İlqar_İbrahimov_(şəhid)
Qanlı Yanvar faciəsi
''Axşam 10-un yarısına kimi Mərkəzi Komitənin qabağında olduq, 10-da evə gəldim, gündüzdən hazırladığım odunları təzədən piketdə dayananlara aparmağa… Bu anda qonşularımızın uşaqları var idi, İlqar, Pərviz, Zakir. And-aman elədilər ki, "Nazim əmi, biz də odun yığmışıq, bizi də apar!". Dedim "Siz uşaqsınız, sizə olmaz!" Dedilər ki, sizdən qabaq biz getmişdik, 20 Yanvarda olmuşuq, axşam 8 radələrində oradan gəlmişik. Dedim, "Yaxşı, evdə deyin, icazə alın, nə yığmısınızsa, gətirin gəlin." …Baqaja yığdıqdan sonra 3-nü də götürdüm, saat 12 olardı evdən çıxdıq. "Qələbə" kinoteatrı yaxınlığında, üzüaşağı, Nəqliyyat Nazirliyi tərəfə gedəndə atəş səsləri eşidilməyə başladı. Səs-küy, aləm qarışdı bir-birinə. Biz Tbilisi prospektinə çıxanda maşınlar düşdü üzü yuxarı. Mən də bunlara baxıb maşını döndərdim sol tərəfə, 20 Yanvar metrosuna tərəf — o vaxtı XI Qızıl Ordu Meydanı deyilirdi. Arxadan 2 dənə tank gəlib bizi keçdi. Keçdi, ani olaraq hər ikisi saxladı 3-cü mikrorayona dönən yolda (o küçənin adını bilmirəm). Biri düz istiqamət aldı XI Qızıl Orduya, ikinci fırlandı, mənim üstümə, mən oturduğum maşının üstünə. Qabaqda oturmuşdu Zakir, Pərviz Zakirin arxasında, mənim də arxamda oturmuşdu İlqar. Tankın bir anlıq atəş aça-aça üstümə gəlməyi (trasser — işıqsaçan güllələrlə) elə bil məni hovsunlamışdı, gözümü çəkə bilmirdim onun tırtıllarından və çıxan güllələrdən. Heç inanmırdım ki, mənim üstümə gəlsin, üstümdən keçsin — dedim, bəlkə, qorxuzmaq üçündü, amma hiss edirdim ki, dönmür, ancaq üstümə gəlir — başqa yolu yoxdur, bu əzməlidir, öldürməlidir, öldürmək üçün gəlib. Ani olaraq uşaqların da səsi arxada ("Nazim əmi, tank gəlir!", "Nazim əmi, neyləyək?"). Mən də məcbur oldum maşını saxladım və uşaqlara dedim ki, "Düşün!". Zakir birinci çıxaraq tullandı. Mən də sağ əlimlə oturacağı qaldırdım (yoxsa arxadan düşmək olmur). İlqar axırıncı düşdü. İlqar düşəndə tank maşının üstündə idi və əzilmiş qapı İlqarın ayağına dəydi. İlqar Pərvizin üstünə yıxıldı. Üçü də kolluğun arxasında 1 metr dərinliyində dərə tipli yerə yıxılmışdılar (özüm də sonra baxmışdım).… Hansısa bir ilahi qüvvə ilə maşından çıxdıqdan sonra maşına baxdım. Bir də yadımdadır ki, İlqarla Zakiri yanımda gördüm. Uşaqların əllərindən tutdum, keçdik yolun o tərəfinə. Hamı aşağıya qaçırdı, çünki tanklar XI Qızıl Ordu meydanı tərəfdən gəlir və aşağıya qaçanları vurur, məni əzib keçən tank isə Nəqliyyat Nazirliyinə bir az yaxın dayanaraq aşağıdan yuxarıya qaçanları vururdu. Birdən Zakir qayıtdı ki, "Nazim əmi, Nazim əmi, İlqarı vurublar!" Yaxınlaşdım, gəldim, gördüm ki, İlqar qan içindədir, səhv etmirəmsə, qarın nahiyəsinə dəymişdi. İlqarı silkələdim, xırıldayırdı, cavab vermirdi, elə baxırdı üzümə. Dedim, "Bir az səbir eləyin, gedim taksi tutum"; fikrimdə gündüzdür. Yolun ordasına çıxdım, başladım əl eləməyə. Qara QAZ-24 gəldi: "Qardaş, nə lazımdır?" Dedim, maşın lazımdır, uşağı güllə ilə vurublar, tez xəstəxanaya çatdırmaq lazımdır. İlqarı qabaq oturacağa qoydum, özüm Zakir və tanımadığım yaralı oğlanla birgə arxada oturdum. Həmin qara QAZ-24-lə Semaşko apardıq, təhvil verdik uşağı. Orada təcili yardım maşınları yaralıları, əli-ayağı kəsik insanları təcili yardım maşınları gözümüzün qabağında gətirirdilər. Dəhşətli bir səhnə idi. Hamı ağlayırdı, hamı qışqırırdı, hamı öz əzizini, yaxınını axtarırdı. İlqarı təhvil verdik xəstəxanaya, xərəyə qoyduq. Yenə xırıldayırdı, amma baxırdı, sanki kömək diləyirmiş kimi.''