cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
I Abbas
Qızılbaşlar və Qafqaz fəthləri
I Təhmasib də daxildəki tayfalar arasındakı mübarizənin fərqində olmuş, bu mübarizənin mərkəzi hakimiyyətin zəifləməsi fonunda nələrlə nəticələnə biləcəyi təhdidlərini sezmişdir. Düzgün idarə olunmasa, bu rəqabət hökmdar üçün ciddi təhlükə yaradır və ya lazımsız saray intriqalarına səbəb ola bilərdi. I Təhmasp üçün problem imperiyanın hərbi tayfa elitası olan Qızılbaşlar ətrafında gedirdi. Onlar hesab edirdilər ki, Səfəvi ailəsinin üzvlərinə fiziki yaxınlıq və onun nəzarəti mənəvi üstünlüklərə, siyasi sərvətə və maddi tərəqqiyə zəmanət verir.
Beləliklə, 1540 və 1555-ci illərdə I Təhmasp Qafqaz bölgəsinə bir sıra hücumlar həyata keçirdi ki, bu da öz əsgərlərinə döyüş təcrübəsi qazandırmaqla yanaşı, çoxlu sayda xristian çərkəz və gürcü qulların əsir düşməsinə səbəb oldu. 4 Gürcüstan yürüşlərində 30 min əsir ələ keçirilmişdi. Bu qullar Səfəvi ordusundakı qulam sisteminin əsasını təşkil etdilər. Bu qullardan formalaşma mərhələsində Osmanlı imperiyasındakı yeniçərilərin oynadığı rola bənzər rol verildi. Onların bu qədər kütləvi şəkildə gəlişi Səfəvi cəmiyyətində sırf etnik qafqazlılardan ibarət yeni qruplaşmanın formalaşmasına səbəb oldu. Lakin onlardan I Təhmasib dövründə mütəşəkkil qüvvə formalaşdırmaq mümkün olmadı. Bu yalnız I Abbasın dövründə mümkünləşsə də, artıq ona qədər bu qullar Səfəvi sarayında türkləri maraqlandırmayan maliyyə-kargüzarlıq işləri, eləcə də hərəmxana işlərinə müdaxil olmağı bacarmışdılar.
Hələ azyaşlı ikən qızılbaş əmirləri arasındakı rəqabətdə istifadə edilən və babasından bu məsələlərdə müəyyən şeyləri əxz edən Abbas, öz hakimiyyətini qızılbaşlara tamamilə qəbul etdirmək üçün qulamlardan yararlanmaq qərarına gəldi. Əks halda, o, qızılbaşların əlində oyuncağa çevriləcəyinin fərqində idi. Hesab edilir ki, Abbasın hakimiyyəti dövründə 130-300 min arası gürcü, on minlərlə çərkəz və təxminən 300 min erməni Qafqaz və ətrafından imperiyanın mərkəzi bölgələrinə sürgün edilmişdir. Onlardan bəziləri mühüm vəzifələrə sahiblənmiş, ordunun qulam korpusunda yüksək rütbələrə qədər yüksəlmişdirlər. Qafqazdan sürgün edilənlər köçürüldükləri yerlərdə əkinçi, çoban, fermer, tacir, döyüşçü, general, hakim və s. kimi işləməyə başladılar. Qulam qul sisteminin bir hissəsi kimi, Abbas qulam hərbi korpusunu Təhmasibin hakimiyyəti dövründə olduğu sayıdan, yəni bir neçə yüz nəfərdən 15 minə yüksəltdi. Bundan başqa, qızılbaşalrdan toplanan ordunun sayını azaldaraq, qızılbaş vilayət hakimlərini başqa-başqa yerlərə vəzifələrə təyin etdirdi. Bu onların yerli əhali ilə əlaqələrini zəiflətməklə, öz aralarında da kommunikasiyanın azalmasına səbəb oldu.
1595-ci ildə Allahverdi xan Səfəvi imperiyasında güclü şəxslərdən biri halına gəldi və Fars əyalətinin hakimi təyin edildi. Onun gücü 1598-ci ildə bütün silahlı qüvvələrin təyin edilməsi ilə öz zirvəsinə çatdı. Qulam sistemi şaha rəqib qızılbaş türkləri və farsları idarə etmək və idarə etmək imkanı verməklə yanaşı, həm də ən azı qısa müddətdə büdcə problemlərini də həll etdi, çünki əyalətlərdə şahın mütləq hakimiyyətinin bərqərar olması o vilayətin vergilərinin hamısının şah xəzinəsinə getməsini təmin edirdi. Buna qədər isə, zaman-zaman vilayət hakimlərinin bu vergi gəlirlərinin bir hissəsini mənimsəmələri ilə qarşılaşılırdı. Bundan sonra vilayətlərdən toplanan vergi birbaşa şah xəzinəsinə göndərilməyə başlandı. Həmçinin hərəmdə də bu ana qədər əsas hakimiyyət türk qadınlarında idi, lakin qulam sistemi burada əsirsiz ötüşmədi. Hərəmə çərkəz və gürcü qadınlarının alınması nəticəsində metotokratik anlamda qadınların gücü dövlət idarəetməsində və bürokratiyada müəyyən qədər artdı.
Orduda islahat
Abbas ordusunu Osmanlı imperiyasına və özbəklərə qarşı çıxa bilmək üçün 10 il hazırladı. Bu zaman ərzində, özbəklər və osmanlılar Səfəvi imperiyasından qopardıqları torpaqları idarə etməklə məşğul oldular. O, həmçinin ordu islahatından qızılbaşların mərkəzi hakimiyyətə tabe olmalarını təmin etmək üçün də yararlandı. O, bir neçə min qulamdan ibarət daimi ordu yaratdı və onlarla birlikdə ənənəvi qızılbaş qüvvələrindən də ordunun döyüş qabiliyyətinin artırılmasında istifadə etdi. Yeni təşkil edilən qulamlardan ibarət ordu korpusunun şaha sədaqəti mütləq idi. Yeni ordunun qulamlardan ibarət korpusu 10-15 min döyüşçüdən ibarət idi və onlar tüfənglərlə, digər silahlarla silahlanmışdılar. Onun ordusuna dünyanın ən böyük süvari birliyi (qızılbaşlardan ibarət), tüfəngçilər korpusu və ya tüfəngçiyan (12 min nəfərdən ibarət), artilleriya korpusu (topçular, 12 min nəfərdən ibarət) da daxil idi. Bundan əlavə, ordu sıralarına Abbasın 3 min nəfərdən ibarət şəxsi mühafizəçiləri də daxil idi. Qızılbaşlardan başqa, yeni formalaşdırılan bu ordu korpuslarında 40 min döyüşçü var idi və onların maaşları şah tərəfindən ödənilirdi. Yeni islahatlar ordunun döyüş qabiliyyətini yüksəltsə də, ordunun əsas döyüşçü qüvvəsi olaraq qızılbaşlar varlığını davam etdirməkdə idilər. Bu dövrlərdə Səfəvi imperiyası mərkəzə tab etdirilmiş türk tayfalarından toplanma süvar ordu döyüşçüsünə görə dünyada ilk yerdə idi.
