cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Francisco de Vidal La Hoz
Referencies
Basadre, Jorge: ''Historia de la República de Perú. 1822 - 1933'', Octava Edición, correxida y aumentada. Tomos 2 y 3. Editada pol Diariu "La República" de Lima y l'Universidá "Ricardo Palma". Impresu en Santiago de Chile, 1998.
José Luis Sampedro
Nacionales
España:
Xuegos Paralímpicos
Momentos importantes
Hubo momentos trascendentales nel movimientu Paralímpicu. Los primeros Xuegos Paralímpicos oficiales, los de Roma 1960, yá non solo fueron empobinaos a veteranos de guerra. 400 atletes de 23 países dieron cita nestos Xuegos. Dende 1960, los Xuegos Paralímpicos #llevar a cabu'l mesmu añu que los Xuegos Olímpicos. Los Xuegos nel entamu tuvieron disponibles namái p'atletes en siella de ruedes; nos de 1976 atletes con distintes discapacidaes fueron incluyíos. Cola introducción de clasificaciones de discapacidá nos Xuegos de 1976 el númberu d'atletes creció llegando a 1600 participantes de 40 países. Los Xuegos de 1988 en Seúl, Corea del Sur, fueron otru momentu importante pal Movimientu Paralímpicu. Foi la primer vegada que los Xuegos Paralímpicos de Branu tomaron parte darréu dempués de los Xuegos Olímpicos de Branu na mesma ciudá y usando les mesmes instalaciones. Esto sentó un precedente pa los siguientes Xuegos de 1992, 1996 y 2000. Eventualmente formalizóse un alcuerdu nel 2001, ente'l Comité Paralímpicu Internacional (CPI) y el Comité Olímpicu Internacional (COI) pa usar les mesmes instalaciones nos Xuegos Paralímpicos d'Iviernu. Búscase que, nun futuru, la realización de Xuegos Olímpicos y Paralímpicos se faiga al empar pa una verdadera inclusión.
Manuel Ignacio de Vivanco
Manuel Ignacio de Vivanco Iturralde foi un militar y políticu peruanu, gobernante de facto de Perú en 1841 y ente 1843 a 1844. Venceyáu a l'aristocracia colonial limeña, representó los enclinos autoritarios y entá ciertu monarquismo señardosu. Foi un conspirador obstinado, que la so inflúi tuvo abonada pol encantu de la so personalidá y la so ilustración; pero escareció de sentíu práuticu y de la audacia necesaria pa la realización de los sos planes, y siempres foi movíu por otros caudiellos, más pragmáticos y efectivos. La so aportunante rivalidá con Ramón Castilla marcó toa una etapa de la historia republicana de Perú.
Destierru y torna. Candidatura presidencial
Volvió una vegada más al Perú pa ufiertar los sos servicios al presidente Echenique, cuando'l xeneral Castilla encabezó en Arequipa la Revolución Lliberal de 1854. Vivanco, xunto col xeneral Trinidad Morán, atacaron dicha ciudá, que'l so pueblu defender valientemente tres les barricaes llevantaes na cai; en conteniendo a los atacantes, los arequipeños salieron de les sos posiciones y escorrer (1 d'avientu de 1854). Vivanco resultó mancáu, ente que Morán foi prindáu y pocu dempués fusiláu
3C273
Historia
La posición de 3C273 ye (J2000) ascensión recta 12h 29m 6,7s, declinación +2d 3m 8,6s, y ye visible en primavera en dambos hemisferios. Ye abondo brillosu pa ser reparáu con telescopios d'aficionáu grandes.
Johnny Depp
John Christopher «Johnny» Depp II ye un actor, productor, direutor y músicu d'Estaos Xuníos. Poles sos interpretaciones, foi acreedor de dellos gallardones, ente ellos ser nomáu en trés causes al Óscar y ser ganador d'un Globu d'Oru, un premiu del Sindicatu d'Actores y un César.
2000-2010: Ésitos en taquilla
De siguío, yá nel 2000, llogró un papel de repartu como Roux nel llargumetraxe románticu Chocolat, dirixíu pol suecu Lasse Hallström. Na película'l personaxe de Depp ye l'interés amorosu de la protagonista, Vianne Rocher —interpreta por Juliette Binoche—. Amás, esi añu tuvo nes cintes Before Night Falls como Bon Bon / Lieutenant Victor y The Man Who Cried como Cesar. Coles mesmes realizó una apaición na serie de la BBC The Fast Show, nel rol d'un veceru nuna tienda.
Otros proyeutos
Xunto con Sean Penn, John Malkovich y Mick Hucknall, Depp ye dueñu del chigre-restorán francés Man Ray, asitiáu cerca de l'Avenida de los Campos Elíseos.
Rellaciones y escándalos
Amás de les sos rellaciones amoroses, Depp fíxose copropietariu del famosu chigre The Viper Room en 1993 y dexó de selo en 2004. Esti llugar ye más bien conocíu pola muerte de la celebridá River Phoenix, quien morrió frente a ésti y polo cual Johnny cerró'l chigre cada 31 d'ochobre n'honor al actor. Los críticos atacaron diciendo qu'esi llugar yera'l trubiecu de la mariguana de Los Angeles, polo que Depp terminó cerrándolo.
Carrera musical
L'actor empezó a tener un interés pola música al ver a los sos primos. Según esplicó, estos pertenecíen a un conxuntu de gospel y al visitar la so casa recitaben cantares evanxélicos. A los dolce años, la so madre mercó-y una guitarra llétrica, polo que Depp aprendió a tocala, según él, na so habitación de forma autodidacta, escuchando discos. Empezó a tocar en delles bandes de garaxe hasta que formó'l so propiu grupu n'honor a la so novia Meredith. Cuando los sos padres divorciáronse, Johnny abellugar nel alcohol y les drogues, y dexó la escuela secundaria pa convertise en músicu. Más tarde esplicó en Inside the Actors Studio, que nun principiu intentó volver a la escuela, más precisamente dos selmanes dempués, pero'l direutor díxo-y que «siguiera col so suañu». Mientres la década de 1980 formó una banda llamada Flame y tocó col grupu belga The Kids. Más tarde esplicó que de primeres a cencielles se vistíen con camisetes col nome de la banda estampáu.
