cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glaucidium
Nomes comunes
El nome xenéricu común encamentáu pola Sociedá Española d'Ornitoloxía (SEO) ye "miagón". Nel casu de les especies suramericanes utilízase tamién el nome común "caburé", ente que "tecolote" suel ser utilizáu en Méxicu y dellos países centroamericanos.
Rexonalismu balear
Ye un amor y apegu al conxuntu y a caúna de les islles, d'ende la so unidá y variedá. Tien ente los sos teóricos a José María Quadrado, Miquel dels Sants Oliver na so obra “La cuestión rexonal” y el so artículu "Alma mallorquina", Guillem Forteza, autor del la obra “Pel ressorgiment polític de Mallorca” y creador del Centre Rexonalista de Mallorca, y numberosos pensadores y escritores posteriores. Esponentes del rexonalismu balear fueron, dende'l sieglu XIX y ente otres, les revistes La Palma, Almanac de les Lletres, La Roqueta, L’Ignorància, En Figuera, La Veu de Mallorca, Gazeta de Mallorca, L'Aurora, Foch y Fum, Mitjorn, La Nostra Terra, Panorama Balear (coleición de monografíes), Cort, Ponent y Toc-Toc Balears.
Bao
Alcuéntrase a 2,7 km d'Avilés, la capital del conceyu, a un altor mediu de 106 msnm y tien una población de.
Glaucidium brodiei
El miagón encollaráu ye'l uxu más pequeñu d'Asia, con un llargor de 15 cm y un pesu de 60 gramos.
Glaucidium capense
Estremense en les siguientes subespecies reconocíes:
Christina Cole
Biografía
Christina Cole nació en mayu de 1982 na ciudá de Londres, Inglaterra. Graduada de la Oxford School of Speech and Drama en 2002, trabayó como modelu antes d'empezar a actuar profesionalmente.
La Vraie-Croix
La Vraie-Croix ye una comuña francesa del departamentu de Morbihan, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Austromarxismu
Los austromarxistes yeren partidarios de desendolcar una teoría política que s'asitiase ente la socialdemocracia y el leninismu, respetando les diverses maneres de llegar al poder (reforma o revolución) en función de les circunstancies. Con esi espíritu crearon la Segunda Internacional y Media, aunque los partíos d'esta Internacional posteriormente pasaríen a formar parte de la Internacional Obrera y Socialista.
Primer epístola de Clemente
La epístola foi lleída públicamente n'ocasiones en Corinto, y pal sieglu IV el so emplegu espardiérase a otres ilesies. Incluso alcuéntrase nel famosu Codex Alexandrinus, del sieglu V, que contién l'Antiguu y el Nuevu Testamentu, por más qu'eso nun implica necesariamente que llegase a ser consideráu un testu canónicu de les escritures cristianes. La obra foi traducida polo menos a tres idiomes na Antigüedá: una tradución al llatín del sieglu II ó III atopóse nun manuscritu del sieglu XI, y foi asoleyada por G. Morin en 1894; un manuscritu siriacu, güei na Universidá de Cambridge, foi alcontráu por R. L. Bensly en 1876, y traducíu por él en 1899; y la so tradución al coptu sobrevivió en dos copies en papiru, una publicada por C. Schmidt en 1908 y la otra por F. Rösch en 1910.
Segunda Internacional y Media
Nel primer conceyu (1921) tuvieron presentes 10 partíos ente los que destaquen: USPD d'Alemaña, SFIO de Francia, Independent Labour Party (Reinu Xuníu), Partíu Socialista Suizu, Partíu Socialista Independente (Rumanía) y l'SPÖ d'Austría. N'abril de 1921 intégrase'l PSOE.
Segunda Internacional
La Segunda Internacional o Internacional Obrera ñaz en 1890, tres catorce años ensin que'l movimientu obreru tuviere internacionalmente organizáu al esaparecer la primer organización internacional, l'Asociación Internacional de Trabayadores (AIT) en 1876. Tamién nomada nun antamu la Internacional Obrera.
Col españíu de la Primer Guerra Mundial la contradicción ente les aspiraciones revolucionaries de les clases oprimies y la política de la II Internacional (al sofitar dalgunos partíos socialistes la guerra) llegó al puntu qu'hebio una escisión nel movimientu socialista que supunxo tres la Revolución Rusa la creación d'una Tercer Internacional, en 1919, qu'adoptó el nome d' Internacional Comunista (Komintern), pa distinguise del apegu de la Segunda a los medios eleutorales.
Mi corazón es tuyo
Sinopsis
Ana Leal (Silvia Navarro) ye una baillarina de pole dance que trabaya nun chigre llamáu "Chicago". Por circunstancies de la vida vese obligada a roblar un contratu de permanencia, llogrando asina tar atrapada nes manes de Doroteo (Raúl Buenfil) un home ambiciosu y inescrupuloso que ve nella una posibilidá de faer dineru. Ana, en busca d'empléu, atopa unu como añada de siete neños: Fanny (Paulina Goto), Nando (Polu Morín), Alicia (Isidora Vives), Sebastián (Emilio Osorio), Alex y Guille (José Pablo Alanis y José Manuel Alanis) y Lluz (Isabella Tena), llogrando ser la neñera de la familia Lascuráin.
Teatru
El productor de teatro Alejandro Gou tuvo interesáu en llevar esta hestoria al teatru, y una vegada que concluyó la novela en televisión abierta en xunto col productor de la novela Juan Osorio produzse la obra faciendo'l so debú en provincia y preséntase nel Distritu Federal nel Centru Cultural Teatru 1 ante la presencia de dos mil persones
Versiones
Tamién se fixeron delles adautaciones en dellos países:
Takayuki Sugiyama
Takayuki Sugiyama (杉山 貴之; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Denébola
Denébola (β Leonis / β Lleo / 94 Leonis) ye la segunda estrella más brillosa na constelación de Lleo, detrás de Régulu (α Leonis). La so magnitú aparente ye +2,12. Alcuéntrase a 35,9 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Tiempu de Planck
Carauterístiques
El tiempu de Planck representa'l tiempu que tarda un fotón viaxando a la velocidá de la lluz en travesar una distancia igual a la llargor de Planck. Dende la perspeutiva de la mecánica cuántica, consideróse tradicionalmente que'l tiempu de Planck representa la unidá mínima que podría midise en principiu; esto ye, que nun sería posible midir nin discernir nenguna diferencia ente l'Universu nun intre específicu de tiempu y en cualquier intre separáu por menos de 1 tiempu de Planck. Sicasí, les imáxenes de campu fondo tomaes pol telescopiu espacial Hubble en 2003 refundiaron duldes sobre esta teoría. La predicción yera que les imáxenes d'oxetos asitiaos a bien llargues distancies tendríen de ser borroses. Esto debería a que la estructura discontinua del espaciu-tiempu a la escala de Planck aburuyaría la trayeutoria de los fotones, de la mesma que l'atmósfera terrestre aburuya les imáxenes de los oxetos asitiaos fora d'ella. Sicasí, diches imáxenes son más nítidas de lo esperao, lo que foi interpretáu como una indicación de que'l tiempu de Planck nun ye l'intervalu más curtiu del Universu.
