cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castor
El castor n'España
A partir de 2005 empezar a topar una serie de nicios que suxuríen la presencia d'una población de castores nel norte d'España, más específicamente en Navarra y en La Rioxa; tales pruebes incluyíen árboles valtaos, buelgues, restos de forrajeo, escrementos y marques de castóreo, ente otres. El castor yá habitara enantes n'España, pero sumió de la zona dende a lo menos el sieglu XVII debíu al surdimientu de les armes de fueu, coles que se-y cazaba pa llograr la so carne y la so grasa. A la temporada de que s'empezaren a topar aquellos nicios, afayaríase qu'un grupu ecoloxista lliberara na primavera de 2003 a 18 castores europeos provenientes de Baviera nos ríos Ebro, Aragón y Cidacos. Alegóse que los castores apaecíos nel Ebro yeren procedentes de Rusia y que éstos podríen ser híbridos de castor européu y americanu. Sicasí, los dos especies son incompatibles pa la reproducción y nunca se describieron híbridos.
Un mayor númberu d'especies d'anfibios apaecieron nos sitios de castor na rexón de Eifel y Baviera, onde la metá de los 12 especies beneficióse direutamente d'actividá de los castores. Nun estudiu de Rusia sobre anfibios, la productividá foi mayor en comparanza con sitios con castor a sitios ensin castor. Amás d'esti aumentu na diversidá de pexes y l'efeutu beneficiosu de la presa sobre los anfibios, los hábitats del castor apurre una mayor variedá d'aves, con más de 50 especies rares rexistraes en Baviera, o una medría, por casu, de la cigüeña negra (Ciconia nigra) n'Europa Central.
Más apocayá, estudios demostraron un efeutu positivu de la escamplaes creaes pol castor pa los esperteyos insectívoros, apurriendo nuevos sitios de caza y alimentación pa especies como Pipistrellus spp.
Caltenimientu en cautiverio
Nel pasáu, aproximao a mediaos del sieglu XX, cuando les poblaciones de castores europeos menguaren drásticamente por cuenta de la cacería, empezar a caltener dellos especímenes de castores en cautiverio por que se reproduxeren y más tarde fueren lliberaos na naturaleza, con cuenta de restablecer les sos colonies. Estos caltenimientos en cautiverio realizar en dellos países europeos, por casu, en Suiza. Al dise recuperando les poblaciones, les lliberaciones fuéronse volviendo menos necesaries, polo qu'agora solo se caltienen castores en cautiverio pal so estudiu y exhibición, como asocede nos zoolóxicos.
Eliminación de pesticidas y yerbicíes
L'agricultura tamién introduz yerbicides y pesticides a les corrientes. Les bacteries son un grupu desaxeradamente variable y dalgunes d'estes sustances son metabolizadas y descompuestes polos microorganismos que viven no fondero ricu en celulosa alcontráu detrás del dique d'un castor.
Liebvillers
Liebvillers ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Al Roker
Carrera
Roker tamién presenta dellos programes de The Food Network, esto ye, Roker on the Road y Tricked-Out Tailgating. Tamién ye'l autor de dellos llibros ensin ficción, y un entusiasta vidueñu de la parrillada.
Valdeganga
Valdeganga ye un conceyu español asitiáu al sureste de la península ibérica, na provincia d'Albacete, dientro de la comunidá autónoma de Castiella-La Mancha, perteneciente a La Manchuela.
NGC 1333
NGC 1333 ye una nebulosa de reflexón na constelación de Perseus a 1000 años lluz de distancia, siendo una de les rexones más próximes de formación estelar.
Les estrelles de NGC 1333 nun formen un únicu cúmulu, sinón tán estremaes en dos subgrupos. El primeru d'ellos ta al norte cerca de la nebulosa, ente que'l segundu topar al sur na zona más trupa de la nube de gas.
Riópar
Riópar ye un conceyu español nel sureste de la península ibérica, na provincia d'Albacete, dientro de la comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Ta allugáu na contorna de la sierra d'Alcaraz. Atopar a 118 km de la capital provincial. En 2017 cuntaba con 1.391 habitantes, según los datos oficiales del INE. Ta integráu na mancomunidá de servicios Sierra de Segura.
Nes proximidaes atopen los Remexos del ríu Mundu, nacencia del ríu homónimu, qu'en dómina d'agües forma unes cascaes espectaculares, verdaderes esplosiones d'agua y lluz, conocíes na zona como'l arreventón. La zona ta integrada nel Parque natural de Calar del Río Mundu y de la Torca.
Historia
El conceyu entiende un cascu históricu-cultural, l'actual pedanía de Riópar Viejo, l'antigua Rivus Oppae (o ríu de la rapiega), que yera la villa medieval, anguaño restaurada, asitiada a escasos quilómetros al oeste del Riópar modernu. Y el Riópar actual, cola antigua denominación de les Reales Fábriques de Bronce y Latón de San Juan de Riópar, que vien de un proyeutu de colonización del sieglu XVIII, debida al establecimientu de los operarios de la minería y factoría reales que s'establecieron nesti llugar, en dómina de Carlos III.
Patrimoniu
left|thumb|200px|Ilesia parroquial del Espíritu Santu asitiada na pedanía de Riópar Viejo. Ye na actual pedanía de Riópar Viejo onde se topa'l patrimoniu más antiguu del conceyu:
Naturaleza
Asitiáu cerca de la nacencia del ríu Mundu, tratar d'un rincón d'incomparable guapura, arrodiáu d'una gran variedá d'árboles de distintos tipos. Casi ocultu pola foresta atópase un pequeñu llagu d'agües cristalines, nel que podemos reparar la trucha común, especie reina de nuesu Río Mundu.
Alcontráronse 68 especies d'aves, ente les que citamos: l'águila real, águila perdicera, cuervos, choves piquirrojas, aviones roqueros, utres lleonaes, ferre pelegrín, peñerina común, vencejos comunes y reales, collalbas grises, colirrojos carbonizos, roqueros colloraos y solitarios, esguiladores azules, agateadores comunes, abubillas, mosquiteros, papudes capirotadas, cerriques, raitanes, piquituertos, carboneros, reyezuelos, gorriones, papamoscas, palombos torcaces, glayos, cornejas, malvises, mierlos, la chocha perdiz, el pito real, picu picapinos, torcecuello, l'azor, gavilán, estorninos negros y pardos, busardo ratoneru, bilanu negru, águila calzada, culebrera europea, alcotanes, l'uxu chicu, cárabo, miagón, autillos, mierlu acuáticu, ruiseñor, carriceros, buitrones, llavanderes, bisbitas, cucos, picanzu peguizu y común, calambiyes, xilgueros, abeyerucos, perdices y chotacabras, filomenes y frangüesos.
