cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia del arte
Neoclasicismu
La pintura caltuvo un sellu austero y equilibrao, influyíu pola escultura grecorromana o figures como Rafael y Poussin. Destacó especialmente Jacques-Louis David, pintor «oficial» de la Revolución Francesa (Xuramentu de los Horacios,1784; La muerte de Marat, 1793; Napoleón cruciando los Alpes, 1800). Al pie de él convien recordar a: François Gérard, Antoine-Jean Gros, Pierre-Paul Prud'hon, Anne-Louis Girodet-Trioson, Jean Auguste Dominique Ingres, Joseph Wright of Derby, Johann Zoffany, Angelika Kauffmann, Anton Raphael Mengs, Joseph Anton Koch, Asmus Jacob Carstens, José de Madrazo, etc.
África
thumb|upright=1.5|[[Gran Mezquita de Djenné, Malí.]] Nesta dómina siguió la diversidá d'estilos y manifestaciones artístiques nel continente africanu, por cuenta de la multiplicidá étnico y relixoso, y a les distintes organizaciones sociales, dende pueblos nómades hasta estaos centralizaos como Benín, Dahomey, el Congo y Ashanti. Los principales materiales yeren la madera, la piedra, el marfil, el metal, el magre, pieles, plumes, conches, etc. Nos montes Drakensberg (Sudáfrica), los San (o bosquimanos) realizaron miles de pintures rupestres ente los sieglos XVIII y XIX, rellacionaes con rituales xamánicos. Na rexón d'Owerri (Nixeria) construyéronse una serie d'edificios votivos llamaos mbari, decoraos con pintures y escultures. En Malí destacaron les construcciones en adobe, como la Gran Mezquita de Djenné, datada primeramente del sieglu XIII pero reconstruyida delles vegaes. En Ashanti (actual Ghana) adquirieron notoriedá los texíos llamaos kente, d'algodón o seda, decoraos con motivos xeométricos.
Asia
La lliteratura evolucionó escontra un mayor realismu, xeneralmente de tonu costumista y con una sutil vena humorística, como s'aprecia na obra de Saikaku Ihara, Jippensha Ikku y Ejima Kiseki. En poesía, la principal modalidá ye'l haiku, composición de 17 sílabes, xeneralmente de tonu bucólicu, centraes na naturaleza y el paisaxe, destacando Matsuo Bashō, Yosa Buson y Kobayashi Issa. Siguió'l xéneru de la waka, xeneralmente en chinu, representada principalmente por Rai Sanyo. Nel sieglu XIX destacó'l novelista Takizawa Bakin, autor de Satomi Kakkenden (Vides d'ocho perros).
En teatru surdió la modalidá del kabuki, que sintetizó les antigües tradiciones tantu musicales ya interpretatives como de mímica y danza, con temátiques dende les más mundanes hasta les más místiques. Según el nō yera de tonu aristocráticu, el kabuki sería la espresión del pueblu y la burguesía. La puesta n'escena yera de gran riqueza, con decoraos onde destacaba la composición cromática, vistíos de luxu y maquillaxe de tonu simbólicu, representando según el color diversos personaxes o estaos anímicos. La dicción yera de tipu ritual, amiestu de cantar y recitativo, n'ondulaciones qu'espresaben la posición o'l calter del personaxe.
Sieglu XIX
Ente finales del sieglu XVIII y principios del XIX sentáronse les bases de la sociedá contemporánea, marcada nel terrén políticu pol fin del absolutismu y la instauración de gobiernos democráticos impulsu empecipiáu cola Revolución francesa—; y, no económico, pola Revolución Industrial y l'afianzamientu del capitalismu, que va tener respuesta nel marxismu y la llucha de clases. Nel terrén del arte, empieza una dinámica evolutiva d'estilos que s'asoceden cronológicamente cada vez con mayor celeridad, que va rematar nel sieglu XX con una atomización d'estilos y corrientes que conviven y se contraponen, inflúyense y enfréntense. Surde'l arte moderno como contraposición al arte académico, asitiándose l'artista a la vanguardia de la evolución cultural de la humanidá.
Romanticismu
El teatru románticu tuvo dos notables antecedentes nuevamente nel Sturm und Drang con Schiller (Don Carlos, 1787; Guillermo Tell, 1804) y Goethe (Fausto, 1808). Como nel restu de la lliteratura romántica, destaca pol sentimentalismu, el dramatismu, la predilección por temes escures y escabrosos, la esaltación de la naturaleza y del folclor popular. Surdió un nuevu xéneru, el melodrama, y popularizáronse los espectáculos de variedaes (vaudeville). Los sos meyores esponentes fueron: Georg Büchner, Christian Dietrich Grabbe, Juliusz Słowacki, Alfred de Musset, Victor Hugo, Francisco Martínez de la Rosa, el Duque de Rivas, Antonio García Gutiérrez, José Echegaray, José Zorrilla (Don Juan Tenorio, 1844), etc.
Impresionismu
thumb|upright=1.5|[[Impresión, sol naciente (1872-1873), de Claude Monet, Muséu Marmottan Monet, París. Cuadru al que debe'l so nome'l movimientu.]]
Arquiteutura
Ente los últimos enclinos arquiteutónicos producióse una gran diversidá d'estilos y movimientos, como nel restu d'artes plástiques: nos años 1950 surdió'l denomináu brutalismu en paralelu al espresionismu astractu norteamericanu, carauterizáu poles formes austeres, basaes na pureza del material, primando la estructura sobre l'acabáu (Alison y Peter Smithson); el metabolismu xaponés respondía a les necesidaes d'una sociedá masificada, con grandes escales, estructures flexibles y formes orgániques (Kenzō Tange, Kishō Kurokawa); l'arquiteutura pop destacó'l calter urbanu y les tipoloxíes populares, tomando como referencia los ambientes nocherniegos de Las Vegas, coles sos lluces de neón y el so escenografía decorativista (Robert Venturi, Denise Scott Brown); el llamáu «diseñu científicu y estructural» punxo énfasis nes nueves posibilidaes de la téunica, especialmente l'usu de formigón y les formes orgániques (Félix Candela, Pier Luigi Nervi, Frei Otto, Jørn Utzon, Eero Saarinen, Richard Buckminster Fuller); nos años 1960 apaeció'l high-tech, basáu nes posibilidaes daes poles nuevu teunoloxíes, tantu a nivel práuticu como estéticu (Norman Foster, Richard Rogers, Renzo Piano); ente los años 1960 y 1970 surdió'l antidiseño, opuestu al racionalismu y a la primacía del diseñu sobre la función social y cultural de l'arquiteutura, representáu pol grupu inglés Archigram y los italianos Archizoom y Superstudio; el neorracionalismu supunxo nos años 1970 la torna a les premises funcionalistes, representáu pol grupu italianu Tendenza y l'estauxunidense Five Architects; dende 1975 desenvolvióse l'arquiteutura posmoderna, que como nes otres artes basar nel eclecticismu y la reinterpretación d'estilos anteriores (James Stirling, Aldo Rossi, Ricard Bofill, Arata Isozaki); nos años 1980 diose'l deconstructivismu, carauterizáu pola fragmentación, el procesu de diseñu non llinial y la manipulación de les estructures (Frank Gehry, Peter Eisenman, Rem Koolhaas). Ente otros arquiteutos contemporáneos convien destacar igualmente a Jean Nouvel, Glenn Murcutt, Peter Zumthor, Jacques Herzog, Pierre de Meuron, Sverre Fehn, Ieoh Ming Pei, Zaha Hadid, Santiago Calatrava, Rafael Moneo, Luis Barragán, Álvaro Siza, etc.
Últimos enclinos
thumb|upright=1.5|Aponderamientu de l'agua (1987), d'[[Eduardo Chillida, Parque de la Creueta del Coll, Barcelona.]] Dende la Segunda Guerra Mundial l'arte esperimentó una vertixinosa dinámica evolutiva, con estilos y movimientos que s'asoceden cada vez más rápidu nel tiempu. El proyeutu modernu aniciáu coles vanguardies históriques llegó a la so culminación con diversos estilos antimátericos que destacaben l'orixe intelectual del arte por sobre la so realización material, como'l arte d'aición y l'arte conceptual. Algamáu esi nivel de prospección analítica del arte, producióse l'efeutu inversu —como sueli ser habitual na historia del arte, onde los diversos estilos enfréntense y se contraponen, el rigor d'unos asocede al escesu d'otros, y viceversa—, retornando a les formes clásiques del arte, aceptando'l so componente material y estéticu, y arrenunciando al so calter revolucionariu y tresformador de la sociedá. Surdió asina'l arte postmoderno, onde l'artista transita ensin pudor ente diverses téuniques y estilos, ensin calter reivindicativu, volviendo al trabayu artesanal como esencia del artista. A lo último, hai que remarcar a finales de sieglu l'apaición de nueves téuniques y soportes nel terrén del arte: videu, informática, internet, láser, holografía, etc.
Artes decoratives
Otru gran adelantu nel terrén del diseñu producir cola Bauhaus, que frente a la escesiva ornamentación del art déco introdució un conceutu de diseñu más racional y funcional, más afechu a les necesidaes reales de la xente. Esta institución pretendía romper les barreres ente arte y artesanía, con un claru apueste pola producción industrial. El so diseñu basar na simplicidá, l'astraición xeométrica y l'usu de colores primarios y de nueves teunoloxíes, como se fixo patente nel moblame d'aceru tubular creáu por Marcel Breuer, o les llámpares diseñaes por Marianne Brandt. Nesta escuela destacaron creadores como László Moholy-Nagy, Oskar Schlemmer, Johannes Itten, Paul Klee, Josef Albers, etc. Igualmente, el grupu neoplasticista De Stijl desenvolvió un estilu interiorista basáu na simplicidá, les formes xeométriques y los colores primarios, como la famosa siella colorada y azul de Gerrit Thomas Rietveld (1923). Dende entós el diseñu industrial y d'interior siguió pela vía de la creación intelectual y el diseñu funcional, con un progresivu aumentu de la esperimentación con nuevos materiales (plásticu, fibra de vidriu), atendiendo a les necesidaes de mercáu ensin arrenunciar al procesu de modernización de la sociedá, lo que xeneró una llinia llamada styling (representada fundamentalmente por Raymond Loewy).
Teatru contemporaneu
thumb|upright|[[Bertolt Brecht, creador del teatru épicu.]] El teatru del sieglu XX tuvo una gran diversificación d'estilos, evolucionando en paralelu a les corrientes artístiques de vanguardia. Ponse mayor énfasis na direición artística y na escenografía, nel calter visual del teatru y non yá el lliterariu. Avanzar na téunica interpretativa, con mayor profundización psicolóxica (métodu Stanisllavski, Actors Studio de Lee Strasberg), y reivindicando el xestu, l'aición y el movimientu. Abandónense los trés unidaes clásiques y empieza el teatru esperimental, con nueves formes de faer teatru y un mayor énfasis nel espectáculu, retornando al ritu y a les manifestaciones de cultures antigües o exótiques. Cobra cada vez mayor protagonismu'l direutor teatral, que munches vegaes ye l'artífiz d'una determinada visión de la puesta n'escena (Vsevolod Meyerhold, Max Reinhardt, Erwin Piscator, Tadeusz Kantor).
Música contemporánea
Tamién tuvo muncha importancia la música popular, que xeneró diversos estilos musicales como'l jazz, el soul, el blues, el rock, el pop, el heavy, el punk, el reggae, el rap, el ska, etc. Nel sieglu XX tamién tuvieron una gran puxanza los espectáculos musicales, como'l cabaré y el music hall, de la que cobró un creciente protagonismu la banda sonora cinematográfica (John Williams, Ennio Morricone, Henry Mancini, Andrew Lloyd Webber, Leonard Bernstein, Maurice Jarre, Vangelis, Nino Rota). L'aspeutu consumista de la civilización actual, l'apaición de nueves tipoloxíes (radio, filo musical, videu-clip) y l'introducción de nuevos soportes de grabación musical (discu de vinilu, casete, discu compactu, formatos informáticos d'audiu, MP3) favorecieron la popularización de la música, que se convirtió nun aspeutu indispensable del ociu modernu, cola proliferación de conciertos y recitales, y auténticos fenómenos de mases en redol a diversos grupos ya intérpretes (Elvis Presley, The Beatles, Rolling Stones, Bob Dylan, Bruce Springsteen, Michael Jackson, Madonna, etc.). Nos últimos tiempos, la industria discográfico sufrió un progresivu cayente por cuenta de les descargues illegales n'internet, fechu que xeneró un fuerte discutiniu qu'entá perdura.
Fotografía del sieglu XX
Nel periodu d'entreguerras surdieron una serie de fotógrafos que retrataron la crudeza de la realidá circundante, especialmente tres la crisis económica de 1929, como ye'l casu de Lewis Hine, Margaret Bourke-White y Dorothea Lange. Dende la Segunda Guerra Mundial la fotografía siguió xunida al periodismu —especialmente cola puxanza d'axencies como Magnum—, según a la fotografía documental, predominando'l realismu fotográficu. Tamién tuvo fuertemente venceyada a los últimos enclinos artísticos, especialmente'l pop art, el hiperrealismu y l'arte conceptual. Ente los más afamaos fotógrafos d'esti sieglu destaquen: Werner Bischof, Brassaï, René Burri, Robert Capa, Henri Cartier-Bresson, Agustí Centelles, Imogen Cunningham, Robert Doisneau, Robert Frank, Raoul Hausmann, André Kertész, William Klein, Alberto Korda, Jacques-Henri Lartigue, Annie Leibovitz, Dora Maar, Inge Morath, Helmut Newton, Irving Penn, Joe Rosenthal, Sebastião Salgado, Jeanloup Sieff, William Eugene Smith, Emmanuel Sougez, Otto Steinert, Gerda Taro, Spencer Tunick, Edward Weston, etc. Dende 1990, fecha d'apaición de la fotografía dixital, la creación fotográfica venceyóse fuertemente a les nueves teunoloxíes, preferentemente nel diseñu por ordenador y los programes de retoque fotográficu, como Photoshop.
Historieta
La edá d'oru de la historieta foi nos años posteriores a la Segunda Guerra Mundial (1945-1960): na prensa impúnxose la llamada daily strip («tira diaria»), con personaxes como Nancy (1938) d'Ernie Bushmiller, Pogo (1948) de Walt Kelly, y Peanuts (1950) de Charles Schulz, col so mundialmente famosu Snoopy; nel comic-book algamóse una gran variedá temática, trunfando los de ciencia ficción, aventures, terror, romance y western. Nesta dómina apaecieron personaxes como Lucky Luke de Morris (1946), Los pitufos de Peyo (1958), Astérix el Galu de Goscinny y Uderzo (1960), etc. Siguió l'ésitu de los superhéroes, con Fantastic Four (1961) y Spiderman (1962), destacando la obra de Stan Lee, Jack Kirby y el sellu Marvel. N'España, descuella la obra de Francisco Ibáñez, con personaxes como Mortadelo y Filemón (1958).
Aricia morronensis
El so valumbu  ye de 22–26 mm. Los adultos vuelen de xunu a setiembre nuna xeneración, pero puede dase'l casu de tener dos xeneraciones per añu.
Descripción
Ye una pequeña caparina marrón pol frente y cantu blancu con fimbrias axedrezaes, con un puntu discorde en cada nala, xeneralmente arrodiáu de blancu na so ales anteriores, El so valumbu alar ye de 22–26 mm.
Peter Dinklage
Carrera profesional
En Elf, Dinklage interpreta a un pretencioso escritor de cuentos infantiles que cute al personaxe de Will Ferrell dempués de ser faltáu por fuercia. En 2005, protagonizó la serie de ciencia ficción Threshold y trabayó na comedia The Baxter como un estravagante organizador de bodes. En 2006, actuó nel drama xudicial de Sidney Lumet, Find Me Guilty, xunto a Vin Diesel. Tamién fixo de sigo mesmu nun episodiu de la serie de HBO Entourage y tuvo un papel en 30 Rock.
Foi escoyíu pol direutor Andrew Adamson pal papel de Trumpkin na película The Chronicles of Narnia: Prince Caspian (2008). El críticu de cine Bill Gibron describió'l papel como un "estereotipu cursi que Dinklage trató d'evitar". La escritora de cómics, Gail Simone, citó a Dinklage como la eleición perfecta pa interpretar al malváu Doctor Psycho nuna posible adautación filmica de la Wonder Woman.
2120
2120 (MMCXX) va ser un añu normal nel calendariu gregorianu.
Nelly Omar
Infancia y mocedá
A pesar del so deséu de ser aviadora, dende la so infancia foi motivada pola so familia a la música y estudió arte escénico, música y dances. Nuna entrevista, Omar fixo referencia a esi momentu: «¡Yo quería ser aviadora! Los mios hermanos faíen vuelos de bautismu y un día yo díxi-y a'l mio pá: "Agora tócame a mi". Él respondióme: "Vos esperate"». Sicasí, tres la temprana muerte del so padre en 1924, tuvo de treslladase cola so familia a la ciudá de Buenos Aires, onde se desempeñó nuna fábrica testil pa collaborar cola mantención del llar.
Empiezos y consagración
Poco tiempu dempués integróse al conxuntu Cuadros Arxentinos coordináu polos hermanos Navarrine y Antonio Molina, con quien permaneció casada dende 1935 a 1943. En 1937, pela so parte, adquirió popularidá cuando ganó'l Gran Plesbicito Radiotelefónicu de la revista Caras y Caretas y, al añu siguiente, tres una presentación nel cine «Carlos Gardel» de Valentín Alsina, un llocutor atribuyó-y l'apellativu de «La Gardel con polleres» que foi severamente criticáu. Por aquella dómina tamién recibió otru llamatu per parte del actor Enrique de Roses, que la definió como «La voz distinta».
Persecución política y exiliu
Mientres el mandatu de Juan Domingo Perón, Omar participó de les más importantes celebraciones llevaes a cabu pol gobiernu. «Yo nunca fui política, participaba porque yera peronista, de Perón y Evita», espresó. Sicasí, en 1955 un golpe d'Estáu encabezáu por Eduardo Lonardi derrocó a Perón y perpetó la autodenominada Revolución Llibertadora. Cola presencia del gobiernu de facto, munches personalidaes fueron inscriptas nes llistes negres» onde se señalaben a les persones que teníen de ser censuraes por caltener dalguna rellación col peronismu. Amás de Nelly Omar, fueron censuraes otres relevantes figures como Sabina Olmos, Fanny Navarro o Tita Merello. Dende aquel entós les sos actuaciones fueron más esporádiques; namái pudo encabezar una en Avenida de Mayo al 800 y otra nel chigre «Forastiero».
Centenariu
El 10 de setiembre de 2011, Nelly Omar cumplió 100 años y foi motivu de dellos homenaxes y diversos reportaxes. A pesar d'algamar un sieglu de vida, mientres les eleiciones presidenciales de 2011, Nelly Omar allegó a votar. «L'exemplu dar el pueblu cuando nun s'equivocar, sía que non va ser cuestión de tener paciencia y esperar a la otra eleición», dixo. En payares, celebró'l so cumpleaños nel Luna Park con un conciertu que cuntó cola participación del baillarín Juan Carlos Copes y el grupu empobináu por Erica Di Salvu. Ende, interpretó temes como «Sur», «Amar y callar», «Dende l'alma» y «La descamisada». A partir d'entós, Nelly Omar convertir na única persona de la so edá nel mundu en llevar a cabu un recital multitudinariu de más d'una hora. Pa finales de mes, Nelly Omar foi estremada col premiu Atrevíes d'Oru pola so trayeutoria.
Fallecimientu
Nelly Omar finó na mañana del 20 d'avientu de 2013 a los 102 años nel Hospital Universitariu CEMIC de la ciudá de Buenos Aires por cuenta de un paru cardiorrespiratorio mientres dormía. Los sos restos fueron velaos nel Salón Noble de la sede central de Sadaic para depués ser treslladaos al panteón que la organización tien nel campusantu de la Chacarita. Prevese la cremación de los sos restos pal so posterior treslláu al muséu que va llevar el so nome.
Legáu
En 2009, Gaspar Zimerman, de Clarín, preguntó-y «¿Cómo-y gustaría que la recordaren?», a lo que la cantante respondió:
Divine
Mandáu
El legáu de Divine ye inspiración pa la nueva xeneración de travestis y drag queens y pa los mesmos productores de PWL.
Bases Soberanes del Reinu Xuníu
thumb|365px|Mapa de [[Xipre, coles Bases Soberanes d'Acrotiri y Dhekelia en fucsia.]] Les Bases Soberanes (Sovereign Base Areas - SBAs, n'inglés) son les bases militares britániques allugaes en países enantes gobernaos pol Reinu Xuníu qu'entá caltienen la so antigua metrópolis y que nun fueron vencíos cuando esos países llograron la independencia.
Xipre
Acrotiri y Dhekelia son dos Bases Soberanes Britániques en Xipre (denominaes tamién zones de soberanía del Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda del Norte en Xipre ), antigua colonia de la Corona Británica. Les British Forces Cyprus son responsables de la so seguridá; alluguen una antena de comunicaciones, y ye la única base de la RAF nel Mediterraneu (yá que Gibraltar nun tien nenguna aviación permanentemente nel so territoriu), llamada RAF Acrotiri. Amás d'una guarnición, el Reinu Xuníu ayuda a les Fuercia de Naciones Xuníes en Xipre. En total, cuasi 3.500 militares británicos tán destinaos na islla.
Les Bases Soberanes en Xipre son un Territoriu d'Ultramar, pero en cuenta de tener un Gobernador, como los demás territorios, Acrotiri y Dhekelia tienen un Alministrador quien, anque designáu pola so Maxestá la Reina, ye responsable del Ministeriu de Defensa Nacional, non de la Foreign and Commonwealth Office. Estes bases tienen un prefixu radiofónicu británicu, ZC4, que ye dafechu distintu del xipriota, que davezu usa 5B.
Pierre de Coubertin
Biografía
El ministru d'educación únvia-y a los Estaos Xuníos por que siga la so investigación sobre los métodos d'enseñanza. El deporte empezó a ser tomáu en serio. De ser practicáu por minoríes o nel colexu, pasa a tar de moda y espertar entusiasmu.
Llaviada (Bual)
Alcuéntrase a 1,5 km de la capital del conceyu, a un altor de 515 m sobre'l nivel de la mar. Tien una población de
Holcus lanatus
La ye una especie de la familia de les poacees. Nativa d'Europa y naturalizada en sitios de clima templáu d'otros continentes. thumb|240px|Espiga thumb|240px|Inflorescencia
Alleyras
Alleyras ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ally (Altu Loira)
Ally ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Vibo Valentia
Historia
En 218 e. C., el so territoriu (Vibonensis ager) foi afaráu pola flota cartaxinesa, anque nun se menta a la ciudá mientres les operaciones d'Aníbal en Brucia.
Xunto al asentamientu griegu constituyóse una colonia romana, de 4.000 persones incluyendo 300 caballeros y que dende entós foi conocida col nome de Valentia 192 e. C. El nome griegu, Hippo, foi calteníu pol pueblu, de cutiu utilizando la forma brucia, Vibo, hasta que finalmente foi conocida como Vibo Valentia.
Astudillo
Astudillo ye un conceyu español de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón perteneciente a la provincia de Palencia, asitiáu a 29 km al NE de la capital provincial, a 780 m d'altitú, cuenta con 1002 habitantes (2015) y 122,95 km².
Xeografía y redolaes naturales
En cuanto al relieve, predominen los terrenes llanos, xunto colos de rimada llixera y pronunciada, yá en menor midida. L'altitú máxima alcontrar nel Picu de Pau (909 metros) y la mínima a 750 metros a veres del Pisuerga. thumb|right|200px|Ríu Pisuerga al so pasu por Astudillo. La contorna de Astudillo gocia d'un clima secu, estremu y continentalizado, con máximes de 36º y mínimes de -12º, que dexa'l desarrollu d'un modelu de vexetación natural perteneciente al tipu de monte mediterraneu d'encines o carrasques. Les agües distribúyense irregularmente a lo llargo del añu, con unes medies añales que ronden ente los 400 y 500 mm.
Patrimoniu históricu
Tamién de la Edá Media caltiénse la rede de galeríes que percuerre'l sosuelu de la villa y de les que s'han documentáu más de dos quilómetros. Pasadizos de sillería, con bóvedes de cañón y apuntaes, qu'aniciaron más d'una lleenda sobre'l so orixe y función, anque los astudillanos siempres les utilizaron pa criar nelles los sos tintos y claretes. Al pie de estes misterioses galeríes, Astudillo cunta tamién con numberoses bodegues tradicionales, como les escavaes n'El Llixu y El Altillo, que nos recuerden la importancia que per estes tierres tuvo'l viñéu hasta tiempos recién.
Concha Cuetos
Años 1960 y 1970
A partir de la segunda metá de los años setenta mengua la so presencia nos platós de TVE, y la so carrera cinematográfica nun termina de desapegar: ente 1975 y 1985 rueda tan solo cinco películes, ente les cualos Los páxaros de Baden-Baden (1975), de Mario Camus y Llarga torna (1975), de Pedro Lazaga. Nesa dómina centra la so actividá artística nel teatru.
Nelly Prono
En cine destacar en Gracies pol fueu de Sergio Renán y Pasaxeros d'una velea de Fernando Ayala ente otros.
Concha Cuetos
Años 1980 y 1990
Nos siguientes años, intervién en delles películes d'escasu relieve y fai doblaxe, hasta qu'en 1991 Antonio Mercero, a la vista de la imposibilidá de Concha Velasco d'asumir el personaxe, atribúye-y el papel protagonista na serie de mayor ésitu de la televisión d'España nos años noventa: Farmacia de guardia en Antena 3. Asina, mientres cuatro años, Concha Cuetos tresformar na boticaria Lourdes Cano y gánase de nuevu'l respetu de la crítica y el ciñu del públicu. Per segunda vegada interpretaba a la esposa de Carlos Larrañaga.
Dysphania ambrosioides
Taxonomía
Dysphania ambrosioides describióse por (L.) Mosyakin et Clemants y espublizóse en Ukrajins'kyj Botaničnyj Žurnal 59(4): 382. 2002.
Medicinales
Comúnmente créese que previen la flatulencia causada pol consumu de xudíes, por eso utilízase p'arumales. Tamién s'utiliza en tratamientos d'amenorrea, dismenorrea, malaria, corea, histeria, catarros y asma.
Repaix
Tien una población de y una superficie de  km².
Araules
Tien una población de y una superficie de  km².
Saldaña
Historia
Darréu, foi la cabeza del condáu de Saldaña-Carrión que los sos condes, según documentos musulmanes, pertenecíen a la familia de los Beni Gómez, siendo'l so primer conde documentáu Diego Muñoz. Vasallu del reinu de Llión mientres el sieglu X, compartía la so frontera oriental col condáu de Monzón, que foi finalmente partíu ente l'incipiente condáu de Castiella y el mesmu condáu de Saldaña-Carrión. Esisten nicios documentales nos que s'afirma la participación de los condes de Saldaña-Carrión y de Castiella en diverses revueltes contra'l reinu lleonés aprovechando dómines de debilidá del mesmu mientres el sieglu X y que desaguaron na independencia de facto del condáu de Castiella.
Holcus mollis
thumb|240px|Inflorescencies nueva (izqui.) y madura..
Melospiza melodia
Melospiza melodia ye una especie d'ave emberízida presente nuna vasta porción d'América del Norte. Dalgunes de les sos numberoses subespecies son migratories.
Anque son aves xeneralistas, prefieren árees arbustives y marismas, incluyendo les d'agua salao, n'Alaska, Canadá y los Estaos Xuníos. Tamién lleguen a árees habitaes por humanos, como xardinos, campos de cultivu, árees urbanes y a lo llargo de los caminos. Forrajean nel suelu, ente los arbustos, o n'agües someres, corriendo rápido. El so alimentu consiste principalmente d'inseutos y granes. Les poblaciones de les marismas tamién comen pequeños crustáceos.
Lou Reed
Lewis Allen Reed (2 de marzu de 1942, Freeport, Long Island, Nueva York - 27 d'ochobre de 2013 ), más conocíu pol alcuñu de Lou Reed, foi un cantante y escritor de rock, unu de los padres del rock independiente, primero como líder del grupu The Velvet Underground y llueu en solitariu.
UV Piscium
UV Piscium (UV Psc / HD 7700 / HIP 5980) ye un sistema estelar de magnitú aparente +8,91 asitiáu na constelación de Piscis, 1º al sur de ζ Piscium. Alcuéntrase a 275 años lluz del Sistema Solar.
UV Piscium ye un binaria espectroscópica onde la componente más brillosa ye una nana mariella de tipu espectral G5V bien paecida a Sol. Tien una temperatura efectivo de 5780 ± 100 K y la so lluminosidá ye un 23% mayor que la lluminosidá solar. Con una masa de 0,98 mases solares, el so radiu ye un 11% más grande que'l del Sol y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 68 km/s. La estrella secundaria ye una nana naranxa de tipu K3V que la so temperatura ye de 4750 ± 80 K. La so lluminosidá equival al 30% de la que tien el Sol y la so masa ye igual a 3/4 partes de la masa solar. El so radiu ye un 16% más pequeñu que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 53 km/s.
Llista d'asteroides/61901–62000
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
San Cebrián de Mudá
San Cebrián de Mudá ye un conceyu y llocalidá española, na contorna del Monte (subcomarca del Altu Pisuerga), nel norte de la provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Historia
Nel Llibru Magüetu de les Behetrías (1352), San Cebrián de Mudá apaez como llugar de abadengo, na so metá perteneciente al abat d'Aguilar, monesteriu de Santa María la Real y la otra metá como llugar solariego perteneciente a Pedro Royz Calderón, a Pero Royz fíu de Sancho Royz y a Johan Ferrández fíu de Pero Monte En 1296 apaez don Pero Royz de San Cebrián como Alcaide castellanu del Castiellu de Orihuela apurriendo la fortaleza a Jaume II d'Aragón. Nel indice xenealóxicu de don Luis Salazar y Castro apaez una tabla xenealóxica de los Ruiz de San Cebrián como señores de Mudá, San Cebrian de Mudá y Celada.
Economía llocal
thumb|Fachada del Centru d'Interpretación del Bisonte Européu. thumb|right|Fema de bisonte européu. La principal fonte de riqueza constituyir tradicionalmente la minería de carbón. Anguaño les mines atópense zarraes y nos últimos años vienen promocionándose les actividaes de turismu rural, como l'observatoriu astronómicu "Mirador de les Estrelles", la sienda ecolóxica del Acebal de les Comuñas y, dende xunu de 2010, la Reserva y Centru d'Interpretación del Bisonte Européu.
Estrella xigante lluminosa
Ordenaes: Magnitú absoluta
Trabalhos da Commissão Scientifica de Exploração, Secção Botanica
Trabalhos da Commissão Scientifica de Exploração, Seccão Botanica (embrivíu Trab. Comm. Sci. Expl. Bot.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Francisco Freire Allemão & Manoel Freire Allemão. Espublizóse en Rio de Janeiro nel añu 1862.
Acinonyx jubatus
Historia evolutiva recién
El guepardu empecipió fai 100 000 años una migración que la llevó de Norteamérica hasta África, el so hábitat actual. El guepardu baxa d'un ancestru del puma (Puma concolor) y el so rexistru fósil estender por Norteamérica, Europa y Asia. Esta migración representó un primer pescuezu de botella xenéticu por cuenta de factores ambientales. El segundu pescuezu de botella asocedió hai aproximao diez mil años cuando'l guepardu tuvo a puntu d'escastase, víctima de la so propia incapacidá pa defender les preses que llogra, ya inclusive a les sos propies críes. Según los estudios xenéticos más recién, la so reproducción naquella dómina producir dende un grupu bien amenorgáu, lo qu'anguaño concéde-yos a toos un mapa xenéticu bien paecíu.
Rosières-aux-Salines
Tien una población de y una superficie de  km².
Acinonyx jubatus
Reproducción
thumb|left|Cría de guepardu. Los guepardos son polígamos. Terminada la cría de la so anterior camada, la fema va buscar unu o dellos machos que lu fecunden, y va dar a lluz una camada d'ente dos y cuatro críes dempués d'un periodu de xestación de 90 o 95 díes. Les críes suelen pesar unos 300 g.
Pisa
Historia
El puertu de Pisa taba asitiáu na actual ciudá de Livorno, qu'a midida que foi creciendo llogró entidá propia convirtiéndose nel puertu principal de la Toscana. Pisa pasó a desempeñar un papel principalmente cultural, anque secundariu, impulsáu pola presencia de la universidá, creada en 1343.
UV Trianguli
UV Trianguli (UV Tri) ye una estrella de magnitú aparente +11,2 na constelación boreal de Triangulum. Anque'l so paralax nun foi midida pol satélite Hipparcos, envalórase que la so distancia respeutu al Sistema Solar ye de 1560 años lluz.
Hathor
Mitoloxía y Historia
thumb|Estatua de Hathor. [[Muséu de Luxor.]]
Hathor na península del Sinaí
Según les inscripciones, los trabayadores de les mines del Sinaí veneraben a Hathor. El templu principal de Hathor foi construyíu por Sethy II hacia 1200 e.C. xunto a les mines de cobre de Timna, nel Seir edomita. Serabit el-Jadim (n'árabe: سرابت الخادم) ye una llocalidá nel suroeste de la península del Sinaí onde fueron estrayíes turqueses dende l'antigüedá, principalmente pa los exipcios. Escavaciones arqueolóxiques empecipiaes por Flinders Petrie revelaron esplotaciones mineres y un templu de Hathor.
Anubis
thumb|Anubis. Anubis (/əˈnuːbɪs/ or /əˈnjuːbɪs/; griegu antiguu: Ἄνουβις, exipciu: jnpw, coptu: ⲁⲛⲟⲩⲡ Anoup) ye'l nome griegu d'un dios acomuñáu cola muerte y la vida dempués de la muerte na relixón del Antiguu Exiptu, maestru de les necrópolis y patrón d'embalsamadores, representáu como un gran cánidu negru cháu sobre'l so estómagu, probablemente un chacal o un perru selvaxe, o como un home con cabeza de perru. El significáu de Anubis, Inpu n'exipciu antiguu, Anub en coptu, Ἄνουβις (Anoubis) en griegu antiguu sigue siendo daqué difusu: de numberoses esplicaciones propunxéronse, pero puede ser solo una onomatopeya qu'espresa'l chacal agullando. Probablemente, la forma canina del dios foi inspiráu polos antiguos exipciu pol comportamientu de los caninos, de cutiu carroñeros comenenciosos pasiando pela nueche nos campusantos en busca de cadabres.
Los principales epítetos del dios Anubis resalten los sos venceyos colos grandes campusantos del país y el so papel na deidá funeraria que lleva. El so cultu ye atestiguáu en tol territoriu d'Exiptu dende'l sieglu XXXII e.C. y foi intensu mientres más de tres milenios, apagáu ente los sieglos IV y VI de nuesa yera, a raigañu del surdimientu del cristianismu. Si Anubis yera una deidá nacional, sicasí, taba estrechamente venceyada a los nomos rexonal XVI y XVIII del Alto Exiptu y n'especial la ciudá de Hardaï, más conocida pol nome griegu de Cinópolis, que significa la ciudá de los perros».
Los sacerdotes exipcios son l'orixe de munches de les tradiciones relatives a los venceyos familiares de Anubis, faciendo d'él el fíu de la vaca primordial Hesat o fíu de Ra con Neftis. Una versión del griegu Plutarcu nel sieglu II de nuesa yera, narra que ye'l fíu illexítimu de Neftis y Osiris. Cuando ésti ye asesináu y desmembrado por Seth, Anubis participó xunto a Isis y Neftis na reconstrucción del cuerpu d'Osiris, inaugurando, con esti xestu, la práutica de la momificación. Asignáu pa xixilar la «Bel Occidental» —un eufemismu pa referise a la tierra de los muertos- Anubis da la bienvenida a los muertos con él. Él momifica los cuerpos pa faelos incorruptibles y eternos, purifica los corazones y les agalles contaminaes pola baxeza terrestre, evalúa les almes col pesaje del corazón y apurre munches ufriendes d'alimentos por que'l difuntu algame'l rangu d'ancestru dignu.
Reggio Emilia
Destaca porque nesta ciudá surdió la bandera d'Italia (llamada Tricolore), fechu pol que la Sala de plenos del conceyu de la llocalidá recibe'l nome de Sala Tricolore.
Na dómina romana yera llamada Regium Lepidi n'honor de Marco Emilio Lépido, fundador de la ciudá y de la vía que da nome a la rexón. Antes de la unidá d'Italia la ciudá yera conocida a cencielles como Reggio.
Historia
Los sieglos XVII y XVIII carauterizar poles numberoses guerres y saqueos anque, nes dómines de paz, el pueblu regiano espresó'l so laboriosidad edificando importantes palacios y edificios relixosos.
Transmission Control Protocol
El Transmission Control Protocol (Protocolu de Control de Tresmisión n'asturianu) o TCP ye ún de los protocolos fundamentales n'Internet. Esti protocolu garantiza que los datos van entregase al so destín ensin errores nel mesmu orde de tresmisión. Dellos programes puen usar TCP pa facer conexones ente ellos pa unviar datos al traviés de redes. Esti protocolu dispón d'un mecanismu pa distinguir delles aplicaciones en dientro d'una mesma máquina, gracies al conceutu de puertu. Soporta abondes aplicaciones populares d'Internet, como http, smtp y ssh.
Nelly Pujols
Biografía
Nació en Caraques, el 21 de payares de 1953. Mientres los años 70's dedicar al conceutu del humor dempués d'intentar el teatru dramáticu convencional. En 1973 empezó a trabayar na canal Cadena Venezolana de Televisión, realizando una imitación de Raquelita Castellanos. En 1980 ingresó a la comedia en Radio Rochela, onde participó en dellos sketchs, el más conocíu d'ellos Flora y Hortensia, onde trabayó xuntu Irma Palmieri ya interpretó a Flora.
Doña Ricachona
Doña Ricachona ye un personaxe de Nelly Pujols, qu'apaeció n'A que te ris! nel segmente col mesmu nome de dichu personaxe, Doña Ricachona ye una venezolana adinerada de pelo curtiu y encorvada, que presume munches de les sos esperiencies alredor del mundu viéndose como una figura internacional, pero siempres cuando visita una tienda, spa o etc, al preguntar el costo de dichu productu o paquete termina alteriándose y enfureciéndose de forma agresiva contra'l vendedor, a la fin termina esculpándose col vendedor y termina diciendo la so frase celebre Ye que Cuando'l Preciu suxúrenme..... Se me Saleeeee lo Tierruuuuaaa.
UX Fornacis
Componentes
El periodu orbital d'esta binaria ye de 0,95481 díes (22,9 hores), siendo'l semiexe mayor de la órbita de 0,021 UA. El planu orbital ta inclináu 68º respectu al planu del cielu, polo que'l sistema nun constitúi una binaria eclipsante.
Addys Mercedes
Remeces
- Latin House, Ragga, Deep House -
Fala xalimesa
Diccionario xalimego-extremeño-asturianu
Mairi-mairi-ma
Ermanu/elmanu-ermanu-xermán
Vos-vusotrus-vos
El plural faese igual, solamente hai que poner una s
Tractatus de Herbis
El Tractatus de Herbis (Sloane 4016) ye un tratáu de plantes d'orixe italianu, pintáu en redol a 1440 y calteníu na British Library de Londres.
Fala xalimesa
A sua gata- la su gata- la so gata
En-en-en
Tractatus de Herbis
Descripción
Esti tratáu de plantes y otros simples foi concebíu pa evitar tracamundios ente les distintes formes de designar les plantes melecinales. Nél, les representaciones de plantes acompañar de les sos diverses denominaciones nes distintes cultures que se sirvíen d'elles, información destinada a evitar la posible alministración a un paciente d'un simple que nun se correspondiera col prescritu polos médicu. La obra conectaba les poblaciones de la Edá Media gracies al so discursu visual, basáu na imaxe, qu'amás amuesa cómo na Edá Media apoderábase perfectamente la téunica de la comunicación visual con una insospechada modernidá.
Anque tea desprovistu de firma, colofón o cualquier elementu esplícitu de llocalización y datación, atribúyese tradicionalmente al norte d'Italia, ensin dulda a Lombardía, y féchase hacia 1440 gracies a la so escritura de tipu góticu. Sabemos que perteneció al marqués de Magny, Nicolas Joseph Foucault (1643- 1721), y al coleicionista inglés Hans Sloane (1660-1753)3, enantes d'entrar a formar parte de les coleiciones del British Museum, fundáu en 1753.
Conceyos d'Eslovenia
L'eslovenu ye l'idioma oficial en tolos conceyos. L'húngaru ye cooficial en 3 conceyos de la rexón de Prekmurje: Dobrovnik (Dobrónak), Hodoš (Hodos) y Lendava (Lendva). Pela so parte, l'italianu ye cooficial en 3 conceyos del mariña eslovena: Izola (Isola), Koper (Capodistria) y Piran (Pirano).
Xeografía de Chad
Información xeneral
Capital:
Concha Espina
María de la Concepción Jesusa Basilisa Rodríguez-Espina y García-Tagle, más conocida como Concha Espina, foi una gallardoniada escritora española de la Xeneración del 98.
Biografía
El 14 de mayu de 1888 publicó per primer vegada en L'Atlánticu de Santander, unos versos usando l'anagrama Ana Coe Snichp. En 1891 fina la so madre. 12 de xineru de 1893, casóse na so llocalidá natal con Ramón de la Serna y Cueto, y treslladáronse a Valparaíso (Chile). En 1894 nació'l so primer fíu, Ramón, y en 1896 quien sería'l periodista Víctor de la Serna. En Chile empieza a collaborar con periódicos chilenos y arxentinos. En 1898 tornaron a España y en 1900, en Mazcuerras, nació'l so fíu José, fináu siendo neñu, en 1903, la so única fía, Josefina (esposa del músicu Regino Sainz de la Maza y madre de l'actriz Carmen de la Maza) y en 1907, el so últimu fíu, Luis. El so incipiente ésitu como escritora incide nel so matrimoniu, por cuenta de los celos profesionales del so home.
República Turca de Xipre del Norte
La República Turca de Xipre del Norte (en turcu: Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti) ye un estáu de facto, que controla'l terciu norte de la islla de Xipre, nel Mediterraneu oriental. La so capital ye Nicosia, (denomada Lefkoşa), capitalidá que comparte cola República de Xipre.
La Spezia
Historia
Nel sieglu XX La Spezia sufre bombardeos mientres tola Segunda Guerra Mundial yá que nel arsenal militar la Marina Italiana tenía'l cuartel xeneral d'unos cuerpos especiales de submarinos. Amás na ciudá foi notable la presencia de los partigiani que s'oponíen a les fuercies fieles a les órdenes del Duce, Benito Mussolini.
Llugares d'interés
Na “Palazzina delle Arti y Muséu del Sigillo” atópase en vegada una de les más importantes coleiciones de lacres. Nesti casu tamién tol conxuntu de bienes foi donáu, nel 2000, per parte de Lilian y Euru Cappellini.
El “CAMeC” sicasí, ye un nuevu muséu que vio'l so estrenu nel 2004 y recueye obres d'arte moderno y contemporaneu.
Economía
thumb|250px|L'área portuaria. Amás del arsenal de la Marina Italiana qu'ocupa munchu trabayadores ente militares y civiles, la economía de la ciudá desenvuélvese en redol de grandes industries: OTO Melara, que ye una de les más importantes empreses nel sector de les armes; Termomeccanica; ENEL que tien una central termu-llétrica; Fincantieri nel sector de los estelleros.
Deportes
El deporte con más siguidores na ciudá ye ensin dulda el fútbol y l'equipu llocal, el Spezia, anguaño, en quebrando nel branu 2008, xuega en serie b dempués de xugar hasta la temporada 2007-2008 en serie B (Segunda División) gananado a equipos como Juventus Football Club y Genoa FC. L'estadiu ciudadanu ye l'Alberto Picco y tien capacidá de 10.000 persones.
Paul G. Comba
En 2003 ganó'l premiu Leslie C. Peltier poles sos contribuciones a l'astronomía.
Victoria Garrón Orozco
Obra
Nel ámbitu de la escritura destacar pola so poesía y los sos cuentos, según les investigaciones biográfiques sobre personaxes pernomaos de Costa Rica. Fixo igualmente una biografía del so güelu, que ye un rellatu históricu importante que describe'l procesu migratoriu francés de finales del sieglu XIX n'América. Escribiría igualmente en francés arrexuntando dellos poemes nel so llibru Bouquet de violettes.
Ver tamién
Inmigración francesa en Costa Rica
Nelly Prince
Consagración
Escontra los años 80 cantó en Xapón, na Guardia del Hotel Imperial de Tokiu y nel teatru al campu de Cesarea, Israel. Nun viaxe a Rusia, na embaxada arxentina interpretó tangos nuna fiesta pol 25 de mayu pa los arxentinos que taben en Moscú. Amás, encabezó ciclos con Jorge Porcel y Juan Carlos Altavista nos años 1980. Sobre los escenarios, compartió cartelu en tres oportunidad con Darío Vittori: Atiendo viudes, Casoriu por poder y El padre de la novia.
