cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lupus Servatus
Biografía
La so bona reputación, que lo precedió a la so vuelta a Ferrières, valió-y el favor de la emperatriz Judith de Baviera, quien lo nomó preceptor del fíu de Luis el Piadosu, futuru Carlos el Calvo, pal cual representó siempres una cierta autoridá. Tres la so designación como abá de Ferrières, el monesteriu aportó unu de los faros de la ciencia y la civilización europea. Desenvolvió la copia de testos antiguos de los principales autores llatinos y griegos, fixo correxir un Pliniu'l Mozu mal trescritu y unvió a Roma unos testos traducíos de Suetonio y de Quintu Curcio. Atropó una biblioteca importante na so abadía adquiriendo numberosos manuscritos orixinales y copiando (de cutiu correxíos) manuscritos tomaos d'otros monesterios de Tours, Fulda y Prüm y d'amigos como Eginardo, Wenilon de Sens, Reginbert de Reichenau y Marcward de Prüm), y tamién d'espíritos brillosos como l'abá Altsigus de York o'l papa Benedicto III.
Foi fechu prisioneru el 14 de xunu de 844 nel cursu d'una batalla cerca d'Angoulême ente Pipino II d'Aquitania y un exércitu unviáu en refuerzu de Carlos el Calvo, que asediaba Toulouse. L'abá de Ferrières tuvo enforma tiempu aislláu hasta que pudo trate llibre. N'avientu de 844 los sos resoluciones contra los nobles qu'arrampuñaben los bienes de la ilesia nel sínodu d'obispos de Francia occidental en Ver-sur-Launette nun fueron aceptaes pol rei Carlos el Calvo, quien les atopó demasiao radicales.
Francófonos d'Ontario
La población franco-ontariana concéntrase principalmente na zona oriental (41,3% - 226.705 francófonos), en Ottawa, Cornwall y en munches comunidaes rurales, y na zona nordeste (25,2% - 138.585 francófonos), nes ciudaes de Greater Sudbury, North Bay y Timmins según n'otres pequeñes villes. Otres comunidaes con una población francófona importante son Toronto, Windsor, Penetanguishene y Welland. El restu de comunidaes namái tienen dellos pocos francófonos residentes.
Charlotte Froese Fischer
Educación ya investigaciones
Llogró tantu'l grau de B.A., con honores, en Matemática y en Química, y una maestría en Matemática Aplicada de la Universidá de Colombia Británica, en 1952 y 1954, respeutivamente. En 1957, llogró'l so Ph.D. en matemática aplicada y computación na Universidá de Cambridge siguiendo cursos de teoría cuántica con P.A.M. Dirac, y trabayó so la supervisión de Douglas Hartree, quien la ayudar na programación del ordenador inglesa dixital electrónica automática de programes almacenaos (acrónimu n'inglés EDSAC pa Electronic Digital Stored program Automatic Computer) pa cálculos d'estructures atómiques.
Xurde Álvarez
Xurde Álvarez Fernández ye un escritor asturianu. Natural de la llocalidá llangreana de Sama, y llicenciáu n'Alministración y Direición d'Empreses pola Universidá d'Uviéu.
En 2008, vería la lluz "Tierra d'esperanza", poemariu que continúa la filosofía de "La sema" y na que s'engarcia'l final del llibru anterior para sobresalir la voz del nosotros en vez de la del yo, como se ficiere nueve años enantes.
Sama (Llangréu)
El mercáu celébrase los llunes, y el principal nucleu comercial ye la cai Dorado. A orielles del ríu Nalón ta allugáu'l Parque Dorado, de planta asemeyada a tolos de la cuenca del Nalón. La ilesia cabezalera de parroquia ye d'estilu neogóticu, reconstruyida depués de la Revolución de 1934 con inscripción "Cayíos por Dios y por España"; esto resulta estraño dada la natura revolucionaria qu'acompañó a estes tierres en dellos asocedimientos pasaos. En dalgunes de les sos muries puen vese pintaes de la mena: "Mines a cielu abiertu NON", per aciu de la tradición minera, deficitaria na rexón, que riquió la intervención estatal pal caltenese, con bien de protestes, paros, güelgues y revueltes.
Synallaxis azarae
Descripción
El pijuí de Azara mide ente 17 y 17,5 cm de llargu. Los sos partes cimeros son principalmente de color pardu olivaceo, col pileu y les terminaciones de nales y cola de color castañu acoloratáu. La so cara y partes inferiores pueden variar del gris al ablancazáu, con esceición del so gargüelu onde s'entemez el blancu y el negru, y los sos lladrales son oliváceos o de color crema.
Cascajares de Bureba
Hidrografía
Bañada pol modestu ríu Oroncillo, de 36 quilómetros de cursu, que les sos fontes atopar nesti términu, recoyendo les agües qu'a lo llargo de les cuestes de los Obarenes baxen por inercia caminando escontra'l Ebro, pasando por Santa María Ribarredonda.
Anj
Simboloxía exipcia
miniaturadeimagen|El dios Horus portando'l símbolu anj. Nel Antiguu Exiptu rellacionar colos dioses (necher) que yeren representaos portando dichu símbolu, indicando les sos competencies sobre la vida y la muerte, la so inmanencia y condición d'eternos; rellacionáu colos homes, significa la busca de la inmortalidá, razón pola cual ye utilizada pa describir la vida o la idea de vida dempués de la muerte, entendida como inmortalidá, de primeres namái digna del faraón y, dempués del Imperiu Nuevu, de tolos exipcios al evolucionar les sos creencies, tal como se describe nel Llibru de los Muertos. El Anj rellacionóse, como símbolu de renacencia, cola diosa Isis y col so maríu Osiris, yá que cuando foi asesináu pol so hermanu, el so esposa resucitar por aciu l'ayuda d'Anubis. Dellos faraones portaron la pallabra "Anj" nel so nome, ente ellos Tut-Anj-Atón (imaxe viva d'Atón) y Tut-Anj-Amón (imaxe viva d'Amón).
thumb|100px|Xeroglíficu d'aniellu con [[sellu.]]
Rachel Weisz
Rachel Hannah Weisz ye una actriz y modelu inglesa, ganadora del Óscar, el Globu d'Oru, el SAG, el Premiu Laurence Olivier, el Independent Spirit Awards y otros premios cinematográficos. Ganó reconocencia pública pola so interpretación de Evelyn «Evy» Carnahan-O'Connell na serie cinematográfica The Mummy. En 2005 la so actuación en The Constant Gardener (2005) mereció-y el Premiu Óscar de l'Academia. Ta considerada como una de les muses del cine independiente, trabayando en películes de reputaos direutores como Paolo Sorrentino o Yorgos Lanthimos.
