cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Məhəmməd Rza Bəy
Fəaliyyəti
1715-ci ilin 19 fevral tarixində yerli vaxtla səhər saat 11:00-da Səfəvilər imperiyasının Fransaya təyin olunmuş səfiri Məhəmməd Rza Bəy at belində öz xidmətçiləri ilə birlikdə Versal sarayına daxil oldu. Səfir üçün Fransa kralı tərəfindən rəsmi qarşılanma mərasimi təşkil edilmişdi. Paris və ətraf ərazilərdə yaşayan yerli camaat şərq dövlətindən gəlmiş bir səfiri görmək üçün sarayın ətrafını doldurmuşdular. Səfir üçün sarayın güzgülər zalı ayrılmışdı və səfiri həmin zala daxil olmasının ardından zal tamamilə dolmuşdu. Səfirin qarşılanma mərasimi qeyd etmələri üçün rəssam Antonio Koypel və katib Boze hazır vəziyyətdə dayanmışdılar. Məhəmməd Rza Bəy Güzgülü otağa tərcüməsi ilə birlikdə daxil oldu. Fars dilini bilən tərcüməci səfirə kral tərəfindən verilmişdi, Məhəmməd Rza Bəy öz növbəsində isə fransız dilində bildiyini tərcüməci çağırılmasının ona xoş təsir etmədiyini bildirmişdir. Həmin gün Səfəvi səfirinin şərəfinə Versal sarayında ziyafət təşkil edilmişdir. Şam yeməyinin ardından Fransa kralı XIV Lüdovik ilə vidalaşan Məhəmməd Rza Bəy saraydan ayrılmışdır. Məhəmməd Rza Bəy 1715-ci ilin 13 avqustunda sonuncu dəfə kral tərəfindən qəbul edilmişdir.
Məhəmməd Rza Bəyin Fransaya səfəri yerli əhali tərəfindən böyük maraqla qarşılanmışdı və dönəmin ədəbi dairələri mövzu ilə bağlı müxtəlif ədəbi əsərlər yaratmışdılar. Xüsusi ilə səfirin bahalı həyat tərzi, geyimi və şərq mentatlitetinə xas olan davranışları Məhəmməd Rza Bəyi XVIII əsr fransızları üçün daha da maraqlı persona etməkdə idi. 1715-ci ildə yazılmış Amanzolide, gizli pers səfiri Məhəmməd Rza Bəyin macəraları və XIV Lüdovik ilə görüşməsi əsəri elçinin insanlarda yaratmış olduğu marağın göstəricilərindən biridir.
Rza Bəyi təsvir edən konkret ədəbi nümunələri Şarl Lui Monteskyö yaratmışdır. Monteskyö 1725-ci ildə yazmış olduğu Fars məktubları əsəri tanınmış səfəvi və fars tacirlərinin Fransaya səfərlərindən bəhs edir. Əsərdə Məhhəməd Rza Bəyin Fransaya gəlməsi və kral XIV Lüdovik ilə görüşməsi də təsvir olunmuşdur. Şarl Lui Monteskyö Məhəmməd Rza Bəyi xoş niyyətli adam olaraq təsvir etmişdir.
Luis Ruvar Simon öz xatirələrində Rza Bəyin əslində öz ölkəsində adi bir tacir olduğunu İrandan Fransaya gəlməsində əsas məqsədinin Fransada yerli ticarət dövriyyəsini canlandırmaqdan ibarət olduğunu iddia etmişdir. Diplomat haqqında səsləndirilən iddialardan biri də səfir yox adi səyyah olması ilə bağlıdır. Fransız siyasi xadimi Pontkartian qeydlərində səfir barədə belə bildirmişdir: ''Fransız kralına təqdim etdiyi hədiyyələr bir hökümdar tərəfindən göndərilən hədiyyələrə bənzəmirdi və üzərində başqa bir ölkənin hökümdarı tərəfindən göndərilməsi ilə bağlı heç bir təsdiqləyici sənəd, sübut yox idi. Bundan əlavə Pontkartian Rza Bəyin özünü səfir kimi aparmadığını və alicənablara xas olan davranış qaydalarına malik olmadığınıda yazmışdır.''
Uşişir adaları
Uşişir adaları  — Kuril adalarının Böyük Kuril cərgəsinə şimal qrupuna daxil olan adalar qrupu. İnzibati cəhətdən Saxalin vilayəti Severo-Kurilsk şəhər dairəsi ərazisinə daxildir. Adalarda yaşayış yoxdur. Adalar qrupu iki adadan ibarətdir:Yakiç və Ruyponkitya. Adaların ümumi sahəsi 5 km² təşkil edir. Adalar qayalıqlardan ibarətdir. Burada bir çox quşlar yuva qurur (ağılsızlar, qarabatdaqlar, ördəklər və s.). Adalara vaxtı ilə tülkü gətirilmişdir. Hazırda sayları azdır. Yankiç adasında Uşişir vulkanı mövcuddur (338 m). Aynular vulkanı müqəddəs yer hesab edirdilər. 26 km cənub-qərbdə yerləşən Ketoy adasından Rikord boğazı ilə ayrılır. Şimal-şərqində isə Srednı adası qərarlaşır.
Siboneylər
Siboneylər — Xristofor Kolumbdan əvvəlki dövrdə Karib dənizinin Böyük Antil adalarında yaşayan xalq.
Maqnetik dövrə
Maqnetik dövrə və ya maqnit dövrəsi maqnit seli olan bir və ya daha çox qapalı dövrə keçidindən ibarətdir. Maqnit seli adətən daimi maqnitlər və ya elektromaqnitlər tərəfindən yaradılır və yolda hava boşluqları və ya digər materiallar ola bilsə də, dəmir kimi ferromaqnit materiallardan ibarət maqnit nüvələri ilə məhdudlaşır. Maqnit dövrələri elektrik mühərrikləri, generatorlar, transformatorlar, rölelər, qaldırıcı elektromaqnitlər, SQUIDlər, qalvanometrlər və maqnit qeyd başlıqları kimi bir çox cihazda maqnit sahələri üçün istifadə olunur.
Doymamış maqnit dövrəsində maqnit axını, maqnit hərəkətverici qüvvə və maqnit reluktansı arasındakı əlaqəni Hopkinson qanunu ilə təsvir etmək olar, bu qanun elektrik dövrələrində Ohm qanununa səthi bənzəyir, nəticədə Maqnetik dövrə və analoji elektrik dövrəsindəki maqnitin xassələri arasında birə-bir uyğunluq yaranır. Bu konsepsiyadan istifadə edərək, transformatorlar kimi mürəkkəb cihazların maqnit sahələri elektrik dövrələri üçün hazırlanmış üsul və üsullardan istifadə edərək tez bir zamanda həll edilə bilər.
Maqnit dövrələrinin bəzi nümunələri bunlardır:
Aqşin Vəlixanov
Aqşin Məmmədəli oğlu Vəlixanov — aktyor, Azərbaycan SSR əməkdar artisti (1989).
Həyatı
Aqşin Məmmədəli oğlu Vəlixanovun soyadı əksər proqramlarda "Vəlixanlı" kimi yazılıb. 1956–1960-cı illərdə Mirzağa Əliyev adına Azərbaycan Dövlət Teatr İnstitutunun dram və kino aktyorluğu fakültəsində oxuyub. 1957–1958-ci illərdə Azərbaycan Dövlət Radiosunda işləyib. Yaradıcılığı 1960–1998-ci illərdə Akademik Milli Dram Teatrı ilə bağlı olub. 21 mart 1989-cu ildə Azərbaycan SSR əməkdar artisti adı ilə təltif edilib.
Azərbaycanda Stalin repressiyaları
300px|thumb|right|Azərbaycanlı repressiya qurbanları Azərbaycanda Stalin repressiyaları — 1920-ci illərin sonundan 1950-ci illərin əvvəlinə qədər Azərbaycan SSR-də həyata keçirilən Stalin repressiyalarına verilən ad. Bu repressiya Azərbaycanın ali rəhbərlərinə, ruhanilərə, ziyalılara və varlı kəndlilərlə bərabər bütün Azərbaycan əhalisinə toxunmuşdur. Repressiyalara əksinqilabi fəaliyyətdə, casusluqda, anti-sovet təbliğatını aparmaqda şübhəli bilinən insanların və əmlakının milliləşdirilməsinə mane olan qolçomaqların təqibi o cümlədən güllələnmələri, həbs olunmaları, əmək düşərgələrinə göndərilmələri və əhalinin SSRİ-nin digər bölgələrinə deportasiyaları daxil idi.
