Vüqar_Biləcəri
Həyatı
Vüqar Paşayev 24 avqust 1988-ci ildə Bakıda Biləcəri qəsəbəsində anadan olmuşdur. Əslində o 1988-ci ildə deyil, 1987-ci ildə anadan olmuşdur, uşaqlıq və yeniyetməlik illərində məşğul olduğu güləş naminə təvəllüdü bir yaş kiçildilib. Təxəllüsünün Biləcəri olmağına baxmayaraq əslən Bakının Hökməli kəndindən olub. Atası yük maşını sürücüsüdür. Vüqarın bir qardaşı və bir bacısı var. Özü isə ailənin böyük övladı olub. 1993-cü ildə Biləcərinin 4 nömrəli (indiki 299 nömrəli) məktəbin 1-ci sinifinə gedib. 12,13 yaşından etibarən Fizulini oxumağa başlayıb. Vüqarı ibadətə gətirəndə qəlbində sevgi ilə yanaşı Fizuli yaradıcılığı olub. Hamı Məscidə Quranla getdiyi halda, Vüqar Fizulinin qəzəllər toplusu ilə gedirmiş. Köhnə meyxanaçılardan Rauf Binəli onun barəsində danışanda belə deyirdi : "Vüqarın böyüdüyü küçədə xalamgilin evi var idi, bir gün ora gedəndə gördüm ki uzaqdan bir uşaq gəlir köksünə də qalın bir kitab sıxıb. Soruşdum "Ay uşaq adın nədi? Hardan gəlirsən?" dedi "Adım Vüqardır, məsciddən gəlirəm." Qucağına sıxdığı kitaba baxanda gördüm ki, Fizulinin kitabıdır. Əyilib alnından öpdüm və Vüqarla ilk tanışlığım belə başladı." Vüqar bir müddət güləşlə məşğul olub. O bu sahəyə beynəlxalq nailiyyətlərə yüksələcək qədər davam etməsə də, yaxşı güləşçi olub. Amma ədəbiyyat Vüqar Biləcərini idmandan və gözünü oxşayan digər bər-bəzəkli sahələrdən çəkib, öz sehrinə salıb. Vüqar məktəbdə bir qıza aşiq olub. Fizulinin məcnun aşiqli istedadı ilə sevən Vüqarda həmin xanım ciddi iz qoyub. Qovuşa bilmədiyi həmin qız, onun həyatda ilk böyük travması idi. Elə məktəbdə oxuduğu vaxtlarda əruza olan marağı onu meyxanaya çəkib. Ardınca, Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universitetini bitirib. Universitetdə oxuduğu zamanlarda da meyxana onun həyatında əsas rol oynayırdı. Biləcəridə onun və dostlarının dediyi məşhur bir qaraj var idi. Vüqar Pünhan Əzimli və digər yoldaşları ilə orada uzun müddət meyxana deyib. Vüqarı həmin illərdə universitet, məscid və həmin qarajdan başqa demək olar ki heç yerdə görməyiblər. Evdə onu dəfələrlə başını Seyid Əzim Şirvaninin, Fizulinin qalın kitablarının üstünə qoyub, yatmış halda görüblər. İlk dəfə 2004-cü ildə "De, Gəlsin!" meyxana yarışmasına çıxdıqda hələ yarışmada sms mübarizəsi yox idi, qalibi münsiflər seçirdi. Vüqar 16 yaşında qatıldığı yarışmada finala qədər gəlib çıxır. Yarışmanın münsifləri olan Aydın Xırdalanlı, Namiq Qaraçuxurlu, Mehman Əhmədli Vüqar Biləcərinin istedadının bənzərsiz olduğu etiraf etsə də, Vüqar texniki səhvdən (təkrardan və həyacandan) adaşı Vüqar Şiriyevə məğlub olur. Vüqar ikinci dəfə də De, Gəlsin! lahiyəsinə çıxır və yenə də, özünəməxsus iz qoyur. Onun ikinci lahiyədə xüsusəndə ev tapşırıqları bu gündə meyxana sevənlərin dilindədi. Həmin illərdə meyxanada daim samballı sözlərə, fikirlərə üstünlük verdiyindən Vüqarın dediklərini kütlə həzm edə bilmirdi. Kütləviliyi hesablanmış bayağı meyxana demədiyi üçün onu demək olar ki ətrafından başqa heç kəs tanımırdı. Həmkarları deyirdi : "Biləcəridə bir oğlan var, Vüqar, adam dahidi". Meyxanaçılar onun haqqında çox yüksək fikirdə olsalar da, məşhur olmadığından toylara dəvət almır və