Ana Bolena
Ana Bolena, llamada n'inglés Anne Boleyn (pronunciáu /ˈbʊlɪn/, /bʊˈlɪn/ o /bəˈlɪn/; Norfolk o Kent, h. 1501-07 - Londres, 19 de mayu de 1536), foi reina consorte d'Inglaterra pol so matrimoniu con Enrique VIII y primer marqués de Pembroke. Morrió executada tres un discutible xuiciu y foi madre de la reina Sabela I, una de les más importantes monarques de la historia británica.
Infancia y familia
Ana yera fía de sir Tomás Bolena, más tarde primer conde de Wiltshire y primer conde de Ormonde, y la so esposa, lady Sabela Bolena (nacida Sabela Howard), fía de Thomas Howard, segundu duque de Norfolk. Nun se sabe con seguridá ónde nació, pero tuvo de ser ente la casona de la so familia, Blickling Hall en Norfolk y la so residencia favorita, el Castiellu de Hever en Kent.
Amores reales
L'idiliu #romper en 1523, cuando'l padre de lord Henry #negar a sofitar el compromisu. Una teoría ye que l'enllaz #romper de callao el cardenal Thomas Wolsey, ministru principal d'Enrique, porque'l rei quería a Ana pa sigo mesmu. Ye imposible saber con precisión si esto foi asina y los historiadores tán estremaos. Les evidencies, por declaraciones feches a la hermana d'Ana, María y el so home, sir William Carey, indiquen qu'entós Enrique taba implicáu nun amoríu con María Bolena.
Ana #aguantar a los sos intentos de seducción y negóse a convertise nel so amante. Refugó les propuestes iniciales del rei diciendo, «clamio a la so alteza bien seriamente qu'arrenuncie, y a esta la mio respuesta en bona parte. Prefiero perder la vida que la honestidá». El rei sintióse más atraíu entá tres esta negativa y #escorrer ensin posa, inclusive dempués de qu'ella abandonara la corte pa volver a Kent. #Los historiadores tán estremaos sobre los motivos d'Ana pa refugar a Enrique —unos dicen que yera virtú y otros qu'ambición—. A la fin él propúnxo-y matrimoniu y ella aceptó. Sicasí, decidió nun chase con él antes de casase, yá que la rellación prematrimonial significaba que si teníen un fíu, este sería illexítimu. De cutiu piénsase que'l caprichu d'Enrique por ella foi una forma d'anular el so matrimoniu, ente qu'hai pruebes fiables de qu'Enrique tomó la decisión d'acabar col so matrimoniu cola reina Catalina, porque ella nun-y diera un herederu; los dos puntos de vista nun son escluyentes. Enrique y los sos ministros solicitaron una anulación a la Santa Sede en 1527.
El poder detrás del tronu
El so exasperación pola negativa del Vaticanu de convertila en reina #empobinar escontra una nueva alternativa. Suxurió qu'Enrique tenía de siguir el conseyu de radicales relixosos como William Tyndale, que negó l'Autoridá Papal y creía que yera'l monarca quien tenía de conducir la Ilesia. Cuando William Warham, conservador Arzobispu de Canterbury, morrió, Bolena designó al capellán de la so familia —Thomas Cranmer— pal puestu. Tamién sofitó l'ascensu del radical Thomas Cromwell, que se convirtió nel nuevu favoritu del rei.
Matrimoniu
Dempués de la so coronación, Ana #asitiar nuna rutina sele pa #preparar pa la nacencia de la so fía. Sintióse fondamente aflixida cuando Enrique #encaprichar con una dama de la corte, que provocó'l so primer enfrentamientu seriu. L'asuntu foi curtiu, una y bones Enrique quixo que nada punxera en peligru l'embaranzu de la so esposa. miniaturadeimagen|165x165px|[[Sabela I d'Inglaterra|Sabela, fía d'Ana Bolena. Declarada bastarda cuando la so madre foi executada en 1536]] La fía d'Enrique y Ana nació daqué prematuramente el 7 de setiembre de 1533, nel palaciu favoritu del rei, el palaciu de Placentia. Bautizaron a la so fía col nome de Sabela, n'honor a la madre d'Enrique, Sabela de York. Diéron-y un bautizu arrogante, #pero Ana tarreció que la fía de Catalina, María, amenaciara la posición de Sabela. Enrique aseló les medranes de la so esposa dixebrando a María de les sos munchos sirvientes y unviándola a Hatfield House, onde la princesa Sabela vivía cola so propia magnífica plantía personal de criaos. L'aire del campu yera meyor pa la salú del ñácaru, y Ana yera una madre candial que con regularidá visitó a la so fía. Les sos visites yeren tamién amueses del resfregón ente ella y la so fiyasca la princesa María, que se refería ella como «l'amante del mio padre», mientres Ana llamaba a María «esa maldita bastarda».
Novara
En 1513 tien llugar la Batalla de Novara na cual la Lliga Santa derrota a los franceses y oblíga-yos a sacupar Italia.
Margaret Cavendish
Biografía.
Recibió una educación típica de les muyeres de la dómina, esto ye, empuesta pa curiar los neños y la casa, por ello, nun pudo llograr nenguna conocencia en ciencia, en filosofía, nin pudo aprender llatín o griegu. Anque compenso con que dende bien temprana edá demostró la so intención pol aprendizaxe polo que al tener accesu a les grandes biblioteques privaes privaes d'Inglaterra pola so estatus, pudo superar la so falta d'enseñanza lleendo, foi según aprendió sobre les materies mentaes enantes. Amás, el so hermanu John foi un estudiosu de la filosofía y les ciencies naturales ya inclusive falaba hebréu, llatín y griegu, polo que foi una gran ayuda pa Margaret Cavendish. John convertiríase, darréu, n'unu de los padres fundadores de la Royal Society. miniaturadeimagen|Retrato de Margaret Cavendish, Duquesa de Newcastle-upon-Tyne. (1673). En 1640 españó la guerra civil n'Inglaterra. Entós daquella, Margaret tenía 17 años y fuxó a Oxford cola so hermana, ellí atopábense Carlos I y la so corte nel exiliu. Foi dama de la reina Enriqueta María de Francia y acompañar al exiliu nel so país, viviendo ciertu tiempu na corte de Lluis XIV. En 1644 les fuercies realistes fueron ganaes y la reina tuvo que fuxir al exiliu en Francia. Foi la primer vegada que Margaret Cavendish dixebrar de la so hermana, esti fechu ye destacable yá que dicha separación va ser un motivu recurrente na so lliteratura. En París, conoció al so futuru maríu y casóse con 22 años en 1655, convertir na segunda esposa de Sir William Cavendish, Barón de Ogle, 1ᵉʳ Marqués de Newcastle y darréu 1ᵉʳ duque de Newcastle (1592-1676), 31 años mayor qu'ella.
