cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Les Gardiens du Silence
Haqqında
Qrupun əsası 2015-ci ilin dekabrında qoyulub. Bu qrup musiqinin mistik imkanlarının öyrənilməsi layihəsi kimi yaranıb. Layihə Misir, Şumer, Babil və Yunanıstan kimi qədim musiqi və mədəniyyəti əsasında hazırlanıb. Qrup nej, al oud, djembe, harmoniya, tay fleytası, kelt arfası, diceridu, mridanqa / hol, deqt, hepidrums, skripka, dodaq arfası, hanun, tamburin, gitara, etnik vokal kimi müxtəlif instrumentlərdən istifadə edir. 2017-ci ildə qrup "Divine Balance: Feminine. Divinity" adlanan ilk albomunu təqdim edib. Bir çox festivallarda çıxiş edərək Azərbaycanin incəsənət aləminin hərtərəfliliyini dünyaya çatdirilar. 2019-cu ildə kollektiv "Nəsimi" adli ikinci albomu Yarat! Müasir İncəsənət Mərkəzində təqdim etmişdir. Daha oncə 2018-ci ildə,birinci dəfə, Nəsimi albomundan olan əsərlər sentyabrda keçirilən Nəsimi Festivalinda ifa olunmuşdur. Onların musiqisi əsasən qəlbin rahatlığı, meditasiya, özünü dərk etmə üçün istifadə olunur. Janrları isə dünya musiqisi, yeni dövr musiqisi, etno-ruhi musiqi, qədim folk kimi tanınır.
İstinadlar
2. Les Gardiens Du Silence - Facebook page
3. Youtube channel
4. Store LInk
Səvar (Bünab)
Səvar — İranın Şərqi Azərbaycan ostanının Bünab şəhristanı ərazisinə daxil olan kənd.
Əhalisi
2006-cı il məlumatına görə kənddə 350 nəfər yaşayır (52 ailə).
124 saylı Şuşa-Ağdam-Xocalı-Xocavənd seçki dairəsi
Azərbaycan Respublikası 124 saylı Şuşa-Ağdam-Xocalı-Xocavənd seçki dairəsi — Azərbaycan Respublikasında seçki dairəsi.
İnfitar surəsi
əl-İnfitar (Parçalanma) surəsi (Məkkədə nazil olmuşdur, 19 ayədir). Surənin adı ilk ayətdə işlənən infitar sözündən götürülmüşdür.
186 (ədəd)
Yüz səksən altı — say sistemində ədədlərdən biridir. Yüz səksən beşdən sonra, yüz səksən yeddidən əvvəl gəlir.
Kalanchoe arborescens
(Kalanchoe arborescens) — fəsiləsinin  cinsinə aid bitki növü.
Məhərrəm Məmmədyarov
Məhərrəm Əli oğlu Məmmədyarov — Azərbaycan alimi, kimya elmləri doktoru, AMEA-nın həqiqi üzvü (2001), Azərbaycan Respublikasının əməkdar elm xadimi (2009).
Həyatı
Məhərrəm Məmmədyarov 17 oktyabr 1924-cü ildə Naxçıvan MSSR Yaycı kəndində (indiki Culfa rayonunda) anadan olmuşdur. 1941-ci ildə Naxçıvan Pedagoji Texnikumu bitirmişdir. 1941–1945-ci illərdə Böyük Vətən Müharibəsində iştrak etmişdir, 12 medal və ordenlərlə mükafatlanmışdır. 1949-cu ildə Azərbaycan Dövlət Universitetini, 1953-cü ildə isə Leninqrad Texniki Universitetinin aspiranturasını bitirmişdi. 1953–1955-ci illərdə Azərbaycan SSR Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Kimya İnstitutunda elmi katib, 1955–1959-cu illərdə SSRİ EA Nikolay Zelinski adına Üzvi Kimya İnstitutunda baş elmi işçi, 1959–1969-cu illərdə Neft-Kimya Prosesləri İnstitutunda işləmişdir. 1973–1979-cu illərdə isə Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Naxçıvan regional elmi mərkəzinin rəhbəri idi. 1980-ci ildə Naxçıvan termal məmbələrinin karbon qazının sənayədə istifadə texnologiyasının işlənib hazırladığına görə Azərbaycan SSR Dövlət mükafatına layiq görülmüşdür. 1975–1978-ci illərdə Naxçıvan Dövlət Pedaqoji İnstitutunda (indiki Naxçıvan Dövlət Universiteti) dərs demişdir. 1981-ci ildən 1994-cü ilə qədər şöbə müdiri, 1994-cü ildən 2002-ci ilə qədər isə Azərbaycan EA Mikrobiologiya İnstitutunun direktoru işləmişdir. 1969-cu ildən Neft-Kimya Prosesləri İnstitutunda sintetik yağların sintez və texnologiyaları laboratoriyasının rəhbəri işləmişdir.
Ailəsi
Atası Əli Məmmədyarov, anası isə Cəvahir xanım Kəlbalıxanovadır. Fuad İbrahimbəyovun qızı İzida xanım İbrahimbəyova ilə evlidir. Ayaz Məmmədyarov və Elmar Məmmədyarovun atasıdır.
Elmi fəaliyyəti
Tədqiqat apadığı üzvi kimya, neft kimyası, neft kimyavi biotexnologiyalar sahələri alimin fəaliyyətində xüsusi yer tutur. Vinilxloridin toplu miqyasda qaynar katolizatorun layında etilenin xlorlaşdırılması üsulu ilə alınması onun rəhbərliyi altında həyata keçirilmişdir. Həmçinin hərbi spesifikasiyasının tələblərinə uyğun – neft karbohidrogenlərin mikrobioloji çevrilmələri – sintetik efir yağlarının yeni növlərinin sintezi həyata keçirilmişdi. Bundan əlavə, nefti oksidləşdirən mikroorganizmlərin fizioloji fəaliyyətinin istifadəsi əsasında layların hasilatının artırılması üçun biotexnologiya işlənib hazırlanmışdı. Bu üsul Abşeronun bir sıra neft yatağlarında tətbiq edilmişdir.
Məmməd Məmmədyarov müxtəlif illərdə keçirilən konfrans, simpozium və qurultaylarda elmi məruzələrlə beynəlxalq, ümumittifaq və respublika səviyyəli konfranslarda çıxış edərək, ümumi və tətbiqi kimya, neft kimyası, kataliz, polimerlər, epoksid birləşmələri, ümumi biotexnologiya, kimya və neftkimya biotexnologiyasına aid məlumatlar vermişdir.
Məmmədyarov elmi-tədqiqat işləri ilə tanışlıq və təcrübə mübadiləsi məqsədi ilə bir sıra xarici ölkələrdə (Rusiya, Misir, Çexoslovakiya, Rumıniya, Meksika, Türkiyə, Fransa) elmi ezamiyyətdə olmuşdur.
Alimin elmi tədqiqatlarının nəticələri 5 monoqrafiya, 39 patent və müəlliflik şəhadətnəmələri, 500-ə qədər elmi məqalə və 60-dan artıq ixtirada öz əksini tapmışdır. M.Məmmədyarov 6 elmlər doktoru və 21 elmlər namizədi yetişdirmişdir.
Elmi-təşkilati fəaliyyəti
Akademik M.Məmmədyarovun yaradıcılığında elmi-təşkilatçılıq fəaliyyəti əhəmiyyətli yer tutur.
Məhəmməd sultan Bayat
Həyatı
Məhəmməd Sultan Bayat Nişapur şəhərində anadan olmuşdu. Qardaşı Mahmud sultandan sonra Qarabayatların rəisi idi. O pərən-pərən düşmüş qarabayatları başına toplayaraq Şah Abbasa böyük xidmətlər göstəmişdi. Hətta buna görə Şah Abbas tərəfindən bütün qarabayat boyu vergilərdən azad edilmişdi. 12 il Nişapur valisi olan Məhəmməd sultan öldükdən sonra yerinə oğlu Bayraməli sultan keçmişdir.
Erigeron socorrensis
— fəsiləsinin  cinsinə aid biki növü.
Bulbophyllum hymenobracteum
—   fəsiləsinin  cinsinə aid bitki növü.