La trucha común reparar con frecuencia en tol Ríu Mundu, especialmente nel Charcu de les Truches, y bien amestáu a les agües, la xaronca común, la sacavera y el tritón xaspiáu, xunto col sapu común, el corredor y el motudu allegren los paseos pelos marxes del ríu.
Peñas de San Pedro
Historia
Dende la dómina de la conquista castellana produciéronse diversos intentos de consiguir l'autonomía al respective d'Alcaraz, nun llográndose'l títulu de villa hasta 1537, sol reináu de Carlos I. Por esa dómina, una vegada pasáu'l peligru de les incursiones musulmanes, debió d'empezar el pueblu a baxar al pie del castiellu. miniaturadeimagen|Castillo de Peñas de San Pedro. Anque nel sieglu XVIII inda vivíen vecinos a lo cimero de la roca, que caltenía la so ilesia, práuticamente tola población baxara al pie del castiellu, construyéndose l'edificiu del Conceyu, la ilesia de La nuesa Señora de la Esperanza, el pilastra (fonte pública que tien la so manantial sol castiellu) y diverses cases qu'entá se caltienen.
Coleición Museográfica Parroquial
Foi a principios de la década de 1970 cuando, a iniciativa d'un grupu de mozos peñeros con gran molición cultural, empecípiase'l procesu de recuperación y restauración de delles pieces artístiques y enseres relixosos que s'atopaben retiraos en cámares y otres dependencies de la ilesia. La intención d'estos mozos yera'l caltenimientu y esposición al públicu d'un patrimoniu que forma unu de los conxuntos barrocos más importantes de la provincia.
Santuariu del Sahúco
L'aldega del Sahúco alluga'l santuariu del Cristu, puntu d'alcuentru de los peñeros y peñeras nes feches señalaes de la trayida y la llevada del Cristu del Sahúco. El santuariu dispón d'un albergue parroquial anexu, ideal pa grupos amigos de la naturaleza y del recogimiento, onde tolos años dalgunos mozos y moces del conceyu y otros pueblos d'alredor danse cita mientres unos díes de convivencia nes colonies.
Parroquia de La nuesa Señora de la Esperanza
Interior
Na boca del camarín, qu'ocupa'l centru del retablu, allúgase la imaxe de la patrona, la Virxe de la Esperanza o la del Cristu del Sahúco, cuando en determinaes dómines del añu ye traida dende'l so santuariu na aldega del Sahúco.
Les distintes combinaciones de soníos de les campanes dan llugar a los distintos toques que'l so significáu concretu ye interpretáu darréu polos vecinos.
Les campanes más antigües daten de 1809 y fueron fabricaes por Joseph Rosas, campaneru de la villa de Yecla. La campana gorda pesa 64 arrobes (unos 736 kg.) y ta ente les más grandes de la provincia. Conozse popularmente como Campana María, posiblemente porque n'ocasiones la campana mayor solía llevar una cartela na parte cimera cola inscripción AVE MARÍA. Esta campana gorda inclúi amás una inscripción que reza “YO SOI LA MADRE DEL AMOR FORMOSO Y DE LA SANTA ESPERANZA”. La tradición oral cuenta qu'en dómina indeterminada cayó dende lo alto de la torre, anque sosprendentemente nun se rompió y foi repuesta nel so llugar.
El Corpus Christi
El sacerdote va dir parando en cada unu de los altares del percorríu, y dempués de curties oraciones va impartir la bendición al pueblu mientres nueves agües de pétalos goliosos van saludar la custodia.
Santa Lucía
La fiesta va siguir mientres gran parte de la nueche cuando yá consumíes les lluminaries pola voracidad del fueu, sía'l momentu indicáu de probar la panadera y el aguamiel. Les muyeres mayores van xugar la tradicional perejila, los homes van xuntar pa la partida de julepe mientres los más nuevos van baillar hasta bien avanzada la nueche, inclusive hasta que los primeros alboreceres de l'aurora indiquen la llegada del nuevu día.
Tradiciones Perdíes
San Blas
Moulin Rouge!
¿Renovación del xéneru musical?
Les crítiques más dures centrar nos apostaos anacronismos, qu'alteriaron el contestu históricu (finales del sieglu XIX) pa ufiertar un amiestu d'estética pompier, casi kitsch, con una rebeldía actual. Tamién se criticó'l protagonismu escesivu de lo visual sobre lo argumental y musical: movimientos vertixinosos de cámara, abusu de colores templaos y un montaxe agresivu que pretendíen apolmonar más que suxurir. L'argumentu tachar de simplayu y realmente nada ventureru: una hestoria convencional de Romeo y Julieta, d'un romance enzancáu por causes esternes y que conclúi fatalmente.
Curiosidaes
El collar que lleva l'actriz Nicole Kidman ye la pieza de xoyería más pervalible qu'apaez na gran pantalla (1 millón de dólares). Tien 1308 diamantes.
Dellos nomes (como Catherine Zeta-Jones, Sophie Ellis-Bextor, Hilary Swank, Natalie Mendoza, Renée Zellweger, Kate Winslet o Sharleen Spiteri) fueron embaraxaos pa interpretar a Satine ante que Nicole Kidman.
Los sombreros que se llancen al aire mientres una de les actuaciones de la protagonista (Satine) taben empuestos por filo de pescar.
Edward Scissorhands
Desarrollu
Tres l'ésitu comercial de Batman, la Warner Bros. allampaba producir un remake de la película p'ampliar y rentabilizar no máximo posible l'ésitu collecháu. Pero, a pesar de que la productora tenía un alcuerdu pa llevar a cabu los trés siguientes películes de Tim Burton, el direutor vio refugáu'l so proyeutu más personal y tuvo que buscar otra productora comenenciuda en sofitar la so idea. Finalmente, foi la 20th Century Fox, na que l'ex direutor de cine Joe Roth taba a la cabeza naquella dómina, la qu'acabó aceptando la so historia. D'esta manera, Burton atopó una productora entusiasmada col so proyeutu y que creía nel mesmu y na película. Nunes declaraciones, Tim Burton fai referencia al desinterés de la Warner por esti proyeutu.