En 1651, Margaret tornó a Inglaterra. Mientres esti periodu escribió'l so primer llibru. Trátase d'una coleición de poemes titulada Poemes y Fantasíes. La publicación d'esti llibru provocó gran númberu de crítiques, critícose-y pola sociedá inglesa de la dómina, que consideraba qu'una muyer de la so clase tenía de dedicase namái a los sos llabores. Tamién tantu pola so ortografía como pol so xéneru narrativu, yá que yera un estilu carauterizáu pola ficción. Amás, criticóse-y el so llinguaxe coloquial, yá que tenía una conocencia del inglés daqué llindáu.
Obra
En 1655 escribe Philosophical and Physical Opinions. Nesta obra, Margaret alderica la variedá qu'esiste na naturaleza y la posibilidá que tenemos nós de conocer esa naturaleza.
Margaret Cruikshank
Carrera y vida
Margaret nació en Duluth, Minnesota n'abril de 1940; de George Patrick y Louise Wimmer. Allegó a la Universidá de St. Scholastica, llogrando'l so llicenciatura d'Artes en cultura inglesa en 1962. A principios de los 1960s apaeció como lesbiana dientro de la comunidá lésbica de Minneapolis. Llogró'l so Ph.D en lliteratura victoriana pola Universidá Loyola Chicago, escribiendo la so disertación sobre Thomas B. Macaulay. Enseñó inglés na Universidá Central de Loyola y na St. John Universidá. En 1975, enseñó na Universidá Estatal de Minnesota, estableciendo'l Departamentu d'estudios de la muyer, sirviendo como direutora. A la so llegada a la MSU identificóse públicamente como lesbiana, y en 1977, camudar a San Francisco.
El Caserón
El Caserón ye una aldea de la parroquia de La Manxoya nel conceyu d'Uviéu.
Ío (lluna)
Ío ye la lluna galileana más cercana a Xúpiter. Recibe'l so nome d'Ío, una de les munches doncelles de les que Zeus s'encerriscó. Foi descubierta por Galileo Galilei en 1610 y recibió nún entamu el nome de Xúpiter I como primera lluna (satélite) de Xúpiter.
Guerres macedonies
Primer guerra macedonia
Mientres la segunda guerra púnica, Filipo V de Macedonia aliar con Cartago. Anque esti alcuerdu nun traxo a nenguna batalla campal ente Roma y Macedonia, foi conocíu históricamente como primer guerra macedonia. Tres escaramuzas de pequeña importancia, axustóse una paz inestable que dexaba a Roma concentrar les sos enerxíes en ganar a Cartago. Según Livio, Filipo unvió una lexón al mandu de Sópatro a Aníbal en Zama.
Tercer guerra macedonia
Nel 169 e.C., nomóse cónsul a un noble ensin fortuna, Lucius Amelius Paullus, fíu del cónsul del mesmu nome muertu en Cannas mientres la segunda guerra púnica, padre biolóxicu de Publio Cornelio Escipión Emiliano. Emilio Paulo cuntaba con munchos años d'esperiencia militar adquirida nes guerres de Liguria y Hispania, y yera famosu pol so intachable honestidá. Llegáu al teatru d'operaciones, rápido restauró la disciplina que se relaxara y llogró enfusar en Macedonia hasta la ciudá de Pidna, onde taba Perseo y el so exércitu. Ellí desenvolveríase la famosa batalla de Pidna, que'l so resultancia foi la destrucción pa siempres de la monarquía macedonia.
Castil de Peones
Parroquia
Ilesia parroquial de San Pedro Apóstol  nel Arciprestalgu d'Oca Tirón, diócesis de Burgos. D'esta parroquia dependes les llocalidaes d'Arconada, Bárcena de Bureba , Carcedo de Bureba , Lences de Bureba y Valdearnedo ; tamién entiende'l Monesteriu de Clarises de Lences.
Enerxía Eólica
El complexu eólicu La Brúxula, promovíu por Neo Enerxía, sociedá participada por Enerxíes de Portugal (EDPl) y HC Energía (Grupo Hidrocantábrico), ta integráu por cuatro parques coneutaos a la subestación Fresnu de Veleta en Monesteriu de Rodía dende onde evacua la enerxía, al traviés d'una llinia aérea de 10.861 metros de llargor, hasta la subestación d'Alcocero de Mola onde conecten a la rede.
Macrobiu
Macrobio, escritor y gramáticu romanu, del postreru cuartu del s. IV d. C., de que los sos datos biográficos pocu conocer con certidume.
Frateco
Historia
Funcionó ensin interrupción dende la so nacencia, entamando dellos congresos españoles d'esperantu (nel ámbitu de la Federación Española d'Esperantu). El postreru en 2013.
Macrobiu
Orixe
Atribúyese-y el doble títulu de vir clarissimus et inlustris, esto ye, yera de rangu senatorial y aportara a les más altes funciones del Estáu.
Castildelgado
Conceyu en réxime de Conceyu Abiertu, con Asamblea Vecinal.
Macrobiu
Cronoloxía
Embaráxense dos hipótesis, de les cualos, la segunda, la más tardida, tien visos de mayor probabilidá:
Frateco
Dellos miembros destacaos de Frateco
Numberoses personalidaes participaron na vida de Frateco. Hai de solliñar al médicu Pedro Ramón y Cajal, al abogáu Emilio Gastón Ugarte, unu de los fundadores de Frateco, al so nietu Emilio Gastón Sanz, primer Xusticia d'Aragón na democracia, al xurista Manuel Maynar Barnolas, al rector de la Universidá de Zaragoza Miguel Sancho Izquierdo, o a Antonio Marco Botella, (autor, ente otres obres, del llibru Un sieglu d'esperantu n'Aragón). El so actual presidente, dende 2003, ye Lorenzo Noguero.