DG Tauri
Remexos de rayos X
left|200px|thumb|Imaxe de DG Tauri llograda col [[Telescopiu espacial Chandra.]] Imáxenes llograes pol Telescopiu espacial Chandra dexen reparar dos remexos ("jets") de rayos X estendiéndose unes 700 UA en dambos sentíos dende DG Tauri. Unu de los jets ye más enerxéticu que l'otru, siendo la esplicación más probable que parte de los rayos X de baxa enerxía d'unu de los jets son absorbíos por un discu circumestelar qu'arrodia a la estrella. El discu puramente dichu resulta demasiáu fríu como pa ser detectáu na imaxe.
Baye (Finistère)
Tien una población de y una superficie de  km².
Esgrima
Esgrima española
Como práutica de combate d'armes blanques, aniciar n'España cola famosa espada ropera, esto ye, arma que formaba parte del vestuariu o indumento caballerescu. Homes y muyeres prauticar y como testimoniu, sábese que la Princesa de Éboli, bella pero tuerta, pudo perder el güeyu en desgraciáu accidente causáu pol so maestru d'esgrima.
Desapaición del duelu
Cola desapaición del duelu nel postreru terciu del sieglu XIX, apaecen tamién les regles propies de caúna de les armes de la esgrima moderna. Dende esi momentu, los trés van siguir una evolución paralela.
Deporte Olímpico
Los Xuegos Olímpicos d'Atenes de 1896, los primeres de la era moderna, fueron iniciativa del barón Pierre de Coubertin. Él mesmu, que yera xugador d'esgrima, incluyó competiciones de florete y sable, dambos en categoría masculina individual. La espada introducir nos Xuegos siguientes, los de París, 1900. El sable y florete por equipos llegaría nos Xuegos Olímpicos de Saint Louis de 1904. Los primeres Campeonatos del Mundu d'Esgrima celebrar en Londres en 1956. El florete femenín apaeció a nivel individual en 1924 nos Xuegos Olímpicos de París y por equipos en 1932 en los de Los Angeles.
Florete
Arma desenvuelta mientres el sieglu XVII como arma llixera d'entrenamientu pa combate.
Poses, desplazamientos y ataques d'esgrima
Estes son les instrucciones xenerales, pero, dependiendo de l'arma que se tea utilizando la posición de l'arma y del brazu varien un pocu. Mientres n'espada l'antebrazu atópase en posición horizontal, en florete, la punta de l'arma apunta llixeramente escontra riba (una y bones el brazu nun ye zona de blancu válidu y nun hai necesidá de protexelo).
Mitsuteru Watanabe
Mitsuteru Watanabe (渡辺 光輝, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Tortiella de pataques
Historia
En Villanueva de la Serena dende hai enforma tiempu la tortiella de pataques ta presente nes sos tradiciones culinaries. Nel tradicional Día de la Jira, el Llunes de Pascua, la tortiella de pataques ye protagonista pa esfrutar d'esti día de campu. Amás dende l'añu 2013, basáu nel descubrimientu del orixe villanovense de la tortiella de pataques, celébrase la Feria de la Tortiella en Villanueva de la Serena.
Otru datu tocantes a les distintes formes de preparación de tortiella de pataques debese al cocineru aragonés Teodoro Bardají Mas que na fecha yá más tardida del 17 de marzu de 1935 nel Selmanariu elles» da a conocer una receta orixinal de la so tortiella. Tratarse de la que conocemos güei como tortiella española pero cola variante de que nun tuesta con antelación les pataques. Ye posible qu'esta sía l'orixe más cercanu d'esti tipu de tortielles de pataques cuando se prepara d'esta forma.
Salú
El so apurra calóricu varia según la cantidá d'aceite emplegada, la pataca y el güevu tienen un apurra d'unes 80 y 150 Caloríes x 100 gramos respeutivamente.
Shinya Yabusaki
Shinya Yabusaki (薮崎 真哉; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Glaucidium cuculoides
El miagón cuquiellu (Glaucidium cuculoides) ye una especie d'ave, Uxu, estrixiforme de la familia Strigidae. Ye nativa del norte d'Asia Meridional (centronorte y nordés d'India, Nepal, Bután, Bangladex, dacuando nel norte de Paquistán) y del sureste asiáticu (Myanmar, Tailandia, sur de China, Camboya, Laos, Vietnam). Ta Escastáu n'Ḥong Kong.
Estrémense les siguientes subespecies reconocíes:
Almócita
Xeografía
La llocalidá asítiase a una altitú de 834 msnm y a 54 quilómetros de la capital de provincia, Almería. El conceyu parte con Beires pel norte, con Padules pel este, con Fondón al oeste, con Dalías pel sur.
Historia
thumb|300px| Almócita:panorámica. Almócita, fundada polos descendientes de Tubal, pervive la historia árabe tantu nes sos cais como na so arquiteutura urbana, calteniendo entá la Judería nel Barriu Baxu, colos sos habitáculos en ruines de gran valor. Esti llugar, que s'amuesa tan calláu y humilde na so esistencia, zarra nel so cascu urbanu l'arquiteutura morisca meyor caltenida de la provincia. Almócita asítiase nuna fondalada ente les faldes de Sierra Nevada y la de Gádor, a 837 metros d'altitú y apoderada pol morrón de La Lagunilla y pol Puntal de los Páxaros. La so superficie ye de 31´2 Km, faltando 54 km de la capital. Foi fundada polos descendientes de Tubal, pasáu árabe del que dan testimonios tantu les sos cais estreches y serpenteantes. Esta llocalidá atópase estremada en tres paraje: el Barriu Baxu o de la Judería, les Espeñuelas y el Secanillo de la virxe. Zarra nel so cascu urbanu l'arquiteutura morisca meyor caltenida de la provincia. L'agua que riega les sos tierres vien de la Fuente de la nacencia que comparte con Beires y Padules.
