Karl_Popper
Socioloxía y política
Popper fai una exéxesis de la obra de Platón, y atribúye-y l'acuñamientu del esencialismu na teoría de la conocencia y del historicismu na teoría política. Partiendo de la teoría de les formes y les idees, la tesis de Platón ye qu'esiste un mundu de les idees que ye perfectu, y que la realidá material na que vivimos nun ye más qu'una copia imperfecta que tiende a la dexeneración. Esta visión non yá aplícase a la realidá natural, sinón tamién a la política y social. La ciudá (la polis), modelu de sociedá fundamental nel mundu griegu, tiende a la dexeneración y decadencia al alloñar nel tiempu de la polis orixinaria y perfecta. La democracia, pa Platón, ye tan solo un estadiu más na dexeneración, de la cual la tiranía nun va ser más que la última espresión. Platón d'esta miente plantega la situación n'Atenes, la so ciudá natal, como de decadencia al instaurase la democracia y ver como nos sos avatares esmucir a la tiranía. Pa Platón el modelu ideal de ciudá ye Esparta, una aristocracia de nobles que gobierna sobre'l restu que nun tien más función d'obedecer. Pa caltener la unidá y l'estabilidá l'aristocracia tien de caltenese xunida ensin dar llugar a luxos nin disensiones. Caltién que les disensiones polítiques ye l'orixe de la decadencia y que tienen d'esistir una radical división ente los homes: ente los que dirixen y el restu que tien d'obedecer Nel caltenimientu d'esti orde "perfectu" xira tola so concepción sociolóxica de Xusticia. A Aristóteles Popper nun lu concede más que'l desenvolvimientu de la Teoría de les Idees na doctrina de "potencia y actu" y na instauración del esencialismu metodolóxicu. Aristóteles nun fai más qu'adoptar el mundu de les Idees de Platón pero en cuenta de manera pesimista d'una manera optimista. El desenvolvimientu del mundu material nun tien por qué ser decadencia y alloñamientu de la Idea Orixinaria sinón de desenvolvimientu de les potencialidaes de les Idees de cuenta que les coses materiales nun faen más que desenvolver la esencia de la cual surden na so aportar históricu. Esta idea sería repitida por Hegel al cual nun-y atribúi más méritu que reeditales vieyes idees de Heráclito, Platón y Aristóteles pa construyir una espantible teoría política cola única finalidá de legitimar el poder absoluto de Guillermo de Prusia. A Hegel atribúye-y tamién l'afitamientu modernu del "historicismu" que sería la versión oficial de les ciencies sociales nel continente européu mientres tol sieglu XIX. Marx, anque políticamente opuestu al modelu d'Estáu de Hegel, nun fadría más qu'aplicar el métodu historicista al analís de la sociedá industrial de la dómina, llegando a la conclusión de que la llucha de clases ye l'auténticu motor de la historia, y qu'aplicando un "métodu científicu" llegar a la profecía de que la sociedá diríxese inexorablemente a la crisis final del capitalismu pa la instauración d'una sociedá ensin clases na que l'Estáu eslleir y l'home algame l'auténtica llibertá. En felicidá obra esisten crítiques recurrentes de Popper tantu al esencialismu metodolóxicu como al historicismu pero amás critica al "sociologismo de la conocencia" o "historismo" que nun hai que confundir col "historicismu". Según dicha doctrina la nuesa conocencia nun ye más que consecuencia de la nuesa circunstancia histórica, de la nuesa dómina coles sos tensiones y conflictos d'intereses y pollo el nuesu estáu actual de conocencia nun ye nin meyor nin peor qu'otru cualesquier negando asina la esistencia de cualquier verdá, non yá moral, sinón inclusive científica. Popper, radicalmente opuestu a dicha doctrina, sostién que la conocencia humana puede plantegase la busca de la verdá, non entendida como verdá absoluta sinón como acercamientu cada vegada meyor a la verdá al traviés de teoríes qu'espliquen la realidá meyor qu'otres y que puedan refutarse.