Margaret Conkey
Biografía
Presentó la so tesis doctoral nel departamentu d'arqueoloxía de la Universidá de Chicago en 1978, so la direición de Leslie G. Freeman col títulu de Analysis of Design Structure: Variability Among Magdalenian Engraved Bones from North Coastal Spain na qu'estudiaba materiales óseos vos grabaos provenientes de les cueves cantábriques. De la mano de L.G. Freeman había tomáu contautu cola arqueoloxía europea participando nes escavaciones de Cueva Morín (Cantabria). La redaición d'el so Tesis compaxinar con un puestu docente na Universidá estatal San José mientres seis años, darréu incorporóse a la facultá d'antropoloxía de SUNY/Binghamton en 1982, onde ella tamién foi codireutora del centru d'estudios de les muyeres. Aceptó una plaza como profesora acomuñada n'antropoloxía na universidá de Berkeley en 1987. Amás de los sos trabayos de campu, desenvolvió otres temes d'investigación y publicó artículos sobre pedagoxía y l'enseñanza d'arqueoloxía; el desenvolvimientu y usu de recursos d'internet na enseñanza d'Introducción a Arqueoloxía; según un programa sobre arqueoloxía nes escueles. En 2009, recibió'l premiu d'excelencia de Berkeley, pol so trabayu sobre la diversidá ya igualdá d'oportunidaes. Con anterioridá, recibiera'l Distinguished Teaching Award (1996) y el Premiu d'Iniciatives Educatives (2001). Tamién impulsó los fondos pa la creación de llaboratorios multmedia d'enseñanza nel Departamentu d'Antropoloxía. En xunetu de 1997, Margaret W. Conkey foi nomada Class of 1960 Professor of Anthropology.
Investigaciones en Los Pirineos Franceses
Margaret W. Conkey llevó a cabu'l proyeutu d'investigación arqueolóxica “Ente les Cueves” nel Pirinéu Francés a partir de 1993, centráu nel Paleolíticu y na contextualización del arte rupestre y la cultura material afayada nes cueves de la rexón.
Ana de Kleve
Primeros años
A los dolce años d'edá (1527), Ana foi prometida a Franciscu, fíu y herederu del duque de Lorena cuando namái tenía diez años d'edá, asina que'l compromisu foi consideráu "oficiosu" y foi atayáu en 1535. El so hermanu Guillermo yera un luteranu pero la familia nun taba adscrita a un solu enclín relixosu, pos la so madre, la duquesa María, ye descrita como una católica estricta".
Bazicourt
Tien una población de y una superficie de  km².
Margaret Hutchinson Rousseau
Honores y otres actividaes
En 1983 foi la primer recipiente del prestixosu Premiu de Fundadores del AICE.
Llagu Vostok
Investigaciones
Acordies col plan, l'equipu tornó al branu siguiente pa tomar una muestra del xelu y analizala. Los rusos volvieron a entamar la perforación nel llagu, en xineru de 2012, y llegaron a la superficie cimera de l'agua'l 6 de febreru de 2012. Los investigadores dexaron que l'agua del llagu conxelárase dientro de la parafusa y, meses más tarde, recoyeron amueses de nucleos d'esti xelu recién formáu y unviar al Llaboratoriu pa Glacioloxía y Xeofísica Ambiental en Grenoble pal so analís.
Guerres husitas
L'aspeutu relixosu y la influyencia de Wiclef
D'esta manera atacaba'l poder secular de la Ilesia y, por tanto, les sos posesiones y riqueces terrenales, que nun son xustificables pola Biblia. Partiendo d'esta premisa, a los señores seculares ta-yos dexáu sustraer los bienes a les ilesies pecadores. Con éses cada creyente tien el deber de conocer por sigo mesmu la Biblia. La comunión añal tampoco ta basada na Biblia. Otru puntu que criticaba yera la Eucaristía. Na so opinión, al celebrar la Eucaristía nun se produz la transubstanciación del pan y el vinu, esto ye, que les sustances pan y vinu nun se tresformen nel cuerpu y el sangre de Cristu, sinón que se trata más bien d'un actu simbólicu. Esta ye una de les poques opiniones que Hus nun compartía. Los sacramentos qu'alministra la Ilesia considerar superfluos. Deniega la obediencia a tou eclesiásticu que se tope en pecáu mortal. Critica l'autoridá del Papa y el bienestar material de la Ilesia, que contradiz la ideoloxía de la vida en probeza, y pon n'entredichu l'autoridá del Papáu polo xeneral.
Condena del Concilio de Constanza
Pa poner fin a la división de la cristiandá occidental, l'emperador Segismundo convocó'l concilio de Constanza, más tarde ratificáu pol antipapa Xuan VIII y depués confirmáu pol papa Gregorio XII. Nesta ocasión, Jan Hus tuvo la ilusión de presentase a l'asamblea conciliar pa defender les sos doctrines y ser declaráu inocente.
El 24 de marzu de 1415 treslladar a Hus a la torre de los Descalzos y más tarde foi encarceláu na torre del palaciu obispal en Gottlieben (anguaño Suiza). El 4 de mayu condergó'l Concilio a Wiclef y la so doctrina a títulu póstumu. El 5 de xunu de 1415 llevar a Hus al conventu de los Franciscanos, onde pasó les sos últimes selmanes de vida. Del 5 al 8 de xunu de 1415 foi sometíu a interrogatoriu nel refectorio del conventu. El Concilio esixíalu que retratárase y abjurara públicamente de la so doctrina. Hus negar a retratase de ser siguidor de delles de les doctrines de Wiclef y caltúvose firme hasta finales de xunu. Na asamblea xeneral del Concilio, celebrada la mañana del 6 de xunetu de 1415, foi condergáu por herexía y abandonáu en manes del brazu secular. L'emperador acusó-y de traición y condergólu a morrer na foguera, executándose la sentencia esi mesmu día. Los verdugos espardieron les cenices pol Rin. En dicha asamblea taben presentes, como representantes del poder secular, l'Emperador Segismundo, Federico de Hohenzollern, Luis III del Palatináu y un magnate húngaru. Como representantes del poder eclesiásticu dieron el so votu l'obispu cardenal de Ostia, l'obispu de Lodi, l'obispu de Concordia y l'arzobispu de Milán. Como'l papa Gregorio XII abdicara antes, la condena facer ensin participación papal.