Dendrobium crumenatum
Taxonomía
crumenatum: epítetu
Real Monesteriu de Santa María de Guadalupe
Antes de l'ampliación monástica, el santuariu caltúvose como prioratu secular mientres cuarenta y ocho años nos reinaos d'Alfonsu XI de Castiella y Enrique II de Castiella, so patronatu real y señoríu civil. En 1389 pasó a ser monesteriu, según una real provisión expedida por Xuan I de Castiella. Los sos nuevos moradores fueron los monxos de la Orde Jerónima, una comunidá de 32 miembros procedentes de San Bartolomé de Lupiana. En 1835 tuvo llugar la exclaustración, quedando la ilesia pa usu de parroquia dependiente de Toledo. Años dempués declaróse al conxuntu Monumentu Nacional (1879). Alfonsu XIII conseñó una Real Orde pa la entrega del santuariu a los flaires franciscanos, colo qu'empezó una nueva etapa. Pío XII, en 1955, empericotió'l santuariu a la condición de basílica.
Historia y evolución
Los oríxenes de la ilesia del monesteriu como santuariu dedicáu a la Virxe de Guadalupe tien una estrecha rellación col reináu d'Alfonsu XI.
De santuariu a monesteriu
Remató tomar de posesión el 30 d'ochobre aceptando públicamente l'inventariu de los bienes. Cinco años más tarde, en 1394, Benedicto XIII apurrió la bulda «his quae pro utilitate» confirmando'l tresformamientu del santuariu de Guadalupe en monesteriu.
Poblar de Guadalupe nun almitió d'acordies el sometimientu civil al prior del monesteriu. Hubo protestes y pleitos sobremanera a lo llargo de los trés primeros sieglos del mandatu; pero'l pueblu nun consiguió nunca un conceyu propiu ya independiente. Los monxos jerónimos fueron mientres 463 años los gobernantes absolutos. A lo llargo de los sieglos el conxuntu monásticu foi creciendo y faciéndose grandiosu, con una estensión d'alredor de 22 000 m² cuadraos. Munches y bien importantes fueron les obres y meyores feches polos jerónimos mientres esti tiempu. Creció tamién n'espiritualidá y devoción a la Virxe de Guadalupe, devoción que s'estendió por tola península ya islles Canaries y que foi estensible a Hispanoamérica a partir del Descubrimientu.
Ville-devant-Belrain
Ville-devant-Belrain ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
David Ossman
thumb|David Ossman en 2012. David Ossman ye un escritor, comediante, actor, actor de doblaxe, guionista, productor y direutor de cine, editor de películes, traductor y poeta sicodélicu d'Estaos Xuníos, miembru del teatru Firesign.
Biografía
A mediaos de los años sesenta tornó a Los Angeles, onde copatrocinó Radio Free Oz, un precursor del teatru Firesign, en KPFK. Anque orixinalmente un programa d'alderique políticu y de música, foise volviendo un programa risible, ayudáu pol so amigu Phil Austin (1941-) y polos futuros miembros del Teatru Firesign Peter Bergman (1939-2012) y Phil Proctor (1940-).
Reformismu borbónicu
L'Estáu absolutu borbónicu y les sos llimitaciones
El procesu de construcción del Estáu absoluto y centralizao empezó mientres la Guerra de Socesión española nel que tuvieron un especial protagonismu los conseyeros franceses que Lluis XIV punxo al llau del so nietu Felipe V. Un pasu esencial constituyir los "Decretos de Nueva Planta" que derogaron les "constituciones" ya instituciones particulares de los Estaos de la Corona d'Aragón, anque con ellos nun se llegó a la completa homogeneización del territoriu al subsistir les instituciones y lleis propies del Reinu de Navarra y de les "Provincies Vascongadas".
thumb|right|190px|El [[conde de Floridablanca pintáu por Pompeo Batoni, 1776 (Art Institute of Chicago).]] Los conseyeros franceses qu'acompañaron a Felipe V consideraron que'l réxime polisinodial tradicional de la Monarquía de los Austrias taba obsoleto y yera ineficaz, porque les decisiones tardaben tiempu en tomase, y amás suponíen una llimitación de l'autoridá absoluta del rei yá que los distintos conseyos, cada unu d'ellos especializáu nun asuntu distintu, taben controlaos pola nobleza, y especialmente polos Grandes d'España. Nel informe qu'ellaboró en 1703 tituláu Plan pa l'alministración de los asuntos del rei d'España el conseyeru francés Jean Orry afirmó que los Conseyos « gobiernen l'Estáu... de manera que la so intención polo xeneral ye que'l so Rei nun tenga, falando con propiedá, nenguna participación activa nel gobiernu, sinón que-yos empreste'l so nome».
La "Nueva Planta" fiscal
La "Nueva Planta" fiscal completar cola estensión de les monedes castellanes a la Corona d'Aragón, anque les monedes propies siguieron circulando anque nos sos respeutivos territorios, y cola supresión de les aduanes interiores —«puertos secos»— qu'esistíen ente los estaos de la Corona d'Aragón y la Corona de Castiella, por que d'esta forma, dicir nel decretu de payares de 1714 que les abolió, «envalórense aquellos dos Reinos [d'Aragón y de Valencia] y Principáu [de Cataluña] como provincies xuníes a Castiella, corriendo'l comerciu ente toes elles llibre y ensin torga dalguna». Sicasí cuando en 1717 decretóse que se treslladaren a la mariña o a la frontera con Francia los puertos secos qu'esistíen ente les "Vascongadas" y el reinu de Navarra y la Corona de Castiella españó una revuelta nesos territorios —la Machinada— que fizo fracasar l'intentu.
