cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
কেথেৰিণাৰ সৈতে এটা নিৰ্জন দুপৰীয়া
ফৰেষ্ট বুঢ়াৰ বাৰী
গল্পটোত লেখিকাই নিজে প্ৰথম পুৰুষত থাকি কাহিনীটো বৰ্ণাইছে। প্ৰধান চৰিত্ৰ ফণীভূষণ দাস বন বিভাগৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত উচ্চপদস্থ চাকৰিয়াল আৰু পৰিৱেশ সচেতন ব্যক্তি। চুবুৰীয়াক সচৰাচৰ পৰৱেশ সম্পৰ্কীয় উপদেশ দিয়াৰ বাবে 'ফৰেষ্ট বুঢ়া' বুলি তেওঁৰ এক উপনামো আছে। পিছে দাসৰ নিজ পুত্ৰয়ে তেওঁৰ চিন্তাধাৰা বুজি নাপাই তেওঁ সযতনে পতা গছ-গছনিৰ বাৰী ভাঙি কোনো বিল্ডাৰ্ছ গ্ৰুপৰ হতুৱাই এপাৰ্টমেন্ট সজোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে। প্ৰকৃতিৰ ভাৰসাম্যৰ বাবে ওৰে জীৱন যুঁজ দিয়া এই কথাত দাস অত্যন্ত ক্ষোভিত আৰু মৰ্মাহত হৈ গল্পকাৰৰ আগত নিজৰ ক্ষোভ উজাৰে। ইয়াতেই গল্পৰ সামৰণি ঘটে।
অচিনাকি চহৰত বসন্ত
বহু বছৰৰ মূৰত ব'হাগ বিহুৰ সময়ত গল্পকাৰ শৈশৱৰ চহৰখনলৈ আহিছে। স্থানীয় বিহু সন্মিলনখনত তেওঁ এপাক মাৰিছে কিন্তু বৰ্ত্তমানৰ কথা-কাণ্ডৰ লগত শৈশৱকালৰ বিহু সন্মিলনৰ বৃহত্‍ তফাত্‍ দেখি তেওঁ বিমৰ্ষ তথা নিৰুত্‍সাহ হৈছে। নিজৰ চহৰখনকে তেওঁৰ অচিনাকি যেন বোধ হৈছে। তেওঁ মনত পেলাইছে স্মৃতিৰ মণিকোঠত যতনাই ৰখা সেই পুৰণা চহৰখনলৈ য'ত যেন চিৰকাল বসন্ত বিৰাজমান।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:সংকলন
যাদৱ পায়েং
ব্যক্তিগত জীৱন
'মুলাই অৰণ্য'তে পঁজাঘৰ সাজি পত্নী বিনীতা পায়েং, দুজন পুত্ৰ আৰু এগৰাকী কন্যাৰ সৈতে মিচিং জনগোষ্ঠীয় যাদৱ পায়েঙে বাস কৰে। গৰু আৰু ম'হৰ গাখীৰ বিক্ৰী কৰাই তেখেতৰ একমাত্ৰ জীৱিকা। শেহতীয়া সাক্ষাৎকাৰ এটাত তেওঁ কয় যে তেওঁৰ প্ৰায় ১০০টা মান গৰু আৰু ম'হ বাঘে বধ কৰিছে। কিন্তু ইয়াৰ বাবে তেওঁ হাবি-বন ধ্বংস কৰা মানুহকহে দোষাৰোপ কৰে।
পেনিচিলিন
আৱিষ্কাৰ
আলেকজেণ্ডাৰ ফ্লেমিং কথা কোৱা আৰু ভাষণ দিয়া বিদ্যাত বৰ বেছি পাৰ্গত নাছিল ৷ সেয়েহে তেওঁ ১৯২৮ চনতে পেনিচিলিন আৱিষ্কাৰ কৰাৰ পিছতো ভালকৈ কথা কব নোৱাৰাৰ ফলতেই তেওঁৰ এই আৱিষ্কাৰে প্ৰথম অৱস্থাত বৰ বেছি গুৰুত্ব নাপালে ৷ এই আৱিষ্কাৰৰ দুই বছৰ পিছত ব্ৰিটিছ চিকিৎসক চেচিল জৰ্জ পাইনে ১৯৩০ চনৰ ২৫ নবেম্বৰৰ দিনা এক শিশুৰ চিকিৎসাৰ বাবে পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে সফলতাৰে পেনিচিলিনৰ প্ৰয়োগ কৰে ৷ ইয়াৰ পিছৰ পৰা প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত কিছু সফলতা আৰু কিছু বিফলতাৰ মাজেৰে লাহে লাহে দেহত জীৱানুৰ সংক্ৰমন ৰোধ কৰাৰ বাবে পেনিচিলিনৰ ব্যৱহাৰ আৰম্ভ হয় ৷ এনেদৰে প্ৰাৰম্ভিক প্ৰয়োগ আৰু গৱেষণা চলি থকাৰ কিছুবছৰ পিছতেই ১৯৩৯ চনৰ পৰা দ্বিতীয় মহাসমৰ আৰম্ভ হয় ৷ দ্বিতীয় মহাসমৰৰ আৰম্ভনিৰ পৰাই আঘাতপ্ৰাপ্ত সৈন্যসকলৰ কিছু সংখ্যকক প্ৰয়োজনৰ সময়ত পেনিচিলিনেৰে চিকিৎসা কৰা হৈছিল যদিও যুদ্ধৰ মাজভাগৰ পৰা সৈনিক সকলক চিকিৎসাৰ বাবে ব্যাপক হাৰত পেনিচিলিনৰ ব্যৱহাৰ আৰম্ভ হয় ৷ পেনিচিলিনৰ ব্যৱহাৰে দ্বিতীয় মহাযুদ্ধৰ সময়ত মিত্ৰ শক্তিৰ শিৱিৰত এক অভাৱনীয় সাফল্য আনি দিছিল ৷ আঘাতপ্ৰাপ্ত সৈনিক সকলক পেনিচিলিনেৰে চিকিৎসা কৰাৰ ফলত যুদ্ধত আঘাতপ্ৰাপ্ত লাখ লাখ সৈনিক আঘাত স্থানত সংক্ৰমণৰ ফলত হব পৰা নিশ্চিত মৃত্যুৰ মুখৰ পৰা উদ্ধাৰ পৰিছিল ৷ ইয়াৰ উপৰি সংক্ৰমনৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ আগৰ যুদ্ধবোৰত সৈনিক সকলৰ হাত, ভৰি আদি শৰীৰৰ অংগবোৰ প্ৰায়েই কাটি পেলাই দিব লগীয়া হৈছিল ৷ দ্বিতীয় মহাযুদ্ধৰ সময়ত পেনিচিলিনৰ ব্যৱহাৰৰ ফলত এই হাৰ অবিশ্বাস্য ভাৱে কমি গৈছিল ৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ঔষধ
জয়মতী (১৯৩৫ চলচ্চিত্ৰ)
জয়মতী, ১৯৩৫ চনত মুক্তি পোৱা, প্ৰথমখন অসমীয়া কথাছবি। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ১৭ শতিকাৰ অসমৰ 'সতী জয়মতী' নাটকৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি, জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই এই ছবিখন প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰিছিল। আইদেউ সন্দিকৈয়ে এই ছবিত মূল নায়িকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ১৯৩৩ চনত ছবিখনৰ কাম আৰম্ভ কৰা হয় আৰু মুক্তি দিয়া হয় ১৯৩৫ চনত। এই ছবিৰ মূল ছুটিং ভোলাগুৰি চাহবাগিচাত জ্যোতিপ্ৰসাদে সজাই লোৱা 'চিত্ৰবন ষ্টুডিঅ'ত কৰা হৈছিল। ১৯৩৫ চনত 'চিত্ৰলেখা মুভিটোন'ৰ বেনাৰত এই ছবিখন মুক্তি দিয়া হয়।
কাহিনী সাৰাংশ
সোতৰ শতিকাৰ অসম বুৰঞ্জীৰ এটি অধ্যায়ৰ ওপৰত ভেঁজা দি নিৰ্মাণ কৰা এই কথাছবিখনত জয়মতীৰ কাহিনী দৰ্শোৱা হৈছে। নিজৰ ৰাজপাট নিষ্কণ্টক কৰিবলৈ বৰফুকন লালুকসোলাৰ নিৰ্দেশত ল'ৰা ৰজাই ৰাজ্যৰ কোঁৱৰ সকলৰ অংগক্ষত কৰাৰ নিৰ্দেশ দিয়ে। এই অত্যাচাৰৰপৰা হাত সাৰিবলৈ তুংখুঙীয়া ফৈদৰ কোঁৱৰ গদাপানি ৰাজ্য এৰি নগা পাহাৰত গৈ আশ্ৰয় লয়। গদাপানিক বিচাৰি নাপাই তেখেতৰ বতৰা বিচাৰি তেখেতৰ পত্নী জয়মতীক জেৰেঙা পথাৰত কেবাদিনলৈ অত্যাচাৰ চলোৱা হয়। কাহিনীটো বুৰঞ্জীমূলক হ'লেও ছবিখনত ইয়াক সমকালীন ভাৰতবৰ্ষৰ ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতিৰ লগত তুলনা কৰা দেখা যায়।
কাহিনীৰ পচ্ছাদপট
জয়মতী আছিল আহোমৰ কোঁৱৰ গদাপানিৰ পত্নী। ১৬৭৯ চনৰপৰা ১৬৮১ চনলৈ স্বৰ্গদেউ চুলিক্‌ফা (ল'ৰাৰজা)-ই লালুক সোলাৰ নিৰ্দেশত ৰাজ্যৰ কোঁৱৰসকলৰ অংগহানিৰ নিৰ্দেশ দিয়ে। অংগক্ষত থকা কোঁৱৰে ৰাজপাটত বহাত বাধা আছিল বাবেই এই আদেশ দিয়া হৈছিল। গদাপানি পলাই যায়। কেবাখনো সত্ৰত আৰু কাষৰীয়া নগা পাহাৰ আৰু অন্যান্য জনজাতীয় গাঁৱত আশ্ৰয় লৈ গদাপানিয়ে প্ৰাণ ৰক্ষা কৰে। কোঁৱৰ গদাপানিক বিচাৰি উলিয়াব নোৱাৰি চুলিক্‌ফাৰ সৈন্যই তেখেতৰ পত্নী জয়মতীক ধৰি লৈ যায় আৰু গিৰিয়েকৰ বতৰা দিবলৈ অত্যাচাৰ আৰম্ভ কৰে। জেৰেঙা পথাৰত চলা কেইবাদিনো জোৰা এই অত্যাচাৰৰ পাছত জয়মতীৰ মৃত্যু হয়। জয়মতীৰ আত্মত্যাগে পাছলৈ ভাল ফল দেখুৱায়। ১৬৮০ চনত লালুক সোলাক হত্যা কৰা হয়। ৰজাঘৰৰ ডা-ডাঙৰীয়া সকলে যোগ্য কোঁৱৰ এজন বিচাৰি গদাপানিক বিচাৰি পঠিয়ায়। গাৰো পাহাৰত আশ্ৰয় লৈ থকা গদাপানিয়ে সৈন্য -সামন্ত গোটাই ল'ৰাৰজাৰ হাতৰপৰা শাসন ভাৰ নিজৰ হাতলৈ আনে। জয়মতীৰ আত্মত্যাগৰ বাবে জনপ্ৰবাদত তেওঁক সতী বুলি মানি লোৱা হয়।
চিত্ৰবন ষ্টুডিঅ'ৰ বৰ্তমান অৱস্থা
গহপুৰৰ পৰা প্ৰায় দহ কিলোমিটাৰ পশ্চিমে অৱস্থিত ভোলাগুৰি চাহ বাগিচাত এতিয়াও 'চিত্ৰবন'ৰ অৱশেষ আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৩০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
মহৰম
মহৰমৰ ইতিহাস
ছিয়া সম্প্ৰদায়ৰ মুছলমানসকলে সেই দিনা কবৰৰ আকৃতিত কাগজ আদিবে ৰং-বেৰঙৰ তাজিয়া সাজি ‘হায় হোচেন, হায় হোচেন’ বুলি বুকুত চপৰিয়াই চপৰিয়াই শোকৰ গীত গাই বিলাপ কৰে। কাৰবালাৰ যুদ্ধৰ অনুকৰণত লাঠি, তৰোৱাল আদিৰে যুদ্ধাভিনয় দেখুৱাই সমদল উলিয়ায়
কালিচৰণ ব্ৰহ্ম
কৰ্মৰাজি
কালিচৰণ ব্ৰহ্ময়ে বড়ো সমাজৰ সংস্কাৰৰ প্ৰয়োজনীয়তাক উপলব্ধি কৰিছিল। তেওঁলোকে বাথৌ ধৰ্ম পালন কৰিছিল যদিও বাথৌ ধৰ্মৰ মূল নীতি পাহৰি কেৱল অন্ধ বিশ্বাসকৰে ধৰি ৰখা বাবে তেওঁলোক ধৰ্মৰ মূল উদ্দেশ্যৰ পৰা আঁতৰি আহিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে কেইবাগৰাকী দেৱ-দেৱীৰ পূজা কৰিছিল আৰু এই সংখ্যা লাহে-লাহে বৃদ্ধি হবলৈ ধৰিছিল। তেওঁলোক বড়ো নিচা জাতীয় পানীয় জৌৰ প্ৰতি আসক্ত হৈছিল আৰু এইবোৰে সমাজত নানা সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
কাশ্মীৰী চাদৰ
উষ্ণতা, লঘু ওজন আৰু বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ বুটা ডিজাইনৰ বাবে মূল্যৱান কাশ্মীৰৰ চাদৰ ব্যৱসায়ে বিশ্ব কাশ্মীৰী উদ্যোগক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। ত্ৰয়োদশ শতিকাত এই চাদৰ উচ্চ গ্ৰেডৰ, চাৰ্ট নিৰ্মাণৰ বাবে বিকশিত হয় আৰু ষোড়শ শতিকাত মোগল আৰু ইৰাণী সম্ৰাটসকলে ব্যক্তিগতভাৱে আৰু তেওঁলোকৰ দৰবাৰৰ সদস্যসকলক সন্মান জনোৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ১৮ শতিকাৰ শেষৰ ফালে এই চাদৰে ব্ৰিটেইন, আৰু তাৰ পিছত ফ্ৰান্সত, য'ত ৰাণী ভিক্টোৰিয়া আৰু সম্ৰাজ্ঞী জোচেফিনে ইয়াৰ ব্যৱহাৰে ইয়াক বিদেশী বিলাসিতা আৰু মৰ্যাদাৰ প্ৰতীক হিচাপে জনপ্ৰিয় কৰি তুলিলে। কাশ্মীৰ চাদৰখন তেতিয়াৰ পৰাই কাশ্মীৰ অঞ্চলৰ নামেৰেই (কাশ্মীৰৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা) এটা উপনাম হৈ পৰিছে, ভাৰত আৰু ইউৰোপৰ গণ উৎপাদিত উদ্যোগসমূহক অনুপ্ৰাণিত কৰি, বুটা মটিফক জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছে। এই বুটা আজি পেইজলীৰ কাৰখানাসমূহৰ নামেৰে পেইজলি মটিফ বুলি জনা যায়। স্কটলেণ্ডৰ ৰেনফ্ৰেউশ্বাইৰে ইয়াৰ প্ৰতিলিপি কৰিবলৈ বিচাৰিছিল।
