən yalnız sağ qalmağı bacaran iki nəfər olmuşdu. Bu elçilik Ser Entoni Şirli ilə Hüseun Əli bəyin Praqa şəhərini ziyarətlərinə cavab mahiyyəti daşıyırdı. Tektander Abbas tərəfindən qəbul edildikdə fiziki olaraq pis vəziyyətdə idi və şahın qəbulunda sinirlərinə toxunacaq başqa bir hadisə yaşadı. Şah Osmanlı əsirlərindən birini oraya gətizdirib iki qılınc istədi və qılınclardan birini seçərək həmin Osmanlı əsgərinin başını kəsdi. Bu zaman imperatoru II Rudolfun Osmanlı imperiyası ilə sülh imzaladığından Abbasın xəbər tutmasından şübhələnən Tektander ikinci qılıncla öz başının şah tərəfindən kəsiləcəyini düşünməyə başladı, lakin şah qılıncla ona tərəf çevrilərək gülümsənərək deyir ki, xristianlar da Osmanlılarla məhz belə davranmalıdırlar.
Tektanderin bəhs etdiyi bir hekayəyə görə İrəvanda xalça üzərində şahla birlikdə oturarkən bir neçə Osmanlı döyüşçüsü şahdan mərhəmət diləməyə gəlmiş və şahın Tektander olduğunu zənn edərək onun ayaqlarına qapanmışdırlar. Çünki Tektander bardaş qurub otura bilmədiyi üçün ayaqlarını şahınkından daha uzun açmış və şahdan daha yaxşı geyinmişdi. Tektandee bu hadisəyə şahın çox güldüyünü qeyd etsə də, onun Osmanlı döyüşçülərinə mərhəmət edib-etmədiyini qeyd etməmişdir. Tektander şahla keçirdiyi vaxtdan sonra onu dostcanlı və əyləncəli centlmen deyə təsvir etmişdir.
Tektander Abbasın Şimali Azərbaycandakı Osmanlı ordusuna qarşı olan hücumunda da iştirak edir və İrəvan mühasirəyə alındıqdan sonra Xəzər sahili ilə şimala gedir. Şah I Abbas Mehdiqulu bəyi onunla birlikdə Rusiya çarlığına göndərmişdir. Bunun səbəbi Abbasın rus çarı Boris Qodunovu qızılbaş ordusunun Osmanlı üzərində qələbə qazanması barədə məlumatlandırmaq istəyi idi. Çar bu xəbəri eşitməkdən məmnun oldu və 5 min nəfər döyüşçü ilə bir neçə topu ona Dərbəndi geri qaytarmağa yardım etməsi üçün göndərdi.
Moskvaya Mehdiqulu bəylə birlikdə gedən Georges Tektander Haynrix fon Loqaunun başçılığı ilə II Rudolfun Boris Qodunovun yanına göndərilmiş səfirliyi ilə eyni vaxtda Moskvaya gəldi. Bu elçilik 24 avqust 1604-cü ildə Moskvadan çıxaraq öz vətənlərinə döndülər və Tektander də onlarla getdi. İlin sonunda onlar Praqaya çatdııar. 8 yanvar 1605-ci ildə Tektander imperatora səyahət hesabatını təqdim etdi. Görünür bu hesabat 1609-cu ildə Tektander tərəfindən Meyssendə dərc edilmişdir. Bu hesabat bu başlıq altında nəşr edilmişdir. Iter persicum. İsanın doğulmasından sonrakı 1602-ci ildə Zati-aliləri imperatorun [II Rudolf] əmri ilə əsilzadə Zalonkemenidən Semiqradski zadəganı olan Stefan Kakaş - o, yolda Midiyada Lantzendə öldükdən sonra səyahət yoldaşı Georg Tektander fon der Yabel tərəfindən davam etdirildi və sona qədər çatdırıldı - tərəfindən Səfəvi imperiyasına [mətndə Persia] edilən səyahətin qısa, lakin detallı və həqiqəti əks etdirən təsviri. Onların Polşaya, Litvaya, Rusiyaya, Moskvaya, Tartariyaya, Kazana, Həştərxana, Xəzər dənizinə, Səfəvi imperiyasına, Ermənistana və Asiya ilə Avropanın digər bölgələrinə etdikləri səfərlər zamanı başlarına gələn hadisələrin və gördüklərinin tam siyahısı ilə.