Música
La película marcó la cuarta collaboración ente Burton y Danny Elfman. Elfman almitió que'l so trabayu na película foi más "personal" que los fechu nes otres película de Burton, asina mesmu, confiesa que ye'l so favoritu. Tamién apaecen tres canciones de Tom Jones en delles escenes, que son "It's Not Unusual", "Dalilah" y "With These Hands". Años más tarde, It's Not Unusual sería parte de la banda sonora principal de la película Mars Attacks!, na cual el mesmu Tom Jones encargar de faer el so parte, amás d'actuar na película como él mesmu.
Premios
Globu d'Oru
Premios Saturn
Temporada 1974 de Fórmula 1
Presentación previa
== Sumariu axudicáronse puntos a los seis primeros llugares (9, 6, 4, 3, 2, 1). Pa la cuenta final del campeonatu namái se cuntaron los siete meyores resultancies de los ocho primeres carreres y los meyores seis de los siete restantes. Pal campeonatu de constructores namái puntuaba un coche por carrera, el meyor clasificáu.
Juglans regia
Alimenticiu
Ye cultiváu extensivamente pa la comercialización de los sos frutos, les nueces, que peracábense de diverses formes, dende fresques, cocinaes o en repostería. Tamién s'utilicen pa estrayer aceite.
Forestal
Munchos plantíos de Juglans regia son de doble aprovechamientu, pol so frutu comestible oleaxinosu y la so madera de gran calidá, similar a la de la nozal negru (Juglans nigra), apreciada en ebanistería.
Bitinia
Decadencia
=== Llista de reis conoz la imaxe de dellos reis gracies a l'acuñamientu de monedes coles semeyes reales, grabaes con un peracabáu estilu helenísticu.
Mönchengladbach
Les llendes de la ciudá fueron modificaos tres la reforma territorial del 1 de xineru de 1975 (Gebietsreform), tres la cual Mönchengladbach, Rheydt y Wickrath fueron xuníes nuna sola, calteniéndose'l nome de Mönchengladbach pa esta nueva unión.
Pidgin
N'esencia, un pidgin ye un códigu simplificáu que dexa una comunicación llingüística curtia, con estructures simples y construyíes azarosamente por aciu convenciones, ente los grupos que lu usen. Un pidgin nun ye la llingua materna de nenguna comunidá, sinón una segunda llingua aprendía o adquirida. Los pidgins carauterizar por combinar les traces fonéticos, morfolóxicos y léxicos d'una llingua coles unidaes léxiques d'otra, ensin tener una gramática estructurada estable.
Club Atlético Osasuna
Históricamente, el so presupuestu añal atopar ente los más baxos de primer División. Na temporada 2013-2014 cuntó con 30 millones d'euros, que ye más de venti veces menor que'l del FC Barcelona. Per otru llau, ye unu de los cuatro únicos clubes profesionales d'España, xunto al Real Madrid, FC Barcelona y el Athletic Club, que nun ye una sociedá anónima deportiva, de manera que la propiedá del club recái nos sos socios.
Lomont-sur-Crête
Lomont-sur-Crête ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Club Atlético Osasuna
Historia
300px|thumb|Imaxe d'un partíu del Club Atlético Osasuna apostáu frente al [[Real Club Deportivo de La Coruña.]]
Na temporada 2005/2006, Osasuna foi'l subcampeón d'iviernu de la Lliga. El 16 de mayu de 2006 clasificar por primer vegada na so historia pa la Lliga de Campeones de la UEFA al quedar cuartu, anque ye esaniciáu pol Hamburgu alemán na ronda de clasificación.
Vuelta a Segunda División
Na temporada 2013/14 José Luis Mendilibar sigui como entrenador coloraducu. El CA Osasuna empieza la temporada perdiendo los 4 primeros partíos hasta ganar na quinta xornada al Elche CF por (2-1). Antes, na tercer xornada, Osasuna pierde por (0-3) n'El Sadar frente al Villarreal CF, una derrota qu'acabaría cola destitución de José Luis Mendilibar y cola contratación de Javi Gracia como entrenador. Tres esta victoria contra'l Elche CF llegaríen dos ganes consecutives y volvería ganar na xornada 8 en La Rosaleda por (0-1). Na xornada 9 l'equipu coloraducu llogra un meritoriu empate ante'l FC Barcelona (0-0). A partir d'esa xornada llogra 14 puntos más na primer vuelta, acabando esta en 13ª posición. Na segunda vuelta Osasuna pasa por una mala racha de resultaos ayundes de la mesma. Llega a la última xornada con munches opciones de baxar. Finalmente, nun se da nenguna sorpresa y el CA Osasuna baxa con 39 puntos, namái a unu de la salvación, que sí llogren el Elche CF y la UD Almería con 40 puntos. Asina Osasuna baxó tres 14 años na máxima categoría del fútbol nacional.
Rápido regresu a Primer
La temporada 2015/2016 empezó con munches duldes, por cuenta de la imposibilidá de fichar y que l'equipu partía con xugadores de la cantera. Sicasí, realizó un escelente empiezu, llogrando 6 victories nos primeres 10 partíos, que-y asitiaron dende'l principiu a lo cimero de la tabla (llegó a liderar la segunda división mientres delles xornaes). El restu de la temporada movióse práuticamente siempres pela zona alta, sicasí, perdió daqué de fuelle, lo que-y refugó del ascensu direutu. Ello ye que vio apeligrar los puestos de promoción. Finalmente, l'equipu coloraducu meter en dicha fase d'ascensu como 6º clasificáu, gracies a la so victoria n'Uviéu y otres resultaos favorables, pos nun dependía de sigo mesmu.
Mascota
El xueves 22 de setiembre de 2016, Coloraducu atopó al so "media naranxa", Coloraduca, compañera de Coloraducu y símbolu de la creciente y allampada inclusión femenina nel universu osasunista.
Fútbol Sala
En mayu de 2017, el Xota Fútbol Sala llegó a un alcuerdu de mutua collaboración col Club Atlético Osasuna, pasándose a llamar Club Atlético Osasuna Magna. Amás, Osasuna comprometer a pagar 112.000 euros por una temporada en conceutu de patrociniu deportivu.
Robert Gant
thumb|Robert John González / Robert Gant
Biografía
En llugar de siguir la so carrera nes lleis, decidió centrar tol so tiempu na actuación.