İslahatlar çərçivəsində qızılbaşların müstəsna silah gəzdirmək hüququ ləğv edildi. Qızılbaş tayfa başçısı vəzifəsinin tutulmasında vərəsəlik hüququ aradan qaldırıldı. Bundan sonra bu vəzifəni şahın rəğbət və etimadını qazanmış hər bir şəxs tuta bilərdi. Beləliklə, hərbi vahidlərin, tayfaların formalaşmasında etnik mənsubiyyət, qohumluq prinsipi əsaslı şəkildə sarsıldı. Qızılbaş əmirlərinin özbaşınalığı və müxalifətindən qurtulmaq üçün şah Abbas türk tayfa təəssübkeşliyinə dayanan qızılbaşlarda "şahsevənlik" ruhunu canlandıran və "Mürşidi-Kamil" olmaq iddiasında olan şahlarına sədaqətdə davam etməklə, öz ətrafında birləşməyə dəvət etdi. İslahat nəticəsində bilavasitə şaha tabe olan nizami ordu yaradıldı. Ordu aşağıdakı hissələrdən ibarət idi:
İmperiyanın möhkəmlənməsi
1590-cı illərdə Abbas imperiya daxilindəki yerli asılı hökmdarları devirməyə başladı və bu prosesə Gilanın hakimi Xan Əhməd xanla başladı. Xan Əhməd Abbasın əmrinə tabe olmamış və qızı Yaxan Bəyimi Abbasın oğlu Məhəmməd Bağır Mirzə ilə evləndirməmişdi. Bunun əsas səbəbi Xan Əhmədin oğlunun olmaması idi və evliliyə qarşı gəlməsini qızının yaşı ilə əlaqələndirmişdi. Bu 1591-ci ildə Səfəvi ordusunun Gilanı Abbasın sevimli qızılbaş sərkərdələrindən olan Fərhad xan Qaramanlının komandanlığı altında işğalına başlaması ilə nəticələndi. 1593-1594-cü illərdə Nur bölgəsinin Paduspanilər sülaləsinə mənsub olan III Cahangir Abbasın sarayına səfər etdi və bütün mülklərindən əl çəkərək onları Abbasa təslim etdi. Bundan sonra o, həyatının geridə qalan qismini Abbasın ona verdiyi Savədəki mülkündə keçirdi. 1597-ci ildə Lur bölgəsinin Xurşidi sülaləsinə mənsub olan yerli hökmdarı hakimiyyətdən uzaqlaşdırıldı. Bir il sonra Koçurun Paduspani sülaləsinə mənsub olan yerli hökmdarı IV Cahangir Qəzvindəki festival zamanı iki görkəmli Səfəvi əsilzadəsini öldürdü. Buna cavab olaraq, 1598-ci ildə Abbas onun mülklərini ələ keçirdi və Koçuru mühasirəyə aldı. Cahagir qaçmağı bacarsa da, ələ keçirildi və səfəvipərəst olan Paduspani sülaləsinin bir digər nümayəndəsi Həsən Lavasani tərəfindən öldürüldü.
Abbas 1598-ci ildə imperiyanın paytaxtını Qəzvindən İsfahana köçürdü. Bu köçürmədən sonra yeni paytaxtda Abbas yeni məscidlər, hamamlar, mədrəsələr və Karvansaralar tikdirərək İsfahanı dövrünün ən gözəl şəhərlərindən birinə çevirdi. Rover Savori bunu belə təsvir edir: Bağdadın miladi 8-ci əsrdə xəlifə əl-Mənsur tərəfindən inkişaf etdirilməsindən bəri İslam dünyasında şəhərsalmanın belə əhatəli nümunəsi olmamışdı və şəhər mərkəzinin əhatə dairəsi, planı onun bir imperiyanın paytaxtı olması statusunu açıq şəkildə əks etdirirdi.
Bundan sonra İsfahan Səfəvi memarlığının cəmləşdiyi əsas şəhər halına gəldi. Abbas burada İmam məscidi, Şeyx Lütfəllah Məscidi, Ali Qapı, Çəhəl Sütun Sarayı və Nəqşi Cahan meydanı kimi möhtəşəm memarlıq nümunələri ərsəyə gətizdirdi.
Özbəklərlə münasibətlər
Şah Abbasın taxta keçməsindən çox keçməmiş Özbək xanı Abdullah onsuz da çoxdan mühasirə altında olan Heratı 1588-ci ildə işğal edərək Xorasanın ən böyük şəhəri olan Məşhədə doğru hərəkətə edirdi. Abdullah xanın Məşhədə doğru hərəkət ettiyini xəbər alan gənc Səfəvi şahı Abbas isə ona mane olmaq üçün 1588-ci ilin aprelində Xorasana doğru hərəkət edir.
Abdullah xan Məşhəd qalasını iki aylıq mühasirəyə alsa da, Moğol hökmdarının hücumu şayiəsinin yayılması, şahın yeni qüvvələrlə buraya yaxınlaşması və ərzağın tükənməsi ilə əlaqədar mühasirəni dayandıraraq geri çəkilir. Şah Abbas şəhərə çatanda artıq Abdullah xan geri çəkilmişdi. Şah Herata hücum etmək üçün İsfərayində altı həftə dayanır və ordunun yığılmasını başa çatmasını gözləyir. Səfəvi ordusunun yığılmasından sonra Herat qalası mühasirəyə alınır lakin, Səfəvi qoşunu uğur əldə edə bilmir və geri çəkilir.
Şahın Xorasanı tərk etməsini fürsət bilən özbəklər təkrar Xorasana doğru hərəkətə başlayırlar. Özbəklərin niyyəti ilk öncə Nişapuru ələ keçirmək idi. Buna görə də özbəklər Nişapuru mühasirəyə aldılar. Lakin, Nişapuru hakimi Sofuoğlu Mahmud xan, göndərdiyi elçi vasitəsilə özbəklərə bildirdi ki, Nişapur Məşhədə bağlıdır. Əgər Məşhədin hakimi kim olacaqsa qalanı da onlara təhvil verməyə hazırdır. Bu səbəbdən özbəklər Nişapurun mühasirəsindən əl çəkərək Məşhədə doğru yönəldilər. Aprelin 18-də Məşhəd qalası mühasirəyə alındı. Məşhəd hakimi Ümmət xan Ustaclı özbəklərə qarşı müqavimət göstərdi. Həmçinin özbəklərin hücumu haqqında şaha xəbər verdi. Qəzvindən Məşhədə doğru hərəkət edən şah Tehran yaxınlığında xəstələnir və uzun müddət Reydə qalmalı olur. Ümmət xan 5 ay özbəklərə müqavimət göstərir. Lakin, ərzaq çatışmazlığı üzündən və qüvvələrin qeyri-bərabər olması səbəbindən qala təslim olur. Özbəklər şəhərə daxil olan kimi çoxlu sayda insanı qətlə yetirirlər və şəhəri talan edirlər. 8 fevral 1598-ci ildə Özbək xanı Abdullah xanın Səmərqənddə xəstələnərək ölməsi və Özbəklər arasında ara müharibələrindən faydalanaraq itirdiyi torpaqları geri almaq istəyən Şah Abbas,9 aprel 1598-ci ildə paytaxt İsfahandan özbəklərlə vuruşmaq üçün yola düşdü.
Abbasın islah edilmiş ordusu ilə ilk yürüşü Xorasanı ələ keçirmiş, vilayəti dağıtmış özbəklərə qarşı oldu. 1598-ci ilin aprelində o, yürüşə başladı. Xorasanı iki ən böyük şəhərindən biri olan Məşhəd qızılbaş ordusu tərəfindən asanlıqla ələ keçirildi, lakin özbəklərin komandanı Din Məhəmməd xan canını qurtararaq vilayətin bir digər mühüm şəhəri Heratda gizlənməyi bacardı. Abbas özbəkləri asanlıqla saxta geri çəkilmə taktikası ilə aldatmağı bacardı. İki tərəf arasında qanlı döyüş 9 avqust 1598-ci ildə baş verdi və döyüşün gedişatında özbəklərin xanı yaralandı və özbək ordusu geri çəkilməyə başladı. Bu geriyə çəkilmə zamanı yaralı özbək hökmdarı öz adamları tərəfindən qətlə yetirildi. Döyüş zamanı Səfəvi ordusunun türk Qaramanlı tayfasına mənsub olan və Abbasın sevimli sərkərdələrindən biri olan Fərhad xan Qaramanlı yaralanmış və buna görə də, geri çəkilmişdi, lakin döyüşdən sonra bu hərəkət qorxaqlıq ucbatından döyüşndən qaçmaq hesab edildi. Lakin Abbas onu Herat valisi təyin edərək bağışlamaq qərarına gəlsə də, onun bu təklifi Fərhad xan tərəfindən rədd edildi. Oruc bəy Bayatın bildirdiyinə görə, Fərhad xanınbu rədd cavabı Abbasın özünü təhqir olunmuş hiss etməsinə səbəb oldu. Fərhad xanın təkəbbürlü davranışı və xəyanətindən şübhələndiyi üçün o, Abbas üçün təhlükə kimi göründüyü üçün Abbas onu edam etdirdi. Buna qədər Fərhad xan Səfəvi ordusunun baş komandanı idi, onun edamından sonra isə onun yerinə Allahverdi xan bu vəzifəyə təyin edildi. Gilan və Mazandaranı öz xassə torpaqlarına qatan Abbas öz yürüşünü uğurla tamamladı. Heratın 1598-ci ildə azad edilməsindən sonra Abbas minlərlə kürdü qərbdəki torpaqlarından Xorasanın şimalına köçürdü və onlara özbək hücumlarına qarşı bölgəni müdafiə etməyi tapşırdı. Bu onun hakimiyyəti dönəmində ilk kütləvi köçürülmələr hesabına hesablanmış tənzimləməsi idi.