İngiltərə və Hollandiya
thumb|Səfəvi elçilərinin Krakova Polşa kralı [[III Sigizmundun toyu üçün gəlişlərini əks etdirən rəsm (1605).]] Osmanlı ilə son müharibə başladıqdan sonra Abbas yenidən Avropa ilə münasibətlərini yaxşılaşdırmaq barədə düşünməyə başladı. Bu dəfə onun hədəfində hollandiyalılar və ingilislər idi. Bu iki dövlət ipək ticarətinin heç olmasa bir hissəsini Osmanlı torpaqlarından başqa istiqamətə yönəltməyə kömək edəcək vəziyyətdə idilər. Hollandiya 1623-cü ildə Bəndər-Abbasa fabrik tikmiş və bundan qısa müddət sonra Abbas tərəfindən xüsusi ticarət imtiyazları almışdılar. 1625-ci ilin fevralında Səfəvi elçiləri İngiltərə və Hollandiya Şərqi Hindistan şirkətlərinin gəmilərində Avropaya yola düşdülər. Hər bir elçilik xeyli sayda insandan təşkil edilmişdi və sıralarında tacirlər də var idi. Hollandiyaya göndərilmiş elçi Musa bəy təxminən bir ildən sonra ora çatdı və 26 mart 1626-cı ildə orada qəbul edilib şahın məktubunu holland kralı üçün oxudu. Məktubda Abbas hollandiyalılarla dostluq münasibətləri istədiyini və hollandiyalı tacirlərin qorxmadan onun imperiyası ərazisində ticarət edə biləcəyini bildirirdi. Musa bəyə şah tərəfindən üç tələbin yerinə yetirilməsi tapşırılmışdı və bu tələblər onun Haaqada qaldığı müddət ərzində bir ildən çox davam edən kifayət qədər nəticəsiz danışıqların mövzusu oldu. Bu üç tələb bunlar idi:
Abbasın İngiltərə göndərdiyi elçiliyin rəhbəri Nəğdəli bəy 1626-cı ilin fevralında Portsmuta çatdı. Bu zaman artıq İngiltərədə özünü şahın səfiri olduğunu iddia edən şəxs var idi. Bu şəxs Ser Robert Şirli idi. Nəğdəli bəy təkid etdi ki, Şirli əsl səfir deyil və aralarındakı mübahisə onun bütün səfərinə kölgə saldı. Ser Robert Şirli İspaniya-Portuqaliyanı Səfəvi ilə birlikdə antiosmanlı ittifaqına salmaq və Səfəvi ipəyini Hörmüzdən Lissabona gətirilməsini nəzərdə tutan müqaviləyə razı salmaq üçün 5 il çalışdıqdan sonra İngiltərəyə gəlmişdi. Onun bütün istəklərini qəbul etmək üçün qarşı tərəfin bir şərti var idi. Bu şərtə görə Abbas hər şeydən əvvəl körfəz ətrafında ələ keçirdiyi torpaqları geri qaytarmalı idi. 1622-ci ilin martında İspaniyanı tərk etdikdən sonra o, ilk Florensiyaya, oradan da Romaya səfər etmişdi. Burada onun və həyat yoldaşı Terezanın 23 yaşlı rəssam van Dyck tərəfindən rəsmləri çəkilmişdir. İtaliyadan Polşaya getmiş və gümanki buradan Səfəvi imperiyasına qayıtmaq barədə fikrini dəyişdirmiş, İngiltərəyə getmişdir. İngiltərədə onun təklifləri saraydan müsbət qarşılansa da, Levant tacirləri və Şərqi Hindistan şirkəti mənfi reaksiya göstərdi. O, Kral Ceymsə Abbasın iki təklifinin olduğunu bildirdi:
Abbas Osmanlıları Səfəvi ipək ixracından məhrum etmək istədiyi üçün bütün bunları Londona yönəltməyə hazır idi. Bunun müqabilində şah Kral Ceymsə "bu hissələrdə" – başqa sözlə, Iran körfəzi bölgəsində istifadə etməsi üçün 25.000 döyüşçü verməyi təklif edirdi. Bir qədər sonra Şirli Bukinqem hersoqu üçün ipək ticarətinin ətraflı layihəsini hazırlamışdı. O, şahın ingilis bazarının sabit qiymətə ala biləcəyi qədər ipək satacağını və ingilis gəmiləri ipəyi İngilstərəyə gətirənə qədər heç bir ödəniş tələb olunmadan satacağını qeyd edirdi. Şirli ehtimal olunan illik tədarükün təxminən 5000 top, alış qiymətinin isə bir milyon funt sterlinq olduğunu bildirir, İngiltərədə yenidən satış qiymətinin isə iki dəfə baha olduğunu təxmin etdiyini qeyd edirdi. Yəni İngiltərədən ediləcək təkrar satışdan ingilis hökuməti də xeyli mənfəətlə çıxa bilərdi. thumb|left|[[Karlo Kaliari və Qabriele Kaliari tərəfindən çəkilmiş və Səfəvi elçilərinin Marino Qrimani tərəfindən Venesiyada qəbul edilməsini əks etdirən rəsm. (1603)]]