Llista d'asteroides/74601–74700
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Catedral de l'Asunción de Xaén
La Santa Ilesia Catedral de l'Asunción de la Virxe ye la catedral de Xaén, sede episcopal de la diócesis de Xaén, na comunidá autónoma d'Andalucía, España. Allugar na plaza de Santa María, frente al Palaciu Municipal y el Palaciu Episcopal.
Construcción
Darréu, en 1249 treslladóse la sede episcopal de Baeza a Xaén. Les muertes de la construcción musulmana sumieron en sufriendo graves desperfectos pola quema causáu mientres la incursión árabe nel añu 1368, polo que se tienen que baltar pa construyir una nueva catedral sol mandatu del obispu Nicolás de Biedma. Esta primer catedral proyeutóse primeramente n'estilu góticu. Cuntaba con cinco naves zarraes por una cubierta de madera y un claustru allegante nel que se topaba la torre del reló. Por cuenta de la so deficiente construcción, tuvo que ser baltada y dos años más tarde entamóse la construcción d'una segunda catedral gótica.
La catedral renacentista
A partir del añu 1635, les obres esperimentaron un importante impulso gracies al obispu Baltasar Moscoso y Sandoval, que propunxo, según el so biógrafu frai Antonio de Xesús María, «fabricar a Dios un insigne templu»; pa ello arrodióse de prestixosos arquiteutos y sirvióse de les sos influencies nel Vaticanu y na Corte. Nomó maestru mayor a Juan de Aranda Salazar, que'l so contratu especificaba que debía:
Altar Mayor
La mesa del altar actual sustituyó al del añu 1660 y foi mandáu faer y costeado pol obispu Agustín Rubín de Ceballos (1789-1793). Ta asitiáu nel terciu posterior del presbiteriu, ye de mármol colorao formando un cuadráu de 5 m de llau, foi realizáu por Pedro Portillo en 1657. Sobre ésti, a unos 70 cm del cantu, llevántase otra plancha de mármol de 25 cm de gruesu, con remates de bronce. Nel so centru ta'l sagrariu enmarcáu con adornos de recímanos y flores. El templete, de 3,5 m, ye del arquiteutu Juan Pedro Arnal y foi ellaboráu en Madrid, consta d'ocho columnes de serpentina d'estilu corintiu. Nel remate de la cúpula hai una cruz de cristal de xaspe enmarcada en bronce. Arrodien a esti templete les figures de seis ángel de mármol blanco, realizaos: los del llau de la Epístola por Alfonso Giraldo Bergaz y los del llau del Evanxeliu por Juan Adán.
Capiya Mayor
El tercer cuerpu, ye d'estilu corintiu, y ta formáu por cuatro columnes de serpentina. Nél hai un grupu del Calvariu, tamién del escultor Sebastián Solís. Corona'l retablu un Crucificáu, cola Madalena a los sos pies, nos sos llaterales les imáxenes de la Virxe y san Xuan. Nos estremos d'esti últimu cuerpu hai alegoríes escultóriques de les virtúes teologales; a la izquierda la Fe y la Esperanza; y a la derecha la Caridá y la Relixón. Nel áticu del retablu atopamos una imaxe del Padre Eternu cola esfera na mano, coronada por una cruz.
Capiyes menores
[[Ficheru:Catedral jaen224.jpg|thumb|280px| Planu de la Catedral de l'Asunción de Xaén
4-Capiya de la Virxe de los Dolores y Santu Sepulcru
12-Capiya de La Inmaculada y San Amador
15-Capiya de San Pedro Pascual
thumb|200px|Vista de la capiya de San Jerónimo. Capiya de San Jerónimo (nᵘ 3 nel planu). Presenta un llenzu de san Jerónimo de Estridón, obra de José Antolínez del sieglu XVII, ocupa la mayor parte d'un retablu neoclásicu. El retablu ye d'una sola cai, enmarcáu por dos columnes xóniques que sostienen el entablamento y l'áticu, onde s'atopa un tondo sosteníu por dos ánxeles nel que s'atopa una pintura sobre del santu.
El retablu del testeru central ye del sieglu XVIII, d'estilu barrocu, ta focalizado nun cuadru ovoide que representa la transfixión de la Virxe, ye obra de Francisco Pancorbo. La imaxe representa a María, acompañada de Cristu xunto a la Cruz, col pechu trevesáu por una espada, tán arrodiaos de los Discípulos y d'ánxeles, mientres dende'l cielu Dios Padre y el Espíritu Santu contemplen la escena. El retablu ye bien planu, de perfil quebráu y con riqueza de moldures, apaez recargáu d'ánxeles policromados en diverses actitúes. Nel áticu del retablu hai otru llenzu ovaláu de pequeñes dimensiones, apaez el Corazón de Cristu sobre la mota. A entrambos llaos del áticu, atópense les imáxenes d'unos ánxeles sosteniendo la Santa Cara y otros sosteniendo'l anagrama INRI. L'altar ye de mármol colorao de Cabra con embutíos de plaques biseladas, sobre tea atópase la talla de Cristu yacente nuna urna sepulcral de cristal, realizada nel sieglu XVII. La pintura qu'ocupa la paré de la bóveda representa l'entierru de Cristu.
El retablu central ye d'estilu neoclásicu, según les normes de la Real Academia de Belles Artes de San Fernando, d'un solu cuerpu enmarcáu por grandes columnes de capitel compuestu y un áticu, nel que s'atopa un llenzu al oleu de san Pedro Pascual. L'altar ye de mármol colorao con embutíos. Na gran fornica central asítiase la imaxe de la imaxe de la Virxe de les Congoxes, obra de José de Mora nel sieglu XVII, acompañada de dos ánxeles llorando, talles anónimes del sieglu XVI rellacionaos con una importante lleenda giennense. Antes d'esta imaxe atopaba la de la Virxe de la Correa y Consolación, a la qu'acompañaben con anterioridá los dos ánxeles.
Los testeros llaterales tán ocupaos, el de la izquierda, por un oleu barrocu de san Xosé, de la escuela andaluza del sieglu XVII, representa al santu col neñu; y el de la derecha, por una talla de san Amador de Tucci, patrón de Martos, obra de José Romero Benítez en 1997, realizada en madera de cedru real, policromada y estofada, mide 1,65 m. El santu apaez revistíu con una casulla colorada con cenefes n'oru de llei inspiraes en dibuxos mozárabes, según los encaxes de l'alba. Na mano derecha sostién un crucifixu, ente que na derecha porta una palma, atributu del martiriu, realizada en metal dorao, igual que la aureola de la cabeza. Ta talla foi encargada pol canónigu y humanista Manuel Caballero Venzalá.