Segunda y tercer cruzaes (1421, 1422)
La tercer cruzada terminó en xineru de 1422 dempués de que les tropes católicu-imperiales fueren derrotaes nes batalles de Kutná Hora y Havlickuv Brod.
Quinta cruzada (1431)
Na dieta imperial celebrada en 1431 en Núremberg decidió siguise la llucha contra los husitas, pero ello nun camudó la fortuna de les armes. La quinta cruzada, dirixida pol cardenal Giuliano Cesarini, terminó'l 14 d'agostu de 1431 cola desastrosa derrota na batalla d'Adomaduražlice, de cuenta que l'emperador optó por llegar a la paz por aciu negociaciones.
Compromisos y derrotes
Mientres el branu de 1434 empezaron por fin les negociaciones ente dambos bandos en Brno sobre los alcuerdos llograos en Praga (1433) y sobre les condiciones en que Segismundo podría ser reconocíu como rei de Bohemia. Na dieta rexonal de Jihlava, celebrada'l 5 de xunetu, los husitas aceptaron los Compactata del concilio de Basilea y tuvieron que reconocer a Segismundo como rei de Bohemia, quien fixo una entrada triunfal en Praga el 23 d'agostu de 1436.
Charlotte Georgia Nast
Biografía
Foi Profesor Eméritu de Botánica, "Departamentu de Bioloxía Vexetal, de la Universidá de New Hampshire
Beaudéduit
Beaudéduit ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
David Ospina
OGC Niza
A mediaos de la temporada 2012/13, volvió anovar el so contratu por 2 años col Niza a pesar de les ufiertes que recibió de les lligues d'Inglaterra, Italia y España.
Arsenal F.C.
El 2 d'agostu se coronaria campeón de la Community Shield al gana-y por 1 a 0 al Chelsea FC, ganándola per segunda vegada consecutiva a pesar de qu'esta vegada nun foi convocáu. El so debú na temporada seria'l 16 de setiembre pola primer fecha de la Champions League na derrota 2-1 frente a Dinamo Zagreb como visitantes. Xugaría na temporada 12 partíos recibiendo 17 goles, na cual la mayoría de partíos seria suplente del arqueru Petr Cech.
Centru
Por centru, pescánciase en xeneral:
Carrias
Llocalización
Carrias ye una pequeña llocalidá asitiada al Nordeste de la provincia de Burgos, ente les llocalidaes de Briviesca y Belorado, mui cerca del xacimientu arqueolóxicu d'Atapuerca, y atestando col Camín de Santiago. La llocalidá, que cunta con conceyu propiu, atópase na contorna de La Bureba. Xeográficamente pertenez a la Mancomunidá de Les Llombes de Bureba. Ocupa una estensión de 14 quilómetros cuadraos y falta 46 quilómetros de la capital de la provincia.
Mancomunidá
Perteneciente a la Mancomunidá Oca-Tirón, forma parte de l'actual zona burgalesa denomada como Riojilla Burgalesa integrando 22 conceyos del Valle de la Oca, Valle del Tirón, Sierra de la Demanda, Montes d'Oca y Les Llombes. Ye sede de la mancomunidá de Les Llombes de Bureba, integrada por Carrias, Bañuelos de Bureba, Belorado y Quintanilla San García que la so finalidá ye la captación, conducción y suministru d'agües del manantial de San Indalecio dende depósitos reguladores, según la mesma xestión del serviciu.
Historia
Les primeres noticies de la esistencia d'esta daten d'un documentu del añu 1007, guardáu nel monesteriu de San Millán de la Cogolla. Tres la fundación de la llocalidá, ye encuadrada na alfoz d'Oca. El conceyu de Carrias, empieza a figurar en documentos alministrativos y relixosos. Cuando l'alministración de les alfoces cesa, Carrias ye incluyida na Xurisdicción de Villafranca Montes de Oca, sede episcopal na Alta Edá Media.
Contorna
Pela redolada de la Llocalidá, podemos visitar la riqueza cultural de Briviesca, Belorado o Frías, según el Monesteriu d'Oña. Tocantes a la capital, Burgos, pueden visitase numberosos monumentos pertenecientes a la ruta del Camín de Santiago, museos o'l Cascu Antiguu. Amás, atópase en construcción el muséu de La Evolución, que va abrir les sos puertes nun tiempu.
Anfiteatru d'El Djem
Dacuando recibe'l nome de Ksar de la Kahena, pola princesa bereber Kahena, que nel sieglu VII xunió les tribus bereberes pa frenar la meyora de los invasores musulmanes. Vencida y escorrida, abellugar colos sos siguidores nel anfiteatru, onde aguantó mientres cuatro años. Según la lleenda foi traicionada pol so mozu amigu, que la apuñaló y unvió la so cabeza embalsamada al xefe del exércitu árabe.
Edificios precedentes
L'anfiteatru actual ye'l tercer edificiu d'espectáculos construyíu en Thysdrus, una ciudá que foi próspera gracies al desarrollu de la olivicultura y al comerciu. Ye'l meyor construyío y caltenío de toos, con una gran cantidá de muertes que dexaron a los especialistes estudiar la so evolución a lo llargo del tiempu. El segundu anfiteatru, que la so esistencia fuera yá albidrada por Charles Tissot, foi escaváu na década de 1960, ente que'l primeru foi sacáu a la lluz gracies a les campañes empobinaes por Hédi Slim a partir de 1973.
El primer edificiu tenía una capacidá de 6000 espectadores y foi calificáu como «rudimentariu», «embrionariu» o «bien antiguu». Jean-Claude Golvin dató'l so orixe nel sieglu I, anque sería abandonáu a finales del mesmu. Debió polo tanto tar cerca de los edificios de la dómina republicana, que allugar afaciéndose a la configuración del terrén. N'efeutu, el llugar escoyíu pa la so construcción, qu'allugara sepultures na dómina prerromana, ye l'únicu relieve natural de la zona afechu pa llevantar una edificación. L'anfiteatru foi talláu nuna llomba de travertino ensin l'empléu d'albañilería y con formes irregulares. Les graes, en númberu llindáu, fueron esculpíes na roca y la cávea foi escavada. El sable tenía unes dimensiones de 49 metros de llongura por 40 d'anchu. Paez ser que'l graderíu se erosionó con bastante rapidez y foi reparáu con lladriyos de folla ensin cocer. L'apaición del edificiu pudo tar rellacionada col asentamientu na ciudá d'una comunidá italiana aficionada a los espectáculos, quiciabes d'orixe campano o etruscu, siendo dambes rexones l'orixe de los xuegos nos anfiteatros.