Llugares d'interés
thumb|200px| Almócita:Antigua Fábrica Hidroeléctrica Almociténse. Central hidroeléctrica que manifiesta'l conxuntu de dos edificios adosaos. El primeru, d'apreciables dimensiones, contenía'l xenerador y demás elementos pa la producción llétrica. Foi la primer xeneración llétrica del conceyu, ta asitiada al marxe esquierdu del Ríu Andarax, na llende col términu municipal de Padules.
Acueductu d'apreciables dimensiones qu'enría la acequia Gorda. Conformáu por dos arcos centrales y dos llaterales de mediu puntu, rebaxaos, construyíos en mampostería.
Conseyu Árticu
Historia
En mayu 2013 establecióse que seis estados (Italia, China, Xapón, Corea del Sur, India y Singapur) sían miembros observadores permanentes.
Heros
Heros ye un llugar de la parroquia de Miranda nel conceyu asturianu d'Avilés.
Bourg-Blanc
Tien una población de y una superficie de  km².
Pierre Edmond Boissier
Biografía
Boissier foi l'autor de la Flora Orientalis (cinco volúmenes, 1867-1884) y de Viaxe botánicu nel sur d'España mientres l'añu 1837 (1839-1845). Axudícase-y la descripción de 6000 nueves especies. El so yerbariu y la so obra fueron siguíos pol so xenru William Barbey (1842-1914).
Guerres de relixón de Francia
Debilitamientu del poder real
A lo llargo de les Guerres de Relixón, la monarquía, que la so esistencia nunca aportó a cuestionada, perdió'l control de la situación y viose incapaz de reprimir o poner fin a la llucha de partíos, resultando baldíos los esfuercios esplegaos polos dos últimos Valois (Carlos IX, Enrique III y la so madre Catalina de Médicis) pa caltener el poder real ante'l colapsu del orde políticu.
La insubordinación de los franceses toma como modelu'l comportamientu de príncipes y grandes señores, que s'alcen n'armes ensin permisu del monarca. El feudalismu qu'entá se vive en Francia, queda de manifiestu cola progresiva autonomía de los señores y de los sos partidarios. La convocatoria de los Estaos Xenerales, que se llevó a cabu trés vegaes mientres les Guerres de Relixón, da testimoniu patente del debilitamientu de l'autoridá real. Los reis precisaben el sofitu de los sos súbditos pa poder adoptar decisiones que se respetaren; llegó a cuestionase inclusive'l poder real, por aquellos que tamién deseyaben que'l rei plegar a la voluntá d'estos órganos consultivos.
El reináu de Francisco II (1559-1560)
Rotu'l delicáu equilibriu esistente, les rivalidaes ente l'alta nobleza acentuáronse, pero los Montmorency fueron apangaos, siquier temporalmente, al garantizáse-yos los sos cargos y privilexos.
La persecución relixosa empecipiada pol cardenal de Lorena, qu'amás yera gran inquisidor de Francia, agravó'l problema relixosu, y a pesar de los intentos mediadores de la reina Catalina, los calvinistes buscaron proteición y lideralgu na persona de Luis de Borbón, príncipe de Condé, hermanu d'Antonio de Borbón, que na so condición de segundón envaloraba que la causa relixosa podría dexa-y xubir al cume del poder.
El reináu de Carlos IX (1560-1574)
La reina tampoco llogró xunir al estremáu reinu. La política de tolerancia afilvanada pol canciller Michel de l'Hospital alterió la situación. El edictu de Ramoritin (xineru de 1560), que pretendía solliviar la situación de los protestantes, nun entró a valir, y la política conciliadora de Catalina namái sirvió pa faela paecer débil a los güeyos de los calvinistes, qu'esixíen más y más concesiones, y pa sollertar a los católicos, cada vez más contrarios con ella y colos reformaos. Asina, los Guisa xunir a los Montmorency y al mariscal de Saint-André n'abril de 1561, sofitaos per España, pa caltener la fe católica y entamar una cruzada contra'l protestantismu. Daquella, el calvinismu taba nel so apoxéu: tenía más de dos millones de adeptos, cada vez más politizaos, agafaos y violentos. La situación empioró a los güeyos de los católicos cuando, tres la xunta de los Estaos Xenerales en Pontoise, reclamóse la llibertá relixosa, la confiscación de los bienes eclesiásticos y la instauración d'altes contribuciones pal cleru. L'intentu de negociación, conocíu como coloquiu de Poissy, xeneró entá más división y descontentu, desaguando en nuevos disturbios en París y el sur de Francia. Católicos y protestantes armáronse, y la violencia multiplicar por tol reinu.
Primer Guerra de Relixón (1562-1563)
thumb|left|135px|[[Francisco de Guisa]] Namás empezar la guerra, los hugonotes pidieron ayuda a Xinebra, Inglaterra y a los príncipes protestantes del Sacru Imperiu, ente que la reina y los sos nobles fixeron lo propio con España y los Estaos italianos. Pol tratáu de Hampton Court, Condé consiguió'l sofitu de la reina d'Inglaterra, en cuantes que Felipe II unvió a les sos tropes a lluchar polos realistes.
La guerra de los descontentos (1572-1580)
Nesti periodu les Guerres de Relixón paecen más bien un conflictu políticu lleváu por un partíu católicu moderáu, descontentu pol reforzamientu del poder real. En cabeza d'esti movimientu asítiase'l mesmu hermanu del rei, Francisco de Alençon, xunto a l'alta nobleza católica.
Sesta Guerra de Relixón (1576-1577)
En cuantes que la reina madre entamaba un viaxe d'apandamientu pel sur de Francia, el rei Enrique y el so hermanu aprovecharon la ocasión pa volver a entamar la so enemistá. Anjou pretendía faese rei de los Países Baxos, lo que significara la guerra con España, y les violentes reñes ente los partidarios de dambos ensangrecieron la Corte. Finalmente, Anjou protagonizó en 1578 una inútil y ignominiosa incursión nos Países Baxos, que indispuso a Felipe II d'España col Rei de Francia. Finalmente, la proyeutada boda d'Anjou con Isabel d'Inglaterra fracasó momentáneamente, ante'l refugu del pueblu y la Corte.