Sünni olan Özbək xanlığı şərqi Xorasanın ən mühüm şəhəri olan Bəlxin onlarda olacağı təqdirdə Səfəvi hakimiyyətinə təhdid olaraq qalmaqda davam edəcəklərdi. Abbasın strategiyası xanlığı Səfəvi imperiyasının vassalına çevirmək məqsədi uğrunda özünə sadiq şahzadələri özbək taxtına iddialarda irəli çəkmək idi. Bu ona həmçinin özbəklər arasında yaranan fikir ayrılıqlarından istifadə etmək idi. Bu cəhd əsasən yeni bacarıqlı özbək hökmdarı Baqi Məhəmməd xanın müqavimətinə görə uğursuz oldu. Onun diplomatik manevrlərinin bir parçası olan Avropaya elçilik göndərilməsindən sonra Abbas yenidən Xorasana qayıtdı və vilayətin şimal şəhəri olan Mərvi ələ keçirdi. Bu şəhər Şah İsmayıldan etibarən Səfəvi hakimiyyətindən qopmuşdu. 1600-cü ilin yayında o, yeni bir cəhd edərək başqa bir özbək kukla şahzadəsini Bəlxdə taxta çıxardı. Ümid edilirdi ki, növbəti uğurlarla bu şahzadə Buxarada taxta çıxacaq. Lakin Abbasın taxta çıxardığı özbək şahzadəsi qısa bir zamanda xalqın nifrətini qazandı və bir neçə aydan sonra çiçək xəstəliyindən öldü. Bundan xəbər tutan Baqi Məhəmməd xan tez bir zamanda hücum edərək Bəlxi yenidən ələ keçirdi. Bundan sonra Abbas siyasi olaraq Bəlxdən qaçıb Səfəvi imperiyasına sığınmağı bacaran iki özbək şahzadəsini önə çəkməyə başladı. İlk öncə Baqi Məhəmmədi Bəlxi ona verməyə razı salmağa çalışdı, lakin rədd cavabı aldıqdan sonra şahzadələrdən birini yenidən Bəlxdə öz ordusunun gücü hesabına taxta çıxarmağa çalışdı. Bunu həyata keçirməmişdən əvvəl isə İsfahandan çıxaraq Məşhədə qədər 66 gün piyada yol gedərək İmam Rzanın türbəsini ziyarət etdi.
1602-ci ildə Herata gələrək buradan Bəlxə yürüş edə bilmək üçün düşərgə saldı. Onun ordusuna qulamlar, türk tayfalarından toplanan qorçularla birlikdə, ənənəvi qızılbaş süvari döyüşçüləri daxil idi. Saray tarixçisi İsgəndər bəy Münşinin bildirdiyinə görə, qızılbaş ordusunda 50 min döyüşçü və 300 top mövcud idi. Bunlar o zamanlar Səfəvi imperiyasının əsasən istifadə etdiyi mühasirə topları idi və Abbasın bu topların hamısını götürməsi ehtimalı azdır, çünki çox ağır olduqlarına görə ordunun yürüş sürətini azaldırdılar. İsgəndər bəy Münşiyə görə, ordunun piyada hissəsi yalnız tüfəngçilər və topçular idi, onların da sayı 10 min nəfərə çatırdı. Yerdə qalan hissə isə süvari ordu idi ki, bu da orduda xeyli sayda atın, dəvənin və yük daşımaq üçün istifadə edilən heyvanların olduğunu göstərir. Süvarilər və piyadalar ordunun önündə, şah və onun generalları isə ordunun mərkəzində hərəkət edirdilər. Ənənəvi olaraq, ordu üzvlərinin geridə qalmasını önləmək üçün 12 şeypur çalan ordunun arxası ilə gəlirdi. Düşmən ərazisinə daxil olduqdan sonra hər bir an qəfil düşmən hücümü ola biləcəyi üçün Abbas ordunun gündüzlər hərəkət etməsini əmr etmişdi. Bu da qızmar günəş altında ordunun irəliləmə sürətini aşağı salmaqla birlikdə, döyüşçülərin yorlulmasına səbəb olurdu. Həmçinin yolboyu rast gəlinən duzlu duzlu suyun səbəb olduğu dizenteriya epidemiyası baş verdi. Üç həftədən sonra Səfəvi ordusu Bəlxə çatdı və şəhərin özbək hakimi Baqi Məhəmməd xanın şəhərdə güclü mövqe tutduğunu gördü. Ordusunun Səfəvi ordusunun yarısı qədər olmasına baxmayaraq, o, möhkəm şəhər qalasının divarları arxasında idi və bu ona üstünlük qazandırırdı. Həmçinin əvvəlcədən görülmüş tədbirlərə görə Səfəvi ordusu üçün ətraf ərazilərdən su və ərzaq tapmaq çətinləşmişdi. Təbiəti gərəyilə yaxşı sərkərdə olan Abbas bu qalaya hücum etməyin mənasız olduğunu başa düşdü və qalanı mühasirədə saxladı. 2 aylıq mühasirədən sonra o, geri çəkilməkdən başqa çarə olmadığını anladı. Onun yeməyi tükənirdi, ordusunun üçdə biri xəstə, üçdə biri döyüşə yararsız idi. Ordu geri çəkildikcə isti, aclıq, dizenteriya və özbək hücumları daha çox insanın həyatına son qoydu.
Abbasın bəxti gətirdi və Baqi Məhəmməd ikisi arasındakı düşmənçiliyi bitirmək qərarına gəldi, o, şərqdəki Bədəxşan vilayətindəki vəziyyətini düzəltməyi daha üstün tutmuşdu. Çünki bu zaman Bədəxşan moğol imperatoru Əkbərə tabe olduğunu elan etmişdi. Beləliklə, Baqi Məhəmməd şərqdəki əmirlərinə Səfəvilərlə əlaqəyə keçmələrini əmr etdi. Onlardan Səfəvi tərəfinə insidentlərdən hər iki tərəfin qaçınmasının və karvanların sərbəst keçidinin təmin edilməsi gərəkdiyini bildirmək tapşırılmışdı. Abbas bunu eşitdikdə şad oldu və öz əmirlərinə buna uyğun əmr edərək sülhü pozmamağı, tacirlərə və ya digər səyyahlara əngəl törətməməyi tapşırdı. Lakin özünü sığortalamaq üçün özbək hökmdarı Buxara xanlığının köhnə müttəfiqi Osmanlı imperiyasına tərəf yönəldi və ondan hərbi yardım istədi. Buna cavab olaraq III Mehmed Şirvanın Osmanlı hakiminə özbəklərə ehtiyyacları olan hərbi yardımı etməyi tapşırdı. Qısa müddət sonra özbəklər Osmanlı tərəfindən göndərilən 20 topu və 200 arquebusları qəbul etdilər və bunlar xüsusilə Səfəvi imperiyasına qarşı müharibədə istifadə edilmək üçün göndərilmişdi. Bəlxdən geri çəkilərkən Abbas Əndəxud şəhərinin bir çox sünni sakinlərini əsir götürdü və onları imperiyanın qərbindəki evlərinə aparmaq üçün əsgərlərinə verdi. Bu əsirlər ən yaxşı halda onlar xidmətçi olardılar. İsgəndər bəy Münşi bu hərəkəti müdafiə etmək üçün bildirir ki, özbəklər və osmanlılar Səfəvi təbəələrinə qarşı bundan da qəddar davranmış, minlərlə şiəni əsir edib qul kimi satmış, bununla da əsir götürülənləri nəzərdə tutaraq "minlərlə qadın və uşaq şə və Allahdan qorxan evlərlə böyüdülmüş və şiə inancını qəbul etmişdir" deyir.
1599-cu ildən etibarən o, yalnız Herat və Məşhədi ələ keçirmədi, öz yürüşünü şərqə doğru genişləndirərək Bəlxi də ələ keçirdi. Lakin bu müvəqqəti qələbə idi. Beləki özbəklərin yeni hökmdarı Baqi Məhəmməd xan Bəlxi geri qaytardı və bu əsnada Abbas yeni ordusunun hələ kifayət qədər yaxşı olmadığına şahidlik edib geri çəkildi. Beləliklə, sonda o, yürüş zamanı ələ keçirdiyi torpaqların hamısına nəzarəti təmin edə bilmədi. 1603-cü ilə qədər Səfəvi artilleriyasının əksəriyyətinin itirilməsinə baxmayaraq, döyüş xətləri sabitləşdi. Abbas Xorasanın böyük hissəsini, o cümlədən Herat, Səbzevər, Fərəh və Nisəni saxlaya bildi.