Repressiyalar öz pik həddinə yuxarı idarəetmə orqanlarının təlimatlarına uyğun olaraq XDİK tərəfindən həyata keçirilən 1937–1938-ci illərdə baş tutmuş Böyük təmizləmə və ya Yejovşina dövründə çatdı. Bu dövr Azərbaycanı 20 il idarə etmiş Mircəfər Bağırovun rəhbərliyi illərinə təsadüf edirdi. Onun adı sovet ədəbiyyatında adətən 1930-cu illərdə baş vermiş kütləvi repressiyalarla bağlı mövzularda çəkilirdi, çünki bir qayda olaraq 1937–1938-ci illərdə respublikada baş vermiş repressiyaların aparıcı təşəbbüskarı məhz o özü idi. Yenidənqurma dövrü və ondan sonra yazılan ədəbiyyatlarda Bağırovun olmuş hadisələrdə nə dərəcədə məsuliyyət daşıması ilə bağlı aydın fikirlər hələ də öz əksini tapmayıb. İsveçli politoloq Svante Kornel onu "azərbaycanlı Stalin", sovet-rus filosofu və tarixçi Dmitri Furmanov isə onu "azərbaycanlı Beriya" adlandırırdı.
Repressiyalara qədər baş verən hadisələr
Repressiyaların kökü Stalinin hakimiyyətə keçərək ölkəni təkbaşına idarə etməyə başlaması dövrünə gedir. İnsanları trotskiçiliklə, millətçiliklə, ziyankarlıqla, casusluqla və digər ittihamlarla günahlandırmaqlarının səbəbi mürəkkəb partiya mühiti və XX əsrin birinci yarısında baş verən siyasi, sosial, iqtisadi çətinliklər idi. Stalin repressiyalarının rəsmi ideoloji əsasını Stalinin 1928-ci il iyul ayında baş tutmuş ÜKP MK-nın (b) plenumunda formalaşdırdığı "sosializm quruculuğunun sonlanması ilə əlaqədar siniflərarası mübarizənin gücləndirilməsi" konsepsiyası təşkil edirdi, lakin Böyük Terrorun səbəbləri haqqında bir çox fərqli baxışlar mövcuddur.
İosif Stalinin hakimiyyətə gəlişi
Yarandığı gündən başlayaraq rus sosial-demokratlarının bolşevik qanadında demək olar ki aramsız olaraq daxili franksiyalar arası mübarizə gedirdi. Bununla yanaşı bolşeviklərin inqilab dövründə kəskin mübarizələrinin və Vətəndaş müharibəsində üstünlüklərinin səbəbi daxili həmrəylik, və Lenin kimi xarizmatik bir liderin ətrafında sərt mərkəzləşmiş təşkilatlatda birləşmələri idi. Əgər eserlərin partiyası artıq 1917-ci ilin sonunda hissələrə dağılmışdısa və içlərindən çıxan müstəqil sol eserlərin də partiyası parçalanmışdısa, menşeviklər isə inqilaba qədər demək olar ki bir biri ilə rəqib olan fraksiyalara bölünmüşdüsə bunun tam əksinə bolşeviklər bir sıra fikir ayrılıqlarının olmasına baxmayaraq öz birliklərini qoruyub saxlaya bilirdilər.
250px|thumb|left|[[Lev Trotski və İosif Stalin Feliks Dzerjinski dəfnində. 1926-cı il.]] Vətəndaş müharibəsinin sonunda vəziyyət kəskin olaraq dəyişdi. Partiya faktiki olaraq 1922-ci ildə Sovet Sosialist Respublikları İttifaqında birləşmiş RSFSR, ZSFSR, Ukrayna SSR və Belorus SSR ərazisində yeganə leqal siyasi təşkil oldu. Partiyanın sıralarını keçmiş partiyaların üzvləri doldurmağa başladılar (XX qurultayda təmsil olunan nümayəndələrin dörddə biri başqa partiyalardan gələnlər idi əsasən də menşeviklər). Leninin ölümündən sonra elan olunmuş Lenin çağırışı bolşevik ideyalarını bölüşməyən, lakin karyerası üçün partiyaya qoşulanların sayəsində partiya üzvlərinin kütləvi artmasına səbəb oldu.
Leninin xəstəliyi fraksiyalar arasında mübarizəni gücləndirdi. Kommunist partiyasının üst təbəqələrində varisliklə bağlı amansız mübarizə gedirdi. Siyasi büronun daxilində İosif Stalin, Qriqoriy Zinovyev və Lev Kamenev Lev Trotskiyə qarşı "üçlük" formalaşdırmışdılar. Trotskinin məğlubiyyətindən sonra Stalin keçmiş müttəfiqləri olan üçlük üzvlərinə qarşı hücuma başlayır. 1926-cı ildə Stalinin sosializmin bir ölkədə qalibiyyəti nəzəriyyəsini qəbul etməyən Trotski, Qriqoriy Zinovyev və Lev Kamenevə qoşulur. Bununla da demək olar ki birləşmiş müxalifət yaranır.
1927-ci il ərzində Stalin repressiyalarının başlanmasına səbəb olan bir sıra hadisələr baş verdi. May ayında İngiltərə Sovet ittifaqı ilə diplomatik əlaqələrini kəsdi, 7 iyunda isə Varşavada sovet səfiri P. L. Voykov monarxist tərəfindən qətlə yetirildi. Beləki monarxiyaçı və ağ qvardiyaçıların kiçik bir qismi hələ də müxalif düşərgədə yer alırdılar deyə repressiyalar ilk olaraq onlar tuş gəldilər. Çünki Voykovun öldürülməsi "SSRİ-nın bütün ərazilərində monarxiyaçı və ağ qvardiyaçı hücrələrin tamamilə məhv edilməsi" -nə səbəb oldu. İngiltərənin "müharibə təhdidi" partiyadaxili rəqiblərə və müxaliflərə qarşı gələcək hərəkətlərə səbəb oldu. Həmin ilin yayında XDİK monarxistlərin, bir sıra ağ qvardiyaçıların, mülkədarların, tacirlərin, keşiş və kilsə xadimlərinin həbsini həyata keçirir. Və nədənsə bütün bu həbslər əsas taxılçılıq bölgələrində baş verir. Bununla da Stalin Buxarin qrupunun müqavimətini qırmağı və MK-nin heyətindən "birləşmiş müxalifətin casuslarını"n yəni Lev Trotski və Qriqoriy Zinovyevin kənarlaşdırılması ilə bağlı qərarın qəbul edilməsinə nail oldu.
Partiya daxili mübarizənin nəticəsində Stalin öz rəqiblərini sıxışdırmağı bacardı. İnqilabın görkəmli xadimi, trotskizmin (marksizmin cərəyanlarından biri) müəllifi, Qızıl Ordunun qurucularından biri olan Lev Trotski nəticədə 1929-cu ildə ölkədən qovulur. Qriqoriy Zinovyevi də birinci sürgünə göndərirlər, lakin o əməllərindən peşman olduğunu bildirdikdən sonra partiyaya bərpa olunur, 1932-ci ildə isə həbs edilərək Qazaxıstana sürgün edilir. Müxtəlif tarixçilər düşünürlər ki, Stalinin təkbaşına hakimiyyətə gəlişi 1926 və 1929-cu illər arasında olub. Stalin 1929-cu ili "böyük dönüş ili" elan etmişdi. Kollektivləşdirmə, sənayeləşmə və mədəni inqilab dövlətin strateji məqsədləri bəyan edildi.