Kral Ceyms, Bukinqem hersoqu və sarayın digər əyanları bu təklifləri qəbul etməyə meyilli idi. Kral Ceyms ipəkqurdu təsərrüfatını İngiltərədə də tədbiq etmək istəyirdi. Buna görə də, onlar Abbasın təklifini əvvəlcə rədd etmiş Şərqi Hindistan şirkətini təklifi qəbul etməyi tövsiyə etdilər. Bu zaman şirkət artıq Səfəvi imperiyasında Hörmüz məsələsində şahla əməkdaşlıq etdiyi üçün üstün vəziyyətdə idi və yerli tacirləri rəqabətə cəlb etməkdə maraqlı deyildi. Təklif Şirlinin saray qarşısındakı etimadına da ziyan vururdu. Həmçinin nəzərə alınırdı ki, o, əvvəlcə ipək ticarətində üstünlük üçün ingilis hökumətinin rəqibi olan ispanlarla danışıqlar apardıqdan sonra Londona gəlmiş, beləliklə ikinci dəfə ingilis dövlətinin mənfəətlərinə ziyan vurmuşdu. Levant şirkəti Səfəvi ipəyinin onlar tərəfindən daşınıb satılmasının Osmanlı ilə ticarətə ziyan vuracağına görə Səfəvi təkliflərinə etiraz edirdi. Kral Ceymsin şirkətin nümayəndəsi Ser Tomas Smitini də razı salmasından sonra, ticarət sözdələşməsində uzlaşma əldə edildi. Şirkətin razılığına əsasən onlar 1625-ci ilin yanvarından etibarən Londonu Avropadakı Səfəvi ipəyinin mərkəzinə çevirməli, başlanğıc kimi Səfəvi donanmasının əsaslarını qurmaq üçün ümumilikdə 8 gəminin hissələrini oraya daşımalı idilər, lakin Şirlinin bəxti gətirmədi, martda kral, sentyabrda isə Tomas Simiti öldü və beləliklə, onların layihəsi də yarımcıq qaldı. Şirlinin vəziyyəti Nəğdəli bəyin gəlişindən sonra daha da pisləşdi. Dövlət artıq Nəğdəli bəylə əsl Səfəvi elçisi kimi davranır, Şirlinin baxım xərclərini qarşılamağı dayandırırdı. Nəğdəli bəyin yeni kral I Karl tərəfindən qəbul edilməsi bir neşə gün sonraya təyin edilmişdi. Görün gününün səhəri Şirli Klivlend və bir neçə saray əyanı olan dostlarının müşahidəsi ilə Nəğdəli bəyin otağına gedib bir neçə məsələni həll etməyə çalışdı. Yaranmış mübahisə Şirlinin özünün akkreditasiya məktubunu təqdim etməsindən sonra daha da qızışdı, məktubu cırıb Şirlinin üzünə çırpan Nəğdəli bəy həmçinin onun üzünə bir yumruq da vurdu. Bunun ardınca onun heyətinə daxil olan gənclərdən biri Şirliyə bir neçə daha zərbə vuraraq onu yerə yıxdı. Gənc otaqdan uzaqlaşdırıldıqdan sonra Lord Klivlend Nəğdəli bəyə onun buradn sağ çıxa bilməsinin yeganə səbəbinin ingilislərin şaha olan hörmətidir. Nəğdəli bəy üzür istəyərək yalandan şahın qardaşının qızı ilə evləndiyini və şahın akkreditasiya məktubunu saxtalaşdırdığına inandığı şəxslə mübahisə etdiyi zaman özünü saxlaya bilmədiyini əlavə etdi. Onun sözlərinə görə, Şirlinin akkreditasiya məktubunun arxasında şahın möhürü var, halbuki o, yuxarıda olmalı idi. Şirli cavab verdi ki, şah xarici elçi işə götürəndə adətən möhürünü arxasına qoyur və evlilik məsələsində isə o, yalnız şahın arvadının qohumu ilə evləndiyini dediyini bildirdi.
