Paris_orta_əsrlərdə
Valua dövrü
1413-cü ilin başlanğıcında kralın birbaşa əmri ilə Parisdə yenidən Baş Ştatlar çağırılır; burada sadə vətəndaşlar arasında toplanmış və kral məmurlarının çoxsaylı sui-istifadələri barəsində bəhs edən yazılı şikayət ərizələri səsləndirilmişdir. Paris şəhər sakinləri Ştatların təqdim etdiyi təklif və tələbləri tam şəkildə dəstəkləyirlər, lakin onlar bu qərarları həyata keçirməyə gücsüz idilər. Vergilərin ağırlığından və Baş Ştatların zəifliyindən yorulmuş Parisin xırda tacirləri və sənətkarları qəssab Simon Kaboşun başçılığı altında yeni üsyanın təməlini qoyurlar (tarixdə bu hərəkat "kaboşyenlər üsyanı" kimi məşhurlaşmışdır). Onların əsas tələbi feodal müharibəsinə son qoyulması, vergilərin azaldılması və onların yığılmasının nizamlanması idi. Hökumət kaboşyen ordonansını qəbul etməyə məcbur oldu. Bu ordonans dövlət vəzifələrinin seçkili olmasını nəzərdə tuturdu. Kaboş tərəfdarları həmçinin xalqın rifah və xoşbəxt yaşamalarına əngəl törətmiş və üsyankarlar tərəfindən günahkar bilinmiş bir sıra şəxsləri edam etmək qərarına gəlirlər (edam olunanlar içərisində həmçinin kral prevosu Pyer Dezessar da var idi); onlar həmçinin Paris sakinlərini yaratdıqları emblemi, yəni bəyaz şaperonu daşımağa məcbur edirlər, lakin hakimiyyətə can atan Burqund hersoqunun üsyana müdaxilə etməsi vəziyyəti mürəkkəbləşdirdi. Üsyanın II mərhələsi başladı. İndi şəhərlilərin aşağı təbəqəsi alilərə qarşı mübarizə aparırdı. Burqundiya hersoqu isə ingilislərlə sazişə girdi. Şəhər aliləri ingilisləri şəhərdən qovmaq və üsyanı yatırmaq üçün armanyaklarla ittifaqa girdi. 1413-cü ilin sentyabrında onlar şəhərə girdi. Üsyan qəddarcasına yatırıldı (Qorxmaz Jan 22 avqust tarixində Parisdən qaçır, onsuzda kağızda qalmış Kaboşyen ordonansı isə tezliklə ləğv edilmişdir). Azenkur döyüşündə (1415) fransızların məğlubiyyətindən sonra, ingilislər tədricən bütün Şimali Fransa üzərində öz nəzarətini qurmağı bacarırlar. İngilislər hətta paytaxtı belə işğal edə bilirlər və onlarla açıq ittifaqa daxil olmuş burqinyonlar Parisin sahibinə çevrilirlər. 28 may 1418-ci ilin gecə radələrində sui-qəsdçilər Sen-Jermen-de-Pre qapılarını qraf de Lill-Adamın qarşısında açırlar; hiyləgər qraf gələcək kral VII Karlın tərəfdarlarının qətliyamını təşkil edir. Armanyaklar tərəfindən 10 sentyabr 1419-cu ildə Qorxmaz Janın öldürülməsi, Paris sakinlərini onun varisi hesab edilən Xeyirxah III Filippi dəstəkləməyə meylləndirdi. O, Truada imzalanmış müqavilənin xülasələrini fəal dəstəkləyirdi (bu müqaviləyə əsasən, ingilis kralı V Henrix fransız tacına varis olurdu). 1420-ci ilin 1 dekabr ayından etibarən, Paris şəhəri düz 16 il müddətinə əvvəlcə V Henrixin qoşunları, onun ardınca isə hersoq Bedfordun (ru) əsgərləri tərəfindən işğal edilmişdir; sonuncu işğalçı 1422-ci ildə Fransanın regenti (yəni naibi) seçilmişdir. Bastiliyada, Luvrda və Vensen qəsrində mənzillərə yerləşdirilmiş ingilis qarnizonuna şəhərin ən zəngin zadəganları və hətta Paris Universiteti tabe olunmuşdur. Bundan bir müddət öncə Reymsdə baş rahib tərəfindən taclanmış VII Karlın və Janna d'Arkın birgə qoşunları 1429-cu ilin sentyabrında Parisin uğursuz mühasirəsini təşəbbüs edirlər. Uğursuz mühasirəni görən Karl, şəhərə hücum etmək planına tərəddüdlə yanaşmağa başladı. O, ingilisləri öz ölkəsindən müharibə ilə deyil, danışıqlarla çıxarmaq istəyirdi. Paytaxta hücum qərarı yalnız sentyabrda qəbul edildi, amma hücum çox tez bir zamanda dayandırıldı. Kral ordunun Luara çəkilməsi barədə fərman verdi, sentyabrın 21-də isə ordunu buraxdı. 1430-cu ilin yazında hərbi əməliyyatlar yenidən bərpa edildi, amma Parisi xilas etmək istəyən Janna daim saray əyanlarının maneələri, əngəlləri ilə rastlaşırdı. Mayda o, burqundlar tərəfindən mühasirəyə alınmış Kompyenə köməyə getdi, amma 23 mayda xəyanətkarlıq nəticəsində burqundlulara əsir düşür. Taxtda oturmasına görə Jannaya minnətdarlıq hissi duymalı olan kral onu xilas etmək üçün heç barmağını da tərpətmədi. Burqundlular Jannanı 10 min qızıl livrəyə ingilislərə satdılar. 1430-cu ilin noyabr-dekabrında Janna Ruana gətirildi. Ruanda qurulmuş kilsə məhkəməsi Janna d'Arkı küfr və cadugərlikdə təqsirləndirmiş və o, tonqalda yandırılmışdır.