Bu yüüş nəticəsində Səfəvi imperiyasının şimal-şərq sərhədlərinin təhlükəsizliyi təmin edildi və bundan sonra artıq o, öz diqqətini qərbdə Osmanlı imperiyası ilə mübarizəyə həsr edə bilərdi. Özbəklərin məğlub edilməsindən sonra o, imperiyanın paytaxtını Qəzvindən İsfahana köçürdü.
Vəli Məhəmməd burada cəmi 1 ay qaldı və taxtını geri qaytarmağa getdi. Abbas özbək taxtında ona dost şəxsin oturmasını istəyirdi və buna görə də, ona yardım təklif etdi. Amma Vəli Məhəmməd əvvəlki asılı hakimliklərdən yardım sözü aldığını, əgər onun Səfəvi ordusuna güvəndiyini görərlərsə bu dəstəyi də itirmə təhlükəsinin olduğunu bildirdi və yardım təklifini rədd etdi. O, 200 nəfərlik qızılbaşdan ibarət kiçik bir dəstənin müşayətini qəbul etdi və 1611-ci ilin avqustunda Buxaradakı taxtını geri qaytarmaq üçün xanlığında kifayət qədər dəstək toplaya bildi. Lakin sonradan ətrafındakılar və qarşısındakılarla çox sərt davranmağa başladı, bu da onun dəstəyini itirməsinə səbəb oldu. İsgəndər bəy Münşi yazır ki, onun bir hökmdar üçün arzu edilən, hətta əsas xüsusiyyətlərdən olan tolerans və çeviklikdən məhrum olduğunu yazmışdır. Nəticədə sünni üləma təbəqəsi onu şiə Səfəvi imperiyası ilə yaxşı münasibətlərinə görə kafir elan etdi və onun qarşısında yer alan İmamqulunu dəstəkləməyə başladılar. Bu qüvvələr nisbətini dəyişdirdi və nəticədə bir sonrakı yay Vəli Məhəmməd Səmərqənd yaxınlığında məğlub olub əsir düşdü. Bundan dərhal sonra isə edam edildi. Onun dəstəsində olan təxminən 50 nəfər qızılbaş tacir paltarında Xorasana gələ bildilər, yerdə qalanları isə kafir kimi sünnilər tərəfindən qətlə yetirildi.
Abbasın Osmanlı imperiyası üzərindəki qələbəsi şərqdən Osmanlının müttəfiqi olan özbəklərin hücum etməsinə rəğmən qazanılmışdı. Beləki 1617-ci ildə Vəli Məhəmmədin qardaşı oğlanları İmamqulu xan və Nadir Məhəmməd Səfəvi imperiyasının şərq sərhədlərinə hücum etdilər. Ənənəvi olaraq özbəklərin hücumlarının hədəfində Xorasan olurdu, lakin bu dəfə özbəklər hədəflərini daha da genişləndirərək Xəzər dənizi sahillərinə, imperiyanın mərkəzi bölgədəki şəhərlərindən biri olan Yəzdə qədər genişləndirdilər. Lakin 1617-ci ilin sonlarında Səfəvi imperiyasının Xorasan canişini özbəkləri məğlub etdi və xeyli sayda yüksək rütbəli özbək əyanını əsir aldı. Bu əsirlər qışı Mazandaranın Fərəhabad bölgəsində keçirməkdə olan Abbasa göndərildi. Bu zaman digər cəbhədə Xəlil paşa yeni yürüşə hazırlaşırdı. Əsirləri qəbul edən Abbas onlarla mərhəmətlə davrandı, lakin yeni Osmanlı hücumu ərəfəsində özbəkləri onları dəstəkləməkdən yayındırmaq üçün əsirləri girov saxladı. Osmanlı ordusunun məğlub edilib geri çəkilməyə məcbur edildiyi, sülh danışıqlarının getdiyi zamanda - 1618-ci ilin iyununda onları Buxaraya göndərdi və İmamqulu xana dostluq təklif etdi. İmamqulu xan buna İsfahana elçi göndərməklə cavab verdi və göndərdiyi elçi hörmətlə qəbul edildi. Aparıland danışıqlar nəticəsində nəhayət 1623-cü ildə sülh müqaviləsi imzalandı və Abbasın hakimiyyətinin sonuna qədər qüvvədə qaldı. Sülh şərtlərinə görə, Abbas əvvəlki özbək hökmdarı Vəli Məhəmmədin oğlu Rüstəm Məhəmmədə dəstək verməyi dayandıracağını bildirdi. Rüstəm Məhəmməd Səfəvi ərazilərindən istifadə edərək Buxara xanlığı ərazisinə yürüşlər təşki edirdi. Bunun qarşılığında özbəklər də Səfəvi ərazisinə hücum etməyəcklərini bildirdilər.
Portuqaliya ilə münasibətlər
thumb|[[Hörmüz adası, 1622-ci il]] XVI əsr boyunca portuqaliyalılar İran körfəzində bazalar qurmuşdular. 1602-ci ildə qızılbaş ordusu onları Bəhreyndən qovmağı bacardı. 1622-ci ildə isə ingilis gəmilərinin yardımı ilə Abbas Hörmüzü ələ keçirdi. O, buranı ticarət mərkəzi olaraq Bəndər-Abbasla əvəz etdi. Bəndər-Abbas imperiyanın əsas quru torpaqlarına daha yaxın ərazidə yerləşirdi.
Bəhreyn
Bəhreyn Bəsrə körfəzinin qərb sahillərində olan adalar qrupudur. Bu adaların ən böyüyünə Bəhreyn deyilir Özbəklərlə müharibə fonunda Şah Abbasın əsas hədəflərindən biri də indiyə qədər Səfəvi imperiyasının çox az dərəcədə fəaliyyətinin olduğu İran körfəzi bölgəsi idi. Bunu düzəltməkdə qərarlı olan Abbas 1601-ci ildə bölgədəki vassal hakimlik olan Ları ilhaq etdi və oranın sonuncu hakimi İbrahim xan Fars hakimi Allahverdi xanın ordusunda özbəklərə qarşı edilən Bəlx yürüşündə iştirak etdi və yürüş əsnasında həyatını itirdi. Ların fəthi Səfəvi hökumətini Hörmüz körfəzindən imperiyanın daxili bölgələrinə qədər olan əsas quru ticarət yoluna nəzarət etməsini təmin etdi.
1602-ci ildə Bəhreyn hakimi Rükunəddin Məsud, Portuqalların himayəsində olan Hörmüz hakimi Firuzşahın qorxusundan Səfəvi imperiyasının Fars vilayətinin hakimi Allahverdi xandan kömək istədi. Ada Hörmüz krallığına mənsub olsa da, kral Portuqaliyanın kuklası kimi hakimiyyətdə idi. Təklifin gəlməsindən sonra Allahverdi xan Abbasa xəbər etmədən, öz insiyativi ilə hərəkət edərək Bəhreyni ələ keçirmişdi, lakin o, Abbasın buna razılıq verəcəyini düzgün olaraq təxmin etmişdi. Amma bu işğal Abbasın Osmanlı imperiyasına qarşı Portuqaliya ilə İspaniyadan ibarət ittifaq qurmağa çalışdığı vaxta təsadüf etdiyi üçün təəccübə səbəb olmuşdu. Abbas bu bölgəni özünün qanuni torpaqları hesab edirdi və bu bölgədən gələn böyük ticarət vergilərinin portuqaliyalılara getməsinə görə qəzəbli idi. Bu qəzəb portuqaliyalıların Səfəvi tacirləri ilə kobud davranması xəbərlərinin gəlməsindən sonra daha da artdı. Hörmüzdən və qonşu quru sahəsində yerləşən Gembrundan gələn ticarət yolundan böyük gəlirlər götürməyə başlayan Abbas portuqaliyalılar üzərinə olan təzyiqini daha da artırdı.
Bundan sonra portuqaliyalılar və Hörmüz hakiminin qüvvələri Bəhreynə dəniz hücumua keçdilər. Səfəvi imperiyasınnı buna cavabı Gembrunu mühasirəyə almaq və karvan yollarını bağlamaqla verildi.