Lasaña
La lasaña (italianu: lasagna) ye un tipu de pasta que se sirve en llámines, amás de denominase asina tamién a un platu que tien pasta en llámines entrepolaes con carne (ragú o mueyu boloñesa) y bexamel llamáu lasaña al fornu (lasagna al forno). Tratase d'un platu d'orixe griegu/italianu. La lasaña al fornu tamién puede faese con verdures (espinaques, berenxenes, etc.) o pexes. Terminase con bexamel y abondoso quesu arralláu pa gratinarla nel fornu. Dambos platos tienen como llugar de origen Italia. La pallabra "lasaña" provién del griegu "lasanon", al traviés del llatín "lasanum", que se refier al cazo nel que se cocinaba. La pallabra singular n'italianu ye lasagna y en plural lasagne aplícase indistintamente al platu o a la pasta en forma de llámines. Ye una entrada o primer platu caliente que se suel comer pel hibiernu o nos periodos fríos de la primavera.
Historia
El mesmu Cicerón menta la so pasión pol "Lagum", que yeren tires de pasta llarga; ye bien posible que nesta dómina los italianos desenvolvieron les máquines pa ellaborar la pasta de lasaña. Lo más seguro ye qu'hasta'l sieglu XVII nun apaeciera un platu similar a la nuesa lasaña al fornu y conózse-y per tol mundu.
Glaucidium gnoma
Descripción
Los adultos tienen un llargor de 15 a 17 cm. El so plumaxe ye de color gris, marrón o gris-acoloratáu. Tien una cabeza redonda de color blancu con llurdios, un discu facial sele definíu. La parte cimera del pechu, les nales y la cola son más escuros. La cola ye relativamente llarga en comparanza con otros uxos. Los güeyos son de color mariellu y el picu ye verde amarellentáu.
Idioma yavitero
El yavitero o pareni (y dacuando baniwa) ye un idioma estinguíu faláu na Amazones venezolanu a veres del Orinoco. El postreru falante conocíu morrió en 1984.
Armuña de Almanzora
Prehistoria y dómina romana
Desconozse l'añu exactu de fundación d'Armuña de Almanzora, que probablemente sería en tiempos prehistóricos. Resulta qu'hai bastantes afayos prehistóricos nel Valle del Almanzora, pero'l so estudiu ye tan incompletu que nun apurren práuticamente nada a la historia d'Armuña.
A partir del sieglu VI e.C. Armuña de Almanzora asítiase na Muela del Ayu (la mayor parte d'Armuña y el restu de Tíjola), onde nos llegaron los restos d'un pobláu prerromanu, quiciabes ibéricu, escoria metálica y restos de cerámica romana.
Arboleas
Historia
Colaba a la cabeza Martín de Molina con 30 caballos y 300 peones, p'adelantrar el camín y llegar al llugar de Huercal, porque suponíen qu'allegaríen munchos moros, según les grandes afumaes que faíen los de Cantoria. Cerca del llugar d'Arboleas, afayáronse enemigos que vinieren n'ayuda de Cantoria, y, viendo que los cristianos retirárense, llanzar na so persecución. Unviaron ‚estos dalgunos caballeros a reconocer la xente que los escorría y vieron cuatro banderes de moros que caminaben a metese nes güertes d'Arboleas, onde había un pasu peligrosu pola enforma espesura de los álamos y de les acequias que cruciaben d'una y otra parte ensin pontes, y, porque tarrecíen que, si los moros tomaben aquel pasu, pudieren face-yos gran dañu, fixeron alto pa engarrar a la entrada de la güerta. Pero los moros, al velos faer parada, abarruntaron que teníen de tene-yos preparada dalguna emboscada, dexaron el camín que llevaben, xubieron a gran priesa percima d'una venta que dicen Bena Romana, y dende ellí empezaron a arcabucear a los de Lorca. Quixeron los cristianos atacalos, pero l'Alcalde Mayor nun lu consintió, diciéndo-yos que pasaren alantre, qu'él-yos daría la orde pa ello en sitiu onde los caballos pudieren revolver. Dempués de pasar la venta y un agüeriu grande que se formaba al pie d'ella, avanzaron como una media llegua más allá y, cerca del sitiu, que dicen la Corrolada, empezó la batalla.
Brennilis
Tien una población de y una superficie de  km².
DS Leonis
DS Leonis (DS Lleo / Gliese 410 / HD 95650 / HIP 53985) ye una estrella na constelación de Lleo de magnitú aparente +9,69. Alcuéntrase a 38,0 años lluz de distancia del Sistema Solar.
DS Leonis ye una nana colorada de tipu espectral M0.5V. Catalogada como variable BY Draconis, amuesa una fluctuación nel so rellumu de 0,05 magnitúes. El so radiu equival al 52% del radiu solar, y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de 2 km/s —teniendo en cuenta qu'esti ye un valor mínimu—, implicando un periodu de rotación igual o inferior a 14 díes. L'estudiu de la so variabilidá fotométrica indica que dicha variabilidá ye cíclica en periodos de 13,99 y 15,71 díes, polo que'l so orixe rellacionar cola rotación estelar, acomuñada a rotación diferencial superficial (que modula el periodu fotométricu reparáu al migrar les manches estelares a distintes llatitúes). La temperatura superficial de DS Leonis ye de 3840 K y tien una masa de 0,58 mases solares. La so lluminosidá —incluyendo una considerable parte de la so enerxía emitida como radiación infrarroxo— correspuende al 5,7% de la lluminosidá solar. Ye una estrella nueva con una edá averada de 370 millones d'años.
Espaciu-tiempu
La definición d'espaciu-tiempu como un ente matemáticu únicu y continuu puede entendese dende una perspeutiva pseudoeuclidiana, que considera al Universu como un "espaciu de cuatro dimensiones" formáu por trés dimensiones espaciales físiques observables y por una "cuarta dimensión" temporal (más esautamente una variedá lorentziana de cuatro dimensiones). Un casu simple ye l'espaciu-tiempu usáu en relatividá especial, onde al combinar espaciu y tiempu nun espaciu tetradimensional, llógrase'l espaciu-tiempu de Minkowski.
Introducción
Einstein propunxo como solución a este y otros problemes de la mecánica clásica considerar como postuláu la constancia de la velocidá de la lluz, y prescindir de la noción del tiempu como una coordenada independiente del observador. Na Teoría de la Relatividá, espaciu y tiempu tienen calter relativu o convencional, dependiendo del estáu de movimientu del observador. Eso refléxase por casu en que los tresformamientos de coordenaes ente observadores inerciales (les Tresformamientos de Lorentz), arreyen una combinación de les coordenaes espacial y temporal. El mesmu fechu reflexar na midida d'un campu electromagnéticu, que ta formáu per una parte llétrica y otra parte magnética, pos dependiendo del estáu de movimientu del observador el campu electromagnéticu ye vistu de distinta manera ente la so parte magnética y llétrica por distintos observadores en movimientu relativu.