Azərbaycandakı vəziyyət
İnqilaba qədər burada iki müsəlman sosial-demokrat partiyası meydana gəldi. Onlardan biri gələcəkdə bolşevik və menşevik qanadlara bölünəcək Hümmət, digəri isə cənubi azərbaycanlı mühacirlərin əasını qoyduqları Ədalət partiyası idi. Onlarla rəqabət aparan isə liberal partiya olan Müsavat və islamçı partiya İttihad idi. Müsavat və Hümmət partiyalarının üzvləri arasındakı fərq dünyagörüşündən daha çox mənşə və sosial vəziyyət ilə bağlı idi. Demək olarki bütün Hümmət üzvləri kəndlilərdən, kasıblamış bəylərdən, neftçilərdən və ya iranlı mühacirlərdən ibarət idi. Onları rus-tatar məktəblərində və dini məktəblərdə aldıqları təhsil də birləşdirirdi. Bu partiyanın üzvləri tanışlıqlar, qohum əlaqələri və asılılıq münasibətləri əsasında artırdı. Hümmətin bolşevik qanadının üzvləri vətəndaş müharibəsi dövründə Həştərxana keçmişdilər, menşevik qanadı isə Bakıda qeyri qanuni fəaliyyət göstərirdi və bu qanadın üzvləri Müsavatın dominantlıq etdiyi Azərbaycan parlamentində də təmsil olunurdular.
1920-ci ildə Hümmət, Ədalət və Rusiya Sosial-Demokrat Fəhlə partiyasının (RSDFP) Bakı komitəsi birləşərək Azərbaycan Kommunist Partiyası adı altında birləşdilər. O. Q. Şatunovskinin şahidliyinə görə burada iki qrup arasında mübarizə gedirdi. Nəriman Nərimanovun rəhbərlik etdiyi milli yönümlü kommunistlər və əvvəlki ənənələrə qarşı mübarizə aparan internasionalistlər. Müxalifətdə olan Müsavatın sağ qanadının liderləri xarici ölkələrə mühacirət etdilər. Müsavatın sol yönümlü qanadının üzvlərinə isə mövcud olmağa icazə verdilər. Müsavat partiyasının dağılmasına və onun bəzi üzvlərinin yeni hökumətə qarşı loyallıq və sadiqlik andı içmələrinə baxmayaraq müsavatçılıq ideyaları itmir. Bəzi müsavat üzvləri Bakı şəhər şuralarında, şura və təhsil müəssisələrində vacib vəzifələr tuturdular.İttihad partiyası da özünün buraxıldığını elan etsə də uzun müddət özünü xatırladırdı.
230px|thumb|right|[[Nəriman Nərimanov işğalçı XI qırmızı ordunun komandanları Mixail Levandovski və Mixail Yefremov ilə birlikdə. 1920-ci il.]] İlk vaxtlar Azərbaycan SSR İnqilab Komitəsində və Azərbaycan SSR Xalq Komissarları Sovetində milli yönümlü kommunistlərin sözünün keçdiyi müsəlmanlar üstünlük təşkil edirdilər. Müsəlmanlar Mərkəzi Komitə və Rəyasət heyətində say çoxluğuna malik olmaqlarına baxmayaraq, 1920-ci illərin əvvəlində MK-də əsas təsir qüvvəsinə rus və erməni kommunistlər sahib idilər. Alman tarixçi Y. Baberovskinin qeydinə görə burada Moskvanın təsiri Qriqori Kaminski və Aleksandr Yeqorov, sonradan isə Azərbaycan Kommunist Partiyası Mərkəzi Komitəsinə 7 il rəhbərlik etmiş (1921–1926) Sergey Kirov vasitəsilə yaranmışdır. Rusiyalı tarixçi A. Kirillina isə Sergey Kirovu Moskvanın buradakı "canişini" olduğunu qəbul etmir, çünki o dövrdə respublikada əsas söz sahibi Nəriman Nərimanov idi. Lakin bunu da qeyd etmək lazımdır ki, Bakı Rəyasət Heyəti, Zaqafqaziya Diyar Komitəsinin və Moskva Mərkəzi Komitəsi ilə Azərbaycan partiya təşkilatı arasında əlaqələndirici rolunu oynayan Qafqaz bürosunun razılığı olmadan öz qərarlarını reallaşdıra bilmirdi. Partiyanın Bakı şəhər komitəsində əsasən ruslar və ermənilər üstünlük təşkil edirdilər, bununla yanaşı müsəlman kommunistlər isə əsasən rayon partiya komitələrində və dövlət idarələrində təmsil olunurdular. Milli partiyaların əsas şəxsləri (elitaları) arasında olan əhval ruhiyyə 1920-ci illərin ilk yarısından etibarən Stalini narahat etməyə başlamışdı. O, 1922-ci ildə Leninə yazdığı məktubunda qeyd edirdi:
Aparatların yerliləşməsi Nəriman Nərimanovun dövründə başlanmışdır o bunu Moskva partiya aparatının dəstəyi olmadan edirdi. Ancaq Moskva milli yönümlü kommunistlərdən gələcək təhlükənin qarşısını almaq məqsədilə, milliləşmə və yerliləşməyə 1923-cü ilin ikinci yarısından başladı. Mirseyid Sultanqaliev, Turar Rıskulov, Filipp Maxaradze, Budu Mdivani ilə birlikdə Nəriman Nərimanov da milli yönümlü kommunistlərin görkəmli nümayəndələrindən idi, lakin 1923-cü ildə o, nüfuzdan düşdü tərəfdarları isə təqibə məruz qaldılar. Yusif Qasımov un xatirələrinə görə 1920-ci illərin ikinci yarısında Azərbaycana rəhbərlik uğrunda iki qrup arasında mübarizə başlandı. Bir tərəfdən Ruhulla Axundov, Həbib Cəbiyev, Hüseyn Rəhmanov, Müzəffər Nərimanov, Q. Fərəczadə digər tərəfdə isə Qəzənfər Musabəyov, Sultanməcid Əfəndiyev, M. Qarayev və Yusif Qasımov.
Sergey Kirov öldürüldükdən sonra 1926-cı ildən 1929-cu ilə qədər Azərbaycan Kommunist Partiyasının birinci katibi vəzifəsinin icrası Əliheydər Qarayev, Hüseynbala Ağaverdiyev (1927-ci ildən onun vəzifəsini Yusif Qasımov icra edirdi), Levon Mirzoyandan ibarət katibliyə həvalə edilmişdi. Azərbaycandakı partiya rəhbərliyinin özbaşınalığı, qohumbazlığı haqqında məlumatlandırılan Stalin 1929-cu ildə partiya rəhbərliyinin təmizlənməsinə başladı. Əliheydər Qarayev, Levon Mirzoyan, Yusif Qasımov və digərləri öz vəzifələrindən qovuldular. 1929-cu ilin sentyabr ayından 1930-cu ilin fevral ayınadək Azərbaycanda idarəetmə səlahiyyəti olan rəhbərlik mövcud deyildi. Bakıdakı aparıcı hümmətçiləri aradan götürdükdən sonra Stalin Levon Mirzoyan və Əliheydər Qarayevin tərəfdarı olub bundan istifadə edən rayon komitələrinin katiblərinin dəyişdirilməsinə başlayır. Bu üsulla azərbaycanlı partiya rəhbərlərinin qarışdırılması nəticəsində qarışıq şəxsi əlaqələr şəbəkəsi dağıdıldı. Azərbaycanın növbəti partiya təşkilatlarının rəhbərləri Nikolay Gikalo və Vladimir Polonskinin də dövründə partiya daxili intriqa və çəkişmələr davam edirdi. Nəticədə Stalin 1933-cü ildə Vladimir Polonskinin yerinə Azərbaycana rəhbərlik etmək üçün Mircəfər Bağırovu təyin etdi. Bununla da Bağırovun 20 illik hakimiyyət dövrü başlandı.
1930–1936-cı illər arası siyasi repressiyalar
1 dekabr 1934-cü ildə Leninqradda yerləşən Smolnı sarayında işsiz Leonid Nikolayev ÜKP-nın Leninqrad diyar komitəsinin rəhbəri Sergey Kirovu güllələyir. Bu qətl hadisəsi 1920–1930-cu illərin müxalif liderlərinin aradan götürülməsi üçün istifadə olundu. Stalin qətldə Qriqoriy Zinovyev və Lev Kamenevi günahlandırdı. XDİK-dan olan etirazlara baxmayaraq o bu qətldə "Zinovyev izi"-nin araşdırılmasını göstəriş verdi.