Bu əsnada Portuqaliyanın Hindistandakı müstəmləkəsi olan Qoadan gələn 3 portuqaliyalı augustinian keşiş Hörmüzə gəldi və Abbasa İspaniya kralı III Flippin məktubunu verdilər. Bu Abbasın 1599-cu ildə Avropaya göndərdiyi elçiliyə verilmiş ilk rəsmi cavab idi. Abbas bu zaman Bəlx üzərinə yürüşdə olduğu üçün keişlərin rəhbəri olan De Gouvea ilk öncə Bəhreyn üzərində yaranmış böhranı həll etməyə çalışdı. O, Səfəvi ordusunu Portuqaliyanın hərbi hazırlıqlarını dayandırmaq öhdəliyi müqabilində Gembrunun mühasirəsini qaldırmağa inandırdı. Lakin ticarət karvanlarının yolları qapalı olaraq qalmağa davam etdi. Bundan sonra De Gouvea Xorasandakı şahın yanına məktub göndərərək onu elçiliyin gəlişi ilə bağlı məlumatlandırdı. Abbas ilk öncə keşişləri qəbul etməyə çəkinirdi, çünki düşünürdü ki, onlar Bəhreynin geri qaytarılmasını tələb etmək üçün gəlmişdirlər. Lakin sonda onların III Filippdən məktub gətirdiklərini öyrəndikdən sonra düşüncəsini dəyişdirdi. Bəlxdən geri çəkilməyə məcbur olan Abbas öz düşərgəsini Məşhəddə qurmuşdu və keşişləri də orada qəbul edəcəkdi. Xorasana gedən keşişləri qarşılamaq üçün nümayəndələr göndərildi və onların arasında qardaşından xəbər göndərilməsinə ümid edən Robert Şirli də var idi, lakin heç bir xəbər yox idi.
De Gouvea şahın qəbuluna çıxarıdlıqda şah böyük bir sarayda saray əyanları ilə oturmuşdu. Abbas adətən sadə geyindiyi üçün onu digərlərindən fərqləndirmək çətin məsələ idi, lakin şahın kim olduğunu təxmin edən De Gouvea Səfəvi ənənəsinə uyğun olaraq şahın qarşısında səcdə edib ayaqlarından öpmək əvəzinə, öz ənənələrinə uyğun olaraq ona yaxınlaşıb baş əyib əlindən öpdü. Saray əyanlarından bəziləri bunu bəyənməmiş kimi dayansalar da, Abbas onları qəbul edib əlini uzatdı. Bundan sonra III Flippin göndərdiyi məktub və Qoadakı portuqaliyalı canişinin hədiyyələri şaha təqdim edildi. Hədiyyələr arasında şah İsannı həyatından bəhs edən və augustinianlar tərəfindən hazırlanan kitabla xeyli maraqlandı. Bundan sonra şah keşişlərlə xristianlıq teologiyası, yaşamları barədə uzun söhbət etdi və sonra şah ayrı otağa keçərək böyük oğlu Səfi ilə yemək yeməyə getdi. Qərara alındı ki, sabah tezdəndən paytaxt İsfahana doğru yola çıxılacaqdır. Sabah Abbas 5-6 min nəfərlik dəstə saxlayaraq yerdə qalan ordunu tərxis edərək İsfahana yola düşdü. Yol boyunca Abbasın çadırında De Gouvea ilə şahın başqa bir görüşü daha baş tutdu və görüşdə De Gouvea şaha Osmanlıya qarşı müharibəyə başlamağa təşviq edərək ona Osmanlının Səfəvi imperiyasından nə qədər torpaq ilə keçirdiyini, Osmanlının indi daxili üsyanlara görə zəiflədiyini, onun Osmanlıya qarşı müharibəyə başlayacağı halda xristian hakimlərin əllərində qılınc yardım üçün hazır vəziyyətdə gözlədiklərini bildirdi. Bu zaman keşişlərdən biri bəlkə də bu məsələ barədə belə açıq danışmağın təhlükəsiz olmadığını deyəndə, şah bunun əhəmiyyətli olmadığını söylədi, çünki onun Osmanlı imperiyasına olan nifrəti hamıya bəlli idi və onun Osmanlı İmperiyasının xarabalığa çevrilməsindən daha çox ehtirasla istədiyi heç nə yox idi. Buna cavab olaraq De Guevea niyə düşmənə qarşı əməliyyatlara başlamadığını soruşdu, Abbas isə artıq əməliyyatlar mövsümünün bitdiyini, öz elçiliyinin yaxında Avropadan geri dönməsini gözlədiyini, amma onlar imperiyanı tərk etməmişdən əvvəl əməliyyatlara başlayacağını bildirdi. Söhbətin yerdə qalan qismində Abbas yenə də keşişlərlə xristianlıq inancı barədə danışmış, İsanın ölüb-dirilməsi üzrə fikir bildirmiş və onları sarayındakı xristianlarla tanış etmişdir. De Gouvea xatirələrində şahın nə qədər bilgili və hazırcavab olduğuna təəccübləndiyini qeyd etmişdir.
Bu arada Papa tərəfindən göndərilmiş iki elçilikdə Səfəvi imperiyasında idi. Onlardan birinə Dieqo de Miranda tərəfindən, digərinə isə Fransisko da Costa tərəfindən rəhbərlik edilirdi. Şah de Miranda ilə İsfahana yürüyüş ərəfəsində görüşmüş, da Costa ilə Kaşanda görüşməsi planlanmışdı. Bu iki elçilikdə ən əvvəldən özlərini pis apardılar və ancaq bir-biriləri ilə olan dava-dalaşları ilə gündəmə gəldilər. Davranışlarının hesabatı Papaya çatdıqdan sonra o, onları geri çağırsa da, bir xeyri olmadı. De Miranda şahın düşərgəsinə venesiyalı bir tacirin mallarını Papa adına müsadirə edərək təmin etdiyi böyük təmtəraqla gəldi və şaha Papanın məktubunu cibindən çıxararaq verdiyinə görə şah tərəfindən təhqir edildi. Bundan sonra şah ondan ancaq "axmaq" deyə bəhs etdi. Da Costa ilk başlarda özünü yaxşı tərəfdən göstəməyi bacarsa da, qısa müddət sonra dürüst olmayan və şiddət ehtiva edən davranışları ilə Abbası şok etməyi bacardı. Hər iki elçi bir Səfəvi elçisi ilə birlikdə Avropaya geri dönənə qədər şahın düşərgəsində qaldılar.
Abbas 10 noyabrda İsfahana çatdı. İsfahana daxil olan De Gouvea şəhərin yeni paytaxt olmasına baxmayaraq Abbasın şəhəri gözəlləşdirmək üçün gördüyü işlərdən heyran oldu. Çahar Bağı "heyrətləndirici sünilik və gözəllik küçəsi" adlandıran De Gouvea, çox tağlı Allahverdi xan körpüsündən, geniş Şah meydanından ağız dolusu yazmışdır. Şah bundan sonra keşişlərə qarşı soyuq olmağa başladı, bunun səbəbi portuqaliyalıların indi Bəhreyni geri qaytarmaq üçün bölgədəki dəstələrinə ələvə qüvvələr göndərməsi və augustinianlara qrşı şiə düşmənçiliyi idi. Onlar şahdan İsfahanda daimi nümayəndəlik açmağa icazə istədilər və bu qəbul edildi, lakin onların kiçik kilsə açmaq tələbləri şiə üləma təbəqəsinin etirazları ilə qarşılaşdı və onlar şaha şikayət etdilər.
Kiçik portuqaliyalı qüvvəsi Qoadan Hörmüzə gəldi və buna cavab olaraq Fars vilayətinin hakimi Allahverdi xan Hörmüzə bağlı bölgələri hücum edərəkdağıtdı. Şaha keşişlərin müraciəti ilə şah Allahverdidən hücumu dayandırmağı tapşırdı. Qərara gəlindi ki, De Goevue Səfəvi elçisi Allahverdi bəy ilə birlikdə Qoaya gedəcək, yolda De Goevue Hörmüzə gedib oradakı portuqaliyalıların əlavə qüvvə gətirməsini durduracaqdı. Əgər o, bunu bacarardısa, Allahverdi xan da ələ keçirdiyi torpaqları Hörmüz kralına geri qaytaracaqdı. Baş verənlər nəticəsində bu plan həyata keçirildi. De Gouveanın iki keşiş dostu İsfahanda qalmağa davam edirdilər və onlara şah din adamlarının etirazlarına baxmayaraq, şəhərdə kilsə tikmələrinə icazə verdi.