La política cultural
La primera foi la Real Biblioteca fundada en 1712 —alderícase si per iniciativa de los xesuites franceses de la redolada de Felipe V o de Melchor de Macanaz— cola cuenta de curiar les coleiciones de llibros de la Corona —n'especial la biblioteca de reinar madre de Carlos II— y les que traxeren de Francia'l mesmu Felipe V y los sos conseyeros franceses —a les que s'añedir la bien rica biblioteca del arzobispu de Valencia, Folch de Cardona, exiliáu austracista—. La biblioteca vio amontáu notablemente'l númberu de volumes cuando se promulgó la real orde qu'obligaba a depositar na mesma un exemplar de cualquier llibru impresu n'España. Los responsables de la mesma fueron el confesores del rei y nella tuvieron acoyida les obres de los precursores de la Ilustración, los novatores, y de los primeres ilustraos. De la Real Biblioteca partió la iniciativa d'editar el periódicu Diariu de los lliteratos d'España que'l so primer númberu apaeció en 1737 y qu'empezó a publicar reseñes de los llibros y revistes editaos dientro y fora d'España. Sicasí, les posibilidaes culturales de la Real Biblioteca nun fueron utilizaes dafechu y los bibliotecarios nomaos mientres el reináu de Felipe V, sacante Gregorio Mayans qu'acabó dimitiendo dempués de seis años nel cargu (1733-1739), "nun sobresalieron en nenguna actividá renovadora, y, de munchos d'ellos, nun se conoz una sola obra impresa". La Real Biblioteca nun se convirtió nun auténticu focu cultural hasta'l reináu de Fernandu VI, gracies al nuevu confesor real Padre Rávago, y sobremanera hasta la reforma de 1761 nos entamos del reináu de Carlos III. thumb|right|Portada de la primer edición de Fundación y estatutos de la Real Academia Española (1715). La segunda institución, la Real Academia Española, tuvo enforma mayor trescendencia na configuración del nuevu modelu cultural borbónicu. Tuvo'l so orixe na conxusta lliteraria del felipista Marqués de Villena, que se constituyó de manera formal en 1713 coles mires d'evitar la corrupción de la llingua castellana, y que recibió'l títulu de "Real" y l'aprobación del monarca al añu siguiente, quien concedió a los sos miembros el privilexu de «criaos de la Casa Real» —esto fizo que "políticos, militares y cortesanos ocuparen la mayoría de les places"—. El proyeutu más ambiciosu que llogró sacar alantre l'Academia foi'l Diccionariu d'Autoridaes, que'l so primer volume apaeció en 1726 y el postreru en 1739. El diccionariu completar cola publicación en 1742 d'un tratáu de Ortografía, anque munchos homes de lletres "nun taben conformes coles regles dictaes... [y] siguieron mientres munchos años la so propia ortografía". "Pero, nesti campu, l'Academia foi inflexible, y un académicu de la Historia, como Cerdá Ricu, nun foi aceptáu na de la Llingua por non siguir la ortografía impuesta pola docta institución". La Gramática tendría qu'esperar al reináu de Carlos III pa ser publicada (1771).
La política esterior dempués d'Utrecht-Rastatt (1714-1746)
Na corte de Viena l'acercamientu a Felipe V foi vistu con precuru dau la crítica situación pola que travesaba Felipe V, qu'en xineru de 1724 abdicara nel so fíu Lluis I y al morrer ésti a los pocos meses recuperara'l tronu gracies a la intervención de la reina Isabel de Farnesio. L'embaxador imperial Königsegg en Madrid informó a Viena de la «imbecilidá del rei que de cuando en vez -y incapacita pal gobiernu». El desequilibriu mental de Felipe V —que dellos autores rellacionaron con un trestornu bipolar— diba acompañáu d'una casi patolóxica obsesión relixosa pola salvación que creía que namái podía algamar nun ambiente de total tranquilidá.
El Congresu de Soissons nun dio nenguna resultancia, pero sí lu tuvieron les negociaciones a "tres bandes" ente les Monarquíes d'España, Gran Bretaña y Francia, que remataron cola firma del Tratáu de Sevilla del 9 de payares de 1729. Nesi tratáu Felipe V llogró por fin lo que veníen naguando por él y la so esposa Isabel de Farnesio dende 1715, que'l so fíu primoxénitu l'infante Carlos ocupara'l tronu del ducáu de Parma y del ducáu de Toscana —lo que foi reconocíu tamién pol emperador n'otru tratáu robláu dempués—. "Lo que resulta llamativu ye que n'agostu de 1731 una flota británica llegó a Cádiz p'acompañar a don Carlos al so destín". La flota española que llevó a don Carlos a Nápoles foi emplegada pocu dempués, en xunu de 1732, na reconquista d'Orán, plaza del norte d'África que se perdiera en 1708. right|thumb|Cuadro de [[Carlos III d'España|Carlos VII de Nápoles, coronáu rei de resultes de la batalla de Bitonto, cuadru pintáu por Giuseppe Guapu. Muséu del Prado (Madrid).]] El fracasu de l'alianza col Imperiu Austriacu y la firma del Tratáu de Sevilla favorecieron l'acercamientu a la Monarquía de Francia que remató cola firma del llamáu Pactos de Familia Primer Pactu de Familia el 7 de payares de 1733 polos representantes de Felipe V de Borbón y Lluis XV de Borbón. El motivu inmediatu foi l'españíu'l mes anterior de la Guerra de Socesión de Polonia, na que la Monarquía de Francia sofitaba al nuevu rei polacu Estanislao I Leszczynski, casáu con una fía de Lluis XV, ente que los imperios austriacu y rusu sofitaben a Augusto III de Saxonia nes sos aspiraciones al tronu de Polonia. La intervención española na guerra centrar n'Italia y un exércitu español desembarcáu nel ducáu de Parma, al frente del cual púnxose l'infante don Carlos, conquistó'l reinu de Nápoles, que dende Utrecht taba so soberanía austriaca, y ellí foi proclamáu como nuevu rei col títulu de Carlos VII de Nápoles. Poco dempués yera ocupada la islla de Sicilia, austriaca dende 1718, que quedó so la soberanía del nuevu rei borbón, y los austracistas que vivíen nos dos reinos engrosaron l'exiliu austracista de Viena. Zenón de Somodevilla, organizador de les fuercies navales que sofitaron l'ataque terrestre recibió'l títulu de marqués de la Ensenada.
La paz alcanzada en 1738 duró bien pocu porque nos dos años siguientes la Monarquía borbónica viose envolubrada en dos nueves guerres que se desenvolvieron simultáneamente. N'ochobre de 1739 el rei Xurde II de Gran Bretaña declarába-y la guerra a Felipe V por causa de los conflictos surdíos ente barcos mercantes británicos con barcos de guerra españoles nel Caribe y los derivaos de la delimitación de les fronteres de los dos imperios coloniales nesa área. N'España foi conocida como la Guerra del Asientu pol abusu que fixera Gran Bretaña de les clauses del Tratáu d'Utrecht referentes al navío de permisu y al asientu de negros. En Gran Bretaña sicasí foi conocida como la "Guerra de la Oreya de Jenkins" porque la sida británica pa la declaración de guerra fuera la humildación sufierta en 1731 pol capitán inglés Robert Jenkins que fuera prindáu por un barcu de guerra español y al protestar cortáren-y la oreya y dixéren-y ente burlles que presentara la so reclamación ante'l parllamentu británicu, cosa que finalmente fixera en 1739.