Azərbaycandakı repressiv kampaniya Kirovun öldürülməsinin ilk aylarında hələ ciddi miqyaslara çatmamışdı, lakin bəzi tədbirlər görülmüşdü. Azərbaycan SSR MK-nin təklifi ilə, Siyasi büro "87 qolçomaq, islahedilməz antisovet elementlərin, keçmişdə böyük kapitalist müəssisələrin rəhbərləri olan, ittifaqın digər bölgələrində qaçıb gələn qolçomaq ailələrinin Azərbaycan SSR ərazisindən inzibati qaydada əmlaklarının müsadirəsi ilə bərabər özlərinin də həbs düşərgələrinə sürgün edilməsi" haqqında qərar qəbul etdi.
200px|thumb|left|"[[Azərnəşr"in direktoru olmuş Əhməd Triniç.]]
1936-cı ilin yazında Bakıda humanitar elmlər sahəsində işləyən bir qrup keçmiş trotskiçilər həbs olundular. Sonra isə "millətçilər" həbslərə məruz qaldılar. İlk olaraq o dövrdə respublika rəhbəri olan Mircəfər Bağırovla düşmən münasibətlərində olan alban əsilli publisist Əhməd Triniç həbs olundu. Bağırov həmin ilin aprelində Azərbaycan SSR Kommunist Partiyası Mərkəzi Komitəsinin Bürosunun iclasında 1918-ci ildə guya ki Triniçin müsavat parlamentinin müdafiəsinə üçün etdiyi xahişi özündə əks etdirən tapılmış və ya uydurulmuş məktubu oxudu. Nəticədə Triniçi partiyadan kənarlaşdırıb həbs etdilər, istintaq zamanı isə o düymə udaraq özünü öldürdü. Ancaq Azərbaycandakı ilk güclü həbslər dalğası payızda baş verdi və əsasən bolşevik partiyası daxilindəki müxaliflərə neobolşevik partiyalarının üzvlərinə və Stalin hakimiyyətinə qeyri-loyal münasibətdə şübhəli bilinən şəxslərə toxundu.
Noyabr ayında trotskiçilikdə, müsavatçılıqda və casusluqda ittiham olunan onlarla görkəmli kommunist XDİK tərəfindən həbs olundu. Hətta Bağırovun şəxsi katibi Nikişov da "Müsavat agenti", "terrorist" kimi həbs olundu. Azərbaycan Dövlət Universitetinin rektoru Balabəy Həsənbəyov, Azərnəşrin direktoru İbrahim Eminbəyli, tanınmış etnoloq, professorlar A. S. Bukşpan və Nikolayev, Ali məhkəmənin üzvü Orbelyan, Mübariz Allahsızlar İttifaqı-nın sədri ədib Vəli Xuluflu partiyadan qovularaq həbs olundular. İlin sonunda Bağırov Stalinə yazırdı ki:
Bu dövrdə kəndlilər arasında "üsyançı" qruplar aşkara çıxdılar, misal üçün Əli Bayramlı rayonunun kəndlərində. Əks inqilabi çevriliş hazrılamaqda günahlandırılan Əli Bayramlının bütün kişi əhalisi repressiyalara məruz qalmışdır.
Dekabrda repressiyalara artıq rayon rəhbərləri də məruz qaldılar. XDİK Naxçıvanda bütün partiya rəhbərliyini həbs etdi, Naxçıvanın partiya bölgə komitəsinin birinci katibi Mehdi Mehdiyev isə məhkəmə qarşısına çıxarıldı və "düşmən və cinayətkar elementlərlə əlaqələr" ittihamı ilə edam edildi. Əli Bayramlı, Göyçay, Qazax, Qasım İsmayılov, Qonaqkənd, Lənkəran, Noraşen, Samux, Suraxanı və Şamxor rayonlarının katibləri də onun ardınca repressiyaya məruz qaldılar.
Kütləvi təmizləmələrin başlanması
150px|thumb|right|Mir Cəfər Bağırovun həbsxanada çəkilmiş son fotosu. 23 fevral – 3 mart 1937-ci il tarixində Moskvada keçirilmiş ÜKP MK-nin qurultayında Stalin öz "Sosializm quruculuğu yolunda sinfi mübarizəni kəskinləşdirmək" doktrinasını təkrar edərək "Partiya işindəki çatışmazlıqlar və trotskiçilərlə, ikiüzlülərin aradan qaldırılması barədə" məruzə ilə çıxış edir. Bundan sonra isə kütləvi repressiyalara start verilir. Bu plenumda Mir Cəfər Bağırov da iştirak edirdi.
19 martda Bakıya qayıdan Bağırov Azərbaycan Kommunist Partiyası MK-nin VI qurultayını çağıraraq Moskva qurultayı barədə nümayəndələri məlumatlandırır. Bağırov öz çıxışında ölkədəki cəhalət və savadsızlığa diqqət çəkərək buna səbəb kimi əks inqilabçıların trotskiçilərin fəaliyyətini göstərirdi. O öz çıxışını bütün partiya rəhbərliyini məhv etməklə hədələyərək sona çatdırdı. Qurultayda Mərkəzi Komitənin sıralarından Dövlət Plan Komitəsinin sədri Əsgər Fərəczadə, Məmməd Cuvarlinski, Muxtar Hacıyev, M. Məmmədov, A. Peterson, Mehdi Mehdiyev, H. Hüseynov, L. Rəsulov, Qureviç, B. Pirverdiyev və MK üzvlüyünə namizədlər M. Naibov, K. Bağırbəyov və L. Meşeryakov kimi şəxslər çıxarıldılar. Mərkəzi Komitənin sıralarından çıxarılanlardan yalnız M. Naibov partiyadan xaric edildi.
21 mart tarixində AKP Bakı komitəsinin iclasında Bağırov rəhbərin öz tabelilərinə cavabdehlikləri barədə çıxış etdi. Öz çıxışında o deyirdi:
Zala müraciət edərək Bağırov xalq kənd təsərrüfatı komissarı Heydər Vəzirova toxunaraq deyir:
Mihaylo Çeprkalo
Mihaylo Çeprkalo (9 iyun 1999) — Bosniya və Herseqovinalı üzgüçü. Mihaylo Çeprkalo Bosniya və Herseqovinanı 2016-cı ildə XXXI Yay Olimpiya Oyunlarında təmsil etdi.
Azərbaycanda Stalin repressiyaları
Kütləvi təmizləmələrin başlanması
Sonradan isə o xalq maarif komissarı Müseyib Şahbazova və Azərbaycan SSRİ MİK-nin sədri Sultan Məcid Əfəndiyevə hücum çəkərək sonda bunları dedi:
Mihaylo Çeprkalo
Karyerası
Mihaylo Çeprkalo birinci dəfə Olimpiya Oyunlarına 2016-cı ildə qatıldı. O, Rio-de-Janeyroda baş tutan XXXI Yay Olimpiya Oyunlarında kişilər 1500 m sərbəst stildə, təsnifat mərhələsində iştirak etdi. 15:31.62 saniyəlik nəticəsi ilə 37-ci yeri tutdu və finala vəsiqə qazana bilmədi.
Azərbaycanda Stalin repressiyaları
Kütləvi təmizləmələrin başlanması
150px|thumb|right|[[Mircəfər Bağırovun 4000 nəfərin (1800 qolçomağın, 2200 cinayətkarın) aradan götürülməsini sanksiyalaşdırması ilə bağlı Stalinə yazdığı şifrəli teleqram.]]
