Gənc_İtaliya
Tarixi
"Gənc İtaliya" təşkilatının apardığı təbliğat İtaliyada milli şüurun inkişafına təkan verdi. Vətəndaşların əksəriyyəti dərk etdi ki, azadlıq hərəkatının əsas vəzifəsi ölkənin birləşməsidir. Bilavasitə C. Madzininin fəaliyyəti nəticəsində vahid İtaliya dövlətinin yaradılması uğrunda mübarizə XIX əsrin 30-cu illərindən Rissorcimentonun əsas istiqamətlərindən birinə çevrildi. XIX əsrin 40-cı illərində burjuaziya və liberal zadəganlar sahibkarlıq fəaliyyəti üçün daha əlverişli şərait yaradılmasını tələb edirdilər. İqtisadçılar və bir sıra nüfuzlu jurnalistlər inkişaf etmiş Avropa ölkələrinin təcrübəsini nəzərə alıb gömrük ittifaqının yaradılmasını və dəmiryol tikintisinin genişlənməsini İtaliyada iqtisadi inkişafın sürətlənməsi üçün zəruri hesab edirdilər. Onlar həmçinin vahid pul, ölçü və çəki sisteminə keçilməsini təklif edirdilər. Sənayenin və ticarətin inkişafına mane olan amillərin aradan qaldırılması məsələsi mətbuatda, elmi konfranslarda və iqtisadi cəmiyyətlərdə geniş müzakirə edilirdi. İqtisadi tərəqqiyə nail olmaq üçün siyasi pərakəndəliyə və xarici zülmə son qoymaq lazım idi. Liberal ideoloqlar gizli cəmiyyətləri və üsyanı İtaliya üçün zərərli hesab edir və C. Madzinini ağılsız adlandırırdılar. C. Madzini ölkənin inqilab yolu ilə "aşağıdan" birləşib vahid dövlətə çevrilməsinə tərəfdar idi. Liberal ziyalılar isə milli məsələnin "yuxarıdan" həllini təklif edirdilər: İtaliya dövlətlərinin başçıları milli hərəkatda iştirak etməli, Roma papasının və ya Sardiniya kralının başçılığı altında İtaliya dövlətlərinin federasiyası yaradılmalı idi. thumb|272x272px|[[Kamillo Kavur]] Liberalların bir qismi, o cümlədən, "İtaliyanın ümidləri" kitabının müəllifi olan Ç. Balbo hesab edirdilər ki, gələcəkdə həmin federasiyaya Lombardiya və Venetsiyanı da daxil etmək olar. Onlar deyirdilər ki, Avstriya İtaliya torpaqlarını könüllü şəkildə qaytaracaq, çünki, Osmanlı imperiyasının Balkan yarımadasındakı torpaqlarının işğalı ilə məşğul olacaq. Təbii ki, milli məsələnin yalnız dinc və "qanuni" vasitələrlə tənzimlənməsinə yönəlmiş liberal-monarxist planların həyata keçirilməsi inandırıcı və reallığa uyğun deyildi. Liberalların çıxışları ictimai rəyə müəyyən qədər təsir göstərdi. Pyemont abbatı V. Cobertinin "İtalyanların mənəvi və mülki birinciliyi haqqında" adlı kitabı ölkədə böyük nüfuz qazanmışdı. Kitabda deyilirdi ki, katolik kilsəsi İtaliyanın milli dirçəlişinə kömək edə bilər. Roma papası İtaliyanın birləşdirilməsinin əleyhinə idi. V. Coberti hesab edirdi ki, Vatikanda islahatlar keçirilsə Roma papası milli hərəkata qoşulub hətta ona rəhbərlik də edə bilər. Ruhanilərin bir qismi V. Cobertinin ideyalarını qəbul edib vətənpərvərlik mövqeyinə keçmişdi. Ruhanilər arasında parçalanma mühafizəkar düşərgənin zəifləməsinə səbəb oldu. Mötədillərin içərisində Sardiniya krallığının liberalları aparıcı rol oynayırdı. XIX əsrin 40-cı illərində Sardiniya liberallarının fəallığı artmışdı. Onlar milli məsələnin həllində Sardiniyanı idarə edən Savoyya sülaləsinə böyük ümidlə baxırdılar. Savoyya sülaləsi hakimiyyətdə olan yeganə italyan mənşəli sülalə idi. Sardiniya kralı Albert Pyemontun iqtisadi inkişafına kömək edən siyasət həyata keçirir və liberal hərəkatı ehtiyatla müdafiə edirdi. 1847-ci ildə Pyemontun zədaganlarını təmsil edən qraf Kamillo Kavur "Dirçəliş" qəzetini nəşr etməyə başladı. Bu qəzet bütün İtaliyada liberalların nüfuzlu siyasi orqanı kimi böyük nüfuz qazanmışdı. Liberallar öz ideyalarını geniş təbliğ edir və kralları təhsil, məhkəmə və gömrük sistemində islahatlar keçirməyə, senzuranı zəiflətməyə çağırırdılar.