Felipe V morrió en 1746 en plena guerra y el so socesor Fernandu VI, ayudáu pol Marqués de la Ensenada, entabló negociaciones de paz que remataron nel Tratáu d'Aquisgrán. Los términos del tratáu que punxo fin a la guerra de socesión austriaca fueron alcordaos fundamentalmente polos representantes de Xurde II de Gran Bretaña y Lluis XV de Francia, y los mesmos incluyóse la vieya aspiración de Felipe V y de la so segunda esposa, Isabel de Farnesio: l'infante don Carlos foi confirmáu como soberanu de los reinos de Nápoles y Sicilia, ente que'l so hermanu menor, Felipe de Borbón, llograba por fin los ducaos de Parma y de Piacenza. Amás poníase fin a la "Guerra del Asientu" en cuenta de la prórroga por cinco años del asientu de negros alcordáu nel Tratáu d'Utrecht.
Duro y suave (artes marciales)
Distinción ente "esterno y interno"
Ente los estilos qu'usen esta terminoloxía, el Taijiquan tradicional iguala los términos al tiempu que los estrema con dellos finos matices.
Reformismu borbónicu
L'atrasu relativu de l'agricultura
L'agricultura siguía siendo la principal actividá económica —la población rural integrada por llabradores y por quien simultaneaban otres actividaes col cultivu de la tierra suponía cerca del 90% del total—. Nel sieglu XVIII l'agricultura esperimentó una cierta crecedera gracies a la introducción de delles meyores de tipu téunicu o a la introducción de nuevos cultivos, como'l maíz o la pataca, pero sobremanera basóse na ampliación de la superficie cultivada, lo que supunxo poner en cultivo tierres marxinales con rendimientos decrecientes, y non na introducción de meyores téuniques qu'amontaren los rendimientos medios por unidá de superficie semada —de fechu a lo llargo del setecientos nun aumentar—. Por eso a la llarga la producción tendió a menguar frente a una población que siguía aumentando lo que provocó carestías y crisis de subsistencies. Namái en delles "provincies", como Valencia y Cataluña, produciéronse notables ensayos de renovación agrícola, amestaos sobremanera al desenvolvimientu de los cultivos arbustivos como la vide. Coles mesmes en Galicia y nel Cantábricu la introducción del maíz, primero, y de la pataca, dempués, supunxeron un aumentu de la productividá agraria.
La pervivencia de los privilexos y de los valores de la nobleza
Sicasí, el númberu de nobles a lo llargo del sieglu XVIII menguó porque los gobiernos borbónicos, sobremanera mientres la segunda metá de la centuria, expurgaron a la nobleza de les decenes de miles de fidalgos que vivíen en precaries condiciones económiques bien alloñaes de les que supuestamente demandaba'l so altu rangu social, fidalgos qu'amás taben socialmente bien desprestixaos. Como señaló l'ilustráu Campumanes yeren persones que nun axuntaben los dos principios de la nobleza, «antigüedá de llinaxe» y «posesión de bienes». Asina se pasó de 722.764 nobles en 1768 —que suponíen el 7,2% de la población— a 402.059 en 1797, el 3,8 %, gracies a la esixencia de pruebes más segures y fehacientes a quien dicíen tener la condición de fidalgu. La política respectu de la nobleza de los gobiernos más ilustraos de la segunda metá del sieglu centrar na so reforma p'asitiala al altor de los tiempos y afaela a los cambeos económicos y de mentalidá que se taben produciendo, cola cuenta de crear una nobleza moderna capaz de participar na meyora de la economía y de liderar la sociedá por aciu la exemplificación d'unes "virtúes nobiliaries". Pa ello los gobiernos abrieron la nobleza a quien lo merecieren y pudieren anovala, como ciertos homes ricos o personaxes de reconocida valía intelectual o política. L'ilustráu Cabarrús afalaba a la nobleza a qu'allegara a les sos propiedaes con frecuencia —el tiempu que-yos dexara llibre'l serviciu cortesanu— porque asina vivifican «les provincies cola so presencia, los sos consumos y los sos beneficios» y lleven «consigo les conocencies d'economía rural y les artes de la civilización... Ellí, sían lo que fueren los sos títulos, van revalidar el respetu y la gratitud». Nesti sentíu cabo recordar les midíes tendentes a faer compatibles el trabayu cola nobleza, especialmente la Real Cédula de 18 de marzu 1783 declarando honestes los oficios y el comerciu.
El proyeutu políticu
thumb|left|[[Marqués de la Ensenada.]] Esti proyeutu políticu foi concretáu pol marqués de la Ensenada nun auténticu programa de gobiernu presentáu al rei en 1751 sol títulu Representación a Fernandu VI. Los principales oxetivos del mesmu yeren «la paz, el reestablecimientu del papel d'España nel conciertu mundial; llograr la restitución de Xibraltar [teníu polos ingleses con sumu deshonor de la España, dixo n'otru llugar]; caltener el statu quo n'Italia; recuperar el plenu control de les Indies y caltener l'amistá con Portugal». Sobre'l primer oxetivu dicíase «...que sigan en paz los dilataos dominios de V.M. por que se pueblen y curen de les llagues de tan incesantes y crueles guerres, trabayos y desdichas que careció desque finó Fernando'l Católicu...», pero nun escaecía los intereses dinásticos de la Casa de Borbón cuando añedía de siguío que «el cuidu de mayor atención de V.M. presentemente ye'l de caltener nos sos estaos al rei de Nápoles [el so hermanascu l'infante don Carlos] y al infante don Felipe [el so otru hermanascu, al frente del ducáu de Parma], ensin contraer guerra...». Tocantes a les Indies, Ensenada proponía «volver a la Corona les usurpaciones feches n'América por dellos soberanos d'Europa [...] y abolir les indecorosas lleis que la Francia y l'Inglaterra impunxeron sobre'l comerciu d'España...», en referencia al asientu de negros y al navío de permisu establecíos nel Tratáu d'Utrecht. L'informe concluyía cola esposición de los medios p'algamar esos oxetivos: consiguir «fuercies competentes de tierra y mar pa defender y ofender según dictar la xusticia que ye la que determina la paz y la guerra».