DI Crucis
DI Crucis (DI Cru / HD 104994 / WR 46) ye una estrella na constelación de la Cruz del Sur de magnitú aparente +10,8. Alcuéntrase a 55 minutos d'arcu al norte de θ2 Crucis. Ye miembru de l'alloñada Asociación estelar Cru OB4, asociación de tipu O distante 4.000 pársecs o 13.000 años lluz del Sistema Solar.
Espaciu-tiempu
Métrica
Y pa tou puntu del espaciu-tiempu esiste un observador galileano tal que nesi puntu'l tensor métricu tien les siguientes componentes:
¿Cuálos son estes intuiciones y suxerencies?
La fuercia gravitacional acabaría, asina, convirtiéndose nuna manifestación de la combadura del espaciu-tiempu del que fala Minkowski. D'ende deduzse que nesti esquema nun hai aición a distancia nin misteriosos enclinos a movese escontra estraños centros, tampoco espacios absolutos que contienen a, o tiempos absolutos qu'escurran al marxe de, la materia.
Operación Foxley
Dellos historiadores creen que la fecha aparente p'habese lleváu a cabu, pudo ser ente'l 13 o 14 de xunetu de 1944, mientres una de les visites de Hitler a Berghof.
Stachys recta
Taxonomía
Stachys: nome xenéricu que remanez del Llatín Stachys, les, que procede del Griegu στάχνς, "espiga"sobremanera la de trigu, pola apariencia de les inflorescencies. Usáu por Pliniu'l Vieyu (24, lxxxvi, 136) pa una planta ensin identificar, quiciabes del xéneru Stachys. Curiosamente, describir como asemeyada al puerru (Allium ampeloprasum var. porrum), pero de fueyes más llargues y numberoses y de flores marielles ("Ea quoque, quae stachys vocatur, porri similitudinem habet, longioribus foliis pluribusque et odoris iucundi colorisque in luteum inclinati.").
Santana (Miranda)
Alcuéntrase a 4,2 km d'Avilés, la capital del conceyu, a un altor mediu de 108 msnm y tien una población de.
Puebla
Ta allugáu na rexón este del país, llindando al norte con Tlaxcala y Hidalgo, al nordeste con Veracruz, al sur con Oaxaca, al suroeste con Guerrero y al oeste con Morelos y l'estáu de Méxicu. Con 6 168 883 habs. en 2015 ye'l cuartu estáu más pobláu —por detrás del Estáu de Méxicu, Veracruz y Jalisco— y con 168,56 hab/km² ye'l sestu más densamente pobláu, por detrás del Estáu de Méxicu, Morelos, Tlaxcala, Aguascalientes y Guanajuato. Foi fundáu'l 21 d'avientu de 1823.
A finales del sieglu XIX, l'estáu foi unu de los primeres n'industrializase, gracies a la introducción de telares mecánicos que favorecieron el desenvolvimientu de les actividaes testiles. Con too y con eso ello, en feches más recién, conceyos de les rexones Mixteca, de la Sierra Norte y de la Sierra Negra convirtiéronse en expulsores netos de población, que los sos destinos principales son la Ciudá de Méxicu, y dende va dos décades a los Estaos Xuníos.
Puebla na dómina prehispánica
thumb|200px|Vasija tipo códiz, procedente de la Mixteca Poblana.
Conquista
thumb|200px|La Matanza de Cholula, acordies con el [[Llenzu de Tlaxcala.]]
Virreinatu
De manera alterna a la conquista militar española, en Nueva España realizó una activa cristianización de los pueblos nativos. Ello ye que una de les razones que sirvieron pa xustificar la ocupación española d'América foi la espansión de la relixón cristiana ente los nativos. Nel territoriu de Puebla enfusaron primero los franciscanos, qu'acompañaron a los espedicionarios españoles en Nueva España mientres los primeros años dempués de la cayida de Tenochtitlan. Los franciscanos construyeron establecimientos conventuales especialmente nel centru de la provincia de Puebla, en poblaciones como Tecamachalco, Tepeaca, Tecali, Quecholac, Cholula, Huaquechula, Zacatlán (Sierra Norte) y Tehuacán. Los dominicos estableciéronse principalmente nel sur del estáu —Izúcar, Tepexi, Huehuetlán— y los agustinos nel norte —Xicotepec— y suroeste de la provincia —Tlapa, Chiautla, Chietla—.
Xeografía
Puebla ocupa la 21ª posición ente les 32 entidaes federatives mexicanes pola so superficie de 34.251 quilómetros cuadraos. Llenda al norte col estáu d'Hidalgo; al este, col estáu de Veracruz; al sur, con Oaxaca y Guerrero; y al poniente colos estaos de Morelos, Méxicu, Tlaxcala y Hidalgo. Nun tien salida al mar, anque hasta antes de 1849, cuando foi creáu l'estáu de Guerrero, tenía una salida al Océanu Pacíficu, y tamién tuvo'l control del partíu de Tuxpan, que pasó a ser parte del estáu de Veracruz. La mayor parte del territoriu poblano atopar nel Exa Neovolcánico Tresversal. El clima ye distintu ente rexones, y va del fríu de los altos montes al templáu semidesierto de la Mixteca.
Flora y fauna
Envalórase que l'estáu tien unes 900 especies reinales La mayor parte d'éstes puédense atópase na reserva de la biosfera Tehuacán-Cuicatlán y en Zapotitlán Salinas. "Cultivos como'l mezquite, garambullo, neem y la quiotilla, según dellos tipos de cactáceas y la biznaga son especies orixinaries con un gran valor, lo que significa una área d'oportunidá pa la so producción y comercialización." De toes estes especies destaquen delles vexetales poles sos diversu propiedaes melecinales y alimenticies, ente elles tán:
Principales Llocalidaes
La siguiente ye una llista de les principales llocalidaes del Estáu de Puebla, como s'informa nel censu de 2010.