El retablu ye neoclásicu, constituyíu por trés cuerpos nuna sola cai. El cuerpu central ta apoderáu pol oleu de la Circuncisión, obra d'Antonio Soriano, que s'atopa enmarcáu por dos grandes columnes. A unu y otru llau del retablu hai dos escultures d'estilu neoclásicu, a la izquierda, san Felipe con una cruz nes manes, y a la derecha, san Diego de Alcalá con roses na túnica. El retablu ta rematáu con un áticu triangular con pilastres a los llaos, nel centru apaez la inscripción IHS con grandes rabaseres ante la que se arrodillan dos ánxeles asitiaos nos llaterales.
Nel testeru derechu tópase un retablu barrocu de 2,70 m por 2,30 m realizáu nel sieglu XVIII y que consta d'un namái cuerpu con una fornica, similar al de la Virxe de la Capiya na ilesia de San Ildefonso. Nél hai un oleu de la Santa Cena, enmarcáu ente dos columnes xóniques d'un cuerpu postizu asitiáu sobre la fornica, destaquen los dos Apóstoles del primer planu y l'estilu manierista de la obra.
Capiya de San José (nᵘ 17 nel planu). Retablu de trés calles cola figura de san José, del sieglu XVIII de la escuela andaluza atribuyíu a José de Medina, nel centru, y un Cristu crucificáu na parte cimera. Remata nel áticu con un frontón con tímpanu que presenta la figura de Dios Padre y diverses alegoríes.
El bancu del retablu contién, unes talles en relieve policromadas representando, empezando pela izquierda, a san Ambrosio y san Agustín, dixebraes pol relieve de san Lucas, de siguío, atópase san Marcos y san Mateo, siguíos de san Gregorio Magno. Finalmente, ta san Xuan y san Jerónimo. Nos intercolumnios tán los cuadros de san Xuan Bautista, san Mateo, san Francisco y santa Catalina, toos del sieglu XVI. Nel segundu pisu, acompañando al Crucificáu atópense los oleos de san Cristóbal, a la izquierda, y san Nicolás de Bari, a la derecha.
Muséu Catedraliciu
Les pintures tán fechaes ente finales del sieglu XV y el XIX, anque'l periodu con mayor númberu d'obres ye'l Barrocu, destacando, la Sagrada Familia, de Pedro Machuca nel sieglu XVI; y la tabla de l'anunciación. Na pintura barroca, sobresal la Virxe de la O y el Crucificáu de Sebastián Martínez, L'adoración de los pastores obra del italianu Miguel Ángel Corbi en 1716, según el Cristu, camín del Calvariu d'Ambrosio de Valois.
Cabezas del Villar
Xeografía
La llocalidá capital del conceyu ta asitiada a una altitú de 1048 msnm. Pola llocalidá pasa'l ríu Margañán.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 110,07 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Catedral de l'Asunción de Xaén
Galeríes altes
Tas galeríes guarden nel so interior la Biblioteca Capitular, fondu bibliográficu que toma ensame de llibros, trataos, misales miniados y obres de la Ilustración; y el Archivu Históricu Diocesanu, que toma dende'l sieglu XIII hasta los nuesos díes, incluyendo buldes papales, curtios apostólicos, documentos de la curia romana, documentos reales, actes capitulares y otros munchos documentos y legajos.
Longevelle-lès-Russey
Tien una población de y una superficie de  km².
Cangjie
La lleenda de la creación de los calteres
N'unificando China, el Emperador Mariellu, terriblemente descontentu col so métodu de rexistru de la información al traviés de los nuedos en cuerdes, encarga a Cangjie la xera de crear calteres pa la escritura. Entós, Cangjie sentar na vera d'un ríu, ya intenta con devoción rematar la so xera; tres munches hores y esfuerciu, sicasí, nun ye capaz de crear un solu calter.
Un día, Cangjie vio de secute una ave Fénix volando nel cielu, que llevaba un oxetu nel so picu. L'oxetu cayó al suelu y Cangjie afayó que lo qu'había delantre d'él yera una impresión d'una buelga. Como nun yera capaz de reconocer a qué animal perteneció la buelga, pidió l'ayuda d'un cazador local que pasaba cerca del camín. El cazador díxo-y qu'ésta yera, ensin batura a duldes, la buelga d'un Pixiu, distinta dafechu a la buelga de cualesquier otra criatura viva. La respuesta del cazador inspiró a Cangjie, que pensó que si podía prindar nun dibuxu les carauterístiques concretes que definen cada cosa qu'hai sobre la tierra, ésta sería ensin dulda la forma perfecta de calter pa la escritura. A partir d'esi día, Cangjie punxo especial atención a les carauterístiques de toles coses, incluyendo'l sol, la lluna, les estrelles, les nubes, los llagos, los océanos, según toles formes de los páxaros y les besties. Empezó a crear calteres según les carauterístiques concretes que foi atopando y, dempués d'un tiempu, Cangjie consiguiera arrexuntar una llarga llista de calteres pa la escritura. Pa gayola del emperador mariellu, Cangjie presentar con un sistema completu de calteres. Entós, l'emperador llamó a los primeros ministros de caúna de los nueve provincies por que Cangjie enseñára-yos esti nuevu sistema d'escritura.
Vianos
Turismu
Alcontrada en plenu corazón de la Sierra d'Alcaraz, a más de 1120 msnm y al pie del Picu Almenara (la so cota más elevada ye de 1798 msnm).
Somorguiáu en plena naturaleza, puede esfrutase d'unos estupendos paisaxes. Dende La Peña como se conoz popularmente al canteru, xusto nel cantu del derribadoriu onde s'asitia'l pueblu, ufierta un impresionante paisaxe sobre'l valle del Guadalmena y el Campu de Montiel.