La cayida d'Ensenada, l'ascensu de Wall y el final del reináu (1754-1759)
thumb|[[Ricardo Wall.]] El marqués de la Ensenada intentó frenar el contrabandu y la trata de negros británica nel Caribe ordenando a los guardacostes qu'estrecharen la vixilancia, lo que dio llugar a conflictos y tensiones colos barcos y los súbditos británicos, dacuando provocaes pol escesu de celu de los navíos españoles. Asina que, a pesar de la firma del Tratáu de Madrid, ente 1752 y 1753 deteriorar de nuevu les rellaciones hispanobritánicas y Ensenada ordenaba que se aprestaran delles unidaes navales pa enfrentase a los navíos ingleses. Esa decisión foi aprovechada pol embaxador británicu ante la corte de Madrid, sofitáu polos enemigos de les reformes d'Ensenada —como los arrendadores d'impuestos o los nobles que víen amenaciaos los sos privilexos fiscales si poner en marcha la "única contribución"— pa denunciar ante'l rei que'l so toupoderosu Secretariu [Carvajal faía pocu que morriera, lo que reforzara la posición d'Ensenada], ensin consulta-y, ta preparar pa la guerra contra un país col qu'hai un tratáu robláu; esti desacatamientu escontra'l rei va ser unu de los argumentos utilizaos pa esplicar el so fulminante destitución y destierru.
Según Pedro Voltes, la cayida en desgracia d'Ensenada ante'l rei foi una maquinación orquestada por un personaxe raru, que'l so influxu na corte yera malo d'esplicar dende diba tiempu. Trátase del mayordomu mayor del rei, Fernando de Silva y Álvarez de Toledo, duque de Huéscar que poco dempués heredaría'l ducáu d'Alba, quien fuera'l qu'aconseyara a Fernandu VI que nomara a Ricardo Wall, embaxador en Londres, como sustitutu del acabante finar Carvajal —muertu'l 8 d'abril de 1754 tres una curtia enfermedá—. Cuntando col sofitu de Wall utilizó como argumentu pa desprestixar a Ensenada ante los reis l'apegu d'ésti a los xesuites, nun momentu en que taba en plenu apoxéu la rebelión de les misiones xesuítiques de Paraguay, y a Francia, que según Wall namái buscaba «la opresión y decadencia de la monarquía española». El duque de Huéscar tamién cuntó cola ayuda del embaxador británicu Benjamin Keene quien nun informe unviáu al so gobiernu, dempués de calificar a Ensenada como un home débil, vanu y sobremanera altaneru», afirmaba: «el marqués nun quixo ser el nuesu amigu y por esto perdílu, de cuenta qu'enxamás va poder restablecer los sos negocios». Y añedía: «los grandes proyeutos d'Ensenada pal fomentu de la Marina fueron suspendíos. Nun se van construyir más buques».
La reorganización de l'alministración de les Indies
thumb|250px|[[Archivu d'Indies en Sevilla onde se caltienen los documentos de la Casa de Contratación, obra de Carlos III.]] Carlos III siguió cola política empecipiada por Felipe V y, sobremanera, por Fernandu VI de convertir les colonies americanes nuna fonte de riqueza pa la metrópolis y d'ingresos pa la Real Facienda. Con esa finalidá rematóse la reorganización de l'alministración americana pa faela más eficaz y pa reforzar l'Estáu ellí:
Reformes que producieron les rebeliones peruanes
Esi añu foi crucial pa la crecedera del descontentu popular qu'algamó'l so culminación en 1780: porque l'Altu Perú fuera puestu sol control del nuevu Virreinatu del Río de la Plata, alteriando les rutes comerciales decisivamente; amontárense les alcabalas al 6 % y creáu una nueva aduana en La Paz. Nesi añu tamién el Visitador Areche embarcóse camín de les colonies, pa supervisar personalmente la implementación de les reformes.
Esi añu tamién, establecióse un impuestu del 12,5 % sobre'l aguardiente, anque'l decretu real nun fuera aprobáu hasta 1778. Paralelamente, el Virréi Manuel Guirior encabezó una campaña sofitada pol Visitador Areche, destinada a terminar col contrabandu d'oru y plata del virreinatu peruanu, ente que'l Virréi Cevallos prohibía la esportación de pieces d'oru y plata del Virreinatu del Río de la Plata escontra'l Perú. Eses midíes afectaben a los sectores mineros, porque'l consumu de aguardiente yera avezáu ente los operarios de les mines, y les midíes de Guirior relatives a torgar la circulación d'oru y plata non primeramente sellaos y fundíos, afectaba a los propietarios y renteros de mines.
En 1779 la coca, y a partir de 1780 los granos fueron incorporaos al llistáu de mercaderías suxetes a les alcabalas. Les aduanes hasta 1779 namái fueren establecíes nel Altu Perú (Cochabamba, Potosí, La Paz) y en Buenos Aires; al añu siguiente tamién fueron establecíes nel Baxu Perú (en Arequipa, y paez que tamién lo sería nel Cuzco). En xunetu de 1780 ordenar a tolos artesanos afiliase a un gremiu, p'asegurar la recaldación de les alcabalas al tar afechiscamente rexistraos. Igualmente, anque los chorrillos tuvieren de normal exentos, fueron suxetos a les alcabalas en 1780.
Darréu, y a la so consecuencia, produciríase la rebelión xeneral liderada por Túpac Amaru II.
El reináu de Carlos IV (1788-1808)
thumb|250px| [[Toma de la Bastilla, entamu de la Revolución francesa de 1789]] El reináu de Carlos IV tuvo marcáu pol impautu que tuvo n'España la Revolución Francesa de xunetu de 1789 y el so posterior desenvolvimientu, especialmente dempués de qu'en 1799 Napoleón Bonaparte facer col poder. La reaición inicial de la corte de Madrid foi'l llamáu "llerza de Floridablanca" —una serie de midíes represives qu'incluyíen la creación d'un "gordón sanitariu" na frontera francesa pa evitar el "andada" revolucionariu— acompañada dempués de la confrontación col nuevu poder revolucionariu tres la destitución, encarcelamientu y execución de Lluis XVI, el xefe de la Casa de Borbón que tamién reinaba n'España, lo que condució a la Guerra del Rosellón (1793-1795) cola acabante proclamar República Francesa que foi un desastre pa les fuercies españoles. En 1796 Carlos IV y el so toupoderosu "primer ministru" Manuel Godoy dieron un xiru completu al so política respectu de la Francia revolucionaria y aliáronse con ella, lo que provocó la primer guerra con Gran Bretaña (1796-1802) que supunxo otru duru revés pa la Monarquía de Carlos IV y provocó una severa crisis de la Facienda Real, que s'intentó solucionar cola llamada "desamortización de Godoy" —el "favoritu" quedó estremáu del poder mientres dos años (1798-1800)—.