Saraydan ayrılmamışdan bir öncəki gecə Abbas elçilərinin şərəfinə ziyafət verdi. Ziyafət zamanı portuqaliyalılardan öz mədəniyyətlərinə uyğun mahnı oxumalarını istədi və keşişlərdən biri ‘Laudate Pueri Dominum’ oxudu, bunu çox bəyəyən Abbas həyatı boyunca eşitdiyi ən gözəl musiqinin bu olduğunu bildirdi. Buna cavab olaraq da, özü öz şeirlərindən birini oxudu və ilk dəfə belə etdiyini əlavə etdi. Təstiqləmək üçün isə 12 ildir sarayında yaşayan venesiyalı diplomata səslənərək elə olub-olmamasını bildirməsini istədi və venesiyalı diplomat da təstiqlədi. Bütün gecə boyunca De Gouvea Abbası Osmanlı imperiyasına qarşı dərhal müharibəyə başlamağa təşviq etməklə məşğul oldu. Abbas isə yenidən təkrarladı ki, o, imperiya ərazisindən ayrılmadan o, Osmanlıya qarşı müharibəyə başlayacaqdır. De Gouvua bildirdi ki, o, Nəhavənddən xəbər gözlədiyi üçün İsfahanı tərk etmir. Bu zaman Səfəvilərin itirdiyi bölgələrdən biri olan Nəhavənddə yerli kürd tayfaları arasında münaqişəyə Səfəvilərin Həmədan valisi qarışmış, yerli kürd hakimi ilə birlikdə Nahəvəndi mühasirəyə almışdı. Abbas isə ona Osmanlı ilə sülh şərtlərini pozacaq hərəkətlərdən çəkinməyi tapşırmışdı. Nəhayət Osmanlı ilə müharibə başlamadan portuqaliyalı səfir İsfahanı tərk etdi və Abbas Hörmüzə tədbiq edilən ticarət blokadasını qaldırdı. 1 ildən çox ticarət blokadasında qalan və ticarət gəlirlərindən başqa gəliri olmayan Hörmüzə bu müddət ərzində xeyli ziyan dəymişdi və oraya gedən De Gouvea böyük karvanlarla birlikdə oraya yola düşdü.
De Gouvea xatirələrində Səfəvi imperiyasında ticarət yollarının təhlükəsizliyindən də bəhs etmişdir. O, yazır ki, böyük ehtimalla Səfəvi imperiyası yolların təhlükəsizliyi baxımından dünyada birinci ölkədir, o, bunu Abbasın oğrulara, quldurlara qarşı amansız olması və aktiv mübarizə aparması ilə əlaqələndirməkdədir.
De Gouveanın qarşısında duran vəzifələrdən biri də körfəzdəki portuqaliyalılarla bölgənin Səfəvi hakimi Allahverdi xanın arasındakı münasibətləri normallaşdırmaq idi. Onun gəlişi ərəfəsində yenicə ələ keçirilmiş bölgə olan Larda üsyan başladı və Allahverdi xan bu üsyanın portuqaliyalılar tərəfindən başladıldığını şübhələnməyə başladı. Üsyan onun tərəfindən yatırıldı və məlum oldu ki, üsyanla portuqaliyalıların əlaqəsi yoxdur. Bundan sonra o, oğlu İmamverdi xanı De Gouveanı təmtəraqlı şəkildə qarşılamağı və ziyafət verməyi tapşırdı. Səfəvi sarayında həm ata, həm də oğul öz israfçılığı ilə tanınırdılar və təşkil etdikləri ziyafətdə həm elçinin gəlişini, həm də qələbəni qeyd etdilər. Allahverdi həm də oğlu İmamverdinin Abbasın gözündə yüksəlməsini istəyirdi, çünki məqsədi onu gələcəkdə öz yerinə təyin etdirmək idi. De Gouvea Şirazda olarkən Abbas Allahverdiyə çapar göndərərək Nahəvəndin ələ keçirildiyini, onun öz sözünü tutması və avropalıların da öz sözlərini tutmalarını gözlədiyi barədə De Gouveaya məlumat verməsini əmr etdi. Bu ərəfələrdə Abbas Osmanlı imperiyasına qarşı topyekun müharibəyə başladı.
Avropa Voleybol Konfederasiyası
Avropa Voleybol Konfederasiyası — mərkəzi Lüksemburqun paytaxtı Lüksemburg şəhərində olan, Avropada voleybola (çimərlik voleybolu da daxildir) nəzarət edən qurum.
50 saylı Abşeron-Qobustan seçki dairəsi
Azərbaycan Respublikası 50 saylı Qobustan-Xızı-Sumqayıt seçki dairəsi — Azərbaycan Respublikasında seçki dairəsi.
I Abbas
İran körfəzi
thumb|[[Hörmüz adası, 1622-ci il]] Osmanlı imperiyası ilə 1612-ci ildə sülh müqaviləsinin imzalanmasından sonra Abbas artıq Avropa ilə ittifaq qurulmasında o qədər də maraqlı deyildi. Avropaya müharibə zamanı göndərdiyi elçilik heyətləri üzvləri də geri dönməyə başlamışdı. 1613-cü ilin yazında onun elçisi Dengiz bəy Rumlu sarayda özünü təqdim etdi. O, dizi üstünə çökərək Abbasın ayaqlaını öpməyə çalışdı və Abbas onu təpiklə özündən uzaqlaşdırdı. Bu edam edilmə əmri demək idi. Ona ittihamlara qarşı özünü müdafiə etmə imkanı da təqdim edilmədi. Dengiz bəyin edamına səbəb olan şelər Avropadan əldə edilmiş hesabatlara əsaslanırdı və şübhəsizki onu izləmək, hesabatları şaha göndərmək üçün heyətə salınmış şəxs tərəfindən göndərilmişdi. Digərlər şeylərlə yanaşı, o, öz şahının sağlamlığı qaydasında olsa belə, ispan kraliçasının ölümünə görə yas paltarı geyinməkdə, elçilik heyəti üzvləri ilə pis davranmaqda və nəticədə onlardan bir neçəsinin xristianlığı qəbul edərək Avropada qalmağı seçməyinə səbəb olmaqda ittiham edilirdi. Sonuncu əməlin cəzası edam demək idi, lakin Ser Robert Şirlinin də daxil olduğu göndərilmiş digər elçilik heyətinin rəhbəri Hüseynəli bəy heyətindən bir neçə nəfərin xristianlığı qəbul etib İspaniyada qalmasına baxmayaraq, edam edilməmişdi. Şahın Dengiz bəyə qəzəbi, ehtimal ki, Kral Filippin onun təkliflərinə müsbət cavab verməməsi və Hörmüz üzərində Portuqaliya nəzarətinə olan qəzəbinin yenidən oyanması ilə daha da artdı. O, indi ipəyin satılmaq əvəzinə İspan kralına hədiyyə edilməsindən və Dəngiz bəyin bunun əvəzində dəyərli heç nə ala bilməməsinə qəzəblənirdi. Həmçinin Dengiz bəyin ipəyin yarısını satıb gəliri cibinə atması haqda da söz-söhbət var idi. Bunu əminliklə iddia etmək çətindir, çünki o bunu etsəydi, şübhəsiz ki, Səfəvi imperiyasına qayıtmağa cəsarət etməzdi.
1613-cü ilin iyununda De Gouvea da ədviyyatlar, qiymətli daş-qaşlar və maraqlı hədiyyələrlə Səfəvi sarayına gəldi. Abbas dərhal ondan bunlardan hansının ipəyin pulu qarşılığı, hansının kralın hədiyyəsi olduğunu açıqlamasını tələb etdi. De Gouveanın ədviyyatın ipək qarşılığında göndərildiyini deməsindən sonra Abbas onun qiymətini hesablatdırdı və bildirdi ki, bu məbləğ ipəyin qiymətindən aşağıdır. O, De Gouveadan yaranmış fərqi ödəməsini tələb edirdi. Həmçinin o, De Gouveanı III Flippə məktub yazmağa və krala ipəyin hədiyyə olmadığını, kommersiya məqsədli göndərildiyini bildirməsini istədi. Osmanlıya qarşı müharibə zamanı ispan kralının heç cür ona vəd etdiyi dəstəyi göstərməməsi şahın qəzəblənməsinə səbəb olmuşdu. Buna görə də, Abbas bir digər Augustunian rahibi olan Belçior dos Anjosu III Flippə yazılmış məktubla İspaniyaya göndərdi. Məktubda yazılmışdı ki, "hökmdarların dost ola bilməsi üçün 2 səbbə vardır, əgər onlar eyni inanca etiqad edirlərsə etiqad hesabına, ya da dövlət işlərinə görə. Birinci hal bizə uyğun deyil, çünki ortada belə bir böyük inanc fərqi var, və ortada digər səbəb də mövcud olmadıqda dostluq üçün təməl də qalmır". Bu, Fars körfəzində İspaniya-Portuqaliya varlığı üçün yaxşı heç nə vəd etmirdi.