məsələnin maddi tərəfi onu sıxırdı. Başqa işlərdə çalışaraq özünü təmin etmək istəyirdi. Düzdü həmin ərəfələrdə artıq bütün meyxanaçıların yeni bir rəqibin meydana çıxdığını aydın hiss eləmişdi. Bir müddət sonra istədiyi uğuru qazana bilmədiyi üçün artıq bu sahədən uzaqlaşmağa qərar verir. Ətrafındakılara da bu barədə danışır. Ona təklif edirlər ki son dəfə də dostunun toyunda desin və bundan sonra istəməsə bu sahədən uzaqlaşsın. Beləliklə Vüqar 2010-cu ildə dostu, digər məşhur meyxanaçı Rəşad Dağlının toyunda son dəfə meyxana deyib, bu sahədən uzaqlaşmağı planlayır. Həmin gecə 22 yaşında isə onun taleyi dəyişir. Vüqar o gecə məclisdə elə meyxana deyir ki, izləyicilər ondan əl çəkmirlər. Bir anda məşhurluğu hər yana yayılır. Xüsusəndə həmin toyda Elşən Xəzərlə deyişməsi Vüqar Biləcərini bir anda kütlənin pəncəsinə verir. Vüqar heç vaxt özündən gənc bir meyxanaçının qarşısını kəsmiyib, əksinə xeyli gənci yanında otuzdurmağa çalışıb, onlara yol açmağa çalışıb. Heyvansevər adam idi evində göyərçinlər saxlayırmış. Eyni zamanda müxtəlif cins itləri də var idi. Boş vaxt tapan kimi vaxtını heyvanlarla keçirirmiş. O bütün naqistdiklərə qarşı idi. Vüqar Biləcəri təkcə ənənəvi meyxana deyib, pulunu qazanan adam deyildi, o gecənin bir aləmində "palatka" toyunda elə misra deyirdi ki, əsl sənətə qiymət verən gənclər əsəbindən onu söyürdülər. Belə bir misranı mağar toyunda xərcləmək israfçılıq deyildimi? Vüqar ömrünüdə mağarlarda qiymətli bir misra kimi xərclədi. Çox kədərli taledir. 21-ci əsrdə misraları hələ meyxana hafizlərinin dilindədir. Demək olar ki, yazılı bir mətni yoxdur. Meyxanasevərlər və meyxanaçılar yaxşı bilir ki, bu bədahət sənəti olduğundan bənddə deyilən ilk iki, üç misraya çox da önəm verilmir. Əsas rədifə uyğun dediyin sonuncu-dördüncü misradır. Lakin Vüqar demək olar ki bütün misralarının üstündə zərgər dəqiqliyi ilə işləyən meyxanaçı idi. O adətən bəhrdən çıxmırdı, elə meyxanada da bəhrdən çıxmırdı. Anası 50 illik yubileyində insult keçirir. Bu hadisə Vüqarın həyatında ən ciddi sarsıntı olur və 25 yaşında siqaret çəkməyə başlayır. Anasına xüsusi bağlı olan qəzəlxan hətta ölümünə yaxın günlərdə hər gün anasının ayaqlarının yanında durub, onun ayaqlarından öpürmüş. Vüqar evlənməməsinidə sənəti ilə bağlayır. Gecələr toyda olduğundan heç kəsi narahat etmək istəmədiyini deyirdi. Anasına söz veribmiş ki, artıq ömrünün geridə qalan hissəsini bütün lazımsız vərdişlərdən hətta meyxanadan da uzaq sakit halda yaşıyacaq. Hətta karantin bitən kimi meyxanadan gedəcəyini deyibmiş. Son günlərində ancaq ölümdən danışırmış, birdə anasının yanından uzaqlaşmaq istəmirmiş. O öz taleyini, ailə həyatını, evlənməməsini “Dəli Yellər” mahnısında kədərlə qələmə alıb. Vüqar dünyasını dəyişməzdən 1 ay əvvəl xəstəxanaya yerləşdirilib. 20 gündən artıq xəstəxanada müalicə alıb. Təəsüf ki, artıq bədəni olduqca zəiflədiyindən müalicənində ona xüsusi təsiri olmayıb. Ayağında əmələ gələn yara da ona əlavə ağrı verirmiş. Ölümündən 1,2 gün əvvəl Biləcəri ruhanilərindən olan Hacı Xan Mirzəyə zəng edib:”Qiyamət günü məni də unutmayın.” Artıq son günlər öləcəyini bilirmiş. Bütün əzizlərinə zəng edib, Hz.Əlidən şeir deyib, hönkürtü ilə ağlayırmış.