Abbasın Şirliyə və Dodmor elçiliyinə qarşı belə bir münasibət göstərməsində hansısa xarici əleyhdarı qrupun rol oynaması mümkündür, xüsusən bu zamanlar şahın səhhətinin pisləşdiyini, tez-tez qızmalarının olduğunu nəzərə almaq lazımdır, lakin eyni dərəcədə ehtimal olunur ki, şah Mesopotamiya və Gürcüstanda böyük problemlərlə üzləşdiyi bir vaxtda Şirlinin şərəfini xilas etmək fikrində olduğu bəlii olan və təklif etmək üçün konkret heç nəyi olmayan elçiliklə əlaqə qurmağa səbiri olamışdır. Qəzvinə çatan kimi Abbas öz qoşunlarına Gürcüstana yürüş üçün səfərbər olmaq əmri verdi. Belə bir vəziyyətdə onun Şirlinin adı üçün elçiliklə danışıqlara başlamaması, elçiliyi az-çox unutması o qədər də təəccüblü deyil. Beləliklə, göndərilmi ingilis elçiliyi uğursuzluqla qarşılaşır. Səfəvi imperiyası tərəfindən o qədər yaxşı qarşılanmayan və qarşısına qoyulmuş heç bir hədəfə çatmayan elçilk geri dönməyə qərar verir. Bu uğursuzluqda elçiliyin və ya ingilis tərəfinin də böyük nöqsanı var idi, çünki onların şaha təklif edə biləcək heç bir konkret düşüncələri yox idi və dövlət ilə ticarət şirkəti fikir ayrılığında idi.
Şirli də bu zaman münasibətləri düzəldə biləcək halda deyildi, çox xəstə vəziyyətdə idi və var gücünə də arvadı vasitəsiylə ona edilən hücumları dəf etməyə sərf edirdi. Bu əsnada artıq Abbasın gözündən düşdüyünü anlamışdı. 13 iyul 1628-ci ildə Şirli vəfat etdi çox səs-küy və ya başqa mərasim olmadan öz qapısının astanasında dəfn edildi. Bu zaman Dodmor Kotton da dizenteriyadan əziyyət çəkirdi və Şirlinin ölümündən sonra o da vəfat etdi və Qəzvindəki erməni məzarlığında dəfn edildi. Ölümündən öncə Kotton Dr. Qooça rəhbərlik vəzifəsini tapşırdı. 6 avqustda o, Məhəmmədəli bəy tərəfindən qəbul edildi və getmələrinə icazə təmin edildi. Həmçinin ona İngiltərəyə aparılması üçün Abbasın adından I Karla yazılmış məktub da təqdim edildi. O, bu son fürsətdən istifadə edərək, səfirliyin əsas səbəbi olan Şerlinin etimadnamələrinin saxta yoxsa həqiqi olub-olmaması məsələsini bir daha gündəmə gətirdi. Təzyiqə məruz qalan Məhəmmədəli bəy indi Şirlinin etimadnaməsinin həqiqi olduğunu etiraf etdi, lakin bu etimadnamələr ona İngiltərəyə getməsi üçün yox, evə dönmək üçün verilibmiş, lakin 1615-ci ildə verilən bu etimadnamənin əslində Şirliyə şahın adından danışıqlar aparmağa da icazə verdiyi bəllidir. O, Şirlinin təkliflərini müzakirə etməkdən və ya ticarət məsələlərinə girməkdən imtina edərək, yalnız Səfəvi imperiyasının açıq ölkə olduğunu və ingilislərin istədikləri yerdə ticarət edə biləcəyini söylədi. Bundan bir müddət keçdikdən sonra elçilik Bəndər-Abbasa doğru yola çıxdı. Elçilikdəki bir neçə ingilis yolda vəfat etdi və Tomasın özü bir daha dizenteriyaya yaxalandı. O, bu vəziyyəti bu cür ifadə edirdi: Mən beşiyə bənzəyən qəfəsdə dəvənin böyrünə asılaraq üç yüz mil yol getməyə məcbur oldum.
19 dekabrda Bəndər-Abbasdan Surata yola düşən ingilislər 18 dekabr 1629-cu ildə İngiltərəyə çatırlar. Robert Şirlinin müsəlmanlıqdan xristianlığa keçdiyinə görə Səfəvi imperiyasında böyük təzyiqə məruz qalan arvadına da həmin ilin sentyabrında imperiyanı tərk etməyə icazə verildi. Romada yerləşən bu qadın özünü dini və xeyirxahlıq işlərinə həsr edərək, 1658-ci ildə ərinin sümüklərini yanına gətirdib Romadadakı Santa Mariya della Skala adlı karmelit kilsəsində dəfn edir. O, 1668-ci ildə 79 yaşında ikən vəfat edir və ərinin yanında dəfn edilir.