Llingües poblanas
thumb|200px|Mapa llingüísticu: Norte (otomí, totonaco, náhuatl), Centru (náhuatl), Sur (popoloca, mixteco, náhuatl)
Poder Xudicial
L'exerciciu del Poder Xudicial ta depositáu nel Tribunal Cimeru de Xusticia del Estáu de Puebla (TSJEP), La Xunta d'Alministración de Xusticia del Estáu de Puebla, los xulgaos municipales, los xulgaos civiles, los de paz, los supernumerarios y los xulgaos indíxenes. Ente les atribuciones d'estes entidaes encargaes de l'alministración de la xusticia nel estáu atopa la de decidir en discutinios penales, civiles y familiares dientro del ámbitu de la competencia señalaos poles lleis poblanas y federales. El TSEJP ye un órganu colexáu compuestu por maxistraos. Los maxistraos son inamovibles, y solo pueden ser removíos pol Congresu del Estáu. Col propósitu de descentralizar l'alministración de xusticia nel estáu, el territoriu poblano entamar en 22 distritos xudiciales. Amás, dispúnxose la creación de seis xulgaos indíxenes nes zones con mayor concentración de población indíxena nel territoriu poblano. Estos xulgaos indíxenes sirven como mediadores ente los sistemes de derechu consuetudinario indíxena y el marcu llegal positivu que rixe na entidá y na República Mexicana.
El Códigu Civil del Estáu Llibre y Soberanu de Puebla
Una novedá sobre esti Códigu ye qu'introduz un capítulu sobre los Derechos de la Personalidá, que refiéresse a la proteición de la convivencia, el patrimoniu moral y la proteición de les rellaciones intrapersonales. El cual ta incluyíu dientro del Llibru Primeru.
Actividaes terciaries
Dientro de les actividaes terciaries inclúyense tradicionalmente aquélles que nun tienen que ver cola producción de materies primes o col tresformamientu de les mesmes. Esencialmente trátase del comerciu y los servicios de toa clase financieros, profesionales, turísticos—. Na economía poblana, la suma de toos estos ramos suma alredor de dos tercios del volume de la economía estatal, destacando especialmente'l sector comercial, al que correspuenden la mayor parte de les unidaes granibles del estáu. En 2003, esistíen nel estáu un total de 86.458 establecimientos comerciales, qu'emplegaben a 211.149 trabayadores L'actividá comercial concéntrase especialmente nes grandes zones urbanes del valle Poblano-Tlaxcalteca y la rexón de Tehuacán. Pal comerciu de los bienes, les ciudaes poblanas más importantes cunten con centrales de distribución; en ciudaes medianes esisten mercaos fixos, y nes zones con menor denisdades poblacionales, l'alternativa constituyir los tianguis.
Rexones socioeconómicas
Según l'estáu de Puebla ta estremáu en conceyos, estos tán arrexuntaos en rexones socioeconómicas, acordies coles carauterístiques de cada unu nes sos actividaes económiques, sociales y la so situación xeográfica, lo cual dexa al gobiernu del Estáu impulsar el desenvolvimientu y la modernización de cada unu.
Festividaes populares
Ente les festividaes cíviques que tienen llugar nel estáu atópase en concencia la fiesta nacional de Méxicu: el Día de la Independencia (15-16 de setiembre), en que se conmemora l'aniversariu del entamu de la guerra que punxo fin a la dominación española del país. El 5 de mayu ye otra festividá cívica importante, yá que la identidá poblana ta articulada en redol a la Batalla de Puebla, sucesu históricu de principal relevancia na historia oficial de Méxicu por ser el momentu en que l'Exércitu d'Oriente y los milicianos mexicanos ganaron a los invasores franceses en 1862.
Arquiteutura
L'estáu de Puebla tien un ricu patrimoniu arquiteutónicu, que va dende la Gran Pirámide de Cholula hasta los modernos rascacielos que se constrúin na actualidá na capital del estáu. Precisamente ye Puebla de Zaragoza onde s'atopa una de les mayores concentraciones d'edificaciones virreinales del estáu, que-y valieron ser llamada Relicariu d'América y la declaratoria de Patrimoniu de la Humanidá pal so centru históricu en 1987. Nesti conxuntu de monumentos atópense numberoses construcciones relixoses y civiles d'estilu barrocu y neoclásicu. Ente les más notables atópase la Catedral, la Capiya del Rosario que s'atopa nel Templu de Santu Domingu; l'antiguu Palaciu del Conceyu, la Casa de los Moñecos, el Templu de la Compañía, l'Edificiu Carolín, la Casa del Alfeñique y numberosos templos católicos.
La dómina de la cristianización de los indíxenes produció numberoses construcciones relixoses nes llocalidaes de la provincia poblana. Ente estes hai que señalar los conventos de Tecali, Tecamachalco, Tepeaca, el Texmelucan y el Cholula. Dalgunos de los conventos poblanos formen parte del conxuntu de monesterios franciscanos de les faldes del Popocatépetl que fueron declaraos tamién Patrimoniu de la Humanidá nel añu de 1994. Trátase de los conventos de Calpan, Huejotzingo y Tochimilco. Otra construcción relixosa de relevancia ye la Ilesia de Santa María Tonantzintla, onde l'estilu barrocu reflexa fuertes influencies estilístiques de la iconografía indíxena, dando llugar a una construcción mestiza de gran coloríu y mapa decorativu.
Popocatépetl y Iztaccíhuatl
La bella princesa Iztaccíhuatl, fía del cacique de Tlaxcala, namorárase del mozu Popocatépetl, unu de los principales guerreros d'esti pueblu. Dambos profesábense un amor inmenso, polo qu'antes de dir a la guerra, el mozu pidió al padre de la princesa la mano d'ella si tornaba victoriosu. El cacique de Tlaxcala aceptó'l tratu, prometiendo recibilo cola llacuada del trunfu y el llechu del so amor. El valiente guerreru preparar con homes y armes, partiendo a la guerra dempués d'escuchar la promesa de que la princesa esperar pa casase con él al so regresu. Al poco tiempu, un rival de Popocatépetl inventó qu'ésti morriera en combate. Al enterase, la princesa Iztaccíhuatl lloró amargamente la muerte del so amáu y depués morrió de murnia.
La Casa de Alfeñique
L'amor qu'él sentía por ella llevar a mandar construyir una bella casa con ricos trabayos barrocos d'argamasa blanco que decoraben la so fachada, faciendo alusión a unos dulces llamaos alfeñiques (de pasta d'azucre y almendres).
L'edificiu consta de dos fachaes perfectamente anguladas na so distribución de puertes y balcones.
Muséu Universitariu Casa de los Moñecos
Anguaño l'inmueble pertenez a la Benemérita Universidá Autónoma de Puebla. La BUAP adquirió la casa'l 11 d'avientu de 1983 pa más tarde inaugurala como'l Muséu Universitariu, el 10 d'avientu de 1987.