Mutəffifin surəsi
83-cü surə
əl-Mutəffifin (Çəkidə və ölçüdə aldadanlar) surəsi (Məkkədə nazil olmuşdur, 36 ayədir)
Şorgöl (Bünab)
Şorgöl — İranın Şərqi Azərbaycan ostanının Bünab şəhristanı ərazisinə daxil olan kənd.
Əhalisi
2006-cı il məlumatına görə kənddə 516 nəfər yaşayır (110 ailə).
Firəng kəndi
Firəng kəndi — İrəvan xanlığının Karbibasar mahalında kənd adı.
Tarixi və toponimiyası
1590-cı ildən məlumdur. Daha sonra 1655-ci ilə aid ermənicə mənbədə çəkilir. Erməni mənbələrində Franqanos, 1728-ci ilə aid türkcə mənbədə Frəng kimidir. Kənd oradakı Frəng monastırının adındandır. Ona görə də 1724-cü ilə aid məlumata görə Səfəvi şahlarının Eçmiadzin kilsəsinə bağışladığı kəndlərdən (Kiraşlu, Muqni, Aqavnatun, Əştərək, Norahovit, Batrinc, Frəng) idi. Kəndin adı orta əsrlərdə türklərin ümumiyyətlə avropalılara verdiyi firəng (Yaxın Şərqdə bu söz Xaç yürüşlərindən sonra yaranmışdır) sözündəndir. XIV əsrdə İtaliya katolik missionerləri, başda Bartolemey olmaqla, İrəvan əyalətinə gələrək katolik məzhəbini yaymış, 14 kəndə bu məzhəbi qəbul etdirmiş və yerli əhalinin firəng adlandırdıqları monastırı tikmişdilər. Lakin erməni kilsəsi onları XVII əsrdə qriqoryanlaşdırmışdır. Katoliklərin məskunlaşdıqları kəndlərdən biri də Naxçıvanın Əlincə mahalında ermənicə Abaraner, Azərbaycanda Göy-Firəng adlanan kənd idi. İtalyanların İsfahanda XVII əsrin əvvəllərində firəng monastırı tikdiklərini Arakel Təbrizi qeyd edir.
Əzizə Cəfərzadə
Cəfərzadə Əzizə Məmməd qızı — yazıçı, ədəbiyyatşünas, ictimai xadim, filologiya elmləri doktoru, professor, 1946-cı ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü.
Həyatı
1921-ci il dekabrın 29-da Bakı şəhərində anadan olmuşdur. İbtidai təhsilini 25 saylı məktəbdə almış, sonra teatr texniki məktəbində və ikiillik müəllimlər institutunda oxumuş, 1942–1944-cü illərdə Ağsu rayonundakı Çaparlı kəndində müəllim işləmişdir. 1946–1947-ci illərdə ekstern yolu ilə Azərbaycan Dövlət Universitetinin filologiya fakültəsini bitirmişdir. 1944–1946-ci illərdə Cəfər Cabbarlı adına "Azərbaycanfilm" kinostudiyasında ssenari şöbəsinin rəisi, 1947–1949-cu illərdə teatr texniki məktəbinin müdiri, 1950–1955-cı illərdə pedaqoji institutda dosent, kafedra müdiri, 1956-cı ildə Kamçatka Pedaqoji İnstitutunda dosent, 1957–1974-cü illərdə Azərbaycan Elmlər Akademiyasının Əlyazmalar İnstitutunda baş elmi işçi, şöbə müdiri, 1974-cü ildən isə Bakı Dövlət Universitetinin professoru vəzifələrində çalışmışdır. Əzizə Cəfərzadə XIX əsr Azərbaycan ədəbiyyatı tarixinin bilicisi kimi tanınırdı və bu sahədə 1950-ci ildə "XIX əsr Azərbaycan ədəbiyyatında maarifçi-ziyalı surətləri" mövzusunda namizədlik, 1970-ci ildə "XIX əsr Azərbaycan poeziyasında xalq şeiri üslubu" mövzusunda doktorluq dissertasiyaları müdafiə etmişdir.
Əzizə Cəfərzadə 2003-cü il sentyabrın 4-də ömrünün 82-ci ilində uzun sürən ağır xəstəlikdən sonra haqqın dərgahına qovuşmuşdu və vəsiyyətinə əsasən Hacıqabul rayonunun Tağılı kəndində valideynləri, həyat yoldaşı və qardaşları ilə bir məzarlıqda dəfn edilmişdir.
Yaradıcılığı
Ədəbi fəaliyyətə 16 yaşında başlamış və "Əzrayıl" adlı ilk hekayəsini 1937-ci ildə "Ədəbiyyat" qəzetində çap etdirmişdir. İlk kitabı 1948-ci ildə çap edilmiş, lakin Moskvanın xüsusi qərarı ilə satışa çıxmamışdan əvvəl qadağan olunub yandırılmışdır. Yazıçının nəsr əsərləri əsasən tarixi roman janrında yazılmışdır. O, müasir Azərbaycan nəsr tarixində bu janrı yenidən həyata gətirmişdir. Onun "Sahibsiz ev" (1966), "Əllərini mənə ver" (1970), "Sənsən ümidim" (1984), "Xəyalım mənim" (2002) kimi bir sıra povestlərinin mövzusu müasir həyatdan götürülmüşdür. "Qızımın hekayələri" (1964), "Anamın nağılları" (1982), "Çiçəklərim" (1988), "Pişik dili" (2001) və sair uşaqlar üçün yazdığı hekayə və nağıllardır.
Elmi tədqiqatçı kimi bir sıra aşıq və şairlərin əsərlərini toplayıb çap etdirmişdir ki, bunlara "Fatma xanım Kəminə" (1971), "Könül çırpıntıları" (1972), "Azərbaycanın aşıq və şair qadınları" (1974, 1991), "Azərbaycanın şair və aşıq qadınları" (II nəşr 2003), "Şirvanın üç şairi" (1971), "Mücrüm Kərim Vardani. Sünbülstan" (1978), "Abdulla Padarlı. Seçilmiş əsərləri" (1979), "Hər budaqdan bir yarpaq" (1983) daxildir. Onun bir çox toplayib çap etdirdiyi əsərlərin əsas hissəsini ana və qadın mövzusu təşkil edir ki, bunlar da Əzizə xanıma romanlarından az şöhrət gətirməmişdir. Bu kitablar vasitəsi ilə o, ta qədim dövrlərdən Azərbaycanda yüksək poetik səviyyəli yazılı və şifahi qadın yaradıcılığının mövcud olduğunu və dünya ədəbiyyatında öndər olduğunu sübut etmişdir. Bu əsərlərlə yanaşı onun yüzlərlə məqalə, oçerk, elmi tədqiqat və publisistik məqalələri dövrü mətbuatda çap edilmişdir.
O, "Natavan" adli kinossenari, çoxlu sayda radio-televiziya pyesləri, xatirat və saysız hesabsız bayatı yazmışdır. Əzizə xanım folklorumuzun vurğunu idi, "Bayatı düşüncələrim", "Xızır Nəbi", "Novruz" və başqa Azərbaycan adət-ənənələri, etnoqrafiyası ilə bağlı yazıları, televiziya-radioda çıxışları onu xalqın sevimlisi etmişdir. Bir çox xarici ölkələrdə, o cümlədən Yuqoslaviya, Suriya, Kipr, Hindistan, Sinqapur, Malaziya, İsrail, İraq və Türkiyədə beynəlxalq əhəmiyyətli tədbirlərin iştirakçısı olmuşdur. Bu ölkələrin kitabxanalarından tarixi əsərlərlə bağlı məlumatlar toplamış və səyahət gündəlikləri yazmışdır. Bunlardan birində 1965–1966-cı illərdə həyat yoldaşının işi ilə bağlı Qanaya səfərinin gündəlikləri "Qızıl sahilə səyahət" (1968) xatiratını yazmasıdir.
Əzizə xanım bir sıra xarici müəlliflərin o cümlədən S.Smirnovun "Brest qalası", Ş.Rəşidovun "Güclü dalğa", A. Lixanovun "Mənim generalım", Ə.Kabaklənin "Əjdaha daşı", S.Çokumun "Bizim diyar" və sair əsərləri Azərbaycan dilinə tərcümə etmiş, bir çox kitabın redaktoru olmuşdur. Onun əsərləri də bir sıra xarici dillərə, o cümlədən rus, fars, tacik, ərəb, qazax və sair tərcümə edilib xaricdə nəşr edilmişdir. Fasiləsiz olaraq televiziya və radioda müxtəlif mövzularda çıxışlar etmiş, televiziyada "Klassik irsimizdən", "Aşıq Pəri" və sair çoxsayı proqramların müəllifi və aparıcısı olmuşdur. Bu verilişlər vasitəsi ilə xalqa Azərbaycan klassik və müasir ədəbi irsini təbliğ etmişdir. Bununla yanaşı o radioda Cənubi Azərbaycan üçün verilən proqramların və "Ana" radio jurnalının uzun illər daimi iştirakçısı olmuşdur.