3 iyul tarixində ÜKP(b) MK-nin siyasi bürosu bütün vilayət, diyar komitələrinin və respublikaların kommunist partiyalarının Mərkəzi Komitə katiblərinə teleqramlar yolladılar. 9 iyul tarixində Mircəfər Bağırov Moskvaya içində repressiyaya məruz qalmalı şəxslərin sayı və onlar haqqında hansı tədbirlərin görülməsi barədə sual olan şifrəli teleqram yolladı. Şifrəli teleqramda həm də bir sıra cinayətkar qrupların üzvü olan şəxslərin ailə üzvlərinin də sürgün edilməsi və əhalinin digər qrupları haqqında olan işlərin də baxılması üçün XDİK üçlüklərinə həvalə edilməsi istənilirdi. Bağırov Azərbaycandakı üçlüyün heyətinə Yuvelian Sumbatov, Teymur Quliyev və Cahangir Axundzadənin təsdiq olunmasını təklif edirdi. Növbəti gün ÜKP(b) MK-nin siyasi bürosu tərəfindən üçlüklərin heyətinin müəyyən edilməsi, eləcə də repressiyaya məruz qalacaq şəxslərin say limiti ilə bağlı qətnamə çıxarıldı. Qətnamənin Azərbaycanla bağlı hissəsində yazılmışdı:
14 iyul tarixində ÜKP(b) MK-nin Siyasi Bürosu "Şərq respublikalarının sərhəd xətti" haqqında qərar verdi. Qərarda "İran və Əfqanıstanla dövlət sərhəddinin mühafizəsini gücləndirmək məqsədilə" bəzi respublikalarda sərhəd xətlərinin yaradılması nəzərdə tutulurdu. Bu xəttə Azərbaycanda Naxçıvan MSSR-nin bütün rayonları, Astara, Astraxanbazar, Biləsuvar, Cəbrayıl, Zəngilan, Zuvand, Qaradonlu, Qaryagin, Lənkəran və Masallı rayonları daxil oldular. Bütün bu rayonlardan "etibarsız elementlərin" sürgün edilməsi XDİK-na tapşırıldı. Sərhəd zonalarında xüsusi yaşayış və hərəkət rejimi müəyyən edildi, xarici vətəndaşların burada yerləşmələri isə ancaq SSRİ hökumətinin icazəsilə mümkün idi. SSRİ Xalq Xarici İşlər Komissarlığına İranla SSRİ arasında mövcud olan "sərhədyanı bölgələrin sakinləri üçün sadələşdirilmiş sərhəd keçidi" haqqında imzalanmış konvensiyanın ləğvi haqqında məlumat vermək tapşırılmışdı.
200px|thumb|left|Azərbaycan SSRİ üzrə "Güllələnəcək şəxslərin siyahısı" ÜKP(b) MK-nin Siyasi Bürosunun 2 iyul tarixində verdiyi qərar XDİK-nın 30 iyulda verdiyi 00447 nömrəli "keçmiş qolçomaqların cinayətkarların və digər antisovet elementlərin repressiyası əməliyyatı" haqqında əmrinə əsasən icra edildi. Bu əmr növbəti gün ÜKP(b) MK-nin Siyasi Bürosu tərəfindən təsdiqləndi. Əmrə əsasən repressiyaya məruz qalacaq şəxslərə bunlar aid idi:
Üçlüklərin yaradılması ilə 1938-ci ilin payızına qədər Azərbaycandakı repressiyalar pik həddə çatdı. Milliyətində asılı olmayaraq insanlar repressiyalara məruz qalırdılar. 1937-ci ildə Azərbaycanda 57 zavod və istehsal müəssisələrinin direktoru, 95 mühəndis, 207 sovet və həmkarlar ittifaqı işçisi, 8 professor həbsə məruz qaldı. Demək olar ki onların hamısı məhv olundu. 1937-ci ildə yalnız üçlük tərəfindən siyasi cinayətlərə görə 2792 nəfər güllələnməyə 4425 nəfər isə uzun müddətli azadlıqdan məhrumetmə cəzalarına məhkum edildi.
Repressiyaya məruz qalanların arasında azərbaycanlılarla yanaşı ruslar, ermənilər, yəhudilər və digər millətlərin nümayəndələri də var idi. Beləliklə Xəzər Dəniz Gəmiçiliyinin əsasən rus, yəhudi erməni və bir neçə azərbaycanlıdan ibarət yüzlərlə işçisi əksinqilabi fəaliyyətdə günahlandırılaraq məsuliyyətə cəlb olundular.
Azərbaycan SSR-nin prokuroru Adil Babayev 1955-ci ildə Azərbaycan Kommunist Partiyasının MK-nin birinci katibi İmam Mustafayevə təqdim etdiyi arayışda həmin dövrü belə təsvir edirdi:
Hərbi hissələrdə təmizləmələr
1936-cı ildən etibarən Fəhlə-Kəndli Qızıl Ordusunun sıralarında həbslər başlandı. 11 iyun 1937-ci il tarixində SSRİ Ali məhkəməsinin iştirakı ilə Xüsusi məhkəmə qarşısına marşal Mixail Tuxaçevski və daha yeddi nəfər (İona Yakir, İorenim Uboreviç, Robert Eydeman, Boris Feldman, Avqust Kork, Vitali Primakov, Vitovt Putna) çıxarıldı. İddiaya görə bütün təqsirləndirilən şəxslər abtisovet trotskiçi hərbi təşkilatın üzvləri olublar və Lev Trotski, onun oğlu Lev Sedov, 1937-ci ilin yanvarında məhkum edilmiş Georgi Pyatakov və Leonid Serebryakov, o vaxta qədər həbs olunmuş Nikolay Buxarin və Aleksey Rıkov eləcə də Almaniya Baş qərargahı ilə əlaqəli olublar. Təşkilatın hədəfi SSRİ-nın Almaniya və Polşa qarşısında məğlubiyyəti vəziyyətində hakimiyyəti ələ keçirmək olub.
Qırmızı Ordunun rəhbər heyətinə qarşı başlamış "hərbi-faşist işbirliyində" iştirak etmə ittihamı mütəffiq respublikalardan da yan keçmədi. 16 iyul 1937-ci ildə Mir Cəfər Bağırov 77-ci azərbaycan dağ-atıcı diviziyasının komandiri Q. M. Vəzirovun və diviziyanın siyasi şöbəsinin rəhbəri D. A. Əliyevin də üzvü olduğu əksinqilabi təşkilatın "ifşa" olunduğu haqqında məlumat verir. Onlar həm də "millətçi" təşkilatın üzvü idilər Diviziya komandiri Q. Vəzirov 29 iyulda XDİK tərəfindən həbs olunaraq hərbi qiyama cəhddə təqsirləndirilərək güllələndi. Azərbaycan diviziyasının briqada komandiri Cəmşid Naxçıvanski, Həsən Rəhmanov, briqada komissarı Cabbar Əliyev kimi hərbçiləri də repressiya qurbanı oldular. Diviziya komandiri vəzifəsini müvəqqəti icra etmək üçün təyin olunmuş polkovnik A. Abbasov və diviziyanın hərbi komissarı A. Dadaşov 7 avqustda Zaqafqaziya hərbi dairəsinin komandanı N.V.Kuybışova bir sıra komandirlərin vəzifədən azad edilmələri barədə məruzə etdilər. Sonrakı günlər ərzində A. Dadaşov bir sıra şəxslərin də vəzifələrindən azad olunmaları barədə məlumat verir ancaq 11 avqust teleqramında o A. M. Abbasovun həbsi haqqında məlumat verərək yazır:
150px|thumb|right|Qızıl orduda briqada komandiri olmuş [[Cəmşid Naxçıvanski.]]
Qırmızı orduda repressiyaların olması komandirlər və siyasi işçiləri qorxuya salmışdı bu isə öz növbəsində yeni donosların yazılmasına və həbslərə səbəb oldu. Repressiyalara məruz qalmış komandirlərin yerinə cavan kadrlar gəlirdi onların isə ixtisaslaşmaları və təcrübələri ən azından böyük hərbi birləşmələri idarə etməyə çatmırdı. Komanda idarə heyətinin fövqəladə yerdəyişməsi daimi vəzifə dəyişikliyi və vəzifə artımı yaradırdı bu da öz növbəsində hərbi sahəyə mənfi təsir edirdi. Vəzifədə olanlar bu vəzifələrə müvəqqəti gözlə baxdıqları üçün çox vaxt məsuliyyətdən qaçırdılar. Məhz buna görə də Qırmızı Ordunun o cümlədən də qafqaz milli diviziyalarının döyüş hazırlığı 1937–1938-ci illər ərzində birdən birə düşdü. 1937-ci ilin noyabr ayında Hərbi Şura tərəfindən Zaqafqaziya hərbi dairəsinin hərbi hazırlığı qənaətbəxş sayılmırdı. Zaqafqaziya hərbi dairəsinin komandanı Kuybışev buna represiyaların səbəb olduğunu bildirmişdi. Əgər Azərbaycan diviziyasından danışsaq onu idarəetmə təcrübəsi olmayan mayor idarə edirdi.