Otros sitios d'interés
miniaturadeimagen|Vista nocherniega de la fachada del Teatru Principal. miniaturadeimagen|Oficina postal Otros curiosos turísticos importantes del estáu son:
Bidoleo
Bidoleo ye un llugar de la parroquia de Miranda nel conceyu asturianu d'Avilés.
Horacio Vásquez
Gobiernu provisional en 1899
Al so regresu al país dedícase nuevamente a l'actividá de comercialización en compañía de Ramón Cáceres, el so primu, y Federico Velásquez. A Horacio Vásquez, llegó-y la noticia de qu'impartieren órdenes p'asesinalo y confirmó-y d'ello al so primu Ramón Cáceres, quien odiaba a Lilís por responsabilizalo de la muerte del so padre. La reacción de Cáceres aceptada por Horacio Vásquez foi la consumación del asesinatu de Lilís. Impartióse la combalechadura y asina producióse un momentu favorable, el 26 de xunetu de 1899, Ulises Heureaux foi asesináu.
Edivaldo Hermoza
Edivaldo Hermoza ye un futbolista de Bolivia.
Cacicus microrhynchus
Cacicus microrhynchus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Icteridae mesma d'América Central y la mariña noroeste de Suramérica.
Constantine Samuel Rafinesque
Biografía
En 1815, el so muyer dexar y el so fíu, llamáu Linné, morrió. Decidió entós dir de vuelta a América pero perdió la so biblioteca (cincuenta caja de llibros) y la so coleición personal (ente los cualos 60.000 conches) cuando'l barcu que los tresportaba dende Italia naufragó frente a la mariña de Connecticut.
Afayó inclusive una nueva especie d'esperteyu desconocíu na mesma casa de John James Audubon. Desenvolvió la so propia versión de la teoría de la evolución. En 1836, crea un documentu-chancia tituláu: Walam Olum, nel cuál afirma ser capaz de traducir los escritos antiguos de los amerindios Delaware.
Glaucidium nanum
thumb|262px|Glaucidium nanum, caburé austral. El chuncho, chucho, caburé grande, caburé austral, o miagón patagón (Glaucidium nanum) ye una especie d'ave de la familia de les Strigidae. Vive n'Arxentina y Chile y n'estáu adultu mide alredor de 20 cm.
El so hábitat ta nes llanures de la mariña chilena dende Atacama hasta Tierra del Fueu.
Francia nel Festival del Cantar d'Eurovisión
Historia
La historia de Francia n'Eurovisión, hasta la dómina actual, fuera bien esitosa terminando 36 vegaes dientro de los diez primeros llugares y ganando el festival en 5 ocasiones, en parte por cuenta de la participación de pocos países dientro del Festival, na so mayor parte francófonos. Na tercer edición, celebrada en 1958, André Claveau ganó per primer vegada pa Francia col cantar "Dors Mon Amour" y l'añu siguiente Eurovisión foi realizáu per primer vegada en territoriu francés, nel "Palais des Festivals" en Cannes.right|thumb|250px|Marie Myriam última ganadora per Francia n'Eurovisión en 1977 En 1960 Francia volvió ganar el festival, esta vegada col cantar "Tom Pillibi" de Jacqueline Boyer con 32 puntos, lo qu'aseguró que'l festival tornara a Francia en 1961, de nuevu en Cannes. Francia volvió ganar en 1962 con Isabelle Aubret y "Un Premier Amour". Puesto que Francia nun tenía los recursos pa entamar el festival per tercer vegada en menos de cinco años, la organización del eventu pasó al Reinu Xuníu, entamándola la BBC en Londres. Mientres los primeros diez años del Festival, Francia siempres terminó ente los primeros diez llugares, anque en 1966 tuvo'l so primera mal resultancia cuando Dominique Walter y "Chez Nous" terminó en 16º llugar con namái 1 puntu. Foi un resultáu ensin precedentes pa la república, pero nos años siguientes tornaron a los primeros llugares. En 1969, Francia volvió ganar con "Un Jour, Un Enfant" de Frida Boccara. Sicasí esi añu hubo un empate en primer llugar xunto con España, los Países Baxos y el Reinu Xuníu.
Votación de Francia
Hasta 2017, la votación de Francia foi:
Ernst Gottlieb von Steudel
Ernst Gottlieb (Theophil) de Steudel foi un médicu y naturalista alemán. 255px|thumb|Phragmites australis [[Steud. ]]
Biografía
Col ministru de la ciudá de Esslinger Ferdinand C. Hochstetter publica en 1826 "Werk Enumeratio plantarum germaniae helvetiaeque indigenarum seu Prodromus, quem synopsin plantarum germaniae helvetiaeque edituri botanophilisque adjuvandam commendantes", onde trata la flora d'Alemaña y de Suiza.
Amás publicó escritos médiques. Xunto con Hochstetter crean l'Asociación Württembergischen naturhistorischen Reiseverein. Steudel yera dende 1822 miembru correspondientes de la Sociedá de Ciencia natural de Senckenberg.
La Cabián
Alcuéntrase a 4,2 km d'Avilés, la capital del conceyu, a un altor mediu de 37 msnm y tien una población de.
Christina Dodwell
Vida
En Kraimbit, Nueva Guinea, Dodwell foi empecipiada nel ritu de la virilidad pola tribu de personar cocodrilu, sitas nes tierres baxes de Nueva Guinea. Esti ritu consistió en marcar el so costazu con un patrón qu'asonsañaba les escames de la frentede un cocodrilu. En Kenia, Dodwell quedó paralizada mientres diez díes pol mordigañu d'una araña..
Steven Williams
Steven Williams ye un actor d'Estaos Xuníos que protagonizó munches películes ya shows de televisión. Creció en Gate City (Virxinia). Ye conocíu pol so papel como'l capitán Adam Fuller na serie de televisión 21 Jump Street (de Fox Network) ente 1987 y 1991.
Williams tamién fixo apaiciones estelares en munchos shows de televisión:
Antipasto
Carauterístiques
Los antipasti pueden incluyir tanta carne como verdures, siendo por regla xeneral elementos fríos. Los elementos cárnicos, cortaos en rodajas, inclúin por casu el prosciutto (xamón) de Parma, fiambres y embutíos, etc. En temporada de primavera inclúyense ensalaes de pequeñes dimensiones, dacuando encurtidos diversos. El antipasto típicu sueli tar constituyíu por pepinillos, cebollitas, morronos y bottarga, macerados nun amiestu de vinagre y salmoria. Dacuando inclúyese fruta, como pue ser melón o figos, o una fondue piamontesa (verdures crudes con acompañaes con mueyos y quesu fundíu). Ye frecuente que los antipasti sirvese con bastoninos de pan salao. Les variantes a lo llargo d'Italia dependen de les variedaes locales incluyíes nos diverses preparaciones.