Datación revesosa
Sicasí, el costu de la construcción en piedra tallada, según la necesidá d'un mayor númberu d'asientos paez qu'asitiaríen la so construcción mientres l'apoxéu de la ciudá, a finales del sieglu II o entamos del sieglu III, so la dinastía Severa. Alexandre Lézine, sofitáu por Golvin, propunxo un rangu de datación más llindáu, ente 230 y 238, quedando inconcluso por causa de los acontecimientos asocedíos nesti últimu añu. Pela so parte, Hédi Slim cree que la obra foi rematada.
Los xuegos nel anfiteatru de Thysdrus
thumb|Lleones taramiando un xabalín, mosaicu qu'amuesa la llucha ente animales espuestu nel [[muséu arqueolóxicu d'El Djem, 2.30x1.60 metros, mediaos del sieglu II.]] Amás de los anfiteatros, la ciudá cuntaba con un teatru y un circu, que anguaño inda nun fueron escavaos. El calter monumental de la ciudá dexaba'l desarrollu del ociu según l'estilu de vida romanu. Los arqueólogos atoparon numberoses representaciones de los xuegos d'anfiteatru nes viviendes privaessobremanera nos mosaicos. Pa Hédi Slim, los trés anfiteatros de Thysdrus atestigüen un entusiasmu permanente polos xuegos». Anque la presencia d'una comunidá italiana dexaría esplicar l'apaición en dómina bien temprana d'un monumentu de tales carauterístiques nesti llugar, l'afición polos ludi de la población llocal pudo espresase en concretu por aciu el gustu por ciertos tipos d'espectáculossobremanera los llamaos venatio, qu'enfrentaben a animales selvaxes, y en menor midida al traviés de les exhibiciones onde participaben gladiadores. Los animales apaecen como elementos bien detallaos y tamién n'ocasiones como tema principal. Na Casa de la procesión dionisíaca afayáronse dos mosaicos que representen combates de fieres: Lleones taramiando un xabalín y Tigre atacando a unos onagros.
Antumi Toasijé
Antumi “Toasijé” Pallas ye un historiador y panafricanista español, miembru y coordinador federal xeneral del Partíu Multicultural pola Xusticia Social Mjs.
Ponerorchis graminifolia
Descripción
Presenta un trupu floriamientu con flores pequeñes. Los trés sépalu son iguales en tamañu tando sueltos diverxentes escontra los llaos y formen una especie de cascu, que cubre la columna. Los sépalos los presenten un color blancu rosáu uniforme nel fexe, y unes nervaduras de color rosa intensu nel viesu.
Hábitat y distribución
Desenvolver en praos y terrenes a la lluz solar direuta ó media solombra. Ye nativa de Xapón.
Aphodius lividus
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en tol planeta, sacante Oceanía y les zones polares.
Los Barreros (La Manxoya)
Los Barreros ye una aldea de la parroquia de La Manxoya nel Conceyu asturianu d'Uviéu.
El Coxal (Santolaya)
Población
Tien una población de.
Beaurains-lès-Noyon
Tien una población de y una superficie de  km².
Torremocha de Jadraque
Torremocha de Jadraque ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 11,17 km² con una población de 27 habitantes y una densidá de 2,51 hab/km².
Nel términu municipal hai una estación d'anillamiento d'aves inaugurada nos años 1980.
Sylvester Stallone
Torna
Pa 2010 empecipia'l proyeutu de The Expendables, que dirixe, produz y protagoniza. El filme narra la historia d'un grupu de mercenarios qu'alleguen a una misión especial pa derrocar a un violentu dictador nun país de Suramérica. Los actores que co-protagonicen la cinta son: Jason Statham, Jet Li, Dolph Lundgren, Mickey Rourke, Arnold Schwarzenegger y Bruce Willis (Schwarzenegger y Willis nun caméu), Eric Roberts, Stone Cold y Randy Couture. Los actores Jean-Claude Van Damme, Kurt Russell, Danny Trejo y Steven Seagal refugaron participar nel filme. Anque'l primeru participó depués na segunda parte como'l principal antagonista. L'estrenu llevar a cabu n'agostu de 2010. Stallone afirmó sufrir una quebra nel pescuezu mientres el rodaxe de The Expendables. Foi-y otorgáu'l premiu honoríficu "Jaeger-LeCoultre, Gloria al Cineasta" nel Festival Internacional de Cine de Venecia. Nel branu de 2012 estrena la taquillera secuela The Expendables 2, dirixida por Simon West.
Fallecimientu del so fíu
La web TMZ.com, especializada n'información de famosos, cita fontes ensin identificar pa detallar que la muerte del fíu del actor deber a una sobredosis de pastillas, anque más tarde l'autopsia reveló que finó por cuenta de un ataque cardiacu por una enfermedá coronaria causada por arterosclerosis.
Charlotte Gainsbourg
Carrera
En 1986, saca l'álbum Charlotte for Ever nel qu'asumiendo una adolescencia difícil, canta cantares pa provocar: Charlotte for ever, Plus doux avec moi (dambes cantaes al pie del so padre), Élastique, Zéro pointé vers l'infini.
Luis Batlle Berres
Vicepresidente y Presidente: el Neobatllismo
Magar el so lideralgu nel Partíu Coloráu foi ampliu, nun foi total, non yá pola oposición del nucleu conservador de la "llista 14" sinón tamién pola intensísima fragmentación n'ensame de llistes que foi moneda corriente na so coleutividá dende entós. Llomáu como "el mandón" pola propaganda adversa de la so propia coleutividá. Al rematar el so mandatu, y nun pudiendo ser reelixíu, impunxo al químicu farmacéuticu Andrés Martínez Trueba como candidatu del so sector, que sería conocíu como "Llista 15", pa les eleiciones de payares de 1950, nes qu'ésti llogró la victoria.
El colegialismo
En 1958, impotente pa faer frente a la crisis económica que s'empezara a desamarrar dende 1955 tres la cayida de los precios de los artículos exportables de la economía monoproductora uruguaya, la 15 perdió les eleiciones d'aquel añu, ganaes pol Partíu Nacional, qu'asina tornó al gobiernu tres 93 años de nun exercelo.