1981–1989-cu illərdə Respublika Qadınlar Şurasının sədri vəzifəsində işləmişdir. Azərbaycan qadın və uşaqlarının hüquqlarının qorunması sahəsində aktiv fəaliyyət göstərmiş, respublikanın ən ucqar rayon-kəndlərinə belə dəfələrlə getmiş və millətin tarixi, taleyi ilə bağlı problemlərlə tanış olmuş, bu problemlərin həll edilməsində yaxından iştirak etmişdir. O həyatı boyu xeyriyyəçiliklə məşğul olmuş, 1979-cu ildə indiki Hacıqabul rayonunun Hacılı kəndində öz vəsaiti hesabına orta məktəb və klub binası tikdirmişdir. Azərbaycanın müstəqilliyi uğrunda və erməni təcavüzünə qarşı hərəkatda daim öndə və fəal iştirak edən bir vətəndaş olmuşdur.
Azərtelefilm birliyi onun həyat və yaradıcılığı haqqında 2 telefilm çəkmişdir.
İnşiqaq surəsi
84-cü surə
əl-İnşiqaq (Yarılma) surəsi (Məkkədə nazil olmuşdur, 25 ayədir)
Qaradağ (Ağsu)
Qaradağ — Azərbaycan Respublikasının Ağsu rayonunun inzibati ərazi vahidində kənd.
Yeni Meksikan forestierası
Təbii yayılması
20 növü Şimali və Mərkəzi Amerikada bitir.
Botaniki təsviri
Yeni Meksikan forestierası hündürlüyü 3 m-ə qədər olan koldur. Yarpaqları sadə, üzbəüz düzülüşlü, kənarı bütövdür. Çiçəkləmə may ayının axırı, iyun ayının əvvəllərində yarpaqlar əmələ gələnə qədər müşahidə edilir. Çiçəkləri ikicinsli, keçən ilki zoğların üzərində dəstə və ya salxım şəklində yerləşir. Çiçək tacı yoxdur. Meyvələri çəyirdəkdir, oktyabr ayının axırında yetişir.
Ekologiyası
Suya tələbkardır, kölgəli ərazidə yaxşı bitir. Torpağa tələbkar deyildir.
Azərbaycanda yayılması
Abseronda park və bağlarda mədəni şəraitdə becərilir.
İstifadəsi
Çayların və bataqlıqların sahillərində kollar əmələ gətirir. Krımda, Qafqazda dekorativ bitki kimi istifadə edilir.
187 (ədəd)
Yüz səksən yeddi — say sistemində ədədlərdən biridir. Yüz səksən altıdan sonra, yüz səksən səkkizdən əvvəl gəlir.
Üç xalq prinsipi
thumbnail Üç xalq prinsipi (millətçilik, demokratiya və xalq rifahı) - (Sanmin doktrinası - ənənəvi Çin heroqlifləri ilə: 三民主義, sadələşdirilmiş Çin heroqlifləri ilə: 三民主义, Pinyin (pīnyīn) - Çin yazısının ən çox istifadə olunan latın transkripsiyası sistemi ilə: Sān Mín Zhǔyì, Palladiya - Çin yazısının rus dilində ümumi qəbul edilmiş  transkripsiya sistemi ilə : сань минь чжуи) - Çin filosofu və siyasi xadimi Sun Yatsen tərəfindən işlənilmiş və təkmilləşdirilmiş siyasi doktrina. Çinin azad, çiçəklənən və güclü dövlətə çevrilməsinə istiqamətləndirilmiş siyasi fəlsəfənin tərkib hissəsi.
"Üç xalq prinsipi" ideologiyası daha çox Çin Respublikasının (Tayvan) dövlət quruluşu haqqında baxışlar sistemi və Homindan ideologiyası əsasında formalaşmışdır. Bu "xalq prinsipləri" Tayvanın dövlət himninin birinci sətrində və və Tayvan Konstitusiyasının birinci maddəsində də öz əksini tapmışdır.
Tutaxana (Bünab)
Tutaxana — İranın Şərqi Azərbaycan ostanının Bünab şəhristanı ərazisinə daxil olan kənd.
Üç xalq prinsipi
Millətçilik
Millətçilik prinsipi - ənənəvi Çin heroqlifləri ilə: 民族主義, sadələşdirilmiş Çin heroqlifləri ilə: 民族主义, Pinyin (pīnyīn) - Çin yazısının ən çox istifadə olunan latın transkripsiyası sistemi ilə: mínzú zhǔyì, Palladiya - Çin yazısının rus dilində ümumi qəbul edilmiş transkripsiya sistemi ilə : миньцзу чжуи) - Çinin imperialist dövlətlərinin dominionluğundan azad olunmasını nəzərdə tuturdu. Sun Yatsen hesab edirdi ki, bu məqsədə çatmaq üçün "vətəndaş millətçiliyi"nin (etnik mərkəzləşdirilmənin əksinə) inkişaf etdirilməsi və Çinin müxtəlif xalqlarının, ilk növbədə, beş əsas xalqın (xantsıların, monqolların, tibetlilərin, mancurların və uyğurların bir hissəsini təşkil edən müsəlmanların) birləşdirilməsi zəruridir. Bu beş xalqın birliyi Çin Respublikasının (1911-1928) beş rəngli bayrağında öz ifadəsini tapmışdır. Əslində isə bu nəzəriyyə həmin xalqların süni şəkildə mancur mənşəli Tsin imperiyasının süqutundan sonra özünüidarə hüququ almış xantsıların milli dövlətinin - Çin Respublikasının tərkibinə daxil edilməsini nəzərdə tuturdu.
Xalq hakimiyyəti
Demokratiya prinsipi - ənənəvi Çin heroqlifləri ilə: 民權主義, sadələşdirilmiş Çin heroqlifləri ilə: 民权主义, Pinyin (pīnyīn) - Çin yazısının ən çox istifadə olunan latın transkripsiyası sistemi ilə: mínquán zhǔyì, Palladiya - Çin yazısının rus dilində ümumi qəbul edilmiş transkripsiya sistemi ilə : миньцюань чжуи) - qərb yönümlü konstitusiya idarəçiliyinə uyğun gəlirdi. Sun Yatsenin ideyasına əsasən Çinin siyasi həyatı üçün ən ideal variant hakimiyyətin iki yerə bölünməsidir:
Tutaxana (Bünab)
Əhalisi
2006-cı il məlumatına görə kənddə 529 nəfər yaşayır (117 ailə).
Üç xalq prinsipi
Dövlət idarəçiliyi hakimiyyəti
Dövlət idarəçiliyi hakimiyyəti - ənənəvi Çin heroqlifləri ilə: 治權, sadələşdirilmiş Çin heroqlifləri ilə: 治权, Pinyin (pīnyīn) - Çin yazısının ən çox istifadə olunan latın transkripsiyası sistemi ilə: zhìquán, Palladiya - Çin yazısının rus dilində ümumi qəbul edilmiş transkripsiya sistemi ilə : чжицюань). Sun Yatsen hakimiyyətin üç qolu (qanunverici, icraedici və məhkəmə hakimiyyəti) barədə Monteskyö Şarl Luiyə məxsus nəzəriyyəni geniləndirərək onu hakimiyyətin beş qolu barədə Çin ənənəsi ilə birləşdirmək məqsədilə nəzarətedici və imtahanedici (seleksiya) qollarını da əlavə etdi. İlk vaxtlar qanunverici hakimiyyət dövlət idarəçiliyi hakimiyyətinin tərkib hissəsi hesab edilsə də, siyasi hakimiyyətə daxil olan milli parlamentlə bərabər səviyyəli hesab olunmurdu.
Xalq rifahı
Xalq rifahı prinsipi - ənənəvi Çin heroqlifləri ilə:民生主義, sadələşdirilmiş Çin heroqlifləri ilə: 民生主义, Pinyin (pīnyīn) - Çin yazısının ən çox istifadə olunan latın transkripsiyası sistemi ilə: mínshēng zhǔyì, Palladiya - Çin yazısının rus dilində ümumi qəbul edilmiş transkripsiya sistemi ilə : миньшэн чжуи) - Sun Yatsen tərəfindən sənaye iqtisadiyyatının yaradılması və kəndlilərin torpaq sahibliyində bərabərliyinin təmin edilməsi kimi dərk olunurdu. Sonuncu nəzəriyyə Amerika mütəfəkkiri Henri Corcun təsiri nəticəsində yaranmışdır, torpaq sahəsinin dəyərinə görə müəyyən edilən Tayvan vergisi də məhz bu nəzəriyyənin bəhrəsidir. Sun Yatsen mövcud olmaq üçün tələb olunan vəsaitləri dörd yerə (ərzaq, paltar, yaşayış evi və nəqliyyat) bölürdü və qeyd edirdi ki, Çin hökuməti kimi ideal bir dövlət əhalinin bu zəruri tələbatla təmin olunmasını planlaşdırmağa qadir olmalıdır. Xalq rifahı prinsipini bəzən sosializm quruluşu kimi başa düşürdülər.
"Üç xalq prinsipi"nin mənbələri
"Üç xalq prinsipi" ideologiyası Sun Yatsen ABŞ-da olarkən aldığı təcrübənin nəticəsi kimi meydana gəlmişdir. Bu nəzəriyyədə Amerika siyasi fikrinin bir sıra elementləri özünü büruzə verir. Sun Yatsen qeyd edirdi ki, o, Avraam Linkolnun "xalqın içərisindən çıxan, xalqın yaratdığı və xalq üçün yaranan hökumət" sözlərindən riqqətə gəlmişdir. Bundan başqa, Konfutsiçilik ideologiyası da Sun Yatsenin baxışlarına ciddi təsir göstərmişdir.
Bu prinsiplərin ən dəqiq ifadə forması dostu Xuan Çanqu tərəfindən toplanan, Sun Yatsenin özü tərəfindən redaktə olunan, Sun Yatsenin nitqlərindən ibarət külliyyatda öz əksini tapmışdır.
Şəki mədəniyyəti
Şəkinin əsası VIII əsrdə qoyulmuşdur. Zəngin mədəni irsə məxsus olan Şəki şəhəri qırmızı damları, sakinlərinin yumor hissi və Hacı dayı lətifələri ilə məşhurdur. Şəkinin ən məşhur memarlıq abidələri Nuxa qalası, Şəki xan sarayı, Şəkixanovların evi, Dairəvi məbəddir. Şəki memarlığının spesifik xüsusiyyəti Azərbaycan ustalarının yapışqan və ya mismarsız kiçik odun parçalarını rəngli şüşələrlə tamamlayaraq, hazırladığı pəncərə — şəbəkədir. Şəkinin məşhur yeməkləri Şəki halvası və pitidir.
Şəkidə Azərbaycan dilinin xüsusi bir dialekti danışılır. tərəfindən həyata keçirilən dillər arasındakı uyğunluq analizinə və morfologiya və tarixi fonetikaya əsaslanan qlottoxronologiya metodlarına əsasən Nuxa dialektinin ümumazərbaycan dilindən ayrılması Əmir Teymurun (~1360-cı il) dövrünə gedib çıxır.
Şəki şəhəri 2016-cı il üçün "Türk dünyasının mədəniyyət paytaxtı" seçilib.
Kukunor
Kukunor — Asiyanın axını olmayan ən böyük dağ gölüdür. Çinin qərbində Sinxay vilayəti ərazisində yerləşir. Çinlilər gölü Sinxay (青海), monqollar Kuku Nuur (Хөх нуур) və tibetlilər isə Sо Nqonpo adlandırırlar ("göy göl").
Coğrafiyası
thumb|left|Gölün xəritəsi 1682 il Göl Sinxay vilayətinin paytaxtı Sinin şəhərindən 100 km qərbdə yerləşir. Gölün uzunluğu 105 km, eni isə 65 km təşkil edir. Onun sahəsi 4,2 min km² yaxındır. Gölün ən dərin yeri 38 metr təşkil edir. Kukunor gölü eyni adlı yaylada yerləşir və dəniz səviyyəsindən 3205 m hündürlükdə qərar tutur.
Sahilləri az girintili-çıxıntılıdır. Gölün sahilərində terras yaranıb (hündürlüyü 50 m). Dibi zəif lilləşməyə məruz qalıb. Göldə bir neçə qum adaları var. Kukunor gölünə 23 çay tökülür. Ən iri çayı Buxin-Qoldur. Çay delta əmələ gətirir. Gölün qərbinə tökülür. Yay ərzində yağıntıların azalması ilə əlaqədar səviyə enir. Yay ərzində suyun temperaturu 18–20° S olur. Noyabrdan mart ayına qədər göl donur. Suda minerallaşma səviyəsi 11,3 q/l təşkil edir. Göldə təkcə Çəkikimilərin nümayəndələri yaşayır. Gölü tətqiq eliyən ilk avropalı Nikolay Mixayloviç Perejevalski (1872) olmuşdur.
Selülit
Sellülit - dəridə portağal qabığına bənzəyən qırışlar və çuxurlar şəklində əmələ gəlir. Ən çox omba və sağrı nahiyələrində rastlansa da bəzən ayaqlarda, sinədə, hətta qollarda da olur.
Yaranma səbəbi
Sellülit dərialtı əzələ liflərinin kökəlmə zamanı boşalması nəticəsində yaranır.
Erigeron sogdianus
— fəsiləsinin  cinsinə aid biki növü.
125 saylı Zəngilan-Qubadlı seçki dairəsi
Azərbaycan Respublikası 125 saylı Zəngilan-Qubadlı seçki dairəsi — Azərbaycan Respublikasında seçki dairəsi.
Mirzəbəyovun mədaxil evi
Mirzəbəyovun mədaxil evi — Bakı şəhərində, İstiqlaliyyət küçəsi, 29/31 və Şeyx Şamil küçəsi 3/5 kəsişməsində, Bakı metropoliteninin İçərişəhər metrostansiyası və Filarmoniya bağı ilə üzbəüz yerləşən yeddi mərtəbəli tarixi binadır. Bina, Azərbaycan Respublikası Nazirlər Kabinetinin 2 avqust 2001-ci il tarixli, 132 nömrəli qərarı ilə yerli əhəmiyyətli memarlıq abidəsi kimi qeydiyyata alınmışdır.
Əsası 1911-ci ildə qoyulmuş binanın inşasına Mirzəbəyov (Mirzabekyants) qardaşlarının sifarişi ilə başlansa da, 1915-ci ildə Birinci Dünya müharibəsinin başlanmasından sonra sifarişçi inşaatı hələ tamamlanmamış binanı Musa Nağıyevə sataraq Bakını tərk etmişdir.
Binanın memarı mülki-mühəndis Vartan Sarkisovdur. Klassik memarlıq elementlərindən geniş istifadə ilə intibah memarlığı üslubunda inşa edilmiş bina demək olar ki, bütöv bir kvartalı əhatə edir.
Tarixi
thumb|180px|left|1915-ci ildə [[Musa Nağıyev yarımçıq inşa edilmiş binanı almış və inşaat işləri 1917-ci ildə tamamlanmışdır.]] Bina keçmiş Qubernator bağı, hazırda Filarmoniya bağı adlandırılan şəhər bağı ilə üzbəüz, İstiqlaliyyət küçəsi, 29/31 və Şeyx Şamil küçəsi 3/5 kəsişməsində yerləşir. Əsası 1911-ci ildə qoyulmuş binanın inşasına Mirzəbəyov (Mirzabekyants) qardaşlarının sifarişi ilə başlansa da, 1915-ci ildə Birinci Dünya müharibəsinin başlanmasından sonra sifarişçi inşaatı hələ tamamlanmamış binanı 1.200.000 qızıl rubla Bakı milyonçularından Musa Nağıyevə sataraq pulları ABŞ banklarından birində yerləşdirmiş, özü isə Nyu-Yorka köçmüşdür.
Sonradan binanın inşaat işləri 1917-ci ilə kimi Musa Nağıyevin hesabına aparılmışdır. Evin birinci sahibinə hörmət əlaməti olaraq Nağıyev binanın fasadında Mirzəbəyovların venzelinin saxlanılmasına qərar vermişdir.
Bina inşa edilməzdən əvvəl onun yerində bir neçə yarımdağılmış vəziyyətdə olan daxmalar var idi. Mirzəbəyov həmin evlərin sahiblərinə yaxşı pul ödəyərək ərazini alır. Yalnız ev sahiblərindən biri — Hacı Qarabalanın varisi Hacı Zülfüqar Manafov nə qədər pul təklif edilsə də, sahib olduğu evi satmaqdan imtina edir. Mirzəbəyovlar dəfələrlə onunla razılaşmağa cəhd edirlər, vasitəçilər axtarırlar, təklif edilən məbləği dəfələrlə artırırlar, laki, bunların heç biri fayda vermir. Ev sahibi bildirir ki, "əsl kişi, ata ocağını gəlmə adama satmaz". O, bildirir ki, "bu daxmanın yerində mən elə bir ev tikdirəcəm ki, sizin yeddi mərtəbəli evinizi kölgədə qoyacaq." Həqiqətən də sonradan Manafov Mirzəbəyovların nəhəng yeddi mərtəbəli binasından daha incə görünüşə malik üç mərtəbəli malikanə inşa etdirir. Manafovun evi küçə tərəfdən kiçik görünsə də. həyət tərəfdən geniş və həcmlidir. Hazırda Mirzəbəyovun evinin həyəti yerləşən hissədə isə o zaman Zülfüqar Manafovun hamamı mövcud olmuşdur. Evin küçəyə baxan hissəsində birinci mərtəbədə dükan açan Manafov, alıcılara ilin fəsillərinə uyğun təzə meyvə və giləmeyvələr təklif edirdi.
Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti dövründə binada Ukraynanın Azərbaycandakı səfirliyi yerləşmişdi. SSRİ dövründə isə binada müxtəlif dövlət orqanları fəaliyyət göstərmişdir. Hazırda bina ofis mərkəzi və çoxmənzilli yaşayış evi kimi istifadə olunur. Həmçinin bir neçə dövlət təşkilatı bu binada qərarlaşıb.
Memarlıq xüsusiyyətləri
<div class="floatleft" style="background-color:#F1DACA;border:1px; font-size:70%; solid #C8C8C8;padding:0,7em;text-align:center"> 250px Binanın İstiqlaliyyət küçəsinə baxan fasadı 110px 143px Fasadın memarlıq detalları Binanın memarı mülki-mühəndis Vartan Sarkisovdur. Klassik memarlıq elementlərindən geniş istifadə ilə intibah memarlığı üslubunda inşa edilmiş binanın fasadları İstiqlal və Şeyx Şamil küçələrinə baxır və tikili demək olar ki, bütöv bir kvartalı əhatə edir.
Bina magistralın şəhərsalma dominantlarından biridir. Kiçik gümbəz tamamlanması ilə xüsusi olaraq nəzərə çarpdırılaraq çox sərfəli künc mövqeyini tutmaqla, yaşayış evi nəinki küçənin miqyas və xarakterini müəyyən edir, həm də order sistemində özünün klassik formaları, fasadların zövqlə işlənmiş plastikası ilə bu üslub istiqamətində Bakının ən yaxşı tikililəri sırasına daxil ola bilir.
Burada, Bakı şəhərində, memarlığın klassik üsullar sistemi vasitəsilə müasir tələblərə cavab verən bina yaradılmasına cəhd göstərilmişdir. Binanın pilləkən meydançaları liftlə təmin edilmişdir. Binadan gizli çəkilmiş elektrik şəbəkəsi, mənzillərdə mərmər vannalar və sanitar avadanlığı var.
Əsas fasadın mərkəzi hissəsi Korinf orderi ilə xüsusi olaraq nəzərə çarpdırılmışdır. Zəngin məzmunlu pərvaz bir az yüklənmişdir. Bütöv əhəngdaşı bloklardan dərin relyefli üsulla yonulmuş aslanlar, qadın və kişi başlarının maskaları çox incə şəkildə işlənmişdir. Binanın daş memarlıq detalları tamamilə qabarıqdır və dekorativ-tətbiqi incəsənət abidələri olmaqla bədii ifadə ilə zəngindir.
Yaponiya bayrağı
Yaponiya bayrağı — Yaponiya dövlətinin milli simvollarından biri. Ağ rəngli düzbucaqlı sahənin mərkəzində yerləşən tünd qırmızı günəş diski şəklində təsvir olunmuşdur. Bayraq rəsmi şəkildə adlansa da, Yaponiyada daha çox  adı ilə tanınır. Bayraq ölkənin adını simvolizə edir: Gündoğan ölkə.
Günəş Yaponiya mifologiyasında və dində vacib rol oynayır, çünki əfsanəyə görə Yaponiya imperatorları günəş tanrısı Amaterasunun nəslindən gəlirlər. Ölkənin adı da bayrağın dizaynında vacib rol oynamışdır. Qədim tarix mənbəyi olan Şoku Nihonqiyə görə İmperator Monmu 701-ci ildə öz sarayında günəşi təmsil edən bayraqdan istifadə etmişdir. Bu, Yaponiyada günəş motivli bayrağın istifadəsinə dair ən qədim qeyddir. Ən qədim bayraq Yamanaşi prefekturasının Koşu şəhərində yerləşən Unpo-ci məbədində saxlanılan bayraqdır və XVI əsrdən öncəsinə aiddir. Əfsanəyə görə bu bayraq İmperator Qo-Reyzey tərəfindən XI əsrdə məbədə verilmişdir. Meyci islahatı dövründə həm günəş diski, həm də Doğan günəş bayrağı formalaşan Yaponiya imperiyasının əsas simvolları olmuşdur. Təbliğat afişaları, kitabları və filmlərində bayraq ləyaqət və vətənpərvərlik simvolu kimi təsvir olunmuşdur. Hökumətin qərarına əsasına Yaponiya evlərində vətəndaşlar milli bayramlarda, tədbirlərdə və digər hadisələrdə bayrağı nümayiş etdirməyə məcbur idilər. Üzərində Hinomaru təsviri olan, Yaponiya və imperatora sədaqəti simvolizə edən müxtəlif nişanlar İkinci Çin-yapon müharibəsində və digər hərbi münaqişələrdə populyar olmuşdur. Nişanlar bayraq üzərində yazılmış şüarlardan tutmuş bayrağı xatırladan geyimlər və yeməklərə qədər müxtəlif idi.
İctimaiyyətin bayrağa münasibəti müxtəlifdir. Tarixən həm Qərb, həm Yaponiya mənbələri bayrağın yaponlar üçün güc və dözümlülük simvolu olduğunu iddia etmişdirlər. İkinci dünya müharibəsinin başa çatmasından sonra bayrağın və Yaponiyanın milli himni olan Kimiqayonun orta məktəblərdə istifadə olunması mübahisə mövzusuna çevrilmişdir. Mübahisələr etirazlara və məhkəmə işlərinə səbəb olmuşdur. Ultramilliyətçiliklə olan əlaqəsinə görə bayraq Yaponiyada çox da geniş istifadə olunmur. Okinavalılara görə bayraq İkinci dünya müharibəsinin hadisələrini və ABŞ ordusunun Okinavada müvəqqəti olaraq oturmasını xatırladır. Bir zamanlar Yaponiyanın işğalı altında olmuş bəzi ölkələrə görə bayraq aqresiya və imperializm simvoludur. Hinomaru işğal olunmuş dövlətlərdə təhdid, dominantlıq və itaəet etdirmə məqsədləri üçün alət kimi istifadə olunmuşdur. Hazırda bəzi Yaponiya hərbi bayraqları Hinomaruya əsaslanır.
1900-cü ildən əvvəl
thumb|[[Kuki Yoşitakanın donanması 1594-cü ildə.]] thumb|[[Tokuqava şoqunatının Asahi Maru adlı döyüş gəmisi 1856-cı ildə.]] Hinomarunun dəqiq mənşəyi bilinmir, lakin belə görünür ki, doğan günəş VII əsrin əvvəllərindən yaponlar üçün simvolik məna daşımağa başlamışdır (Yaponiya arxipelağı Asiya materikinin ən şərqində yerləşir və günəş ən birinci burada "doğur"). 607-ci ildə Çin imperatoru Yan-diyə göndərilmiş rəsmi yazışma "doğan günəşin imperatorundan" sözləri ilə başlayırdı. Yaponiya tez-tez "gündoğan ölkə" kimi çağırılır. XII əsrə aid "Heykenin nağılı" adlı əsərdə qeyd olunur ki, samuraylar üzərində günəş təsvirləri olan yelpiklərdən istifadə edirdilər. Milli bayrağa dair əfsanələrdən biri də buddist rahibi Niçirenlə bağlıdır. Əfsanəyə görə XIII əsrdəki monqol yürüşləri zamanı Niçiren şoquna döyüşdə istifadə etməsi üçün üzərində günəş təsviri olan banner verib. Günəş həm də imperiya ailəsi üçün də ünsür kimi çıxış edir, çünki əfsanəyə görə ailə üzvləri günəş ilahı Amaterasunun törəmələridirlər.
Dövrümüzə qədər gəlib çıxmış ən qədim Yaponiya bayraqlarından biri Yamanaşi prefekturasının Unpo-ci məbədində saxlanılır. Əfsanəyə görə bayraq İmperator Qo-Reyzey tərəfindən Minamoto no Yoşimitsuya verilib və Takeda klanı tərəfindən 1000 ildən çoxdur ki, ailə xəzinəsi kimi saxlanılır, yaşı XVI əsrdə qədər uzanır.
Yaponiyada rəsmi olaraq qeydə alınmış ilk bayraqlar birləşmə dövrü olan XVI əsrdə aiddir. Hər daymyonun öz bayrağı var idi və bu bayraqlar döyüşlərdə istifadə olunurdu. Bu bayraqların böyük qismi banner şəklində idi və üzərində daymyonun mənsub olduğu ailənin gerbi (mon) təsvir olunurdu. Hətta eyni ailənin üzvləri, məsələn, oğul, ata və qardaş döyüşlərdə müxtəlif bayraqlardan istifadə edirdilər. Bayraq fərqləndirmə funksiyası daşıyırdı və əsgərlər tərəfindən beldə və atlarda nümayiş etdirilirdi. Generalların öz xüsusi bayrağı olurdu, əsgərlərin bayraqlarından əsas fərqi kvadrat formasında olması idi.
1854-cü ildə Tokuqava şoqunatı dövründə Yaponiya gəmilərinə xarici gəmilərdən fərqlənmək üçün Hinomaru dalğalandırması şərti qoyulmuşdur. Bundan əvvəl ABŞ və Rusiya ilə ticarət edən Yaponiya gəmilərində müxtəlif növ Hinomarulardan istifadə edirdi. Hinomaru 1870-ci ildə ticarət bayrağı kimi qəbul edilmişdir. 1870–1885-ci illərdə isə leqal milli bayraq olmuş və Yaponiyada rəsmi şəkildə qəbul edilmiş ilk bayraq olmuşdur.
Milli simvollar ideyası yaponlar üçün yad olduğundan Meyci hökumətinin bu barədə xarici dünya ilə əlaqə yaratmağa ehtiyacı yaranmışdır. Bu, xüsusilə Metyu Perrinin Yokohama körfəzində lövbər atmasından sonra daha təcili hal almışdır. Meyci hökumətinin islahatları Yaponiyaya yeni fərqləndirici simvollar qazandırmışdır, bunlara Kimiqayo himni və imperator möhrü daxildir. 1885-ci ildə Yaponiya Rəsmi Qəzetində çap olunmamış bütün keçmiş qanunlar ləğv olunmuşdur. Yaponiya idarəetməsində yeni kabinet iştirak etdiyindən Hinomaru sadəcə de fakto olaraq milli bayrağa çevrilmişdir.
İlk münaqişələr və Sakit okean müharibəsi
thumb|1930-cu illərdəki hərbiləşməyə aid şəkil. Hinomaru evdə nümayiş etdirilir və bir neçə uşağın əlində bayraq var. thumb|upright|[[Yaponlar, çinlilər və mancurlar arasındakı harmoniyanın təsvir olunduğu təbliğat afişası. Afişanın çincə izahında yazılır: "Yaponiya, Çin və Mançjou-qonun birgə əməkdaşlığı ilə dünyada sülh ola bilər".]] Yaponiyanın imperiyaya çevrildiyi dövrdə bayrağın istifadəsi daha da geniş vüsət almışdır. Birinci Çin-yapon müharibəsi və Rus-yapon müharibəsindən sonra əldə olunan qələbələr münasibətilə keçirilən tədbirlərdə Hinomarudan geniş şəkildə nümayiş etdirilmişdir. Bayraq bütün ölkədə müharibə məqsədləri üçün istifadə olunurdu. 1934-cü ildə çəkilmiş yapon təbliğat filmində xarici dövlətlərin bayraqları tamamlanmamış və defektiv şəkildə təsvir olunduğu halda, Yaponiya bayrağı bütün cəhətlərdən möhtəşəm kimi göstərilmişdir. 1937-ci ildə Hiroşima prefekturasından bir qrup qız Çində döyüşən əsgərlərə öz dəstəklərini nümayiş etdirmək üçün düyünün ortasına qoyulmuş umeboşidən ibarət "bayraq xörəkləri" yemişdir. Hinomaru bentosu 1940-cı illərə kimi Yaponiyada hərbi silahlanmanın və əsgərlərə dəstəyin simvolu olmuşdur.
Yaponiyanın Çin-yapon müharibəsindəki ilk qələbələri Hinomarunun yenə zəfər tədbirlərində istifadəsinə səbəb olmuşdur. Paradlarda hər yaponun əlində Yaponiya bayrağını görmək olardı.
Bu dövrə aid dərsliklərdə Hinomaru bayrağı imperator və Yaponiyaya sədaqəti göstərən şüarlarla birlikdə nəşr olunurdu. Vətənpərvərlik uşaqlara əxlaq qaydaları kimi öyrədilirdi. Bayraqdan istifadə etməklə və ya gündəlik olaraq imperatora sitayiş etməklə vətənpərvərlik nümayiş etdirmək "yaxşı yapon olmağın" yolu idi.
Bayraq İkinci dünya müharibəsi zamanı işğal edilmiş Cənub-şərqi Asiya ölkələrində Yaponiya imperializminin aləti kimi istifadə olunmuşdur: insanlar bayraqdan istifadə etməli və məktəblilər hər səhər bayraq qaldırma tədbirində Kimiqayo deməli idilər. Filippin, İndoneziya və Mançjou-qo kimi bölgələrdə yerli bayraqlardan istifadəyə icazə verilmişdi. Yaponiya imperiyasının tərkibində olan Koreyada Hinomaru və digər simvollar koreyalıların imperiyaya tabe olduqlarını göstərmək üçün istifadə olunurdu.
Yaponlara görə Hinomaru "bütün dünyanın qaranlığını işıqlandıracaq doğan günəş" idi. Qərb dünyasına görə bayraq Yaponiya hərbisinin ən güclü simvollarından biri idi.
ABŞ işğalı
Hinomaru İkinci dünya müharibəsində və işğal dövründə de fakto bayraq olmuşdur. İkinci dünya müharibəsindən sonra Yaponiyanın işğalı zamanı Hinomarunu dalğalandırmaq üçün Müttəfiq Güclərin Ali Komandirliyindən icazə almaq lazım idi. Hinomarudan istifadənin məhdudiyyətlərinin dərəcəsi haqqında mənbələr fərqli məlumat verir. Bəzi mənbələr "qadağan olunmuş" terminindən istifadə edir. Bəzi mənbələrə görə isə məhdudiyyətlər olsa da, açıq-aşkar qadağa yox idi.
İkinci dünya müharibəsindən sonra ABŞ Donanması Gəmiçilik Nəzarət Təşkilatının yapon sivil gəmiləri tərəfindən yapon ticarət gəmiləri üçün başqa bayraqdan istifadə olunmuşdur. "E" siqnal kodu əsasında hazırlanmış bayraq 1945-ci ilin sentyabrından ABŞ işğalının sonuna qədər istifadə olunmuşdur. Yaponiya su sahəsində fəaliyyət göstərən ABŞ gəmiləri "O" siqnal bayrağından öz bayraqları kimi istifadə etmişdir.
2 may 1947-ci ildə general Duqlas Makartur Yaponiyanın yeni konstitusiyasının ratifikasiyası ilə Milli Diet Binasında, İmperiya sarayında, baş nazirin iqamətgahında və Ali məhkəmə binasında Hinomarunun dalğalandırılması barədə məhdudiyyətləri qaldırmışdır. Bu məhdudiyyətlər 1948-ci ildə əhaliyə milli bayramlarda bayraqdan istifadə etməyə icazə verməklə daha da azaldılmışdır. 1949-cu ilin yanvarında bayraqla bağlı bütün məhdudiyyətlər tamamilə aradan qaldırılmış və istənilən şəxsin istənilən vaxt icazə almadan Hinomaru dalğalandırmasına icazə verilmişdir. Nəticədə, məktəb və evlərdə 1950-ci illərin əvvəllərində Hinomaru yenidən dalğalanmağa başlamışdır.
Müharibədən sonra 1999-cu ilə kimi
thumb|Hinomaru 1956-cı ildə [[BMT-nin Nyu-Yorkda yerləşən baş qərargahında qaldırılarkən.]] İkinci dünya müharibəsindən bəri Yaponiyanın militarist keçmişi ilə olan əlaqəsinə görə bayraq daim qınaq obyekti olmuşdur. Eyni tənqidlər Yaponiyanın hazırkı milli himni olan Kimiqayoya da edilmişdir. Hinomaru və Kimiqayo haqqında fikirlər "Day Nippon"u (Böyük Yaponiya) müdafiə edən vətənsevərlərin fikirlərindən tutmuş antimilitarist "Nihon"u (Yaponiya) müdafiə edən sülhsevərlərin fikirlərinə qədər müxtəlifdir. Bayraq haqqında ideoloji fikirlər müxtəliflik göstərdiyinə görə bayraq hazırkı dövrdə İkinci dünya müharibəsindən öncəki dövrlə müqayisədə (hətta 1949-cu ildə bayraq haqqında bütün məhdudiyyətlərin aradan qaldırılmasına baxmayaraq) daha az istifadə olunur.
Yaponiya özünü diplomatik cəhətdən yenidən qurmağa başlayanda Hinomarudan xarici ölkələrdə siyasi silah kimi istifadə olunmağa başlamışdır. İmperator Hirohito və İmperatriça Kocunun Hollandiya səfəri zamanı hollandlar Hinomarunu yandıraraq imperatorun Yaponiyaya göndərilməsini və İkinci dünya müharibəsində holland müharibə əsirlərinin ölümlərinin araşdırılmasını tələb etmişdirlər. Yaponiyanın özündə isə hətta ABŞ ilə Yaponiya arasında razılaşdırılmış yeni güc razılaşması statusuna qarşı etiraz aksiyalarında belə istifadə olunmamışdır. Ticari təşkilatlar və digər etirazçıların istifadə etdikləri əsas bayraq inqilabın simvolu olan qırmızı bayraq idi.
Hinomaru və milli himnlə bağlı olan məsələ Tokio 1964-cü ildə Yay Olimpiya Oyunlarına ev sahibliyi etdiyi zaman yenidən gündəmə gəlmişdir. Olimpiya oyunlarından öncə milli bayrağın günəş diskinin ölçüsü qismən dəyişdirilmişdir, çünki digər bayraqlarla dalğalananda günəş diskinin kifayət qədər diqqəti cəlb edən şəkildə görünmədiyi hesab edilmişdi. Rəng mütəxəssisi Tadamasa Fukiura günəş diskini bayrağın uzunluğunun üçdə ikisinə yerləşdirməyi seçmişdir. Fukuira həmçinin 1964-cü ildə istifadə olunmuş bayraq rənglərini 1998-ci ildə Naqanoda təşkil olunan Qış Olimpiya Oyunları zamanı da istifadə etmişdir.
1989-cu ildə İmperator Hirohitonun ölümündən sonra milli bayraq haqqında məsələ bir dəfə də gündəmə gəlmişdir. Mühafizəkarlar düşünürdülər ki, əgər mərasimlər zamanı keçmiş yaraları açmadan bayraqdan istifadə olunsa, Hinomaru militarist mənası ilə əlaqələndirilmədən milli bayraq kimi qəbul edilə bilər. Altı günlük matəm dövrü zamanı bütün Yaponiyada bayraqlar yarıya qədər endirilmiş və ya qara parça ilə örtülmüşdür. İmperatorun dəfn günündə etirazçıların Hinomaruya qarşı etdikləri vandalizmlər haqqındakı raportlara baxmayaraq, bütün məktəblərə bayrağı tərəddüdsüz şəkildə yarıya endirilmiş şəkildə dalğalandırma hüququnun verilməsi mühafizəkarlara uğur gətirmişdir.
1999-cu ildən
thumb|upright|15 avqust 1999-cu ildə rəsmi qəzetdə çap olunmuş "Milli bayraq və Milli himn haqqında qanun". 1999-cu ildə qəbul edilən "Milli bayraq və Milli himn haqqında qanuna" görə Hinomaru və Kimiqayo Yaponiyanın milli simvollarıdır. Qanunun qəbul edilməsi Hiroşima prefekturasının Sera şəhərindəki Sera liseyinin direktoru olan İşikava Toşihironun Kimiqayo və Hinomarunun istifadəsi haqqında müəllimlər və məktəb şurası ilə razılığa gələ bilməyib intihar etməsindən qaynaqlanır. Qanun 1992-ci ildə qəbul edilən "BMT-nin sülhməramlı və digər əməliyyatlarında iştirak etmək haqqında qanun"dan sonra Diet tərəfindən qəbul edilən ən mübahisəli qanunlardan biri olmuşdur.
Liberal Demokrat Partiyasından (LDP) olan baş nazir Keyzo Obuçi Hinomaru və Kimiqayonu ölkənin rəsmi simvollarına çevirmək üçün 2000-ci ildə qanun layihəsi hazırlamışdır. Onun kabinet katibi Hiromu Nonaka İmperator qanun layihəsinin Akihitonun taxta çıxmasının 10 illiyinə qədər tamamlanmasını istəyirdi. Lakin bu, hər iki simvolun rəsmi simvol kimi qəbul edilməsi üçün göstərilən ilk təşəbbüs deyildi. 1972-ci ildə Okinavanın Yaponiyaya qaytarılmasından və 1973-cü il neft böhranından sonra baş nazir Tanaka Kakuey hər iki simvolun rəsmi olaraq qəbul edilməsini istəmişdir. Kimiqayonu öyrətmək və çalmaqla bağlı məktəblərə göstəriş verməklə yanaşı Kakuey hər səhər mərasimlə Hinomarunun qaldırılmasını və 1890-cı ildə İmperator Meyci tərəfindən hazırlanan Təhsil haqqında İmperiya Reskriptinin bəzi elementlərinə əsaslanan əxlaqi tədris planı qəbul etdirmək istəyirdi. Lakin həmin il Diet onun təklif etdiyi qanunu qəbul etməmişdir.
1999-cu il qanununun əsas tərəfdarları LDP və Komeyto idi. Əsas əleyhidarlar isə Sosial Demokrat Partiyası (SDP) və Kommunist Partiyası (YKP) idi və onlar hər iki simvolun müharibə erasını xatırladığını müdafiə edirdilər. Hətta YKP qərarın ictimaiyyət tərəfindən verilməli olduğunu müdafiə edərək daha da qarşı çıxdı. Bu zaman Yaponiya Demokrat Partiyasında (YDP) belə bayraq haqqında konsensus əldə edilə bilməmişdi. YDP prezidenti və gələcək baş naziri Naoto Kan qeyd etmişdi ki, YDP qanunu dəstəkləməlidir, çünki partiya artıq hər iki simvolu Yaponiyanın simvolları kimi tanıyır. Köməkçi katib və gələcək baş nazir Yukio Hatoyama isə cəmiyyət ilə ictimai məktəblər arasında ayrılıqlara səbəb olacağını düşünmüşdür. Hatoyama qanun layihəsinin lehinə, Kan isə əleyhinə səs vermişdir.
Səsvermədən öncə iki simvol üçün Dietdə ayrı-ayrılıqda səsvermələrin keçirilməsi haqqında tələblər də edilmişdir. Vaseda Universitetinin professoru Norihiro Kato qeyd etmişdir ki, Kimiqayonun məsələsi ayrı olmalıdır, çünki onun məsələsi Hinomarudan daha mürəkkəbdir. YDP və digər partiyalar tərəfindən təkcə Hinomarunun rəsmi simvol kimi qəbul edilməsi cəhdləri Diet tərəfindən rədd edilmişdir. Nümayəndələr palatası 22 iyul 1999-cu ildə 403 səsə qarşı 86 səslə qanun layihəsini qəbul etmişdir. Qərar 28 iyulda Müşavirlər palatasına göndərilmiş və 9 avqustda qəbul edilmişdir. 13 avqustda qanun qüvvəyə minmişdir.
8 iyul 2009-cu ildə YDP-nin parlament seçkiləri üçün təşkil etdiyi mitinqdə çəkilmiş fotoşəkildə tavandan asılmış banner təsvir olunmuşdu. Banner iki Hinomaru bayrağının kəsişməsindən ibarət idi və birlikdə YDP-nin loqosunu əmələ gətirirdilər. Bu, LDP üzvü və baş nazir Taro Asonun qəzəbinə səbəb olmuş və bunu bağışlanmaz adlandırmışdı. Buna cavab olaraq, Yukio Hatoyama (qanunun qəbul edilməsinin lehinə səs vermişdi) bannerin Hinomaru olmadığını və başqa cür qəbul edilməməli olduğunu bildirmişdir.
Dizayn
thumb|left|upright|Dalğalanan Yaponiya bayrağı. 1870-ci ildə qəbul edilmiş baş nazirin 57 saylı müraciətnaməsinə əsasən milli bayraqla bağlı qanun var. Birincisi bayrağın kim tərəfindən və necə dalğalandırılması, ikincisi isə bayrağın necə hazırlanması ilə bağlıdır. Bayrağın eninin uzunluğuna olan nisbəti 7:10 şəklində idi. Günəşi təmsil edən və bayrağın mərkəzində dayanan qırmızı disk isə qaldırıcı enin beşdə üç hissəsini əhatə edirdi. Qanuna görə bayraq tam mərkəzdə yerləşdirilməli idi, lakin adətən bayrağın qaldırıcı hissəsinin 0,01-lik hissəsinə tərəf bir az sürüşdürülür. Həmin ilin 3 oktyabrında ticarət bayrağının və dəniz donanması bayrağının dizaynları qəbul edilmişdir. Ticarət bayraqları üçün bayrağın eninin uzunluğuna olan eni 2:3 idi. Günəş diskinin ölçüsü eyni idi, lakin qaldırıcı hissəsinin 0,05-lik hissəsinə tərəf sürüşdürülmüşdü.
thumb|Bayrağın quruluş eskizi. "Milli bayraq və Milli himn haqqında qanun" qəbul ediləndən sonra bayrağın ölçülərindən gözəçarpan dəyişikliklər olmuşdur. Bütün bayraqlar üçün enin uzunluğa nisbəti 2:3 olaraq müəyyənləşdirilmişdir. Günəş diski tam mərkəzə gətirildi, lakin ölçüsü dəyişdirilməmişdir. Bayrağın arxaplanın rəngi ağ, günəş diskinin rəngi kimi müəyyənləşdirilsə də, 1999-cu il qanununda dəqiq rənglər haqqında məlumat verilməmişdir. Qırmızı rəng haqqında verilən yeganə hökm rəngin tünd olmasıdır.
1973-cü ildə Yaponiya Müdafiə Agentliyi (hazırda Müdafiə Nazirliyi) tərəfindən buraxılmış xüsusiyyətlər siyahısına görə bayraqdakı qırmızı rəngin çaları 5R 4/12, ağ rəng isə Mansell rəng cədvəlinə görə N9-dur. Sənəd 21 mart 2008-ci ildə bayrağın yeni qanuna uyğun yeni quruluşu və yenilənmiş Mansell rəngləri ilə uyğunlaşması üçün dəyişdirilmişdir. Sənədə görə hərbi işlər zamanı işlədilən bayraqlar orlon və ya neylon materiallardan hazırlana bilər. Orlon üçün qırmızı rəngin çaları 5.7R 3.7/15.5, ağ rəngin çaları N9.4-dür. Neylon üçünsə bunlar uyğun olaraq 6.2R 4/15.2 və N9.2-dir. Rəsmi İnkişaf Köməkliyi (RİK) tərəfindən buraxılmış sənəddə qırmızı və ağ rənglərin çalarları, uyğun olaraq, DIC 156 və CMYK 0-100-90-0 kimi verilmişdir. "Milli bayraq və Milli himn haqqında qanun"un müzakirələri zamanı rəngdən istifadə etmək və ya Yaponiya Sənaye Standartlarının (YSS) müəyyənləşdirdiyi rənglərdən birini seçmək təklif olunmuşdu. Yaponiyada istehsal olunan bayraqlar üçün əsasən kinovar boyasından istifadə olunur.
İstifadə və adətlər
İkinci dünya müharibəsi illərində Yaponiya mədəniyyətində dostlar, sinif yoldaşları, əsgər qohumları üçün Hinomaru imzalamaq və hədiyyə etmək adəti populyar olmuşdu. Bayraq həmçinin yaxşı uğur tilsimi və əsgərlərin döyüşdən sağ-salamat qayıtmasını diləmək üçün dua abidəsi kimi istifadə olunmuşdur. Bu növ tilsim üçün istifadə olunan bir termin. Adətlərdən biri də bayraq üzərində yazı yazarkən yazıların günəş diskinə toxunmamasına diqqət yetirməkdir. Döyüşlərdən sonra bu bayraqlar tez-tez ölmüş yapon əsgərlərin üzərində tapılırdı. Artıq suvenirə çevrilən bu bayraqları ölmüş əsgərlərin ailələrinə göndərmək trendə çevrilmişdi. Hinomaru üzərində yazı yazmanın uğur gətirməsi adəti indi də davam etsə də, əvvəlki kimi dəbdə deyil. Hinomaru Yoseqakiyə Yaponiya milli komandasına dəstək vermək məqsədilə beynəlxalq idman yarışlarında rast gəlmək olar.
thumb|right|[[Takeru Kobayaşi haçimaki taxır.]] ortasında günəş diski olan ağ bandana çeşididir. Üzərinə müxtəlif ifadələr yazılır. Bandana qətiyyətin, zəhmətin və ya cəsarətin simvolu kimi taxılır. Haçimaki əsasən idman yarışlarını izləyən tamaşaçılar, doğum edən qadınlar, cukularda oxuyan şagirdlər, offis işçiləri, biznesmenlər tərəfindən müxtəlif vəziyyətlərdə taxılır. İkinci dünya müharibəsində kamikaze pilotları üzərilərində və ya "Yeddi can" yazılan haçimakilər geyirdilər. Bu, pilotun vətəni üçün ölməyə hazır olduğunu bildirirdi.
İkinci dünya müharibəsindən əvvəl bütün vətəndaşlar milli bayramlarda evlərində Hinomaru nümayiş etdirməyə borclu idilər. Müharibədən sonra bayraqdan istifadə məhdudlaşdırılmışdır. İndi ancaq milli və yerli hökumət binalarına Hinomaru taxılır. Şəxsi evlərdə və kommersiya binalarında bayrağı görmək çətindir, lakin bəzi insanlar və şirkətlər milli bayramlarda bayrağın nümayiş etdirilməsini müdafiə edirlər. Yaponiya hökuməti vətəndaşları milli bayramlarda Hinomarudan istifadə etmək üçün cəsarətləndirsə də, bunu etmək qanuni olaraq məcburi deyil. 23 dekabr 2002-ci ildə imperatorun 80-ci ad günündən sonra Kyushu dəmiryol şirkəti Hinomarunu 330 stansiyada nümayiş etdirmişdir.
1995-ci ildən RİK öz rəsmi loqosunda Yaponiya bayrağının motivindən istifadə edir. Loqonun özü hökumət tərəfindən yaradılmayıb və ictimaiyyət tərəfindən təqdim olunan 5000 dizayndan seçilib. Lakin hökumət yardım paketləri və inkişaf proqramları ilə Hinomarunun vizualizasiyasını artırmağa çalışmışdır. RİK-ə görə bayraqdan istifadə Yaponiya xalqı tərəfindən edilə köməyi simvolizə etmək üçün ən effektiv yoldur.