German_Ştaudinger
Bioqrafiyası
1912-ci ildə üzvi kimya üzrə dünya lideri H. Villstetter Berlin-Dalemdə yeni yaradılmış Kayzer Vilhelm Kimya İnstitutunun direktoru təyin edildi. ETH Sürix (Eigenössische Technische Hochschule) Ştaudingerə vakant kimya kafedrasını təklif etdi ki, hansıki ilk kitabını "Ketenlər haqqında" orada nəşr etdirmişdi. Sürixdə Ştaudinger üzvi sintez sahəsində tədqiqatlarını davam etdirdi. Bundan əlavə, o, fizioloji aktiv təbii birləşmələri araşdırmağa başladı. Leopold Ruzicka (1939-cu ildə kimya üzrə Nobel mükafatını qazanan) ilə birlikdə Ştaudinger təbii piretrinlərin strukturunu müəyyən etdi və bu mühüm təbii insektisidlərin sintezi üçün yollar hazırladı. Birinci Dünya Müharibəsi zamanı Ştaudinger müharibə zamanı çatışmayan təbii məhsulların əvəzediciləri olan dadlandırıcılar üzərində də araşdırmalar apardı. Sintetik bibər əvəzedicisinin uğurlu hazırlanmasına əlavə olaraq, Ştaudinger və Reyxşteyin təbii qəhvə dadlandırıcılarını təhlil etdilər. Tədqiqatın sonunda onlar sintetik əvəzedicini — sənaye üsulu ilə istehsal etməyə başladıqları metil merkaptan qarışığı ilə furfuril merkaptanı təklif etdilər. Bu dövrdə Ştaudinger üzvi kimya elminin tipik praktik kimyaçısı idi, Adolf fon Bayer, Emil Fişer və Riçard Villstetterin rəhbərlik etdiyi, artıq çox köhnə idi. 1914-cü ilə qədər üzvi kimyaçılar müxtəlif sənaye sahələrində, o cümlədən boyalar və əczaçılıqda istifadə edilən 100.000-dən çox kimyəvi birləşməni sintez etdilər. 40 yaşına çatmazdan əvvəl Ştaudinger aparıcı üzvi kimyaçı hesab olunurdu. 1920-ci illərdə Ştaudinger polimer kimyasının yüksəklikləriylə üzləşmək üçün üzvi kimyanı tərk etmək qərarına gəldi. Ştaudingerin yenilikçi ruhu ona mühafizəkar kimyaçıların tipik düşüncəsindən ayrılmağa və yeni inqilabi konsepsiyalar hazırlamağa imkan verdi. 1926-cı ildə o, Frayburqdakı Albert Lüdviq Universitetində kafedra müdiri təyin edildi və burada bütün səylərini polimer elminin sərhədlərini qurmağa və irəliləməyə sərf etdi. Onun tədqiqat maraqlarına təbii kauçuk, sellüloza və daha mürəkkəb biopolimerlər üçün model sistemlər kimi baxdığı polioksimetilen, polistirol və polietilen oksid kimi sintetik polimerlər daxil idi. Ştaudinger yeni sintetik polimerlər yaratmaqla yanaşı, son qrupları analiz etməklə, polimer məhlullarının viskozimetriyasını həyata keçirməklə və elektron mikroskopiyadan istifadə etməklə polimerlərin molekulyar çəkilərini təyin etməyə çalışmışdır. Ştaudinger tədqiqatları üçün vəsait əldə etmək üçün həmişə sənaye ilə sıx əlaqələr saxlayır və plastik və rezinlə maraqlanan firmalara texniki məsləhətçi kimi çıxış etməyə hazır idi. Uzun illərdir ki, Makromolekulyar Kimya İnstitutunun "Förderverein" (dəstək birliyi) Frayburqda polimer tədqiqatlarına sponsorluq edən müxtəlif şirkətlərin elmi direktorları tərəfindən yaradılmışdır. 1950-ci ildən başlayaraq Ştaudingerin elmi seminarları həm akademik, həm də sənaye kimyaçılarını bir araya gətirdi və tezliklə polimer kimyası üzrə ən böyük illik konfransa çevrildi (1990-cı illərdə 700-dən çox daimi iştirakçı ilə keçirilən). Ştaudingerin tədqiqatı cəmi 10.000 çap səhifəsi ilə 800-dən çox nəşrdə dərc edilmişdir. Bundan əlavə, o, 1970-ci ildə nəşr olunan "Arbeitserinnerungen" ("Üzvi kimyadan makromolekula") adlı iş xatirələri kitabında öz tədqiqatını yekunlaşdırmışdır. Onun Das Wissenschaftliche Werk von Hermann Staudinger (German Ştaudingerin Elmi Əsərləri) adlı toplanmış əsərləri Magda Ştaudinger tərəfindən redaktə edilmiş və 1969–1976-cı illər arasında nəşr edilmişdir. Uzun illər Ştaudingerin 1932-ci ildə Berlində nəşr olunan Die hochmolekularen organischen Verbindungen Kautschuk und Cellulose (Yüksək Molekullu Üzvi Birləşmələr Kauçuk, Rezin və Sellüloza) dərsliyi bir çox elm adamları üçün kimyəvi "İncil" idi. 1947-ci ildə Ştaudinger Wepf & Company ilə birlikdə Bazeldə nəşr olunan Makromolekulare Chemie (Makromolekulyar Kimya) adlı yeni elmi jurnal yaratdı. 50 ildən artıqdır ki, bu jurnal polimer kimyası sahəsində aparıcı jurnallardan biridır.