Declaración d'Arbroath
Descripción
La copia orixinal de la Declaración que s'unvió a Avignon perdióse; sicasí, caltiénse una copia nel Archivu Nacional d'Escocia, n'Edimburgu. La traducción más conocida al inglés deber a sir James Fergusson, Archiveru d'Escocia, a partir del testu reconstruyíu cola copia caltenida y otres copies del borrador orixinal. Unu de los párrafos de la traducción de Fergusson suel citase davezu:
Influyencia
La retórica apasionada de la Declaración haber fechu famosa tantu n'Escocia como nel restu del mundu, y suxurióse que pudo exercer cierta influencia sobre'l redactores de la Declaración d'Independencia de los Estaos Xuníos. Sicasí, inda esiste un alderique sobre la relevancia real del documentu nel so contestu históricu: si representaba verdaderamente el sentir de los nobles con al respective de la independencia, la soberanía y un conceutu proto-democráticu de la monarquía, o bien yera namái un exemplu de propaganda del propiu rei, redactada por ello sol estrictu control del principal ministru, l'Abá Bernardo d'Arbroath. Sía que non, lo que nun s'alderica ye la relevancia del testu na formación de la identidá nacional escocesa, y la creencia basada en fechos reales o non- de que n'Escocia ye'l pueblu'l que tien la soberanía, y non el Rei o'l Parllamentu, como asocede n'Inglaterra.
Cacán
Distribución xeográfica
El sacerdote católicu misioneru Pedro Alonso de Barzana en carta al so colega'l flaire Juan Sebastián fechada'l 8 de setiembre de 1594 diz:
Considérase qu'esti idioma topábase estremáu siquier en tres grupos dialeutales: el kalchakí nos Valles Calchaquíes, Santa María, Yocavil, el diaguita occidental nel Norte Chico y, al este de los Andes nos valles de Belén, Hualfín y Abaucán, d'últimes el capayán en La Rioxa, norte de San Juan estendiéndose acasu col nome d'orixe español indama hasta l'oeste de Santiago del Estero y estremu noroeste de Córdoba, pela so parte arqueólogos como Boman supunxeron que'l kakán falábase (ca. el s. XV) por tol oeste de la provincia de San Juan hasta la Cordal del Tigre, esto ye hasta cuasi confinar col Aconcagua allugáu nel norte de Mendoza.
Descripción llingüística
Y, añede:
Una ordenanza real de 1770 estableció que namái s'usara'l español, esto motivó práuticamente la desapaición absoluta d'esti idioma que paez dexar les sos traces fonolóxiques nos "acentos" rexonales, ente que gran parte de la toponimia vernácula caltién les pallabres cacanas anque desconociéndose cuasi siempres la so significáu.
Gilbert Roland
Carrera cinematográfica
Nel cine mudu protagonizó delles cintes como Camille (1926), dirixida por Fred Niblo, onde personificó a Armando Duval, a llau de Norma Talmadge. Yá na dómina del cine sonoru actuó como protagonista en filmes como Men of the North (1930); Resurrección (1931), onde Roland actúa na versión hispanofalante de "Resurrection", dambes versiones fueron filmadas en EUA y protagonizaes por Lupe Vélez; tamién estelarizó Homes de la mio vida (1932), que ye otra versión n'español, filmada en EUA, onde tamién actúa como galán de Lupe Vélez y Gigolettes of Paris (1933), onde interpreta a un gigoló. En 1937 estelariza The Last Train from Madrid.
Longemaison
Longemaison ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Poecilotriccus sylvia
Distribución y hábitat
El so área de distribución inclúi Méxicu, Guatemala, Belize, Hondures, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, Colombia, Venezuela, Guyana, Guyana Francesa y Brasil. El so hábitat compónse de carbes, pacionales y monte tropical y subtropical.
Capital Iberoamericana de la Cultura
Capitales Iberoamericanes de la Cultura
Hasta agora, fueron escoyíes como Capital Iberoamericana de la Cultura:
Calendariu de Coligny
Foi grabáu nuna placa de bronce, calteníu en 73 fragmentos que orixinalmente yeren de 1.48 m d'anchu y 0.9 m d'altu, siendo probable que'l so orixe date del final del sieglu II. Ta escritu n'inscripciones capitales llatines y en idioma galu. La placa restaurada contién dieciséis columnes verticales, con 62 meses distribuyíos sobre cinco años.
L'arqueólogu francés J. Monard especuló qu'ésti foi grabáu por druides que deseyaben caltener la so tradición de caltener el tiempu nel periodu nel cual el calendariu xulianu foi impuestu a lo llargo del Imperiu romanu. Sicasí, la forma xeneral del calendariu fai pensar nos calendarios públicos (o parapegmata) atopaos en distintes partes del mundu griegu y romanon.
Meses
Les festividaes de Beltane (Giammonios la lluna llena) y Lughnasadh (Elembivios la lluna llena) indicar por un sellu pequeñu. Nun s'indica una correspondencia con Imbolc (Anagantios la lluna llena).
Tarazona de la Mancha
Situación
Atopar al norte de la provincia, asitiáu na parte central de la llende cola vecina provincia de Cuenca. Llenda colos conceyos albaceteños de Madrigueras, al este; Albacete y La Gineta, al sur; Montalvos, La Roda, Fuensanta y Villalgordo del Júcar, al oeste. Pel norte colos conceyos conquenses de Quintanar del Rey y Villagarcía del Llano.
Historia
Tamién esiste una ponte romana sobre'l ríu Valdemembra al so pasu pola llocalidá. Paez ser que formaba parte d'una antigua calzada que travesaba'l términu municipal. La ponte ta n'usu anguaño y el so caltenimientu ye bastante bona.
En 1779 concedióse-y el privilexu de realizar un mercáu selmanal llibre d'impuestos. Dempués de la Guerra de la Independencia, creáronse les provincies, y Tarazona de la Mancha pasó a depender del Obispáu de Cuenca. En 1833 producióse una reorganización alministrativa y el términu integrar na provincia d'Albacete.
Economía
Los cultivos de Tarazona de la Mancha ocupen una superficie de 21.253,7 hai, d'alcuerdu a la distribución reflexada na siguiente tabla:
Fiestes
Les fiestes patronales celebrar n'honor a San Bartolomé el 24 d'agostu, y xunto a los antroxos, tán declaraes d'Interés Turísticu Rexonal.
Born on the Fourth of July (película)
Argumentu
Poro, empieza a beber y entra repetidamente en conflictu colos sos padres, sobremanera cola so madre, que tien una actitú asemeyada. Dempués de que'l so padre aníme-y a buscar la recuperación en Méxicu, decide probar. Faise amigu de residentes veteranos de Vietnam d'ellí y pasa el so tiempu principalmente con alcohol y prostitutes. Sicasí, los veteranos paralíticos, nel so autocompadecimiento, atáyen-y entá más. Por ello decide volver a los Estaos Xuníos. Por causa de toles sos esperiencies y observaciones, la so visión del mundu empieza a taramellase cada vez más no más fondo del so ser. Por fin decide visitar a la familia del collaciu qu'él y los sos compañeros mataron por fuercia. Ellos cúnten-y sobre les sos duldes alrodiu de una guerra qu'asocede tan lloñe d'América, ente que él confiésalos lo que pasó en Vietnam al so fíu. Nun-y guarden rensía por ello.