পালি ধৰ্মশাস্ত্ৰ
লিখন
ভাণক পৰম্পৰাৰ অস্তিত্ব চতুৰ্থ বৌদ্ধ পৰিষদৰ বহু পাছলৈকে চলিয়েই থাকিল। এই কথাই দৰ্শাই যে লিখিত ৰূপত থকাৰ উপৰিও, মৌখিক ৰূপত এই পিটকসমূক সংৰক্ষণ কৰাৰ পৰম্পৰা কেইবা শতক ধৰি চলি আছিল। ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ তথা কথিত লিখন খুব সম্ভৱ এক নতুন পৰম্পৰা আছিল যাক অধিক সংৰক্ষণশীল ভিক্ষুসকলে বিৰোধ কৰিছিল। আন অনেক উদ্ভাৱনৰ দৰেই, আৰম্ভণিৰ কিছু সময় পাছতহে লিখিত ৰূপত ধৰ্মশাস্ত্ৰ সংৰক্ষণ কৰাৰ উদ্ভাৱন মানি লোৱা হৈছিল। সেয়েহে, বহু সময় পাছতহে এই লিখনৰ ঘটনাৰ অভিলেখ এটি "পৰিষদ"ৰ বৰ্ণনলৈ (সংগায়ন বা সংগীতি) ৰূপান্তৰিত কৰা হ'ল। এনে হৈছিল ৰজা বালগম্বৰ তত্বাৱধানত।
মাছৰোকা
বসতি স্থান
মাছৰোকা চৰায়ে বৰ্ষাৰণ্য, পৰ্ণপাতী অৰণ্য, চাভানা, মেনগ্ৰুভ, জলাশয় আদিত বসবাস কৰে৷
দলিযুঁজ আৰু হেঙাৰভঙা উৎসৱ
লোকবিশ্বাসমতে, পূজাৰ কেইদিন বাহিৰত পূজা খাই নৱমীৰ সন্ধিয়া মন্দিৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ পাঁচবাৰ প্ৰদক্ষিণ কৰে৷ এই সময়তে কলগছৰ ডিলা দলিয়াই ভক্তসকলৰ মাজত যুঁজ হয়৷ এয়েই দলিযুঁজ৷ তাৰপাছত মহাদেৱে মন্দিৰত প্ৰৱেশ কৰাত বাধা দিয়াত দেৱীৰ ভক্তসকলে দেৱীক সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ে আৰু শিৱভক্ত আৰু দেৱীভক্তৰ মাজত বাঁহডালক লৈ টনা-আজোৰা হয়৷ ইয়াকে হেঙাৰভঙা যুঁজ বোলে৷ এই যুঁজ চাবলৈ মন্দিৰ চৌহদত অনেক মানুহৰ সমাগম হয়৷
মাৰ্লিন ডিট্ৰিস
মাৰ্লিন ডিট্ৰিস (Marlene Dietrich, ; ২৭ ডিচেম্বৰ ১৯০১ – ৬ মে' ১৯৯২) আছিল এগৰাকী জাৰ্মান-আমেৰিকান অভিনেত্ৰী আৰু গায়িকা।
অসমীয়া জাতি
অসমীয়া জাতি হৈছে বিভিন্ন সময়ত, বিভিন্ন কাৰণত অসমলৈ অহা বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ লোকৰ সংমিশ্ৰণতে গঢ় লৈ উঠা এটা বৃহত্তৰ জাতি। সময়ৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ বিভিন্ন ভাষা, সংস্কৃতি আদি মিলি গৈ এই জাতিৰ ভাষা-সংস্কৃতিৰ ৰূপ লৈছে। প্ৰকৃততে স্বৰ্গদেউ চুকাফা হৈছে পাহাৰ-ভৈয়াম জাতি জনগোষ্ঠী এক কৰি গঢ় দিয়া অসমীয়া জাতিৰ পিতৃ পুৰুষ তথা প্ৰথম অসমীয়া
অসমীয়া জাতি সম্বন্ধে বুৰঞ্জীবিদসমূহৰ ভাষ্য
সত্যেন বৰকটকীৰ মতে, "খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দুহেজাৰ চনৰ সময়ৰ পৰা চীন দেশৰ হোৱাংহো আৰু ইয়াং চিকিয়াং নদীৰ পাৰৰ পৰা অসমৰ মাজেদি ভাৰতলৈ এক জনপ্ৰৱাহ চলি আছিল। এই মংগোল লোকসকল আৰু ব্ৰহ্মদেশৰ উত্তৰ অঞ্চলৰ পৰা দেশান্তৰিত হৈ অহা লোকসকলে অসমৰ মুঠ অধিবাসীসকলৰ এটা প্ৰধান অংশ অধিকাৰ কৰি আছে। অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লোকসকল ভাৰতৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অঞ্চলৰ সাগৰ পথেদি অসমত প্ৰৱেশ কৰিছিল। অসমৰ কেতবোৰ জাতি জনজাতি যেনে কেওঁট, সৎনামী, চাওঁতাল, কুকি, মণিপুৰী, কছাৰী, মেঘালয়ৰ খাচী, জয়ন্তীয়া আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৱাংচু নামেৰে এটা জনজাতিৰ মাজত অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লোকসকলৰ কিছু মিল দেখা যায়। পণ্ডিতসকলৰ মতে, অষ্ট্ৰিকসকল হয়তো অসমৰ মাজেদি আহি উত্তৰ বংগ বা নেপাল আদি ঠাইলৈ গৈছিল নাইবা তেওঁলোকৰ ভালেমান লোক ইয়াতে ৰৈ গৈছিল আৰু পাছত মংগোলীয়সকল আহি অসম সোমোৱাত তেওঁলোকৰ সৈতে এই লোকসকল মিলি গৈছিল আৰু আৰু এতিয়া তেওঁলোকৰ মংগোলীয় লক্ষণেই বেছি। অষ্ট্ৰিকসকলেই অসমলৈ অহা প্ৰথম লোক বুলি ভাবিবৰ থল আছে আৰু সেয়েহে তেওঁলোকে অসমৰ মুল অধিবাসী।
অসমৰ আদিম বাসিন্দা
অতি প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসমত নানা জাতিৰ লোকে বসতি কৰি আছে। সেয়েহে অসমৰ আদিম বাসিন্দা কোন তাৰ কোনো প্ৰামণিক আৰু বৈজ্ঞানিক তথ্য-সমল নাই। কোনো নিৰ্দিষ্ট জনগোষ্ঠীকেই মূল অসমীয়া বা অসমৰ আদিম বাসিন্দা বুলি চিহ্নিত কৰিব নোৱাৰি। অসমত প্ৰত্ন-প্ৰস্তৰ যুগত মানুহ বাস কৰাৰ কোনো বস্তুনিষ্ঠ প্ৰমাণ নাই। নৱপ্ৰস্তৰ যুগত এই ভূখণ্ডত মানুহ বসবাস কৰাৰ কিছু প্ৰমাণ পোৱা গ'লেও তাৰ পৰা সেইসময়ত ইয়াত বসবাস কৰা মানুহৰ আৱয়বিক গঠন স্পষ্টকৈ নিৰ্ণয় কৰিব পৰা হোৱা নাই।
মংগোলীয়সকলৰ অসম আগমণ
ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৱ কোণৰ তিব্বত, নেপাল, ভূটান আদিৰ গিৰি পথবোৰেদি, পাটকাই পৰ্বত অতিক্ৰমি আহিছিল মংগোলীয়সকল। তেওঁলোকৰ গাৰ ৰং আছিল হালধীয়া ধৰণৰ, চুলি ক'লা, খহটীয়া আৰু থিয়। মুখবোৰ চেপেটা আৰু বহল, চকু সৰু আৰু পোত খোৱা, দাঢ়ি-গোঁফ পাতল, গালৰ হাড় ওখ। বৰ্তমানৰ আহোম, কছাৰী, কোঁচ, ৰাভা, মেছ, মিকিৰ(কাৰ্বি), লালুং(তিৱা), গাৰো, নগা, লোচাই,কুকি, চুতীয়া, খামটি, চিংফৌ, আদি, অকা, ডফলা, মিচিং, বড়ো আদি লোকসকল মংগোলীয় বংশধৰ। অৱশ্যে মংগোলীয় লক্ষণ যে এই লোকসকলৰ মাজতহে আছে এনে নহয়। আন জাতি জনজাতিৰ অসমীয়া হিন্দু আৰু মুছলমান লোকৰ মাজতো মংগোলীয় লক্ষণ দেখা যায়। উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ জনজাতীয় লোকসকল মূলতঃ মংগোলীয় প্ৰজাতিৰ। খ্ৰীষ্টীয় সোতৰ শতিকা পৰ্যন্ত অসমলৈ মংগোলীয় প্ৰৱজনৰ সোঁত বৈ আছিল। প্ৰায় ২০০০ বছৰ ধৰি নানান ধৰণে তেজৰ সংমিশ্ৰণ ঘটাত আজি সাধাৰণভাৱে অসমৰ অসমীয়া বুলি চিনাকি দিয়া বহু মানুহৰ গাত মংগোলীয় লক্ষণেই বেছি। কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে মংগোলীয়সকল অসমলৈ অহাৰ আগতে দক্ষিণ ভাৰতৰ দ্ৰাবিড় জাতিৰ এচাম লোক অসমলৈ আহিছিল যেনে ডুম বা নাদিয়াল আৰু তেওঁলোক ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত বাস কৰিছিল। পাছত মংগোলীয়সকল অহাত এওঁলোকে মংগোলীয়সকলৰ লগত মিলি পৰিল আৰু এতিয়া মংগোলীয় লক্ষণেই বেছি। এওঁলোকে নিজৰ প্ৰয়োজনীয় সাজপাৰ নিজে প্ৰস্তুত কৰে।
ময়িদুল ইছলাম বৰা
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
টকা (বাদ্য)
বৰ টকা বা মাটি টকা
বৰ টকাৰ নিৰ্মাণ প্ৰণালী পাতি টকাৰ দৰেই, মাত্ৰ আকাৰত ই যথেষ্ট ডাঙৰ। বাঁহৰ তিনিটা পাবেৰে এই টকা নিৰ্মাণ কৰা হয়, আৰু ইয়াক হাতত লোৱাৰ পৰিবৰ্তে মাটিত থৈ বজোৱা হয়।
প্ৰগ্ৰামিং ভাষা
প্ৰগ্ৰামিং লেংগুৱেজৰ সংখ্যা অলেখ যদিও চি, জাভা, পাইথন আদি কেইটামান উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ।
অসমৰ বৃত্তিয়াল সম্প্ৰদায়সমূহ
অন্যান্য সম্প্ৰদায়সমূহ
পুৰণি প্ৰাগজ্যোতিষৰ অভিলেখমালাত কৰণ, কায়স্থ, দৈৱজ্ঞ আৰু লেখক- এই বৃত্তিয়াল সম্প্ৰদায়ৰ নাম পোৱা যায়। কৰণ, কায়স্থ আৰু লেখকসকলৰ বৃত্তিৰ মিল মন কৰিবলগীয়া। প্ৰস্থান কলশ নামৰ বৈদ্য বিশেষে ৰচনা কৰা শুভংকৰ পাটক অভিলেখৰ বৈদ্যসকল পৰৱৰ্তী কালত ওজা ৰূপে পৰিচিত হ’ল। লিপিমালাত কৈৱৰ্ত তথা মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায়ৰ কথা উল্লেখ আছে। কুম্ভকাৰ (কুমাৰ) আৰু তন্তুবায় (তাঁতী) সম্প্ৰদায়ৰো উল্লেখ নথকা নহয়। পুষ্পভদ্ৰা অভিলেখত উল্লিখিত হাড়ীৰ নাম পৰৱৰ্তী সাহিত্যতো পোৱা যায়। ভাগৱত-পুৰাণৰ অনুবাদ কৰোঁতে মহাপুৰুষে উল্লেখ কৰা যবন কংক গোৱাল আৰু ৰজক তুৰুকৰ গোৱাল-ৰজক হ’ল বৃত্তিয়াল সম্প্ৰদায়। শংকৰদেৱৰ লেখাতে কমাৰ, কুমাৰ, চমাৰ, চঁড়াল, নট, বণিয়া, সূতাৰ প্ৰভৃতিৰ উল্লেখ পোৱা যায়। গুৰু-চৰিতসমূহত কাটনী, খৰীয়া, তাঁতী, ধোবা, নাপিত, শালৈ, হীৰা প্ৰভৃতি বৃত্তিয়াল লোকৰ নাম সঘনে উল্লিখিত হৈছে। বুৰঞ্জীসমূহতো কমাৰ, কঁহাৰ, কাটনি, কাঠকটীয়া, খনিকৰ, গুণা কটীয়া, চমাৰ, জৰাধৰা, জোলা, তাঁতী, তেলী, দুলীয়া, ধোবা, নাপিত, পটীয়া, বাঢ়ৈ, বেজ, মৰীয়া, মালী, মুচীয়াৰ, লেখাৰু, শিলাকুটী, সোণাৰী, সোণোৱাল প্ৰভৃতি অগণন বৃত্তিয়াল লোকৰ নাম পোৱা যায়।
সহযোগিতামূলক সম্পাদনা
প্ৰক্ৰিয়া
ৱিকিপিডিয়া হৈছে বৃহৎ পৰিসৰত কৰা সহযোগিতামূলক সম্পাদনাৰ এক উদাহৰণ।
সঠিক প্ৰবেশ ব্যৱস্থাপনা প্ৰণালীয়ে (access management system) তথ্যৰ প্ৰতিলিপি ৰোধ কৰিব পাৰে। ইয়াত প্ৰায়েই চাৰ্ভাৰত অনলাইন প্ৰবেশৰ প্ৰয়োজন হয়। সময় স্থানৰ দৰে কিছুমান বস্তুৱে কেতিয়াবা অনলাইন সহযোগিতামূলক সম্পাদনাত সমস্যা কৰিব পাৰে।
কাটাৰ
কাটাৰ পশ্চিম এছিয়াৰ এখন এখন সৰু দেশ। ইয়াৰ ৰাজধানী হ'ল ড'হা। কাটাৰৰ মাটিকালি হ'ল ১১,৪৩৭ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। ভাৰতৰ ৰাজধানী দিল্লীৰ পৰা কাটাৰৰ ৰাজধানী ড'হালৈ দূৰত্ব ২৫৭২ কিলোমিটাৰ। অসমৰ গুৱাহাটীৰ পৰা কাটাৰলৈ দূৰত্ব হ'ল ৪০১৯ কিলোমিটাৰ। ইয়াৰ বৰ্তমান জনসংখ্যা হ'ল ১৬ লাখ, তাৰে ১২ লাখ পুৰুষ আৰু ৪ লাখ মহিলা। কিন্তু তাৰে প্ৰায় শতকৰা আশী ভাগেই হ'ল বহিৰাগত। আকৌ দেশখনৰ শতকৰা আশীজনে বাস কৰে ৰাজধানী চহৰ ড'হাত। দেশখন ব্ৰিটিছৰ কবলৰ পৰা মুক্ত হয় ৩ চেপ্তেম্বৰ, ১৯৭১চনত। কাটাৰৰ পশ্চিম প্ৰান্তৰ সমুদ্ৰ উপকুলীয় চহৰ দোহ্কানত ১৯৪০চনত পোন প্ৰথম বাৰৰ বাবে খাৰুৱা তেলৰ আৱিষ্কাৰ হয়। দেশৰ অৰ্থনীতি খাৰুৱা তেলেই টনকিয়াল কৰি ৰাখিছে।
শিক্ষা
ইয়াত প্ৰাথমিক শিক্ষা ৬ বছৰৰ। তাৰ পিছত পোনতে ৩ বছৰীয়া মধ্যমীয়া, আকৌ ৩ বছৰীয়া চেকেন্দৰী শিক্ষা। চেকেন্দৰী পৰ্য্যায়ত বিজ্ঞান বা কলা শাখা বাচি লব লাগে। ১৯৬৭ চনত শিক্ষকৰ বাবেও ট্ৰেইনিং অনুষ্ঠানৰ শুভাৰম্ভ হয়। ১৯৭৩ চনত ড'হাত কাটাৰ বিশ্ববিদ্যালয় মুকলি হয়। যোৱা দুই দশকৰ ভিতৰত ড'হাত বিশ্বৰ কেইবাটিও আগশাৰীৰ বিশ্ববিদ্যালয়ে নিজৰ শাখা মুকলি কৰিছে। চৰকাৰী শিক্ষানুস্থানৰ উপৰিও আছে এই দেশত অনেক উচ্চমানৰ ব্যক্তিগত শিক্ষানুস্থান। আমেৰিকা, ব্ৰিটেইন, ভাৰত, ফিলিপাইন, চুডান, লেবানন আদিৰ দ্বাৰা এইবিলাক স্থাপিত। তাত অনেক কাটাৰীয়েও শিক্ষা লাভ কৰে। চৰকাৰে ষ্টেচনাৰী, বিদ্যুত, পানী ইত্যাদিৰ সুবিধা দি ব্যক্তিগত শিক্ষানুস্থান সমূহক সহায় কৰে। চৰকাৰী শিক্ষানুস্থানত কাটাৰীৰ উপৰিও ৰেচিডেণ্ট ভিছা থকা অইন দেশৰ ছাত্ৰৰো মাছুল নালাগে। ব্যক্তিগত শিক্ষানুস্থানসমূহৰ মাছুল বেচ উচ্চ হাৰৰ। স্কুলত খেল-ধেমালি,সংগীত, লাইব্ৰেৰী, কম্পিউটাৰ, চুইমিংপুল, কেণ্টিন আদিৰ সকলো সুবিধা থাকে। প্ৰাইভেট টিউচন কাটাৰত বিশেষ নচলে। বিশেষকৈ স্কুলৰ শিক্ষকে টিউচন নলয়। ভাৰতৰ পৰা পৰিয়ালসহ আহি কাটাৰত কৰ্মৰত লোকসকলে নিজৰ লৰা-ছোৱালীক চি বি এচ ইৰ অধীনত থকা ব্যক্তিগত শিক্ষানুস্থানত পঢ়োৱায়। ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰমুখ হ'ল: ড'হা মডাৰ্ণ ইণ্ডিয়ান স্কুল, আইডিয়েল ইণ্ডিয়ান স্কুল,এম ই এচ ইণ্ডিয়ান স্কুল,ডি পি এচ ইণ্ডিয়ান স্কুল, বিৰলা পাব্লিক স্কুল।
নিমাতী ঘাট
নিমাতী ঘাট হৈছে যোৰহাট জিলাৰ এটা ব্যস্ত নদী ঘাট। ইয়াৰ পৰাই দৈনিক মাজুলীলৈ ফেৰী চলাচল কৰে। ফেৰীয়ে হৈছে মাজুলীৰ পৰা যোৰহাটলৈ অহা-যোৱা কৰাৰ একমাত্ৰ মাধ্যম।
এথেনা
ট্ৰয়ৰ যুদ্ধ
এথেনাৰ সৈতে জড়িত অন্য এক কিংবদন্তি হৈছে পেৰিছৰ ৰায় আৰু ইলিয়াদত এই বিষয়ে চমু বৰ্ণনা আছে। এপিক চাইকলৰ চাইপ্ৰিয়া নামৰ কাব্যাংশত এই বিষয়ে বিস্তৃতভাৱে বৰ্ণিত হৈছে।  এই কাব্যৰ মতে একিলিছৰ পিতৃ-মাতৃৰ বিবাহ অনুষ্ঠানত সকলো দেৱ-দেৱী আৰু বহুসংখ্যক মানৱক নিমন্ত্ৰণ দিয়া হয়।  কেৱল কন্দলৰ দেৱী ইৰিছে এই নিমন্ত্ৰণ নাপায়।  এই কথাত ক্ষুণ্ণ হৈ ইৰিছে দেৱীসকলৰ ফালে এটা সোণালী আপেল দলিয়াই দিয়ে য'ত লিখা আছিল "সবাতোকৈ সুন্দৰীগৰাকীৰ বাবে।"  এফ্ৰোডাইটি, হীৰা আৰু এথেনা তিনিও প্ৰত্যেকে নিজকে সবাতোকৈ সুন্দৰী বুলি দাবী কৰি এই আপেলটোৰ ওপৰত নীতিগত অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিব বিচাৰে।
পদ্মধৰ চলিহা
পদ্মধৰ চলিহা (১০|১৮৯৯ -- ১২|৬|১৯৬৯) এগৰাকী শিক্ষাবিদ, সাহিত্যিক আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ মুক্তি যুঁজাৰু আছিল। তেখেতে গীত আৰু নাটকো ৰচনা কৰিছিল। কৰ্মজীৱনত প্ৰথমে অধিবক্তা আছিল আৰু পাছলৈ শিৱসাগৰ কলেজৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ আছিল। ১৯৫৮ চনত তিনিচুকীয়াত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ তিনিচুকীয়া অধিবেশনৰ সভাপতি আছিল। অসম ছাত্ৰ সন্মিলনৰো প্ৰথম সম্পাদক আছিল
জন্ম আৰু শিক্ষা
পদ্মধৰ চলিহাৰ জন্ম হৈছিল ১৮৯৯ চনত শিৱসাগৰত। তেখেতৰ পিতৃ আছিল ফণীধৰ আৰু মাতৃ গুণদালতা। গুণদালতা মণিৰাম দেৱানৰ নাতিনী আছিল। শিৱসাগৰতে তেখেতে ছাত্ৰজীৱনৰ আৰম্ভণি কৰিছিল আৰু ১৯০৮ চনত শিৱসাগৰ চৰকাৰী হাইস্কুলৰপৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰে।
ইজিপ্ত
কৃষি
দেশখনৰ উপত্যকা অঞ্চলটোত অতীজৰে পৰা জলসিঞ্চনৰ দ্বাৰা খেতি কৰা হয়। ধান এই অঞ্চলৰ প্ৰধান কৃষি। আচোৱান বান্ধৰ পৰা খাল খান্দি ইয়াৰ খেতি-পথাৰত পানী যোগানৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। আনহাতে 'ব'দ্বীপ অঞ্চলটোত খালৰ দ্বাৰা জলসিঞ্চন কৰা হয়। উপত্যকা অঞ্চলত উৎকৃষ্ট মানৰ কপাহ খেতি হয়। খাদ্য শস্যৰ ভিতৰত মাকৈ, ধান, কুহিঁয়াৰ আদি গ্ৰীষ্মকালত আৰু ঘেঁহু, বাৰ্লি, বীন আদিৰ খেতি শীতকালত হয়।
আলিছা চিনাই
কৰ্মজীৱন
চিনায়ে লেছল লুইছৰ সৈতে বম্বে গাৰ্ল নামেৰে এটা এলবাম বাণীবদ্ধ কৰে, য'ত ১৯৯৪ চনত মুক্তি পোৱা হিট গীত দে দেও আছিল। সমান্তৰালভাবে তেওঁ এগৰাকী পপ গায়িকা হিচাপে বাণীবদ্ধ কৰা বহুতো একক গীত আৰু লগতে এলবামো মুক্তি পায়। ১৯৯৫ চনত বিদ্দুৰ সুৰত নিৰ্মিত “মেড ইন ইণ্ডিয়া'” শীৰ্ষক হিট গীতটো আৰু একে নামৰ এলবামটোৱে বিক্ৰিৰ ক্ষেত্ৰত অভিলেখৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰুচিনাইক খ্যাতিৰ শীৰ্ষলৈ লৈ গৈছিল। যাৰ ফলত আলিছা এটা ঘৰুৱা নাম হৈ পৰিছিল। এলবামটোত “আজা মেৰে দিল মেই'”, “এক বাৰ দো বাৰ”, “শুন ও মেৰী ধড়কন'”, “তু কাহাঁ”, “উঃ লা লা”, “তু জো মিলা”, “ধোখা দিয়া হ্যায় ৰে তুনে মেৰে দিল” আৰু “লাভাৰ গাৰ্ল” আদি সুপৰিচিত গীত সন্নিবিষ্ট হৈছিল। এলবামটোৰ সফলতাৰ লগে লগে চিনায়ে নেপথ্য গায়কীৰ পৰা আঁতৰি অহাৰ কথা ঘোষণা কৰে আৰু কেৱল ব্যক্তিগত পপ এলবামত মনোনিৱেশ কৰিব বিচাৰে। অৱশ্যে তেওঁৰ পৰৱৰ্তী প্ৰযোজনাবোৰ সিমান সফল নহ’ল। এনেকুৱা সময়তে কেইবাটাও হিট গীত বাণীবদ্ধ অনু মালিকৰ সৈতেও বিতৰ্কত জড়িত হৈ পৰে। মেড ইন ইণ্ডিয়া মুক্তিৰ সময়ত চিনায়ে অনু মালিকে তেওঁক নিৰ্যাতন চলোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত দুয়োজনে বহু বছৰ একেলগে কাম কৰা নাছিল; মাথোঁ ২০০৩ চনত ইছক্ ৱিছক্ ছবিখনৰ যোগেদি দুয়ে পুনৰ মিলিত হয়।
বসু-আইনষ্টাইন পৰিসংখ্যা
ইতিহাস
প্ৰথম অৱস্থাত "বসুৰ ভুল" ধাৰণাই শুদ্ধ তথ্য দিয়াৰ কাৰণ হৈছে ফ’টনসমূহ পৰষ্পৰৰ পৰা পৃথক বুলি দেখুৱাব নোৱৰা কণা, সমান শক্তি বিশিষ্ট দুটা ফ’টনৰ নিৰ্দিষ্ট এটাক কোনোৱেই চিনাক্ত কৰি উলিয়াব নোৱাৰে। একেদৰে মুদ্ৰাৰ এটাই যদি ফ’টন আৰু আনটোৱে ব'ছনৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰৈবলৈ লয়, তেনেহ’লে ই দুটা হে'ড পোৱাৰ সম্ভাৱনা এক তৃতীয়াংশ কৰি তুলিব (টেইল-হেড=হেড-টেইল)। এই "বসুৰ ভুলে"ই বৰ্তমানৰ বিখ্যাত বসু-আইনষ্টাইন পৰিসংখ্যা।
গাণিতিক বিশ্লেষণ
গতিকে সাধাৰণ চিন্তাৰ পৰা আমি ক’ব পাৰো, (তলৰ টোকা চাওক) : কণাক তিনিটা উপস্তৰত যাতে, য’ত:
সৈনিক স্কুল, গোৱালপাৰা
অৱস্থান আৰু পৰিবহন
সৈনিক স্কুল, গোৱালপাৰা ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব অঞ্চলত অৱস্থিত। এই অঞ্চলৰ মণিপুৰৰ ইম্ফালত অন্য এখন সৈনিক স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে। এই বিদ্যালয়খন গোৱালপাৰা চহৰৰ পৰা প্ৰায় ১৮ কিঃমিঃ দূৰত্বত অৱস্থিত। ইয়াৰ নিকটৱৰ্তী ৰেল ষ্টেশ্যন হৈছে গোৱালপাৰা। দূৰত্ব প্ৰায় ২৩ কিঃমিঃ।
বিদ্যালয়ৰ ভৱন
ছাত্ৰ সকল থাকিবৰ বাবে সাতটা আৱাসগৃহ আছে। পাঠদানৰ বাবে শৈক্ষিক ভৱন আছে। ইয়াৰ উপৰিও ইয়াত প্ৰায় ১০০০ জন লোকে একেলগে ভোজন কৰিব পৰা এটা ভোজনালয় আৰু প্ৰায় ১১০০ আসনযুক্ত এটা প্ৰেক্ষাগৃহ আছে।
শুৱালকুছি
ৰেচম কেন্দ্ৰ
thumb|250px|শুৱালকুছিৰ নাওখেলৰ এটা দৃশ্য শুৱালকুছি অসমৰ প্ৰধান ৰেচম কেন্দ্ৰ। ইয়াত তৈয়াৰ হোৱা মুগা, এৰী আৰু পাটৰ কাপোৰ বিখ্যাত। এইবোৰ কাপোৰেৰে তৈয়াৰ কৰা মেখেলা চাদৰ আৰু গামোচাৰ অসমৰ বাদেও ভাৰতৰ আন ঠাইতো চাহিদা আছে।
ফিৰিঙতি (চলচ্চিত্ৰ)
কাহিনী
স্বামীৰ মৃত্যুৰ পাছত প্ৰধানকৈ হতাশাৰ পৰা হাত সাৰিবলৈহে ঋতুৱে শিক্ষকতাৰ বৃত্তিত যোগ দিছিল। এইবাৰ তেওঁ বিদ্যালয়খন পুনৰ সাজি উলিওৱাৰ প্ৰত্যাহ্বান লয়। যেতিয়া তেওঁ গাঁৱৰ মানুহবিলাকৰ লগত এই বিষয়ে প্ৰচাৰ চলাবলৈ আৰম্ভ কৰে, গাঁওবাসীসকলৰ মনত তেওঁ প্ৰথমে সন্দেহ, তাৰ পাছত আগ্ৰহ আৰু শেষত উৎসুকতা দেখা পায়। গাঁৱৰে এজোপা ডাঙৰ গছৰ তলত বিদ্যালয়খনৰ কাম-কাজ আৰম্ভ হয়। গাঁৱৰ আবাসীসকলে গাইপতি দুটাকৈ বাঁহৰ খুঁটা দি, কোনোৱে ঘৰৰ চাল সাজি দি আৰু কোনোৱে কেইঘণ্টামানৰ শ্ৰমদান দি অৱশেষত নতুন বিদ্যালয় গৃহ এটা সাজি উলিয়ায়।
নৱপ্ৰস্তৰ যুগ
আৰম্ভণি
নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ এই আটাইবোৰ বৈশিষ্ট্য একেসময়তে বা একেই ক্ৰমত সকলো ঠাইত পৰিস্ফুট হোৱা নাছিল। প্ৰাচ্যৰ আদিমতম কৃষিজীৱি গোটসমূহে মাটিৰ পাত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল। আফ্ৰিকা, দক্ষিণ এচিয়া, দক্ষিণ-পূব এচিয়া আদি ঠাইত নিজস্ব ঘৰচীয়াকৰণৰ ঘটনাক্ৰমে ইউৰোপ বা দক্ষিণ-পশ্চিম এচিয়াতকৈ ভিন্ন তথা একো একোটা স্বকীয় নৱপ্ৰস্তৰ সংস্কৃতিৰ জন্ম দিছিল। প্ৰাচীন কালৰ জাপানী গোটসমূহ আৰু পূব এচিয়াৰ অন্যান্য সংস্কৃতিসমূহত কৃষিৰ বিকাশৰ আগতেই মৃৎশিল্পৰ ব্যৱহাৰ হৈছিল।
সামাজিক গোট
ইউৰেচিয়াৰ নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ অধিকাংশ কালতে মানুহে একাধিক বংশৰে গঠিত সৰু সৰু গোট বান্ধি ফুৰিছিল। এই গোটসমূহৰ প্ৰায়ভাগতেই উন্নতমানৰ সামাজিক শ্ৰেণীবিভাজন থকাৰ প্ৰমাণ পোৱা হোৱা নাই। পিছলৈ ব্ৰঞ্জ যুগতহে এনে শ্ৰেণীবিভাজন পৰিলক্ষিত হয়। পিছলৈ ইউৰেচিয়াত নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ কোনো কোনো সামাজিক গোটে একো একোটা জটিল সামাজিক স্তৰ আনকি ৰাষ্ট্ৰৰ সূচনা কৰিছিল যদিও ধাতুবিদ্যাৰ প্ৰচলনৰ পিছৰে পৰাহে ইউৰেচিয়াত ৰাষ্ট্ৰৰ বিকাশ ঘটে। অধিকাংশ সামাজিক গোটেই তুলনামূলকভাৱে সৰল আৰু সম অধিকাৰপ্ৰাপ্ত গোট আছিল। অৱশ্যে ইউৰেচিয়াৰ বাহিৰেও পেৰু, মেচ'আমেৰিকা আৰু প্ৰাচীন হাৱাইত ৰাষ্ট্ৰৰ গঠন হৈছিল।  অধিকাংশ সামাজিক গোটেই পূৰ্বৰ প্ৰত্ন প্ৰস্তৰ যুগৰ সংস্কৃতিসমূহ তথা সাধাৰণভাৱে চিকাৰী-আহৰণকাৰী সংস্কৃতিৰ তুলনাত চকুতলগাকৈ আনুক্ৰমিক আছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৮০০০ মানত ডাঙৰ জন্তুৰ ঘৰচীয়াকৰণে এক নাটকীয় পৰিৱৰ্তন আনি দিয়ে আৰু সামাজিক বৈষম্য বৃদ্ধি পায়। পাপুৱা নিউগিনিক অৱশ্যে এই বৈষম্যই চুব পৰা নাছিল। জীৱ-জন্তুৰ প্ৰতিপালনে পৰিয়ালসমূহৰ মাজত প্ৰতিযোগিতাৰ সূচনা কৰে আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে উত্তৰাধিকাৰসূত্ৰে লাভ কৰা সম্পত্তিৰ বিষম বিতৰণ হ'বলৈ লয়। ইয়াৰ ফলত ক্ৰমান্বয়ে অৰ্থনৈতিক বৈষম্যই স্পষ্ট ৰূপ লাভ কৰে।
হলিৰাম মহন্ত ঠাকুৰ
জন্ম আৰু ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৫৯ চনৰ আঘোণ মাহৰ সংখ্যা ৰামধেনুত অসমীয়া সাহিত্যৰ জীৱনীকাৰ আৰু সমালোচক নন্দ তালুকদাৰে লিখিছিল-"মহন্তদেৱ উপজিছিল মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰৰ পৰম ভকত নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰৰ ঔৰস আৰু মাতৃ তাৰা দেৱীৰ গৰ্ভত। উপৰিপুৰুষৰ তেজৰ সম্বন্ধই মহন্তদেৱক বৈষ্ণৱ সাহিত্য আৰু মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ প্ৰসাৰতাৰ উদ্দেশ্যে উদ্বাউল কৰি তুলিছিল। কিন্তু মহন্তদেৱ উপজিছিল এক অন্ধকাৰময় যুগত আৰু সাধাৰণ পৰিৱেশৰ মাজত। গুৰু ট্ৰেইনিং এম.ভি.ৰ শিক্ষাই আছিল পঢ়াশালীয়া বিদ্যাৰ শেষ সীমা। শিক্ষাও লাভ কৰিছিল বঙালী মাধ্যমেৰে আৰু শিক্ষাৰ অন্তত শিক্ষকতাও কৰিছিল বঙালী হিচাপে। শিক্ষকতাক জীৱনৰ অৱলম্বন হিচাপে ল'লে যদিও অসমৰ চুকে-কোণে পৰি থকা পদ পুথিবিলাক উদ্ধাৰৰ বাবে উঠি পৰি লাগিছিল। "
সাহিত্য চৰ্চা
তেখেতৰ অপ্ৰকাশিত পুথি কেইখন হৈছে-
ধুবুৰী জিলা
পাণবাৰী মছজিদ
ঐতিহাসিক পাণবাৰী মছজিদ ধুবুৰীৰ পৰা ২৫ কিঃমিঃ পূবত পাণবাৰী আৰু ৰঙামাটিৰ ওচৰত, ১৩ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ দাঁতিত অৱস্থিত। এইটো মছজিদক অসমৰ আটাইতকৈ পুৰণি মছজিদ বুলি ভবা হয়। ইয়াক বংগৰ শাসক হুচেইন শ্বাহে ১৪৯৩- ১৫১৯ খৃষ্টাব্দৰ সময়চোৱাত নিৰ্মাণ কৰিছিল। মছজিদটোক ইচলামধৰ্মী মোগল সেনাসকলে প্ৰাৰ্থনা-গৃহৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। মছজিদটোৰ সৈতে থকা ইদগাহ পথাৰ আৰু কুঁৱা এটাও উল্লিখিত সময়চোৱাতে সম্ভৱতঃ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
যাতায়ত
ধুবুৰীৰ ৰূপসীত এটা বিমানবন্দৰ আছে যিটো নগৰৰ পৰা প্ৰায় ২৩ কিলোমিটাৰ দূৰৈত অৱস্থিত। এইটো দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ দ্বাৰা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। মূলত সামৰিক উদ্দেশ্যত। ১৯৮৩ চন লৈকে, ইণ্ডিয়ান এয়াৰলাইনচ আৰু কিছুমান ব্যক্তিগত বাণিজ্যিক বিমান কলকাতা, গুৱাহাটী আৰু ধুবুৰীৰ মাজত নিয়মিত চলাচল কৰিছিল। এই বন্দৰখন প্ৰায় ৩৬ বছৰ লৈকে সম্পূৰ্ণ বন্ধ হৈ আছিল। কিন্তু, সম্প্ৰতি ডোনাৰ মন্ত্ৰণালয়, জিঅআই, বিমানবন্দৰটোৰ সংস্কাৰ তথা কাৰ্যকৰীকৰণৰ বাবে কিছুমান উদ্যোগ হাতত লৈছে আৰু বৰ্তমান এই বন্দৰখনৰ কাম প্ৰায় সম্পূৰ্ণ অৱস্থাত আছে। আশা কৰিব পৰা যায় যে, অলপতে বন্দৰখন পুনৰ আৰম্ভ হ’ব। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত এই নগৰটো এটা অত্যন্ত ব্যস্ত নদীবন্দৰ আছিল যিটো প্ৰতিবেশী দেশবোৰৰ লগত বিশেষত ব্ৰিটিছ যুগত আন্তৰ্জাতিক বাণিজ্য কেন্দ্ৰ হিচাপে ব্যৱহৃত হৈছিল। বৰ্তমান, এই বন্দৰটো অচল অৱস্থাত পৰি আছে। পূব পাকিস্তান (বৰ্তমান বাংলাদেশ) দি যেতিয়া কলকাতা যোৱাৰ পোন পোনে চলাচল হৈছিল তেতিয়া ১৯৪৭ চনৰ পৰা ৰে’লৱে ষ্টেচন আৰু এমজি লাইনৰ গুৰুত্বও হ্ৰাস পাইছিল। কিন্তু ধুবুৰীৰ পৰা গুৱাহাটী কামাখ্যা ষ্টেচনত নতুন ৰাস্তাৰে ধুবুৰীৰ পৰা ৰে’লৰ সুবিধা আছে। ৰে’লখন নতুনকৈ ২০১০-ত আকৌ আৰম্ভ হৈছে, আৰু এইটো কাৰ্যকৰভাবে চলি আছে। চৰকাৰী বালক উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় আৰু জিঅভিটি বালিকা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় ধুবুৰী নগৰৰ দুখন গুৰুত্বপূৰ্ণ বিদ্যালয় আৰু প্ৰাচীনতমও।
শিক্ষা
বৰ্তমান জিলাখনত উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে ১৫খন মহাবিদ্যালয় আছে। ১৯৪৬ চনত স্থাপিত ভোলানাথ মহাবিদ্যালয়খন হৈছে ধুবুৰীৰ আটাইতকৈ পুৰণি আৰু বিখ্যাত শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান।
বঙালী ভাষা
বঙালী, বঙলা বা বাংলা হৈছে দক্ষিণ এছিয়াৰ পূৰ্বপ্ৰান্তৰ এটা ইন্দো-আৰ্য ভাষা। সংস্কৃত, পালি আৰু প্ৰাকৃত ভাষাৰ মাজেৰে বঙালী ভাষাৰ উদ্ভৱ হৈছে। প্ৰায় ৩০ কোটি মানুহৰ ভাষা বঙালী মাতৃভাষাৰ সংখ্যাৰ ক্ষেত্ৰত বিশ্বৰ ষষ্ঠ বৃহত্তম ভাষা। বঙালী দক্ষিণ এছিয়াৰ পূৰ্বে অৱস্থিত বঙ্গ বা বাংলা নামক অঞ্চলৰ মানুহৰ মৌখিক ভাষা। বঙালী বাংলাদেশৰ প্ৰধান ভাষা আৰু একমাত্ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা। ভাৰতবৰ্ষত বঙালী দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ কথিত ভাষা।  বঙালী হৈছে ভাৰতৰ পশ্চিমবঙ্গ, ত্ৰিপুৰা, অসমৰ বৰাক উপত্যকাৰ চৰকাৰী ভাষা  আৰু বংগোপসাগৰত অৱস্থিত আন্দামান দ্বীপপুঞ্জৰ প্ৰধান কথিত ভাষা। মধ্য প্ৰাচ্য, আমেৰিকা আৰু ইউৰোপতো যথেষ্ট সংখ্যক বঙালী ভাষী অভিবাসী আছে। বাংলাদেশৰ জাতীয় সংগীত আৰু ভাৰতৰ জাতীয় সংগীত আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় স্তোত্ৰ বাংলা ভাষাত লিখা হৈছে।
চকৰিফেঁটী সাপ
শ্ৰেণীবিভাজনৰ ইতিহাস
তেতিয়াৰে পৰা কেইবাবিধো চকৰিফেঁটী সাপক ভিন ভিন বৈজ্ঞানিক নামেৰে বৰ্ণোৱা হৈছে:
ইংৰাজী ৱিকিপিডিয়া
বাহ্যিক সংযোগ
ইংৰাজী ৱিকিপিডিয়া
হাৰিভাংগা
পৰ্য্যটন
শ্ৰী শ্ৰী কলিয়া গোঁসা‍ই মহাপ্ৰভুৰ মন্দিৰ। স্বৰ্গদে‍উ ৰূদ্ৰ সিংহৰ দিনত প্ৰতিস্থিত।
শৰণ লোৱা (বৌদ্ধ ধৰ্ম)
পঞ্চশীল
আৰম্ভণিৰ বৌদ্ধ গ্ৰন্থসমূহত এই ৫ উপদেশৰ লাহে লাহে বিকাশ দেখা গৈছে। প্ৰথমে, এই পাঁচোটা উপদেশকে একেলগ কৰি ত্ৰিৰত্ন, অৰ্থাৎ বুদ্ধ, বুদ্ধৰ বাণী (ধৰ্ম) আৰু সংঘৰ ওপৰত আস্থাৰ এটি ঘোষণা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। তাৰ পাছত, ৫ উপদেশ সাধাৰণ মানুহৰ বৌদ্ধ ধৰ্ম পালনৰ গুড়ি হৈ পৰিল। এই উপদেশসমূহ মনৰ বিকাশৰ বাবে মুখ্য প্ৰাৰম্ভিক চৰ্ত গণ্য কৰা হ'ল। তৃতীয় স্তৰত, এই উপদেশসমূহক ত্ৰিৰত্নৰ সৈতে একেলগেই উল্লেখ কৰা হোৱা হ'ল, যেন এই ৫ উপদেশ তিনি ৰত্নৰেই অংশ। অৱশেষত, এই ৫ উপদেশ আৰু ৩ ৰত্ন সাধাৰণ মানুহে বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰ বাধ্যতামূলক চৰ্ত হৈ পৰিল, কাৰণ আনুষ্ঠানিকভাৱে শৰণ ল'লেহে বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিব পৰা হোৱা হ'ল। বৌদ্ধ ধৰ্মৰ ভৌগোলিক প্ৰসাৰৰ লগে লগেই ভিন ভিন স্থানত উপদেশসমূহৰ মহত্ত্ব ভিন ভিন হ'বলৈ ধৰিল। যি ঠাইত বৌদ্ধ ধৰ্ম মুখ্য ধৰ্ম হৈ পৰিল, যেনে থাইলেণ্ডত, সেই ঠাইত উপদেশ আৰু শৰণ লোৱাৰ মাজৰ সম্পৰ্ক প্ৰায় অস্তিত্বহীন হৈ পৰিল। উপদেশ গ্ৰহণ, তেনে ঠাইত, এটি ঔপচাৰিক শুদ্ধিৰ প্ৰক্ৰিয়াহে হৈ পৰিল। তেনে ঠাইত মানুহক জন্মৰে পৰাই বৌদ্ধ গণ্য কৰা হয়, শৰণ লোৱাৰ প্ৰয়োজিনীয়তা বোধ কৰা নহয়। পিচে চীনৰ দৰে দেশত, য'ত বৌদ্ধ ধৰ্ম একমাত্ৰ মুখ্য ধৰ্ম নহয়, শৰণ লোৱা কাৰ্য এটি মহত্ত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠান। যি সাধাৰণ মানুহে এই ৫ উপদেশ মানি চলে, তেওঁক "সাধাৰণ মানুহৰ মাজৰ ৰত্ন" বোলা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
চাওদাং
সংস্কৃতি
চাওদাংসকলৰ ৰঙালী বিহু অতি আদৰৰ। চাওদাংসকলৰ ৰাতি বিহু আৰু দিন বিহু বৰ জনপ্ৰিয় আছিল বুলি জনা যায়। ৰাতি বিহু চ’ত মাহৰ দ্বিতীয় পক্ষত গাভৰুসকলে গাঁৱৰ ওচৰৰ মুকলি বাকৰিত ৰাতি বিহু পাতিছিল। ইয়াত কেৱল পেঁপা আৰু টকাহে ব্যৱহৃত হৈছিল। ৰাতি বিহু গাভৰু সকলে পতা বিহু যদিও ইয়াত নিজ গাঁৱৰ ডেকাসকলে অংশগ্ৰহণ নকৰিছিল। কিন্তু অন্য চিনাকি গাঁৱৰ ডেকাসকলে অংশগ্ৰহণ কৰিব পাৰিছিল। ৰাতি বিহুত ডেকা-গাভৰুৱে তেওঁলোকৰ মনৰ কথাবোৰ গীতৰ মাধ্যমত বা অন্য প্ৰকাৰে প্ৰকাশ কৰিবলৈ সুযোগ পাইছিল। লগতে সেই সুযোগতে তেওঁলোকৰ হিয়া-দিয়া-নিয়া হৈ ভৱিষ্যৎ জীৱনৰ লগৰী বাচি ল’বলৈ সুবিধা পাইছিল। ৰাতি বিহুত কোনো ব্যভিচাৰ অথবা সংযমহীনতাৰ নাম-গোন্ধ নাছিল। বিহুৰ মাধ্যমত, গীত-মাতেৰে, চকুৰ ঠাৰেৰে বা নাচোনৰ ভঙ্গীমাৰে নিজৰ পছন্দজনক হিয়াৰ বতৰা দিছিল। আৰু সেই সূত্ৰে কোনোবা কৰোবাৰ বাগদত্তা হৈছিল। এই সকলোবোৰ ডেকা-গাভৰু সকলৰ সন্মতি, বজাবুজি আৰু তেওঁলোকৰ মাক-দেউতাকৰ সন্মতি অনুযায়ী তেওঁলোকে যুগ্ম-জীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। ৰাতি বিহুৰ এটা অতি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ আৰু মন কৰিবলগীয়া দিশ হ’ল –একে গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰুৱে লগ হৈ ৰাতি বিহু নাপাতে। এখন গাঁৱৰ ডেকাই অন্য এখন বা একাধিক গাঁৱৰ গাভৰু সকলৰ লগতহে বিহু মাৰিছিল। সেয়ে ৰাতি বিহুৰ ফলশ্ৰুতিত হোৱা প্ৰায়বিলাক বিয়া একেখন গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰুৰ মাজত নহৈ ভিন্ন গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰুৰ মাজতহে হৈছিল। লগতে আৰু এটা মন কৰিবলগীয়া দিশ হ'ল ৰাতিবিহু চ'তমাহৰ শেষৰ ফালে আৰম্ভ হোৱা হেতুকে শতকৰা নব্বৈ শতাংশৰ বিয়া ব’হাগ মাহতে হৈছিল।
উৎপাদকৰ আচৰণৰ তত্ত্ব
উৎপাদকৰ আচৰণৰ তত্ত্ব ব্যষ্টিবাদী অৰ্থনীতিৰ এক অতিকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ তত্ত্ব। এই তত্ত্বত কোনো উৎপাদকে সন্মুখীন হোৱা পৰিৱেশত কেনেদৰে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে, তাক ব্যাখ্যা কৰা হয়। সাধাৰণতে নব্য-ধ্ৰুপদী অৰ্থনীতিত এই কথা মানি লোৱা হয় যে উৎপাদক তৰ্কসংগত। সাধাৰণতে, উৎপাদকে সেই পন্থা অৱলম্বন কৰে, যি পন্থাই তেওঁৰ জ্ঞানৰ আধাৰত, সৰ্বাধিক লাভ প্ৰদান কৰিব।
উৎপাদন ফলন
উৎপাদন ফলনে ভৌতিক উপাদান আৰু উৎপন্ন বস্তুৰ সম্বন্ধ নিৰ্ণয় কৰে, য'ত অন্যান্য প্ৰাচলৰ মূল্য দিয়া আছে।, য'ত হ'ল n উপাদানৰ পৰিমাণ আৰু \theta প্ৰাচলৰ সদিশ। উৎপাদন ফলন ভিন্ন স্থানত, ভিন্ন সময়ত আৰু ভিন্ন ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানৰ বাবে পৃথক হ'ব পাৰে। পিচে সাধাৰণতে যিকোনো উৎপাদন ফলনে কিছু বৈশিষ্ট্য প্ৰদৰ্শন কৰে।
উৎপাদনৰ প্ৰান্তিক আৰু গড় ব্যয়
ধৰি লওক পণ্যৰ q একক উৎপাদন কৰিবলৈ উৎপাদকে অন্ততঃ C(q) ব্যয় কৰিব লাগিব। তেন্তে এই C(q) ফলন, যিকোনো তৰ্ক-সংগত উৎপাদকৰ বাবে হ্ৰস্ব-কালীনভাৱে কম উৎপাদন কৰিলে অৱতল আৰু অধিক উৎপাদন কৰিলে উত্তল। হ্ৰস্ব-কালৰ সংজ্ঞা এয়াই যে উৎপাদকে কেৱল এটি উৎপাদনৰ উপাদানৰ পৰিমাণ সলনি কৰিব পাৰে। আন শব্দত, সাধাৰণতে মানি লোৱা হয় যে C(q) ফলনে Law of Variable Proportions মানি চলে- অৰ্থাৎ, (প্ৰান্তিক ব্যয়) প্ৰথমে হ্ৰাস পায় আৰু তাৰ পাছত বৃদ্ধি পায়।  যাতে,,  আৰু ।
লাভ বৃহদায়ন
যদি p পণ্যৰ মূল্য আৰু q পণ্যৰ পৰিমাণ, তেন্তে pq হ'ল ৰাজহ। হ'ল লাভ।
কৰিশ্মা কাপুৰ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৭৪ চনৰ ২৫ জুনত[4] মুম্বাইত অভিনেতা ৰণধীৰ কাপুৰ আৰু ববিতাৰ ঘৰত কাপুৰৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ ভনীয়েক কৰিণাও এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী।[6] তেওঁৰ দেউতাকৰ ফালৰ ককাদেউতাক ৰাজ কাপুৰ এজন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু অভিনেতা আৰু মাকৰ ফালৰ ককাদেউতাক হৰি শিৱদাসনী এজন অভিনেতা আছিল। তেওঁৰ আজোককাক আছিল অভিনেতা পৃথ্বীৰাজ।
মহম্মদ তাহেৰ
বিবাহ আৰু কৰ্মজীৱন
১৯৬৬ চনত চেতাৰা আহমদৰ সৈতে তাহেৰৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। ১৯৫৭ চনত কলিকতাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় মানচিত্ৰ সংস্থা (NATMO)ত কনিষ্ঠ গৱেষক ৰূপে যোগদান কৰে। ১৯৫৮ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ভূগোল বিভাগত প্ৰবক্তা ৰূপে যোগদান কৰে। ১৯৭৮ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যপুথি প্ৰস্তুতি সমন্বয় সমিতিৰ সচিব, ১৯৯১-৯২ চনলৈকে অসম মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদৰ অধ্যক্ষ, ১৯৮৪-৮৭ আৰু ১৯৯০-৯১ চনলৈকে দুবাৰকৈ বিভাগৰ মুৰব্বীৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ, ১৯৯০-৯১ চনলৈকে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিজ্ঞান গুৰু হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে, ১৯৯১ চনৰ ৩১ মাৰ্চ তাৰিখে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
গুৰু আসন
thumb|right|250px|সিংহাসন বা গুৰুআসন সিংহাসন বা গুৰু আসন নামঘৰৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। কীৰ্তনঘৰৰ পূৰ্বদিশৰ মণিকূটত সিংহাসন পশ্চিমমুৱাকৈ থাকে। ইষ্টদেৱতাই সদায় সিংহাসনত স্থান লয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। গুৰুজনাৰ ভাষাত “হেন মন্দিৰে ৰত্নসিংহাসনে। আসন্তে বহি প্ৰভু নাৰায়ণে॥” (ধ্যানবৰ্ণন) সিংহাসনৰ একেবাৰে তলত চাৰিকোণত থাকে চাৰিটা সিংহ আৰু তাৰ তলত বশ্যতা স্বীকাৰ কৰি আঁঠু লৈ থকা চাৰিটা হাতী। সিংহই আগঠেং দুখনেৰে হাতীৰ মূৰত আৰু পিছঠেং দুখনেৰে পৃষ্ঠদেহত ধৰি থাকে। কোনো কোনো সিংহাসনৰ একেবাৰে তলত থাকে চাৰিটা কাছৰ প্ৰতিকৃতি। এই প্ৰতীকক ‘গজ-সিংহ’ কোৱা হয় আৰু পৌৰাণিক কামৰূপৰ দিনৰ মদন কামদেৱ, বামুণী পাহাৰ, দেও পাহাৰ, দবকা, মালিনী থান, ইত্যাদি ধেৰ ভগ্নাৱশেষসমূহত দেখা পোৱা যায়। কালিকা পুৰাণতো ইয়াৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
সিংহাসনত সিংহ-হস্তীৰ অৱস্থান সম্পৰ্কে সত্ৰাধিকাৰ নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামীদেৱে লিখিছে— “শংকৰ-মাধৱ দুজনা গুৰুৱে পাৰমাৰ্থিক দৃষ্টিৰে নাম আৰু পাপৰ প্ৰতীক হিচাপে সিংহ আৰু হস্তীক ব্যৱহাৰ কৰিছে।” চতুষ্পোণী সিংহাসনত সাতোটা থাক থাকে। থাকবোৰ অনুক্ৰমে তলৰ পৰা ওপৰলৈ সৰু হয়। একেবাৰে ওপৰৰ থাকটোত কীৰ্তন-ভাগৱত, দশম-ঘোষা বা ৰত্নাৱলী যিকোনো এখন পুথি সংস্থাপন কৰা হয়। ওপৰৰ থাকটোৰ নাম হ’ল আমহী ঘৰ। কোনো কোনো সত্ৰই সংহতি অনুসৰি আমহী ঘৰত আৰাধ্য দেৱতাৰ মূৰ্ত্তিও সংস্থাপন কৰা দেখা যায়। আমহী ঘৰটোৰে সৈতে সিংহাসনৰ থাকৰ সংখ্যা হয় আঠ। সাতখলপীয়া সিংহাসনৰ চাৰিওকোণত চাৰিটাকৈ সিংহ থাকিলে সাতখলপত সিংহৰ সংখ্যা হয় আঠাইশটা। সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ স্বৰ্ণৰেখাত গ্ৰন্থকাৰৰ দৃষ্টিত “এয়া হ’ল অষ্টবিংশতি তত্ত্ব”ৰ চাক্ষুস ৰূপ। পঞ্চতন্মাত্ৰ (শব্দ, স্পৰ্শ, ৰূপ, ৰস আৰু গন্ধ), পঞ্চমহাভূত (ক্ষিতিশ, অপ্, তেজ, মৰুৎ আৰু ব্যৌম), পঞ্চকৰ্মেন্দ্ৰিয় (বাক্, পাণি, পাদ, পায়ু আৰু উপস্থ), পঞ্চজ্ঞানেন্দ্ৰিয় (চক্ষু, কৰ্ণ, জিহ্বা, ত্বক আৰু ঘ্ৰাণ), তিনিগুণ (সত্ত্ব, ৰজ আৰু তমঃ), প্ৰকৃতি, পুৰুষ, মহৎ, অহংকাৰ আৰু মন- এই অষ্টাবিংশতি তত্ত্ব সিংহাসনত বিৰাজমান। সিংহাসনত থকা সাতটা থাক সপ্ত বৈকুণ্ঠৰ প্ৰতীক। সপ্ত বৈকুণ্ঠৰ নিয়ন্ত্ৰক হিচাপে থাকে পৰম ব্ৰহ্ম। সিংহাসনৰ পশ্চিম দিশ মুকলি হৈ থাকে আৰু বাকী তিনিটা দিশ আবৃত হৈ থাকে। সিংহাসনৰ ওপৰত চন্দ্ৰাতপ তৰা থাকে। কোনো কোনো সিংহাসনত খনিকৰসকলৰ কুশল হস্তৰ পৰিচয় দেখা পোৱা যায়। হাতী, সিংহ আৰু কাছৰ উপৰিও কোনো কোনোৱে অলংকৰণৰ বাবে লতা আৰু ফুল আদিও কাটে আৰু হেঙুল-হাইতালেৰে বোলাই চালে চকুৰোৱা কৰি তোলে। দুই এখন সিংহাসনত চিত্ৰ কৰ্মৰো সংযোজন উল্লেখযোগ্য। বিষ্ণুৰ দশাৱতাৰ, চতুৰ্বিংশতি অৱতাৰ প্ৰভৃতি আদিয়েই তাৰ বিষয়বস্তু।
মণিকূটৰ মধ্যভাগত কাঠেৰে নিৰ্মিত যি আসন বা থাপনা পতা হয় তাকে সাধাৰণ অৰ্থত গুৰু আসন বোলা হয়। বৰপেটা নামঘৰৰ প্ৰথম কোঠাটো এৰি দ্বিতীয় কোঠাৰ মূৰতে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ,মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ,আৰু বদুলা আতাৰ নামত তিনিখন আসন পতা আছে। গুৰু আসন তিনি প্ৰকাৰৰ। সিংহাসন,গৰুড়াসন,ম’ৰাসন। ৰাজহুৱা নামঘৰত সাধাৰণতে সিংহাসনহে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। সিংহাসন তিনি খলপাৰ পৰা সাত খলপা পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে। সিংহাসনৰ খলপা কেইটাত দশৱতাৰ আৰু কৃষ্ণলীলা সমূহ হেঙুল হাইতালেৰে অঙ্কিত কৰা থাকে। সিংহাসনৰ খুড়াবোৰ বিচিত্ৰ ৰূপত খোদিত কৰা হয়। খুড়া চাৰিটাৰ একেবাৰে তলত কাছ,কাছৰ ওপৰত হাতী আৰু হাতীৰ ওপৰত সিংহ কটা থাকে। ওপৰৰ খলপা কেইটাত থকা খুটা কেইটাত হাতী আৰু সিংহ কটা থাকে। সিংহাসনৰ সাতোটা খলপা সপ্ত বৈকুণ্ঠ (ক্ৰমে শ্বেতবিলাস, শান্তনুবিলাস, পুষ্পবিলাস, পঙ্কজ বিলাস, কনক দন্ত, সনাতন আৰু গোলোক)ৰ লগত তুলনা কৰা হয়। আনহাতে খুটাত থকা কাছ ভক্তিৰ প্ৰতীক, হাতী পাপৰ আৰু সিংহ নামৰ প্ৰতীক। কাছই যেনেকৈ তাৰ অংগ খোলাটোৰ ভিতৰত সুমুৱাই ৰাখিব পাৰে, ভক্তয়ো তেনেকৈ ৰিপু সমূহ অৱদমন কৰিব পাৰে। ভক্তৰ হৃদয়ত কেতিয়াও পাপে প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰে। কেতিয়াবা পাপ লগ পালে ৰাম নাম প্ৰমত্ত সিংহই পাপ হস্তীক দমন কৰে। সিংহাসনৰ ওপৰৰ খলপাত থকা সৰু ঘৰটিৰ নাম আমহী ঘৰ। এই ঘৰৰ চাৰিওফালে চাৰিটা আৰু ওপৰত এটা কলচি থাকে। আমহী ঘৰৰ তিনিফালে চটে সৈতে কাপোৰেৰে বেৰা থাকে। এই আমহী ঘৰৰ ভিতৰতে আগতে উল্লেখ কৰা গুৰু দুজনা ৰচিত এখনি বিশেষ পুথি বা ভাগৱত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। ভাগৱতখন তলে ওপৰে বগা কাপোৰেৰে ঢকা থাকে। আমহী ঘৰটি পূৰ্ণকৃষ্ণ ভগৱন্তৰ স্থান। সিংহাসনত ভাগৱত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ পিছত ই প্ৰাণৱন্ত হৈ পৰে আৰু তেতিয়াই সেই আসনে গুৰু আসন নাম পাই। থাপনা বা সিংহাসনত দিয়া কাপোৰ বোৰত গাঁৱৰ শিপিনী সকলে বিভিন্ন ৰঙৰ আঁচুৰে ডাঙৰ ডাঙৰ বিচিত্ৰ ফুল,গছ আদি বৈ দিয়ে আৰু মাজে মাজে ঘোষা,পদ আদিও সুন্দৰকৈ বৈ দিয়ে। এই বিচিত্ৰ কাপোৰ বোৰত আৰি দিয়া সোণ ৰূপৰ ফুলবোৰে আকাশত তৰা জিকমিকোৱাৰ দৰে জেউতি চৰায়। এই গুৰু আসনৰ ওপৰত সুন্দৰকৈ চন্দ্ৰাতপ অঁৰা হয়; চন্দ্ৰাতপৰ চাৰিচুকে চাৰিটা আৰু মাজতে এটা চোঁৱৰ আঁৰি দিয়া হয়। গুৰু আসনৰ সমুখতে নিতৌ পুৱা আৰু সন্ধিয়া এগছি বন্তি জ্বলাই দবা কাঁহ বজোৱা আৰু সন্ধিয়া প্ৰসঙ্গ কৰাটো নামঘৰৰ এটা নিত্য-নৈমিত্তিক কাম। মূল চাকিগছ সকলো সময়তে জ্বলি থাকে। সেয়ে এই বন্তি গছিক ‘অক্ষয় বন্তি’ বুলি কোৱা হয়।
অসমৰ কুঁহিয়াৰ শাল
লোহাৰ ভীম
শালখনত তিনিটা লোহাৰ গোটা (ফৌঁপোলা নহয়) চুঙা বা ভীম লগালগিকৈ ফ্ৰেমৰ মাজৰ তক্তাখন আৰু ওপৰৰ কাঠডালৰ মাজত উলম্ব অক্ষত ঘুৰিব পৰাকৈ ধুৰাত লগাই লোৱা হয়। তিনিওটা ভীমৰ ব্যাস অনুসৰি ডাঙৰৰ পৰা সৰুটোলৈকে যথাক্ৰমে ডাঙৰ বা মতা, মাজু বা মাইকী আৰু সৰু বা পোৱালি ভীম বুলি কোৱা হয়। ইহঁতৰ গাত লম্বভাৱে প্ৰা্য আধা ইঞ্চি অন্তৰে অন্তৰে খাজ বা শিৰ কটা থাকে। পৰস্পৰৰ মাজত খাজ খাই পৰা গীয়েৰৰ দাঁতৰ সহায়ত সংলগ্ন এই এই গধুৰ ভীমকেইটাৰ এটা ঘুৰালে আটাইকেইটা ঘুৰে আৰু মাজৰ যৎসামান্য ফাঁকত সুমুৱাই দিয়া কুঁহিয়াৰৰ টুকুৰা চেপি ৰস বাহিৰ কৰে। কুঁহিয়াৰ পোৱালী আৰু আৰু মাইকী ভীমৰ মাজেদি গৈ মতা আৰু মাইকী ভীমৰ মাজত চেপা খাই বিপৰীত দিশেৰে ডাবৰি হৈ ওলাই যায়।
মন আৰু মৰম
সংগীত
দ্বিবন বৰুৱাই পৰিচালনা কৰাও উপৰিও ছবিৰ সঙ্গীত পৰিচালনাও কৰিছে। মুঠ গীতৰ সংখ্যা ৫টা। গীত লিখিছে অজিৎ বৰুৱা আৰু হীৰেন ভট্টাচাৰ্যই। সুৰ ৰচনা ব্ৰজেন বৰুৱা আৰু দ্বিবন বৰুৱাৰ। গাইছে দ্বীপেন বৰুৱা আৰু নমিতা ভট্টাচাৰ্যই।
পৰ্তুগীজ ৱিকিপিডিয়া
পৰ্তুগীজ ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ পৰ্তুগীজ সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
বাৰেচহৰীয়া ভাওনা মহোৎসৱ
বাৰেচহৰীয়া ভাওনা অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ জামুগুৰি হাটত প্ৰতি ৫ বছৰৰ অন্তৰত অনুষ্ঠিত হোৱা ভাওনা মহোৎসৱ। 'বাৰে' মানে অনেক আৰু 'চহৰীয়া' মানে ৰাইজ। গতিকে অনেক গাঁৱৰ ৰাইজ একগোট হৈ যি ভাওনা উদযাপন কৰে সেয়াই বাৰেচহৰীয়া ভাওনা। আনুমানিক ১৭৯৭-৯৮ চনৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে জামুগুৰিহাটত এই ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে।
অসমীয়া বৰ্ণমালা
স্বৰবৰ্ণ
স্বৰবৰ্ণ চিহ্নক ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ লগত যুক্ত কৰিলে ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণ সলনি হয় (ইয়াত "ক" আখৰেৰে উদাহৰণ দিয়া হৈছে)। স্বৰবৰ্ণ যুক্ত হৈ নাথাকিলে ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ পাছত হসন্ত (্) লিখা হয়।
ব্যঞ্জনবৰ্ণ
(২) উষ্ম বৰ্ণ: শ ষ স আৰু হ এই চাৰিটা বৰ্ণৰ ধ্বনি উচ্চাৰণ হওঁতে মুখৰ বায়ু তপত হয় বাবে ইহঁতক উষ্ম বৰ্ণ বোলা হয়।
উচ্চাৰণৰ স্থান অনুসৰি বৰ্ণ বিভাগ
বৰ্ণবোৰ উচ্চাৰণ হওঁতে নিশাহত ওলাই অহা বায়ু মুখেদি বাহিৰ হয়। এনে অৱস্থাত বৰ্ণবোৰ জিভাৰ সহায়ত কণ্ঠ, তালু, দাঁত, ওঁঠ, আদি ঠাইৰপৰা উচ্চাৰিত হয়। উচ্চাৰণৰ স্থান অনুসৰি বৰ্ণবোৰক বেলেগ বেলেগ নামকৰণ কৰা হৈছে।
চীনা ৱিকিপিডিয়া
চীনা ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ চীনা সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত চীনা ৱিকিপিডিয়াৰ  টা প্ৰবন্ধ,  গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক  আৰু  টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
মেঘালয়
জনগাঁথনি
মেঘালয়ৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ অধিকাংশই হৈছে জনগোষ্ঠীয় লোক। খাচীসকলৰ জনসংখ্যা সকলোতকৈ অধিক। মেঘালয়ত বাস কৰা আন জনগোষ্ঠীসমূহ হৈছে: গাৰো, জয়ন্তীয়া, কোচ, বড়ো, হাজং, ডিমাছা, কুকি, লাখাৰ, মিকিৰ, ৰাভা, নেপালী আৰু মাৰ (Hmar)।
ভাষা
খাচী মেঘালয়ৰ এটা প্ৰধান ভাষা। ৰাজ্যখনৰ প্ৰায় ৯০০,০০০ লোকে খাচী ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে। খাচী ভাষাৰ বহুতো শব্দ ইণ্ডো-আৰ্য্য ভাষা যেনে নেপালী, বাংলা আৰু অসমীয়া (ইং ৱিকি: Indo-Aryan languages)ৰ পৰা আহিছে। খাচী ভাষাৰ কোনো লিখিত লিপি নাই। এতিয়াও ব্যৱহৃত হোৱা Mon–Khmer ভাষাৰ ভিতৰত খাচী ভাষা অন্যতম।
ৰেলপথ
মেন্দিপথাৰত মেঘালয়ৰ একমাত্ৰ ৰেলষ্টেচন অৱস্থিত। পূৰ্বতে Cherra Companyganj State Railways নামৰ mountain railway মেঘালয়ত আছিল ।
উল্লেখযোগ্য পৰ্যটক স্থান
ভাৰত-বাংলাদেশ সীমান্তত অৱস্থিত Mawlynnong গাঁওখন পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছনতাৰ বাবে জনাজাত । ভ্ৰমণ সম্বন্ধীয় আলোচনী ডিস্ক'ভাৰ ইণ্ডিয়া (Discover India)ই এই গাঁওখনক ২০০৩ চনত এছিয়াৰ আটাইতকৈ পৰিষ্কাৰ আৰু ২০০৫ চনত ভাৰতৰ ভিতৰত আটাইতকৈ পৰিষ্কাৰ গাঁও বুলি ঘোষণা কৰিছে । কেইটামান উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য হৈছে Living Root Bridges আৰু প্ৰাকৃতিক ভাৱে ইটোৰ ওপৰত সিটো শিল balancing হৈ থকাতো।
ৰাজ্য চৰকাৰ
মেঘালয়ৰ বিধানসভাৰ প্ৰকাৰ হৈছে এককক্ষীয়। বৰ্তমান মেঘালয় বিধানসভাৰ মুঠ সদস্য হৈছে ৬০ জন। মেঘালয়ত লোকসভাৰ দুখন আসন আছে: শ্বিলং আৰু তুৰা। ইয়াৰ উপৰিও ৰাজ্যসভাত এজন প্ৰতিনিধি আছে। ৰাজ্যখনৰ আনুষ্ঠানিক মুখ্য ব্যক্তিজন হৈছে ৰাজ্যপাল। আনহাতে, ৰাজ্যখনৰ প্ৰকৃত প্ৰশাসনিক ক্ষমতাসমূহ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ হাতত থাকে। মেঘালয়ৰ কোনো নিজস্ব উচ্চতম ন্যায়ালয় নাই। ১৯৭৪ চনৰ পৰা গুৱাহাটী উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ অধীনত শ্বিলং আসনখন কাৰ্য্যক্ষম হৈ আছে।
স্বায়ত্ত্ব শাসিত পৰিষদ
মেঘালয়ত বৰ্তমান তিনিটা স্বায়ত্ত্ব শাসিত জিলা পৰিষদ আছে। সেইকেইটা হৈছে:
ইউক্ৰেনীয় ৱিকিপিডিয়া
পৰিসংখ্যা
চনত ইউক্ৰেনীয় ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
টিংকাৰ বেল (চলচ্চিত্ৰ)
চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ
ল'ৰীনা মেককেনিটে ধাৰাভাষ্যকাৰ হিচাপে কাহিনীক আগুৱাই নিয়ে।
কেথেৰিন ক্ৰেছিডাই শ্ৰীমতি য়ং আৰু বব বাৰ্গনে জোনাকি পৰুৱাৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠ দিয়ে।
অসমৰ ইতিহাস
নৱপ্ৰস্তৰ যুগ
নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ প্ৰথম ভাগৰ সমল পোৱা হোৱা নাই। কিন্তু নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ শেষৰ ফালৰ কিছুমান সমল প্ৰথমতে বিশ্বনাথত উদ্ধাৰ কৰা হয়। এই সঁজুলিবোৰ মন-মেৰ কোৱা লোকসকলে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৫০০ মানত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল বুলি অনুমান কৰা হয়। যোৱা কেইবছৰমানত উত্তৰ কাছাৰ পাহাৰ, গাৰো পাহাৰ, কামৰূপৰ সৰুতাৰু আদি ঠাইতো নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ চিন পোৱা গৈছে। মানুহবিলাকে বানপানীৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ স্থান পৰিৱৰ্তনীয় ঝুমখেতি কৰিছিল। তেওঁলোকে বনৰীয়া জন্তুৰো চিকাৰ কৰি খাইছিল আৰু গছৰ বাকলিৰ পৰা বস্ত্ৰ তৈয়াৰ কৰি লৈছিল।
মধ্যযুগীয় অসম
আহোম ৰাজ্যই উন্নতিৰ শিখৰত উপনীত হোৱাৰ পিছত ১৮শ শতিকাত মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ পিছত ইয়াৰ পতন আৰম্ভ হয়। শাসন পুনৰ অধিকাৰ কৰাৰ পিছতো অভ্যন্তৰীণ খেলিমেলি চলি থাকে আৰু ১৯শ শতিকাৰ প্ৰথমভাগত মানৰ অসম আক্ৰমণ সংঘটিত হয়। ইংৰাজৰ হাতত মান পৰাস্ত হয় আৰু ১৮২৬ চনত ইয়াণ্ডাবু সন্ধি স্বাক্ষৰিত হয়। অসমৰ শাসনভাৰ ব্ৰিটিছৰ হাতলৈ যোৱাৰ লগে লগে মধ্যযুগৰ অন্ত পৰে।
ঔপনিবেশিক শাসন
বঙ্গ আৰু অসম দুয়ো ঠাইতে বঙ্গ বিভাজনৰ প্ৰতিবাদ কৰা হৈছিল। অৱশেষত ১৯১১ চনত ৰাজকীয় ঘোষণাযোগে এই বিবাদ সমাধান কৰা হয়। এই সময়ছোৱাত (১৯০৫-১৯০৮) চলা স্বদেশী আন্দোলনৰ বতাহে অসমক বৰকৈ স্পৰ্শ কৰা নাছিল। কেৱল অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীৰ দৰে কেইজনমান লোকে ইয়াত আগভাগ লৈছিল।
অসম অসহযোগ আন্দোলনত সোমাই পৰাৰ পিছত ১৯২০-২১ চনত অসম এছ'চিয়েচন লাহে লাহে "অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটি"লৈ ৰূপান্তৰ হয় আৰু ভাৰতীয় কংগ্ৰেছ কমিটিত পাঁচখন আসন লাভ কৰে।
দ্বি-শাসন (১৯২১-১৯৩৭): ভাৰত চৰকাৰ বিধি ১৯১৯ মতে অসম বিধান পৰিষদৰ সদস্য সংখ্যা ৫৩লৈ বৃদ্ধি কৰা হয় যাৰ ভিতৰত ৩৩ জন বিশেষ সমষ্টিৰ দ্বাৰা নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল। পৰিষদৰ শক্তি বৃদ্ধি কৰা হৈছিল যদিও ইউৰোপীয়ান আৰু মনোনীত সদস্যৰে গঠিত আনুষ্ঠানিক গোটৰে প্ৰভাৱ বেছি আছিল।
হেম সৰস্বতী
আত্ম পৰিচয়
ইয়াৰপৰা জানিব পৰা দেউতাকৰ নাম 'পশুপতি' আৰু 'ৰুদ্ৰসৰস্বতী' একেজন মানুহ বুলিয়েই ঠাৱৰ কৰা হৈছে। হৰগৌৰী সংবাদত হেম সৰস্বতীৰ আন নাম 'হেমন্ত' বুলিও কোৱা হৈছে। হেম সৰস্বতী পুৰুষানুক্ৰমে পণ্ডিত বংশৰ ল'ৰা আছিল৷ বাপেক ৰুদ্ৰসৰস্বতীও সংস্কৃতজ্ঞ আছিল৷ 'সৰস্বতী' উপাধিটো পাণ্ডিত্যসূচক।
কাব্যপুথি
আনহাতে ৮৯৯ টা পদবিশিষ্ট "হৰগৌৰী-সংবাদ"ত কালিকা পুৰাণ, কুমাৰ সম্ভৱ, নৃসিংহ পুৰাণ আদি গ্ৰন্থৰ প্ৰভাৱ পৰিছে৷ ইয়াত তাৰকাসুৰৰ অত্যাচাৰ, শিৱৰ তপস্যা, মদন ভষ্ম, হৰ-পাৰ্বতীৰ বিবাহ, কাৰ্তিকৰ জন্ম আদিৰ বৰ্ণনা আছে। এইখন পুথি কবিৰ পৰিণত বয়সৰ ৰচনা বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
বৰ্হি সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
হলীৰাম ডেকা
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ
ইণ্ডিয়ান প্ৰীমিয়াৰ লীগ ২০১৩
ডেক্কান চাৰজাৰ্ছৰ নিলম্বন
ক’চি টাস্কাৰ্ছ কেৰালা আই পি এলৰপৰা প্ৰথম নিলম্বিত হোৱাৰ পাছত দ্বিতীয়টো নিলম্বিত দল হিচাপে পৰিগণিত হয় ২০০৯ চনৰ বিজয়ী ডেক্কান চাৰজাৰ্ছ। ব’ম্বে উচ্চ ন্যায়ালয় আৰু ভাৰতীয় উচ্চতম ন্যায়ালয়ত বহু চেষ্টাৰ পিছতো ডেক্কানৰ স্বতাধিকাৰীয়ে দলটো বচাব নোৱাৰিলে। চাৰজাৰ্ছৰ নিলম্বনৰ লগে লগেই বি চি চি আয়ে হায়দৰাবাদ ফ্ৰেন্সাইজিৰ কাৰণে নতুন নিবিদা আহ্বান কৰিলে। ২০১২ চনৰ ২৫ অক্টোবৰত ঘোষণা কৰা হয় যে ছান টিভি নেটৱৰ্কে বাৰ্ষিক ₹৮৫.০৫ কোটি মূল্যত এই ফ্ৰেন্সাইজি লাভ কৰে। নতুন দলটোৰ নাম দিয়া হয় ছানৰাইজাৰ্ছ হায়দৰাবাদ
ৰবাৰ্ট ফ্ৰ'ষ্ট
ৰবাৰ্ট ফ্ৰ'ষ্ট (Robert Frost; সম্পূৰ্ণ নাম: ৰবাৰ্ট লী ফ্ৰ'ষ্ট; Robert Lee Frost; জন্ম: ২৬ মাৰ্চ ১৮৭৪ – মৃত্যু: ২৯ জানুৱাৰী ১৯৬৩) এজন আমেৰিকাৰ কবি আছিল। ৰবাৰ্ট ফ্ৰ'ষ্টে বাস্তৱিক গ্ৰাম্য জীৱন সমূহ তেওঁৰ ৰচনাৱলী সমূহত অংকন কৰিছিল আৰু তেওঁ আমেৰিকান কথিত ভাষা (American colloquial speech)-ত নৈপুণ আছিল। এইবোৰ কাৰণতেই তেওঁক উচ্চ শাৰীৰ ব্যক্তি সকলৰ মাজত এজন বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ কৰ্মৰাজিৰ মূল বিষয়বস্তু বিংশ শতিকাৰ প্ৰথম ভাগৰ ইংলেণ্ডৰ গ্ৰাম্য অঞ্চল সমূহ আছিল। ইয়াৰ দ্বাৰাই তেওঁ জটিল সামাজিক দাৰ্শনিক আৰু বিষয়বস্তু সমূহ পৰীক্ষা কৰিছিল। সেই সময়ৰ এজন জনপ্ৰিয় আমেৰিকাৰ কবি হিচাপে পৰিচিত, ৰবাৰ্ট ফ্ৰ'ষ্টে কাব্য-চৰ্চাৰ বাবে তেওঁৰ জীৱনকালত চাৰিবাৰকৈ পুলিৎজাৰ বঁটাৰে সন্মানিত হৈছিল।
প্ৰথম ভাগ
ৰবাৰ্ট লী ফ্ৰ'ষ্টৰ দেউতাক এজন শিক্ষক আৰু পিছলৈ 'ছান ফ্ৰান্সিস্ক' এভিনিঙ বুলেটিন'ৰ সম্পাদক আছিল। ৫ মে', ১৮৮৫ চনত পিতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ পৰিয়ালবৰ্গ 'ৱিলিয়াম প্ৰেচক'ট ফ্ৰ'ষ্ট, ছিনিয়ৰ' (ৰবাৰ্ট ফ্ৰ'ষ্টৰ ককাদেউতা)ৰ পৃষ্ঠপোষকতাত 'লৰেন্স, মাচাচুচেটছ' লৈ গুছি যায়। ৰবাৰ্ট ফ্ৰ'ষ্টে ১৮৯২ চনত 'ল'ৰেন্স হাইস্কুল'ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
ৰবাৰ্ট ফ্ৰ'ষ্টৰ ব্যক্তিগত জীৱনটো দুঃখৰে পৰিপূৰ্ণ আছিল। ১৮৮৫ চনত, মাত্ৰ ১১ বছৰ বয়সতে তেওঁৰ পিতৃ যক্ষ্মা ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যু হৈছিল। ১৯০০ চনত তেওঁ কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত মাতৃক হেৰুৱায়। তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ প্ৰায়বিলাক সদস্যই মানসিক ৰোগত আক্ৰান্ত আছিল। ৰবাৰ্ট ফ্ৰ'ষ্ট আৰু তেওঁৰ মাতৃ 'মানসিক অৱসাদ'ত ভুগিছিল। তেওঁৰ ভগ্নীক ১৯২০ চনত আৰু তেওঁৰ পুত্ৰীক ১৯৪৭ চনত মানসিক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল। তেওৰ পত্নী, 'এলিন'ৰ'ও উদ্যমহীনতাত আক্ৰান্ত আছিল।
ইয়াণ্ডাবু সন্ধি
ইয়াণ্ডাবু সন্ধি প্ৰথম এংলো-বাৰ্মা যুদ্ধৰ অন্ত পেলোৱা শান্তিৰ চুক্তি আছিল। ১৮২৬ চনৰ ২৪ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে এই সন্ধি স্বাক্ষৰিত হৈছিল। ব্ৰিটিছ বাহিনীৰ ফালৰপৰা 'ছাৰ আৰ্চিবল্ড কেম্পবেল' আৰু ব্ৰহ্মদেশৰ ফালৰপৰা লেগাইৰ ৰাজ্যপাল 'মহা মিন লা কিয়' টিন'-এ এই সন্ধিত স্বাক্ষৰ কৰিছিল। ব্ৰিটিছ বাহিনী ৰাজধানী 'আভা'ৰপৰা মাত্ৰ পঞ্চাছ মাইলমান আঁতৰত থকা ইৰাৱতী নদীৰ পাৰৰ ইয়াণ্ডাবু গাঁৱত উপস্থিত হোৱাত ব্ৰিটিছ বাহিনীয়ে আগবঢ়োৱা চৰ্তমতেই সন্ধি স্বাক্ষৰ কৰিবলৈ মানসকল বাধ্য হৈছিল।
এই সন্ধি অনুসৰি, মানসকলে নিম্নোক্ত চৰ্তসমূহ মানি লৈছিল: (১) অসম, মণিপুৰ, আৰাকান আৰু টেনাছেৰিমকে ধৰি ছেলৱিন নদীৰ দক্ষিণ উপত্যকা ব্ৰিটিছক এৰি দিয়া হ'ব। (২) কাছাৰ আৰু জয়ন্তীয়াৰ ওপৰত হস্তক্ষেপ নকৰা, (৩) যুদ্ধৰ ক্ষতিপূৰণ হিচাপে ১ নিযুত ব্ৰিটিছ পাউণ্ড চাৰিটা কিস্তিত ব্ৰিটিছক দিয়া, (৪) আভা আৰু কলিকতাৰ মাজত স্থায়ী ব্ৰিটিছ প্ৰতিনিধি ৰখা, আৰু (৫) ব্ৰিটিছৰ লগত বেপাৰৰ চুক্তিত স্বাক্ষৰ কৰা।
স্বাক্ষৰ
(প্ৰথমটো কিস্তি লগে লগে পৰিশোধ কৰা হৈছিল, দ্বিতীয় কিস্তিটো ১০০ দিনৰ মূৰত পৰিশোধ কৰা হৈছিল, আৰু বাকীবোৰ প্ৰায় দুটা বছৰৰ পিছত পৰিশোধ কৰা হৈছিল। মন কৰিবলগীয়া যে, ধনসমূহ লাভ নকৰালৈকে ব্ৰিটিছসকল ইয়াণ্ডাবু ত্যাগ কৰা নাছিল। )
মোহন বাগান এথলেটিক ক্লাব
বুৰঞ্জী
১৮৮৯ চনৰ ১৫ আগষ্ট তাৰিখে তেতিয়াৰ বিখ্যাত উকীল ভূপেন্দ্ৰনাথ বসুৰ ঘৰত এখন সভা অনুস্থিত হয়। সেই সভাত সিদ্ধান্ত লোৱা হয় যে মোহন বাগান ভিলাৰ খেলপথাৰত খেলি থকা খেলুৱৈসকলক লৈ গঠন কৰা হ’ব “মোহন বাগান স্পৰ্টিং ক্লাব”। মোহন বাগান স্পৰ্টিং ক্লাবৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ আৰু সচিব আছিল ক্ৰমে ভূপেন্দ্ৰনাথ বসু (১৮৮৯-১৯২৪) আৰু জ্যোতিন্দ্ৰনাথ বসু (১৮৮৯-১৮৯৪)। প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰ অধ্যাপক এফ. জে. ৰ’ৱেৰ পৰামৰ্শ মতে পিছত এই ক্লাবৰ নাম সলনি কৰা হয় ।
১৮৯৩ চনৰ কোচবিহাৰ কাপত মোহন বাগানে যোগদান কৰে আৰু এয়াই আছিল এই ক্লাবৰ ফুটবল প্ৰতিযোগিতাত প্ৰথম অংশগ্ৰহণ। এই প্ৰতিযোগিতাত ক্লাবে ভাল খেলিব নোৱাৰিলে আৰু খেলুৱৈ সকলৰ মনোবল ভাগি গ’ল। কিন্তু খেলুৱৈসকলক ক্লাবৰ বিষয়ববীয়া সকলে মানসিক উৎসাহ যোগালে ।
১৯০৪ চনত মোহন বাগানে প্ৰথমবাৰৰ বাবে কোচবিহাৰ কাপ জয় কৰে আৰু এইটোৱেই হৈছে মোহন বাগানৰ প্ৰথম ট্ৰফী। ১৯০৫ চনতো কোচবিহাৰ কাপ মোহন বাগানে দখল কৰে। সেই একে বছৰতে চিঞ্চুৰাত অনুষ্ঠিত হোৱা গ্লেডষ্ট’ন কাপৰ ফাইনেলেলৈও মোহন বাগান উন্নীত হয়। ফাইনেলত মোহন বাগানৰ প্ৰতিপক্ষ আছিল কলিকতা ফুটবল ক্লাবক ৪-৩ গ’লত হৰুৱাই আই. এফ. এ’ শ্বিল্ড দখল কৰা ডেলহাউছি ক্লাব। মোহন বাগানে এই খেলখন ৬-১ গ’লৰ ব্যৱধানত জিকে। ১৯০৬ চনত মোহন বাগানে আৰু সফলতা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়, এই বাৰ মোহন বাগানে কোচবিহাৰ কাপ, গ্লেড্ষ্ট’ন কাপ আৰু ট্ৰেডছ কাপ জিকে। এই বিজয় সমুহৰ সূত্ৰে মোহন বাগানক ভাৰতৰ আগশাৰীৰ ফুটবল ক্লাববোৰৰ এটা বুলি গণ্য কৰা আৰম্ভ হয়। সেই বছৰ মোহন বাগানে ব্ৰিটিছ আৰু সেনা বাহিনীয়ে খেলা মিন্টো ফ’ৰ্ট টুৰ্নামেন্ট খেলিবলৈও নিমন্ত্ৰন লাভ কৰে। ১৯০৭ আৰু ১৯০৮ চনতো মোহন বাগানে ট্ৰেডছ কাপ দখল কৰে ।
ক্লাবৰ ৰঙ
মোহন বাগানৰ প্ৰতীকি ৰঙ হৈছে মেৰুন আৰু সেউজীয়া। ঘৰুৱা খেলপথাৰত খেলা খেলবিলাকত মোহন বাগানৰ খেলুৱৈয়ে মেৰুন আৰু সেউজীয়া ৰঙৰ চোলা, সেউজীয়া হাফপেন্ট আৰু মেৰুন মোজা পিন্ধে। বেলেগ ক্লাবৰ খেলপথাৰত খেলা খেলত তেওঁলোকে বগা চোলা, সেউজীয়া হাফপেন্ট আৰু বগা মোজা পৰিধান কৰে।
ক্লাবৰ খেলপথাৰ
মোহন বাগান এথলেটিক ক্লাবে অতীতত বিভিন্ন খেলপথাৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। বৰ্তমান এই ক্লাবে দুখন খেলপথাৰ ব্যৱহাৰ কৰে। ১,২০,০০০ দৰ্শক বহিব পৰা চল্ট লে'ক ষ্টেডিয়াম খন মোহন বাগানে ১৯৮৭ চনৰপৰা আই লীগ, এছিয়ান কাপ আৰু ফেডাৰেচন কাপৰ খেল খেলিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে। “মোহন বাগান গ্ৰাউণ্ড” হৈছে ক্লাবৰ দ্বিতীয়খন খেলপথাৰ। ক্লাবে এই খেলপথাৰখন নিজৰ অন্যান্য ব্যৱহাৰৰ উপৰিও কলিকতা ফুটবল লীগৰ খেলসমূহ খেলিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে।
নৈৰাজ্যবাদ
ব্যুৎপত্তি
নৈৰাজ্যবাদৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ হৈছে Anarchism৷ এই শব্দটো Anarchy আৰু ism লগ হৈ গঠিত হৈছে। Anarchy শব্দটো গ্ৰীক ভাষাৰ Anarchos (ἄναρχος) শব্দৰ পৰা আহিছে  যাৰ অৰ্থ হৈছে শাসকবিহীন। নৈৰাজ্যবাদ (Anarchism) শব্দটো ১৫৩৯ চনত প্ৰথম ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল বুলি জনা যায়। ফ্ৰান্স বিপ্লৱৰ সহায়ত কিছুমান ৰাজনীতিকে বিৰোধী পক্ষক নৈৰাজ্যবাদী আখ্যা দিছিল৷ পিয়েৰি জোচেফ প্ৰৌধন হ’ল প্ৰথমগৰাকী ৰাজনৈতিক দাৰ্শনিক যিয়ে নিজকে নৈৰাজ্যবাদী বুলি পৰিচয় দিয়ে৷ যাৰ ফলত ঊনবিংশ শতিকাৰ মাজভাগত নৈৰাজ্যবাদ শব্দটোৱে আনুষ্ঠানিকতা পায়৷
কবিৰত্ন সৰস্বতী
কবিৰত্ন সৰস্বতীৰ বংশধৰ হ'ল মাধৱদেৱৰ ভাগিনীয়েক ৰামচৰণ ঠাকুৰ। কবিৰত্ন সৰস্বতীৰ পৰা ৰামচৰণ ঠাকুৰলৈ সাত পুুৰুষৰ ব্যৱধান আছে বুুলি জানিব পৰা যায়।
সা ৰে গা মা পা ২০১২
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক
আৰবী ৱিকিপিডিয়া
আৰবী ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ আৰবী সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
অসমীয়া খাদ্যাভ্যাস
দাইল/দালি আৰু মাহ
আধুনিক অসমীয়া ৰন্ধন প্ৰকৰণৰ এবিধ এৰাব নোৱাৰা উপাদান হৈছে দাইল। দাইলৰ ব্যৱহাৰ অসমীয়া খাদ্য প্ৰকৰণত আপেক্ষাকৃত ভাৱে নতুন। মাহজাতীয় শস্য সিজাই তাক অলপ মচলাৰে সৈতে ভাজি দাইল তৈয়াৰ কৰা হয়। আজিকালি বহুল ব্যৱহৃত কিছুমান এনে দাইল হৈছে
এই বিলাক দাইল বা দালিৰ প্ৰায় বিলাকেই অসমলৈ চুবুৰীয়া খাদ্য প্ৰকৰণৰ অৱদান। অসমত পৰম্পৰাগত ভাৱে ব্যৱহৃত মাহ জাতীয় খাদ্য বিলাকৰ ভিতৰত মাটিমাহ, কলামাহ আৰু মগু মাহেই প্ৰধান। ঔ টেঙা দিয়া বা খাৰ দি ৰন্ধা মাটি মাহ আজিও অসমৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় খাদ্য। কোনো কোনো লোকে মাছ বা মাংসৰ সৈতেও মাহ ৰান্ধি খায়।
আচাৰ আৰু মুখৰোচক
মুখৰোচক হিচাপে সৰিয়হ তথা লাইশাকৰ গুটিৰপৰা প্ৰস্তুত কৰা পানীটেঙা, খাৰলি আদি জনপ্ৰিয় খাদ্য।
পতংগ খাদ্য
150px|thumb|right| লিংকৰ(বৈজ্ঞানিক নাম: Agabetes acuductus) আৰু (বৈজ্ঞানিক নাম: Hydrochera rickseckeri): অসমৰ বড়ো আৰু মিচিং সম্প্ৰদায়ৰ মাজত লিংকৰি বিশেষভাবে জনপ্ৰিয়। পুখুৰী আৰু খালৰ পৰা লিংকৰি সংগ্ৰহ কৰি জুইত সেকি বা তেলত ভাঁজি পৰিবেশন কৰা হয়।
খাৰ
অসমত খাৰ ভীমকলৰ বাকলি, মধুনা আৰু ধান খেৰ পুৰি উলিওৱা ছাঁইৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। ছাঁইখিনি পানীত তিয়াই থোৱাৰ পাছত যিখিনি ৰঙচুৱা পানী ওলাই তাক খাৰণী (Alkali) বোলে। ধান খেৰৰ খাৰণী সাধাৰণতে কাপোৰ, চুলি, বাচন আদি ধোবৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। খাবৰ বাবে ভীমকলৰ বাকলি, মধুনাৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা খাৰণী ব্যৱহাৰ কৰা হয়। খাৰণী দি ৰন্ধা খাদ্য অসমীয়া লোকৰ প্ৰিয় খাদ্যসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। কোনো কোনো অঞ্চলত মৃতকৰ সকামত দিয়া ভোজত খাৰ-মাছ ৰন্ধাটো মাংগলিক নিয়মৰ ভিতৰতে পৰে। আগৰ দিনত লোণ সততে পোৱা নগৈছিল বাবে লোণৰ মূল্য বহুত বেচি আছিল। তেতিয়া সাধাৰণ মানুহে লোণৰ সলনি খাৰণী ব্যৱহাৰ কৰিছিল। খাৰে অম্লক প্ৰসমিত কৰে বাবে অম্লশূল ৰোগত খাৰণী দি ৰন্ধা খাদ্য উপকাৰী। খাৰণী দি ৰন্ধা খাদ্যত হালধি দিলে ৰঙচুৱা বা মুগা বৰণৰ হয়। সেয়ে খাৰণী দি ৰন্ধা খাদ্যত হালধি সাধাৰণতে নিদিয়ে। খাৰণী দি ৰন্ধা খাদ্যৰ ভিতৰত মাটিমাহৰ খাৰ, কল পচলাৰ খাৰ, অমিতাৰ খাৰ, শেৱালি ফুলৰ খাৰ, তিতাফুলৰ(বাসক) খাৰ, খাৰ ভাত, দোৰোণ শাকৰ খাৰ আদি উল্লেখযোগ্য।
বাহ্যিক সংযোগ
* *
মাধ্যিকা মতদাতা উপপাদ্য
অৰ্থনীতি আৰু ৰাজনীতি বিজ্ঞানত মাধ্যিকা মতদাতা উপপাদ্যই কয় যে যদি কোনো সমষ্টিত অধিকতা মতদান ব্যৱহাৰ কৰা হয় (অৰ্থাৎ, সৰ্বাধিক ভোট লাভ কৰা প্ৰতিযোগী বিজয়ী হয়), কেৱল দুই প্ৰতিদ্বন্দ্বী আছে আৰু সকলো মতদাতাৰ অগ্ৰাধিকাৰ সম্বন্ধৰ এটি শৃংগ আছে, তেন্তে দুয়ো প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়ে প্ৰত্যেক নীতিত একেই স্থিতি গ্ৰহণ কৰিব- সেই স্থিতি যি মাধ্যিকা মতদাতাৰ প্ৰিয়। এই উপপাদ্যৰ কথা অৰ্থনীতিবিদ ডাউন্সে নিজৰ গ্ৰন্থ "এন ইকনমিক থিয়ৰি অৱ ডেমক্ৰেচি"ত উল্লেখ কৰিছিল ।
কণ্ডৰ্চে বিজেতা
যদি কোনো ব্যৱস্থাত আৰু পৰিস্থিতিত এই বিৰোধাভাস উদয় নহয় আৰু ৰাইজৰ আটাইতকৈ পচন্দৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী ওপৰত উল্লিখিত চৰ্তেৰে থাকে, তেন্তে সেই প্ৰতিদ্বন্দ্বীক কণ্ডৰ্চে বিজেতা বোলা হয় ।