Fəhlə-Kəndli Qızıl Ordusunun milli hərbi hissələri, birləşmələri, hərbi məktəbləri ÜKP(b) MK SSRİ Xalq Komissarlar Sovetinin 7 mart 1938-ci il qərarına əsasən yenidən formalaşdırılaraq birbaşa mərkəzə tabe edildi. R. Zeynalova görə Stalin dövründə bu qərarla ölkəni inzibati amirlik sistemi ilə idarə etmək yanlış qərar idi. Bunun nəticəsində silahlı qüvvələr Almaniyanın SSRİ-na hücumu zamanı zəifləmişdilər.
Respublika rəhbərlərinə və partiya üzvlərinə qarşı repressiyalar
Alman tarixçi Yorq Baberovskinin qiymətləndirməsinə görə " 1937-ci il yayın əvvəlindən 1938-ci ilin payızına qədər Azərbaycan faktiki olaraq idarəetməsiz qalmışdır". Təkcə 1937-ci ildə 22 xalq komissarı, 49 rayon komitəsi katibi, 29 rayon icraiyyə komitəsinin sədri həbs olunmuşdu ;. 18 xalq komissarı və bütün rayon komitəsi katibləri 1937-il ərzində öldülər. Əkinçilik, maarif və ədliyyə xalq komissarları ilə birgə onların müavinləri və demək olar ki bütün əməkdaşları repressiya qurbanı oldular.
Bir sıra partiya və dövlət xadimlərinin həbsinə səbəb onlara qarşı yazılan ərizələr olurdu. Ölüm hökmü alan Xəzər Dəniz Gəmiçiliyinin rəisi İvan Menyaylov ziyankarlıq fəaliyyətində əlbir olduğu 138 nəfərin adını qeyd edir. Onların arasında Xəzər Dəniz Gəmiçiliyinin siyasi şöbəsinin keçmiş rəisi o dövrdə artıq Naxçıvan Vilayət Komitəsinin birinci katibi eyni zamanda Azərbaycan SSR Xalq Komissarları Sovetinin sədri olan Hüseyn Rəhmanovun qardaşı Həsən Rəhmanovun da adı çəkilirdi. E. İsmayılov güman edir ki bununla əlaqədar Bağırov Stalinə Həsən Rəhmanovun vəzifədən çıxarılması və eləcə də onun qardaşının ölkə rəhbərliyində qalmasının yolverilməz olduğu ilə bağlı müraciət edir. 26 sentyabr 1937-ci ildə Stalin Azərbaycan KP MK-nə şifrələnmiş teleqram yollayır. Teleqramda deyilir:
Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayətinin bütün rəhbər heyəti repressiyaya məruz qalıb. Həbs olunmuş Mardakert rayon partiya komitəsinin katibi O. Kotanjyan onu millətçi erməni təşkilatına cəlb edənlər arasında Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayətinin birinci katibi Poqosovun da adını qeyd etmişdir. 1937-ci ilin oktyabr ayında Azərbayca SSR Kommunist Partiyasının Mərkəzi Komitəsinin plennumunda sonuncu MK sıralarından qovularaq digər partiya işçisi olan ermənilərlə birgə mühakimə edilmişdir.
Azərbaycanın xalq hakimlərinin hər beşindən dördü həbs edilmişdi, demək olar ki bütün prokurorluq aparatı qansız qalmışdı. Kirovabad partiya təşkilatının birinci katibi Mustafayevin məhkəmə və prokurorluq orqanlarının kolxozlardakı cinayətkar elementlərlə mübarizədə yetəri qədər qətiyyətli olmamaları ilə bağlı bəyanatından sonra 1937-ci ilin yazında Kirovabad rayonunun demək olar ki bütün hakim və prokurorları həbs edildilər. Baberovskinin yazdığına görə:
Repressiyalar həm də Bağırova öz siyasi rəqiblərini məhv etmək üçün ideal şərait yaratmışdı. O da öz növbəsində bu şəraitdən istifadə edirdi. 1937-ci ilin may iyun aylarında olan məlumatlara görə bəzi azərbaycanlı kommunistlərin (xalq maarif komissarı M. Cuvarlinski, H. Sultanov) Mir Cəfər Bağırovla bağlı Moskvaya şikayət cəhdləri qeydə alınıb. Bu cəhdlər onların özləri üçün faciəvi sonlandı. Məmməd Cuvarlinski Azərbaycan SSR-nin maarif komissarı AZK(b)P Nuxa (Şəki) Komitəsinin birinci katibi vəzifəsində çalışmışdı. AZK(b)P MK-nin üzvü idi. M. Bağırov 1937-ci ildə Azərbaycan SSR Sovetlər qurultayında partiya qrupundan çıxış edərək Azərbaycan SSR Konstitutisiyasında düzəlişlər edən Cuvarlinskini millətçi adlandırmışdı. Martın 17-də MK-nin bürosu, 19-da isə plenumu Mir Cəfər Bağırovun təklifi ilə Məmməd Cuvarlinskini MK-nın bürosundan, 29-da isə partiya işindən xaric etdilər. M. Cuvarlinski Moskvaya şikayət üçün yollandı. M. Bağırov onu qabaqlayıb həbs etdirdi. Məmməd Cuvarlinski 13 oktyabr 1937-ci ildə güllələndi.
Repressiyya məruz qalanlar arasında Çingiz İldırım da oldu. Keçmişdə o AXC-nin Hərbi Dəniz Donanmasına rəhbəri olaraq 1920-ci il aprel işğalında əsas rol oynayan fiqurlardan olmuşdu. Böyük Terror zamanı Krivoy Roq şəhərində zavod direktoru olan Çingiz İldırımı "bəy oğlu" kimi həbs edərək Bakıya gətirib işgəncələr verdilər daha sonra isə Moskvaya yollayıb orda güllələdilər. Onun ardınca Azərbaycan Fövqəladə Komissiyasının skeçmiş sədri Eyyub Xanbudaqovu 1924-cü ildə etdiyi millətçi çıxışlarını yada salaraq həbs etdilər. 1937-ci ilin 23 iyul tarixində SSRİ XDİK-nın xüsusi iclasında 5 il azadlıqdan məhrum edilən E. Xanbudaqov SSRİ Ali Məhkəməsinin hərbi kollegiyasının səyyar iclasının 12 oktyabr 1937-ci il tarixli qərarı ilə ölüm hökmünə məhkum edilmişdir. SSRİ Ali Məhkəməsinin 1957-ci il 26 dekabr tarixli qərarına əsasən E. Xanbudaqova bəraət verilmişdir. Xanbudaqova qarşı Həmid Sultanov ifadə vermişdi. 1937-ci ilin noyabrında üçlük partiya veteranı (1907-ci ildən partiya üzvü olan) Əmək Qəhrəmanı Sumbat Fətəlizadəni 8 il müddətinə əmək düşərgəsinə məhkum etdi. Sumbat Fətəlizadə düşərgədə dünyasını dəyişdi.
Repressiyalar Azərbaycan SSR Kommunist partiyasını orta sinifsiz qoyub partiya rəhbərliyinin əksəriyyətini məhv etdi. Mir Bəşir Qasımov və Yusif Qasımovdan başqa bütün Hümmət üzvləri repressiya qurbanı oldular adları çəkilənlər isə həbs edildilər. Kommunist elitasının "köhnə qvardiyası" məhv edildi. Dadaş Bünyadzadə, Sultanməcid Əfəndiyev, Həmid Sultanov, onun həyat yoldaşı Ayna Sultanova, Teymur Əliyev, Ruhulla Axundov, Hüseyn Rəhmanov, Çingiz İldırım, Mirzə Davud Hüseynov, Mustafa Quliyev, Əliheydər Qarayev, Qəzənfər Musabəyov, İsay Dövlətov kimi sosializmin ən parlaq təmsilçiləri repressiya qurbanı oldular.