Stachytarpheta jamaicensis
Distribución y hábitat
Ye una especie común, que s'atopa a lo llargo de les mariñes, zones pacífica y atlántica; a una altitú de 0–200 metros; fl y fr mientres tol añu; dende Méxicu al norte de Suramérica y nes Antilles, introducida y naturalizada en rexones tropicales del Vieyu Mundu.
Glaucidium passerinum
Descripción
Ye una especie de rapaz bien pequeña, mide ente 15 a 19 c, y tien un valumbu alar d'ente 32 a 39 cm. les sos partes cimeros son de color marrón buxu motudu de pequeñes pintes blanques, y per debaxo ye blancu con un llistáu marrón. El discu facial, común en munches xuveniles nocherniegos, ta nesti casu pocu desenvueltu, y na so cara destaquen les sos ceyes blanques. El xóven ye paecíu al adultu, pero con un dibuxu menos marcáu, ensin les pintes blanques nos sos partes cimeros.
Stanhopea embreei
Taxonomía
Stanhopea: nome xenéricu dau n'honor de Lord Philipp Henry Stanhope, orquidófilu inglês.
embreei: epítetu dau n'honor del botánicu d'Estaos Xuníos Alvin Embree.
Cacicus haemorrhous
Distribución y hábitat
L'hábitat natural del glayu de llombu coloráu son les selves húmedes tropicales y subtropicales de rexones baxes amás de los banzaos.
Bexamel
Carauterístiques
Para la so ellaboración hai que tener en cuenta que'l roux debe entemeciera colos lácteos nuna proporción de 35 g por llitru de lácteos. Cuando s'ellabora calezse la sustanza grasa (aceite, mantega, margarina, grasa, etc) y añadase la farina removiendo hasta qu'empieza a formar burbujes pero ensin que llegue a tomar un color turráu. Pa realizar esta operación tien d'emplegase un recipiente apropiáu nel que seya afechu nun dexar de remover con una cuyar de palu pa evitar la formación de posibles grumos. Aconséyase vertir la farina fuera de la fonte de fueu, pa evitar l'apaición de grumos, al igual que cuando s'arramen los lácteos. Puede emplegase un batedor pa facilitar la operación.
Inocenciu VI
La revuelta Romana
miniaturadeimagen|Inocencio VI xunto al cardenal Gil Albernoz y l'emperador Carlos IV. Frescu de la capiya de los españoles del conventu dominicu de Santa María Novella, Florencia (Italia) Pol allargamientu de la residencia del papa en Aviñón, el pueblu romanu cayera nuna especie d'anarquía. En 1354, Inocencio unvió a Roma al cardenal Gil Álvarez de Albornoz, pa resolver la situación frente a Cola di Rienzo qu'asumiera'l poder de la ciudá'l 20 de mayu de 1347. El mesmu pueblu que sofitara a Cola de Rienzo asesinólu metanes una manifestación en 1354.
Kazuki Sato (1974)
Kazuki Sato (佐藤 一樹, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Franco
Nun confundir con Francu
Marcelo Alessandro Gomes da Silva
Marcelo Alessandro Gomes da Silva ye un ex-futbolista brasilanu.
Castaña confitada
El marron glacé ye una castaña confitada o glaseada. Esta llambionada ye habitual na gastronomía italiana y na gastronomía francesa, anque apocayá tase recuperando n'otros países productores, como España o Portugal. El so orixe remontase a l'antigüedá (Cuneo, Italia o Lyon, Francia) cuando s'almacenaben ciertos alimentos en miel o azucre pal so caltenimientu.
Realización
Lo complicao d'esta receta ta nes fases de la so ellaboración, que son: la eleición de les meyores castañes, tamañu y estáu; el puntu de cocción qu'hai de ser a poco fueu, y el peláu de les castañes que tienen de quedar enteres. Darréu dase  la cocción nel almíbar nel que se glasearán y déxense en reposu un día.
Llista d'asteroides/93201–93300
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Mayada
Majadeo
Esta práutica tradicional, anque resulta un exemplu claru d'esplotación sostenible, entró en crisis nos últimos años, en gran midida pol abandonu que sufre la práutica de l'alzada n'España, anque tamién pol cambéu d'usu de les zones de puertos d'oveya a vaca (especialmente de races non autóctones), qu'implica una sobrecarga de les delicaes camperes d'altor.
Mayaes nos Llanos colombo-venezolanos
La obra de Fernando Calzadilla Valdés titulada Polos Llanos de Apure fai una amplia referencia a la importancia de la mayada na ganadería llanera mientres el sieglu XIX, nun artículu periodísticu publicáu orixinalmente en 1929 nel Boletín de la Cámara de Comerciu de Caracas ya incluyíu en felicidá obra. Calzadilla Valdés fai referencia a les mayaes como los llugares onde s'axunta'l ganáu casi bonalmente y define'l términu majadear a cencielles como axuntase'l ganáu". Nun se trata d'una serie de corrolades y construcciones como asocede n'España sinón a cencielles de los llugares onde tantu'l ganáu equino per un sitiu, como'l vacunu por otru axúntense pa folgar o pasar la nueche, pero suel tratase en dambos casos d'animales gregarios que viven llibres na sabana. N'España la eleición de les mayaes nun ye daqué bonal, sinón que les faen los pastores.
Calamanthus campestris
La  Mura de les carbes Ablonda o Calamanthus campestris, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Acanthizidae.
Amphibia
Pelleya
Na pelleya apréciase yá un calter típicu de los vertebraos terrestres, como lo ye la presencia de capes esternes bien cornificaes. Consta de delles capes y anuévase dacuando nun procesu de muda (siendo esta, polo xeneral, inxerida ), que ta controláu pola hipófisis y la tiroides. Los engrosamientos llocales son habituales, como ye'l casu de los anuros del xéneru Bufo, como adautación a una vida más terrestre.
Les glándules cutanees tán más desenvueltes que nos pexes, esistiendo dos tipos: les glándules mucoses y les glándules venenoses. Les glándules mucoses secreten un mucus incoloru y líquidu que previen la desecación, caltenimientu del equilibriu iónicu. Créese, amás, que pueden presentar propiedaes funxicides y bactericides. Les glándules venenoses tienen una función defensiva como respuesta a la depredación, yá que producen sustances irritantes o velenoses.