Rattus
El xéneru alluga ente 56 y 65 especies. Dos d'elles, l'aguarón pardu (Rattus norvegicus) y l'aguarón negru (Rattus rattus) son les especies de mayor distribución mundial d'ecoloxía marcadamente periurbana, son casi cosmopolites, faltando namái nos polos; estendiéronse por tola Tierra xunto col ser humanu, aprovechando los desplazamientos por barcu pa colonizar nuevos territorios. Esisten evidencies fósiles de R. rattus dende'l Pleistocenu. Sicasí la mayoría de les especies del xéneru tienen distribuciones xeográfiques acutaes.
Carauterístiques
El patrón básicu de coloración del xéneru ye l'envés de color pardu amarellentáu, chiscáu de color marrón escuru a negru y motudu d'ocre y el banduyu de color gris plateado a gris escuru, dacuando tiñíu de tono ocre. La cola, les oreyes y les pates son de color marrón escuru. De la mesma que la testura de la pelame, el color tamién ye variable. Rattus remotus tien el llombu de color marrón y el banduyu de color blancu puru. Rattus nitidus, un aguarón de campu del Himalaya, tien el llombu marrón, el banduyu gris y les pates de color blancu. Otres especies tienen pelame escura, como Rattus lugens nativa de les mariñes de Sumatra, que presenta un llombu de color marrón escuru a negru y un banduyu abuxáu. A pesar de que la cola ye de color gris a negru na mayoría de les especies, dalgunes amuesen un patrón de dos colores. Asina en R. nitidus y Rattus turkestanicus, la cola ye marrón na parte de riba y de un color más claru o blancu na parte de baxo. El patrón bicolor pue ser d'otru tipu, el terciu basal o la metá de la cola de color marrón y el restu uniformemente blancu, como asocede nel aguarón de cola blanca de Célebes (Rattus hoogerwerfi).
Los aguarones na cultura popular
thumb|[[Ganesha, montáu sobre un aguarón. Escultura del templu Vaidyeshwara, en Talakkadu, Karnataka, India.]] Los romanos nun estremaben ente aguarones y mures, polo que se referíen a dambos como'l Mus maximus (mure grande) y Mus minimus (mure pequeñu), respeutivamente.
Occidente
Describir a una persona "como un aguarón" implica xeneralmente que ta envolubráu en daqué sospechosu y deshonesto. N'España y Arxentina utilízase esta pallabra pa designar a daquién avaro. Otra manera, a los mures l'estereotipu presentar como daqué "guapu" y burgués. Na Islla de Man (un protectoráu británicu) nun s'usa la pallabra "aguarón" por considerase tabú; según la superstición popular, pronunciala trai bien mala suerte.
N'entretenimientu
Hasta 1835, añu nel que'l Parllamentu del Reinu Xuníu implementó una acta sobre crueldá para colos animales, realizábense apuestes basaos n'engarradielles d'aguarones, yá ente elles, yá con otros animales de mayor tamañu.
Les representaciones de los aguarones na ficción siempres tuvieron xuníes a connotaciones negatives. El clixé más común ya inciertu ye'l chirriar que faen los aguarones cola boca. Probablemente'l chirrido ye grabáu y agregu darréu, una y bones les aguarones solo efeutuar cuando tán mancaes, o cafiantes por daqué. De normal, el chirrido que faen, ta fora del rexistru que puede oyer el ser humanu, polo tanto ye bien agudu. Los aguarones tamién son amosaes como un animal malu, feroz y agresivu, cuando en realidá ye la so "cobardura" la que les ayuda a permanecer tanto tiempu inalvertíes nuna casa infestada.
José María Ruiz-Mateos
Biografía
Profesor mercantil pola Escuela de Comerciu de Xerez, empezó la so carrera empresarial esportando vieno a Inglaterra, campu nel que yá tenía esperiencia al ser el so padre Zoilo un espertu corredor de vinos de la dómina. Darréu, fundó colos sos hermanos el holding Rumasa que llegó a tar formáu por 230 empreses y 65 000 emplegaos. Pertenecía per llinia materna al Pernomada Cortil de Tejada, corporación nobiliaria más antigua del Reinu d'España.
En 1982, el Ministeriu de Xusticia, previu informe favorable del Conseyu d'Estáu, autorizó-y utilizar el títulu de Marqués d'Olivara que-y fuera dau pola Serenísima República de San Marín.
Copa del Rei de fútbol 1903
Finalmente fueron trés los equipos inscritos: el Madrid F. C. —club organizador—, el Club Español de Foot-ball —al que se-y incorporaron dellos refuerzos del Iberia Sport Club— y el Athletic Club —ensin reforzase esta vegada con xugadores del Bilbao Foot-ball Club—.
Final
D'esa forma llegar al día 8 d'abril en que s'apostaría'l postreru y decisivu alcuentru ente vascos y madrilanos, que diba resolver el campeón del tornéu. Tal ye asina que la R. F. E. F. considera esti alcuentru como la final del tornéu de 1903. Ante 5.000 espectadores, el Madrid F. C. empezó'l partíu xugando meyor que'l so oponente y foise al descansu ganando por 2-0. Sicasí, el Athletic tuvo fuercies pa completar na segunda parte una gran remontada que dio la vuelta al partíu. Seis xugadores del Athletic proclamárense campeones de la Copa de la Coronación l'añu anterior col Club Vizcaya.
Mario Conde
Mario Antonio Conde Conde ye un xurista (abogáu del Estáu), empresariu y políticu español.
Biografía
Fíu d'un inspeutor d'aduanes, estudió nel colexu de los Maristes d'Alicante, onde taba destináu'l so padre, y darréu realizó la carrera de Derechu na Universidá de Deusto, onde destacó pola so brillantez y la so capacidá d'estudiu. Según delles publicaciones, mientres la so etapa estudiantil destacar por vender los sos apuntes y poles sos interpretaciones sensu contrariu del Derechu. Con venticuatro años (1973) aprobó les oposiciones d'Abogáu del Estáu cola meyor nota de la historia d'esti cuerpu.