Baxmayaraq ki Azərbaycan SSR Kommunist partiyasının heyətir öz tarixi boyunca dəfələrlə azalıb çoxalsa da Böyük Terror vaxtı partiya üzvlərinin sayı azaldı (qeyd edək ki azalmaya səbəb təkcə edamlar və həbslər deyildi eləcə də partiya sıralarından xaric etmə və başqa səbəblər də var idi). Böyük Terrordan qabaq 1 yanvar 1937-ci il tarixində Azərbaycan Kommunist partiyasının üzvləri və namizədlərinin ümumi sayı 47.194 nəfər idi, lakin 1 yanvar 1938-ci il tarixində bu say 45.331 nəfərə qədər düşdü. 1937-ci ilin may ayında baş tutmuş partiyanın Bakı Komitəsinin konfransından sonra XDİK tərəfindən 1938-ci il ərzində Bakı şəhər komitəsinin 36 üzvü və 4 namizədi həbs edilmişdi. Azalmalar Azərbaycan Kommunist Partiyasının qurultayları arasındakı vaxtda da müşahidə edilir. Azərbaycan Kommunist Partiyasının 1937-ci il 3 – 9 iyul tarixlərində keçirilmiş 13-cü qurultayında 34.211 nəfər üzv 12.906 nəfər namizəd (ümumi 47.117 nəfər) var idisə bir il sonra 1938-ci ilin 7 – 14 iyul tarixlərində keçirilmiş 14-cü qurultayda üzvlərin sayı 32.135-ə, namizədlərin sayı isə 12.494 (ümumi 44.629 nəfər) nəfərə düşmüşdü, lakin Böyük Terrordan sonra AKP-nın üzvlərinin sayı birdən birə artmağa başlayır. 25 fevral – 1 mart 1939-cu ildə AKP-nın 15-ci qurultayında partiya üzvlərinin sayı artıq 56.548 nəfər idi.
Şamaxı prosesi
175px|thumb|left|Azərbaycan SSR-nin Daxili İşlər Naziri olmuş [[Həmid Sultanov.]]
27 oktyabr 1937-ci ildə 2 noyabra qədər davam edən "Şamaxı işi" üzrə dinləmələr başladı. Bu prosesdə əsas ittiham olunan Həmid Sultanov oldu. Həmid Sultanov görkəmli Azərbaycan inqilabçısı idi öz dövründə o Hümmət təşkilatının Mərkəzi Komitəsinin üzvü, Naxçıvan ASSR-nin Daxili işlər üzrə xalq kommisarı olmuşdur. Onun həyat yoldaşı Azərbaycanın ilk inqilabçı qadınlarından olan Ədliyyə Xalq Kommisarı Ayna Sultanova idi. Ayna Sultanovanın qardaşı Qəzənfər Musabəyov isə öz dövründə respublikanın idarəçiliyində və Zaqafqaziya Sovet Federativ Sosialist Respublikası Xalq Komissarları Sovetinin Sədri vəzifələrində işləmişdir.
Həmid Sultanovla yanaşı müttəhimlər kürsüsündə 13 nəfər də var idi bunlar: Şamaxı rayon Kommunist partiyasının birinci katibi Xəlfə Hüseynov, Şamaxı İcraiyyə Komitəsinin keçmiş sədri İsrafil İbrahimov, Şamaxı rayon Kommunist partiyasının ikinci katibi Aram Avalov, rayonun prokuroru Əhməd Əmirov, Şamaxı şərab sovxozunun direktoru Əlisahib Məmmədov, rayon torpaq şöbəsinin müdiri Georgi Yurxanov, rayonun baş baytarı Ağalar Kələntərov, yol şöbəsinin müdiri Məmməd Mirzə Heybalıyev, kalxoz sədri Mirəli Tanrıverdiyev, kolxozun anbardarı Sirac Cəbiyev, kolxozun partiya komitəsinin katibi Əli Sadıqov, kənd sovetinin sədri Babalı Bəkirov və kənd sakini Məmməd Hüseynov idi.
Həmid Sultanov boynuna alır ki o Ruhulla Axundov, S. M. Əfəndiyev, Q. Musabəyov, Q. Vəzirov, D. Bünyadzadə, Q. Səfərov və E. Xanbudaqovla birlikdə "əksinqilabi millətçi mərkəzin üzvü olub və mərkəzin yaradılma məqsədi burada sovet hökumətini yıxıb Azərbaycan SSR-ı SSRİ-dan ayırmaq və kapitalist mülkiyyəti bərpa etməkdir. Mərkəz partiya rəhbərlərinə, hakimiyyətə qarşı terror aktları, xalq təsərrüfatında ziyanvericilik və casusluq etməyə hazırlıqlar görürdü." Bu mərkəzin rəhbəri kimi Axundov görülən işlərin icraçıları isə Şamaxı rayon rəhbərləri göstərilirdi. Digər ittiham olunanlar da eyni ifadələri verdilər.
Məhkəmə 9 nəfəri Həmid Sultanovu, Xəlfə Hüseynovu, İsrafil İbrahimovu, Əhməd Əmirovu, Aram Avalovu, Georgi Yurxanovu, Əlisahib Məmmədovu, Ağalar Kələntərovu və Məmməd Hüseynovu ölüm hökmünə məhkum etdi. Digərləri isə 8–20 il arası əmək düşərgələrinə sürgün olundular. Həmçinin qeyd edək ki Həmid Sultanovun silahdaşlarından sağ qalan olmadı.
Şayan Qadınəfəndi (1829-1862)
Şayan Qadınəfəndi (d. 1829, Soçi — ö. 1 yanvar 1862) — 31. Osmanlı sultanı Əbdülməcidin iyirminci xanımı.
Azərbaycanda Stalin repressiyaları
Əliheydər Qarayevin öldürülməsi
Əliheydər Qarayev rejimin və partiyanın görkəmli xadimi idi. Keçmişdə Əliheydər Qarayev "Hümmət"-in menşevik sonradan isə bolşevik qanadına mənsub idi. Menşevik Gürcüstan parlamentinin və eləcə də Müsavat parlamentinin də üzvü olmuşdur. Sonradan o Azərbaycan SSR-da Ədliyyə və Əmək komissarlıqlarına sonradan isə Xalq Hərbi Dəniz İşləri komissarlığına rəhbərlik etmişdir. Eyni zamanda o Azərbaycan SSR Müvəqqəti İnqilab Komitəsinin də üzvü olmuşdur. 1920-ci illərin sonuna qədər o Azərbaycan Kommunist Partiyasında və eləcə də Sovet İttifaqında Cənubi Qafqazda aparıcı vəzifələri tutmuşdur. Bir müddət Qırmızı Professura İnstitutunda Tarix şöbəsinin gecə növbəsi üzrə direktoru, Kominternin şərq şöbəsinin rəhbəri olaraq fəaliyyət göstərmişdir.
Şayan Qadınəfəndi (1829-1862)
Həyatı
Şayan xanım 1829-cu ildə Soçidə dünyaya gəlmişdir. Əsl adının nə olduğu bilinmir. Atası ubix əsilli Əhməd bəy Vozden, anası isə abxaz əsilli Nurhan Koçba (ö. 1873) idi. 6 və ya 7 yaşında ikən bacıları Sarra Bakinaz (1825–1907) və Nəvnihal (1832–1916) xanımlarla birlikdə İstanbula göndərildi və burada sarayda xidmət edən qohumları Sayəzar xanım vasitəsilə saraya alındılar. Bacıları daha sonra Sultan Əbdülhəmidin hərəmində xidmət etmişdir.
Azərbaycanda Stalin repressiyaları
Əliheydər Qarayevin öldürülməsi
150px|left|thumb|Azərbaycan SSR-in 1-ci Ədliyyə və Əmək Xalq komissarı olmuş [[Əliheydər Qarayev.]]