Fudoshin
Fudoshin (不動心, fudōshin) ye un estáu de mente firme o inalterable. El términu traduzse lliteral, y metafóricamente, como “mente inmóvil” o "corazón inmóvil". Ye un aspeutu filosóficu o mental de les artes marciales (davezu les xaponeses) que contribúi a la eficacia del prauticante avanzáu.
Carauterización de “fudoshin”
Fudoshin ye un espíritu de calma y determín infrayables, coraxe ensin temeridá, estabilidá afitada tanto nel terrén físicu como nel mental. Compárase a un salgueru, con fuertes raigaños qu'afonden na tierra y una resistencia suave, que cede a los vientos que lu azoten.
Prototipu del espíritu fudoshin ye Fudo Myoo, deidá guardia del Budismu Shingon y patrón de les artes marciales, que se representa con una espada na mandrecha (pa cortar les ilusiones y la inorancia) y una cuerda na manzorga (p'amarrar les "fuercies malines" y les pasiones y emociones violentes o descontrolaes). A pesar del so fustax espantible, los sos atributos de benevolencia y serviciu a los seres vivientes son simbolizaos por un peñáu asociáu a la clas servil.
República de Venecia
Oríxenes
Tiense como fecha de la fundación de la ciudá de Venecia l'añu 421 en plena decadencia del Imperiu romanu d'Occidente, cuando los habitantes de la rexón, ante l'amenaza de les invasiones de longobardos y hunos que destruyeren la capital del Vénetu romanu, Aquilea, abellugar nes marismes de la desaguada del ríu Po, na llaguna asitiada nel golfu, ente la península itálica y la balcánica, llamáu más tarde precisamente golfu de Venecia.
Independencia y espansión
La conquista lombarda de Rávena nun tomó a Venecia, por cuenta de que la situación xeográfica veneciana enzancaba enforma un ataque lombardu; otra manera, lombardos y bizantinos aprovecharon l'allugamientu de Venecia como focu primariu de comerciu. La decadencia del poder bizantín y lombardu nel sieglu IX foi aprovechada por Venecia p'actuar de forma cada vez más independiente colos francos del nuevu Imperiu carolinxu y colos eslavos ensin siguir por completu los dictaos de Bizancio. Cola recuperación de la iniciativa bizantina n'Italia en dómina de Basilio I, este concedió al dux venecianu'l títulu de protospatharios, oldeándolo a la familia imperial.
Per otru llau, la creciente debilidá bizantina faía difícil a los emperadores de Constantinopla controlar efeutivamente a la remota Venecia, polo cual Bizancio reconocíalu 039;'de facto'' como estáu independiente dende fines del sieglu IX, ente que los sos vecinos de la Italia carolinxa nun se topaben en condiciones d'impone-y el so dominiu.
En realidá, como la espansión políticu-militar del Imperiu bizantín concentrar nes rutes de tierra firme, la corte de Constantinopla dexaba fácilmente les islles mediterránees a l'ambición mercantil de los venecianos, que les aprovechaben como avanzaes comerciales escontra Asia Menor y el norte d'África. La espansión territorial veneciana foi tan esitosa al puntu qu'a mediaos del sieglu XI una bulda papal reconoció la soberanía de Venecia sobre tou la mariña oriental del Adriáticu.
Amenorgamientu del poder venecianu
La debilidá veneciana confírmase cuando los otomanos empecipien el so invasión de la isla de Creta en 1645, amenaciando la postrera gran colonia veneciana. Tropes otomanes terminen de conquistar Creta en 1669 tres una costosa guerra de 25 años (carauterizada pol llargu sitiu de Candía) onde Venecia solo caltién en posesión pequeños enclaves cretenses y balcánicos, como'l Principáu de Omis, que al mandu del príncipe Marko Srdanovic aguantó l'asediu turcu nel añu 1624.
Decadencia del sieglu XVIII
L'últimu ésitu naval de Venecia foi'l bombardéu de Túnez realizáu en 1785 y 1786 pola flota de 25 naves al mandu del almirante Ángelo Emo (1731-1792) contra los corsarios tunecinos, pero posteriores intentos de reformar y modernizar la flota fracasaron por decisión del dux Paolo Renier. El postreru dux, Ludovico Manin, foi escoyíu en 1789 magar ser de nobleza recién en tantu yera unu de los escasos aristócrates qu'entá podía dar dineru al estáu p'arreglar los más urxentes gastos oficiales.
Estinción de la República
Tres la cayida de Napoleón y el Congresu de Viena, el territoriu vénetu de la república integrar nel Reinu lombardu-vénetu, estáu dependiente del Imperiu austrohúngaru, que se fixo tamién col restu, sacante les islles Xóniques que quedaron sol protectoráu británicu. En 1866, tres la tercer guerra d'independencia, el Vénetu, y con él Venecia, incorporar al Reinu d'Italia.
Piantón (parroquia)
Nesta parroquia, nel llugar conocíu como A Corredoira, foi ú s'alcontró la estela prerromana de Nícer.
Kilauea
Históricamente, el pueblu ḥawaianu consideró los cinco volcanes de la islla como sagraos, y na mitoloxía Ḥawaiana el cráter Halemaumau del Kilauea yera vistu como'l cuerpu y el llar de Pelé, la diosa acomuñada col fueu, los rayos, el vientu y los volcanes. William Ellis, un misioneru d'Inglaterra, pasó dos selmanes viaxando a lo llargo del volcán y dio'l primer rellatu modernu de Kilauea; dende la so fundación por Thomas Jaggar en 1912, l'Observatoriu Vulcanolóxicu de Ḥawai, que s'atopa en cantu de la caldera del Kilauea, sirvió como la principal entidá d'investigación científica del volcán y la islla polo xeneral. En 1916, el presidente d'Estaos Xuníos Woodrow Wilson robló un proyeutu de llei qu'estableció'l Parque nacional de los Volcanes de Ḥawai, y dende entós el parque convirtióse en Patrimoniu de la Humanidá y un importante destín turísticu qu'atrai a unos 2,6 millones de persones añalmente.
Sierra de Tramontana
Accidentes xeográficos
Exemplos de montes de menor altor son:
Euphorbia myrsinites
Taxonomía
Euphorbia myrsinites describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Sp. Pl. 461 1753. Euphorbia: nome xenéricu que remanez del médicu griegu del rei Juba II de Mauritania (52 a 50 e. C. - 23), Euphorbus, nel so honor – o n'alusión al so gran banduyu – yá que usaba médicamente Euphorbia resinifera. En 1753 Carlos Linneo asignó'l nome a tol xéneru.