Aphodius lugens
Aphodius lugens ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Populus angustifolia
Populus angustifolia ye una especie d'árbol perteneciente a la familia de les salicacees. Esti árbol ye nativu de la Gran Cuenca nos Estaos Xuníos, onde s'atopa con más frecuencia cerca de los ríos y regueros en dalguna elevación. thumb|Vista del árbol thumb|Fueyes
Descripción
El árbol ye delgáu cola fueyes de color mariellu-verdosu, llanceolaes (en forma de llanza) con marxes ondulaos. Los amentos son nidios y blancos. Los brotos son pegañosos y gomosos y esfrútase como una especie de goma de mazcar polos indíxenes americanos locales, incluyendo los apaches y navajos.
Torrejón del Rey
Historia
Cuando llega la Guerra Civil, Torrejón del Rey cai na llamada zona republicana. En marzu del 37, el frente llega a pocos quilómetros del pueblu. Los sublevaos (nacionales y batallón voluntariu italianu) enfrentar a los republicanos na batalla de Guadalaxara, nun intentu fallíu de llegar a Madrid pol nordeste.
Guerres d'independencia hispanoamericanes
Estaos Xuníos, el Reinu Xuníu y Francia establecieron rellaciones comerciales colos nuevos gobiernos americanos y darréu reconocieron la soberanía de los nuevos estaos a lo llargo de la década de 1820. Sicasí España namái abandonó los planes de reconquista dempués de la muerte del rei Fernandu VII, asocedida en 1833. Les Cortes españoles arrenunciaron a les sos posesiones n'América en 1836 y autorizaron al gobiernu pa realizar trataos de paz y reconocencia con tolos nuevos estaos surdíos nel continente.
Fundamentos del procesu independentista
El procesu independentista en Hispanoamérica españó en 1808 colos movimientos juntistas americanos, y al ser un procesu tan llargu, complexu y ampliu, ta llenu de particularidaes.
Entamu: les xuntes autónomes hispanoamericanes
N'Europa, cola ocupación francesa d'España y la captura de la familia real española, l'emperador Napoleón Bonaparte impunxo en 1808 les abdicaciones de Bayona poles que'l monarca Fernandu VII d'España y el so padre y predecesor Carlos IV d'España arrenunciaben a los sos derechos a la corona d'España, qu'incluyía a los territorios americanos, en favor del emperador Napoleón, quien finalmente los dio al rei Xosé Bonaparte, depués de lo cual Fernandu VII quedó cautivu. Tou ello desencadenó'l llevantamientu de los pueblos d'España conocíu como Guerra de la Independencia Española (1808-1814) contra la ocupación napoleónica, y de la creación de Xuntes d'autogobiernu na península.
Xuntes de gobiernu autónomes hispanoamericanes
Estes pretensiones fueron resueltes al traviés de negociaciones ente les xuntes y el Conseyu de Castilla, lo que condució a la creación d'una Xunta Suprema y Central de Gobiernu d'España y de Indias, el 25 de setiembre de 1808. Convenir en que los reinos tradicionales de la península unviaríen dos representantes a esta Xunta Suprema Central, y que los reinos d'ultramar podríen unviar un representante cada unu. Estos "reinos" definíense como los virreinatos de: Nueva España, Perú, Nueva Granada y Buenos Aires, y les capitaníes xenerales independientes de: la isla de Cuba, Puertu Ricu, Guatemala, Chile, Venezuela, y les Filipines.
La disolución de la Xunta Suprema'l 29 de xineru de 1810, por cuenta de los reveses sufiertos poles fuercies españoles frente a Napoleón, desencadenó una nueva fola de xuntes n'América. La ocupación francesa nel sur d'España obligó a la Xunta Suprema a buscar abellugu na isla-ciudá de Cádiz. La Xunta, desacreditada, foi sustituyida por un cuerpu más pequeñu, de cinco persones, llamáu Conseyu de Rexencia d'España ya Indies. La mayoría de los americanos nun vía razón pa reconocer un gobiernu provisional que taba so l'amenaza de ser prindáu polos franceses en cualquier momentu, y empezó a trabayar pa la creación de xuntes locales americanes pa caltener la independencia de la rexón de los franceses. Los movimientos juntistas tuvieron ésitu na Nueva Granada (Colombia), Venezuela, Chile y Ríu de la Plata (Arxentina) pero non asina n'América Central. N'última instancia, América Central, xunto cola mayoría de la Nueva España, Quito (Ecuador), Perú, Llamargues (Bolivia), el Caribe y les Islles Filipines, caltener so control de los realistes mientres la siguiente década y participaron nel esfuerciu español pa establecer un gobiernu lliberal representáu poles Cortes de la monarquía española.
Realistes
Los diccionarios de la Real Academia definir dende 1803 como regiarum partium sectator, el que nes guerres civiles sigue'l partíu de los reis. En 1822 añedióse potestatis regia defensor, que defende regalías y derechos de los reis.
Territorios
Ríu de la Plata y Paraguái
Países independientes fora de les guerres d'emancipación
El Uruguái formó parte del Río de la Plata pero foi efímeramente incorporáu al Brasil y nuevamente integró les Provincies Xuníes del Río de la Plata, hasta la so independencia en 1828. Amás, depués de complexos procesos que s'asocedieron n'años posteriores, diose orixe a los 16 estaos hispanoamericanos: Arxentina, Bolivia, Chile, Colombia, Costa Rica, Ecuador, El Salvador, Guatemala, Hondures, Méxicu, Nicaragua, Panamá, Paraguái, Perú, Uruguái y Venezuela. Nel Caribe, Santu Domingu (actual República Dominicana) siguió formando parte d'España hasta finales del añu 1821, ente que Cuba y Puertu Ricu siguieron facer hasta la so separación como resultáu de la Guerra d'España y Estaos Xuníos nel añu 1898.
Consecuencies pa España
Les Guerres d'independencia hispanoamericanes xeneraron la perda de los virreinatos y les capitaníes xenerales que formaben parte del Imperiu español, el que quedó bien amenorgáu territorialmente y abrasáu económicamente. Ello significó un desastre pa la Monarquía española y pa la corona.
Synallaxis cinerascens
Synallaxis cinerascens, tamién denomináu pijuí coritu (Arxentina), pijuí escuru (Uruguái), coludito plomizu (Uruguái) o pi-puí (Brasil) ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Synallaxis qu'integra la familia Furnariidae. Ye nativu del centru esti d'América del Sur.
Descripción
Mide 15 cm de llargor, ales y cola color castañu acoloratáu. Les sos mexelles son corites, el so gargüelu blancu abuxada a plateada con un llurdiu escuru; y el so pechu gris.