Con esi dineru, Juan Abelló y Mario Conde abandonaron el mundu farmacéuticu y dirixiéronse al ámbitu financieru, tomando una importante parte del capital de Banesto, onde son nomaos vicepresidentes. Nesi momentu'l Bancu de Bilbao, a manes de José Ángel Sánchez Asiaín y Emilio Ybarra, realiza la primera OPA que se conoz n'España, nunos momentos d'estraordinaria dificultá pa Banesto. Conde consigue convencer al Conseyu y refugar la OPA contraria del Bilbao. Ye nomáu presidente de la entidá en 1987, asocediendo nel cargu a Pablo Garnica. D'esta forma se encarama al cumal del poder financieru n'España, con trenta y nueve años. Darréu, intentó una fusión col Bancu Central, entós presidíu por Alfonso Escámez.
Nesta dómina creció la so popularidá, convertir n'exemplu del ésitu empresarial y llogró tou tipu de reconocencies, como'l de la Universidá Complutense de Madrid, que lu nomó Doctor Honoris Causa nun actu presidíu pol Rei y poles máximes autoridaes d'España. El 26 d'abril de 2016 dichu títulu foi-y retiráu arriendes de la so detención del 11 d'abril de 2016 por un presuntu delitu de fraude contra la facienda pública. El 26 de xineru de 2018 defendió defendióse ante l'Audiencia Nacional asegurando que'l dineru repatriáu yera "dafechu llegal".
Casu Banesto
L'Audiencia Nacional recusó mientres el procesu xudicial el pidimientu d'una comisión rogatoria a Suiza, sobre la cuenta 225 del EBC Banking Corporation, pa comprobar si Conde fuera'l receptor del dineru robáu. Más tarde Conde recurriría, cola ayuda del xuez d'instrucción Emilio Coronado, a la Xusticia Suiza, qu'unviaría, una vegada cumplida la sentencia, la documentación al Xulgáu d'Instrucción número 16 de Madrid. La nueva documentación desvenceyaba a Conde de la cuenta, pero'l Supremu tornó'l recursu de casación que daba unión al escritu del fiscal suizu Peter Cosandey col casu Argentia Trust. La fiscalía y los xueces negar a revisar la sentencia. Al respective de la condena de 2002, Conde recurrió al Comité de Derechos Humanos de la ONX. En 2005 dichu comité dictaminó qu'España frayara'l derechu a revisión de pena de Mario Conde, por non poder apelar la elevación de condena de 10 a 20 años del Tribunal Supremu y refugó les quexes del ex banqueru de que nun fueren revisaes toles pruebes.
Mystic River
Sinopsis
Los hermanos Savage informen a Jimmy, que nesi momentu atopar nun campusantu escoyendo la llábana pa la tumba de la so fía, de que Dave foi lleváu al interrogatoriu por unos policías. Al tornar a casa atopar con Celeste, que ta daqué alteriada y procupada al empar. Cúnta-y sobre la nueche na que Dave llegó a casa mancáu, con sangre y na cual tuvo que matar a un suxetu. Celeste diz-y qu'ella nun lu cree y que pol so comportamientu, él ye l'asesín de Katie.
Impautu n'Europa
Curiosamente, foi nel continente européu onde la película tuvo más impautu ente'l públicu. Cuando Eastwood visitó España pa la promoción, enterar de que'l gran alderique de la película ente los espectadores españoles fuera'l so final abiertu. Lo interesao de la tema ye que Eastwood afirmó que'l so oxetivu nun fuera proponer al públicu un final abiertu y que taba encantáu de que n'Europa los espectadores plantegáren-ylo asina porque eso suponía que vieren la película con muncha intensidá.
NGC 1514
La estrella central d'esta nebulosa difier de la que s'atopa n'otros oxetos d'esti tipu: marcadamente brillosu (magnitú aparente +9,3) amuesa un espectru de tipu O según carauterístiques espectrales d'una estrella de tipu A0 III. Anguaño piénsase que ye una cubierta elipsoidal con gotes brilloses nel so interior a lo llargo de la exa polar. Créese que la nebulosa provién d'una cubierta común d'una estrella binaria. Envalórase que'l periodu orbital del sistema ye d'unos 10 díes con una masa inicial de estréllalo proxenitora en redol a 4,5 mases solares. Presumiblemente el gas escapa de la estrella más grande del sistema.
Chamaeleonidae
Carauterístiques físiques
El so piel ye rica en queratina, lo que presenta una serie de ventayes (n'especial, la resistencia), pero que, lo mesmo que n'otros reptiles, esixe mudes periódiques como única forma de restaurala.
Comportamientu
thumbtime=3|thumb|250px|Camaleón pantera [[Furcifer pardalis|(Furcifer pardalis) nel zoo de Munich.]] Tolos camaleones son animales diurnos. El so periodu de mayor actividá ye la mañana y el tapecer. Los camaleones nun son cazadores activos. En cuenta d'eso, prefieren sentase, quedándose hores inmóviles, esperando qu'una presa pase pellí. Aliméntense básicamente d'artrópodos y de pequeños vertebraos. En cautividá, tamién comen frutes como papayes, plátanos, y hasta críes de royedores. Pero esa dieta namái ye válida p'animales adultos: les críes son cuasi puramente insectívores.
Cambéu de color o camuflaje
Al contrariu de lo que dalgunos creen, nun son incoloros, nin camuden de color solo acordies con el del ambiente; en realidá, el cambéu de color básicu espresa más de cutiu una condición fisiolóxica (rellacionada cola temperatura o la hora del día) o una condición psicolóxica (provocada pola proximidá d'un eventual adversariu o pareya).
Los camaleones na cultura y l'arte
En tou Occidente, el términu "camaleón" usar nel llinguaxe coloquial como sinónimu d'una persona cambiadiza, qu'afai'l so comportamientu y carauterístiques a les circunstancies. Non siempres el términu tien connotación negativa (de falsedá), pudiendo significar tamién "flexibilidá". Tamién ye bastante utilizáu p'axetivar a bonos actores.
José Frías
José Frías foi un políticu arxentín.
Francisco Osorio de Astorga
La reina rexente Mariana d'Austria nomar gobernador de Costa Rica, p'asoceder a Juan López de la Flor y Reinoso, pero nun aceptó'l cargu y nel so llugar designóse'l 22 de febreru de 1673 a Juan Francisco Sáenz-Vázquez de Quintanilla y Sendín de Sotomayor.
Villalgordo del Júcar
Procesos eleutorales
Actual distribución del Conceyu tres les eleiciones municipales de 2011: