İran–İsrail_münasibətləri
Şahın dövründə İran və İsrail arasında iqtisadi və siyasi ittifaq
İsrail ərəb münaqişəsinin böyüməsinə baxmayaraq İran şah rejimi zamanında İsrail ilə yaxınlaşmağa başladı. İran bu münasibətləri qurarkən ehtiyatlı idi və gənc İsrail dövləti ilə gizli şəkildə və gözə çarpmadan bu münasibətləri qururdu. Bu münasibətləri labüd edən regiondakı baş verən geosiyasi proseslər idi. Belə ki, ərəb-yəhudi müharibəsi zamanı İraqdakı yəhudilər qaçaraq İranda məskunlaşırdılar. Şiə təriqətinin yəhudilərə mənfi münasibətinə baxmayaraq bu proses sırf dövlət maraqlarına xidmət edirdi. 1949-cu ilin may ayında İranın təmsilçisi Abbas Saykal İsrailə göndərilir və qarşısında duran məqsədlərdən biri ərəb-yəhudi müharibəsi zamanı Fələstində mülkü olan iranlıların məsələsini həll etmək idi. İsrail də eynən öz nümayəndəsini İrana göndərərək, İraqdan ora qaçan yəhudilərin İsrailə qaytarılması məsələsini həll etmək istəsə də, İran buna imkan vermədi. Lakin İran və İsrail arasında münasibətlər yenə də inkişaf edirdi və bu əsasən ABŞ-də məxsusi diplomatik kanallar vasitəsi ilə edilirdi. Həmçinin İran nümayəndəsi Nəsrulla Entezam və İsrail nümayəndəsi Abba Even BMT-də mütəmadi olaraq görüşlər keçirirdilər. İran Şahı 1949-cu ildə Vaşinqtona rəsmi səfər edərkən artıq İsrailin İran tərəfindən tanınması məsələsi müzakirə olunurdu. Göründüyün kimi İsrail özünə qarşı formalaşan İslam ittifaqını dağıtmaq yolunu birinci İranla rəsmi münasibətləri qurmaqla başlamaq qərarına gəldi və bu yolda öz müttəfiqlərindən və beynəlxalq təşkilatlardan danışıqlar aparmaq üçün neytral zona kimi istifadə etdi. alt=İranlı diplomat Rza Səfiniyyənin İsrail dövlət başçısının iqamətgahına gəlməsi, 1950-ci il.|thumb|İranlı diplomat Rza Səfiniyyənin İsrail dövlət başçısının iqamətgahına gəlməsi, [[1950-ci il.]] 1949-cu ilin sentyabr ayında Türkiyə İsraili bir dövlət olaraq tanıdı və artıq İran hökuməti narahat olmadan İsrail ilə rəsmi dövlət münasibətləri qura bilərdi. Belə ki, əvvəl İran “ ” olmaq istəmirdi və bunu regionda İslam lideri olmaq istiqamətində yeritdiyi siyasətə zidd hesab edirdi. Amma Türkiyənin bu addımından sonra İran (qanunverici orqan olan Məclisin işləməməsinə baxmayaraq) 1950-ci ilin 6 martında de-fakto olaraq İsraili tanıdı. Bu prosesin belə tələsik və gözlənilmədən baş tutması çox şübhə doğuran məqam kimi qəbul olunur və Benninqton kollecinin professoru Mənsur Fərxanq adını açıqlamaq istəmədiyi kəşfiyyat agentindən aldığı məlumata əsaslanaraq bildirmişdi ki, bu tanınma hadisəsinə görə 400 min ABŞ dolları məbləğində rüşvət ödənilmişdi və bu hadisələrdə yüksək çinli iranlı məmurların olduğunu bildirərək onlardan ən birincisinin baş nazir Məhəmməd Səid olduğunu vurğulamışdır. Artıq 26 mart tarixində İranın yeni təyin olunmuş səfiri Rza Səfiniyə özünün etimadnaməsini İsrailin prezidentinə təqdim etdi. 3 aydan sonra Rza Səfiniyyə yeni paytaxt elan olunmuş Qüdsdə ilk qarşılama qonaqlığı təşkil edilən səfir oldu. 1951-1953-cü illərdə İranda Məhəmməd Müsəddiqin hökuməti zamanında Tehran İsrail nümayəndəliyinin açılmasına imkan vermədi, amma əlaqələri tam kəsmədi və iqtiasdi münasibətləri qoruyub saxladı: İran İsraili kənd təsərrüfatı məhsulları ilə təmin edir və əvəzində İsrail İranı sənaye məhsulları, tibbi avadanlıq və dərmanlarla təmin edirdi və 1953-cü ildə hər iki ölkənin bankları kredit xəttinin açılması ilə bağlı saziş imzaladılar və bu məsələdə razılaşdılar. İsrailin İranda ilk daimi və uzunmüddətli səfirləri 1950-ci illərin sonuna təsadüf edir. İsrail bu mövzuya çox həssas və səbrli yanaşırdı və hətta təyin etdiyi səfirləri belə incəliklərə riayət edərək seçirdi və təsadüfi deyildir ki, təyin olunan iki tanınmış səfir - Meir Ezri və Yaqub Nimrodi- İrandan çıxma yəhudilər idi.