Monesteriu d'El Escorial
El palaciu foi residencia de la Familia Real Española, la basílica ye llugar de sepultura de los reis d'España y el monesteriu fundáu por monxos de la Orde de San Jerónimo– ta ocupáu anguaño por flaires de la Orde de San Agustín. Ye una de les más singulares arquitectures renacentistes d'España y d'Europa. Asitiáu en San Lorenzo de El Escorial, ocupa una superficie de 33.327 m², sobre la fastera meridional del monte Abantos, a 1028 m d'altitú, na Sierra de Guadarrama. Ta xestionáu por Patrimoniu Nacional.
Épierre
Tien una población de y una superficie de  km².
Monesteriu d'El Escorial
Les causes fundacionales
El Monesteriu de San Lorenzo de El Escorial foi promovíu por Felipe II, ente otres razones, pa conmemorar la so victoria na batalla de San Quintín, el 10 d'agostu de 1557, festividá de San Llorienzo. Esta batalla marcó l'entamu del procesu de planificación que remató col allugamientu de la primer piedra'l 23 d'abril de 1563, so la direición de Juan Bautista de Toledo. Asocedió-y tres la so muerte, en 1567, l'italianu Giovanni Battista Castello El Bergamasco y, darréu, el so discípulu Juan de Herrera. La última piedra púnxose ventiún años dempués, el 13 de setiembre de 1584.
Oríxenes de la so planta
thumb|280px|«Traza Universal» d'El Escorial. En xunetu de 1559 Juan Bautista de Toledo foi llamáu a España por Felipe II pa realizar toa una serie d'obres de gran importancia pa la realeza española. Una realeza que va tener d'equí p'arriba una nueva concepción del estáu modernu y pa la que va ser necesaria la creación d'un nuevu edificiu que la representara. Juan Bautista va ser consideráu'l primer arquiteutu del Monesteriu d'El Escorial y los sos traces van sentar les bases de lo que darréu va ser el llinguaxe herreriano.
Les primeres traces
La planta definitiva del edificiu, con solu cuatro torres nes esquines y el Palaciu Real faciendo de «mangu», recuerda la forma d'una parrilla, polo que tradicionalmente afirmóse que s'escoyó esta traza n'honor a San Llorienzo, martirizado en Roma nuna parrilla, una y bones el 10 d'agostu de 1557, día de la festividá del santu, tuvo llugar la batalla de San Quintín. D'ende'l nome del conxuntu y de la llocalidá creada a la so alredor.
Modelos bíblicos: el Templu de Salomón
Munchu autores, siguiendo un famosu artículu de René Taylor, buscaron connotaciones ocultistes y máxiques na comparanza col edificiu bíblicu, lo que paez difícil dau la inflexible relixosidá de Felipe II. Amás, les connotaciones esotériques del Templu de Salomón nun apaecieron hasta dos sieglos dempués, cola apaición de la masonería. La teoría más aceptada na actualidá ye la de que la semeyanza col Templu de Xerusalén y la presencia de les estatues de David y Salomón na so fachada buscaben sorrayar la presencia real de Dios na Eucaristía, idea negada polos protestantes y defendida nel Concilio de Trento. Recordemos que pa la Reforma dicha presencia ye puramente simbólica, yá que nieguen que Dios tea presente nes hosties consagraes. Tamién ye bien posible que, como fixo Juan Bautista Villalpando a finales del XVI, buscárase dotar d'una fonderada bíblica a les idees del Humanismu sobre la recuperación de l'arquiteutura pagana y les idees sobre la modulación de Vitrubio, una y bones el Templu de Xerusalén que describió Flavio Josefo construyir mientres la dominación romana de Xudea.
Biblioteca
La bóveda de cañón del techu de la biblioteca ta decorada con frescos representáu los siete artes lliberales, esto ye: Retórica, Dialéutica, Música, Gramática, Aritmética, Xeometría y Astroloxía. Ente los estantes de llibros colgaron semeyes de diversos monarques españoles, ente ellos el famosu Silver Philip (Felipe IV con traxe castañu y plata) pintáu por Velázquez, y qu'agora ta na National Gallery de Londres. Los frescos de les bóvedes fueron pintaos por Pellegrino Tibaldi, según el programa iconológico del Padre Sigüenza.
Mandinga
Les llingües mandé más comunes son el mandinga (mandinka en Gambia y Senegal, maninka en Guinea y Malí, bambara en Malí, yulá en Burkina Fasu y Costa de Marfil) y el soninké nos países meridionales del África occidental, y que como los otros idiomes africanos del oeste terminen en -ke o -ka (que significa 'orixinariu de'). Tamién falen kriol y portugués en Guinea-Bissau, francés en Senegal, Malí, Costa de Marfil, y Burkina Fasu, y inglés en Liberia, Sierra Lleona y Gambia.
Kenta Yoshikawa
Kenta Yoshikawa (吉川 健太; ) ye un futbolista xaponés.
Posthumous papers bequeathed to the honorable the East India company
Posthumous papers bequeathed to the honorable the East India company (embrivíu Not. Pl. Asiat.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, naturalista, esplorador, y botánicu inglés William Griffith (botánicu) y espublizáu en Calcuta en cuatro volúmenes nos años 1847 a 1854 col nome de Posthumous papers bequeathed to the East India company, and printed by order of the government of Bengal: Notulæ ad Plantes Asiaticas / by the late William Griffith ... arranged by John M'Clelland.
Feissons-sur-Salins
Feissons-sur-Salins ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Natasha Klauss
Natasha Alejandra Rastapkevicius Arrondo, conocida artísticamente como Natasha Klauss, ye una actriz colombiana conocida por interpretar a Sarita Elizondo na esitosa telenovela Pasión de gavilanes, y por interpretar a Isabella Montilla, un papel antagónicu, en La Nube.
Lepidocolaptes squamatus
Distribución y hábitat
Ye endémica del nordeste y sureste de Brasil. Habita montes húmedos, caatingues arbóreas, montes secos y montes en galería.
Mushin
Mushin (無心) ye un conceutu psicolóxicu de les artes marciales que designa un estáu mental al que s'apuerta mientres el combate. Esti estáu taría carauterizáu por una ausencia de pensamientos y emociones, dexando a la mente permanecer abierta y adaptable a toles circunstancies. Ta rellacionáu col fluxu qu'esperimenten los artistes nun procesu creativu. La espresión ye una acortación del términu zen mushin non shin (無心の心).