Belə bir siyasi ab-havada ermənilər onları nəyin gözlədiyini dərhal başa düşdülər. Avropa qüvvələrinin şaha verdiyi sözlərə əməl etmədikləri, Osmanlı ilə sülh şəraiti olduğuna görə onsuzda çətin vəziyyətdə qalan ermənilər De Gouveanın onlar üzərində Apostolik Ziyarətçi kimi gəlməsi ilə vəziyyətlərinin daha da pisləşdiyini anladılar və Abbası bunda onların günahlarının olmadığına inandırmağa çalışdılar. De Gouveanın şahın hüzurunda ermənilərdən "mənim təbəələrim" deyə bəhs etməsi vəziyyəti daha da qəlizləşdirdi. Şah dərhal ermənilərin İslamı qəbul etmələrini və köçürülmələr zamanı onlara verilmiş yardım pullarını geri qaytarmağı əmr etdi, əks halda onların ya qızları, ya da oğlanları qul ediləcəkdi. Karmelitlər və Auqustunianlar bir qədər pul qoymuşdular, lakin bu pulu Abbas qaytardı və o, De Quveanın yenidən suverenin öz vassalları ilə münasibətlərinə qarışmasına təəccübləndiyini söylədi. De Guvea Hörmüzə getmək üçün tələsik yola düşdü, Auqustunianlar qalan hissəsi müvəqqəti olaraq Bağdada çəkildi və Karmelitlərdən biri istisna olmaqla, hamısı İsfahanı hələlik tərk etməyi ehtiyatlı addım hesab edirdilər.
1616-cı ildə Osmanlı imperiyası ilə müharibənin yenidən alovlanması və 1618-ci ildə kövrək sülh müqaviləsinin imzalanması Abbası Avropa ilə diplomatik təmasları davam etdirməyə məcbur edirdi. İspan və portuqaliyalıların bütün səylərinə baxmayaraq, Abbasın məsləhətçisi və diplomatı Ser Robert Şirli 1615-ci ilin martında İsfahana geri döndü. İspan və portuqaliyalılar ingilislərin Abbasa Hörmüzə hücum edə bilməsi üçün onu gəmilərlə təmin edəcəyindən qorxurdular. İngilislər portuqaliyalılar tərəfindən Hind okeanı və İran körfəzindəki hegomoniyaları üçün əsas təhdid olaraq qəbul edilirdilər. Şərqi Hindistan şirkətinin iki gəmisi 1612-ci ildə Hind çayının ağzında Portuqaliya donanmasını məğlub etdi və növbəti il şirkət Moğol imperatoru Cahangirdən yaxınlıqdakı Surat limanında fabrik və ya ticarət bazası yaratmaq üçün icazə aldı. Bura Qoadakı Portuqaliya qərargahından yerləşdiyi sahildən bir neçə yüz mil uzaqlıqda yerləşirdi. Robert Şirli Hindistana gəldikdən sonra portuqaliyalılar evini partladaraq onu öldürməyə çalışdılar. Lakin o və arvadı zədəsiz qurtula bildi. O, Cahangir şah tərəfindən yaxşı qəbul edildi və İsfahana çata bildi. Abbas bu zaman Avropaya yeni bir elçilik göndərmək ərəfəsində idi və bu heyətə yerli şəxsin rəhbərlik edəcəyi gözlənilirdi. Abbas Şirlinin gəldiyini xəbər aldıqdan sonra dərhal bu elçiliyi dayandırdı və Şirlidən bu elçiliyə də rəhbərlik etməsini istədi. Çünki şah yerlilərin rəhbərlik etdiyi diplomatik heyətlərin Avropada özlərini uyğunsuz apardığını, Avropa monarxlarının yanında həm özlərini, həm də öz suverenlərini alçaldığını düşünürdü. Şirli son yaşadıqlarından sonra bunun razılaşmağa çəkinirdi, lakin sonda qəbul etdi və karmelit keşişlərindən biri olan Redemptin də onunla getməsini istədi.
Əvvəlki uğursuzluqlara baxmayaraq, Abbas hələ də İspan-Portuqal əməkdaşlığını Osmanlıya qarşı ən real hərbi ittifaq olaraq görməkdə idi. Həmçinin bu iki dövlət Aralıq dənizində hərbi dəniz donanması ilə manevrlər edə, öz ticarət donanması ilə Osmanlıya gedən Səfəvi gömrük rüsumlarına son qoya bilərdi. Görünür Şirliyə Madridlə ittifa qurmaq üçün sonuncu cəhdi etmək tapşırılmışdı. Lakin danışıqlar uğursuz olarsa, Şerli təkcə ipəklə bağlı yenilənmiş təkliflə deyil, həm də bu dəfə hərbi gəmilər əldə etmək üçün İngiltərəyə üz tutmalı idi. Bunda məqsəd yalnız Hörmüzü portuqallardan almaq ola bilərdi. Şirli İsfahandan ayrılmamış Səfəvi imperiyası ilə ticarət etməkdə maraqlı olan iki ingilis İsfahana gəldi. Şərqi Hindistan Şirkətinin nümayəndələri öz sənaye mallarının satış bazarı kimi Səfəvi bazarını dəyərləndirmək, Hörmüzün 90 mil şərqində olan Cask adasınının limanından istifadə etmək niyyətində idilər. Onların əsas satış istəkləri yun geyimlər idi və Suratdan gələn iki ingilis şirkətlərinin sata bilmədikləri malları üçün yeni bazar axtarışında idilər. Hindistan isti coğrafiyaya sahib olduğu üçün xeyli sayda yun geyim anbarlarda qalmışdı və ingilislər İran platosunun daha soyuq olmasına görə bu geyimləri burda sata biləcəklərini düşünürdülər. İngilis nümayəndələri Richard Steele and John Crowther adlı bu iki ingilis Suratdan Şirliyə ünvanlanmış məktub da gətirmişdilər. Məktubda Şirlidən Səfəvi sarayındakı nüfuzundan istifadə edərək ingilislərə yardım etməsi istənilirdi. O, əvvəlcə ispaniyalı və portuqaliyalıların bunu eşitməsi təhlükəsinə görə təklifi qəbul etməyə çəkindi, lakin sonra "bir ingilis kimi" onlara borclu olduğuna qərar verdi. O, ingilisləri Karmelit keşişlərində gizlədərək, gizli şəkildə iki ingilisi də Səfəvi baş vəziri ilə tanış etdi və onların xeyrinə Səfəviş şahının fərman imzalamasına nail oldu. Abbas ingilislərə ticarət etmək, imperiya daxilində hərəkət etmək, həmçinin Cask adasına gəlmək üçün icazə verirdi. Fərmanda Səfəvi sahillərinin xarici qüvvələrdən qorunmasında ingilislərdən yararlanmaq ifadəsi də var idi və aşkar şəkildə burada düşmən olaraq portuqaliyalılar nəzərdə tutulurdu.
Nəhayət Şirli 1615-ci ilin oktyabrında İsfahanı tərk etdi. İspan-Portuqal qüvvələri ilə yaxınlaşmaq üçün o, Gembrunda əsir olaraq saxlanılan 70 portuqalı da özü ilə götürdü. Bu, Hörmüzdəki Portuqaliya hakimiyyətini ona qarşı əvvəlki düşmənçiliklərini bir kənara qoymağa inandırdı. Buradan Qoaya gedən Şirli Lissabona gedə bilmək üçün burada təxminən bir il gözləməli oldu. Burada olarkən o, yaşlı ispaniyalı elçi Don Qarcia de Silva y Figueroa ilə tanış oldu. Səfəvi imperiyasına da gəlmiş Figueroa geri dönüş yolunda De Gouveanı və Dengiz bəy Rumlunu Madridə aparmışdı. Figueroa onunla söhbəti zamanı açıq şəkildə onun gizli olaraq ingilislərə çalışdığından şübhələndiyini bildirdi. Bu, Şirlinin Qoadan ayrılışına qədər ev həbsində saxlanmasına səbəb oldu. Portuqaliyalılar onun Qoanın müdafiə sistemi barədə məlumat toplayacağından qorxurdular. Qəribədir ki, Hindistanda Moğol sarayında yeni təyin olunmuş ingilis səfiri ser Tomas Roe eyni zamanda Şərqi Hindistan şirkətini Şirli ilə münasibət qurduğuna, razılaşmaya gəldiyinə görə tənbeh edirdi. O, Şirlinin İspaniyanın maraqlarına xidmət etdiyini düşünürdü.