Şayan Qadınəfəndi (1829-1862)
Həyatı
Bacısı Nəvnihal xanımın xatirələrinə görə, Bəzmialəm Validə Sultanın istəyilə 1843-cü ildə köhnə Çırağan sarayında Sultan Əbdülməcidlə evləndirildi. Sultanın istəyilə adı Şayan olaraq dəyişdirildi. Ancaq cütlüyün bu nikahdan övladı dünyaya gəlmədi.
Sultan Əbdülməcidin digər xanımlarından fərqli olaraq, olduqca sadə həyat tərzi yaşayan Şayan xanım, paytaxta köç edən həmyerlilərini tez-tez ziyarət edir, onlara maddi yardım göstərirdi. 1 yanvar 1862-ci ildə vərəm xəstəliyi səbəbilə vəfat edən Şayan xanımın cənazə mərasimi üçün anası Nurhan xanım İstanbula gətirilmiş, mərasimin ardından Sultan Əbdülməcidin istəyilə ölümünədək Dolmabağça sarayında yaşamışdır.
Azərbaycanda Stalin repressiyaları
Əliheydər Qarayevin öldürülməsi
1928–1929-cu illərdə respublika Mərkəzi Komitəsinin katibi olarkən o, Mir Cəfər Bağırovun partiyaya zidd hərəkətlərinin qarşısını almağa cəhd edərək sonuncunun hərəkətləri ilə bağlı dəfələrlə AKP MK-nın rəyasət heyətinin və Zaqafqaziya Diyar Komitəsinin qarşısında bu mövzunu qaldırmışdı. Öz növbəsində Mir Cəfər Bağırov da Əliheydər Qarayev haqqında surətini Beriyaya yollamaqla ərizələr yazırdı.
Tahirli (Xudabəndə)
Tahirli - İranın Zəncan ostanının Xudabəndə şəhristanı ərazisinə daxil olan kənd.
Azərbaycanda Stalin repressiyaları
Əliheydər Qarayevin öldürülməsi
1936-cı ildə "Партработник Закавказья" jurnalında Əliheydər Qarayevin 1926-cı ildə çap olunmuş "Yaxın keçmişdən" kitabı haqqında mənfi rəylərin yazılmasından istifadə edərək M. C. Bağırov Yejova Qarayevin məsuliyyətə cəlb olunması ilə bağlı müraciət edir. Bundan başqa Azərbaycanın rəhbəri Ə. Qarayevin menşevik təşkilatına üzv olmasını gizlətdiyini də xəbər vermişdi. Kommunist partiyası kollegiyası bu məsələni 1937-ci ilin 3 fevralında müzakirə etmiş, lakin bu ittihamın doğru olmadığını Qarayevin öz keçmişini gizlətməsinin əsassız olduğuna qərar vermişdir.
Tahirli (Xudabəndə)
Əhalisi
2006-cı il məlumatına görə kənddə 45 nəfər yaşayır (10 ailə).
Azərbaycanda Stalin repressiyaları
Əliheydər Qarayevin öldürülməsi
Repressiyalar Qarayev ailəsi üçün faciəyə çevrildi. Ə. Qarayevin həyat yoldaşı Xavər Şabanova-Qarayeva ancaq 1954-cü ildə bəraət qazanaraq azadlığa çıxır. Qardaşı Əlövsət Qarayev Uzaq şərqə qaçır ölümündən bir müddət əvvəl öz xatirələrini yazıb miras qoyur. "Bakinski raboçi" qazetinin nömrələrinin birində onun bu sətirləri yer alır: "Qarayevlər ailəsinin 11 üzvündən (ana, ata, yeddi qardaş və iki bacı) ancaq iki qardaş sağ qalıb, digərləri ya məhv ediliblər ya ölüblər ya da dünyadan əlil olaraq köçüblər. Onların qalıqları böyük ölkənin ərazisinə səpələnib, biz onları yığıb Bakıda basdıra bildik. Anam və atamın qəbrinin yanında qardaşım Əliheydərin simvolik qəbri yerləşir. O qəbirdə onun qalıqları yox ulu babamızın qəbrindən gətirilmiş müqəddəs torpaq basdırılıb". "Vətən xaininin oğlu" damğası SSRİ dövlət mükafatı laureatı geofizik Nazim Qarayevdən də yan keçməyib.
Xalq təsərrüfatı sistemində repressiyalar
"1938-ci ildə M. C. Bağırovun göstərişi ilə Az. SSR Xalq Komissarları Sovetinin 1-ci müavini Manaf Xəlilov, xalq daxili ticarət komissarı İbrahim Əsədullayev, xalq əkinçilik komissarı Əbülfət Məmmədov, xalq yüngül sənaye komissarı İskəndər Əliyev, xalq rabitə komissarlığının səlahiyyətlisi Yefim Rodionov, Xalq Komissarları Sovetinin məsul işçisi Lyuborski-Novikov həbs edilmişlər. M. C. Bağırovla əlbir olanlar onlara qarşı "ehtiyatda olan sağ-trotskiçi mərkəzinin əksinqilabi milliyyətçi təşkilatının" rəhbərləri olduqları haqqında saxtalaşdırılmış ittiham irəli sürmüşlər. Bağırovun əlaltıları bu şəxslərə qarşı işgəncələr və zorakılıq işlədəndən sonra, onlar çoxlu sayda başqa təqsirsiz insan haqqında saxta ifadələr verməyə məcbur edilmişlər". Lyuborski-Novikov istisna olmaqla məhbusların hamısı SSRİ Ali Sovetinin (millətlər palatası) 1-ci çağırış deputatları idilər. 1939-cu ildə, istintaqın nisbətən mülayimləşməsindən sonra məhbusların hamısı öncə işgəncələr altında verdikləri ifadələrdən imtina etmişdilər. Buna görə bu iş üzrə bir neçə dəfə istintaq aparılmış və 1941-ci ildə müəssisələrdə əksinqilabi məqsədlərlə ziyanvericilik ittihamı ilə onların hamısı uzun müddətə azadlıqdan məhrum edilmişdirlər. Həbs düşərgələrində Xəlilov, Əsədullayev və Rodionov dünyalarını dəyişmişdirlər. 1955-ci ilin aprel ayında bu iş üzrə keçənlərin hamısı bəraət almışdır. İskəndər Əliyev 18 il həbsdə və Qazaxıstan sürgünündə qaldıqdan sonra 1956 ildə Bakıya qayıdıb aprel ayında keçirilmiş Mir Cəfər Bağırov və onunla əlbir olanların məhkəmə prosesində ittihamın əsas şahidlərindən biri kimi onlara qarşı ifadə vermişdir. "Ehtiyatda olan sağ-trotskiçi mərkəzinin əksinqilabi milliyyətçi təşkilatının" rəhbərlərinin işi, eləcə də onların adları həmin məhkəmənin Mir Cəfər Bağırov və onunla əlbir olanlara çıxartdığı hökmün mətnində yer almışdır.
Ziyalıların repressiyası
1920–1930-cu illərdə Bakı bütün türk xalqlarının mədəni həyatının mərkəzi idi. Burada Tatarıstanın, Özbəkistanın, Krımın, Türkiyənin ən görkəmli ziyalıları yaşayıb fəaliyyət göstərirdilər demək olar ki onların əksəriyyəti bu repressiyalar nəticəsində dünyalarını dəyişdilər. Amerikalı tarixçi Tadeuş Svetoxovskinin sözlərinə görə ziyalılar repressiyanın əsas qurbanları idilər. 29 min ziyalı ölüm hökmü almışdı. Svetoxovskinin qeyd etdiyi kimi "tarixi missiya hissli sosial gücü olan ziyalılar varlıqlarını itirmişdilər".
Şair və yazıçılar
1937–1938-ci illərdə Zaqafqaziyada repressiyadan ən çox əziyyət çəkən Azərbaycan ədəbiyyatı olmuşdur. Repressiyaya məruz qalanlar arasında inqilaba qədər formalaşmış yazıçılar üstünlük təşkil etsələr də onlarla yanaşı sovet dövründə formalaşmış bir qrup yazıçı da repressiyaya məruz qaldı.