Llagu Baljash
Problemes medioambientales y políticos
Otru factor qu'afecta a la ecoloxía de la cuenca Ili-Balkhash ye les emisiones debíes a los procesos mineros y metalúrxicos, sobremanera nes mines y la planta metalúrxica en Balkhash operaes por Kazakhmys. Na década de 1990, el nivel d'emisión foi 280 a 320.000 tonelaes al añu, depositando 76 tonelaes de cobre, 68 tonelaes de cinc y 66 tonelaes de plomu na superficie del llagu. De magar, la emisión casi se dobló. Los contaminantes son tamién llevaos dende los depósitos al campu d'almacenamientu poles nubes de polvu.
La contaminación de Balkhash aníciase non yá llocalmente, sinón que tamién ye provocada pola entrada d'agües contaminaes procedentes de China. China tamién consume 14,5 km³ d'agua per añu a partir del ríu Ili, con un aumentu previstu de 3,6 vegaes. La tasa actual d'aumentu ye 0,5 a 4 km³/ Añu. En 2007, el gobiernu de Kazakstán propusó un amenorgamientu del preciu de venta de productos de Kazakstán a China en cuenta de un amenorgamientu del consumu d'agua del ríu Ili, pero la ufierta foi refugada por China.
Mediana (xeometría)
right|thumb|300px|Les medianes d'un triángulu y el baricentru. Nun triángulu, la mediana o media ye la llinia que xune cualesquier vértiz, col puntu mediu del llau aviesu a esi mesmu vértiz. Dixebra al triángulu de dos metades cola mesma área. Les tres medianes, interséutense nel baricentru o centru de gravedá del triángulu o centroide. Tamién se verifica que dos tercios de la llonxitú de cada mediana, tán ente'l vértiz y el centroide, mentanto que'l terciu restante ta ente'l baricentru y el puntu mediu del llau aviesu.
Marta Heflin
Biografía
El so nome completu yera Marta Michelle Heflin, y nació en Washington, D.C., Estaos Xuníos, siendo los sos padres Martin Heflin, un executivu de rellaciones públiques, y Julia, una periodista y direutora teatral. Marta Heflin dedicar a l'actuación gracies a l'afición que la so madre sentía pol teatru. La so gran oportunidá como actriz llegó en 1967 col musical Brigadoon, nel cual trabayaba nel coru. Sicasí, una neumonía contraida pola actriz Karen Morrow dio a Heflin la posibilidá de trabayar como la so sustituta.
En 1980 Marta Heflin dedicóse tamién de volao a la television, facienda una curtia apaición nel drama de Vanessa Redgrave sobre Auschwitz Playing for Time, dirixíu por Daniel Mann y Joseph Sargent. Al siguiente añu fixo otru pequeñu papel na producción empobinada por Jonathan Kaplan The Gentleman Bandit.
Castrillo de Riopisuerga
Castrillo de Riopisuerga ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, Castiella la Vieya, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España) , contorna d'Odra-Pisuerga, partíu xudicial de Burgos, cabecera del conceyu del so nome.
Fonte del Gihón
El manantial surde nuna covarón al pie del monte Ofel, ente Sion y el Valle de Cedrón. Tres sistemes principales llevaben l'agua dende la fonte escontra la ciudá:
Testimonios bíblicos
Acorde a II Samuel 5, 8, el rei David tomó la ciudá de Xerusalén –nesi entós de los jebuseos– ingresando a ella al traviés de la canal (“Tol que quiera atacar a los jebuseos que xuba pola canal”); envalórase qu'esto socedió en redol al añu 1000 e.C.
Historia de Bulgaria
Colonización griega y conquista macedonia
Poco dempués, Filipo II, rei de Macedonia (359 - 336 e.C. ), en venciendo al rei Cersobleptes, se anexonó los territorios de los tracios, y conquistó la ciudá más grande nesta rexón Filipópolis (actual Plovdiv). Nel sieglu siguiente, el territoriu de Bulgaria foi invadíu polos celtes, quien caltuvieron un estáu per espaciu d'unos setenta años, y fundaron asentamientos como Bononia (actual Vidin). Mientres el sieglu I, el territoriu de Bulgaria foi incorporáu al Imperiu romanu, quedando estremáu nes provincies de Tracia y Moesia. Los romanos fundaron numberoses ciudaes, ente les que destaquen Serdica (l'actual capital, Sofía), Nicopolis (Nikopol) y Durostorum (Silistra). Cuando l'Imperiu romanu estremóse, a la muerte de Teodosio, les provincies de Mesia y de Tracia pasaron a formar parte del Imperiu romanu d'Oriente. Dende'l sieglu III, estos territorios sufrieron invasiones de pueblos bárbaros: primero fueron los godos, hunos; más palantre, los ávaros, eslavos, que travesaron el Danubiu a principios del sieglu, cuando s'abandonaron les guarniciones de frontera bizantines, y los búlgaros. Estos postreros formaríen, xunto colos eslavos, el primer Estáu búlgaru, a finales del sieglu VII. El nome de Bulgaria procede del d'esti pueblu.
Segundu Imperiu Búlgaru
thumb|275px|El Segundu Imperiu Búlgaru na so máxima estensión territorial mientres el reinu del zar Iván Rustan II. Anque los búlgaros remontar en delles ocasiones contra'l dominiu de Bizancio mientres el sieglu, nenguna d'estes rebeliones algamó'l so oxetivu. Mientres el sieglu XII, sicasí, aprovechando que l'Imperiu bizantín atopábase debilitáu poles sos lluches contra serbios y húngaros, españó una rebelión empobinada polos hermanos Petar y Rustan. Petar foi proclamáu zar "de los búlgaros, los griegos y los valaquios", colo que nació'l Segundu Imperiu Búlgaru (1185-1396), que'l so dominiu estender por tolos territorios ente'l Danubiu, el mar Negru y el cordal de Stara Planina, incluyendo parte de Macedonia oriental y el valle del Morava. Baxu Iván Rustan II (1218-1241) l'estáu búlgaru estender hasta los mares Adriáticu y Exéu, controlando direutamente Valaquia (na actual Rumanía), Moldavia, Macedonia, les rhodopes (rexón del sur búlgaru, dende entós parte d'esti país) y Tracia. La fortaleza de los estaos d'Hungría y Serbia torgaron una mayor crecedera del imperiu.