La mente tien de tar siempres nel estáu de 'fluxu', porque cuando ésti detiense, esta interrupción ye gafida pal bienestar de la mente. En casu d'un espadachín, significa la muerte. Cuando'l espadachín enfrentar al so oponente, nun piensa nel oponente o en sí mesmu, nin nos movimientos de la espada del oponente. Namái permanez ellí cola so espada, que, escaeciendo toles téuniques, ta preparada pa siguir los dictaos del subconsciente. L'home dexó de ser el portador de la espada. Cuando cute nun ye l'home, sinón la espada na mano del subconsciente del home quien cute.
Miou
Asitiada nuna campa a 70 metros d'altitú, les cases del pueblu alcuentrense concentraes formando les vinientes cais: cai d'A Veiga y Louteiro, cai da Cruz, calle d'abaxo, cai d'A Costa y cai da Cancela.
El Camín de Santiagu al so pasu per Miou
Nel pasáu los pelegrinos podíen tomar descansu nel Mesón de la Sela de Murias, asitiáu sobre una llomba, que yera pergrandes proporciones, pero anguaño namás que queden vestixos.
Siguiendo esti itinerariu aportase a A Ponte Veya (La Ponte Vieya), accesu a Galicia y demientres sieglos única ponte esistente na zona baxa del Eo.
Sienda de la Ría del Eo
La sienda atraviesa'l regatu del Louteiro y regresa a continuación a Miou.
Kaaba
Descripción arquitectónica
6. Al-Multazam ye la parte del muriu que xune la puerta y la Piedra Negra.
Dendropanax arboreus
Descripción
Son árboles qu'algamen un tamañu d'hasta 15 m d'altu (raramente más de 6–7 m en Nicaragua). Fueyes xuveniles frecuentemente 3-llobaes, les madures bien variables, ovaes, elíptiques, oblongues o obovaes, 5–25 cm de llargu y 2–10 cm d'anchu, ápiz agudu o acumináu, base atenuada a arrondada, marxes enteros, escasamente denticulaos o daqué undulado-crenaos, papiracees a daqué coriacees, con o ensin llurdios pelúcidas; pecíolus 1–6 (–10) cm de llargu. Inflorescencia de 3 o más umbeles dispuestes nun recímanu, pedúnculos 1–5 cm de llargu, bracteaos na base y frecuentemente en toa'l so llargor, pedicelos 3–10 (–15) mm de llargu, flores (5–) 10–30 o más por umbela, 5–8-partíes; columna estilar 1–3 mm de llargu, estilos llibres nel ápiz. Frutu 4–8 (–10) mm de llargu.
Atolón de Toke
Toke (en marxalés Tōkā [tˠʌɡɑ͡ææ̯]) o Taka ye un atolón coralín despobláu nel Océanu Pacíficu. Forma parte del distritu llexislativu de la cadena Ratak nes Islles Márxal. Dende la esquina nororiental y nel sentíu de les aguyes del reló, les principales islles que posee reciben los nomes de Waatwerik, Lojrong, Taka y Bwokwen. En conxuntu comprenden una superficie de 0,57 km² y enzarren una llaguna de 93,1 km². L'atolón allúgase a 10 km al suroeste del d'Utirik.
Fauna
L'arrecife de coral que presenta l'atolón de Toke consérvase en mui bona calidá. Hai evidencies de que tamién ye llugar d'añeramientu de la tortuga marina verde nes islles más grandes. Atópase la rara amasuela xigante Tridacna gigas, asina como otres especies de menor tamañu. La presencia d'aves ye mui importante, incluyendo numberoses especies.
Villers-aux-Vents
Villers-aux-Vents ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Lepidothrix suavissima
Lepidothrix suavissima ye una especie d'ave de la familia Pipridae.
Taxonomía
Aseméyase y ta estrechamente emparentáu col saltarín de frente blanca (L. serena), polo que dambos fueron enantes consideraos conespecíficos.
Alex Henrique José
Alex Henrique José ye un futbolista brasilanu.
La Giettaz
Tien una población de y una superficie de  km².
Atolón d'Ailuk
Nel añu 2006 l'atolón d'Ailuk tenía una población averada a los 500 hab.
EuroBrun Racing
EuroBrun Racing foi un equipu de Fórmula 1 de propiedá italo-suiza. Participó en 46 grandes premios ensin poder sumar puntos.
Antes de 1989, Euroracing amenorga'l so apurra nel equipu y tamién quitando'l so personal na escudería y corrióse con un solu autu con Gregor Foitek al mandu del ER-188B pol cambéu de cosworth por Judd. L'equipu nun pudo pasar les pre clasificaciones a partir de la segunda carrera de la temporada, a pesar de que s'introdució'l nuevu ER-189 n'Alemaña. Foitek foi reemplazáu dempués de Bélxica por Larrauri quien tampoco pudo pasar les preclasificaciones.
Pogromo de Shusha
Les estimaciones sobre la cifra de víctimes son inciertes y variaes: dende 500 a 30.000 armenios  y 15.000 azeríes, y la destrucción de munchos edificios en Shusha. El Parllamentu de Bakú negóse inclusive a condergar les matances de Shusha empecipiándose la Guerra d'Altu Karabaj. L'historiador Giovanni Guaita escribió, "mientres décades les autoridaes soviétiques d'Azerbaixán trataron de negar y callar los asesinatos en masa d'alredor de 30.000 armenios"
Antecedentes
En respuesta al nomamientu de Sultanov, l'Asamblea Xeneral de los armenios de Karabaj (Conseyu Nacional Armeniu de Karabaj), axuntada en Shusha el 19 de febreru, "refugó con indignación la illexítima pretensión de los azeríes con al respective de Karabaj, declaráu al territoriu como una parte integrante d'Armenia."
El 23 d'abril de 1919 el Conseyu Nacional Armeniu de Karabaj axuntar de nuevu en Shusha y refugó una vegada más les pretensiones d'Azerbaixán d'establecer la so soberanía sobre'l territoriu, aportunando nel so derechu a la llibre determinación. Darréu, un destacamentu local d'Azerbaixán arrodió los barrios de la ciudá de Shusha habitaos principalmente por armenios, esixendo a los sos habitantes la entrega de la fortaleza. Hubo disparos, pero cuando los británicos mediaron nel conflictu, los armenios tuvieron d'alcuerdu en rindise a ellos.