Normanlar
Bizans
Normanlar İtaliyaya girməyə başladıqdan qısa müddət sonra Peçeneqlərə, Bolqarlara və xüsusilə Səlcuqlu Türklərinə qarşı vuruşaraq Bizans İmperiyasına və daha sonra Ermənistana girdilər. Norman muzdluları ilk olaraq Bizanslılara qarşı hərəkət etmək üçün Lombardlar tərəfindən cənuba gəlməyə təşviq edildi, lakin tezliklə Siciliyada Bizans xidmətində döyüşdülər. 1038–40-cı illərdə George Maniaces-in Siciliya yürüşündə Varangian və Lombard kontingentləri ilə birlikdə tanınmışlar. Yunan xidmətindəki Normanların əslində Norman İtaliyasından olub-olmadığı mübahisəsi var və indi çox azının oradan gəldiyi ehtimalı var. Bizanslıların adlandırdığı "franklar" dan neçəsinin digər fransızlar deyil, normanlar olduğu da məlum deyil. 250px|right Bizans generalı kimi xidmət edən ilk Norman muzdlularından biri 1050-ci illərdə Hervé idi. Ancaq o vaxta qədər Trebizond və Gürcüstan qədər xidmət edən Norman muzdluları var idi. Malatya və Edessada, Antakya Bizans hersoqu İshaq Komnenosun rəhbərliyində idilər. 1060-cı illərdə Robert Crispin Edessa Normanlarına türklərə qarşı rəhbərlik etdi. Roussel de Bailleul yerli əhalinin dəstəyi ilə Kiçik Asiyada müstəqil bir dövlət qurmağa çalışsa da, Bizans generalı Alexius Komnenos tərəfindən dayandırıldı. Bəzi Normanlar, uzaq Şərqi Anadoludakı Sassoun və Taron adlı erməni vassal dövlətlərinin məhvinə kömək etmək üçün Türk qüvvələrinə qoşuldu. Daha sonra bir çoxları Kilikiya və Buğa Dağlarında daha cənubdakı Ermənistan dövləti ilə xidmətə başladılar. Oursel adlı bir Norman, "Franks" qüvvəsini Suriyanın şimalındakı yuxarı Fərat vadisinə aparırdı. 1073–1074-cü illərdə, erməni generalı Philaretus Brachamius'un 20.000 əsgərindən 8.000-i Raimbaudun rəhbərlik etdiyi Normans idi — əvvəllər Oursel idi. Hətta etnik mənsubiyyətlərini qalalarının adına verdilər: "Franks" mənasını verən Afranji. Amalfi və Antakya ilə Bari ilə Tarsus arasında bilinən ticarət, Amalfi və Bari İtaliyada Norman hakimiyyəti altında olarkən İtalo-Normanların bu şəhərlərdə olması ilə əlaqəli ola bilər. Bizans imperatorlarının qərbi Avropa döyüşçülərini axtardıqları zaman, Comnenian Bərpası dövründə Bizans Yunanıstanının bir neçə ailəsi Norman muzdlu mənşəli idi. Raoulii, Raoul adlı bir İtalo-Normandan, Petraliphae bir Pierre d'Aulps'dan və Maniakatlar olaraq bilinən bu Alban klanları, 1038-ci il Siciliya ekspedisiyasında George Maniaces altında xidmət edən Normanlardan çıxdı. Əvvəllər hərbi uğurları nəticəsində Apulia sayının ləyaqətinə yüksəlmiş başqa bir Norman macəraçısı Robert Guiscard, Bizanslıları Cənubi İtaliyadan qovdu. Papa VII Gregory'nin razılığını alaraq onun vassalı rolunu oynayan Robert, qərb feodalları və Katolik Kilsəsi üçün dayaq nöqtəsi olaraq Balkan yarımadasını fəth etməyə başladı. Xorvatiya və Katolik şəhərləri olan Dalmatiya ilə müttəfiq olduqdan sonra, 1081-ci ildə Albaniyanın cənub sahillərinə endikdə 300 gəmidə 30.000 nəfərlik bir orduya rəhbərlik etdi, Valona, ​​Kanina, Jericho (Orikumi) ni ələ keçirdi və çoxlu qənimətdən sonra Butrintə çatdı. Daha əvvəl Korfunu fəth etmiş və Dyrrachiuma qurudan və dənizdən hücum edərək yol boyunca hər şeyi dağıdan donanmaya qoşuldular. Bu sərt şərtlər altında, yerlilər İmperator Aleksius I Komnenusun Bizanslılarla Normanlara qarşı qüvvələrini birləşdirmə çağırışını qəbul etdilər. Albaniya qüvvələri gələn döyüşdə iştirak edə bilmədi, çünki döyüş gəlməmişdən əvvəl başlamışdı. Döyüşdən dərhal əvvəl Venesiya donanması şəhəri əhatə edən sahildə qələbə qazanmışdı. Geri çəkilmək məcburiyyətində qalan Alexius, Arbanondan hərəkətə keçərək (yəni, ἐξ Ἀρβάνων ὁρμωμένω Κομισκόρτη; Κομισκόρ term termini Tμ Count της κόρ short qısadır) "Tentin sayı" deməkdir. Şəhər qarnizonu, 1082-ci ilin fevralına qədər, orada məskunlaşmış Venesiya və Amalfitan tacirləri tərəfindən Drakrainin Normanlara xəyanət edilməsinə qədər müqavimət göstərdi. Normanlar indi daxili bölgələrə nüfuz etməkdə sərbəst idilər; Salonika qapılarına çıxmadan əvvəl İoanninanı və Makedoniyanın cənub-qərbindəki bəzi kiçik şəhərləri və Selaniyanı aldılar. Yüksək rütbələr arasındakı fikir ayrılığı Normanları İtaliyaya çəkilməyə məcbur etdi. Robertin ölümündən sonra 1085-ci ildə Dyrrachium, Valona və Butrint'i itirdilər. Birinci Səlib yürüşündən bir neçə il sonra, 1107-ci ildə Robertin oğlu Bohemondun rəhbərliyi altında Normanlar Valonaya endi və dövrün ən inkişaf etmiş hərbi texnikasından istifadə edərək Drakraiumu mühasirəyə aldılar, lakin nəticəsi olmadı. Bu vaxt, Deabolis, Gllavenica (Ballsh), Kanina və Jericho çaylarının sahilindəki Mili qalası Petrela'yı işğal etdilər. Albanlar bu dəfə Bizanslıların onlara tətbiq etdikləri ağır vergilərdən narazı olaraq Normanların tərəfinə keçdilər. Normanlar onların köməyi ilə Arbanon keçidlərini təmin etdilər və Dibraya yol açdılar. Təchizat çatışmazlığı, xəstəlik və Bizans müqaviməti Bohemondu kampaniyasından geri çəkilməyə və Deabolis şəhərində Bizanslılarla barışıq müqaviləsi imzalamağa məcbur etdi. Bizans dövlətinin sonrakı tənəzzülü, 1185-ci ildə böyük bir Norman ordusunun yüksək Bizans məmurlarının xəyanəti səbəbiylə Drakrauma hücum etməsi ilə üçüncü bir hücuma yol açdı. Bir müddət sonra, Adriatikin ən əhəmiyyətli dəniz bazalarından biri olan Drakraium yenidən Bizansın əlinə keçdi.