1617-ci ilin yayında Lissabona çatan Şirli 1622-ci ilə qədər burada qaldı və İspaniya-Portuqaliyanın Səfəvilərin ipək ixracını alacağı, Qırmızı dənizi blokadaya alaraq Osmanlı hökumətinə əlavə iqtisadi təzyiq göstərəcəyi bir razılaşma əldə etməyə çalışdı. İspan hökuməti ona inanmırdı və Robertin qardaşı Entoni Şirlinin yenidən ortaya çıxması bu etibarsızlığı daha da artırdı. Rəsmi Madir qəti olaraq yeni bir razılaşmada maraqlı idi, çünki Şərqi Hindistan Şirkətinin Səfəvi imperiyası ilə ticarət əlaqələri formalaşdırdığına dair xəbərlər onlara da çatmışdı. Lkain onların Gembrunun, Qişmin və Bəhreinin geri qaytarılması barədə ön şərtləri Abbas tərəfindən qəbuledilməz idi. Buna baxmayaraq razılaşma qaralama şəklində hazırlandı və bunun iki nümunəsi Abbasa göndərildi. Bu iki nümunənin biri quru ilə, digəri isə Şirli ilə yola çıxmış olan Karmeli keşişi Redempt ilə dəniz yolu ilə göndərildi. O, 1619-cu ilin aprelində Lissabondan portuqlaiyalı admiral Ruy Freire de Andradanın komandanlığı altında 5 gəmi ilə Hörmüzə yola düşdü. Ruy Freireyə Səfəvi imperiyası ilə başqa heç bir Avropa dövlətinin ticarət etməsinə icazə verməmək və Qişm adasında qala tikmək əmr edilmişdi. Bu sonuncu əmr yerinə yetirilərsə, Səfəvilər adanı beş il əvvəl Hörmüzdən ayırıb ələ keçirdikləri üçün müharibə aktı sayılacaqdı. Bu müddət ərzində İspaniya hökuməti də Səfəvi sarayındakı səfiri Don Figeroa vasitəsilə şahla danışıqlar aparmağa çalışırdı. O, hələ 1612-ci ildə De Gouvea və Dengiz bəyin İspaniyaya gəlmiş elçiliyinə cavab olaraq dərhal elçi təyin edilmiş, lakin gecikmələri görə 1617-ci ilin oktyabr ayına qədər öz vəzifəsi üçün yola çıxa bilməmişdi. O, öz işinə Abbası Osmanlı ilə müharibəni davam etdirməyə təvşiq etməklə başladı, bunun qarşılığında Portuqaliya ilə İspaniyanın (bu zaman bir monarxiya altında idilər) da Aralıq dənizində Osmanlıya təzyiqi artıracğaına söz verirdi. O, həmçinin ipək ticarətinin Hörmüzdən keçirilməsinə dair danışıqlar aparmalı idi. Lakin onun gəlib çatdığı zaman Gembrun qızılbaşların əlinə keçmiş və ingilislərin Şərqi Hindistan Şirkəti portuqaliyalıları Hindistanla olan ticarətini sonlandırmaqla hədələyə biləcək səviyyəyə gəlmişdi.
Steel və Crowtherin gəlişindən sonra Şərqi Hindistan Şirkəti portuqaliyalıların onları ələ keçirməyə çalışmasından yayınaraq Ceyms gəmisi ilə Səfəvi imperiyasına ilk mallarını satış üçün göndərdilər. Bu gəmi Caska 2 dekabr 1616-cı ildə çatdı. Bu missiyanın rəhbəri Edvard Konnock Abbasla Osmanlı cəbhəsində döyüşərkən görüşə bildi. Abbas onu dostcasına qarşılayaraq ingilislərə yeni imtiyazlar verən fərman imzaladı. Konnock həmçinin şahın onlara 3 min top ipəyi həm uyğun qiymətə, həm də kreditlə satmağa hazır olduğunu bildirdi. Bundan həyəcanlanan Konnock bütün imperiyanın ipək ticarətini əllərinə ala biləcəyini düşünməyə başladı. Bu rəqəm illik 1 milyon pound sterlinqdən çox iəpk dövriyyəsi demək idi. Son dəyişikliklərdən sonra Fiqueroa şahdan Hörmüz ətrafında ələ keçirdiyi bütün torpaqları geri qaytarmağa və körfəzdə ticarət etməyə başlayan ingilisləri kənarlaşdırmağa razı salmalı idi. Bunun çox çətin olacağı ona ən əvvəldən bəlli oldu. O, hiss edirdi ki, Gembrunun ələ keçirilməsindən sonra qızılbaşlar ispaniyalıların gücündən çəkinmirlər və şah onlara qarşı duyduğu düşmənçilik hissini özünün gizli iradəsi altında gizlətməkdədir. Fiqueroa artıq əslində hədəfinin Hörmüzün itirilməsinin qarşısını almaq, ya da onu gecikdirmək olduğunu başa düşürdü, çünki o, portuqaliyalıların qalanı müdafiə edə biləcəklərinə inanmırdı. O, Hörmüzə gəldiyi zaman portuqaliyalıları qalanın pis vəziyyətdə olmasına, müsəlmanlarla münasibətlərinin gərgin olmasına görə danlamışdı. Bu zaman portuqlaiyalılar məscidi dağıtmışdılar. De Gouvea ilə yaşadığı təcrübədən sonra Abbas hansısa Auqustinian rahibini bir daha diplomat kimi Avropaya göndərmək istəmirdi və bunu din adamlarının hücrələrindən kənarda "sudan qıraqdakı balıq" kimi olduqları ilə əsaslandırırdı. Həmçinin Fiqueroa şahla isti münasibət qura biləcək şəxs də deyildi, o, 67 yaşında, bütün dişlərini itirmiş yaşlı bir rahib idi və spirtli içki içmədiyinə görə şahla qonaqlıqlarda içki içərək yaxınlıq qura bilməzdi. Şahla görüşmək üçün imperiya ərazisindən keçərkən hakimiyyət nümayəndələri ona qadın təklif etsələr də, o, artıq yaşlı olduğu üçün qadınların ona cəlbedici gəlmədiyini bildirərək təklifləri geri çevirmişdi. Figueroa deyir ki, bu şəxslər onun salarınnı və saqqallarının tamamilə ağarmasını görmələrinə rəğmən, buna inanmaqda çətinlik çəkirdilər.
Fiqueroa ilk dəfə şahla 17 iyun 1618-ci ildə Qəzvində görüşdü. Bu zamanAbbas səfərbərlik qərarı verdikdən sonra şəhər meydanında özünün Osmanlı səfiri ilə propaqanda görüşmsəsini etmiş, ələ keçirdiklərini vermək hesabına sülh təklifini rədd etmişdi. Fiqueroa saraya Qəzvin hakiminin, zabitlərin və çoxsaylı döyüşçülərin müşayəti ilə getdi. Onun Abbas üçün gətirdiyi çoxlu hədiyyələri 600-dən çox adam daşıyırdı. Fiqueroanın gətirdiyi çoxsaylı və bahalı hədiyyələr saraya daşındı. Bu müddət ərzində Fiqueroa Osmanlı səfiri ilə eyni vaxtda gəlmək üçün yarım saata yaxın bir az narahatçılıqla saray xaricində gözləməli oldu. Sonra onu sarayın ərazisinə, sərv və çinar ağacları ilə düzülmüş prospektlərə apardılar və su ilə əhatə olunmuş köşkün qarşısında gözləməyi və kiçik bir körpüdən keçməyi söylədilər. O, şahın qarşısına çıxdıqda ispan üslubunda pərəstiş etdi, papağını çıxardı, dizini əydi, şahın şağ əlini öpdü, şahın xalatının ətəyinə toxunub, şahın əlini və öz kralının məktubunu öpərək şaha verdi. Abbas onu isti qarşılayaraq saraya dəvət etdi. Hər tərəfi açıq sarayda o, başda xalça üzərində, hər iki tərəfində gənc əyanla oturmuşdu. Osmanlı səfiri çox pis görünürdü. Şah Figueroa'nın ona verdiyi arquebuslardan birini daşıyırdı və bu, tam uyğun ölçüdə olduğu üçün onu sevindirdi.