Fransa
İngilis elçiləri Bəndər-Abbas yolunda ikən fransız kapuçin keşişləri Qabriel de Paris və Pasifique de Porvins Səfəvi sarayına gəldilər. Ortaq Habsburq düşmənliyinə görə Fransa ilə Osmanlı dövlətləri ən əvvəldən yaxın münasibətdə idilər, buna görə də, Fransa böyük Avropa dövlətlərindən birbaşa Səfəvi sarayı ilə əlaqəyə keçməmiş yeganə dövlət idi. Marselli ipək tacirlərindən böyük təzyiqə məruz qalan fransız kral XIII Lüdoviq Səfəvi imperiyasına 1626-cı ildə elçilər göndərməyə çalışmışdı, lakin Osmanlı dövləti elçilərə İstanbuldan o tərəfə keçməyə icazə verməmişdilər. Bu iki kapuçin keşişi isə rəsmi dövlət elçisi deyillərdi. Bu keşişlər öz istəkləri ilə və Venesiyanın İnancın Təbliğı bölməsi tərəfindən Səfəvi sarayına gəlmiş, eyni zamanda XIII Lüdovikin güclü naziri Kardinal Rişelye tərəfindən də dəstəklənməkdə idilər. Pasifique Qəzvində şah tərəfindən qəbul edildi və dərhal geriyə Fransaya göndərildi. Ona Fransadan çap vasitələri və toplar almaq tapşırılsa da, bunların heç biri həyata keçmədi. Bununla belə, şah hələ 1618-ci ildə Karmelitlərdən ərəb hərfləri olan mətbəə tələb etmişdi və onlar Pasifique getdikdən sonra bir çap maşını verdilər. Bu çap alətindən nə üçün istifadə edildiyi bəlli deyil. Qabriel İsfahanda qaldı və burada kapuçin qərərgahını qurmağa müvəffəq oldu. Bu qərərgah sonradan imperiyadakı fransız səfirliyi kimi fəaliyyət göstərdi.
Gürcü üsyanları
thumb|right|200px|[[I Teymuraz.]] thumb|right|170px|[[I Rüstəm — 1633–1658-ci illərdə Kartli valisi olmuşdur.]] 1606-cı ildə Abbas Kartli əyanlarının və I Teymurazın anası Ketevanın tövsiyəsi ilə iki gənci Kartli və Kaxeti taxtına vassal hökmdar olaraq təyin etdi. Bu iki şəxs — II Luarsab və I Teymuraz — enerjili şahzadələr kimi qəbul edilirdi. Lakin qısa müddət sonra şahla vassalları arasında gərginlik meydana çıxdı. 1613-cü ildə şah onları özü ilə Mazandarana ov mərasiminə çağırmasına baxmayaraq, onlar şah tərəfindən ya öldürülməkdən, ya da həbs edilməkdən qorxaraq onun yanına gəlmədilər. Osmanlı ilə yeni müharibə başladıqdan sonra qızılbaş ordusu 1614-cü ilin martında gürcü knyazlıqlarının ərazisini yenidən ələ keçirdilər və II Luarsabla I Teymuraz Osmanlı imperiyasının vassalı olan gürcü knyazlığı İmeretiyə sığındılar. İsgəndər bəy Münşinin bildirdiyinə görə öz vassallarının və qulamlarının ona xəyanət etməsindən Abbas çox qəzəblənmişdi. O, kaxetili 3o min kəndlini imperiyanın mərkəzi bölgələrinə köçürdü və İmeretili II Aleksandrın nəvəsi Kaxetili Cesseni Kartli (İsa xan olaraq da bilinir) taxtına vassal hökmdar təyin etdi. Şahın saraında böyüyən və müsəlman olan Cessenin Abbasa mütləq sadiq olacağı düşünülürdü.
Bölgədə hakimiyyətini yenidən bərpa etdikdən sonra Abbas Luarsab və Teymurazı xəyanətlərinə və bu xəyanətlərindən sonra da göstərdikləri inadkarlığa görə daha da cəzalandırmaq qərarına gəldi. Teymurazın oğlanları axtalatdırıldı və hər ikisi bundan qısa müddət sonra öldülər. 1622-ci ildə Luarsab edam etdirildi, 1624-cü ildə isə İslamı qəbul etməkdən imtina edən Ketevan öldürüldü. Bu əsnada Teymuraz həm Osmanlıdan, həm də Rusiyadan yardım almaq istəyirdi.