Amador Fernández
Amador Fernández Montes, conocíu popularmente como "Amadorín", foi un históricu socialista destacáu sindicalista del Sindicatu d'Obreros Mineros Asturianos del que foi presidente, diputáu nes cortes demientres tola republica española tuvo una participación relevante na Revolución de 1934 y foi miembru del Conseyu Soberanu d'Asturies y Lleón.
Suzhou
Historia
Nel 514 e.C., mientres el periodu de Primaveres y Serondes, el rei Helu de Wu estableció la Gran ciudá de Helu, antiguu nome de Suzhou, como la so capital. Nel 473 e.C., Wu foi vencíu por Yue, otru reinu del este. La edá dorada de Suzhou tocaba al so fin.
Clima
Suzhou tien cuatro estaciones bien estremaes influyíes pol monzón subtropical, con branos calientes y húmedos ya iviernos fríos y borrinosos con nevaes ocasionales. Vientos del noroeste soplen dende Siberia mientres l'iviernu pueden causar que les temperatures cayan per debaxo de cero mientres la nueche, ente que los vientos del sur o suroeste mientres el branu pueden emburriar a temperatures cimeres a 35ºC. La temperatura más alto rexistrada foi de 40,1ºC el 31 de xunetu de 2013 y la más baxa de -9,8ºC el 16 de xineru de 1958.
Slovenj Gradec
Slovenj Gradec (n'alemán Windischgrätz, que quier dicir Graz eslovena) ye una pequeña ciudá y un conceyu de la provincia de Baxa Estiria (Štajerska), al norte d'Eslovenia, a pocos quilómetros de la frontera con Austria. La ciudá ta asitiada 45 km al oeste de Maribor y 65 km al nordeste de Liubliana. L'área circundante tamién se conoz col nome de "Slovenj Gradec".
Mauritania
Organización territorial
Mauritania dixébrase en 12 rexones (régions), que tan dixebraes en 52 departamentos (moughataa) y el distritu de la capital.
Kharkiv
Segunda Guerra Mundial
Ente avientu de 1941 y xineru de 1942, unes 30 000 persones (la mayoría d'elles xudíes) fueron asesinaes polos nazis y soterraes nuna de les mayores fueses comunes de les qu'hai rexistru, conocida como Drobitsky Yar.
Nelly Raymond
Televisión
Tamién foi por un llargu tiempu direutora de Canal 13 y traductora de la emisión de los Premios Óscar.
Echinacea angustifolia
Farmacoloxía
Bien útil na profilaxis y tratamientu complementariu d'afecciones respiratories: gripe, resfriáu común, farinxitis, rinitis, sinusitis, bronquitis. La tintura, emplégase, en forma de colutorios en abscesos dentarios y en baños, pomaes o compreses sobre quemadures, feríes angüeñoses, forúnculos, acné, inflamaciones o ulceraciones dérmiques.
La Rosa de los Vientos
Anguaño emítese los sábados y domingos de 1 a 4 de la madrugada.
Nelly Quel
Carrera
Como cancionista tuvo un llabor más activu gracies a la so bona voz de sopranu, rellumando na dómina del tangu xunto con otres intérpretes como Amanda Ledesma, Tania y Carmen Miranda. Unu de les sos temes más conocíes ye'l de Juanita la llarga.
Azérat
Tien una población de y una superficie de  km².
Xeografía de Canadá
Xeografía florística
Canadá lleva a cabu un plan d'aición pa la biodiversidá en respuesta a alcuerdu internacional de 1992. El plan centrar na caltenimientu d'especies en peligru y de ciertos hábitats. Los biomes principales de Canadá son:
Xeografía humana
thumb|300px|right|Canadá comparáu con: Federación rusa, Lliga Árabe, Unión Europea, China, EE. UU. y Brasil. Canadá ta estremada en trelce provincies y territorios. Según Statistics Canada, el 72% de la población concentrar nos 150 km (95 el mio) escontra'l norte dende la so frontera colos Estaos Xuníos, el 70% vive al sur del paralelu 49, y alredor del 60% de la población vive a lo llargo de los Grandes Llagos y el ríu San Llorienzo ente Windsor, Ontario y la ciudá de Québec. Esto dexa a la enorme mayoría del territoriu canadiense bien esparcidamente poblada; la densidá de población en Canadá ye de 3,5 hab/km², una de les más baxes del mundu. A pesar d'eso, el 79,7% de la población canadiense mora n'árees urbanes, onde la densidá poblacional ta creciendo.
Recursos naturales
La bayura de recursos naturales en Canadá ye reflexada na importancia que tienen na economía d'esti país. Les mayores industries basaes nestos recursos son la esplotación pesquera, la silvicultura, l'agricultura, la industria petrolera y la minería.
Travels in Chile and la Plata
Travels in Chile and la Plata, (embrivíu Trav. Chile), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, pteridólogu y inxenieru inglés John Miers y espublizáu en Londres en volúmenes nel añu 1826.
UX Mensae
UX Mensae (UX Men / HD 37513 / HIP 25760) ye un sistema estelar de magnitú aparente +7,20 asitiáu na constelación de Mensa. Alcuéntrase a 328 años lluz del Sistema Solar.
Menura novaehollandiae
'''Menura novaehollandiae ye una especie d'ave paseriforme de la familia Menuridae. Ye grande, d'hasta un metro de llargor, con plumaxe marrón y gris, ales arrondaes, y pates llargues y fuertes. Ye unu de los páxaros cantores más grandes (dempués del cuervu de picu gruesu y el cuervu común), les sos plumes miden 55 cm. thumb|left|Ave-llira sobeyosa. El machu polígamu tien una cola bien elegante. La cola consiste en dieciséis plumes rectrices, les dos más esteriores de les cualos tienen forma d'una llira. Dientro d'éstes hai dos plumes proteutores y doce plumes llargues y delicaes que se paecen al encaxe. La cola tardienta siete años en desenvolvese por completu. Mientres la exhibición de cortex u'l machu esplega la cola y vuelve les plumes escontra alantre sobre la cabeza por que formen una blanca marquesina atrayente. Dempués d'apariar, la fema pon un solu güevu nel nial, que tien forma de cúpula.
Silviano Brandão
Biografía
Darréu nesi mesmu añu foi escoyíu pol Presidente Francisco de Paula Rodrigues Alves, por qu'ocupara el cargu de Vicepresidente de Brasil. Sicasí finó de secute el 25 de setiembre, xustu dos meses antes de la so invistidura como vicepresidente, que taba prevista pal día 15 de payares. Por cuenta del so fallecimientu, tuvo qu'ocupar esti cargu Afonso Augusto Moreira Pena.
Principáu de Valaquia
La so capital camudó col tiempu, de Curtea de Argeș a Târgoviște y finalmente a Bucuresti.