Tüklü_mamont
Donmuş nümunələri
Tüklü mamontun qazıntıları köhnə çaylar və göllər daxil olmaqla müxtəlif yataqlarda və buz dövründə quru olan Şimal dənizindəki Doggerland ərazisində tapılmışdır. Qalıqlar əsasən qırıq-qırıqdır və yumşaq toxumadan ibarət deyil. Donmuş nümunələrdən başqa tapılan yeganə yumşaq toxuma Staruniyadakı (Polşada) neft sızıntısında saxlanılan nümunədəndir. Tüklü mamontun donmuş nümunələri ikincisində çox az olmaqla Sibir və Alyaskanın şimal hissələrində tapılmışdır. Belə qalıqlar əsasən Şimal qütbü dairəsində, uzun müddət donmuş vəziyyətdə qalmış torpaqlarda tapılır. Görünür, 30000–15000 il bundan əvvələ aid yumşaq toxumanın qalması çox da mümkün deyil. Buna səbəb həmin dövrdə iqlimin mülayim olması ola bilər. Bir çox donmuş nümunələr şəraitsizliyə görə, ya da leş yeyən orqanizmlərə görə kəşf edilməzdən əvvəl xarab olub. "Təbii mumiyalama" heyvanın mayedə və ya donan lil, palçıq və ya buzlu su kimi qismən bərk olan maddələrdə basdırılmağını tələb edir. Mədədə həzm edilməmiş qidanın olması və bir çox nümunələrin ağzında hələ də meyvənin olması aclıqdan və ya şəraitsizlikdən nəslin kəsilməsini inkar edir. Yeyilən nəbatatın yetkinliyi ölüm vaxtını yazdan daha çox payıza daha uyğun edir. Heyvanlar buz vasitəsilə çölə çıxa bilmədikləri kiçik gölməçələrə və ya çuxurlara düşə bilərdilər. Onların çoxu bəlkə də daşqınlar vasitəsilə gətirildikləri çaylarda ölüblər. Sibirdə Yakutiyadakı Berelek çayına yaxın olan bir məntəqədə ən azı 140 mamontun axın vasitəsilə bura gətirilmiş 8000-dən çox sümüyü bir nöqtədə tapılıb. thumb|250px| "Adams mamontu" skeletinin çölə əyilən dişləri ilə illüstrasiyası, 1815 1692–1806-cı illərdə Avropada donmuş mamontların yalnız dörd təsviri çap edildi. Həmin vaxt ərzində qalıqların heç biri saxlanılmadı və bütöv skelet bərpa edilmədi. 1728-ci il kimi erkən bir vaxtda donmuş tüklü mamontların cəmdəkləri avropalılar tərəfindən qazıntılar nəticəsində tapılarkən ilk tamamilə sənədləşdirilmiş nümunə sibirli ovçu Osip Şumakov tərəfindən 1799-cu ildə Lena çayının deltasında kəşf edilmişdir. Şumakov mamont dişlərini fil dişi ticarəti üçün aparana qədər onun əriməsinə şərait yaratdı. 1806-cı ildə Yakutskda olarkən Mixail İvanoviç Adams donmuş mamont haqqında eşitdi. Nümunənin olduğu yerə gələndə Adams kəşf etdi ki, vəhşi heyvanlar mamontun dişləri daxil olmaqla onun orqanlarının çoxunu və ətini yeyiblər. O, cəmdəyi yoxladı və aşkar etdi ki, bu həmin vaxta qədər bərpa edilmiş ən tam mamontdur. Adams Şumakovun satdığı dişlər istisna olmaqla, bütün skeleti, ön ayağı, dərinin böyük hissəsini və təxmini 18 kiloqram olan tükü bərpa etdi. Adams geri qayıdanda Şumakovun satdığı mamont dişləri olduğuna inandığı bir cüt fil dişini aldı. O, cəmdəyi Rusiya Elmlər Akademiyasının Zoologiya İnstitutunun Zoologiya Muzeyinə verdi və skeletin quraşdırılması işi Vilhelm Qotlib Teliziusa tapşırıldı. I Pyotr tərəfindən qurulan Kunstkamera istinad kimi istifadə edilə biləcək Hindistan filinin skeletini saxlayırdı. Bu nəsli kəsilmiş heyvanın skeletinin yenidən bərpasına ilk cəhdlərdən biri idi. Skeletin yenidən bərpasının çox hissəsi doğru idi, ancaq Telisiuz mamont dişlərini səhv tərəflərdə yerləşdirdi. Buna görə də mamont dişləri içəri doğru əyilməkdənsə, çölə əyilir. Səhv 1899-cu ilə qədər düzəldilmədi və mamont dişlərinin əsil yeri XX əsrə qədər müzakirə mözvuzusu oldu. thumb|250px|left|Bu modelin üçüncüsü "Berezovka mamontunun" dərisi ilə örtülmüşdür, [[Rusiya Elmlər Akademiyasının Zoologiya İnstitutunun Zoologiya Muzeyi, Sankt-Peterburq]]